ΣΩΣΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΩΤΕΣ...

Καρτεσιος...

Οι Σώτες Τριανταφύλλου αυτοανακηρύχθηκαν σε Αγίους Πέτρους του Δυτικού Παραδείσου. Κρατάνε τα κλειδιά των πυλών και λένε «εσύ είσαι καλός για δυτικός, πέρνα», «εσύ είσαι κακός για δυτικός, πάνε στην κόλαση του μουσουλμανισμού».
Θα ήταν γραφικό όλο αυτό αν δεν ήταν άκρως επικίνδυνο. Και είναι επικίνδυνο επειδή αυτό το πλέον συντηρητικό κομμάτι της σκέψης έχει καταφέρει να παρουσιαστεί ως προοδευτικό. Οι Σώτες Τριανταφύλλου είναι οι εκπρόσωποι της «ρεαλιστικής κεντροαριστεράς» την οποία το Σύστημα παλεύει με νύχια και με δόντια να μας την επιβάλει ως την αυριανή καλύτερη λύση. Παρακολουθώντας τους, όμως, δύσκολα θα διακρίνεις διαφορές με τις απόψεις του πατρός Μπους καθώς και εκείνες των θρησκόληπτων Ευαγγελιστών που εκλέγουν συνήθως πρόεδρο στις ΗΠΑ.
Γράφουν οι κυρά – Σώτες: «Η εφαρμογή της πολυπολιτισμικότητας εμποδίζει την αφομοίωση και κατακερματίζει («βαλκανοποιεί») την κοινωνία η οποία δεν επιτυγχάνει ενιαία εθνική ταυτότητα. Αυτή η αποτυχία έχει ανυπολόγιστες συνέπειες: οι μειονότητες παραμένουν προσκολλημένες σε βάρβαρα ήθη· περικλείονται και απομονώνονται από την ευρύτερη κοινωνία και, με τη θεαματική τους «ασυμβατότητα», προκαλούν ρατσιστικά αισθήματα στους πολίτες των χωρών υποδοχής (επ’ αυτού καλό είναι να διαβάσει κανείς τον Ετιέν Μπαλιμπάρ που κάνει λόγο για τις κραυγαλέες «ορατές διαφορές»).
Μαλακία για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν έφτασαν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του Πόντου, αντιμετωπίστηκαν ως βάρβαροι και ανεπιθύμητοι. Τους όρισαν ως τόπο διαμονής κάτι ξερές βουνοκορφές ξασπρισμένες από τον ήλιο και την απουσία σκιάς.

Ο Δημήτρης Μελισσανίδης και οι «Νέοι Παρθενώνες»...

του Χρήστου Τριανταφύλλου, μεσω Red Note Book...

Συνήθως όταν διαβάζουμε/βλέπουμε/ακούμε για επεισόδια σε πορείες, το λεξιλόγιο των περισσότερων ΜΜΕ αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από όσα θα ήθελαν για το ποιόν τους: δεκάδες φορές οι διάφοροι μαφιόζοι και τραμπούκοι έχουν μεταμφιεστεί σε «αγανακτισμένους πολίτες», το ξύλο έχει μεταμφιεστεί σε «μικροσυμπλοκές», κ.ο.κ.

Χθες στη Νέα Φιλαδέλφεια το Συντονιστικό Κατοίκων της περιοχής οργάνωνε συζήτηση με θέμα το γήπεδο της ΑΕΚ, που, ως γνωστόν είναι το μήλο της έριδος –με ένα απλό γκουγκλάρισμα θα καταλάβετε τι εννόω όσοι δεν το γνωρίζετε. Παραδόξως, και ευτυχώς, οι δημοτικές εκλογές ανέδειξαν νικητή τον Άρη Βασιλόπουλο, που αντιτίθεται στα σχέδια του Μελισσανίδη να καταβροχθίσει το άλσος της Φιλαδέλφειας. Όταν όμως, τα διακυβέυματα είναι τόσο μεγάλα, πάντα έρχεται το ιππικό.
Η Original οργάνωσε αντισυγκέντρωση (και όχι συγκέντρωση) μια ώρα πριν από αυτήν των κατοίκων∙ μετά τις προειδοποιητικές βολές στο Πνευματικό Κέντρο, και μετά την σφαίρα που εστάλη ως εκφοβισμός σε κάτοικο, ο ιδιωτικός στρατός εξαπέλυσε blitzkrieg. Ξύλο σε παρευρισκόμενους που είχαν –ή δεν είχαν– σταμπάρει, επίθεση στην κατάληψη «Στρούγκα» και βανδαλισμοί, βρισίδι, προπηλακισμοί και τραμπουκισμοί μπροστά στην αδιάφορη αστυνομία. Τι μας θυμίζει άραγε;
Και αν κάποιος θελήσει να αμφισβητήσει το indymedia ως υπερβολικό –που συχνά είναι όντως–, δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα σε άλλα σάιτ, ή να ρωτήσει αυτόπτες μάρτυρες. Εγώ πέρασα από την περιοχή λίγο μετά και έμαθα από άτομο που αναμειγνύεται στα τοπικά ζητήματα ότι μπροστά στα μάτια του ξυλοκοπήθηκαν 3 άτομα, εκ των οποίων 2 γυναίκες. Η εισβολή στην Στρούγκα επίσης έγινε όντως, και τα αποτελέσματά της τα είδα προσωπικά.
Γιατί όμως τα γράφω όλα αυτά; Μπορείτε να τα δείτε σε οποιοδήποτε άλλο σάιτ. Ας γυρίσουμε λοιπόν στον πρόλογο. Πιστός στην αναγνωστική μου μανία, περιηγήθηκα στο γνωστό αθλητικό σάιτ Contra.gr, μέλος του ομίλου News24 –στο οποίο ανήκει και το πολυαγαπημένο μου Oneman– για να δω τι έγραψαν σχετικά. Το Contra γενικά το θεωρώ σοβαρό σάιτ, τόσο λόγω της απόστασης που κρατάει συνήθως από το καφριλίκι, όσο και λόγω των αρκετών καλών αρθρογράφων που έχει.

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΛΟΓΩΝ...

του Δημητρη Παπανικολαου, απο το Τεχνηεντως...

Ημιμάθεια που όμως περιβάλλεται από έναν αδιευκρίνιστο μανδύα εξειδίκευσης, αδιαφανής χρήση της οπτικής γωνίας και μεταμόρφωσή της σε «κοινή λογική», που είτε τη δέχεσαι ως οπαδός της, είτε ονομάζεσαι αρνητής της, ευχέρεια στο χειρισμό των νέων μέσων, εμπάθεια που μεταμφιέζεται σε πάθος. Αυτές είναι οι βασικές οδηγίες χρήσης του δημοσιολόγου, οι βασικές του λειτουργίες.

Στις αρχές Δεκεμβρίου 2013 η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου κλήθηκε να μιλήσει στο 25ο Πανελλήνιο Συνέδριο για το AIDS. Αν κανέναν τον ξενίζει το γεγονός της πρόσκλησης αυτής –η Τριανταφύλλου δεν είναι και ο πρώτος άνθρωπος που σου έρχεται στο νου ως ιδανική ομιλήτρια σε ένα συνέδριο για το AIDS–, την ίδια δεν φαίνεται να την πτόησε. Γιατί η Τριανταφύλλου είχε μόλις διαβάσει ένα δημοφιλές και εκλαϊκευτικό βιβλίο για τους αρνητές του AIDS, την περίληψη του οποίου ήταν πολύ πρόθυμη να δώσει στο κοινό της. Ήταν, ως εκ τούτου, πλέον, εκτός των άλλων, μια ειδικός και για την ασθένεια του αιώνα.

Το κείμενο της, που δημοσιεύθηκε αμέσως μετά σε ηλεκτρονικό περιοδικό του βιβλίου, αξίζει να προσεχτεί όχι τόσο για όσα γράφει περί αρνητών του AIDS.[1] Στην καλύτερη περίπτωση είναι πασίγνωστα, ενώ στη χειρότερη είναι μάλλον απλοϊκά και λιγάκι άψαχτα.[2] Το κείμενο αξίζει, όπως μερικοί ήδη θα το φαντάστηκαν, για τη γυριστή που επιφυλάσσει στο τέλος.

Ο λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται...

του Χρηστου Τριανταφυλλου, απο τα Ενθεματα...

Τις προάλλες, χαζεύοντας στο Facebook, έπεσε το μάτι μου σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία, που ανέβασε η σελίδα του «105,5 Στο Κόκκινο».

Έγινε αμέσως ανάρπαστη, με 536 likes και 843 (!) κοινοποιήσεις, τη στιγμή που γράφω. Δικαίως η δημοφιλία, αφού παρουσιάζει μέσα σε σχεδόν γελοιογραφική συμπύκνωση ένα βασικό καίριο ζήτημα της πολιτικής σκηνής και δημόσιας σφαίρας –που σχολιάστηκε και πολύ επιτυχημένα προσφάτως (βλ. Αυγουστίνος Ζενάκος, «Καλύτερα αριστερός και πλούσιος παρά φτωχός και δεξιός», 20.12.2013 στην ιστοσελίδα του Unfollow). Καλά ως εδώ. Το πράγμα αρχίζει να αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον όμως όταν μπουν στο παιχνίδι και οι «δεύτερες σκέψεις»: η Αριστερά (ο ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω) λαϊκίζει, λαζοπουλικώ τω τρόπω, εκμεταλλεύεται τη δυστυχία φτωχών ανθρώπων για να προπαγανδίσει τα «θέλω» της, δεν παίζει δίκαια κ.ο.κ.

Μια βασική ένσταση εδώ θα ήταν πως κανείς δεν το είπε αυτό, ότι τα σχόλια στη σελίδα είναι όλα θετικά –συμφωνούν δηλαδή με την ανάρτηση της εικόνας– και ότι το post είναι  είναι καθολικώς αποδεκτό. Η ένσταση αυτή μας ενδιαφέρει για δύο λόγους.

H ομοφοβική Σώτη και ο χρυσαβγίτης Γρηγόρης ...

απο το Left.gr...

Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα δυο από τις πιο προβεβλημένες περσόνες του πολιτισμού της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας έδωσαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή με την οποία τους είχε γνωρίσει το ακροατήριό της.
Την ημέρα της παρακρατικής δολοφονίας δυο μελών της Χρυσής Αβγής ο Γρηγόρης Βαλιανάτος δήλωσε ότι «είμαστε όλοι χρυσαυγίτες». Λίγες ημέρες αργότερα η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου σημείωνε σε συνέντευξή της: «Αδιαφορώ αν με λένε ομοφοβική, είμαι ενάντια στην γελοιότητα του γκέι γάμου».
Προφανώς οι επιλογές δυο ανθρώπων να δηλώνουν νεοναζιστές ή ομοφοβικοί αποτελούν προσωπική τους επιλογή και δεν μας αφορούν. Παρόλα αυτά λόγω της συνεχούς έκθεσής τους στα φώτα της δημοσιότητας νομιμοποιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε τα παραδείγματά τους για την εξαγωγή ορισμένων πολύ πιο σημαντικών πολιτικών συμπερασμάτων.
  Σε κάθε χώρα, το πλέον κοσμοπολίτικο τμήμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ αναλαμβάνει να εκφράσει προοδευτικές κοινωνικές ιδέες οι οποίες είναι φαινομενικά ασυμβίβαστες με τις βαθιά αντιδραστικές και αντιλαϊκές θέσεις τους σε πολιτικά και οικονομικά ζητήματα.

Τα φαντάσματα και ο συνταγματολόγος....

Της Φωτεινής Λαμπρίδη, TVXS...

Ο Δημοσιογράφος, ο βουλευτής, η συγγραφέας  και τα άλλα παιδιά δεν είναι μόνα. Ανήκουν σε μια ευρύτερη παρέα που δεν έχει τόση σημασία πλέον ποια κόμματα την εκφράζουν,
αλλά ότι η ίδια εκφράζει έναν κόσμο που έχει πια πεθάνει. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τους τύπους που μας εγκαλούν με κραυγές διαρκώς από το υπερπέραν αν όχι φαντάσματα;

Η θανάσιμη μοναξιά του συστήματος αναβοσβήνει κάθε μέρα στις οθόνες μας, πίνει από την κούπα του Μιχαλολιάκου καφέ πολλά βαρύ και όχι, διαφημίζει τους φασίστες σήμερα και την επομένη τους συλλαμβάνει. Επικαλείται τη νομιμότητα για τα συμφέροντα της παρέας και την καταλύει πάλι για τα ίδια συμφέροντα. Ξεχειλώνει τις έννοιες για να χωρέσουν στον απροσδιόριστο σωματότυπο των φαντασμάτων και τις συρρικνώνει όταν κινδυνεύουν να αποδώσουν τον ορθό λόγο. Ο ορθός λόγος είναι εχθρός του παλιού κόσμου που αρέσκεται στις στρεβλώσεις και στη σύγχυση του παραληρήματος του μελλοθάνατου.

Ο παλιός κόσμος δεν ακούει εμένα, δεν ακούει εσένα, είναι απασχολημένος με την τιτάνια προσπάθειά του να επιβιώσει έστω ως μνήμη. Δημιούργησε εκατομμύρια ανασφάλιστους ανέργους δεκάδες αυτόχειρες και οι 58 υπογραφές δεν φτάνουν ούτε για τα κόλυβα  πόσο άλλωστε για μια γενναία νεκρανάσταση.

Είναι ο Ι.Κ. Πρετεντέρης o "Αρχηγός των χούλιγκαν";

της Αναστασίας Γιάμαλη, απο την Αυγη...

O Γαλιλαίος Γαλιλέι είπε πως η "γη γυρίζει" και πως "ο ήλιος μένει ακίνητος". Καταδικάστηκε επειδή αθέτησε το Διάταγμα του Καταλόγου Απαγορευμένων που είχε δημοσιευθεί το 1616. Βάσει αυτού, του απαγορευόταν να διδάξει την άποψη του. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψη του αναφωνώντας "Και όμως γυρίζει".
Το βράδυ της Δευτέρας, οι Ιεροεξεταστές της "Ανατροπής" του Γιάννη Πρετεντέρη εξέτασαν και καταδίκασαν τον συνταγματολόγο Γιώργο Κατρούγκαλο. Ο Γ. Κατρούγκαλος, είπε τα αυτονόητα. Το γιαούρτι δεν είναι το ίδιο με το μαχαίρι. Το είπε μάλιστα σε εκπομπή κάποιου, ο οποίος στη διάρκεια αγώνα μπάσκετ έχει πετάξει μπουκάλι. Και ερωτώ, αν το γιαούρτι είναι ίδιο με το μαχαίρι τότε γιατί δεν είναι ίδιο και με το μπουκάλι; Αφού αυτοί που δολοφονούν με μαχαίρια είναι το ίδιο με αυτούς που πετάνε γιαούρτια τότε γιατί  να μην είναι το ίδιο κι αυτός που πετάει μπουκάλι;  Να ζητήσουμε από τη ΝΔ να καταδικάσει την πράξη του κ. Πρετεντέρη στο γήπεδο; Να ζητήσουμε από τον κ. Πάγκαλο, αρχιπανελίστα, να τον αποκαλεί "αρχηγό των τραμπούκων" ή μήπως πιο ορθά "αρχηγό των χούλιγκαν"; Ο Ι.Κ. Πρετεντέρης δεν είναι χούλιγκαν, αγανάκτησε ως οπαδός, η αγανάκτηση του ήταν ίσως δικαιολογημένη και όπως αν ήταν σπίτι του θα έβριζε την τηλεόραση ή θα μούντζωνε, πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι. Δεν είναι σωστό, αλλά δεν θα τον στείλουμε και φυλακή γι αυτό. Kαι μάλλον δεν τον στείλαμε. Αν ως αγανακτισμένος οπαδός, πετούσε γυάλινο μπουκάλι, ή μεταλλικό αναπτήρα, ή πέτρα, ή ρουκέτα, τότε θα το αξιολογούσαμε διαφορετικά και κατά περίπτωση. Όπως διαφορετικό θα ήταν κι αν έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο Νομίζω;
Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν ίσχυαν αυτά που ισχυρίζεται η Σώτη, ο Πάγκαλος και οι συν αυτοίς, τότε ο Ι.Κ. Πρετεντέρης, με δεδομένο και το στάτους του -anchorman ντε!- με την παρουσία του  στον αγώνα μπάσκετ, θα μπορούσε να εκληφθεί ως "να δρά συντονισμένα" με άλλους, τους υπόλοιπους οπαδούς, και "να ηγείται αυτών", προτρέποντας τους σε βιαιότητες και ακρότητες. Ήγουν, αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, 10 χρόνια κάθειρξη με το καλημέρα. Λέω εγώ τώρα...

Αναμνήσεις ιμπεριαλισμού...

του Θάνου Ανδρίτσου, απο τη Λεσχη...

Δεν φταίει η φτώχεια, φταίνε οι φτωχοί, φωνάζει η Σώτη Τριανταφύλλου αναπαράγοντας όλο το ρατσιστικό μίσος του ιμπεριαλισμού απέναντι στις χώρες του Νότου, με αφορμή ένα ταξίδι που έκανε στην Βενεζουέλα. Δεν χρειαζόταν να κάνει τόσα χιλιόμετρα για να γράψει τέτοιες κοινοτυπίες...

Στην κουβανική ταινία Μνήμες υπανάπτυξης του 1968, ένας αστός επιλέγει να παραμείνει στη χώρα μετά την επανάσταση και, αδυνατώντας να ισορροπήσει μεταξύ των κοινωνικών μετασχηματισμών και των προσωπικών του συμφερόντων, στέκεται σαστισμένος και απαθής μπροστά στη νέα πραγματικότητα.
Η Σώτη Τριανταφύλλου επέλεξε να τιτλοφορήσει «Αναμνήσεις  υπανάπτυξης», ένα πρόσφατο κείμενό της με τις εντυπώσεις της από τη Βενεζουέλα.  Κράτησε τίποτα από τον εκπληκτικό τρόπο που απέδωσε ο Αλέα τα ερωτήματα για τις κοινωνικές αλλαγές, τις συζητήσεις για την εξάρτηση της Λατινικής Αμερικής, το δυναμισμό της κοινωνικής εγρήγορσης και τις αντιφάσεις της νέας εποχής; Όχι, το μόνο που έχει σχέση είναι η αμηχανία, η αδυναμία κατανόησης του γύρω κόσμου.
Η Σώτη θα ήθελε πολύ να είναι μια ευρωπαία περιηγήτρια του 19ου αιώνα ή μια μεταπολεμική διανοούμενη της Δύσης που επισκέπτεται τη Λατινική Αμερική για να μοιραστεί με τους ομοτράπεζους της τις εικόνες καθυστέρησης που είδε και τη μεγάλη απόσταση μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου Κόσμου. Θα της άρεσε να γράφει στο ημερολόγιο για αυτόχθονες που είναι «ανίκανοι για πολιτισμό» ή για τους Ινδιάνους που γεννήθηκαν κλέφτες και θα πεθάνουν κλέφτες (Ε. Γκαλεάνο, Ένας κόσμος ανάποδα).
Κάνει ακριβώς ό,τι οι παλιοί αποικιοκράτες. Έχει μια ήδη διαμορφωμένη φαντασιακή εικόνα για το πώς είναι μια χώρα της Λατινικής Αμερικής και με τις αναφορές της φροντίζει να συντηρήσει το μύθο αυτόν. Έτσι οι Βενεζολάνοι είναι τεμπέληδες, τα παιδιά τους εγκληματούν, οι γυναίκες τους είναι ανήθικες.

Ο Ντε Γκολ της Athens Voice...

Γελωτοποιος...

Έβλεπα και διάβαζα τις αντιδράσεις όλων των πουριτανών διανοούμενων του κώλου για τα επεισόδια που έγιναν στο ΤΕΙ Πάτρας. Έφριξαν εκείνοι γιατί οι φοιτητές είχαν στριμώξει τον πρύτανη στην καρέκλα του και εξοργισμένοι ζητούσαν να μάθουν τι γίνεται με τη ζωή τους και γιατί κάποιοι τους κατατάσσουν αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, επειδή δεν έχουν χρήματα να σπουδάσουν στα Λονδίνα και να γυρίσουν μετά να γράφουν τις καθησυχαστικές τους ανοησίες στα Protagon και στις free press φυλλάδες τύπου Athens Voice. Όλοι οι ευνουχισμένοι γραφιάδες, οι δίχως συνείδηση και δίχως επίγνωση της πραγματικότητας, καυτηρίαζαν τη συμπεριφορά των νέων, επειδή τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους, επειδή τόλμησαν να πουν κατάμουτρα στον πρύτανη: «Είσαι υπαίτιος».
Και κάποια protagonίστρια μιλούσε για τις γυναίκες που επιβλήθηκαν στους καιρούς και στα ήθη, φέρνοντας ως παράδειγμα την Κιουρί και την Κάλο. Υποστήριζε εκείνη η καλή γυναίκα (ο θεός να την έχει καλά, αλλά ας γράψει κανένα άρθρο για τον Παπακαλιάτη και το Λαζόπουλο να βρει την υγειά της) ότι ένας σωστός φοιτητής, δε φέρεται έτσι.
Φυσικά και δε φέρεται έτσι. Το σωστό είναι να διαβάζει τις φυλλάδες σας, να πίνει καφεδάκι και να παίζει με το κινητό του, αφού συναινέσει σε κάθετι που του επιβάλλεται. Έτσι δεν έκανε και η Κιουρί; Έτσι δεν έκανε και η Κάλο, η Γκόλντμαν, η Γουλφ; Έκατσαν ήσυχα στα αυγά τους και έκαναν ακριβώς ό,τι τους έλεγαν (οι γονείς, οι καθηγητές, ο σύζυγος, το κράτος).
Και κάτω από το «κείμενο» της συγκεκριμένης θεούσας οι εξίσου λοβοτομημένοι σχολιαστές επικροτούσαν: «Τι ωραία που τα λέτε, κυρία Καθωσπρέπει» και «Μπράβο σας, κυρία Αποκοιμισμένη» και «Τι σπουδαία πένα, κυρία Μου-έφυγε-ένας-πόντος- στη-δεξίωση».
Τα ίδια έγραφε και ο Πάπας των free press Τσαγκαρουσιάνος, τα ίδια και οι καταξιωμένοι συγγραφείς τύπου Σώτης, τα ίδια όλοι εκείνοι που νομίζουν ότι ο κόσμος αλλάζει περιμένοντας την ελεημοσύνη των εταίρων, ότι οι νέοι έχουν αρθριτικά και παίρνουν χάπια για την υπέρταση. Γιατί τα πανεπιστήμια, έλεγαν με στόμφο, δεν μπορούν να είναι άντρο της ανεξέλεγκτης νεολαίας. Πρέπει να επικρατεί τάξη, ηρεμία και ασφάλεια -για να δίνουν το καλό παράδειγμα στην κοινωνία, όπου όλα πηγαίνουν κατ’ ευχήν.
Όλοι αυτοί οι επίγονοι του Κωστόπουλου και του Κλικ εξιτάρονται με την ιδέα μιας μετριοπαθούς νεολαίας, μιας νεολαίας μέτριας, νερόβραστης και άνοστης, όπως είναι και αυτοί οι ίδιοι.
Όμως σας έχω νέα, κύριοι και κυρίες Ντε Γκολ της λοβοτομημένης αρθρογραφίας. Όσα αγχολυτικά και να τους ταΐσετε, οι νέοι θα αντιδρούν, θα ξεσπούν, θα σπάνε, θα φωνάζουν. Αυτό τους τιμάει, γιατί η εξέγερση είναι προνόμιο της νεότητας.

Η "ενοχλημένη αστή" συγγραφέας...

Αγγέλα Νταρζάνου, απο την Αυγη... 

Παρά τις επισημάνεις περί της αισθητικής της γλώσσας για το άρθρο της "Αυγής", είναι φανερό ότι η ενόχληση της Σ. Τριανταφύλλου δεν είναι αισθητικού, αλλά πολιτικού χαρακτήρα. Η πολιτική της θέση δεν είναι στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε αυτήν της συγκυβέρνησης. Δικαίωμά της. Η κριτική της όμως για την "Α" δεν έχει στόχο την ίδια την εφημερίδα, αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δικαίωμά της. Να "χτυπάει το σαμάρι αντί για τον γάιδαρο" (ελπίζουμε η λαϊκή παροιμία να θεωρηθεί εντός του πλαισίου αστικής ευγένειας). Συνηθίζεται στον Τύπο.
Αυτό που είναι πρωτότυπο στο δημοσίευμα είναι η κριτική από τη θέση της "ενοχλημένης κυρίας". Η "ενοχλημένη αστή" -δεδομένου ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί πως πρόκειται για χιουμοριστική στήλη- εκπλήσσεται από τη γλώσσα του κειμένου και χρησιμοποιεί επιχειρήματα περί Παιδείας, κουλτούρας, ανατροφής και σαβουάρ βίβρ. Επιχειρήματα ενός παλιομοδίτικου καθωσπρεπισμού, μιας νοσταλγίας του παλιού καλού καιρού, του είδους "εμάς... στα χρόνια μας ήταν αλλιώς" η Αριστερά. Και στο τέλος - τέλος δεν είμαστε και Βαλκάνιοι! Είμαστε Ευρωπαίοι. Έστω και του Νότου. Έστω και φαλιρισμένοι, μπατίρηδες, αλλά Ευρωπαίοι.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος, μια οπτική να διαβάσει κανείς τη διάλυση της χώρας. Η χυδαιότητα και οι πρακτικές της Χ.Α. θεωρούνται δεδομένες - άρα δεν ασχολούμαστε με αυτές. Εξισώνουμε αυθαίρετα την "Αυγή" με τη Χ.Α. και κοντεύουμε να βάλουμε τους νεοναζί στην κεντρική πολιτική σκηνή. Στο "αστικό" κομματικό σύστημα. Είναι τρόπος αυτός να υπερασπιστεί κανείς την "αστική δημοκρατία" ή τρόπος γιο να τη διαλύσει;
Από την πλευρά μας να σημειώσουμε ότι οι αξίες της αστικής δημοκρατίας, όταν υπηρετούνται, θα πρέπει να γίνονται αντικείμενο υπεράσπισης κάθε φορά που καταπατώνται χονδροειδώς από οποιονδήποτε, ιδίως δε από το ίδιο το κράτος. Η υποστήριξη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, πολύ περισσότερο να περιορίζεται στην αστική "αισθητική" και να μην περιλαμβάνει τα πολιτικά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες που υπερασπίζεται το ίδιο το Σύνταγμα. Ένα παράδειγμα μόνο: Δεν ακούσαμε την "αστή" κ. Τριανταφύλλου να υψώσει βροντερή φωνή εναντίον της καταπάτησης κάθε έννοιας ιατρικού απορρήτου, σεβασμού της αξίας και της προσωπικότητας των οροθετικών γυναικών στη διαπόμπευσή τους με την επιχείρηση - σκούπα των Λοβέρδου και  Χρυσοχοΐδη. Είπε κάτι; Έγραψε κάτι; Ψιθύρισε κάτι; Δεν το ακούσαμε.

Ο Διάκος του Σέιχ Σου...

Red NoteBook...
Του Χρήστου Τριανταφύλλου
Αστειάκια με εθνικούς ήρωες δεν επιτρέπονται
Για ακόμη μία φορά, το ελληνικό τμήμα του παγκόσμιου ωκεανού που καλείται διαδίκτυο προσφέρει πολύτιμο τεκμηριωτικό υλικό για την επιθεώρηση και ανάλυση των εθνικιστικών ψυχώσεων που απαντώνται στη χώρα μας.
Το πιο πρόσφατο κρούσμα αφορά την υπόθεση «Αθανάσιος Διάκος», που έρχεται να επιβεβαιώσει πως το ζήτημα της τρέχουσας ιστορικής κουλτούρας κάθε άλλο παρά εξαντλείται. Βέβαια, η ουσία παραμένει ίδια ή σχεδόν ίδια, αλλά οι εκάστοτε εκφάνσεις των σχετικών φαινομένων εκτείνονται σε μια εντυπωσιακά πολύχρωμη βεντάλια. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 2/9/2012, το εξώφυλλο της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα»[1] του Θέμου Αναστασιάδη καταλαμβανόταν κατά το ένα τέταρτο περίπου από την καταγγελία ενός «αισχρού» θεατρικού έργου, του περίφημου «Αθανάσιος Διάκος: η επιστροφή», της Λένας Κιτσοπούλου. Η υπόθεση της παράστασης είναι, συνοπτικά, πως ο Διάκος επιστρέφει στη Γη και ζει στην Αθήνα, αυτή τη φορά ως σουβλατζής που απασχολεί λαθρομετανάστες και κακομεταχειρίζεται τη σύζυγό του, την οποία τελικά και σκοτώνει αφού αποκαλύπτει πως εκείνη τον απάτησε. Την ημέρα που γράφεται το κείμενο αυτό (4/9) το γεγονός είναι ακόμα νωπό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εκτεταμένες αντιδράσεις και αναλύσεις∙ αυτός ακριβώς είναι, όμως και ο στόχος: να μετρηθεί η ταχύτητα και το είδος των πρώτων-σπασμωδικών ίσως, αλλά έχει και αυτό τη σημασία του- αντιδράσεων στο διαδίκτυο. Ακριβώς υπό αυτό το πρίσμα, θα επιμείνω ιδιαίτερα στα σχόλια που αφήνουν οι αναγνώστες κάτω από τα κείμενα στις ιστοσελίδες, και όχι τόσο στους ίδιους τους σχολιασμούς. Μπορούμε, λοιπόν, να μιλήσουμε για μια «μετα-μετασυζήτηση».

Πριν αναφερθώ στην συζήτηση αυτή, κρίνω σκόπιμο να ξεκαθαρίσω μερικά στοιχεία για την δημοσίευση της εφημερίδας: όπως πληροφορούμαστε από την ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση έλαβε χώρα στο διάστημα 14-16 Ιουλίου [2], δηλαδή ενάμιση μήνα πριν από το πρωτοσέλιδο. Επιπλέον, σε αυτό φιγουράρει μια γυμνή φωτογραφία της Κιτσοπούλου, προερχόμενη από ένα εντελώς άσχετο βιβλίο με καλλιτεχνικές φωτογραφίες. Ως τελειωτικό στοιχείο επισημαίνω το κόκκινο πλαίσιο που αναγράφει «Κάποιος να τους σταματήσει!»∙ ο υπαινιγμός παραείναι σαφής για να εξηγηθεί, δεδομένου του προσανατολισμού της εφημερίδας και του εκδότη της. Το κεντρικό μότο της δημοσίευσης μας εισάγει και στην προαναφερθείσα συζήτηση: κεντρικό διακύβευμα φαίνεται να είναι πως η παράσταση γίνεται με «τα χρήματα του δημοσίου». Πράγματι, αυτό είναι κατά ένα τμήμα το  στίγμα αυτό δίνουν τα σχόλια στην ιστοσελίδα της ίδιας της εφημερίδας: «ΒΑΣΙΚΑ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΤΙ ΕΡΓΟ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΡΤΣΑΚΛΟ ...ΕΜΕΝΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΚΡΙΣΗΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΘΕΑΜΑΤΑ...1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΣΤΟΙΧΗΣΑΝ (sic)  ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ....ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ ,ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ,ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΦΑΡΜΑΚΑ...ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΠΙΣΩ (sic) ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ Η ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΟΥΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΛΟΥΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ»[3].

Αυτό το είδος των απόψεων εκφράζει το ένα σκέλος των αντιδράσεων, και μπορεί να κωδικοποιηθεί ως μη εστιάζον στο περιεχόμενο της παράστασης, αλλά στο γεγονός πως το  συλλογικό υποκείμενο («βρούμε», «στον Έλληνα πολίτη») αδικείται από μια σκιώδη «παρακυβέρνηση», η οποία, σε αγαστή συνεργασία με την ορατή, αφαιρεί χρήματα από τον προϋπολογισμό και τα διαθέτει στην παραγωγή αμφιβόλου ποιότητας πνευματικών έργων.  Αξιοποιώντας και μια άλλη πηγή, τις ραδιοφωνικές εκπομπές λόγου, ανακαλύπτουμε πως στην εκπομπή που μεταδόθηκε στις 3/9/2012, 12-2 μ.μ, από τον NovaSport Fm, κυριάρχησαν αυτού του είδους οι απόψεις, καθώς, αποδοκιμάστηκε μεν το περιεχόμενο της παράστασης και η «ασέβεια προς τους εθνικούς ήρωες», αλλά το τελικό πόρισμα ήταν πως το κράτος οφείλει απλώς να μην χρηματοδοτεί τέτοιου είδους έργα. Ένα άλλο δε σχόλιο που κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, και πάλι προερχόμενο από την ιστοσελίδα της εφημερίδας, θεωρεί πως «στην τέχνη ο καθένας έχει αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράζεται όπως νομίζει και θα τον κρίνη το κοινό και ο χρόνος. Δεν νομίζω βεβαίως πως εν ονόματι της τέχνης έχει το δικαίωμα να προσβάλλη αξίες και ιδανικά ενός λαού, όμως και γι αυτό θα τον κρίνη το κοινό και ο χρόνος. Όλα αυτά ας τα κάνη, με γειά του με χαρά του, με ΔΙΚΑ του όμως χρήματα»[4].

Ως προς αυτού του είδους τις απόψεις γενικά, ειναι εντυπωσιακό ότι το επαναλαμβανόμενο σχήμα τους αφορά τα «όρια της Τέχνης, που δεν πρέπει να επιβάλλονται», αρκεί να μην ξεπερνούν ορισμένα ήδη τεθειμένα όρια. Ο παραλογισμός αυτής της αντίληψης είναι παραπάνω από προφανής.

Αν όμως ο διάλογος με το είδος αυτό των απόψεων είναι λίγο-πολύ εφικτός, διακρίνεται ένα απροσπέλαστο φράγμα, πέρα από το οποίο η ακροδεξιά προβάλλει θριαμβευτικά: ο ίδιος ο κιτρινισμός του «Πρώτου Θέματος» ευνοεί τέτοιου είδους απόψεις, κατά τις οποίες «[...]στην τουρκία κάτι τουριστάκια απο την αγγλία που τόλμησαν να φωτογραφηθούν μπροστά σε άγαλμα του κεμαλ (εθνοπατέρας των τουρκων)  κατουρώντας, τα έφαγε η μαρμάγκα και τρόμαξαν να ξεμπλέξουν από τη φυλακή. Εθνικιστική γραμμή ή αυτοδίκαιη προστασία των οσίων και ιερών; εγώ το βλέπω στο δεύτερο... Μην ξεχνας ότι ο Α. Διάκος δεν ζει για να τους κάνει μήνυση ή να γελάσει μαζί τους. Είναι δικό μας χρέος λοιπόν. Αστειάκια με εθνικούς ήρωες δεν επιτρέπονται. Αν αντί για τον Διάκο σατίριζαν τον Γιωργάκη ή τον Τσοχατζόπουλο θα είχαν φάει βροχή τις μυνήσεις (sic)»[5].

Πέρα από το προφανές της εμμονής στην προστασία των «εθνικών ηρώων», παρατηρούμε και μία ενδιαφέρουσα τάση για επίδειξη των ορίων της ανοχής της ελληνικής κοινωνίας, η οποία λόγω κάποιου εγγενούς φιλελευθερισμού «ανέχεται» αυτού του είδους τις παραστάσεις, ενώ οι άλλες κοινωνίες-και δη οι μουσουλμανικές- τιμωρούν αυστηρότατα οποιαδήποτε αμφισβήτηση των εθνικών συμβόλων. Πρόκειται για άλλη μία αντιφατική αντίληψη, καθώς προβάλλει -έμμεσα, γιατί αυτό «αξίζει» σε «ανθελληνικές εκδηλώσεις»- ως πρότυπο μεταχείρισης και παράλληλα ως παράδειγμα προς αποφυγή τις καταπιεστικές τακτικές άλλων χωρών.

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσε να παραλειφθεί μια ξεχωριστή ομάδα σχολιαστών, οι οποίοι κάνουν σχετικά σπάνια την εμφάνισή τους στις μεγάλης αναγνωσιμότητας σελίδες, αλλά σαφώς κλέβουν την παράσταση, δίνοντας τον απαραίτητο κωμικό τόνο σε όλο αυτό το καταθλιπτικό θέαμα. Αναρωτιέται, λοιπόν, ο εν λόγω σχολιαστής: «Επειδή το Υπουργείο ‘’πολιτισμού’’στελεχώνονταv πάντοτε από εβραιομασόνους, χωρίς να είναι το μοναδικό, μήπως μπορεί κάποιος ικανός δημοσιογράφος να ψάξει για να βρεί από πού κρατά η σκούφια αυτής της ‘’περίφημης’’ ‘’σεναριογράφου’’ και ‘’ηθοποιού’’ Λένας Κιτσοπούλου;» [6]. Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις κινηματογραφικών ταινιών, ανθελληνικών ή μη, το λεγόμενο «comic relief» καθίσταται, ειδικά εν προκειμένω, κάτι παραπάνω από απαραίτητο.


[1] http://www.frontpages.gr/d/20120902/15/%CE%A0%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF-%CE%98%CE%AD%CE%BC%CE%B1 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[2] http://www.greekfestival.gr/gr/event277-lena-kitsopoyloy.htm (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[3] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[4] http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/?aid=220938 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[5] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)
[6] http://www.protothema.gr/culture/theater/article/?aid=220955 (ανακτήθηκε στις 4/9/2012)

Η κρίση βλάπτει σοβαρά την υγεία...

alterthess ...
της Έλλης Τριανταφύλλου
Θεωρούσα -όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι- ότι η πρόσφατη δραματική προειδοποίηση του πρώην προέδρου της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ προς τους ηγέτες της Ε.Ε και του ΔΝΤ να προσέξουν μήπως το φάρμακο που χορηγούν για τη θεραπεία της ελληνικής οικονομίας σκοτώσει τελικά τους Ελληνες, ήταν αμιγώς πολιτική. Ισως και ο ίδιος να μη γνώριζε ότι κυριολεκτεί, ότι το έγκλημα ήδη συντελείται και το αποτύπωμά του διαγράφεται πλέον απειλητικό στον εθνικό κορμό.
Χθες, έφτασε στα χέρια μου ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε online αυτό τον μήνα σε ένα από τα σημαντικότερα ιατρικά περιοδικά του κόσμου, το Lancet, με τίτλο «Οι επιπτώσεις στην υγεία της οικονομικής κρίσης: οιωνοί μιας ελληνικής τραγωδίας» (Kentikelenis A. et al. Health effects of financial crisis: omens of a Greek tragedy). Οι συντάκτες του βάσισαν την ανάλυσή τους στα δεδομένα που πήραν από το αρμόδιο τμήμα της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε., το οποίο διεξήγαγε έρευνα με αντιπροσωπευτικά δείγματα 12.346 και 15.045 ατόμων για τα έτη 2007 και 2009 αντίστοιχα, ενώ άντλησε στοιχεία από Ιατρικά Ερευνητικά Ινστιτούτα, Νομαρχίες και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.
Το συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι ότι σε σύγκριση με το 2007, δηλαδή πριν από την κρίση, το 2009, αλλά και έκτοτε διαπιστώνεται μια σημαντική επιβάρυνση της εικόνα της δημόσιας υγείας.
Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στο άρθρο, με την έναρξη της κρίσης, το 2009, καταγράφηκε μια σημαντική αύξηση του ποσοστού των ατόμων, τα οποία ανέφεραν πως δεν αναζήτησαν ιατρική ή οδοντιατρική φροντίδα, παρά το γεγονός ότι το θεωρούσαν αναγκαίο. Από τις απαντήσεις τους προέκυψε ότι οι κύριοι λόγοι για την επιλογή τους αυτή ήταν ο μεγάλος χρόνος αναμονής για ιατρικές εξετάσεις, οι δυσκολίες στη μετάβαση προς τα νοσηλευτικά ιδρύματα, αλλά και η ελπίδα ότι θα νιώσουν καλύτερα.
Οι συντάκτες του άρθρου, αφού μνημονεύουν ότι η δημόσια υγεία παρέχεται δωρεάν στην Ελλάδα, απαριθμούν τις συνέπειες της κρίσης στη δημόσια υγεία, προκρίνοντας τη μείωση των προϋπολογισμών των νοσοκομείων κατά 40%, τη μείωση του προσωπικού, τις παροδικές ελλείψεις σε ιατροφαρμακευτικό υλικό, αλλά και τον χρηματισμό του ιατρικού προσωπικού προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ο χρόνος αναμονής στα ήδη υπερφορτωμένα νοσηλευτικά ιδρύματα. Αναδεικνύουν, δε, το γεγονός ότι μέσα σε έναν μόλις χρόνο, από το 2009 στο 2010, αυξήθηκαν κατά 24% οι εισαγωγές στα δημόσια νοσοκομεία, και αντιστοίχως μειώθηκαν κατά 25-30% οι εισαγωγές στα ιδιωτικά θεραπευτήρια.
Καταγράφουν ακόμη σημαντική αύξηση του ποσοστού των ατόμων που θεωρούν την υγεία τους «κακή» ως «πολύ κακή», αλλά και αξιοσημείωτη αύξηση των αυτοκτονιών, επισήμως κατά 17% και ανεπισήμως κατά 25% μέσα στο παραπάνω ίδιο διάστημα. «Η εθνική γραμμή βοήθειας ανέφερε ότι το 25% όσων τηλεφωνούν, προβάλλουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα» υπογραμμίζεται στο άρθρο. Γίνεται ακόμη λόγος για περίπου διπλασιασμό των κρουσμάτων βίας, των ανθρωποκτονιών και των κλοπών μεταξύ στη διετία 2007-2009. Εντυπωσιακή είναι και η αναφορά στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, στην οποία περιλαμβάνεται πρόβλεψη ότι το 2011 αναμένεται αύξηση κατά 52% των νέων HIV λοιμώξεων, αλλά και μαρτυρίες περί της ύπαρξης ναρκομανών που επιλέγουν την αυτομόλυνση, προκειμένου να λάβουν τη μηνιαία επιδότηση των 700 ευρώ!
Το συμπέρασμα των συντακτών είναι συγκλονιστικό, δραματικό και μοιραία φέρνει στη σκέψη παλαιότερο άρθρο του ίδιου περιοδικού στο οποίο καταγράφονταν μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης των ανδρών κατά 6,2 χρόνια το 1994 στη Σοβιετική Ενωση:
«Συνολικά, η εικόνα της υγείας στην Ελλάδα δημιουργεί ανησυχίες. Μας θυμίζει πως στην προσπάθεια να καλυφθούν τα οικονομικά ελλείμματα, οι κανονικοί άνθρωποι πληρώνουν το μέγιστο κόστος: χάνουν την πρόσβαση στην πρόληψη και ιατρική φροντίδα... και στη χειρότερη περίπτωση χάνουν τις ζωές τους. Η ελληνική κρίση δεν θα πρέπει να υπονομεύσει την υπέρτατη πηγή της ευημερίας μιας χώρας, τον λαό της»!.
Δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή" 21/10/2011