Η βία που μετράει τη γη...

του Μανου Στεφανιδη... 

 

Οι δύο θάνατοι στιγμάτισαν το 2013, είναι κατά τη γνώμη μου και τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της χρονιάς ως τώρα: Εννοώ το θάνατο του νεαρού που εξωπετάχτηκε από το τρόλεϊ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δύο περιπτώσεις βίας που σφραγίζουν τη μοίρα αυτής της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τα λεγόμενα για πρωτογενές πλεόνασμα, τις εκλογές στη Γερμανία ή το success story της κυβέρνησης. Και τούτο γιατί η βία που ενδημεί τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και σε θεσμικό επίπεδο, είναι πολύ πιο οδυνηρά σημαντική από οποιαδήποτε πολιτική σπέκουλα.
Ποιο άραγε είναι το πιο ανησυχητικό; Αποφασίστε εσείς.
Η τρέλα που τυφλώνει δύο ανθρώπους και τους οδηγεί στα άκρα δια ασήμαντον αφορμήν ή η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής ομάδας που έχει διαβρώσει πολλά, αντιθέτων συμφερόντων, κοινωνικά στρώματα, διεισδύοντας επιπλέον στο σκληρό πυρήνα της ελληνικής αστυνομίας ναρκώνοντας τις λειτουργίες της δικαιοσύνης και εκπορθώντας αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο; 

Από την έκθεση "Προσφορά" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημήτρη Μεράντζα, "Αυτοπροσωπογραφία διά λιθοβολισμού".

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα επειδή τα πράγματα αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά, εφόσον όλοι έχουμε αποδεχτεί τη βία ως λογικό (;), δηλαδή αναπόφευκτο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αναφέρομαι στους μικρούς φασισμούς που εκτρέφουμε λίγο πολύ όλοι μας ανεχόμενοι από την καθημερινή αγένεια του διπλανού ως την υποκρισία και το ψεύδος μιας ολόκληρης πολιτείας. Ενός κράτους που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως σταθερό και πειθήνιο θύμα της. Να γιατί μίλησα για θεσμική βία χωρίς να υπονοώ αποκλειστικά τη Χρυσή Αυγή.

«Από τη Μαύρη Τρύπα στην τρύπα του ‘‘Πρώτου Θέματος’’»...

Κωνσταντίνος Ζαγάρας, απο την Αυγη...

  «Δεν ξεχνώ τον φασισμό», μας ενημέρωσε το «Πρώτο Θέμα» από την πρώτη σελίδα του πρόσφατα, όταν επέλεξε να κυκλοφορήσει με τη φωτογραφία του Παύλου Φύσσα να ξεψυχάει, από το δολοφονικό χτύπημα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, στην αγκαλιά της κοπέλας του.
Μια εικόνα -που τσακίζει πραγματικά κόκκαλα -
συνοδευόμενη από μια λεζάντα τεσσάρων λέξεων, ήταν ικανές να ξεσηκώσουν θύελλα αντιδράσεων και βίαιων ενεργειών.
Και πώς να μην ξεσηκώσει άραγε θύελλα αντιδράσεων, όταν, με προφανή στόχο να χτυπήσει το συναίσθημα του αναγνώστη ώστε να πουλήσει περισσότερα φύλλα, η φρίκη μιας εν ψυχρώ δολοφονίας αποτυπώνεται ως «love story» και το τρομακτικό πρόσωπο του φασισμού ως ρομάντζο στις θήκες των περιπτέρων; Όταν τη θέση της αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας για την «παρακρατική» δράση των νεοναζί παίρνει ο ρηχός και επιφανειακός συναισθηματισμός και οι διαφημιστές της Χ.Α. μετατρέπονται σε ένα βράδυ σε κατηγόρους της;
Δεν λησμονεί, λοιπόν, τον φασισμό η διευθυντική ομάδα της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας της χώρας και το βροντοφωνάζει τις τελευταίες εβδομάδες, θέλοντας να μας πει προφανώς ότι δεν παύει να θυμάται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους φούρνους, τα SS, τον Χίτλερ, τους αγκυλωτούς σταυρούς και τα αμέτρητα πτώματα ανθρώπων που προκάλεσε η κτηνωδία του φασιστικού φαινομένου.
Στο ίδιο κλίμα, η πλειοψηφία των ΜΜΕ της χώρας εξορκίζουν και καταδικάζουν τις τελευταίες εβδομάδες τον νεοναζισμό, ακολουθώντας μια αβαθή και ιεροτελεστική αντιμετώπιση του ζητήματος, που, εκτός από μια άχαρη αυτοϊκανοποίηση που προσφέρει, διατηρεί μια διάσταση που πηγαίνει από τον απο προσανατολισμό στην επανάπαυση.

«Die Pressefreiheit»....

 του Μάκη Μπαλα­ούρα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Αυτές τις μέρες μάς πνίγει η μπόχα. Τα βρομόνερα μας πνίγουν.
Και ο Θέμος Αναστασιάδης κάθε τόσο προκαλεί. Τώρα έχει ένα υπερόπλο, την ιδιοκτησία μιας μεγάλης εφημερίδας. Ενα μέσο που το χρησιμοποιεί, τόσο όσο για να καθαγιάσει στο έπακρο τη δολοφονική συμμορία της Χρυσής Αυγής, όπως με την κακομοίρα γιαγιά που την πήγαιναν χρυσαυγίτες στα ΑΤΜ προστατευόμενη από τους κακούργους μετανάστες, έως τις διακοπές του Κασιδιάρη.

Χωρίς αιδώ τώρα το έπαιξε ανάποδα. Στην ίδια σελίδα εκεί που έχουν φιγουράρει χρυσαυγίτες, «πεταλούδες της νύχτας» και νταβατζήδες, πρόβαλε το άψυχο κορμί του Παύλου Φύσσα γερμένο στην αγκαλιά της κοπέλας του. Μια φωτογραφία που μοιάζει με τη φωτογραφία της δολοφονίας του εργάτη το 1936, φωτογραφία που ενέπνευσε τον Γ. Ρίτσο να γράψει τον «Επιτάφιο».

Πουλάει το θέμα, ιδιαίτερα στο «Πρώτο Θέμα». Ο Θ. Αναστασιάδης ήταν ένας φιλόδοξος, αδίστακτος δημοσιογράφος που, επειδή στη δεκαετία του ’90 πούλαγε το στιλάκι του, η «Ελευθεροτυπία» τού έδωσε περίοπτο χώρο. Ελεύθερος να πλασάρει τον ιδεολογικό χαβαλέ του lifestyle των celebrities, να γράφει τις πιο βρόμικες και αμοραλιστικές φαντασιώσεις του, όπως τα ψητά Εβραιόπουλα στον φούρνο ή η πρωτοπόρα πρότασή του για τοποθέτηση ενός Α! στο πέτο των Αλβανών, προκειμένου να τους εντοπίζουν εύκολα για να τους δέρνουν.

To μέσο είναι το μήνυμα (;)

Της Μαρίας Μπαλάφα, απο το Red NoteBook...

Το 1936 ο Ριζοσπάστης δημοσίευε στην πρώτη σελίδα του τη συγκλονιστική φωτογραφία του αυτοκινητιστή Τάσου Τούση, δολοφονημένου στη Θεσσαλονίκη
στη διάρκεια των κινητοποιήσεων των καπνεργατών. Η σορός του, πάνω σε μια πόρτα που την τοποθέτησαν οι σύντροφοί του για να την περιφέρουν σαν επιτάφιο, με τη μάνα που θρηνεί πάνω από το άψυχο σώμα του γιου της. Η απεικόνιση της αλήθειας τόσο σκληρή, που είναι ιστορική. Ο Γιάννης Ρίτσος για να μη χαθεί αυτή η συγκλονιστική εικόνα τη μετέτρεψε σε αυτό, που ο ίδιος ήξερε να κάνει καλά. Μια αντίστοιχη συγκλονιστική, το Σεπτέμβρη του 2013, θα έπρεπε  να  είχε δημοσιευθεί, πάλι, στον Ριζοσπάστη και την Αυγή.

Το μέσο είναι το μήνυμα; Είναι τουλάχιστον αφελές, αν όχι υποκριτικό, να ξεσηκωνόμαστε εναντίον του Πρώτου Θέματος για τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Είχαμε τη δυνατότητα πολλές Κυριακές πριν. Το Πρώτο Θέμα είναι ένα κανονικότατο κίτρινο ταμπλόιντ και ως τέτοιο είναι πρώτο σε κυκλοφορία (όχι, δεν το αγοράζουν για τα κουπόνια). Δουλειά του είναι να πλασάρει με τον πιο χοντροκομμένο τρόπο τον συρμό, να φτιάχνει τον συρμό. Και μέσα σ΄ αυτή την υποχρέωση πούλησε με τη σέσουλα και τον φασισμό.

Τον λύκο τον κουρεύανε...

Cogito ergo sum...

«Δεν έχουμε καμία πρόθεση να αποχωρήσουμε από το ευρώ», διαμήνυσε με δηλώσεις στους δημοσιογράφους ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να βάλει φρένο στα αντίστοιχα σενάρια. «Σε καμία περίπτωση δεν θα πειραματιστούμε με το μέλλον της χώρας μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος, από το βήμα του 5ου Ετήσιου Συνεδρίου της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων, μίλησε για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων και δραστικής μείωσης του λειτουργικού κόστους στο Δημόσιο, όπως είπε, χωρίς μείωση μισθών.

Πρόσθεσε δε ότι η νέα κυβέρνηση παρέλαβε ένα χρεοκοπημένο κράτος. Για 9 μήνες γνώριζαν ότι η Λαϊκή Τράπεζα χρεοκοπούσε και ανέβαλλαν να πάρουν αποφάσεις μέχρι να αναλάβει η νέα κυβέρνηση, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Να μείνουμε στο Ευρώ, αλλά να απαλλαγούμε από το μνημόνιο και την τρόικα, δήλωσε ο πρόεδρος της κυπριακής Βουλής Γιαννάκης Ομήρου.


Αντέγραψα το παραπάνω κείμενο αυτούσιο από την ιστοσελίδα της Ελευθεροτυπίας. Όχι γιατί αντέχει σε σοβαρό σχολιασμό αλλά για να το "σώσω", ώστε να το φέρνω σαν παράδειγμα σε όποιον με ρωτήσει ποτέ τι σημαίνει η λαϊκή παροιμία "τον λύκο τον κουρεύανε, πούθε παν' τα πρόβατα" (*).

Τί πειράματα να κάνεις, ρε δόλιε Αναστασιάδη; Άλλοι κάνουν τα πειράματα, μαύρε! Εσύ είσαι το πειραματόζωο αλλά δεν μπορείς να το καταλάβεις. Εδώ που τα λέμε, όμως, πας κι εσύ να κάνεις ένα πειραματάκι, έτσι; Θες να δεις πόσο χαμηλά βρίσκεται ο πάτος του βαρελιού, ε; Πονηρούλη!

Λες ότι για όλα φταίει ο Χριστόφιας, που ήξερε τι συνέβαινε αλλά δεν έκανε τίποτε κι άφησε εσένα να καθαρίσεις τον βόθρο. Μάλιστα. Είχες άγνοια το λοιπόν. Με άλλα λόγια, δεν ήξερες τι σου γινότανε αλλά και να κυβερνήσεις την χώρα ήθελες και υποσχέσεις μοίραζες γύρω. Θυμάσαι με πόσο σθένος υπερασπίστηκες την υπογραφή σου κάτω από την προεκλογική σου δήλωση πως δεν θα πειραχτούν οι καταθέσεις; Αφού δεν ήξερες, πώς έβαλες την υπογραφή σου σε τέτοια δήλωση; Μήπως δεν ισχύει στην Κύπρο αυτό που λέμε εδώ στην μητέρα πατρίδα για δυο πράγματα που δεν πρέπει να τα βάζουμε όπου βρίσκουμε;

Τέλος πάντων. Θες έτσι, θες αλλοιώς, την έφαγες την σβερκιά. Αλλά μυαλό δεν έβαλες. Συνεχίζεις τις χοντρομαλακίες. Ρε συ, πλάκα μας κάνεις; Πας να μας τρελλάνεις; Θα περικόψεις δραστικά το λειτουργικό κόστος του δημοσίου χωρίς μειώσεις μισθών; Αυτό να δω και θα σκίσω τα πτυχία μου! Λεβεντάκο μου, παστίτσιο χωρίς κιμά και δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις δίχως να ματώσουν οι εργαζόμενοι δεν γίνονται.

Πάντως, έχεις και ταίρι στις μαλακίες. Σου κρατάει σεγόντο ο Γιαννάκης ο Ομήρου μια χαρά. Γιαννάκης Ομήρου! Ο κύπριος Κουβέλης! Απαλλαγή (ή απαγκίστρωση, το ίδιο κάνει) από μνημόνια και τρόικες αλλά το ευρώ, ευρώ, ε; Αμ, αυτό είναι όνειρο εαρινής νυχτός, ρε φουκαρά! Τρία χρόνια έχουν περάσει με το ελληνικό πείραμα και δεν πήρες χαμπάρι πώς γίνεται η φτιάξη;


Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Αλλά πριν κλείσω τούτο το σημείωμα, λέω να σας βάλω μια άσκηση για αρχαρίους: αντιπαραβάλετε τις παραπάνω δηλώσεις Αναστασιάδη με τις κατά καιρούς σχετικές δηλώσεις Σαμαρά και σημειώστε τυχόν διαφορές. Αν βρείτε καμμιά, κερδίζετε χρυσούν ωρολόγιον.


ΥΓ: Έχει κανείς αμφιβολία ότι η Κύπρος είναι ελληνική;


(*) Η παροιμία αναφέρεται σε όσους δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Σαν τον λύκο, ο οποίος έπεσε στην παγίδα και, ενώ τον γδέρνουν, αυτός προβληματίζεται για το πού πήγαν τα πρόβατα που κυνηγούσε.

Το σπασμένο ελατήριο: σχόλιο στο εκλογικό αποτέλεσμα στην Κύπρο...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα στην Κύπρο αποτέλεσε αντικείμενο ενός εκτεταμένου σχολιασμού στον Τύπο και στο Διαδίκτυο. Από τον σχολιασμό αυτό κρατώ την επαναλαμβανόμενη διαπίστωση ότι τη φορά αυτή οι δραματικές οικονομικές παράμετροι μοιάζουν να διαμόρφωσαν το εκλογικό αποτέλεσμα περισσότερο από το ζήτημα της κατοχής του Βορρά και της επανένωσης του νησιού.
Καμία αμφιβολία ότι η αγωνία για την επιβίωση, με δεδομένη την ένταξη του νησιού στον μηχανισμό στήριξης, εξηγεί σε σημαντικό βαθμό την αλλαγή των ψηφοφόρων. Καμία επίσης αμφιβολία, ότι το αποτέλεσμα θα επηρεάσει το καλούμενο κυπριακό «εθνικό ζήτημα». Θιασώτης του δόγματος Ανάν ο κ. Αναστασιάδης, θα υποστηρίξει κατά πάσα βεβαιότητα και τις νέες εκδοχές του που ήδη έχουν διαγραφεί στον ορίζοντα.

Αυτό ωστόσο που με απασχολεί εδώ είναι μια διαδικασία που δεν παρατηρείται μόνο στην Κύπρο, αλλά γενικότερα στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο` πρόκειται για την από δεκαετίες προέλαση του καταναλωτισμού και των επιπτώσεων που έχει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των κοινωνιών στις οποίες συνεχίζει να αναπτύσσεται: θρησκείες, ιδεολογίες και πολιτική, συμβολικές εκφράσεις, καθημερινότητα, εργασιακές σχέσεις, σεξουαλικότητα.

Μορφές τόσο διαφορετικές όσο ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Ζακ Λακάν, ο Χέρμπερτ Μαρκούζε επισήμαναν, ο καθένας με τη δική του επιχειρηματολογία, ότι η ζωή δεν θα ήταν πια η ίδια μετά την την επέλαση της καταναλωτικής κοινωνίας. Μνήμες, ταυτότητες, ιδέες, συμπεριφορές, αντιδράσεις παραμορφώθηκαν, ατόνησαν, πλαστογραφήθηκαν, άλλαξαν δραματικά.

Η αλλαγή αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί υποκεφάλαιο του νεοφιλελευθερισμού, που από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 έβαλε στόχο την ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου υπέρ των πλουσίων και τη διάλυση των κοινωνιών σε όλο τον κόσμο. Η διαφορά μεταξύ των συγγενών και συμπληρωματικών φαινομένων νεοφιλελευθερισμού και καταναλωτισμού έγκειται στο γεγονός ότι το δεύτερο, καθώς δεν έχει δεδηλωμένη πολιτική ταυτότητα, δρα πολύ πιο υπόγεια και γι” αυτό πιο διαβρωτικά.
Η ιδεολογία δεν πλήττεται αμέσως και ευθέως από τον καταναλωτισμό. Ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να ρητορεύει υπέρ της κοινωνικής επανάστασης, της εθνικής ολοκλήρωσης ή όποιου άλλου στόχου. Απλώς, η πραγματικότητα η οποία τον περιβάλλει αλλάζει τόσο πολύ, ώστε κάποτε αναγκάζεται να αντιληφθεί ότι ο μηχανισμός της ρητορικής του κινείται όπως και τα μηχανήματα, που έχοντας πια σπασμένο το ελατήριο που συνέδεε με το εσωτερικό τους συνεχίζουν να κινούνται άσκοπα και αναποτελεσματικά εν κενώ.
Στην Κύπρο, μετά την εισβολή, ο καταναλωτισμός υπήρξε μέρος του «κυπριακού θαύματος». Το εύκολο χρήμα, η ευμάρεια και η κατανάλωση έγιναν το αναισθητικό του ιστορικού τραύματος, χωρίς να οδηγήσουν σε πολιτισμική άνοδο που θα έσωζε τη μνήμη. Και ενώ τελετουργικά επαναλαμβάνονταν ανυποχώρητες διακηρύξεις, η πραγματική ζωή τις διέψευδε. Το πρόσφατο αποτέλεσμα οφείλεται κατά πολύ στην απόσταση αυτή μεταξύ αντιστασιακής ρητορικής και ισοπεδωτικής πραγματικότητας. Και οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια ανατροπής του ρεύματος θα πρέπει να πάρει υπόψη της αυτό το δεδομένο, βλέποντας κατάματα τη ζωή.

Φαιές νεοναζί αντανακλάσεις στο γυαλί των ΜΜΕ...

Απο το Ιστολογιο του Κωστη Παπαϊωαννου...

Δημοσιεύεται στα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής
Οι δυνάμεις του φαιού αντικοινοβουλευτισμού βρίσκουν φιλόξενο χώρο σε αρκετά ΜΜΕ που με το μαγικό τους ραβδί μεταμορφώνουν τους νεοεκλεγέντες νεοναζί σε αστέρες του lifestyle. Πολλά τα παραδείγματα.
Τη γνωστή επίθεση στις δυο βουλευτίνες της Αριστεράς σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση ακολούθησαν επανειλημμένες εμβριθείς μεσημεριανές συζητήσεις στον STAR για τις καλλιτεχνικές ευαισθησίες του ευέξαπτου νέου που προκλήθηκε κι αντέδρασε, το αρρενωπό του προφίλ, την ενδιαφέρουσα συναισθηματική του ζωή, τις φίλες του στο Facebook και άλλες αθέατες πλευρές αυτής της πολυσχιδούς προσωπικότητας. Η «μεσημεριανή Μελέτη» του φιλικού κι ανθρώπινου νεοναζί δεν είχε τέλος. Στη συνέχεια ήρθαν λεπτομερή ρεπορτάζ για τον γάμο άλλου εκλεκτού τέκνου της ίδιας οργάνωσης, γνωστού για τη σταθερή παρουσία του σε επεισόδια και βίαιες διακοπές εκδηλώσεων των οποίων το περιεχόμενο δεν τύγχανε του γούστου του. Αποσιωπώντας όσα συγκροτούν ένα βίαιο προφίλ και αναδεικνύοντας «το ανθρώπινο πρόσωπο», ο σταθμός αναβαπτίζει τους νεοναζί στα νάματα του lifestyle, διενεργεί ένα πλήρες ξέπλυμα πολιτικού προφίλ. Συνειδητή προσπάθεια ή αυτόματη εφαρμογή μιας εμπορικής μανιέρας; Αδιάφορο. Το αποτέλεσμα μετράει.
«Φέτος η εκπομπή σας θα προσπαθήσει να έχει και ένα πιο δυνατό κι ανθρώπινο πρόσωπο. Εκτός από την ψυχαγωγία, τη χαρά, την ξεγνοιασιά και το lifestyle δε μπορούμε να κλείσουμε τ’ αυτιά και τα μάτια σε μια κοινωνία που υποφέρει». Με τα λόγια αυτά ο κ. Στ. Μαλέλης περιέγραφε το προφίλ του τηλεοπτικού του σταθμού. Ενδεχομένως τελικά η διευθυντική στόχευση σε «ένα πιο δυνατό κι ανθρώπινο πρόσωπο» να μην αφορούσε τον σταθμό αλλά τους lifestyle βίαιους βουλευτές. Καλοδεχούμενη φυσικά αλλά αργοπορημένη η μεταγενέστερη δήλωση του κ. Μαλέλη: «Δε θέλω να ξαναδώ lifestyle την Χρυσή Αυγή. Παίρνω εγώ την ευθύνη, κάναμε λάθος, δε θα ξαναγίνει». Ελπίζουμε η αλλαγή πορείας να τηρηθεί με συνέπεια. Δεν τρέφουμε αυταπάτες όμως.
Άλλα ΜΜΕ φροντίζουν να φιλοτεχνούν το «κοινωνικό πορτρέτο» της ίδιας οργάνωσης. Κραυγαλέο παράδειγμα η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» που έχει ξεπεράσει και τον ίδιο της τον εαυτό ως πλυντήριο του νεοναζιστικού μορφώματος. Μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο με τις λέξεις «Χρυσή Αυγή – Πρώτο Θέμα» οδηγεί σε τέτοια πληθώρα δημοσιευμάτων που θα αντιστοιχούσαν μόνο στο επίσημο έντυπο ή στο γραφείο τύπου της οργάνωσης. Συνεχή τα κραυγαλέα φωτορεπορτάζ με τις φυλασσόμενες γριούλες στα ΑΤΜ (καταγγέλθηκε τεκμηριωμένα πως είναι στημένα), τις γειτονιές που υποφέρουν και καταφεύγουν στα παλικάρια της Χρυσής Αυγής, τα συσσίτια μόνο για Έλληνες.
Ο εκδότης της εφημερίδας άφησε πολύ γρήγορα πίσω του τα πρωτόλεια αστεία με τους εβραίους ως «γυμνά φούρνου» και τις ξανθιές, έκανε τις γνωστές ενδιάμεσες στάσεις στα dvd Ζαχόπουλου-Τσέκου και στα «διασυνοριακά» 5 εκατομμύρια ευρώ και σήμερα επιδίδεται με συστηματικότητα εργολάβου στο λίφτινγκ του νεοναζισμού.
Η lifestyle και η κίτρινη δημοσιογραφία επικαλούνται μια δήθεν απολίτικη προσέγγιση. «Εμείς δεν ασχολούμαστε με την πολιτική, εμείς δείχνουμε αυτά που θέλει να δει ο κόσμος», λένε οι μεν. «Εμείς καθρεφτίζουμε την κοινωνία» λένε οι δε. Καμώνονται πως αγνοούν ότι τίποτε δεν κείται εκτός πολιτικής, ιδίως όταν πρόκειται για τον επικοινωνιακό εξωραϊσμό του ρατσιστικού τέρατος.
Όλα αυτά αποκτούν επικίνδυνες διαστάσεις εν μέσω της απαξίωσης των παραδοσιακών ΜΜΕ, ηλεκτρονικών και έντυπων, και ενόψει της απονομιμοποίησης της πολιτικής. Τη στιγμή που προβεβλημένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι δε μπορούν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο από τον φόβο αποδοκιμασιών ή επιθέσεων, ο μιντιακός αντικοινοβουλευτισμός –έστω και με τον μανδύα κάποιου απολιτίκ lifestyle- ασκεί δυσανάλογα μεγάλη επιρροή.
Με αυτά ως δεδομένα, όλο και συχνότερα στρέφει κανείς το βλέμμα στη δημόσια τηλεόραση. Συνήθως οι προσδοκίες του δικαιώνονται από την ποιότητα ψυχαγωγίας και ενημέρωσης. Κι όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ο ρόλος της δημόσιας ενημέρωσης γίνεται πιο σημαντικός, επιλέγεται ο κ. Αιμίλιος Λιάτσος για τη θέση του γενικού διευθυντή Ενημέρωσης της ΕΡΤ. Δεν είναι κακόγουστο ανέκδοτο. Η κυβέρνηση, δια του ΔΣ της ΕΡΤ, αναθέτει την δημόσια τηλεοπτική ενημέρωση στο κατεξοχήν σύμβολο του ανόητου lifestyle. Σε πρόσωπο δηλαδή που αντανακλά απολύτως εκείνα τα στοιχεία χαμηλότατης πολιτισμικής υποστάθμης που υποτίθεται ότι αντιπαλεύει η δημόσια τηλεόραση.
Την ίδια ώρα, η δημοφιλής και σοβαρή πρωινή ενημερωτική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης συρρικνώνεται και υποβαθμίζεται στον βωμό της μικροκομματικής μικρόνοιας. Σημείο των καιρών κι αυτό.

Ο Διάκος του Σέιχ Σου...

Red NoteBook...
Του Χρήστου Τριανταφύλλου
Αστειάκια με εθνικούς ήρωες δεν επιτρέπονται
Για ακόμη μία φορά, το ελληνικό τμήμα του παγκόσμιου ωκεανού που καλείται διαδίκτυο προσφέρει πολύτιμο τεκμηριωτικό υλικό για την επιθεώρηση και ανάλυση των εθνικιστικών ψυχώσεων που απαντώνται στη χώρα μας.
Το πιο πρόσφατο κρούσμα αφορά την υπόθεση «Αθανάσιος Διάκος», που έρχεται να επιβεβαιώσει πως το ζήτημα της τρέχουσας ιστορικής κουλτούρας κάθε άλλο παρά εξαντλείται. Βέβαια, η ουσία παραμένει ίδια ή σχεδόν ίδια, αλλά οι εκάστοτε εκφάνσεις των σχετικών φαινομένων εκτείνονται σε μια εντυπωσιακά πολύχρωμη βεντάλια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 2/9/2012, το εξώφυλλο της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα»[1] του Θέμου Αναστασιάδη καταλαμβανόταν κατά το ένα τέταρτο περίπου από την καταγγελία ενός «αισχρού» θεατρικού έργου, του περίφημου «Αθανάσιος Διάκος: η επιστροφή», της Λένας Κιτσοπούλου. Η υπόθεση της παράστασης είναι, συνοπτικά, πως ο Διάκος επιστρέφει στη Γη και ζει στην Αθήνα, αυτή τη φορά ως σουβλατζής που απασχολεί λαθρομετανάστες και κακομεταχειρίζεται τη σύζυγό του, την οποία τελικά και σκοτώνει αφού αποκαλύπτει πως εκείνη τον απάτησε. Την ημέρα που γράφεται το κείμενο αυτό (4/9) το γεγονός είναι ακόμα νωπό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εκτεταμένες αντιδράσεις και αναλύσεις∙ αυτός ακριβώς είναι, όμως και ο στόχος: να μετρηθεί η ταχύτητα και το είδος των πρώτων-σπασμωδικών ίσως, αλλά έχει και αυτό τη σημασία του- αντιδράσεων στο διαδίκτυο. Ακριβώς υπό αυτό το πρίσμα, θα επιμείνω ιδιαίτερα στα σχόλια που αφήνουν οι αναγνώστες κάτω από τα κείμενα στις ιστοσελίδες, και όχι τόσο στους ίδιους τους σχολιασμούς. Μπορούμε, λοιπόν, να μιλήσουμε για μια «μετα-μετασυζήτηση».

Πριν αναφερθώ στην συζήτηση αυτή, κρίνω σκόπιμο να ξεκαθαρίσω μερικά στοιχεία για την δημοσίευση της εφημερίδας: όπως πληροφορούμαστε από την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση έλαβε χώρα στο διάστημα 14-16 Ιουλίου [2], δηλαδή ενάμιση μήνα πριν από το πρωτοσέλιδο. Επιπλέον, σε αυτό φιγουράρει μια γυμνή φωτογραφία της Κιτσοπούλου, προερχόμενη από ένα εντελώς άσχετο βιβλίο με καλλιτεχνικές φωτογραφίες. Ως τελειωτικό στοιχείο επισημαίνω το κόκκινο πλαίσιο που αναγράφει «Κάποιος να τους σταματήσει!»∙ ο υπαινιγμός παραείναι σαφής για να εξηγηθεί, δεδομένου του προσανατολισμού της εφημερίδας και του εκδότη της. Το κεντρικό μότο της δημοσίευσης μας εισάγει και στην προαναφερθείσα συζήτηση: κεντρικό διακύβευμα φαίνεται να είναι πως η παράσταση γίνεται με «τα χρήματα του δημοσίου». Πράγματι, αυτό είναι κατά ένα τμήμα το  στίγμα αυτό δίνουν τα σχόλια στην ιστοσελίδα της ίδιας της εφημερίδας: «ΒΑΣΙΚΑ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΤΙ ΕΡΓΟ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΡΤΣΑΚΛΟ ...ΕΜΕΝΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΚΡΙΣΗΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΘΕΑΜΑΤΑ...1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΤΟΙΧΗΣΑΝ (sic)  ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ....ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ ,ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ,ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΦΑΡΜΑΚΑ...ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΠΙΣΩ (sic) ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ Η ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΟΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΛΟΥΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ»[3].

Αυτό το είδος των απόψεων εκφράζει το ένα σκέλος των αντιδράσεων, και μπορεί να κωδικοποιηθεί ως μη εστιάζον στο περιεχόμενο της παράστασης, αλλά στο γεγονός πως το  συλλογικό υποκείμενο («βρούμε», «στον Έλληνα πολίτη») αδικείται από μια σκιώδη «παρακυβέρνηση», η οποία, σε αγαστή συνεργασία με την ορατή, αφαιρεί χρήματα από τον προϋπολογισμό και τα διαθέτει στην παραγωγή αμφιβόλου ποιότητας πνευματικών έργων.  Αξιοποιώντας και μια άλλη πηγή, τις ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου, ανακαλύπτουμε πως στην εκπομπή που μεταδόθηκε στις 3/9/2012, 12-2 μ.μ, από τον NovaSport Fm, κυριάρχησαν αυτού του είδους οι απόψεις, καθώς, αποδοκιμάστηκε μεν το περιεχόμενο της παράστασης και η «ασέβεια προς τους εθνικούς ήρωες», αλλά το τελικό πόρισμα ήταν πως το κράτος οφείλει απλώς να μην χρηματοδοτεί τέτοιου είδους έργα. Ένα άλλο δε σχόλιο που κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, και πάλι προερχόμενο από την ιστοσελίδα της εφημερίδας, θεωρεί πως «στην τέχνη ο καθένας έχει αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράζεται όπως νομίζει και θα τον κρίνη το κοινό και ο χρόνος. Δεν νομίζω βεβαίως πως εν ονόματι της τέχνης έχει το δικαίωμα να προσβάλλη αξίες και ιδανικά ενός λαού, όμως και γι αυτό θα τον κρίνη το κοινό και ο χρόνος. Όλα αυτά ας τα κάνη, με γειά του με χαρά του, με ΔΙΚΑ του όμως χρήματα»[4].

Ως προς αυτού του είδους τις απόψεις γενικά, ειναι εντυπωσιακό ότι το επαναλαμβανόμενο σχήμα τους αφορά τα «όρια της Τέχνης, που δεν πρέπει να επιβάλλονται», αρκεί να μην ξεπερνούν ορισμένα ήδη τεθειμένα όρια. Ο παραλογισμός αυτής της αντίληψης είναι παραπάνω από προφανής.

Αν όμως ο διάλογος με το είδος αυτό των απόψεων είναι λίγο-πολύ εφικτός, διακρίνεται ένα απροσπέλαστο φράγμα, πέρα από το οποίο η ακροδεξιά προβάλλει θριαμβευτικά: ο ίδιος ο κιτρινισμός του «Πρώτου Θέματος» ευνοεί τέτοιου είδους απόψεις, κατά τις οποίες «[...]στην τουρκία κάτι τουριστάκια απο την αγγλία που τόλμησαν να φωτογραφηθούν μπροστά σε άγαλμα του κεμαλ (εθνοπατέρας των τουρκων)  κατουρώντας, τα έφαγε η μαρμάγκα και τρόμαξαν να ξεμπλέξουν από τη φυλακή. Εθνικιστική γραμμή ή αυτοδίκαιη προστασία των οσίων και ιερών; εγώ το βλέπω στο δεύτερο... Μην ξεχνας ότι ο Α. Διάκος δεν ζει για να τους κάνει μήνυση ή να γελάσει μαζί τους. Είναι δικό μας χρέος λοιπόν. Αστειάκια με εθνικούς ήρωες δεν επιτρέπονται. Αν αντί για τον Διάκο σατίριζαν τον Γιωργάκη ή τον Τσοχατζόπουλο θα είχαν φάει βροχή τις μυνήσεις (sic)»[5].

Πέρα από το προφανές της εμμονής στην προστασία των «εθνικών ηρώων», παρατηρούμε και μία ενδιαφέρουσα τάση για επίδειξη των ορίων της ανοχής της ελληνικής κοινωνίας, η οποία λόγω κάποιου εγγενούς φιλελευθερισμού «ανέχεται» αυτού του είδους τις παραστάσεις, ενώ οι άλλες κοινωνίες-και δη οι μουσουλμανικές- τιμωρούν αυστηρότατα οποιαδήποτε αμφισβήτηση των εθνικών συμβόλων. Πρόκειται για άλλη μία αντιφατική αντίληψη, καθώς προβάλλει -έμμεσα, γιατί αυτό «αξίζει» σε «ανθελληνικές εκδηλώσεις»- ως πρότυπο μεταχείρισης και παράλληλα ως παράδειγμα προς αποφυγή τις καταπιεστικές τακτικές άλλων χωρών.

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί μια ξεχωριστή ομάδα σχολιαστών, οι οποίοι κάνουν σχετικά σπάνια την εμφάνισή τους στις μεγάλης αναγνωσιμότητας σελίδες, αλλά σαφώς κλέβουν την παράσταση, δίνοντας τον απαραίτητο κωμικό τόνο σε όλο αυτό το καταθλιπτικό θέαμα. Αναρωτιέται, λοιπόν, ο εν λόγω σχολιαστής: «Επειδή το Υπουργείο ‘’πολιτισμού’’στελεχώνονταv πάντοτε από εβραιομασόνους, χωρίς να είναι το μοναδικό, μήπως μπορεί κάποιος ικανός δημοσιογράφος να ψάξει για να βρεί από πού κρατά η σκούφια αυτής της ‘’περίφημης’’ ‘’σεναριογράφου’’ και ‘’ηθοποιού’’ Λένας Κιτσοπούλου;» [6]. Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις κινηματογραφικών ταινιών, ανθελληνικών ή μη, το λεγόμενο «comic relief» καθίσταται, ειδικά εν προκειμένω, κάτι παραπάνω από απαραίτητο.


[1] http://www.frontpages.gr/d/20120902/15/%CE%A0%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%98%CE%AD%CE%BC%CE%B1 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[2] http://www.greekfestival.gr/gr/event277-lena-kitsopoyloy.htm (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[3] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[4] http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/?aid=220938 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[5] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[6] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)

Όταν σκοτώνουν τους δράκους...

Γελωτοποιός...

Η Χάρπερ Λη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλαμπάμα, στην καρδιά της ρατσιστικής Αμερικής. Είκοσι τεσσάρων χρονών ξεκίνησε να γράφει το πρώτο της μυθιστόρημα το «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» (To kill a mockingbird). Το τέλειωσε δέκα χρόνια μετά και δεν ξανάγραψε ποτέ τίποτα άλλο. Το βιβλίο πήρε το βραβείο Πούλιτζερ και από το 1960 το έχουν διαβάσει τουλάχιστον 30.000.000 άνθρωποι.

Έγινε ταινία το 1962 και κέρδισε τρία όσκαρ, με σημαντικότερο εκείνο του α΄ αντρικού ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ.

Το βιβλίο είναι κατά βάση αυτοβιογραφικό και αναφέρεται σε ένα αληθινό περιστατικό στην Αλαμπάμα της δεκαετίας του ’30.

Ο Τομ Ρόμπινσον ήταν ένας νέγρος (τότε έτσι αποκαλούσαν τους αφροαμερικάνους, στην καλύτερη περίπτωση) ο οποίος κατηγορήθηκε άδικα για το βιασμό και την κακοποίηση μιας λευκής κοπέλας.

Ο πατέρας της Λη, που στο βιβλίο τον βαφτίζει Άττικους, ήταν δικηγόρος στη μικρή πόλη Μονροέβιλ. Λευκός δικηγόρος.

Ανέλαβε την υπεράσπιση του Ρόμπινσον, επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε να το κάνει και επειδή πίστευε ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να κοιτάει τα παιδιά του στα μάτια και να τα νουθετεί.

Ήξερε ότι ήταν μια εξαρχής χαμένη υπόθεση. Η ετυμηγορία είχε βγει πριν γίνει η δίκη. Ο νέγρος ήταν ήδη καταδικασμένος σε θάνατο.

Μόλις έγινε γνωστό ότι ο Άττικους θα υπερασπιζόταν τον «αράπη», όλη η πόλη στράφηκε εναντίον του. Τον αποκαλούσαν nigger-lover, τον προειδοποιούσαν αρχικά και μετά τον απειλούσαν για να παραιτηθεί. Τα παιδιά του προσπαθούσαν να καταλάβουν γιατί οι συμμαθητές τους έβριζαν τον πατέρα τους και γιατί οι πρώην φίλοι του σουλατσάριζαν οπλισμένοι έξω από την αυλή του σπιτιού τους.

Ο Άττικους δε λύγισε, αλλά δεν κατάφερε να κάνει και πολλά. Πράγματι ο Ρόμπινσον καταδικάστηκε και λίγο μετά, ενώ προσπαθούσε να «δραπετεύσει», δολοφονήθηκε από τους λευκούς φύλακες με 17 σφαίρες.

Στην Αμερική του ’30, ο Άττικους ήταν ένας από τους ελάχιστους λευκούς που πίστευαν ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως χρώματος, δικαιούται μια τίμια δίκη.

Στην Ελλάδα του 2012 ίσως να υπάρχουν ακόμα λιγότεροι από εκείνους τους ελάχιστους.

Σε μια βαθιά ρατσιστική και διεφθαρμένη κοινωνία τις ετυμηγορίες τις βγάζουν οι εξίσου –αν όχι περισσότερο- διεφθαρμένοι «δημοσιογράφοι». Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί σώφρονες που να πιστεύουν ότι λαϊκοί γραφιάδες (κατά το λαϊκοί τραγουδιστάδες) σαν το Θέμο Αναστασιάδη και το συνάφι του είναι δημοσιογράφοι.

«Άνθρωποι» σαν κι αυτούς ρίχνουν την ταφόπλακα στα θύματα, στους θύτες και στους διψασμένους για αίμα αναγνώστες.

Είναι νεκρόφιλοι, παραμορφωμένοι ανάπηροι (όπως έλεγε και ο Ουναμούνο για το φασίστα στρατηγό Αστράι) που γυρεύουν να βρουν όχι ανακούφιση, αλλά κέρδη προκαλώντας γύρω τους την παραμόρφωση.

Έγραφε χθες ο αδίστακτος Αναστασιάδης: «Η μικρή Μαίρη που δε θα ξαναδεί ηλιοβασίλεμα...»

Ενώ το κορίτσι παλεύει για τη ζωή της, και κάθε άνθρωπος με ευαισθησία τουλάχιστον αμοιβάδας ελπίζει ότι θα νικήσει, ο κύριος Πρώτο Θέμα τη θάβει ζωντανή για να εξυπηρετήσει τους ανήθικους σκοπούς του. Τη βιάζει, ακόμα κι αν δεν έχει βιαστεί, για να μπορέσει να κερδίσει μερικές χιλιάδες ευρώ ακόμα. Τη χτυπάει στα βράχια ξανά και ξανά για να μπορέσει να δικαιολογήσει τη φαυλότητα της κυβέρνησης που στηρίζει –και τον στηρίζει.

Δράκος δεν είναι κανένας άλλος από ανθρώπους σαν αυτόν που κερδίζουν εκατομμύρια επενδύοντας στον ανθρώπινο πόνο, στο τραγικό αίσθημα της ζωής.

Δράκοι είναι όλοι εκείνοι που με γουρλωμένα μάτια διαβάζουν ξανά και ξανά τις λεπτομέρειες της επίθεσης, για να αισθανθούν ανώτεροι από τον εγκληματία.

Δράκοι είναι αυτοί που αποφασίζουν ποιος είναι ένοχος πριν να γίνει δίκη.

Αν ο λαθρομετανάστης, ο Πακιστανός, ο αράπης, ο ταμ-ταμ-ταμ (πως προτιμάτε να τον αποκαλέσουμε;) έκανε αυτό το έγκλημα πρέπει να δικαστεί. Να δικαστεί τίμια. Και οι δικαστές θα κρίνουν αν είναι ένοχος και τι ποινή πρέπει να του επιβληθεί. Όχι οι δημοσιογράφοι, όχι οι αστυνομικοί, όχι οι βουλευτές (αριστεροί ή δεξιοί), όχι οι αναγνώστες των αιματοβαμμένων φυλλάδων, όχι οι Γελωτοποιοί.

Και αυτό το νεαρό κορίτσι, όταν θα γίνει καλά, ίσως να γράψει ένα βιβλίο και να κερδίσει το Πούλιτζερ.

Μέχρι τότε οι βρικόλακες θα της πίνουν το αίμα για να πλουτίζουν.

ΥΓ:  Συμμαθητής της Λη στο δημοτικό ήταν ένας άλλος μεγάλος λογοτέχνης της Αμερικής, ο Τρούμαν Καπότε, ο οποίος δεν έγραψε μόνο το «Πρωινό στο Τίφανις», αλλά πολλά σημαντικά βιβλία, με σπουδαιότερο το «Εν ψυχρώ».

Ο Καπότε, που ήταν και δημοσιογράφος (χωρίς εισαγωγικά), περιγράφει σε αυτό το βιβλίο του το αληθινό περιστατικό της δολοφονία μιας τετραμελούς οικογένειας από δύο λευκούς.

Καπότε και Λη

Χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, χωρίς a priori καταδίκες, χωρίς να παίρνει θέση, δημοσιογραφικά.

Αλλά θα ήταν αφέλεια εκ μέρους μας να παροτρύνουμε τους βρικόλακες των ελληνικών media να διαβάσουν ένα τέτοιο βιβλίο για να μάθουν να γράφουν.

Οι βρικόλακες ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Δεν είναι αφελείς, είναι αδίστακτοι.

(Το βιβλίο της Harper Lee, «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell. Αν διαβάζετε μόνο ένα βιβλίο το χρόνο διαβάστε αυτό.

Την ταινία θα τη βρείτε μόνο "παράνομα" μέσω torrent -υπάρχουν και ελληνικοί υπότιτλοι.)

Επί του πιεστήριου: Διαβάζω ότι κανένας δικηγόρος δε δέχτηκε να υπερασπιστεί το Δράκο. Μάλλον είμαστε πολύ πιο πίσω από την Αλαμπάμα του '30.

Γιατί λοιπόν φοβάται το ρατσισμό o Θέμος;

 Της Άντας Ψαρρά, TV Χωρίς Σύνορα...

«Kαταρχάς δεν θέλει και ρώτημα. Διώξτε τους ΟΛΟΥΣ χωρίς συζήτηση. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων συμφωνεί ότι πρέπει να φύγουν όλοι οι λαθρομετανάστες από παντού. Οχι μόνο από τα κέντρα των πόλεων, αλλά απ’ όλη τη χώρα. Ναι, φυσικά, η βούληση της Πολιτείας εκδηλώθηκε πολύ αργά. Δέκα-δεκαπέντε χρόνια τώρα το φωνάζουμε και μας έλεγαν... ρατσιστές» Θέμος Αναστασιάδης, Πρώτο Θέμα 1/4/2012.

Γιατί διαμαρτύρεται τελικά ο Θ.Α. που τους λέγαμε ρατσιστές; Τον ενοχλεί ο χαρακτηρισμός; Μα το κείμενό του είναι ο ορισμός του ρατσισμού σε όλες τις γλώσσες και σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αν αντί για τη λέξη λαθρομετανάστης βάλεις εβραίος ή μουσουλμάνος ή τραβεστί ή εξαρτημένος ή άστεγος θα έχεις τις διάφορες εκδοχές του ρατσισμού δηλαδή της μισαλλοδοξίας, του μίσους, της προτροπής σε βία κλπ. Κι όταν λέει μας λέγανε ρατσιστές ποιους εννοεί εκτός από αυτόν;
Το ΛΑΟΣ, τη Χρυσή Αυγή, και όλους όσους λέγανε αυτά που και σήμερα επαναλαμβάνει ο Θ.Α.; Απλά τώρα έχουν γίνει περισσότεροι. Για παράδειγμα ενώ ο τότε υπουργός των εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς άνοιξε διάπλατα τις πύλες στους «Βορειοηπειρώτες» Αλβανούς τώρα θέλει να αδειάσει την Ελλάδα από τους μετανάστες.
Άλλο παράδειγμα: Ενώ το ΠΑΣΟΚ και ο κύριος Χρυσοχοίδης αφήνανε κόσμο να έρθει για να δουλέψει φτηνά στα ολυμπιακά έργα τώρα πήραν τη σκούπα για να κάνουνε τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών. Τρίτο παράδειγμα: Η ταύτιση της λέξης εγκληματικότητα με τη λέξη μετανάστης από τα δελτία των 8 και κυρίως από τα μεσημεριανάδικα χρειάστηκε χρόνια για να εμπεδωθεί στα μυαλά των πολιτών αυτής της χώρας.
Γιατί λοιπόν ακόμα θεωρεί κακό ο Θ.Α να τον λένε ρατσιστή αφού έχει ασπαστεί αυτή την ιδεολογία από τότε που λέρωνε με τη μαύρη τρύπα του με τα «αστεία» για τους Αλβανούς, τους Εβραίους και τις ξανθιές την τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας. Το ξέρει όμως ή του διαφεύγει του Θ.Α. και των ομοϊδεατών του ότι η Ελλάδα έχει υπογράψει τη διακήρυξη του ΟΗΕ (1948) για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις αντίστοιχες συνθήκες της ΕΕ αλλά και όλα εκείνα τα ψηφίσματα και τους διεθνείς νόμους για παροχή ασύλου σε πρόσφυγες από χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο.
Όταν στη συνέχεια ο Θ.Α. μέσω της εφημερίδας με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καλεί την αστυνομία να βρίσκεται παντού λέγοντας «Μπάτσοι Παντού και μάλιστα πάνοπλοι» γιατί απορεί που κάποιοι τον λένε φασίστα και του ζητούν να πάει να ζήσει καλύτερα στη Συρία μια και ο Ασαντ καλύπτει πλήρως αυτή του τη επιθυμία;
Για να σοβαρευτούμε όμως. Ο Θ.Α. μπορεί να είναι κατά τη γνώμη πολλών ένας γραφικός φασίστας-ρατσιστής οπαδός του γκεμπελισμού αλλά ο υπουργός του Πολίτη και ο υπουργός Υγείας οφείλουν να σέβονται τους νόμους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του ΟΗΕ και της ΕΕ. Το ίδιο και οι πολιτικοί αρχηγοί και όχι μόνο. Τα πογκρόμ με βάση το χρώμα ή την εθνικότητα ή ακόμα και τον τρόπο ντυσίματος απαγορεύονται. Οι μαζικές συλλήψεις χωρίς τέλεση κάποιου αδικήματος είναι αντισυνταγματικές. Αν σήμερα είναι οι μετανάστες και οι εξαρτημένοι αύριο θα είναι οι φτωχοί και οι άστεγοι.
Από την άλλη το να κυκλοφορούν συμμορίες με μαχαίρια και να σφάζουν Πακιστανούς ή Σομαλούς παραμένοντας ατιμώρητοι και οι πράξεις ανεξιχνίαστες είναι περισσότερο απειλητικό από τις «φοβερές αρρώστιες» που θα απειλήσουν την κοινωνία. Στο κάτω κάτω οι αρρώστιες αντιμετωπίζονται με φάρμακα και καθαριότητα ενώ το φονικό δηλητήριο που εμπνέει δεκαοκτάχρονα παιδιά και τα μετατρέπει σε κυνηγούς κεφαλών έχει ήδη φτάσει την ακροδεξιά σε ποσοστά επικίνδυνα για τον πληθυσμό.
Συμμορίες που διαπράττουν βίαιες ενέργειες κατά της ζωής και της περιουσίας με ιδεολογικό φορέα το ναζισμό είναι απαγορευμένες στην Ευρώπη από το πολιτικό κοινοβουλευτικό τόξο. Ο μύθος του φασίστα που περνάει τη γιαγιά απέναντι στον Αγ. Παντελεήμονα παραμένει ενεργός μόνο για όσους δεν θέλησαν να δουν ποιοι βρέθηκαν πίσω από εγκληματικές ενέργειες στο πρόσφατο παρελθόν, ποια είναι τα μπαρ που τους ανήκουν και τι είδους προστασία πουλάνε.
Συζήτηση με τέτοιους όρους για το μεταναστευτικό όταν ιδίως ταυτίζεται σκόπιμα με την εγκληματικότητα δεν μπορεί να γίνει και να είναι για άλλη μια φορά η Ελλάδα το «μαύρο» επίκεντρο ακόμα και της ρατσιστικής βίας. Ας κρατήσει η σημερινή Ρωσία αυτό το σκήπτρο και ας ψάξουμε άλλους τρόπους για να αφομοιώσουμε σαν κοινωνία προς όφελος όλων τους μετανάστες ή ας τους δώσουμε ην δυνατότητα να γυρίσουν στην πατρίδα τους ή να πάνε κάπου αλλού χωρίς προηγουμένως να τους έχουμε υποβάλλει σε βασανιστήρια.
Υπάρχουν ψύχραιμες φωνές ακόμα και στο φιλελεύθερο χώρο που επιβάλλουν διάλογο και αποφάσεις με γνώμονα το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Όσο για τον Θ.Α. που θέλει μπάτσους παντού ας του δώσει ένα δυο αστυνομικούς ο υπουργός για να ησυχάσει ή ας του παραχωρήσει έστω μια μεραρχία χρυσαυγιτών ο σύντροφός του Νίκος Μιχαλολιάκος.

Πολυαγαπημένε μου Θέμο...

apropos ...

Πολυαγαπημένε μου Θέμο Αναστασιάδη,

Είμαι καλά στην υγεία μου και το ίδιο επιθυμώ και για εσένα.

Ενδιαφέρον το κείμενο που διάβασα εχθές στην ιστοσελίδα της εφημερίδας(?) που εκδίδεις και φέρει τη υπογραφή σου. Τέτοιες μαλακίες είχα να διαβάσω από την εποχή που βασίλευε ο μακαριστός Χριστόδουλος και διοργάνωνε λαοσυνάξεις των ταλιμπάν της Ορθοδοξίας. 
Είμαι βέβαιος ότι ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ θα δάκρυσε από ζήλια που δεν μπορεί να γράψει στην δημοτική τόσες καταπληκτικές αράδες μίσους. 

 Θα σε σοκάρω αλλά σε πληροφορώ ότι οι απελπισμένοι ξένοι δεν είναι μόνο μαχαιροβγάλτες. Έχουν και ψείρες. Κουκουναράτες. Στόχος τους είναι να μας κολλήσουν. Να μας κάνουν ψωριάρηδες. 

 Μου αρέσει που προτείνεις να τους διώξουμε ΟΛΟΥΣ (caps lock) από την χώρα συμφωνώντας με την πομφόλυγα του αγγελοκρουσμένου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας που κάνει λόγο για «ανακατάληψη της Ελλάδος». Είναι λογικό να συμφωνείς με τον βλαμμένο. Σε καταλαβαίνω. Έμαθες για τις παρτούζες που διοργανώνει το κόμμα του με το Ψυχαρομπομπολέικο και ζήλεψες. Άνθρωπος είσαι και εσύ. Έχεις ανάγκες. Το τονίζω ξανά: Σε καταλαβαίνω. 


Λαμπρή και πρακτική η ιδέα να φέρει βαρύ οπλισμό η αστυνομία αν και σε πρόλαβε ο Καρατζαφέρης. Και με αυτόν συμφωνείς. Να το προσέξεις. Προτελευταίο στάδιο πριν την τρέλα είναι να αρχίσεις να συμφωνείς με τον Καμμένο. Τελευταίο με την Χρυσή Αυγή. Έχε το υπόψη. Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να απολωλαθεί. Πιστεύω ότι τεθωρακισμένα οχήματα με οπλοπολυβόλο και πυροβόλο μπορούν άνετα και ευέλικτα να κινηθούν στους δρόμους της Αθήνας «γαζώνοντας» όποιον αλλοδαπό πιάνουν να παρανομεί. Τόσα όπλα έχουμε άλλωστε. Να μην τα αξιοποιήσουμε; Βέβαια θα πρέπει να εκπαιδευτούν οι αστυνομικοί στις βολές μην φάει καμία αδέσποτη κανένας μελαχρινός Έλληνας και έχουμε δράματα.


 Για όλα τα παραπάνω θα χρειαστούν λεφτά τα οποία όμως δεν υπάρχουν. Πιστεύω ότι δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα να δώσεις λίγα από εκείνα τα € 5 000 000 που είχες, στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου σου νομίζω, σε ενα ταξίδι σου στην Ελβετία. Αν το κάνεις υπόσχομαι να ξεκινήσω αγώνα στα social media ώστε την οδό Σοφοκλέους που συχνάζουν οι ψωραλέοι βρωμομετανάστες ψάχνοντας για δουλειά να την μετονομάσουμε σε οδό Θέμου Αναστασιάδη. 


Η ανάκαμψη που επικαλείσαι στο υστερόγραφο σου θα καθυστερήσει να έρθει είναι η αλήθεια. Όσο υπάρχουν στην χώρα εκδότες σαν και εσένα που έχουν μετατρέψει την εφημερίδα τους σε εκπτωτικό κουπόνι supermarket δεν υπάρχει σωτηρία. Να τα λέμε αυτά. 


Η κρίση τάραξε συθέμελα την χώρα μας. Στέρησε από πολλούς που δεν είχαν «φάει» τίποτα την αξιοπρέπεια τους. Έκανε όμως και ένα καλό. Κατέστρεψε τις μάσκες που φορούσαν πολλοί και είδαμε όλοι τα αποκρουστικά πρόσωπα που κρύβονταν από πίσω. Κατέστρεψε και την δική σου μάσκα καλέ μου Θέμο. Εκείνη του χαμογελαστού, έξω καρδιά τύπου, που νόμιζα ότι είχε λίγο τσίπα πάνω του.

Με εκτίμηση

Ένας αφελής.