«Αποστασιολογία», μπουρδολογία και κιτρινισμός του ΔΟΛ.....

Του Θεμη Τζημα, απο το TVXS...

Η ιστορία έχει χιούμορ και λεπτή αίσθηση ειρωνείας. Ο αρχί - αποστάτης Μητσοτάκης κατήγγειλε το 1993 Σαμαρά για αποστασία. Ο Σαμαράς καταγγέλλει τώρα τον Τσίπρα ότι καλεί σε αποστασία τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Από κοντά και ο «σαλταδόρος» - σύμφωνα με τις εκφράσεις γνωστών ιστορικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, το 2007- Βενιζέλος που επιστράτευσε τόσο το 2007 όσο και κατεξοχήν το 2011 κάθε λούμπεν, εξωνημένο, ελεγχόμενο από τη διαπλοκή μέλος των τότε κοινοβουλευτικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ για να ανατρέψει τον Παπανδρέου, που εν τω μεταξύ - από το 2010 και έπειτα - είχε προσχωρήσει με χέρια και πόδια στην πολιτική του παρασιτισμού προετοιμάζοντας ο ίδιος την πτώση του.
Και για υπερασπιστή της κοινοβουλευτικής τάξης οι Σαμαράς και Βενιζέλος που τρέμουν τις εκλογές ο καθένας για τους δικούς του λόγους και που βλέπουν πόσο επισφαλής είναι η θέση τους, διαθέτουν τη «ναυαρχίδα της διαφάνειας», το ΔΟΛ και τα ΝΕΑ, που κάθε μέρα που περνάει βουτιούνται βαθύτερα στον κιτρινισμό.
Θέλει να ξεχάσουμε ο ΔΟΛ τη στάση του στην πραγματική αποστασία του 1965. Να ξεχάσουμε τη στάση του στο βρώμικο ’89. Και βεβαίως τη στάση του το 2007 όταν ένα ολόκληρο συγκρότημα επεδίωκε ξεδιάντροπα να ελέγξει και να ποδηγετήσει τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, πράγμα που τελικά πέτυχε τη διετία 2010-2012 χάρη στο δίδυμο Παπανδρέου- Βενιζέλου, ωθώντας το ΠΑΣΟΚ στην απαξίωση και στον ευτελισμό και τη χώρα στην καταστροφή.

Το κυβερνητικό μπλοκ αποσυντίθεται ...

Του Θέμη Τζήμα, periodista.gr...

Η – τουλάχιστον ύποπτη- προσπάθεια αξιοποίησης της προβοκατόρικης εκτέλεσης των χρυσαυγιτών από πλευράς της ακροδεξιάς κλίκας Σαμαρά, στο πλαίσιο του φληναφήματος περί δύο άκρων καταδεικνύει την ταχεία αποσύνθεση του κυβερνητικού μπλοκ. Αποσύνθεση που προκύπτει από τη διάψευση του βασικού πυρήνα της στόχευσής της που ήταν η εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας, κόντρα στην υποτίθεται ανεύθυνη αριστερά, στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής.

Σε αυτή την ψευδαίσθηση στήριξε η εγχώρια ολιγαρχία την ελπίδα της για μακρόχρονη κυβέρνηση υπό το Σαμαρά ή υπό κάποιο άλλο πρόσωπο της δεξιάς αλλά από την παρούσα Βουλή. Η εικόνα ασφάλειας ξεκίνησε να ξηλώνεται μόλις ένα χρόνο μετά τις εκλογές του 2012, με το κλείσιμο της ΕΡΤ και την αποχώρηση ΔΗΜΑΡ. Συνεχίστηκε με τις αποτυχίες ακόμα και στο πρόγραμμα ξεπουλήματος της εθνικής οικονομίας και των υποδομών της. Εντάθηκε με τις διαρκείς σφαλιάρες από τους τροϊκανούς εντολείς της κυβέρνησης, που ελάχιστη κατανόηση δείχνουν στις αγωνιώδεις όσο και αναξιοπρεπείς εκκλήσεις του κυβερνητικού επιτελείου για λίγα ψίχουλα «αγάπης» από τους πάτρωνές του.

Η θεωρία των δύο άκρων ήλθε στο προσκήνιο ως τελευταίο ανάχωμα στα παραπάνω. Ο νόμος και η τάξη επιστρατεύθηκαν απέναντι στην αριστερά και στα κινήματα αλλά μιας και η βία προερχόταν από το παρακράτος και τη ναζιστική του έκφραση, τη Χρυσή Αυγή, οι κυβερνητικοί ενέταξαν υπό το βάρος έξωθεν πιέσεων και την ηγεσία των χρυσαυγιτών στην εν λόγω θεωρία. Θεώρησε έτσι ο πρωθυπουργός ότι θα εμφανιζόταν ως το τελευταίο ανάχωμα ασφάλειας απέναντι στον κάθε λίγο και λιγάκι επαπειλούμενο από τον καθεστωτικό τύπο κίνδυνο εμφυλίου. Από κοντά, στην ίδια κινδυνολογία και οι εξωνημένοι «κεντροαριστεροί».

Η «σοβαρή» Χρυσή Αυγή...

του Θεμη Τζημα, απο το Periodista.gr...

Ο κος Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι εξαιρετικά σοβαρός στη δουλειά του. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό. Κάποιος έπρεπε να ξεκινήσει τη διαδικασία “νομιμοποίησης” της Χρυσής Αυγής, από τον πυρήνα του κατεστημένου, απευθυνόμενος στους κατεξοχήν “συστημικούς ψηφοφόρους”. Το έπραξε ο γνωστός αυτός κύριος, που παρεμπιπτόντως μας θυμίζει αυτό που μας δίδαξε η 11η Σεπτεμβρίου του 1973: ότι νεοφιλελευθερισμός και αυταρχική εκτροπή πάνε μαζί.
 Στη Χιλή ήταν ο Πινοσέτ, εδώ προετοιμάζουν τους ναζί ή κάποιο παραπλήσιο κατασκεύασμα. Αυτή η επιλογή, είτε με κοινοβουλευτικό μανδύα, είτε με πλήρη κοινοβουλευτική εκτροπή που δεν είναι τόσο απίθανη όσο φαντάζει αποτελεί το δεύτερο στάδιο του σχεδίου αξιοποίησης της Χρυσής Αυγής από το κατεστημένο. Το πρώτο στάδιο είναι η επίκληση του μπαμπούλα του ναζισμού, προκειμένου να πιέσουν για ένα μεγάλο συνασπισμό ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ.

Η ολιγαρχία ελπίζει ότι η αριστερά συνολικά- σοσιαλιστικός χώρος, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ- θα οδεύσει στις εκλογές διασπασμένη και ότι δε θα αποκτήσει πλειοψηφική κεντρική έκφραση, που σε αυτή τη φάση φαντάζει εφικτή μέσα από συνεργασίες. Συνεπώς επιδιώκουν έναν απομονωμένο από συμμαχίες ΣΥΡΙΖΑ, περίκλειστο, ώστε η πρώτη του θέση να μη μετουσιώνεται σε κυβερνησιμότητα. Τότε, πατώντας και σε αλλοτριωμένα στοιχέα στο εσωτερικό του θα του θέσουν το δίλημμα: συγκυβέρνηση με ΝΔ ή εξελίξεις που θα συμπεριλαμβάνουν τη Χρυσή Αυγή;

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου και αυτοί που θα ακολουθήσουν δουλεύουν τόσο για το πρώτο, όσο και για το δεύτερο στάδιο αξιοποίησης της Χρυσής Αυγής.

Η αρχή έχει γίνει: με τη θεωρεία των άκρων έχουν επιδιώξει να ταυτίσουν ένα -εξαιρετικά κατά τη γνώμη του γράφοντος- μετριοπαθές αριστερό κόμμα, το ΣΥΡΙΖΑ, με τους ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, ώστε να απενεχοποιήσουν έμμεσα την τελευταία και να απομονώσουν το ΣΥΡΙΖΑ.

Έπειτα ήρθαν οι επιλεκτικές εμφανίσεις σε εκπομπές τύπου Τράγκα, προκειμένου να απευθυνθούν οι ναζί υποτίθεται σε ένα πιο λαϊκό ακροατήριο, πράγμα που επιχείρησαν επίσης με τις κακοστημένες, ψευτοφιλανθρωπικές παραστάσεις τους.

Τα θρασίμια των μνημονίων...

Του Θέμη Τζήμα, απο το Periodista.gr...

Ο Στέλιος Σταυρίδης στο lear jet

Οι δηλώσεις Σταυρίδη, το “fuck you” στον ελληνικό λαό και σε όσους διαφωνούν μαζί του, η άποψή του ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι ή κάτι τέτοιο δεν είναι παρά μια ακόμα απόδειξη της νέας ολιγαρχίας μετασοβιετικού τύπου που λεηλατεί τις ζωές και τον πλούτο του λαού χάρη στα μνημόνια, και προς όφελος της ξένης πατρωνείας που την έχει εγκαταστήσει.

Γλύφοντας τους πάτρωνές τους και φτύνοντας το λαό, επιδεικνύοντας προκλητικά τον προσωπικό τους πλούτο- όπως και αν τον απέκτησαν- συναγελαζόμενοι όλοι μεταξύ τους και ανταλλάσσοντας χάρες ο ένας στον άλλον, διαφεύγοντας κάθε ελέγχου αφού κόβουν και ράβουν τους μηχανισμούς και τη νομοθεσία προς όφελός τους, έντρομοι στην ιδέα ο λαός να έρθει στο προσκήνιο και γι' αυτό βαθιά μισώντας τον, διαθέτοντας την ψευτό- διανόηση των celebrities της δεκαετίας του '90 που τους προσδίδει και ιδεολογικό επίχρισμα, αποτελούν τη νέα αποκρουστική καμαρίλα της χώρας που δε θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να κατοχυρώσει το ρόλο της. Βρίζουν, ασκούν βία, επιστρατεύουν τους ναζί και τους κρατικούς μηχανισμούς, τσαλαπατούν τη δημοκρατία και πουλάνε αυτά που δεν τους ανήκουν.

Είναι τα θρασίμια των μνημονίων, που από το “μαζί τα φάγαμε” πέρασαν στο “fuck you”. Εμείς τους δώσαμε το χώρο που χρειάζονται για να ασκούν την πολιτική τους ψηφίζοντας Σαμαρά- Βενιζέλο- Κουβέλη. Φεύγοντας από το δρόμο και επιτρέποντάς τους να θεωρούν ότι ο ελληνικός λαός είναι οριστικά ηττημένος και διαλυμένος, τους αφήσαμε να αλωνίζουν και να μας φτύνουν κατάμουτρα. Από το πραξικοπηματικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης έως το λίαρ τζετ Μελισσανίδη, από το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ έως τη διαφαινόμενη συμμετοχή στην εισβολή στη Συρία υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής: θεωρούν ότι ο λαός έχει μπει στο περιθώριο και ότι θα μείνει εκεί. Ότι μας έχουν του χεριού τους.

Βενιζέλος: Το νέο σύνορο της αριστεράς - κατά Κουβέλη....

του Θεμη Τζημα απο το TVXS...

Ο Φώτης Κουβέλης έθεσε λοιπόν εμπράκτως, με τη διαγραφή των δύο μέχρι πρότινος βουλευτών του, το όριο της αριστεράς κατά τον ίδιο, πέραν του οποίου κάποιος δε θεωρείται πλέον “δημοκράτης και αριστερός”. Θα περίμενε κανείς να πρόκειται για κάποιο βαθύ πολιτικό και ιδεολογικό ζήτημα. “Παρωχημένες ανοησίες” θα μας απαντούσε ο “σύντροφος” Κουβέλης. Δε διαγράφει κανέναν από την κοινοβουλευτική του ομάδα επειδή για παράδειγμα έχει άλλη θέση για τον προϋπολογισμό ή για τα μνημόνια. Για το σοσιαλισμό ή για το πώς θα βγει η Ελλάδα από την κρίση. Αυτά είναι προφανώς δευτερευούσης αξίας ζητήματα, κατά Κουβέλη.

Το όριο για το αν κανείς θεωρείται δημοκράτης αριστερός είναι η σωτηρία Βενιζέλου. Αν είσαι αποφασισμένος να προστατέψεις τη συγκυβέρνηση και άρα το Βενιζέλο μπορείς να διαφωνήσεις σε ό,τι άλλο θες με την κομματική γραμμή. Σε οποιοδήποτε στρατηγικό ζήτημα, οποιουδήποτε μεγέθους. Αν όχι, αν αποφασίσεις να κινηθείς βάσει της συνείδησής σου σε θέματα διαφάνειας και δεδομένων των όσων έχει καταθέσει ο ίδιος ο Βενιζέλος, τότε παύεις να ανήκεις στην “Κουβέλιο” αριστερά.
Τι κι αν ο Ε. Βενιζέλος έχει ομολογήσει- το τονίζω - έχει ομολογήσει ταυτόσημα αδικήματα με το Γ. Παπακωνσταντίνου; Ότι για παράδειγμα γνωμοδότησε καθ' υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του για τη δυνατότητα αξιοποίησης ενός εγγράφου που περιήλθε στο ελληνικό δημόσιο, ότι πήρε και αντέγραψε ένα προϊόν υποκλοπής - παραβίαση προσωπικών δεδομένων - ότι χάθηκε το πρωτότυπο, ότι αντέγραψε δημόσιο έγγραφο και το απομάκρυνε από το υπουργείο ώστε να το εντάξει στο ιδιωτικό του αρχείο; Τι κι αν ο υπεύθυνος υπηρεσιακός παράγοντας Διώτης δηλώνει ότι ουδέποτε έλαβε εντολή Βενιζέλου για έρευνα βάσει της λίστας; Όλα αυτά για το μεν Βενιζέλο θεωρούνται πολιτική ευθύνη, για το δε Παπακωνσταντίνου ενδείξεις ποινικής ευθύνης. Και επιπλέον ορίζουν κατά Κουβέλη προφανώς, ποιός είναι αριστερός και ποιός όχι.
Πρόκειται για έκπληξη; Καθόλου. Απλά επιβεβαιώνει για ποιό λόγο φτιάχτηκε το κόμμα Κουβέλη: για να αποτελέσει ένα χρήσιμο υποστήλωμα και άλλοθι της ενιαίας δεξιάς. Ως ποδηγετούμενο και ελεγχόμενο κόμμα λοιπόν από τον παρασιτισμό δε θα μπορούσε παρά να πειθαρχήσει στις απαιτήσεις για κυβερνητική σταθερότητα τουλάχιστον μέχρι τις γερμανικές εκλογές, με κάθε κόστος.
Τι κι αν διαλαλούσε ο “σύντροφος” Κουβέλης ότι στο δικό του κόμμα δεν υπάρχουν διαγραφές; μήπως ο ίδιος δεν ήταν που διεκήρυττε ότι δε θα κυβερνήσει μόνο με τους δύο- κόμμα Βενιζέλου και ΝΔ; Οι δηλώσεις αυτού του είδους και τα συναφή τιτιβίσματα είναι για τους αφελείς που δεν ήθελαν να δουν εξ αρχής ποιοί είχαν πλευρίσει το εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ, ποιοί το υποστήριξαν και ποιά γραμμή προέτασσε. Και φυσικά για εκείνους που έψαχναν έναν “αριστερό” Αβραμόπουλο, όλο στομφώδη, κενή σοβαροφάνεια ως προκάλυμμα μιας απολύτως συστημικής, δεξιάς αντίληψης.
Το μήνυμα από αυτήν τη διαγραφή είναι εν τέλει απλό και διόλου κρυφό: η διαφάνεια είναι μια υπόθεση που πάει μέχρι εκεί που παραμένει ακίνδυνη για τα συμφέροντα του κατεστημένου. Ακριβώς διότι αντίστοιχα η μεγάλη διαφθορά εκπορεύεται από τον εσώτερο πυρήνα, δηλαδή δομικά από το ίδιο το κατεστημένο. Και επειδή κανένα κατεστημένο δεν αυτοκτονεί είναι απολύτως λογικό τα όργανά του στην πολιτική, στη δημοσιογραφία και αλλού να διέρχονται κάθε μέσου προκειμένου να προστατεύσουν τα βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά του. Αυτό κάνει και ο “σύντροφος” Κουβέλης. Διαγράφει τους δύο και στέλνει το μήνυμα ότι η “πλάκα” κόβεται μπροστά στην κυβερνητική και άρα συστημική σταθερότητα. Μήπως κάπως έτσι δε μας τα είπαν και οι Σαμαράς- Βενιζέλος; Τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα κανείς δε μας είπε ψέμματα ως προς το  ποιος παραπέμπεται και γιατί.

Χτίζοντας την ελληνική οικονομική μπανανία...

Του Θεμη Τζημα απο το TVXS...

Εδώ και τρία χρόνια αρκετοί από εμάς τονίζουμε ότι με τα απανωτά μνημόνια αυτό που διασφαλίζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις σε αγαστή σύμπνοια με τον ξένο παράγοντα είναι τρία πράγματα: χρόνο προς όφελος των πιστωτών της χώρας προκειμένου να οχυρωθούν όσο γίνεται απέναντι στο συστημικό κίνδυνο, όρους ληστρικής εκμετάλλευσης των πόρων της χώρας και εδραίωση της εξάρτησης της εθνικής οικονομίας μας.

Η στρατηγική αυτή δεν έχει μόνο οικονομικές αλλά και προφανείς πολιτικές επιδιώξεις: η πρωταρχική είναι να δεσμεύσει εκ των προτέρων, να δέσει χειροπόδαρα την όποια μελλοντική κυβέρνηση, που τυχόν θα θελήσει να εφαρμόσει άλλη, αριστερή πολιτική. Πώς; στερώντας της κάθε πιθανό εργαλείο παρέμβασης στους κομβικούς τομείς της εθνικής οικονομίας.

Ας κοιτάξουμε τι συμβαίνει στον τραπεζικό τομέα και πώς από «ισχυρό χαρτί» της εθνικής οικονομίας μετατράπηκε σε μαλακό της υπογάστριο. Το 2010 ακούγαμε διαρκώς ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι ισχυρές και ότι σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Ελλάδα δεν υπέφερε από τραπεζική κρίση. Βεβαίως κανείς δεν τολμούσε να ασχοληθεί με τους σκελετούς στην ντουλάπα των Ελλήνων τραπεζιτών. Κανείς δεν έθεσε τότε, έγκαιρα, όρους ελέγχου, διαφάνειας και λογοδοσίας του τραπεζικού τομέα, ούτε φυσικά τόλμησε να συγκροτήσει εναλλακτικό, δημόσιο τραπεζικό πυλώνα. Οι τραπεζίτες μας, περιχαρείς κερδοσκοπούσαν με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και την ΕΚΤ, συντηρούσαν το κύκλωμα της διαπλοκής με τους μιντιάρχες, κέρδιζαν τις ρυθμίσεις που επεδίωκαν από τις κυβερνήσεις και προφανώς θεωρούσαν ότι αποτελώντας βασικό πυλώνα του εγχωρίου μνημονιακού μπλοκ δε θα κινδύνευαν να χάσουν τα μαγαζιά τους.

Το πρώτο PSI δεν τους άγγιξε ιδιαιτέρως. Το δεύτερο τους πόνεσε αλλά με την ανακεφαλαιοποίηση που διασφάλισε προς όφελός τους το ελληνικό κράτος διασώθηκαν. Επιπλέον άρχισαν να καταπίνουν δημόσιες και άλλες τράπεζες με γελοία τιμήματα, με πληρωμένη από το κράτος ανακεφαλαιοποίηση, με εργατική νομοθεσία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Η νέα συμφωνία όμως ανταλλαγής ομολόγων θέτει εν κινδύνω την ιδιοκτησία τους. Καταλαβαίνουν ότι οι τράπεζές τους σπρώχνονται όχι προς την κρατικοποίηση αλλά προς την «ευρωπαιοποίηση» και πολύ πιθανά προς τη «γερμανοποίησή» τους. Βλέπουν έντρομοι ότι για τους πάτρωνές τους στη Γερμανία και αλλού είναι πιο αναλώσιμοι από όσο φαντάζονταν. Από κοντά και οι μιντιάρχες- μεγαλοεργολάβοι. Δε διέβλεψαν το βάθος της κρίσης,  τις συνέπειες της παγκόσμιας διάστασής της  αλλά και τη διαφορετική νοοτροπία της γερμανικής πατρωνείας σε σχέση με την αγγλό- αμερικανική.
Θα μου πείτε: γιατί θα πρέπει μια μελλοντική αριστερή κυβέρνηση να την ενδιαφέρουν τα στενά συμφέροντα, της ντόπιας, επαρχιωτικής αστικής τάξης που έτσι κι αλλιώς στάθηκε πάντα ανίκανη να επιτελέσει τον ταξικό ρόλο της;

Αυτή είναι η μία, ορθή ανάγνωση. Όντως το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και ο οικονομικός εθνικισμός δεν έχει σχέση με την αριστερά.

Η άλλη όμως, επίσης ορθή ανάγνωση είναι ότι δομείται ένα πρότυπο οικονομίας της μπανανίας. Μιας οικονομίας της οποίας οι στρατηγικές δομές ελέγχονται από το ξένο, υπερεθνικό κεφάλαιο με πολιτική κάλυψη ξένων κρατών και δη της Γερμανίας. Άρα από μερίδες του κεφαλαίου που σε ισχύ μπορούν να ανταγωνιστούν τις εγχώριες κρατικές δομές. Όσο οι ελληνικές κυβερνήσεις υπακούουν στις εντολές του κεφαλαίου αυτού και των κυβερνήσεων που το προστατεύουν, οι ελεγχόμενες δομές λειτουργούν, έστω με κάποιο τρόπο. Αν όμως μια κυβέρνηση φανεί ανυπάκουη ή ακόμα και στην προοπτική εκλογής μιας τέτοιας κυβέρνησης, το ξένο κεφάλαιο σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις που το προστατεύουν θα απειλήσει ή και θα αποπειραθεί διαλύσει τις δομές της εθνικής οικονομίας, εγκαταλείποντας μόνο τα κουφάρια τους.

Στο πλαίσιο δηλαδή της μνημονιακής στρατηγικής υλοποιείται μια νεοαποικιακού τύπου πολιτική ελέγχου των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων, όπως
περίπου έκανε η United Fruit Company στη Λ. Αμερική.

Πριν τις τελευταίες εκλογές το ζήσαμε από την ντόπια άρχουσα τάξη, όταν οι τραπεζικές καταθέσεις συντονισμένα αποσύρονταν για να αποτραπεί η η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ. Στις επόμενες θα το ζήσουμε στο πολλαπλάσιο, τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν.

Τι θα έχει λοιπόν να διαχειριστεί μια αριστερή κυβέρνηση; ο στόχος των μνημονιακών δυνάμεων είναι κυριολεκτικά να μην έχει τίποτα στα χέρια της, κανένα εργαλείο παρέμβασης σε οποιονδήποτε τομέα της οικονομίας.

Θέλουν να της αφήσουν έναν τραπεζικό τομέα δήθεν “ελληνικό” αλλά στην πράξη εξαρτημένο από την ΕΚΤ και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή από εκείνους που η τρόικα εκπροσωπεί ή ακόμα περισσότερο, έναν τραπεζικό τομέα που άμεσα θα κατέχεται από ξένους τραπεζίτες.


Ένα λογαριασμό εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους με ποσά του ελληνικού προϋπολογισμού ήδη δεσμευμένα σε αυτόν, που επιφανειακά θα ελέγχεται από την -εχθρική προς μια αριστερή κυβέρνηση- Τράπεζα της Ελλάδας και έμμεσα, ίσως και άμεσα, από τον ξένο παράγοντα. Έξω από το ελληνικό δίκαιο. Ομόλογα δημοσίου χρέους που θα υπάγονται στο ξένο δίκαιο και θα κατέχονται από τον κρατικό και επίσημο εν γένει τομέα.

Οι κομβικοί τομείς της πραγματικής οικονομίας εάν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων θα ελέγχονται από ξένους ομίλους- άμεσα ή έμμεσα- που βεβαίως θα διαθέτουν ισχυρή πατρωνεία και μονοπωλιακή ή ολιγοπωλιακή θέση στην ελληνική αγορά. Θα μπορούν έτσι να απειλούν με λοκ άουτ και άλλες υπονομευτικές πολιτικές.

Επιπλέον, με την πολλαπλή διείσδυση Γερμανών και άλλων λειτουργών που εξαρτώνται από την τρόικα, η τελευταία εγκαθιστά μια παράλληλη, ανώτερη ή και ανώτατη γραφειοκρατία με καίρια παρέμβαση σε όλους τους βασικούς τομείς της κρατικής λειτουργίας, υπό το πρόσχημα της τεχνικής βοήθειας. Αυτή θα είναι μια εχθρική γραφειοκρατία, που θα εξαρτά την ισχύ της από ξένες δυνάμεις.

Τέλος, στα παραπάνω πρέπει να προσθέσει κανείς τη συστηματική προσπάθεια διαμόρφωσης μιας ελίτ, επιθετικής, νεοαποικιακού τύπου, «ξενοσπουδαγμένης», σε άμεση, οργανική σχέση με τις δυνάμεις που εκπροσωπούνται από την τρόικα.

Ο άρρητος πολιτικός στόχος του μνημονίου είναι το χτίσιμο μιας οικονομικής, άρα και πολιτικής μπανανίας, είτε υπό το πρόσχημα της σωτηρίας, είτε του εκσυγχρονισμού.Για αυτήν την κατάσταση οφείλει σήμερα να ετοιμαστεί η αριστερά. Και απέναντι σε αυτήν τη στρατηγική έχει να παλέψει.

Πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και Μνημόνια του στρατώνα...

Του Θ. Τζήμα, TVXS...

Στο στρατό υπάρχει μια διαδεδομένη και πετυχημένη τακτική από πλευράς ανωτέρων, προκειμένου να μάθουν κάτι που έχει συμβεί σε μια μονάδα ή εν γένει για να επιβάλλουν την πειθαρχία: η συλλογική τιμωρία. Όταν για παράδειγμα δεν αποκαλύπτει κανείς σε μια μονάδα ποιος διέπραξε ένα παράπτωμα- ή θεωρούμενο ως παράπτωμα - ο διοικητής θα επιβάλλει μια συλλογική στέρηση εξόδου, φυλάκιση κλπ.

Η λογική είναι απλή: αντί να χάνεις χρόνο προσπαθώντας να μάθεις ποιος έκανε τι, μεταφέρεις το κόστος σε όλη τη μονάδα- είτε γνωρίζουν, είτε όχι - ώστε σταδιακά οι υπόλοιποι στρατιώτες να δημιουργήσουν ένα δυσβάτακτο περιβάλλον για τον ένα και να τον αναγκάσουν να αποκαλυφθεί. Επιπρόσθετα δε, έχοντας στο μυαλό τους την προοπτική της συλλογικής τιμωρίας να περιφρουρούν οι ίδιοι την τήρηση των διαταγών στο μέλλον.
Βεβαίως αυτή η τακτική μπορεί να εφαρμοστεί και αν κάποιος απλά αδυνατεί να εκτελέσει τις διαταγές. Ο αδύναμος έτσι μετατρέπεται σε ένοχο, όπως με εκπληκτικό τρόπο έχει περιγράψει ο Stanley Kubrick στο Full Metal Jacket. Πρόκειται για μια βαθιά παιδευτική διαδικασία: ο αδύναμος, ο ανίκανος να εκτελέσει μια εργασία ή αυτός που παραβιάζει μια διαταγή είναι αντίπαλος, επιζήμιος για τους υπολοίπους. Όχι ο ανώτερος που επιβάλλει την ποινή ή που ενδεχομένως εκδίδει μια παράλογη διαταγή.
Ο μηχανισμός αυτομάτων σταθεροποιητών όπως κατ' ευφημισμό αποκαλούνται οι αυτόματες περικοπές μισθών, συντάξεων, δημοσίων επενδύσεων και επιβολής νέων φόρων όποτε δε θα επιτυγχάνονται οι στόχοι του μνημονίου υπηρετεί την ίδια ακριβώς λογική. Η στόχευση δε της διαμόρφωσης αυτής της μνημονιακής φυλακής διαρκείας είναι κυρίως παιδευτική και λιγότερο δημοσιονομική.
Εξηγούμαι: ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι όλων των μνημονίων, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου είναι ανέφικτοι αποτελεί πια κοινό τόπο. Είναι ακριβώς η μη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους- αυτό στο οποίο ειρήσθω εν παρόδω μπήκε πάτος στο βαρέλι ήδη από το καλοκαίρι του 2011 και ξανά από την άνοιξη του 2012- που προκαλεί την εμπλοκή ΔΝΤ- Γερμανίας. Εμπλοκή που όπως όλα δείχνουν δε θα ξεπεραστεί επί της ουσίας με αποτέλεσμα να ληφθεί μια πολιτική απόφαση που πρόσκαιρα θα βαφτίσει το κρέας ψάρι, ήτοι το μη βιώσιμο χρέος... βιώσιμο.
Και οι υπόλοιποι ωστόσο δημοσιονομικοί διακηρυγμένοι στόχοι είναι ανέφικτοι καθώς ήδη ο εκτροχιασμός της ύφεσης και της ανεργίας εγγυώνται τη συνολική αποτυχία. Είναι επίσης κοινός τόπος ότι βασική αιτία αυτού του εκτροχιασμού ήταν και παραμένουν τα περιοριστικά μέτρα. Άρα η λήψη διαρκώς νέων περιοριστικών μέτρων ως απάντηση στην αποτυχία επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων εξομοιούται με το να ρίχνεις λάδι στη φωτιά.
Επιπλέον, θα πρέπει εδώ να τονιστεί ότι κόντρα σε όσα προπαγανδιστικά ακούγονται η λήψη των νέων μέτρων δε θα γίνεται επιλεκτικά, όποτε θα διαπιστώνεται για παράδειγμα ότι η μη επίτευξη των στόχων οφείλεται σε ανεπάρκειες της διοίκησης ή στη φοροδιαφυγή. Ούτε βεβαίως θα αφορά στοχευμένα αυτούς που τυχόν φοροδιαφεύγουν.
Θα γίνεται σε κάθε περίπτωση και συλλογικά, οριζόντια. Είτε για παράδειγμα δε μειώνεται το έλλειμμα επειδή κάποιοι - διόλου άγνωστοι βεβαίως- φοροδιαφεύγουν, είτε γιατί οι πολλοί δεν μπορούν να πληρώσουν τη διαρκώς βαρύτερη φορολογική επιβάρυνση, η τιμωρία των νέων μέτρων φτωχοποίησης θα είναι συλλογική. Επειδή μάλιστα, τα νέα μέτρα πλήττουν όπως πάντα περισσότερο τα λαϊκά στρώματα, για αυτά τα στρώματα, η τιμωρία θα είναι και σκληρότερη.
Αν συνδυάσουμε τα παραπάνω με το δεσμευμένο λογαριασμό εξυπηρέτησης του χρέους, που ενισχύει το τείχος προστασίας των δανειστών της χώρας, συλλαμβάνουμε την πραγματικότητα της μετάβασης από μια -και- τιμωρητική μνημονιακή πολιτική σε μια πολιτική μνημονίων του στρατώνα.
Η συλλογική τιμωρία για τη μη επίτευξη στόχων που είναι αναγωρισμένα ανέφικτοι ακόμα και από εκείνους που τους επιβάλλουν έχουν ένα βαθύτατα παιδευτικό χαρακτήρα: σκοπεύουν να μας πείσουν ότι από εδώ και πέρα για τα νέα μέτρα φτωχοποίησης, ύφεσης και εξαθλίωσης δε θα φταίνε οι πιστωτές, η τρόικα ή οι μνημονιακές κυβερνήσεις αλλά ο διπλανός μας.
Δεν έχει σημασία αν τυχόν δεν μπορεί να πληρώσει. Σημασία έχει ότι δεν πληρώνει. Άρα ο εχθρός είναι αυτός, ο γείτονας, ο φίλος, ο συγγενής. Αυτόν πρέπει να τον περιφρουρούμε, να τον εξαναγκάζουμε να συμμορφωθεί ή αλλιώς να τον εξοβελίζουμε και να τον περιθωριοποιούμε. Αυτόν, το φτωχοποιημένο μισθωτό ή ελευθεροεπαγγελματία, το συνταξιούχο, τον άνεργο, το νεόπτωχο. Αυτός είναι ο νέος εχθρός. Αλλά επίσης και ο απεργός, ο φοιτητής που κινητοποιείται, οποιοσδήποτε έστω και για μια ημέρα παρεμποδίζει την εφαρμογή των μνημονίων.
Η διαδικασία μίσους και κοινωνικής κατάτμησης αναβαθμίζεται πια, θεσμοθετείται, εισάγεται στην τρέχουσα κουλτούρα και σε κάθε κοινωνικό κύτταρο. Ο “υπεύθυνος” εναντίον του - για όποιο λόγο- ασυνεπούς, την ώρα μάλιστα που η μεγάλη φοροδιαφυγή κερδοσκοπεί και περιφέρει το lifestyle της ανενόχλητα. Παρεμπιπτόντως, δε θα μπορούσε κανείς να φανταστεί πιο εύφορο περιβάλλον για το χρυσαυγίτικο κήρυγμα μίσους.
Ακόμα και το ξεπούλημα κοψοχρονιά του δημοσίου πλούτου ταυτίζεται -υποτίθεται- με την αποφυγή λήψης νέων μέτρων. Όταν βεβαίως πουληθούν όλα σε τιμή ευκαιρίας και μόλα ταύτα δε συλλεγούν τα έσοδα που έχουν υπολογιστεί θα έχουμε και απώλεια δημοσίου πλούτου και νέα μέτρα.
Με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου λοιπόν θεσπίζεται η μνημονιακή πολιτική του στρατώνα. Ακόμα μια φορά,κατά τους κρατούντες το “καλό του έθνους” περνά μέσα από τους στρατώνες.

Της Αγγελικής Παναγιώτου/FosPhotos

Επίδοξος χαλίφης ή/και Μαρκεζίνης;

Θέμης Τζήμας απο τη Χαρτα...

Ο Φώτης Κουβέλης αποπειράται μια τρίπλα: μπήκε εν γνώσει του σε μια κυβέρνηση με εκ των προτέρων γνωστές δεσμεύσεις. Δηλαδή με όλα τα απίστευτης βιαιότητας μέτρα φτωχοποίησης, κατάργησης των κοινωνικών δικαιωμάτων και ξεπουλήματος του δημοσίου πλούτου που είχαν ψηφίσει οι Σαμαράς- Βενιζέλος, προκειμένου υποτίθεται τότε να βάλουν “πάτο στο βαρέλι” και να πετύχουν το δήθεν σωτήριο PSI plus - αυτό δηλαδή το σχέδιο που πήρε μια αναγκαία πολιτική, την αναδιάρθρωση χρέους και τη μετέτρεψε σε καταστροφή.
Ο Κουβέλης λοιπόν, αφού έφτιαξε ένα κόμμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κατεστημένου επιτέλεσε την πρώτη φάση του ρόλου του, δηλαδή έγινε “τσόντα” σε μια κυβέρνηση συνενόχων. Μοιράστηκε την πολιτική τους και τη συνενοχή τους. Από την αρχή της συγκρότησης της συγκυβέρνησης- συνενόχων, μια βασική πτυχή της συζήτησης ήταν πότε θα φύγει ο Σαμαράς και ποιος εκ των δύο εταίρων θα τον διαδεχθεί. Ο Βενιζέλος φαίνεται ότι κάηκε αφού πιάστηκε με τη λίστα στα χέρια του. Ο Σαμαράς κέρδισε ορισμένους πόντους αλλά είναι προφανές ότι οι μέρες του στην πρωθυπουργία είναι μετρημένες. “Γεύεται” το πικρό ποτήρι του να υπηρετεί απολύτως τη μνημονιακή πολιτική και τους κερδοσκόπους του παρασιτισμού αλλά αυτοί να του το ξεπληρώνουν με την ώθησή του στην πλήρη πολιτική απαξίωση. Όχι γιατί έχουν κάποιο προσωπικό πρόβλημα μαζί του οι πυλώνες του εγχωρίου και ξένου παρασιτισμού: αλλά επειδή η μνημονιακή πολιτική “καίει” με ταχύ ρυθμό τις εφεδρείες τους και δύο από αυτές είναι οι Σαμαράς και Βενιζέλος. Πριν λοιπόν αγκαλιάσει ο παρασιτισμός και αναδείξει σε πρώτο ρόλο τη Χρυσή Αυγή θα ήθελε να έχει διαθέσιμες δυνάμεις από το κατεξοχήν αστικό μπλοκ, αν είναι δυνατόν και με σοσιαλδημοκρατική ρητορεία.
Εδώ είναι που θέλει να αναδειχθεί ο Φώτης Κουβέλης. Ο Κουβέλης μπήκε εν γνώσει του στην κυβέρνηση για να υπηρετήσει μια πολιτική. Και αυτό πράττει με όλες του τις κινήσεις. Αποδέχεται και υποστηρίζει φανατικά- στην πραγματικότητα- όλο το πακέτο μέτρων των 13-25 δις ευρώ- το ακριβές μέγεθός του αναζητείται. Τις ιδιωτικοποιήσεις- αποεπενδύσεις, τη φτώχεια, το βασικό κορμό κατάργησης των εργατικών δικαιωμάτων, τα μέτρα ανεργίας. Έχει δεσμευτεί σε όλη τη μνημονιακή στρατηγική. Σήμερα όμως ασκεί ρητορική διαφωνίας- δήθεν ή όντως μένει να φανεί- με ένα τμήμα της περαιτέρω απορύθμισης στα εργασιακά, αποδεχόμενος φυσικά όλα τα υπόλοιπα μέτρα βαρβαρότητας.
Δύο σενάρια είναι πιθανά σε ό,τι αφορά τις κινήσεις του: το ένα είναι να πρόκειται για καθαρό θέατρο όπως και τις προηγούμενες φορές. Τα μέτρα θα περάσουν και απλά θα παραλειφθούν κάποιες ρυθμίσεις, που θα έρθουν με το επόμενο “πακέτο ”, προκειμένου να εμφανίσει η μνημονιακή συγκυβέρνηση ορισμένες διαπραγματευτικές “επιτυχίες” μέσα στη γενική λαίλαπα που προωθεί. Ο Κουβέλης δίπλα στους “καμμένους” Σαμαρά και Βενιζέλο θα προσπαθήσει να αναδειχθεί στον ισχυρό και πλέον δημοφιλή πόλο, οπότε και να αποτελέσει την καλύτερη συστημική εφεδρεία στην προοπτική της πτώσης Σαμαρά εντός της παρούσας κοινοβουλευτικής θητείας.
Το δεύτερο, πλέον παρακινδυνευμένο και λιγότερο πιθανό σενάριο είναι η διαπραγμάτευση να διακοπεί, η κυβέρνηση μέσα σε ένα σκηνικό κρίσης να πέσει και να οδηγηθούμε σε νέες εκλογές. Θα στηθεί σκηνικό έντασης της κρίσης, με κυρίαρχα τα ιδεολογήματα της απειλής των “άκρων”- όπου κύρια θα στοχοποιηθεί η αριστερά μέσα από χυδαίους συμψηφισμούς- και του μονοδρόμου της παραμονής στο ευρώ. Η προσπάθεια θα είναι πρώτον οι εκλογές να γίνουν σε περιβάλλον προσωρινής στάσης πληρωμών και αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδειχθεί σε πρώτο κόμμανα δεσμευτεί – λόγω και των δικών του ανεπαρκειών- από την ανάγκη συγκυβέρνησης με τη ΔΗΜΑΡ άρα ουσιαστικά να ευνουχιστεί η όποια αντιμνημονιακή πολιτική. Αν η ΝΔ κατακτήσει την πρώτη θέση και με το ΠΑΣΟΚ στα όρια της εξαφάνισης, η ΔΗΜΑΡ θα είναι ο ισχυρός πυλώνας υποστήριξης.
Ο Φώτης Κουβέλης λοιπόν και οι δυνάμεις που τον στηρίζουν έχουν διαμορφώσει για τον ίδιο δύο σενάρια: το ένα είναι να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη άμεσα με τον παρόντα συσχετισμό. Το δεύτερο σενάριο που μπορεί να ισχύσει όχι μόνο διαζευκτικά αλλά ίσως και σωρευτικά είναι να γίνει κάτι αντίστοιχο με το Μαρκεζίνη επί χούντας: η φιλοδοξία του και ο οπορτουνισμός του να τον αναδείξουν σε ένα προσωπείο του συστήματος, αντίστοιχο με τη χουντική “φιλελευθεροποίηση”, που απλά θα επιταχύνει την κρίση του κατεστημένου. Σε αυτήν την περίπτωση ίσως να αποδειχτεί άθελά του χρήσιμος για το λαό.

Γιατί δεν επαναστατεί ο λαός...

Θέμης Τζήμας, απο τη Χαρτα...

Όλο και συχνότερα, είτε ως προτροπή, είτε ως ερώτηση τίθεται το ζήτημα γιατί δεν εξεγείρεται ή γιατί δεν επαναστατεί ο λαός δεδομένων των συνθηκών που διαμορφώνονται στη χώρα.
Μάλιστα η εν λόγω συζήτηση προϊόντος του χρόνου τείνει να ενσπείρει μια βαθιά ηττοπάθεια και εν τέλει παραίτηση από την κοινωνική διεκδίκηση μιας διαφορετικής πολιτικής που να βγάζει πραγματικά τη χώρα από την κρίση, κόντρα στην εγνωσμένα καταστροφική για το λαό μνημονιακή πολιτική.
Το θέμα είναι ίσως το κρισιμότερο σήμερα γιατί είτε κανείς επιλέξει το δρόμο μιας άλλης διαπραγμάτευσης, είτε μιας πλήρους ρήξης με το μνημονιακό δρόμο, ο μόνος που μπορεί να σύρει προς κάποια από αυτές τις κατευθύνσεις είναι ο ίδιος ο λαός, οι λαοί με τη δράση τους. Είναι άλλωστε σαφές ότι η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, ως κατεξοχήν ζήτημα συσχετισμού ισχύος θα εξακολουθήσει να γίνεται με τρόπο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κατεστημένου, όσο το άλλο υποκείμενο εξελίξεων- ο λαός- μένει στο περιθώριο ή αδυνατεί να ορίσει τις εξελίξεις. Καμιά πολιτική δύναμη από μόνη της, όσο επαρκής ή ριζοσπαστική και αν είναι δεν μπορεί να αναπληρώσει το παραπάνω κενό ή αδυναμία.

Πρώτα και κύρια πρέπει κανείς να διακρίνει μεταξύ τριών εννοιών. Είναι άλλο πράγμα η κοινωνική έκρηξη, διαφορετικό η εξέγερση και ένα τρίτο η κοινωνική επανάσταση. Η κοινωνική έκρηξη μπορεί να προκύψει οποτεδήποτε μέσα στην κρίση, ακόμα και με τυχαία αφορμή και βρίσκεται μάλλον επί θύραις. Ο τρόπος εκδήλωσής της δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι πολιτικά συνενκτικός καθώς μπορεί να λάβει μορφή ενός γενικού κεσπάσματος βίας και παρά την έντασή της εύκολα χαλιναγωγείται από το κατεστημένο. Είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο του Δεκέμβρη του 2008, οπότε μια έκρηξη της νεολαίας εξετράπη σε μπόλικες σπασμένες βιτρίνες, σε αδιέξοδη σύγκρουση με τα ΜΑΤ και εν τέλει συνέτεινε περισσότερο στη συντηρητικοποίηση στρωμάτων του πληθυσμού.

Η εξέγερση είναι κάτι βαθύτερο. Έχει σαφέστερα πολιτικά χαρακτηριστικά, διαθέτει μια πρωτοπορία που αποτελεί την αιχμή του δόρατος και ένα βασικό πλαίσιο αρχών και διεκδικήσεων. Μπορεί να απονομιμοποιήσει μια πολιτική ή ένα καθεστώς αλλά δύσκολα να το ανατρέψει. Παίζει κομβικό ρόλο ως προς τη συνειδητοποίηση ευρυτέρων μαζών αλλά συχνά αποδεικνύεται ότι δε διαθέτει επαρκείς εφεδρείες ώστε να συγκρουστεί με τον πυρήνα του συστήματος εξουσίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα εξέγερσης είναι ο Μάης του ’68, τα γεγονότα στη Νομική και στο Πολυτεχνείο επί χούντας. Αναμφίβολα έπαιξαν καίριο ρόλο στην εν γένει πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική εξέλιξη. Μάλιστα οι φοιτητικές εξεγέρσεις επί χούντας συνέτειναν στην απονομιμοποίηση του καθεστώτος και έτσι στον πλήρη και όχι αλά Τούρκα εκδημοκρατισμό της Ελλάδας. Ωστόσο δεν γκρέμισαν ούτε τον καπιταλισμό- βλ. Μάη ’68- ούτε έριξαν τη χούντα.

Η κοινωνική επανάσταση συνιστά μια πολύ σοβαρότερη υπόθεση. Βασίζεται στην ύπαρξη μιας στρατηγικής για την κοινωνική, οικονομική και πολιτική θέσμιση και δόμηση διαφορετική και αντιθετική προς την υπάρχουσα- ακόμα και αν περιλαμβάνει στοιχεία της τελευταίας. Απαιτεί μια ώριμη και αποφασιστική πρωτοπορία που μπορεί να διέλθει διαφόρων τακτικών και ένα πλήθος που ωριμάζει γρήγορα και ρίχνεται σε μια επίπονη και μακρόχρονη μάχη τεκτονικών μετασχηματισμών. Χρειάζεται το συνδυασμό εκπληκτικών ικανοτήτων υπολογισμού της κατάλληλης χρονικής στιγμής εκδήλωσης διαφόρων κινήσεων, διεθνών και εγχωρίων πρωτοβουλιών σε όλα τα επίπεδα και ισχυρό βολονταρισμό. Προϋποθέτει δε την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών, δηλαδή την εξάντληση των παραγωγικών δυνατοτήτων των κατεστημένων παραγωγικών σχέσεων, στο βαθμό που να πνίγονται οι παραγωγικές δυνάμεις μιας κοινωνίας. Όταν για παράδειγμα η ανεργία, η κακοπληρωμένη εργασία και ο κοινωνικός αποκλεισμός καθίστανται διεθνώς ενδημικά φαινόμενα είναι σαφές ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ωριμάζουν.
Σήμερα, ακόμα και στα διεθνή συστημικά for a η συζήτηση για το μοντέλο μετά τον καπιταλισμό βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι προφανές ότι μετά το ’90 ο παγκόσμιος καπιταλισμός παράγει διαρκώς εντονότερες και συχνότερες κρίσεις, που ελέγχονται ολοένα δυσκολότερα και με μεγαλύτερο κόστος για τους λαούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κρίση που διανύουμε, για την οποία από το 2007 και δώθε δεν έχει παρθεί ούτε μια καίρια, ρυθμιστικού τύπου απόφαση περιορισμού έστω των αιτίων της. Ακόμα και στις ΗΠΑ αυτό που γίνεται είναι προσπάθεια περιορισμού των συνεπειών της. Οι αιτίες της όμως μένουν ανέγγιχτες.

Είναι παραπάνω από προφανές όχι μόνο στην Ελλάδα ή στον ευρωπαϊκό νότο αλλά και ευρύτερα ότι ο καπιταλισμός- καζίνο ή ακόμα καλύτερα ο καπιταλισμός- λαίλαπα που γνωρίσαμε από το ’80 και ιδίως μετά το ’90 δεν είναι βιώσιμος. Κατά συνέπεια η αναγκαιότητα ενός άλλου μοντέλου είναι επιτακτική. Μάλιστα η πορεία των πραγμάτων το ‘φερε η Ελλάδα και η Ευρώπη ευρύτερα να αποτελούν κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης απέναντι στο παλιό που φθίνει αλλά κυριαρχεί ακόμα και στο νέο που καθυστερεί αλλά είναι αναγκαίο. Οι λαοί ωστόσο δε θα επαναστατήσουν αν δεν εκπληρωθούν και οι άλλες, πλην των αντικειμενικών, προϋποθέσεις. Αν δεν υπάρξουν οι θέσεις εκείνες, η πρωτοπορία, τα γεγονότα που θα πείσουν ότι η αλλαγή του κυρίαρχου μοντέλου είναι αναγκαία και εφικτή. Όσο και αν φαντάζει σήμερα μαξιμαλιστικό ως πρόταγμα, οι κοντινές εξελίξεις στην ήπειρό μας και όχι μόνο θα επιβεβαιώσουν την ανάγκη βαθέων, επαναστατικών μετασχηματισμών. Η αριστερά, τα δυναμικά και ριζοσπαστικά κοινωνικά στρώματα, η εργατική τάξη δυστυχώς δεν έχουν δώσει ακόμα το “παρών”. Οφείλουν να το κάνουν, όσο κι αν φαντάζει έργο δύσκολο.

Οι χυδαίοι συμψηφισμοί και η έμμεση “αθώωση” της Χρυσής Αυγής...

Του Θέμη Τζήμα απο το TVXS...

Παραμονές της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τη γερμανική κατοχή, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία του Λιβάνου, ο τότε πρωθυπουργός της εξόριστης κυβέρνησης Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε ότι στην κατεχομένη Ελλάδα όλοι “έσφαζαν”: το ΕΑΜ, οι ταγματασφαλίτες, οι Ναζί κατακτητές. Η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία, παρά την ενόχλησή της, σε εκείνον τον ανιστόρητο συμψηφισμό. Στο γεγονός δηλαδή ότι η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση εξισώθηκε με μιας, με τους δοσιλόγους και με τους ίδιους τους κατακτητές, κάτι που δεν έγινε σε καμιά άλλη κατεχομένη χώρα, μηδεμιάς εξαιρουμένης, ακόμα και εκείνων που ελάχιστα θύματα είχαν από την κατοχή που τους είχανεπιβάλλει οι Ναζί, συγκριτικά τουλάχιστον με την Ελλάδα.

Η συνέχεια είναι γνωστή: οι “ίσες” αποστάσεις μεταξύ άνισων καταστάσεων είχαν ως αποτέλεσμα οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες να μετατράπουν αρχικά σε εσωτερικό στρατό καταστολής υπό τη διοίκηση των Άγγλων και κατόπιν στο νέο εθνικό, πολιτικό και επιχειρηματικό κορμό του παρασιτισμού και της υποτέλειας. Από την άλλη, οι αντάρτες του μεγαλυτέρου εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος- που από μόνο του θα έπρεπε να είναι διαβατήριο για μια άλλη διεθνή θέση της χώρας μεταπολεμικά και για δημοκρατική οργάνωση εσωτερικά- υπό το βάρος και των τραγικών σφαλμάτων της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ διώχθηκαν, βασανίστηκαν και εν τέλει περιθωριοποιήθηκαν ως “αντεθνικά δρώντες”.
Η διδακτική αυτή ιστορική εμπειρία μας δείχνει τρία πράγματα: πρώτον ότι η ουσιαστική ισότητα είναι διαφορετική απο την τυπική. Η απολύτως δηλαδή ταυτόσημη αντιμετώπιση ανόμοιων καταστάσεων υπό το πρόσχημα της απόλυτης ισότητας υποκρύπτει την πιο καταφανή εύνοια υπέρ της μιας πλευράς εις βάρος της άλλης. Αυτό το μάθημα για χρόνια μας το παρέδιδαν και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ με τις δήθεν “ίσες αποστάσεις” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε σειρά ζητημάτων.
Δεύτερον, οι συμψηφισμοί που βασίζονται σε μια τέτοια κραυγαλέα αν και υποκρυπτομένη ανισότητα δεν είναι ποτέ ούτε αθώοι, ούτε προϊόντα άγνοιας. Είναι αποτελέσματα συνειδητού σχεδιασμού, βάσει του οποίου η κοινή γνώμη πρέπει να εξισώσει θύτη και θύμα, πρωτοπορία και αντίδραση, πρόοδο και συντήρηση, πατριωτισμό και φασισμό, ώστε αρχικά μέσα στο γενικό χυλό να απογοητευτεί από όλους, άρα να περιέλθει σε σύγχυση και τελικά να επιστρέψει στην υποστήριξη προς τη “φιλήσυχη” καθεστηκύια σταθερότητα και προς όσους τη διασφαλίζουν. Ακόμα και προς εκείνους που μέχρι πρότινος ήταν οι δήμιοι του λαού. Αν όχι να τους υποστηρίξει τουλάχιστον εκτεταμένα τμήματά της να τους ανεχτούν υπό το φόβο μάλιστα του τι περιμένει όποιους αντιδρούν στο νέο μπλοκ εξουσίας του κατεστημένου.
Τρίτον, το αστικό κράτος που ορκίζεται στη δημοκρατία και ενίοτε στον εσωτερικό πασιφισμό μπορεί να ανεχτεί τα πάντα:την προδοσία, το φασισμό, την οργανωμένη, πολιτική, εγκληματική δράση. Αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί ιδίως εν μέσω κρίσης τον παραμικρό κίνδυνο εξ αριστερών εις βάρος των συμφερόντων του. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο αν τα πράγματα δυσκολέψουν πολύ θα αξιοποιήσει όλα τα φασιστικά κατακάθια και λοιπά εγκληματικά στοιχεία, ντύνοντάς τα απλά με άλλη στολή.
Προκειμένου μάλιστα να πετύχει το σχέδιο του χυδαίου συμψηφισμού το κατεστημένο επιστρατεύει το λόγο και την πένα των μονίμως “νηφάλιων”, κεντρώων- κεντροδεξιών κατά προτίμηση ή και δήθεν δημοκρατικών- δημοσιογράφων και εξαρτημένων διανοουμένων. Όλων αυτών που θα εμφανίσουν την εικόνα ενός δήθεν ειρηνικού αστικού κράτους, του οποίου την ησυχία συνήθως ξεκίνησε να ταράζει η αριστερά με τις ακρότητές της, προκαλώντας την άνοδο της ακροδεξιάς. Αρχικά θα χρεώσουν στην αριστερά ότι υπήρξε ανόητη- δηλαδή απερίσκεπτη- και κατόπιν ότι είναι ένοχη. Το “όλοι φταίνε” από τις συζητήσεις του καφενείου θα μπει στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης για να μετατραπεί σταδιακά στο “η αριστερά φταίει”, ενδεχομένως αφού θα έχει προηγηθεί και μια αυταρχικοποίηση του καθεστώτος. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι ακριβώς στη λογική των συμψηφισμών κάποιοι κεντρώοι της εποχής χρέωναν στον Ανδρέα Παπανδρέου την έλευση της χούντας γιατί έλεγαν το είχε παρατραβήξει στην κόντρα του με το παλάτι. Κοινώς για το βιασμό φταίει το θύμα που προκάλεσε με το ντύσιμό του ή που αντιστάθηκε στις ερωτικές προκλήσεις του βιαστή.
Σήμερα παρακολουθούμε κάτι αντίστοιχο, αφενός από μεταμορφωμένους πρώην αριστερούς που αναβαπτίστηκαν στον εκσυγχρονισμό του '90 και στη μνημονιακή “ευτυχία”- κατά Πάγκαλο- και αφετέρου από συνήθη ¨καθωσπρέπει” δεξιά στοιχεία της λούμπεν μεγαλοαστικής μας τάξης. Για την άνοδο της Χρυσής Αυγής λένε φταίει η αριστερά και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως βεβαίως και το ΚΚΕ και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Γιατί;
Πρώτον λένε γιατί εισήγαγαν στη δημόσια συζήτηση το δίλημμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο και πίσω από το αντιμνημονιακό σύνθημα συντάχθηκε και η ακροδεξιά. Ξεχνούν ότι το δίλημμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο το έθεσαν η ίδια η ζωή, η πολιτική του κατεστημένου και οι ανάγκες του λαού, σε βαθμό που και τα συστημικά κόμματα αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν ρητορικά αντιμνημονιακή στάση. Δηλαδή σύμφωνα με τη γραμμή του συμψηφισμού η μεν αριστερά είναι ένοχη γιατί αναγνώρισε πριν από τα συστημικά κόμματα την επίδραση της μνημονιακής πολιτικής και το κοινωνικό χάσμα που θα δημιουργούσε, τα δε συστημικά κόμματα είναι αθώα ως προς το ότι με την πρωτοφανούς βιαιότητας πολιτική τους της φτώχειας και της απελπισίας δημιούργησαν εύφορο έδαφος- μέχρι ενός σημείου τουλάχιστον- για την επέκταση του φασιστικού φαινομένου.
Επιπρόσθετα όντως η ακροδεξιά σήκωσε αντιμνημονιακή σημαία ευκαιρίας. Όντως διαμορφώθηκε ένας επιφανειακά αντιμνημονιακός λόγος που αφήνει ανέγγιχτη την κρίση του καπιταλισμού και αναλώνεται στη συνωμοσιολογία και στον εθνικισμό. Όμως αυτός δεν ήταν ο κατεξοχήν αριστερός λόγος. Αντίθετα, όποτε η αριστερά μιλάει για τον καπιταλισμό και τη δομική, όπως και ταξική διάσταση της κρίσης είναι οι παπαγάλοι του κατεστημένου που θα διακόψουν, θα χλευάσουν και θα πλειοδοτήσουν στον δήθεν αντιγερμανισμό, προκειμένου να αθωώσουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά τους.
Άλλωστε δεν συνωθήθηκαν ακροδεξιοί και πίσω από το φιλομνημονιακό μπλοκ; ποιος εισήγαγε την ακροδεξιά ρητορική στη Βουλή, ως γεφυροποιός προς τη Χρυσή Αυγή, αν όχι ο Καρατζαφέρης; Δεν είναι ο πρωθυπουργός Σαμαράς αυτός που εκμεταλλεύεται το φόβο των πολιτών με τη ρητορική περί εσωτερικού πολέμου; ή μήπως ξεχνούν κάποιοι ότι το ΛΑΟΣ των Γεωργιάδη και Βορίδη ήταν που στο πρώτο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο επαινούσε η τότε κυβέρνηση για την “υπεύθυνη” στάση του;
Δεύτερον επικαλούνται ότι ήταν η αριστερά που νομιμοποίησε τη βία στις διαδηλώσεις των αντιμνημονιακών δυνάμεων και άρα έτσι άνοιξε υποτίθεται το δρόμο στη Χρυσή Αυγή. “Ξεχνούν” φυσικά ότι γιαουρτώματα αλλά και ξυλοδαρμοί υπήρχαν και σε άλλες περιόδους της μεταπολίτευσης, όπως στη δεκαετία του '80 και στην περίοδο Μητσοτάκη. Τόσο από συνδικαλιστές στο πλαίσιο εργατικών αγώνων, όσο και από τραμπούκους της δεξιάς που μάλιστα είχαν τότε προχωρήσει και σε δολοφονία. Ο φασισμός ωστόσο δεν ανέβηκε. “Ξεχνούν” ότι η κατεξοχήν βία, η βία της φτώχειας και της ανεργίας διογκώνεται με ευθύνη της δικής τους πολιτικής.
“Ξεχνούν” οι δυνάμεις του κατεστημένου και οι εξαρτημένοι από αυτές διανοούμενοι ότι το μεταναστευτικό αφέθηκε επίτηδες και συνειδητά να κακοφορμίσει προς όφελος της πλέον παρασιτικής εργοδοσίας και της ιδιωτικής αγοράς ακινήτων.
Μάλιστα λένε ότι η αριστερά αμφισβήτησε πρώτη τους δημοκρατικούς θεσμούς- κατά συνέπεια η Χρυσή Αυγή απλά “παρασύρθηκε” θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε. Λησμονούν ότι τη Βουλή την ευτέλισαν εκείνοι που επέβαλλαν σε κάθε ψηφοφορία εσωκομματική πειθαρχία χωρίς ποτέ κανένα από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να έχει συζητήσει και να έχει αποφασίσει στο εσωτερικό του, δημοκρατικά για τη στάση του επί των μνημονίων. Λησμονούν ότι πέρασαν όλα τα κρίσιμα νομοθετήματα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, χωρίς τον παραμικρό διάλογο. Ξεχνούν το μανιχαϊσμό του μνημονιακού λόγου, το “ή ψηφίζεται ή καταστρεφόμαστε”, την κάλυψη της ασυδοσίας συχνά των δυνάμεων καταστολής εναντίον διαδηλωτών.
Τρίτο και χειρότερο όμως είν αι ότι ταυτίζουν κάθε μορφή βίας. Βεβαίως κάθε ιδεολογία εμπεριέχει και βίαιες πτυχές ή/ και εκδηλώσεις. Άλλωστε ήταν οι αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις που παρήγαγαν πρώτες εποχές “τρομοκρατίας”. Ήταν το σύγχρονο βιομηχανικό, αστικοδημοκρατικό κράτος που εγκαινίασε τους ολοκληρωτικούς πολέμους. Βεβαίως και η σοσιαλιστική ή κομμουνιστική θεώρηση εμπεριέχει την προσφυγή στη βία ως ένα μέσο πάλης.
Όμως ο φασισμός είναι κάτι διαφορετικό:ο φασισμός είναι ψευτοϊδεολογικοποιημένη βία. Είναι βία με περιτύλιγμα. Είναι στοχοποίηση και περιθωριοποίηση κάθε διαφορετικότητας και κάθε αδυνάμου, είναι λυντσαρίσματα, είναι τραυματισμοί και φόνοι. Σήμερα, στην Ελλάδα- και όχι μόνο- αμφισβητείται αυτό που ο πιο ώριμος από το σημερινό, μεταπολεμικός κόσμος κατάλαβε: ότι ο φασισμός- ναζισμός αποτελεί ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, που συνδυάζει αντιδραστικό ρομαντισμό, δράση χωρίς σκέψη, βία, μίσος, θάνατο, υπακοή στον αρχηγό και που στο τέλος καταλήγει σε αιματοχυσία. Ότι για όλα αυτά λοιπόν πρέπει πάντα να ξεριζώνεται από το ίδιο το λαϊκό κίνημα. Το φασισμό δε, δεν τον ξερίζωσαν χάρη σε μια πολιτική “Γκάντι” αλλά χάρη στη θυσία και το αίμα εκατομμυρίων, που θα ζούσαν αν κάποιοι δεν επέλεγαν ως συμμάχους τα frei korps, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όσο και να το θέλουν άλλωστε δεν υπάρχει αριστερή Κου- Κλουξ- Κλαν. Δεν υπάρχουν αριστερά πογκρόμ στις βίλες των βορείων προαστίων. Δεν υπάρχουν μαχαιρώματα καπιταλιστών. Και βεβαίως το γιαούρτωμα όσο ενοχλητικό ή κατακριτέο και αν είναι δεν πονάει όσο ο λοστός. Η βρισιά δε σκοτώνει όπως η μαχαιριά. Κανένα άλλο κόμμα πλην Χρυσής Αυγής δεν αποκαλεί κατηγορίες ανθρώπων ως σκουπίδια, ούτε καλεί στον αφανισμό τους. Κανένα άλλο κόμμα πλην Χρυσής Αυγής- μα κανένα- δεν προωθεί τη βίαιη ανατροπή της δημοκρατίας. Κανένα άλλο κόμμα δε λατρεύει τους ναζί ή εκείνους που παρέδωσαν τη μισή Κύπρο στην Τουρκία, προδίδοντάς την.
Δεν είναι ούτε αφελείς, ούτε αθώοι λοιπόν όσοι συμψηφίζουν με χυδαίο τρόπο αριστερά και φασίστες, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή, την περιφρούρηση μιας απεργίας με τα πογκρόμ..
Ξέρουν πολύ καλά ποια είναι η δουλειά τους: να ανοίξουν διάπλατα την κερκόπορτα της δημοκρατίας ώστε να την περάσουν οι φασίστες αν τους χρειαστεί το κατεστημένο, προκειμένου να σταθεροποιηθεί. Τώρα ότι σε αυτό πρωταγωνιστούν και διάφοροι τυχοδιώκτες που είναι σε αναζήτηση κομματικής στέγης με θέα στην εξουσία εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια, ε τι να κάνουμε: υπήρξαν και χειρότεροι...

Μάγκες με την Κανέλλη και τον Πακιστανό, «υπεύθυνοι» με τις τράπεζες....

Του Θέμη Τζήμα,TV Χωρίς Σύνορα....

Πριν λίγους μήνες ο Ηλίας Κασσιδιάρης, εκπρόσωπος τύπου της Χρυσής Αυγής, περιμένοντας να δικαστεί για συμμετοχή ληστεία και ορισμένα άλλα αδικήματα, γρονθοκόπησε όπως όλοι θυμόμαστε τη Λιάνα Κανέλλη σε ζωντανή μετάδοση. Δεν την έσπρωξε απλά, δεν την έβρισε- όχι ότι αυτά θα συγχωρούνταν- αλλά επανειλημμένα τη χτύπησε, με χτυπήματα που θύμιζαν πολεμική τέχνη, γιατί εκείνη πρώτη του κατάφερε “βαρύ” πλήγμα με... βρεγμένη εφημερίδα.

Κατόπιν εξαφανίστηκε, η Χρυσή Αυγή δήλωσε ότι ο εκπρόσωπος τύπου της είχε προκληθεί, ότι απάντησε ευρισκόμενος σε άμυνα και επιπλέον ότι ο Κασιδιάρης θα υπέβαλε μήνυση στην Κανέλλη, όπως και έκανε.
Αρκετοί συμπολίτες μας όπως μάθαμε, ουδόλως ταράχτηκαν από τη βία, από τον ξυλοδαρμό μιας γυναίκας με χτυπήματα πολεμικών τεχνών. Επιπλέον επικρότησαν ένα βιαιότατο έγκλημα από πλευράς του χρυσαυγίτη.
Ήξεραν ότι ο λόγος που έδρασε έτσι ήταν ότι η Ρένα Δούρου του είχε θυμίσει λίγο πριν την αλήθεια: ότι κατηγορείται για σοβαρότατα αδικήματα. Ήξεραν ότι αν δεν υπήρχαν κάμερες μπροστά κανείς δεν ξέρει που και πότε θα είχε σταματήσει ο ξυλοδαρμός, όπως και ότι ένα βίαιο χτύπημα μπορεί να επιφέρει βαρύτατους τραυματισμούς.
Αρκετοί συμπολίτες μας ωστόσο δε νοιάστηκαν για όλα αυτά αλλά αντίθετα βρήκαν ότι ο ξυλοδαρμός ήταν μαγκιά: ένας γνώστης πολεμικών τεχνών έκανε τη “μαγκιά” του εις βάρος μιας ανυπεράσπιστης γυναίκας και πήρε αρκετές ψήφους παραπάνω, στη βάση ενός από καιρό εκχυδαϊσμένου δημοσίου λόγου, όπου συνειδητά όλα γίνονται αχταρμάς, προς τηλεοπτική διασκέδαση.
Όπως διεφάνη ο Κασσιδιάρης πούλησε τη “μαγκιά” του όχι στη βάση κάποιου ασταθούς ψυχισμού ή καταπιεσμένων, φροϋδικών συμπλεγμάτων αλλά έχοντας συγκεκριμένο σχέδιο, στήνοντας ένα σόου: δέρνουμε έναν ή μία πολιτικό για να πείσουμε ότι παραμένουμε αντί- συστημικοί. Μετά η ηγεσία δίνει κάλυψη για να αποδείξει ότι γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τα ΜΜΕ- που μόνο άσχημα δε φέρθηκαν στη Χρυσή Αυγή βεβαίως- και την πολιτική ορθότητα. Διαρρέουμε το υπονοούμενο ότι έτσι θα δέρνουμε και μέσα στη Βουλή, ώστε να χαϊδέψουμε τα πλέον ταπεινά και ανώδυνα για το κατεστημένο ένστικτα μεγάλης μάζας του πληθυσμού. Μετά, βάσει και των likes στο facebook στήνουμε μια πόλωση από την οποία ο κάθε κασιδιάρης γίνεται για μια μερίδα του πληθυσμού σχεδόν ήρωας, οπότε μαζεύουμε τις πολυπόθητες ψήφους.
Την ίδια “μαγκιά” πουλάνε και στο θέμα του Πακιστανού φερομένου ως θύτη της 15χρονης. Ίδιας αντίληψης σόου στήνουν. Ένα ειδεχθές έγκλημα, που πράγματι αγγίζει κάθε έναν και κάθε μία και ένας αλλοδαπός που κατηγορείται. Τα ΜΜΕ που μιλούν για δράκο της Πάρου, τονίζοντας σε κάθε τους αναφορά ότι είναι Πακιστανός, ενώ αφήνουν σαφή υπονοούμενα, αν δεν το λένε και ευθέως, ότι οι αρχές του φέρονται πολύ “μαλακά”. Η υπόθεση είναι “λουκούμι” για τη Χρυσή Αυγή.
Ξέροντας- άραγε πώς;- πότε θα φτάσει στη Σύρο και πότε στον Πειραιά ο Πακιστανός, στήνουν αντίστοιχες απόπειρες λιντσαρίσματος. Διόλου τους απασχολεί ότι ίσως η οικογένεια της 15χρονης θέλει να φτάσει στο δικαστήριο ο κατηγορούμενος για να τον δουν με τα μάτια τους, να τους πει ο ίδιος αν έκανε ό,τι έκανε, γιατί το έκανε, να αισθανθούν ότι αποδίδεται δικαιοσύνη. Ουδόλως φυσικά τους νοιάζει η ύπαρξη ενός ισχυρού κράτους- για το οποίο κατά τα άλλα δουλεύουν- που συλλαμβάνει τους ενόχους και αποδίδει δικαιοσύνη. Ελάχιστα ενδιαφέρονται οι χρυσαυγίτες για τη νομιμότητα και την τήρησή της, δεδομένου άλλωστε ότι η Χρυσή Αυγή είναι το μοναδικό πολιτικό κόμμα που επίσημα προπαγανδίζει την τέλεση εγκληματικών πράξεων και του οποίου βασικά στελέχη ενέχονται σε σειρά εγκληματικών δράσεων.
Το λιντσάρισμα, το να “φάμε” τον Πακιστανό πριν ακόμα φτάσει στο δικαστήριο συνιστά ένα ακόμα σόου και άρα προσφέρει μεγαλύτερες δυνατότητες ψηφοθηρίας εις βάρος της 15χρονης και της οικογένειάς της. Το “ντου” στο πλοίο τύπων που θυμίζουν μπράβους και φοράνε μπλούζες με το λογότυπο της Χρυσής Αυγής θα ήταν χοντροκομμένη και παρωχημένη προπαγάνδα αν δεν ήταν τόσο χυδαίο και επικίνδυνο δεδομένης της συγκυρίας.
Μέσα στον αχταρμά συνωμοσιολογίας και χυδαιότητας, όπου Μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης, Πακιστανοί, μνημόνια και Ερντογάν γίνονται ένα και το αυτό, κάθε φασιστικό σόου είναι και μια απολύτως προσχεδιασμένη, ψηφοθηρική προβοκάτσια, που ενσταλάζει το μίσος, το φόβο και εν τέλει την παραπλάνηση, τη σύγχυση, την υποταγή του λαού και την εδραίωση του κατεστημένου της χώρας.
Από την άλλη, η η Χρυσή Αυγή καμία “μαγκιά” δεν έδειξε στο ξεπούλημα της Αγροτικής. Την “υπευθυνότητά” της στο εν λόγω ζήτημα θα μπορούσε να την εκθειάζει άνετα ο Μανώλης Καψής. Πέρα από ορισμένες επισημάνσεις, για τα μάτια του κόσμου, συμμάχησε πλήρως με τη συγκυβέρνηση και το ιδιωτικό τραπεζικό κεφάλαιο.
Δεν πρόκειται ούτε για έκπληξη, ούτε για αντίθεση: η φύση της φασιστικής βίας εδράζεται στον ορισμό των πλέον αδυνάμων σε κάθε φάση ως αποβλήτων και επικινδύνων, ειδικά μέσα από τη συλλογικοποίηση της ευθύνης. Κατόπιν περνάει στην οργάνωση σόου λιντσαρίσματος τα οποία δικαιώνει στη συλλογική συνείδηση μέσα από τη συσκότιση, τη σύγχυση, το μίσος, το φόβο και τον αποπροσανατολισμό. Και καταλήγουν πάντα, εφόσον δοθεί ο απαραίτητος χώρος και χρόνος στο φασιστικό φαινόμενο- επίσημο και κεκαλυμμένο- στην προσπάθεια εκτροπής, στο πογκρόμ εναντίον όχι βεβαίως μόνο των αλλοδαπών αλλά και όσων Ελλήνων δεν υποτάσσονται στο κατεστημένο που προθύμως οι φασίστες υπηρετούν, στην αρχή κεκαλυμμένα και αμέσως μετά απροκάλυπτα.