Τα λασποειδή «συγκροτήματα» και οι χυλοειδείς «συγγραφείς» τους...

Της Έλενας Πατρικίου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Απέναντι στην λογοτεχνίζουσα χυδαιότητα και την λαμπρακική βαναυσότητα.

Υπάρχουν πλείστοι όσοι, σοβαρότατοι και παλαιότατοι, λόγοι για να αντιμετωπίζει κανείς με στοχαστική υποψία το πάλαι ποτέ «συγκρότημα Λαμπράκη». Από τις προδικτατορικές δεκαετίες, όταν απέκτησε «δημοκρατικά» εύσημα ως αντιπαλατιανό και αντιβασιλικό, μέχρι τις επαμφοτερίζουσες στάσεις του στη διάρκεια της δικτατορίας· και πάλι, από τα χρόνια της μεταπολιτευτικής ευφορίας, όταν απέκτησε τα «προοδευτικά» του εύσημα (κυρίως με τον Μικροπολιτικό του Πέτρου Γαβαλά και, ασφαλώς, την δεύτερη σελίδα των πολιτιστικών, όταν χάρη στον Κώστα Νίτσο και τον Γιώργο Πηλιχό, πέρασαν από εκεί όλα τα βαριά ονόματα της τέχνης και της ποίησης της δεκαετίας ’75-’85), μέχρι τις ένδοξες πασοκικές δεκαετίες των αναφανδόν εκβιασμών της πολιτικής από την αμερόληπτη δημοσιογραφία της δημοκρατικής παράταξης.

Τα παιχνίδια του «συγκροτήματος» με την εξουσία δεν κρύφτηκαν ποτέ. Κάποιες στιγμές μόνο πασπαλίστηκαν με πολιτισμό, με γράμματα και τέχνες. Και, υπ’ αυτήν την έννοια, Τα Νέα έπαιξαν το παιχνίδι καλύτερα από την μεταπολιτευτική Καθημερινή, η οποία ματαίως προσπάθησε να ισορροπήσει το ξεφτισμένο σκηνικό της αστικής καθώς πρέπει λογιοσύνης της Βλάχου με τις ανερμάτιστες εκχωρήσεις στο νέο οικονομικό και πολιτικό σύμπαν που θεμελίωσε και συμβόλισε ο Κοσκωτάς.

Μεταξύ μας, τόσο Τα Νέα (κι από κοντά Το Βήμα) όσο και η Καθημερινή, τράφηκαν ποικιλοτρόπως από την μεταπολιτευτική αίγλη της Αριστεράς. Ειδικά της κυρκικής τοιαύτης. Χρησιμοποίησαν την αίγλη της και ξεζούμισαν (με το αζημίωτο) τους ανθρώπους της. Μέχρι που (επιτέλους) κατάφεραν να δημιουργήσουν και να στήσουν τους δικούς τους καθεστωτικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες:

Σιγά μη φοβούνται τη λογοκρισία "Τα Νέα"....

Σταύρος Καπάκος, απο την Αυγη...

Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι εκεί στα "Νέα" φοβούνται μην τους λογοκρίνει η "Αυγή". Σιγά μη φοβούνται τέτοιο πράγμα στην εφημερίδα της κυβερνήσεως... Δυσκολεύομαι επίσης να πιστέψω ότι τόσο διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, όπως αυτοχαρακτηρίζονται, δεν μπορούν να διακρίνουν το χάσμα που υπάρχει μεταξύ της κριτικής, αυστηρής έστω, αλλά κριτικής, και της πρόθεσης για λογοκρισία.
Ήταν άραγε άδικη η κριτική της "Αυγής": "Η διαπλοκή κτυπάει... κίτρινο"; Μάλλον ήπια είναι για όσους δεν έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου. Εκτός ίσως από τους πορφυρογέννητους της δημοσιογραφίας ή της πολιτικής. Ποιος ζήτησε από τον Δημήτρη Χατζόπουλο να σταματήσει τη σάτιρά του; Ουδείς. Αν τώρα οι "διακεκριμένοι δημοσιογράφοι" πιστεύουν πως το συγκεκριμένο σκίτσο δεν αδικεί τον ίδιο τον σκιτσογράφο, δικαίωμά τους. Αν κάποιος πιστεύει το αντίθετο από αυτούς, έχει την άδειά τους να το διατυπώσει δημόσια, έστω καθ' υπερβολή, ή πρέπει να καταθέτει αίτηση στην οδό Μιχαλακοπούλου; "Ευτυχισμένοι αυτοί που μπορούν να ακούν τους επικριτές τους και μετά κάθονται και διαλογίζονται" έλεγε ο Σαίξπηρ. Ας το σκεφτούν...
Διατηρούμε το δικαίωμα της κριτικής ή μήπως είναι κι αυτό κατ' αναλογίαν, όπως και τα υπόλοιπα δικαιώματα στη μνημονιακή Ελλάδα. Η "Αυγή" και ο ΣΥΡΙΖΑ δίνουν πολλές αφορμές για κριτική. Σε ό,τι αφορά την εφημερίδα, είναι καλοδεχούμενη. Μην κρυβόμαστε όμως, άλλο κριτική κι άλλο "σχέδιο ελέγχου του Τύπου" ή φράσεις πολιτικού γενιτσαρισμού, όπως "οι νεοσταλινικοί της 'Αυγής'" κι ακόμη περισσότερο άλλο πράγμα η λογοκρισία. Φαντάζομαι πως αν, όπως λένε, "η ελευθερία της έκφρασης είναι αδιαπραγμάτευτη", τότε η εφημερίδα τους θα ήταν πολύ διαφορετική. Σχεδόν αγνώριστη. Μεγάλα παιδιά είμαστε, καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα...
Ποιος μπορεί να λογοκρίνει κολοσσούς της δημοσιογραφίας, όπως η επιτελική ομάδα της εφημερίδας; Αν είναι δυνατόν! Πού ακούστηκε να σηκωθούν τα πόδια να κτυπήσουν το κεφάλι; Τέτοια ιεροσυλία...

Κάνοντας τα Αδύνατα Δυνατά: Η περίπτωση ενός “Γελοιογράφου του Βασιλιά”...

του Σπυρου Δερβενιωτη...
“Διαρκής Υπερ Αδυνάτων Λόγος”. Έτσι είχε χαρακτηρίσει ο Παντελής Μπουκάλας τη Γελοιογραφία, δίνοντας εναν ορισμό που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί.
Ας το έχουμε αυτό κατα νού όσο εξετάζουμε την απόληξη της πρόσφατης “Χατζοπουλειάδας”. Για τους μή γνωρίζοντες (ναι, και΄τους τρείς), ο γελοιογράφος των “Νέων” Δημήτρης Χαντζόπουλος, εχοντας ήδη πίσω του “bad blood” με τον ΣΥΡΙΖΑ εξ αιτίας αυτού του πρωτοσέλιδου, έγινε εκ νέου αντικείμενο σφοδρής κριτικής απο αριστερούς αναγνώστες και απο την “Αυγή” λόγω απανωτών γελοιογραφιών του που αφορούσαν γυναίκες πολιτικούς που το μόνο κοινό τους στοιχείο εκτός απο το φύλο, είναι οτι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στάθηκαν απέναντι στην κυβέρνηση.

Η απάντηση των “Νέων” ήταν ομολογουμένως πολύ πιό αστεία απο ο,τιδήποτε έχει καταφέρει να δημιουργήσει στην τέχνη του ο συνάδελφος. Ουρλιαχτά για “λογοκρισία”, επιστράτευση αρθρογράφων προς υπεράσπιση, ενω  δεν λείπουν απο το εντιτόριαλ της εφημερίδας νουθεσίες και “τσκ τσκ τσκ” για την έλλειψη Καλών Τρόπων στη διατύπωση του Αντίλογου. Η υπερασπιστική γραμμή εντιτόριαλς και άρθρων είναι οτι η Γελοιογραφία είναι μια τέχνη βλάσφημη, οτι ο γελοιογράφος είναι ενα πνεύμα ατίθασο σαν Απαλούζα , οτι των βουλευτίνων “τα ΄θελε ο κώλος τους”  και οτι ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλείται για διαπλοκή με συμφέροντα.

Η βία που μετράει τη γη...

του Μανου Στεφανιδη... 

 

Οι δύο θάνατοι στιγμάτισαν το 2013, είναι κατά τη γνώμη μου και τα πιο σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της χρονιάς ως τώρα: Εννοώ το θάνατο του νεαρού που εξωπετάχτηκε από το τρόλεϊ και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δύο περιπτώσεις βίας που σφραγίζουν τη μοίρα αυτής της κοινωνίας πολύ περισσότερο από τα λεγόμενα για πρωτογενές πλεόνασμα, τις εκλογές στη Γερμανία ή το success story της κυβέρνησης. Και τούτο γιατί η βία που ενδημεί τόσο στην καθημερινότητα μας όσο και σε θεσμικό επίπεδο, είναι πολύ πιο οδυνηρά σημαντική από οποιαδήποτε πολιτική σπέκουλα.
Ποιο άραγε είναι το πιο ανησυχητικό; Αποφασίστε εσείς.
Η τρέλα που τυφλώνει δύο ανθρώπους και τους οδηγεί στα άκρα δια ασήμαντον αφορμήν ή η οργανωμένη βία μιας εγκληματικής ομάδας που έχει διαβρώσει πολλά, αντιθέτων συμφερόντων, κοινωνικά στρώματα, διεισδύοντας επιπλέον στο σκληρό πυρήνα της ελληνικής αστυνομίας ναρκώνοντας τις λειτουργίες της δικαιοσύνης και εκπορθώντας αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο; 

Από την έκθεση "Προσφορά" στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημήτρη Μεράντζα, "Αυτοπροσωπογραφία διά λιθοβολισμού".

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα επειδή τα πράγματα αφορούν τον καθένα μας ξεχωριστά, εφόσον όλοι έχουμε αποδεχτεί τη βία ως λογικό (;), δηλαδή αναπόφευκτο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αναφέρομαι στους μικρούς φασισμούς που εκτρέφουμε λίγο πολύ όλοι μας ανεχόμενοι από την καθημερινή αγένεια του διπλανού ως την υποκρισία και το ψεύδος μιας ολόκληρης πολιτείας. Ενός κράτους που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως σταθερό και πειθήνιο θύμα της. Να γιατί μίλησα για θεσμική βία χωρίς να υπονοώ αποκλειστικά τη Χρυσή Αυγή.

Η "ενοχλημένη αστή" συγγραφέας...

Αγγέλα Νταρζάνου, απο την Αυγη... 

Παρά τις επισημάνεις περί της αισθητικής της γλώσσας για το άρθρο της "Αυγής", είναι φανερό ότι η ενόχληση της Σ. Τριανταφύλλου δεν είναι αισθητικού, αλλά πολιτικού χαρακτήρα. Η πολιτική της θέση δεν είναι στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε αυτήν της συγκυβέρνησης. Δικαίωμά της. Η κριτική της όμως για την "Α" δεν έχει στόχο την ίδια την εφημερίδα, αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δικαίωμά της. Να "χτυπάει το σαμάρι αντί για τον γάιδαρο" (ελπίζουμε η λαϊκή παροιμία να θεωρηθεί εντός του πλαισίου αστικής ευγένειας). Συνηθίζεται στον Τύπο.
Αυτό που είναι πρωτότυπο στο δημοσίευμα είναι η κριτική από τη θέση της "ενοχλημένης κυρίας". Η "ενοχλημένη αστή" -δεδομένου ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί πως πρόκειται για χιουμοριστική στήλη- εκπλήσσεται από τη γλώσσα του κειμένου και χρησιμοποιεί επιχειρήματα περί Παιδείας, κουλτούρας, ανατροφής και σαβουάρ βίβρ. Επιχειρήματα ενός παλιομοδίτικου καθωσπρεπισμού, μιας νοσταλγίας του παλιού καλού καιρού, του είδους "εμάς... στα χρόνια μας ήταν αλλιώς" η Αριστερά. Και στο τέλος - τέλος δεν είμαστε και Βαλκάνιοι! Είμαστε Ευρωπαίοι. Έστω και του Νότου. Έστω και φαλιρισμένοι, μπατίρηδες, αλλά Ευρωπαίοι.
Είναι κι αυτός ένας τρόπος, μια οπτική να διαβάσει κανείς τη διάλυση της χώρας. Η χυδαιότητα και οι πρακτικές της Χ.Α. θεωρούνται δεδομένες - άρα δεν ασχολούμαστε με αυτές. Εξισώνουμε αυθαίρετα την "Αυγή" με τη Χ.Α. και κοντεύουμε να βάλουμε τους νεοναζί στην κεντρική πολιτική σκηνή. Στο "αστικό" κομματικό σύστημα. Είναι τρόπος αυτός να υπερασπιστεί κανείς την "αστική δημοκρατία" ή τρόπος γιο να τη διαλύσει;
Από την πλευρά μας να σημειώσουμε ότι οι αξίες της αστικής δημοκρατίας, όταν υπηρετούνται, θα πρέπει να γίνονται αντικείμενο υπεράσπισης κάθε φορά που καταπατώνται χονδροειδώς από οποιονδήποτε, ιδίως δε από το ίδιο το κράτος. Η υποστήριξη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική, πολύ περισσότερο να περιορίζεται στην αστική "αισθητική" και να μην περιλαμβάνει τα πολιτικά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες που υπερασπίζεται το ίδιο το Σύνταγμα. Ένα παράδειγμα μόνο: Δεν ακούσαμε την "αστή" κ. Τριανταφύλλου να υψώσει βροντερή φωνή εναντίον της καταπάτησης κάθε έννοιας ιατρικού απορρήτου, σεβασμού της αξίας και της προσωπικότητας των οροθετικών γυναικών στη διαπόμπευσή τους με την επιχείρηση - σκούπα των Λοβέρδου και  Χρυσοχοΐδη. Είπε κάτι; Έγραψε κάτι; Ψιθύρισε κάτι; Δεν το ακούσαμε.