Μιά μπουλντόζα για όλες τις ΜΚΟ;

της Βιργινίας Δαμβέργη,  toPortal...

Αυτό με τη συνεχή συνομωσιολογία και με την τάση να τα κάνουμε όλα ένα με τις μπουλντόζες, είναι το λιγότερο κουραστική και το περισσότερο πολύ επικίνδυνη. Μόλις βγήκαν στην επιφάνεια οι απάτες της ΜΚΟ "Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης" και πέσανε και πάλι εκατοντάδες από τα σύννεφα, έβαλε μπρος τη μηχανή, η μπουλντόζα της συνολικής ακύρωσης και ισοπέδωσης.

"Όλες οι ΜΚΟ είναι στημμένα παιχνίδια και συμφέροντα, ξέρω εγώ". "Όλες είναι υπόδικες, άκου που σου λέω" και πάει λέγοντας. Το ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις δηλαδή τόσα χρόνια, δεν έχει γίνει ακριβώς για να μπορεί η πολιτική και διοικητική εξουσία να τις χρησιμοποιεί όποιες δύναται και όποτε θέλει κατα τα συμφέροντά της; Αλλά για κάποιο άλλο λόγο που μου ξεφεύγει;

Ήδη χτες τρεις απο τις πλέον ισχυρές και με σημαντικό έργο ΜΚΟ, οι ActionAid, Greenpeace και WWF, έβγαλαν κοινή ανακοίνωση όπου μεταξύ άλλων λένε ότι: «οι συνεχείς και επίμονα γενικευμένες αναφορές οδηγούν στην καθολική απαξίωση ενός από τους λίγους εναπομείναντες υγιείς χώρους της ελληνικής κοινωνίας, αυτού της Κοινωνίας των Πολιτών».

Και άντε εσύ τώρα να μη μπεις σε σκέψεις. Ποιόν συμφέρει αυτη την συγκεκριμένη στιγμή η ισοπέδωση αυτή; Ποιός κερδίζει και ποιός χάνει απο την πολιτική εκμετάλλευση και τη συλλήβδην 'δημοσιογραφική' επίθεση στις ΜΚΟ; Γιατί διαλέξανε αυτή τη στιγμή να ξεσκεπάσουνε παρανομίες που τις ξέρουνε χρόνια τώρα, μιά που έχουνε στηθεί απο το ίδιο πολιτικό πλαίσιο το οποίο τώρα τις καταγγέλει; Γιατί τώρα ειδικά;

Επειδή οι οργανωμένες κινήσεις πολιτών λειτουργούν σαν αντίβαρο στις ανύπαρκτες κρατικές δομές;

Νόμος υπάρχει, κύριε Δένδια....

του Δημητρη Ψαρρα, απο το  Alter Thess...
Όπως έχει υποστηρίξει και ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος στο πρώτο φύλλο της «Εφ.Συν.», η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής μπορεί να γίνει με την εφαρμογή του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα που προβλέπει τη δίωξη των ηγετών εγκληματικής οργάνωσης ως ηθικών αυτουργών για τις παράνομες πράξεις των μελών της. 
Χρειάστηκε δυστυχώς να έχουμε και έναν Ελληνα νέο νεκρό, ανάμεσα στα πολυάριθμα θύματα της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, για να αποφασίσει η κυβέρνηση ότι πρέπει να αντιδράσει με αποφασιστικό τρόπο. Και ενώ μέχρι τις πρωινές ώρες χτες οι εκπρόσωποί της συνέχιζαν να αναμασούν την καραμέλα των «δύο άκρων», τελικά παρενέβη ο κ. Δένδιας να ανακοινώσει ότι τις προσεχείς ημέρες θα τεθεί σε δημόσιο διάλογο πρόταση νομοθετικής παρέμβασης, με αντικείμενο τη διεύρυνση του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα περί εγκληματικής οργάνωσης και του άρθρου 195 του Ποινικού Κώδικα περί του τι συνιστά κατάρτιση ένοπλης ομάδας.

Η παρέμβαση του αρμόδιου υπουργού κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο που είναι περιττή. Εξηγούμαστε. Η ανακοίνωση καταφέρεται ρητά εναντίον του «νεοναζιστικού μορφώματος» και εισηγείται τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν εναντίον της Χρυσής Αυγής, χωρίς -όπως συνέβαινε μέχρι χτες- να επιχειρηθεί κάποιος συμψηφισμός με το «άλλο άκρο». Αλλά χρόνος για τέτοιου είδους «δημόσιο διάλογο» δεν υπάρχει.
Αλλωστε διαθέτουμε πικρή πείρα από τον διάλογο, τον οποίο είχε ξεκινήσει και πάλι με δική της πρωτοβουλία η κυβέρνηση, για την υιοθέτηση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού νόμου», που κι αυτός προβλήθηκε ως αντίδοτο για τη δράση της Χρυσής Αυγής και τελικά κατέληξε στο αρχείο, ενώ ακόμα και ο υπουργός που συνέταξε το σχέδιο νόμου βρέθηκε μαζί με το κόμμα του εκτός κυβέρνησης. Δικαιούται λοιπόν να είναι κανείς επιφυλακτικός για παρόμοιες προτάσεις διαλόγου, οι οποίες μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια της κυβέρνησης να κερδίσει καιρό και να εκτονώσει την ένταση, παρά με σοβαρή απόπειρα εφαρμογής του νόμου για την καταστολή της δράσης αυτής της συμμορίας.

Ο ίλιγγος του κενού...

Της Αναστασίας Τσουκαλά*,  απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οχι, δεν έχουμε χούντα. Μακάρι να είχαμε. Μια δικτατορία αντιμετωπίζει αυταρχικά τους πολίτες της υιοθετώντας αντιδημοκρατικούς νόμους –τους οποίους όμως σέβεται. Μια δικτατορία θέτει νέους όρους διακυβέρνησης, χαράσσει νέες κόκκινες γραμμές ως προς το τι είναι αποδεκτό στον δημόσιο βίο, καλώντας τους πάντες να τοποθετηθούν έναντι της νέας τάξης πραγμάτων. Μια δικτατορία καταδικάζεται ηθικά και απομονώνεται πολιτικά από τη διεθνή κοινότητα. Σε μια δικτατορία, και οι κυβερνώντες και οι πολίτες και η διεθνής κοινότητα κινούνται εντός νέων μεν, αλλά σαφώς καθορισμένων πλαισίων.

Το καθεστώς της μνημονιακής Ελλάδας δεν είναι δικτατορικό, ούτε βέβαια δημοκρατικό. Είναι άναρχο. Ανευ σημείου αναφοράς στον Νόμο. Οι κυβερνώντες αδιαφορούν προκλητικά για τις επιταγές του Νόμου –είτε πρόκειται για τον κοινό νόμο, το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις, είτε για αποφάσεις των ελληνικών και ευρωπαϊκών δικαστηρίων. Παράλληλα, όμως, αρνούνται να διαμορφώσουν ρητά ένα άλλο δικαιικό σύστημα, έστω και αντιδημοκρατικό. Σε αυτό τον αχαρτογράφητο χώρο μη-δικαίου, οι κόκκινες γραμμές της σχέσης πολιτείας-πολίτη είναι ασαφείς, μετακινούνται συνεχώς, με κριτήρια αυθαίρετα, παγιδεύοντας εν δυνάμει τους πάντες σε μια δικαιική κινούμενη άμμο. Το μόνο σημείο αναφοράς για τον πολίτη είναι μια κυβερνητική ελίτ που διοικεί στο κενό. Εχει υπερβεί τα παλαιά όρια χωρίς να θέτει νέα.

Το καθεστώς της μνημονιακής Ελλάδας δεν αντέχει το βάρος της αλήθειας. Προκειμένου να αποφύγουν τη μαζική εξέγερση, οι κυβερνώντες δεν παραδέχονται ότι προσπαθούν να μεταλλάξουν τις αρχές της αστικής δημοκρατίας. Αντίθετα, χρησιμοποιούν το παλαιό καθεστώς ως προκάλυμμα για να νομιμοποιήσουν τη βίαιη καταστολή όλων των λαϊκών κινητοποιήσεων. Ξέρουν βέβαια ότι δεν θα μπορέσουν να επιβληθούν μόνιμα διά της βίας. Επιδιώκουν, επομένως, να δημιουργήσουν συναίνεση εξαπατώντας τον λαό. Πρώτον, αντιστρέφουν τα δεδομένα: η κυβερνητική ελίτ, που διοικεί συνειδητά σε καθεστώς ανομίας και αταξίας, εμφανίζεται ως υπέρμαχος του νόμου και της τάξης, ενώ όσοι αντιστέκονται σε αυτήν ακριβώς την αναίρεση της δημοκρατίας, από τους απλούς διαδηλωτές ώς τους διάφορους ακτιβιστές, εμφανίζονται ως εχθροί της ευνομίας και ευταξίας, και πατάσσονται σκληρά ως τέτοιοι. Δεύτερον, απαξιώνουν συλλήβδην το πολιτικό εκείνο πλαίσιο που γέννησε τη μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία. Η Μεταπολίτευση στηλιτεύεται αφηρημένα ως φορέας μη κατονομασμένων κακών που, με απροσδιόριστο τρόπο, ευθύνονται για τη σημερινή κρίση. Τέλος, ψεύδονται ασύστολα. Οχι, δεν υπάρχει τρόπος να ταυτοποιηθούν οι αστυνομικοί εκείνοι που έχουν επιτεθεί βάναυσα σε διαδηλωτές και φωτορεπόρτερ. Οχι, δεν υπήρξαν βασανισμοί προσαχθέντων αντιφασιστών. Οχι, δεν υπάρχουν καταγγελίες για αστυνομική αυθαιρεσία εις βάρος μεταναστών. Οχι, δεν έγιναν παράνομες λήψεις γενετικού υλικού στη Χαλκιδική. Οχι, δεν ευτελίζεται η Βουλή με την αναίρεση της νομοθετικής και ελεγκτικής λειτουργίας της. Ναι, είναι νόμιμες οι αναιτιολόγητες επιτάξεις απεργών. Ναι, είναι νόμιμη η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και του κατώτατου μισθού. Ναι, είναι νόμιμο το ρίξιμο του σήματος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και είναι νόμιμη η μη συμμόρφωση της κυβέρνησης με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ναι, είναι νόμιμη η απεριόριστη υπέρβαση του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης. Σφυροκόπημα αναλήθειας. Ωσπου ο πολίτης να ξεχάσει τι σημαίνει νομιμότητα.

Το καθεστώς της μνημονιακής Ελλάδας θυμίζει ντεκόρ ταινίας ουέστερν, όπου οι προσόψεις κτιρίων κατά μήκος ενός δρόμου δημιουργούν την ψευδαίσθηση πόλης, και οι ηθοποιοί υποδύονται ότι ζουν σε μια κανονική πόλη. Οι κυβερνώντες προβάλλουν μια πρόσοψη δημοκρατίας που επιτρέπει στη διεθνή κοινότητα να υποδύεται ότι βρίσκεται πάντα ενώπιον μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Η κυβερνητική ελίτ επαινείται και ενθαρρύνεται να συνεχίσει το έργο της. Δεν προβλέπεται επομένως καμία διεθνής πολιτική καταδίκη. Είτε λόγω ευρύτερου κλονισμού των θεμελίων της αστικής δημοκρατίας είτε λόγω κοντόφθαλμων εθνοκεντρικών πολιτικών των Ευρωπαίων εταίρων μας.

Η δικτατορία ατσαλώνει τους εχθρούς της. Το άναρχο καθεστώς της μνημονιακής Ελλάδας προκαλεί ίλιγγο. Διότι αναδύεται σε δικαιικό κενό. Και δεν μπορεί παρά να παρασύρει στο κενό τους πάντες.

……………………………………………………………………………………….

* Αν. Καθηγήτρια Εγκληματολογίας, Πανεπιστήμιο Paris XI

Ηabeas Corpus. Kώστας Σακκάς...

της Συντακτικής Ομάδας των “Ενθεμάτων”...
Τρία είναι τα θεμελιώδη, εκ των ων ουκ άνευ, γνωρίσματα ενός κράτους δικαίου όσον αφορά τη δικαιοσύνη. Πρώτον, η ισότητα απέναντι στον νόμο: ο νόμος (τυπικά τουλάχιστον) ισχύει για όλους με τον ίδιο τρόπο: είτε είσαι πλούσιος είτε πένης, βασιλεύς ή στρατιώτης, δεξιός, αριστεροδέξιος ή αναρχικός. Δεύτερον, το τεκμήριο της αθωότητας: το δικαστήριο είναι το μόνο που έχει την εξουσία να δικάσει και να καταδικάσει, πολλώ δε μάλλον να στερήσει την ελευθερία· γι’ αυτό και στην προφυλάκιση (έννοια αφεαυτής επαχθής) μπαίνουν ανώτατα όρια. Τρίτον, η δικαιοσύνη απονέμεται σε εύλογο διάστημα, και όχι σε «τρία τέρμινα», κατά το δοκούν των κρατούντων. Και τα τρία δηλαδή γνωρίσματα που έχουν θριαμβευτικά τσαλαπατηθεί στην υπόθεση του αναρχικού Κώστα Σακκά, κατηγορούμενου για συμμετοχή στη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς: συμπληρώνει σήμερα τριάντα μήνες και είκοσι εφτά  μέρες προφυλάκισης, πέρα από κάθε συνταγματικό όριο, ενώ προχθές, με προκλητικά παράνομη και αντισυνταγματική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών, η κράτησή του παρατάθηκε ένα ακόμα εξάμηνο.Απλά, απλούστατα: η κράτηση οποιουδήποτε έστω και μία μέρα πάνω από το ανώτατο συνταγματικά όριο θα έπρεπε να προξενεί ταραχή και τρόμο στους ιθύνοντες για την καταπάτηση ενός τόσο βασικού δικαιώματος (και δευτερευόντως για τις συνακόλουθες καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο), και ο άνθρωπος θα έπρεπε να ελευθερωθεί πανηγυρικά την μεθεπόμενη, με κάμποσες συγγνώμες, ίσως και καμιά παραίτηση. Όχι μόνο δεν συνέβη τίποτα τέτοιο, αλλά ο Σακκάς αναγκάστηκε να ξεκινήσει απεργία πείνας διεκδικώντας το στοιχειωδέστατο δικαίωμά του.

Θα έπρεπε να ντρέπονται οι πάντες, εκτός ίσως των ακροδεξιών, γι’ αυτό. Να αισχύνονται οι δικαστικοί, να έχουν φρυάξει οι δικηγορικοί σύλλογοι, να έχουν χάσει τον ύπνο τους οι ιθύνοντες σε κυβέρνηση και διευθυντήρια υπουργείων Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη (καθώς, μάλιστα, και ο Γεράσιμος Τσάκαλος, κατηγορούμενος για την ίδια υπόθεση, συμπληρώνει 32 μήνες προφυλάκισης!). Όμως, όχι μόνο δεν έγιναν αυτά, αλλά η ΝΔ βρήκε άλλη μια φτηνή ευκαιρία να υπεραμυνθεί ενός ρόλου θιγμένου πλην πατριώτη, άρα και δικαιολογημένα παρανομούντος, χωροφύλακα (όπως και στην περίπτωση της ΕΡΤ), κατηγορώντας όποιον διαμαρτύρεται –κατά προτίμηση τον ΣΥΡΙΖΑ– ως υπερασπιστή «τρομοκρατών» και (επί λέξει) «κατηγορούμενων για αναρχία»! Η δημαγωγία βέβαια είναι το έλασσον, μπροστά στο μείζον: τη συστηματική και εκ προθέσεως καταπάτηση νόμων και Συντάγματος απέναντι σε οτιδήποτε νοείται ως εμπόδιο, συμπεριλαμβανομένων όλων των δικαιωμάτων (ανθρώπινων, εργασιακών, κοινωνικών κ.ο.κ.). Είναι ολοφάνερο, για άλλη μια φορά, πώς, με αυτή την ακροδεξιά Δεξιά δεν υπάρχει σωτηρία. Ζούμε ήδη τα ζοφερά, ας ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα.

ΥΓ. Όταν μαθαίναμε στο σχολείο για το habeas corpus, του 12ου αιώνα, νομίζαμε ότι σήμερα πλέον έχει αξία ισοδύναμη με τα Regina rosas amat, Dum spiro spero κ.ο.κ. Χρειάστηκε το έτος 2013, για να ξεσκονίσουμε εκείνα τα λατινικά, αλλάζοντας γνώμη.

«Ά-νομα» δικαιώματα και «ά-τακτες» ελευθερίες....

της Αναστασίας Χαλκιά, απο τα Ενθεματα...

ή η διαστρέβλωση εννοιών στον δημόσιο και καθημερινό λόγο

«Για εσάς τι είναι πιο σημαντικό: Να εφαρμόζεται ο νόμος και η τάξη, ή να προστατεύονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών; Εσείς, αν έπρεπε να αποφασίσετε ανάμεσα στα δύο, τι θα επιλέγατε;

Η παραπάνω ερώτηση, στην πανελλαδική τηλεφωνική έρευνα της Public Issue, για λογαριασμό τoυ ΣΚΑΪ και της Καθημερινής σχετικά με την προτεραιότητα μεταξύ νόμου/τάξης δικαιωμάτων/ελευθεριών, καταδεικνύει την έκταση της αποικιοποίησης λέξεων και εννοιών από την ηγεμονική ιδεολογία που έχει ως αποτέλεσμα την παρείσφρηση ιδεολογημάτων στον δημόσιο και καθημερινό λόγο, τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, τις κοινωνικές στάσεις και τις προσλήψεις των πολιτών για καίρια πολιτικά ζητήματα.

Οι απαντήσεις που δόθηκαν κατανέμονται ως εξής: 44% των ερωτωμένων θα επέλεγαν δικαιώματα/ελευθερίες, 32% τον νόμο και την τάξη, 21% και τα δύο, ενώ 3% δεν είχαν γνώμη. Πώς να τις εκλάβει κανείς; Ως θετικό μήνυμα, ή ως αφορμή αναστοχασμού απέναντι στο δίπολο που θέτει η ερώτηση;

Στην πολιτική συζήτηση, η φράση «νόμος και τάξη» (law and order) έχει επικρατήσει να αναφέρεται σε ένα πολύ αυστηρό σύστημα που στηρίζεται στην καταστολή και στην παραβίαση δικαιωμάτων και ελευθεριών. Είναι ήδη γνωστή από τη δεκαετία του 1980 και συναρτάται με την επικράτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλές μελέτες, σε διάφορα πεδία των κοινωνικών επιστημών, έχουν σταθεί κριτικά απέναντι στις πολιτικές του «νόμου και της τάξης» και στην επιρροή που ασκούν στις προγραμματικές επιλογές διαφόρων κυβερνήσεων.

Εκτιμώ ότι ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος, όταν έννοιες όπως ο νόμος και η τάξη αντιδιαστέλλονται γενικόλογα με άλλες, όπως οι ελευθερίες και τα δικαιώματα — ιδίως όταν αρκετοί δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν πώς μπορεί να ονοματίζεται μια αυστηρή πολιτική (π.χ. «νόμος και τάξη») και προσλαμβάνουν ως «νόμο και τάξη» την αξίωση των πολιτών για τη τήρηση της νομιμότητας και της ευταξίας. Η ερώτηση της Public Issue λοιπόν, υιοθετώντας μια διαζευκτική πρόταση, που ήδη, εδώ και καιρό, προβάλλεται στη πολιτική ατζέντα μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για περαιτέρω σκέψεις. Αναλυτικότερα, η κυριαρχία αυτής της διάζευξης δηλώνει ότι (μαθαίνουμε να) αντιλαμβανόμαστε και να αποδεχόμαστε το εν λόγω θέμα με τον τρόπο που μας υπαγορεύεται. Αναπαράγει, επίσης, ένα συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο πρόσληψης που, διαστρεβλώνοντας τη σημασία των λέξεων και κατασκευάζοντας παραδοξολογικές αντιθέσεις, νομιμοποιεί τη θέση ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες βρίσκονται πέραν και «εκτός» του νόμου.

Καταρχάς, σε ποιον νόμο και ποια τάξη αναφερόμαστε; Δεν μπορεί να απορρίπτονται εν συνόλω έννοιες, χωρίς πρώτα να διερωτηθούμε πάνω σ’ αυτές. Εξάλλου, ένας δίκαιος νόμος συνιστά πρόταγμα και διεκδίκηση, προϋποθέτει, εκ προοιμίου, δικαιώματα και ελευθερίες, άρα ως όρος ο νόμος δεν αντιπαρατίθεται με τα δικαιώματα, απλώς και μόνο επειδή κάποιοι αυταρχικοί νόμοι συμβαίνει να τα προσβάλλουν. Εάν, τώρα, ως νόμο εννοούμε τις μνημονιακές διατάξεις και ως τάξη τον «κοινωνικό σωφρονισμό» που επιχειρείται (επεμβάσεις σε χώρους κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, περιορισμός του δικαιώματος στην απεργία, λογοκρισία, ασύμμετρη αστυνόμευση του δημόσιου χώρου, καταστολή κινητοποιήσεων κ.λπ.), τότε και μόνο τότε μπορούμε να συζητήσουμε σε αυτή τη συγκεκριμένη βάση. Χρειάζεται συνεπώς προσοχή και εγρήγορση απέναντι σε παραπλανητικές και γενικόλογες εννοιολογικές ταυτίσεις ή αντιθέσεις, καθώς στο όνομα ορισμένων πολιτικών δεν μπορεί να εκπροσωπείται ή/και να ακυρώνεται νοηματικά ο νόμος (αρχ. νέμω) και η τάξη (αρχ. τάσσειν), εν γένει. Όπως ακριβώς δεν είναι Ξένιος ο Δίας που επικαλούνται, έτσι δεν είναι συνταγματικά νόμιμες οι πολιτικές του «νόμου και της τάξης». Αλλά αυτό δεν είναι πάντα προφανές για όλους.

Το να αντιδιαστέλλουμε συλλήβδην και απροϋπόθετα τις ελευθερίες και τα δικαιώματα από κάθε νόμο και κάθε τάξη οδηγεί σε κίβδηλες συγκροτήσεις εννοιολογικών κατηγοριών. Η αποδοχή της διάζευξης που θέτει η ερώτηση, συντείνει στη θεμελίωση μανιχαϊστικών στάσεων και απόψεων που εντάσσονται στη φιλελεύθερη αφήγηση για την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία διεκδικεί αποκλειστικά για λογαριασμό της και τον νόμο και την τάξη (με την έννοια της ρύθμισης). Οι απαντήσεις, συνεπώς, στην ερώτηση της δημοσκόπησης αναπαράγουν αυτή την αφήγηση, όχι διά του περιεχομένου τους αλλά διά της συναίνεσης που παρέχουν καταρχήν απέναντι στο ερώτημα. Φαίνεται σαν φιλελεύθερη προσέγγιση να διαθέτει και το μαχαίρι και το πεπόνι, όχι μόνο στις πολιτικές αλλά και στον Λόγο, με αποτέλεσμα να ανανοηματοδοτεί λέξεις ιδιαίτερης κοινωνικοπολιτικής και πολιτισμικής σημασίας.

Μήπως χρειάζεται λοιπόν να συζητηθεί εκ νέου η σχέση των εννοιών δικαιώματα/ελευθερίες και νόμος/τάξη; Ας μην ξεχνάμε πως στο πλαίσιο της δεσμευτικότητας που απορρέει από τους νομικούς κανόνες, στους οποίους περιλαμβάνονται ή αγωνίζονται να περιληφθούν τα δικαιώματα, επιχειρείται η ρύθμιση («τάξη»). Τα ανθρώπινα δικαιώματα κατοχυρώνονται τυπικά από τον νόμο και απορρέουν από το δίκαιο, δεν είναι «ά-νομα» ή «ά-τακτα», δηλαδή «επικίνδυνα» ή/και «χαοτικά». Ακόμα κι όταν δεν έχουν κυρωθεί με νόμο, τον διεκδικούν για τη θεμελίωση και τη διασφάλισή τους.

Μπορούμε –και επιβάλλεται– να διεκδικήσουμε νόμους κοινωνικά δικαιότερους, όχι όμως να τους αντιδιαστέλουμε εννοιολογικά από τα δικαιώματα, επειδή η φιλελεύθερη θέση τείνει να διεκδικεί, κατ’ αποκλειστικότητα, τον νόμο, επιχειρώντας να «από-νομιμοποιήσει» τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Διαφορετικά, αφαιρετικές διαζεύξεις παρόμοιου είδους παράγουν, αναπαράγουν και σταθεροποιούν, για ένα μεγάλο τμήμα του κοινωνικού συνόλου, αντιλήψεις του τύπου «τα δικαιώματα οδηγούν στην ανομία», «φέρουν το χάος» κ.λπ. Συμβάλλουν, τέλος, στην «εγκληματοποίηση», διά της αποδοχής αυτού του διαζευκτικού ερωτήματος, τόσο των ελευθεριών όσο και των δικαιωμάτων.

Μοιάζει σαν να έχει επιτραπεί η υφαρπαγή των λέξεων και η ανανοηματοδότησή τους, μόνο και μόνο για να «στιγματιστούν» ως «έκ-νομα» τα δικαιώματα και οι ελευθερίες. Έχουμε αφήσει την πόρτα ανοικτή και μας επισκέπτονται απρόσκοπτα πλείστοι λεξικλέφτες· σπουδαίοι εργολάβοι των κοινωνικών κατασκευών, που υφαρπάζουν, εκτός από τις λέξεις, τις αφηγήσεις περί νομιμότητας και δομούν όχι μόνο τις ερωτήσεις και τη θέαση της κατάστασης αλλά και την ίδια την καθημερινότητά μας. Συγκροτούν και αναπαράγουν, συνεπώς, έναν Λόγο (discours), την «τάξη» του οποίου μοιάζει να αποδεχόμαστε.

Οι αυταρχικές πολιτικές επικαλούνται τον νόμο, παρα-νομούν όμως στο όνομά του. Ταυτίζονται με τον νόμο, ενώ τίθενται υπεράνω αυτού. Εν ολίγοις, υπο-νομεύουν την ίδια τη συνταγματική δημοκρατία. Είναι θέμα «τάξης» να (ξανα)πάρουμε τον νόμο στο Λόγο μας.

Η Αναστασία Χαλκιά είναι κοινωνιολόγος, δρ του Παντείου Πανεπιστημίου

Εικονα: Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ

«Αγνοήστε τον νόμο!»...

Αντιφωνο...

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών κ. Αθανασίου απέστειλε έγγραφο που καλεί τις περιφερειακές διοικήσεις και τους δήμους σε αναστολή των διαδικασιών για την κτήση ιθαγένειας (υποβολή νέων αιτημάτων, εξέταση φακέλου, δημοσίευση απόφασης, ορκωμοσία, εγγραφή στα δημοτολόγια). Ποια η αιτιολόγηση; «Ενόψει προσεχούς δημοσιεύσεως της αποφάσεως του ΣτΕ που αφορά στον έλεγχο της συνταγματικότητας των άρθρων 1α και 24 του ν. 3838/2010».
Ήδη δήμαρχοι που κλήθηκαν από τον κ. Υπουργό να αγνοήσουν τον ισχύοντα νόμο επισήμαναν πως η αιτιολογία παραβιάζει καταφανώς και πρωτοφανώς την αρχή της νομιμότητας. Απάντησαν δηλαδή το προφανές, ότι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία της Δημοκρατίας είναι ο σεβασμός όλων στις αποφάσεις των δικαστηρίων, οι οποίες αναπτύσσουν τα έννομα αποτελέσματά τους από τη δημοσίευσή τους. Πιο απλά, δεν νοείται μη τήρηση του νόμου από κάποιον δημοτικό υπάλληλο ή τη δημοτική αρχή με την επίκληση επικείμενης δημοσίευσης δικαστικής απόφασης. Κάτι τέτοιο επισύρει απειλή πειθαρχικής ή και ποινικής δίωξης.
Δε χρειάζονται ιδιαίτερες νομικές γνώσεις για να αντιληφθούμε πως οι διαρροές για την απόφαση του ΣτΕ δεν αρκούν για να παύσει η εφαρμογή του ισχύοντος νόμου. Ακόμη και η ίδια η φημολογούμενη απόφαση του ΣτΕ, όταν εκδοθεί και δημοσιευτεί νομίμως, δεν θα επιφέρει αυτομάτως αναστολή ισχύος ή εφαρμογής του νόμου. Δεν μπορούμε με βάση φήμες και διαρροές να αγνοήσουμε όσους καλόπιστα κίνησαν τις διαδικασίες υπαγωγής τους στον ισχύοντα τρόπο κτήσης ιθαγένειας. Εφαρμογή του υπουργικού εγγράφου σημαίνει ότι η διοίκηση θα απαντά σε αυτούς τους ανθρώπους: «Έχουμε ατύπως (και παρατύπως) πληροφορηθεί ότι το ΣτΕ στο μέλλον θα εκδώσει μια απόφαση και μέχρι τότε δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε όπως ορίζει ο σημερινός νόμος».
Το αναπόφευκτο ερώτημα είναι πώς ακριβώς εννοούμε, και κυρίως πώς εννοεί η κυβέρνηση, την άσκηση της νομοθετικής εξουσίας. Τι σηματοδοτεί ένα τέτοιο έγγραφο που εκδόθηκε μάλιστα μόλις μια μέρα μετά την εντολή Σαμαρά για νομοθετική πρωτοβουλία «εντός μιας εβδομάδος» από την διαρροή στοιχείων της απόφασης του ΣτΕ που ακόμα δεν έχει εκδοθεί; Τι μήνυμα στέλνει αυτή η σπουδή;
Όλοι γνωρίζουν την εκπεφρασμένη βούληση του μεγαλύτερου από τα τρία κυβερνητικά κόμματα να καταργήσει τον ισχύοντα νόμο. Όλοι γνωρίζουν πως αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του πρωθυπουργού να το κάνει, εάν και όταν εξασφαλίσει την απαραίτητη προς τούτο κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τι προσφέρουν λοιπόν τέτοιοι θεσμικά άστοχοι χειρισμοί; Ο σεβασμός προς τις δικαστικές αποφάσεις προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα να προλαβαίνουν αυτές να εκδοθούν. Έτσι θα είμαστε όλοι σε θέση να πληροφορηθούμε και να αξιολογήσουμε το περιεχόμενο και το σκεπτικό τους. Κάθε απόπειρα νομοθέτησης στο όνομα δικαστικών αποφάσεων αλλά ερήμην τους δεν προσφέρει καλές υπηρεσίες στο ήδη κλονισμένο κύρος των θεσμών.
Γενικότερα σε ό,τι αφορά την υπόθεση της ιθαγένειας, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, ειδικά στις σημερινές συνθήκες, την πολιτική υπεραξία ενός τόσο φορτισμένου ζητήματος. Όμως θα είναι εγκληματικό να θυσιαστούν στον βωμό πολιτικών σκοπιμοτήτων βασικοί όροι διασφάλισης της στοιχειώδους κοινωνικής συνοχής και πολιτικής λειτουργίας. Δεν δικαιούται κανείς να ξεχνά πως η δεύτερη μεταναστευτική γενιά στέκει μετέωρη απέναντι στο ενδεχόμενο ανατροπής του κώδικα ιθαγένειας.
Μετέωρη στέκει και η στοιχειώδης κοινή λογική. Δεν νοείται σοβαρή συζήτηση για αναθεώρηση του νόμου για την ιθαγένεια με ρητορική του τύπου «οι Πακιστανοί μαθαίνουν για τον νόμο Ραγκούση κι έρχονται εδώ να πάρουν ιθαγένεια». Τέτοιες εξάρσεις ανεύθυνης κινδυνολογίας, που δυστυχώς έχουμε ακούσει από υπεύθυνα χείλη, παραβιάζουν την κοινή λογική και την αξιοπρέπεια του δημόσιου διαλόγου. Η εκφορά λόγου επιπέδου και ύφους Παναγιώταρου μόνο τον τελευταίο μπορεί να ωφελεί.
Εν ολίγοις, το έγγραφο του κ. Αθανασίου φέρει βαρύ φορτίο συμβολικής και ουσιαστικής αμφισβήτησης της αρχής της νομιμότητας. Η ανάκλησή του αποτελεί μονόδρομο μέχρι την έκδοση της απόφασης του ΣτΕ. Στη συνέχεια, συντεταγμένα οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να αξιολογήσουν το σκεπτικό της και να τοποθετηθούν δημόσια και υπεύθυνα. Τα παιχνίδια με φήμες και διαρροές ευνοούν μόνο τους θιασώτες του αντικοινοβουλευτισμού.

Ο Χρυσαυγίτης μαθητής μου...

Σοφία Λαμπίκη, facebook,  μεσω   The Insider...

Μπαίνεις στην τάξη. Ό,τι και να αναφέρεις κάποια στιγμή θα φωνάξει ΓΙ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΧΑ.Σίγουρα 3-4 ακόμα θα συμμετάσχουν στις φωνές.

Οι υπόλοιποι διαφωνούν αλλά δεν μιλούν, το βλέπεις στα μάτια σου ότι φοβούνται.

Ποιοί ειναι αυτοί οι θορυβώδεις εθνικιστές νεαροί; Συνήθως οι παραβατικοί, οι με λιγότερες μαθησιακές δυνατότητες.

Τί κάνεις;

Πρώτα απ΄όλα σταματάς τις φωνές όλων και τοποθετείς τα πράγματα σε επίπεδο Νομων Διεθνών και Ευρωπαικών.

Εξηγείς ότι υπάρχει νομοθεσία που προστατεύει ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους.

Ουρλιάζουν 'μα τί μας λέτε;' 'ποιος τα λέει αυτά΄

Μένεις άτεγκτος στη Νομιμότητα, σταθερός σαν βράχος.

Όποιος παρανομεί, τιμωρείται τους λες, δικαίωμα σου να είσαι παράνομος αλλά θα υποστείς τις συνέπειες, θα πάς μέσα.

"Μας παίρνουν τις δουλειες, να φύγουν"

Μιλάς με οικονομικούς όρους, εξηγείς τι θα συμβεί αν ως δια μαγείας εξαφανιστούν 1.200.000 άνθρωποι απ΄τον τόπο.

Εξηγείς ότι δεν είναι ο στόχος μας να πάρουμε απ΄τον άλλον μια δουλειά σκλάβου αλλά να αμείβονται όλοι οι άνθρωποι αξιοπρεπώς και να έχουν ΟΛΟΙ δουλειά.

εδώ μιλάνε κι οι άλλοι μαθητές, αφηγούνται ιστορίες με μεροκάματα και αλλοδαπούς.

Τέλος μιλάς για το υπέρτατο αγαθό και την μόνη αξία την Ζωή, όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη Ζωή, κανείς δεν μπορεί να επιλέξει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

Οι φωνές έχουν καταλαγιάσει,,ο Χρυσαυγίτης μαθητής σε κοιτά με μίσος, μουρμουρίζει, 'ψέματα λέτε, δεν σκοτώνουν οι χρυσαυγίτες, φαί μοιράζουν"

-και τα βίντεο παιδί μου, αυτά με τα μαχαίρια και την γριά γυναίκα που την διώχνουν;;;

- ψεύτικα είναι όλα.

- και γιατί παιδί μου να συνωμοτήσει όλη η ελλάδα εναντίον ενός κόμματος που πήρε 7%;αμελητέα ποσότητα, ένα τίποτα είναι.

Χτυπά κουδούνι., πάει η ώρα, ανάθεμα κι αν έπιασε τόπο τίποτα.

Δεν θα τη βγάλουμε τη χρονιά σίγουρα ...

Νομίμως παρανομούντες...

pressinaction.gr ...

του Γιάννη Γούδα

Τι είναι νόμος; Είναι απλά μια απόφαση που παίρνει κάποιος νομοθέτης; Ενδύεται αυτή η απόφαση με την πανοπλία του Νόμου; Και ο χιτώνας του Δικαίου τι γίνεται; Γέμισε το βεστιάριο της εξουσίας με πανοπλίες και δεν έχει μείνει χώρος για χιτώνες. Σκληρός νόμος, έλεγαν οι Λατίνοι, αλλά νόμος. Εμένα ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Νόμος είναι κι αυτός που επιβάλει σε κάποιες χώρες τον λιθοβολισμό των μοιχαλίδων, ή τον ακρωτηριασμό των κλεφτών, αλλά εν χορώ οι «πολιτισμένες» κοινωνίες καταδικάζουν την εφαρμογή τέτοιων νόμων. Ο νόμος λέει ότι πρέπει να πληρώνεις το αντίτιμο του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά είναι νόμιμη η αύξηση κατά 50% του κομίστρου και μάλιστα σε περίοδο κρίσης και σκληρής λιτότητας; Και πως αντιμετωπίζεις έναν άδικο νόμο; Παρανομώντας όπου μπορείς. Δια νόμου επιβλήθηκε το λεγόμενο χαράτσι στα ακίνητα και δια νόμου επιβλήθηκε η είσπραξή του μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, και νόμιμη είναι η απειλή διακοπής της ηλεκτροδότησης σε περίπτωση μη καταβολής του. Κι πώς να παρανομήσεις εδώ; Εγώ για παράδειγμα θα καθυστερήσω την πληρωμή του όσο μπορώ. Βάζουν που βάζουν το χέρι τους στην τσέπη μου, δεν θα τους βοηθήσω κι όλας. Κι όπως είπε ο Δήμαρχος Περιστερίου, τι θα γίνει αν το επόμενο φορομπήξιμο το συνδέσουν με το νερό; Αν πηγαίνοντας στο νοσοκομείο σου ζητούν φορολογική ενημερότητα πριν την εγχείριση; Το πάω πιο μακριά γιατί η αναλγησία της εξουσίας δεν έχει όρια. Μπορεί να σου ζητούν φορολογική ενημερότητα για να βαφτίσεις, για να παντρευτείς, για να γράψεις το παιδί σου στο σχολείο. Υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί που μπορούν να δώσουν νομιμότητα στις παρανομίες της εξουσίας. Ακόμα κι άθαφτο μπορούν να σε αφήσουν αν χρωστάς στην εξουσία. Αλλά αυτό θα είναι πρόβλημα για τους συγγενείς σου, εσύ θα έχεις ησυχάσει.

Την νομιμότητα εκφράζει και η Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός και μάλιστα της Παιδείας, από το βήμα της βουλής σήμερα λέγοντας "Ο χρόνος των εκλογών έχει ελάχιστη σημασία μπροστά στην αντιμετώπιση δύο τεράστιων προβλημάτων: την απειλή της έσωθεν αναταραχής και ανομίας και την έξωθεν απειλή της αποβολής από την ευρωζώνη". Προσέξατε αυτό το «εσωτερική αναταραχή και ανομία»; Ένας στρατιωτικός νόμος μας χρειάζεται, τα τανκς στους δρόμους όπως προφήτεψε ο Πάγκαλος. "Είναι θέμα της Βουλής και προφανώς των αρχηγών των κομμάτων, να διαπιστώσουν λήξη συναγερμού για την επιστροφή στα δεδομένα της κανονικής πολιτικής ζωής", πρόσθεσε. Ακόμα και αυτή αντιλαμβάνεται τη μη κανονικότητα της σημερινής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ο δε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Πέτρος Ευθυμίου. Ανέφερε στην ομιλία του "Πρέπει κατηγορηματικά και με σαφήνεια οι πολιτικές δυνάμεις κυρίως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να θεωρήσουν ότι είναι σε κυβέρνηση πολιτικής συνευθύνης και να της δώσουν δύναμη για να ολοκληρώσει το έργο της και να διασφαλιστούν τα 130 δισ. ευρώ της συμφωνίας που θα δώσουν αναπτυξιακή τροχιά στη χώρα", και τόνισε πως "Εκλογές πρέπει να γίνουν μόνον όταν ολοκληρωθεί και κατοχυρωθεί το έργο αυτό". Η συμμορία μετά τις προσθήκες, ξεσάλωσε.