Κι εσύ τέκνον... Ρούτε;

του Μαζεστιξ...

Η δικαίωση του βασικού μας επιχειρήματος όλα αυτά τα χρόνια έφτασε μέσω... Ολλανδίας!
Τι συνέβη;
Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε, όπως αποκαλύφθηκε χθες σε εφημερίδα της χώρας, απείλησε το 2012 την Ε.Ε. με έξοδο της χώρας του από την Ευρωζώνη,
μη αποδεχόμενος το "Πανευρωπαϊκό Μνημόνιο" που σέρβιρε τότε η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε.!
Επρόκειτο για ένα σχέδιο "μεταρρυθμίσεων" (sic) σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. το οποίο θα έπαιρνε μορφή σύμβασης, σα να λέμε "πανευρωπαϊκό μνημόνιο" δηλαδή!
Αλλά, μεταξύ άλλων, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε το αρνήθηκε, εκβιάζοντας  μάλιστα με αποχώρηση της χώρας του από την Ευρωζώνη!

Και να σας πληροφορήσω;
Δε βούλιαξε η Ολλανδία ακόμη!
Δεν της επιτέθηκαν τεθωρακισμένα ούτε βομβαρδίστηκε!

Η καρδιά της Ευρώπης...

Κιμπι...

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.

Από την Muscat στην Hague...

Left Liberal Synthesis...

Εκτός από την ΕΕ μια άλλη  χαλαρή οικονομική και πολιτική ένωση τρίζει.

Η συνεργασία Gcc (Gulf Corporation Council),στην οποία συμμετέχουν   όλα τα κράτη της αραβικής χερσονήσου εκτός της Υεμένης, έχει προβλήματα. Η αρχική κατεύθυνση για μια βαθύτερη πολιτική και οικονομική ένωση , αναστέλλεται εξαιτίας κυρίως του Ομάν. Ακριβώς την περίοδο , όπου οι Ιρανοαμερικανικές σχέσεις εξομαλύνονται και θα περίμενε κανείς , ότι οι πλούσιοι του "κόλπου" θα επιτάχυναν τη συνεργασία, η ομαλότητα λειτουργεί σχεδόν διαλυτικά.

Το GCC μοιάζει με την πρώιμη ΕΟΚ. Έχει συνθήκες και συμφωνίες, τελωνειακής ένωσης, συγχρονισμού τηλεπικοινωνιών, ενίσχυσης των πολιτιστικών συναλλαγών. Η πολιτική συμφωνία έχει ένα υπόβαθρο κοινής ιστορίας και ένα οραματισμό ειρηνικής συνύπαρξης.

Θύελλα στην Ευρώπη...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Εντυπωσιάζει η εικόνα της Ευρώπης μετά τον εκλογικό «θρίαμβο» της Μέρκελ και την εξουδετέρωση του πολιτικού «καρκινώματος» στην Αθήνα. Ο διεθνής Τύπος προαναγγέλλει: «Πολιτική θύελλα στον ευρωπαϊκό Νότο απειλεί εκ νέου τη σταθερότητα της Ευρωζώνης, με κίνδυνο να καταστρέψει την ανάκαμψη που μόλις αρχίζει».

Το «μερκελικό» κεντροδεξιό κυβερνητικό κόμμα της Πορτογαλίας, αμείλικτος προαγωγός της λιτότητος, υπέστη πανωλεθρία στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, με ποσοστό μόλις 16%. Υπουργοί έχουν ήδη υποβάλει παραιτήσεις, το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας ακυρώνει πολλά μέτρα τής εκεί τρόικας ως αντισυνταγματικά. Οι Πορτογάλοι κατέστησαν σαφή την αντίθεσή τους με τα ευρωπαϊκά προγράμματα λιτότητος, διαπιστώνει η γαλλική «Μοντ». «Εάν δεν είναι τόσο θορυβώδεις όσο οι Ελληνες, ούτε τόσο τόσο αγανακτισμένοι όσο οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι είναι εξ ίσου εξαγριωμένοι με την κυβέρνησή τους και τις Βρυξέλλες».
Στην Ιταλία, οι ομαδικές παραιτήσεις υπουργών του Μπερλουσκόνι πυροδοτούν κυβερνητική και πολιτική κρίση. Τα επιτόκια δανεισμού στο 4,73%, υπό συνθήκες μηδενικού πληθωρισμού και μάλιστα αποπληθωρισμού, ακυρώνουν κάθε οικονομική δραστηριότητα. Στην Ελλάδα, διαπιστώνει ο διεθνής Τύπος, με την εξουδετέρωση της ακροδεξιάς απειλής δεν κατισχύει η σταθερότητα, αλλά επανέρχεται η χρόνια πολιτική αστάθεια. «Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βυθίζονται και πάλι στο χάος», εκτιμά η εφημερίδα. «Η αντιπαράθεση ανάμεσα στο Βορρά και στο Νότο της Ευρωζώνης οξύνεται, με συνέπεια το φάντασμα της κρίσης να απειλεί σήμερα εκ νέου το ευρώ».
Στην ουσία, ο κίνδυνος για το ευρώ αποδίδεται στην αδυναμία των χωρών του Νότου να αναμορφωθούν σύμφωνα με τα γερμανικά πρότυπα. Ωστόσο, ο κίνδυνος αναδύεται όχι μόνον από το Νότο, αλλά και από τις χώρες του ευρωπαϊκού κεντρικού πυρήνα. Στη Γερμανία οι αντι-ευρωπαϊκές ψήφοι, παρ' όλο που έμειναν εκτός Κοινοβουλίου, αυξήθηκαν, όπως επίσης στην Ολλανδία και την Αυστρία. Σε κάθε περίπτωση, για το ευρώ τίθεται το δίλημμα είτε να διαρραγεί είτε να αποδεχθεί τις αποκλίνουσες πραγματικότητες μεταξύ των χωρών-μελών του. Εν τούτοις, εάν το κοινό νόμισμα αποτύχει, η ευθύνη αποδίδεται εκ προοιμίου στις «απείθαρχες» χώρες, παρά στις εξωπραγματικές αξιώσεις του Βορρά.

Η Ολλανδία με το κεφάλι στη δίνη της κρίσης...

Cynical...

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου αυτό τον καιρό ακούς κυβερνήσεις και αρχηγούς κρατών να παραδέχονται ανοιχτά ότι «κάναμε» ή «έγιναν» λάθη. Κι αναρωτιέσαι, πώς στο καλό έτυχε και όλοι μαζί οι σοφοί να πέσουν την ίδια περίοδο ακριβώς στο λάθος; Όλοι μαζί ταυτόχρονα;
Στην Ελλάδα βρήκαμε τη δικαιολογία στο «υπερτροφικό δημόσιο» και στους αναρίθμητους δημοσίους υπαλλήλους, στην Ιταλία στις κρατικές σπατάλες και στα μπούνγκα-μπούνγκα του Σίλβιο,
στην Ισπανία στα φαραωνικά έργα και τις παραθεριστικές κατοικίες, στην Πορτογαλία στα δεν ξέρω τι, ένα μίγμα από όλα τα προηγούμενα με ολίγην από δημοσίους υπαλλήλους ως το απαραίτητο καρύκευμα στη σούπα των λαθών, στις ΗΠΑ στα ανεξέλεγκτα δάνεια, μόνο η Γερμανία τα έκανε όλα σωστά, και δεν περιέπεσε στον πειρασμό, το ίδιο και η Φιλανδία και το κολλητήρι της η Ολλανδία. Βέβαια, υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα της Γερμανίας η οποία ακόμα μπορεί να κρύβει κάτω απ’ το χαλί τα χάλια της ναυαρχίδας της, τής Deutsche Bank,  και των μεγαλοεταιριών της, στο βαθμό που θα καταφέρουν να επιβιώσουν χωρίς τα «μαύρα» τους ταμεία, τα οποία όπως πάνε τα πράγματα θα μείνουν ανενεργά για πολύ καιρό ακόμα .
Δυστυχώς για τη Γερμανία, και ίσως ευτυχώς για τους υπόλοιπους ταλαίπωρους της Ευρωζώνης, η Ολλανδία δεν θα μπορεί για πολύ ακόμα να στέκεται στο πλευρό της. Άλλο να βλέπεις στα χαρτιά τα νούμερα να μιλάνε από καιρό για το υπέρογκο ιδιωτικό χρέος των Ολλανδών, κι άλλο να τα βλέπεις να ζωντανεύουν και να ρίχνουν αληθινά χαστούκια.

Η Ολλανδία, είναι πλέον γεγονός και επισήμως, ότι δεν μπορεί άλλο να κρύβεται ότι δεν βρίσκεται σε κρίση, σε κρίση οικιστική, λίγο πολύ όπως και οι ομοιοπαθείς της στις ΗΠΑ, Ισπανία και Ιρλανδία.
Η πορεία προς το «λάθος» γνωστή και μη εξαιρετέα: Οι τράπεζες μοίραζαν αφειδώς δάνεια για κατοικία, σε ποσά τα οποία υπερέβαιναν πολλές φορές το ετήσιο εισόδημα των αιτούντων ή ακόμα και την αξία της κατοικίας. Οι ιδιοκτήτες, αφ’ ενός τύγχαναν φορολογικών διευκολύνσεων, αφ’ ετέρου επένδυαν τα δανεικά σε διάφορα funds που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια με μεγαλύτερες αποδόσεις από τους τόκους, με την προοπτική σε κάποιο σύντομο μεταγενέστερο χρόνο να πουλήσουν το σπίτι σε υψηλότερη τιμή, αφού οι τιμές συνέχιζαν ν’ ανεβαίνουν, και να ξεπληρώσουν αφ’ ενός το δάνειο, αφ’ ετέρου να βάλουν και κάτι στην άκρη απ’ αυτό.
Μόνο που τους πρόλαβε η κρίση! Οι τιμές των σπιτιών κάνουν χαμηλές πτήσεις, οι φορολογικές διευκολύνσεις κόπηκαν ήδη από φέτος, τα νοικοκυριά βρίσκονται σε αδυναμία πληρωμής και οι τράπεζες ανακαλύπτουν ότι από τα δις των δις που έδωσαν σε οικιστικά δάνεια κάποια δεν θα τα δουν ποτέ να επιστρέφουν στα ταμεία τους.  Καμιά άλλη χώρα στην ΕΖ δεν βρίσκεται τόσο βαθιά στο χρέος όσο η Ολλανδία, αναφέρει το Spiegel. Αυτή τη στιγμή οι τράπεζες έχουν γύρω στα 650 δις δάνεια-φούσκα στα τεφτέρια τους, ενώ το μέσο ιδιωτικό χρέος ανέρχεται στο 250% του μέσου ετήσιου εισοδήματος. Για σύγκριση, το μέσο καταναλωτικό χρέος του Ισπανού  ανέρχεται μόνο στο 125%.
Ενός κακού, όπως λέει και το ρητό, μύρια έπονται. Η Ολλανδική ανταγωνιστικότητα, δύσκολα θα βγάλει τη χώρα από το χρέος με τέτοιο βάρος. Η ανεργία ήδη αυξάνει με ασυνήθιστους ρυθμούς, επισήμως στο 7.7%, χωρίς να συνυπολογίζονται οι 800,000 εργαζόμενοι με μπλοκάκι, που είναι κι εδώ αόρατοι. Μόνο το Φεβρουάριο, 755 επιχειρήσεις κήρυξαν πτώχευση, πρωτοφανές νούμερο από το 1981, και να σκεφτείς ότι ο χρόνος ακόμα δεν περπάτησε. Και η ανεργία δεν χτυπάει πλέον τους ανειδίκευτους, αλλά και τους «εξειδικευμένους».
Ο YΠOIK Dijsselbloem ανήγγειλε περικοπές 4.5 δις, στα γνωστά της υγείας, παιδείας, πρόνοιας κλπ, οι οποίες όμως θα εφαρμοστούν από του χρόνου, διότι όπως δήλωσε: "Sticking the knife in even more deeply" would be "very, very unreasonable." Προσέξτε τον εμφατικό διπλασιασμό του «very», όταν απευθύνεται στο εκλογικό σώμα, όπου εντελώς τυχαία ξαναθυμάται τις σοσιαλδημοκρατικές του ρίζες. Τo ίδιο και το «unreasonable”, όταν πρόκειται για τους άρειους του Βορά, κι όχι για τους μαυριδερούς του Νότου.
Οι Ολλανδοί ήδη νοιώθουν την κοφτερή άκρη του μαχαιριού να τους αγγίζει στο σβέρκο. Θα συνεχίζουν άραγε να γλείφονται στην ποδιά της Μέρκελ; Είναι αλήθεια ότι το βλέπω λιγάκι χλομό. 
Αχ, τι ωραία που περνάμε εις τας Ευρωζώνας!

Το «φιάσκο» της λιτότητας και η γερμανική εμμονή

Σοφοκλεους 10...

Κανένας δεν πείθεται πια από το γερμανικό δόγμα, που θέλει τη δημοσιονομική ανευθυνότητα των χωρών της περιφέρειας να αποτελεί την αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Το επιχείρημα αποδεικνύεται τόσο άτοπο, όσο και η γερμανική επιμονή με τη λιτότητα, το «φάρμακο» κατά της κρίσης που καταλήγει να… σκοτώνει τον ασθενή. Όλα όσα εδώ και τρία χρόνια υποστήριζε η Άνγκελα Μέρκελ καταρρέουν, καθώς γίνεται πλέον σαφές ότι η τυφλή λιτότητα έχει πυροδοτήσει ένα καταστροφικό ντόμινο που δεν σταματά πουθενά. Όταν χώρες όπως η Ολλανδία ή ακόμα και η ίδια η Γερμανία –οι θεματοφύλακες της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην Ευρώπη- βλέπουν τα δημόσια οικονομικά τους να εκτροχιάζονται, αποδεικνύεται περίτρανα ότι η γερμανική συνταγή της λιτότητας όχι μόνο δεν δουλεύει, αλλά εγκλωβίζει ακόμα και τις ισχυρότερες οικονομίες στο φαύλο κύκλο της λιτότητας και της ύφεσης. Σε αυτό που έχει ονομαστεί και σπιράλ θανάτου για την Ευρωζώνη.

Από τα πρώτα στάδια της κρίσης, το γερμανικό κλαμπ της Ευρώπης επιχείρησε να παρουσιάσει την Ελλάδα σαν μια ειδική, μοναδική περίπτωση. Όμως, η κατάρρευση της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας τους διέψευσε. Ακόμα και σήμερα, όλα δείχνουν ότι η Πορτογαλία –και για κάποιους και η Ιρλανδία- ακολουθεί ακριβώς το ίδιο μονοπάτι με την Ελλάδα, ενδεχομένως με καθυστέρηση ενός χρόνου. Οι αγορές πιστεύουν ότι η Λισσαβόνα θα χρειαστεί και δεύτερο πακέτο διάσωσης, αλλά και μία διαγραφή χρέους, στα πρότυπα του ελληνικού PSI. Και πάλι, η Άνγκελα Μέρκελ επιμένει ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ήταν μοναδική περίπτωση, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να παραδεχτεί το αντίθετο. Εάν οι αγορές συνειδητοποιήσουν ότι το «κούρεμα» των πορτογαλικών ομολόγων είναι αναπόφευκτο, τότε θα είναι πια πολύ αργά για την Ισπανία και την Ιταλία.

Η Ιταλία, με τις μεταρρυθμίσεις του τεχνοκράτη Μάριο Μόντι αλλά και με τη βοήθεια του 1 τρισ. ευρώ των φθηνών τριετών δανείων που μοίρασε στις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (μέρος των οποίων καταλήγει στις αγορές ομολόγων) κερδίζει χρόνο απέναντι στις αγορές. Το κόστος δανεισμού της μειώνεται το τελευταίο διάστημα, έστω και εάν το χρέος της δεν απέχει ιδιαίτερα από τα επίπεδα του ελληνικού. Στη μόνιμα καταχρεωμένη Ιταλία, το χρέος του 120% του ΑΕΠ αποτελεί ένα μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο. Όμως, η Ευρώπη γνωρίζει καλά ότι δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια μπροστά σε αυτή την ωρολογιακή βόμβα των 1,9 τρισ. ευρώ. Είναι κοινό μυστικό ότι εάν η Ιταλία χρειαστεί βοήθεια, οι μηχανισμοί διάσωσης δεν επαρκούν για να καλύψουν τις δανειακές της ανάγκες.

Κατά την άποψη του ίδιου του Μόντι αλλά και των αγορών, η χώρα που απειλεί αυτή τη στιγμή περισσότερο την Ευρωζώνη δεν είναι η Ιταλία, αλλά η Ισπανία. Η Ευρώπη είχε απαιτήσει τη μείωση του ισπανικού ελλείμματος στο 4,4% του ΑΕΠ για το 2012. Όμως, όταν τα τελικά στοιχεία έδειξαν έλλειμμα 8,51% για το 2011, η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι επιχείρησε να αναθεωρήσει μονομερώς το στόχο. Το αποτέλεσμα ήταν ένας συμβιβασμός ανάμεσα στη Μαδρίτη και τις Βρυξέλλες, με το στόχο να τίθεται τελικά στο 5,3% του ΑΕΠ. Ο προϋπολογισμός του Ραχόι για το 2012 περιελάμβανε μέτρα τουλάχιστον 35 δισ. ευρώ, με αυξήσεις φόρων, μειώσεις μισθών και περικοπές δημόσιων υπηρεσιών. Ο προϋπολογισμός του 2013 κινείται στο ίδιο κλίμα, της αιματηρής λιτότητας.

Όμως οι ανησυχίες για την Ισπανία επιμένουν. Έστω και εάν η χώρα εμφανίζει σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος, κάτω από το 70% του ΑΕΠ, τα ελλείμματά της αλλά κυρίως, τα χρέη του ιδιωτικού τομέα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Οι ισπανικές τράπεζες έχουν δώσει δάνεια 2,4 τρισ. ευρώ, δηλαδή ίσα με το 230% του ΑΕΠ. Πολλά από αυτά είναι «κόκκινα», έπειτα από το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων και τη χρεοκοπία πολλών κατασκευαστικών εταιρειών. Εάν η ισπανική κυβέρνηση αναγκαστεί να διασώσει τις τράπεζες, τότε η Ισπανία θα έχει την τύχη της Ιρλανδίας.

Αλλά ακόμα και για την Ιρλανδία, τον «καλό μαθητή», που ακολούθησε κατά γράμμα τη συνταγή των Ευρωπαίων δανειστών και του ΔΝΤ, η ανάκαμψη αποδεικνύεται πολύ δύσκολη. Το Δουβλίνο έχει εφαρμόσει πέντε προϋπολογισμούς λιτότητας από το 2008 και αναμένεται να επιβάλει τουλάχιστον τέσσερις ακόμα. Έχοντας καταφέρει να μειώσει το έλλειμμα στο 10% του ΑΕΠ, υπόσχεται να επιτύχει το στόχο του 3% έως το 2016. Η Ιρλανδία πέρασε με επιτυχία τον τελευταίο έλεγχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπως αναμενόταν, ωστόσο τα οικονομικά στοιχεία δείχνουν ότι η οικονομία συρρικνώθηκε αναπάντεχα κατά 1,1% το πρώτο τρίμηνο του έτους, μετά την μεγαλύτερη του αναμενόμενου ανάπτυξη που σημείωσε πέρυσι.

Αλλά και στην Πορτογαλία, τα πράγματα δεν εξελίσς

ονται ομαλά. Η ανεργία στο β’ τρίμηνο του έτους έφτασε στο επίπεδο-ρεκόρ του 15%, με την πορτογαλική κυβέρνηση αναμένει ότι το ετήσιο ποσοστό ανεργίας για το 2012 θα αγγίξει το 15,5% προτού φτάσει στο υψηλότερο επίπεδό του το 2013 (16%). Αυτή τη στιγμή στη χώρα υπάρχουν 827.000 άνεργοι, δηλαδή 152.000 περισσότεροι μέσα σε ένα χρόνο, σε σύνολο ενεργού πληθυσμού 4,6 εκατομμυρίων. Η αύξηση της ανεργίας είναι μια από τις κυριότερες ανησυχίες της πορτογαλικής κυβέρνησης, καθώς κινδυνεύει να επιβαρύνει το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας εξαιτίας της αύξησης των δαπανών όσον αφορά την παροχή επιδομάτων στους ανέργους, την ώρα που τα μέτρα λιτότητας αναμένεται να βυθίσουν την Πορτογαλία σε μεγαλύτερη ύφεση. Ήδη το δεύτερο τρίμηνο του 2012 η οικονομία της χώρας συρρικνώθηκε κατά 1,2% και συνολικά όλο τον χρόνο κατά 3,3%. Πρόκειται για την μεγαλύτερη μείωση που έχει παρατηρηθεί από το 2009.

Δάσκαλε που δίδασκες στη Γερμανία

Ακόμα και η Γερμανία αποτυγχάνει να εφαρμόσει τη συνταγή της λιτότητας που η ίδια επιβάλει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τα στοιχεία του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών της Κολωνίας εκθέτουν την Άνγκελα Μέρκελ, καθώς δείχνουν ότι το Βερολίνο δεν εφάρμοσε ούτε τα μισά από τα μέτρα λιτότητας για τα οποία είχε δεσμευτεί το 2011. Από τις συνολικές περικοπές των 11,2 δισ. ευρώ που περιείχε το σχετικό κυβερνητικό πρόγραμμα, εφαρμόστηκαν τελικά τα 4,7 δισ. ευρώ.

Από τιμωρός, παραβάτης η Ολλανδία

Στον Γιαν Κις ντε Γιάγκερ αρέσει πολύ ο ρόλος του «κακού αστυνομικού». Ο ομοφυλόφιλος Ολλανδός υπουργός Οικονομικών τον παίζει με μεγάλη επιτυχία από τότε που ξέσπασε η ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Η Ολλανδία, μέλος του κλαμπ των χωρών ΑΑΑ του Βορρά, έχει υπάρξει πιο σκληρή ακόμα και από τη Γερμανία στις επιθέσεις της κατά των «αμαρτωλών» της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Ήταν εκείνη που επέμεινε να δείχνει στην Ελλάδα την πόρτα της εξόδου από το ευρώ, θεωρώντας ότι οι δημοσιονομικοί παραβάτες δεν έχουν καμία θέση μέσα στη νομισματική ένωση. Όμως, η Ολλανδία έγινε από τιμωρός, παραβάτης. Ο εκτροχιασμός των δημόσιων οικονομικών της, τη φέρνει στην ίδια μοίρα με τις χώρες που κατέκρινε. Και την αναγκάζει να ελπίζει στην επιείκεια εκείνων τους οποίους μέχρι χθες έστηνε στα τρία μέτρα. Όπως δείχνει η εξέλιξη των δημόσιων οικονομικών της, η χώρα μοιράζεται την τύχη της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Το έλλειμμά της προβλέπεται στο 4,6% του ΑΕΠ το 2013, κάτι που σημαίνει ότι ο θεματοφύλακας της δημοσιονομικής πειθαρχίας θα βρεθεί να παραβιάζει το όριο του 3%, για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά.

Μάλιστα η σκληρή λιτότητα οδήγησε σε κατάρρευση τον κυβερνητικό σχηματισμό. Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Mark Rutte και η κυβέρνηση του παραιτήθηκαν στα τέλη Απριλίου μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για τη μείωση του ελλείμματος της χώρας. Η κρίση προέκυψε όταν το ακροδεξιό κόμμα του Geert Wilders αποφάσισε να αποσύρει τη στήριξή του προς την κυβέρνηση τονίζοντας ότι δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας να σεβαστεί τους όρους των Βρυξελλών για έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ, όπως επιβάλλει και το νέο δημοσιονομικό συμβόλαιο.

Με τη σημερινή πορεία των δημόσιων οικονομικών της, η Ολλανδία κινδυνεύει να γίνει σύντομα ένας παρείσακτος μέσα στο κλαμπ των ΑΑΑ. Η Moody’s απείλησε να εκδιώξει την Ολλανδία από το επίλεκτο «κλαμπ» των χωρών με την κορυφαία πιστοληπτική αξιολόγηση «ΑΑΑ» και όχι άνευ λόγου. Τα δεινά που προκαλεί η κρίση χρέους της ευρωζώνης έχουν αρχίσει να γίνονται όλο και πιο αισθητά και σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης και όσο δεν διαφαίνεται διέξοδος από την κρίση, τίθεται εν αμφιβόλω κατά πόσον η Ολλανδία θα καταφέρει να κρατήσει το status μίας χώρας που θεωρείται εκ των ασφαλέστερων καταφυγίων στη Γηραιά Ηπειρο. Η ολλανδική οικονομία βρίσκεται στα πρόθυρα μίας ακόμη ύφεση, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα της χώρας, Rabobank, η οποία προβλέπει ότι το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί εκ νέου μέσα στο τρίτο τρίμηνο, εξαιτίας της εξασθένησης του διεθνούς εμπορίου και της ασθενέστερης εσωτερικής κατανάλωσης. Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν υποχώρηση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης, ενώ την ίδια ώρα υποβόσκει ο κίνδυνος μίας κρίσης στην αγορά ακινήτων, δεδομένου ότι για ένα στα τέσσερα σπίτια, το κόστος του στεγαστικού δανείου υπερβαίνει την αξία του ακινήτου, σύμφωνα με έρευνα της ING.

Κι ενώ το οικονομικό περιβάλλον χειροτερεύει, η πολιτική κατάσταση δεν είναι καλή, δεδομένου ότι είναι προεκλογική περίοδος. Στις 12 Σεπτεμβρίου οι ψηφοφόροι καλούνται να εκλέξουν κυβέρνηση και είναι διχασμένοι για το εάν θα πρέπει να παραμείνουν προσηλωμένοι στους στόχους της ΕΕ για το έλλειμμα σε μία περίοδο αυξανόμενης δυσαρέσκειας για τους κανόνες που πολλοί θεωρούν ότι επιβάλλει «ηγεμονικά» η Γερμανία στους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Ολλανδία: Ντομάτες κατά του ευρώ!

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...

Εκδηλη είναι η απογοήτευση του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» σε άρθρο του που αναλύει την προεκλογική κατάσταση στην Ολλανδία και επικεντρώνεται στον Εμίλε Ρούμερ, ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις και το οποίο έχει σαφώς πιο αριστερές θέσεις από αυτές που υποδηλώνει το όνομά του. «Αν ο Ρούμερ τα καταφέρει στις βουλευτικές εκλογές της 12ης Σεπτεμβρίου, η Ανγκελα Μέρκελ θα χάσει έναν από τους λίγους συντρόφους που τάσσονται υπέρ του προγράμματός της για πανευρωπαϊκή λιτότητα» επισημαίνει το περιοδικό και εξηγεί γιατί:
«Μέχρι τώρα οι Ολλανδοί τάσσονταν στο πλευρό των Γερμανών, όταν επρόκειτο να θέσουν αυστηρές απαιτήσεις στην Ελλάδα και τα υπόλοιπα κράτη. Τώρα όμως ο αρχηγός των σοσιαλιστών θέλει να θέσει σε δημοψήφισμα στους Ολλανδούς το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, το οποίο είναι τόσο σημαντικό για τη Μέρκελ».
Αυτό που δεν λέει το «Σπίγκελ», αλλά το αφήνει να εννοηθεί, είναι πως, αν όντως το Δημοσιονομικό Σύμφωνο τεθεί σε δημοψήφισμα στην Ολλανδία, δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να υπερψηφιστεί! Θα απορριφθεί πανηγυρικά και με μεγάλο ποσοστό.
Εξαιτίας του πνεύματος αυτού του συμφώνου άλλωστε κατέρρευσε η δεξιά κυβέρνηση της Ολλανδίας και προκηρύχθηκαν οι πρόωρες εκλογές που θα γίνουν σε δύο εβδομάδες.
Τον Απρίλιο το ακροδεξιό κόμμα του Χέερτ Βίλντερς, που στήριζε την κυβέρνηση, τίναξε στον αέρα τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις των κυβερνητικών κομμάτων που προσπαθούσαν να καταρτίσουν ένα πακέτο μέτρων λιτότητας κατ' επιταγήν της ΕΕ και προκάλεσε την κατάρρευση της κυβέρνησης. Ο Βίλντερς ακολουθεί μια πολύ σκληρή γραμμή εναντίον της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Υποστηρίζει ότι η Ολλανδία πρέπει να κλείσει τα σύνορά της, να εγκαταλείψει το ευρώ και να αποχωρήσει από την ΕΕ.
«Οι Βρυξέλλες είναι ένα αντιδημοκρατικό τέρας! Ενας βρικόλακας που θα ρουφήξει όλο μας το αίμα μέχρι να γίνουμε μια ασήμαντη επαρχία της Μείζονος Ευρώπης! Χρειαζόμαστε τα δικά μας σύνορα, τα δικά μας χρήματα, το δικό μας μέλλον. Να είμαστε αφεντικά στο σπίτι μας, αφεντικά στη χώρα μας» δήλωσε σε ομιλία του στο Ρότερνταμ, την περασμένη εβδομάδα.
Οι δημοσκοπήσεις όμως δείχνουν ότι η ολλανδική ακροδεξιά δεν θα μπορέσει να οικειοποιηθεί τα αντι-ΕΕ αισθήματα του ολλανδικού λαού που έχουν όντως φουντώσει. Αντιθέτως, το κλίμα αυτό εναντίον του ευρώ δείχνει να ευνοεί το άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, την Αριστερά. Θεαματική άνοδο στις δημοσκοπήσεις σημειώνει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το πιο αριστερό κοινοβουλευτικό κόμμα της Ολλανδίας, το οποίο -τηρουμένων φυσικά των αναλογιών- είναι πολύ πιο κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ παρά στο ΠΑΣΟΚ αναφορικά με την πολιτική του γραμμή. Δεν αποκλείεται καθόλου αυτό το κόμμα να έρθει πρώτο από... πέμπτο (!) που ήταν στις εκλογές του 2010.
Το έμβλημα του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι μια... ντομάτα που στο βαθούλωμά της έχει ένα λευκό αστέρι, υποδηλωτικό του μαοϊκού παρελθόντος αυτού του αριστερού κόμματος, το οποίο φυσικά τάσσεται εναντίον του Δημοσιονομικού Συμφώνου της Μέρκελ. «Η οικονομική πολιτική που υποδεικνύουν οι Βρυξέλλες, είναι εντελώς αντικοινωνική. Δεν συνιστά διέξοδο από την κρίση η παραχώρηση περισσότερων εξουσιών στις Βρυξέλλες» τονίζει ο ηγέτης του, ο οποίος αρνείται κατηγορηματικά να σεβαστεί το όριο του 3% ως ανώτατου ελλείμματος και δηλώνει από τώρα ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ολλανδία να δεχτεί να καταβάλει στην ΕΕ οποιοδήποτε πρόστιμο της επιβληθεί λόγω υπέρβασης του ελλείμματος. «Μόνο πάνω από το πτώμα μου» θα πληρωθεί τέτοιο πρόστιμο, αν γίνω πρωθυπουργός, δήλωσε προκαλώντας αίσθηση.
Για να μη δημιουργούνται όμως εσφαλμένες εντυπώσεις, το πρώτο κόμμα στην Ολλανδία αυτή την εποχή δεν παίρνει ούτε το ένα τέταρτο των 150 εδρών του κοινοβουλίου. Ακόμη και αν οι σοσιαλιστές βγουν πρώτοι, το πολύ πολύ να ηγηθούν κυβέρνησης συνασπισμού τουλάχιστον τριών κομμάτων. Δεν πρόκειται έτσι να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ
Ολοι στα λόγια εναντίον της ΕΕ
Αποκαρδιωμένη είναι η σοβαρή συντηρητική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» της Γερμανίας. «Οι Ολλανδοί κορυφαίοι υποψήφιοι επικρίνουν την ΕΕ» τόνιζε χθες στους τίτλους ρεπορτάζ της που αναφερόταν σε τηλεοπτική συζήτηση των αρχηγών των τεσσάρων μεγαλύτερων κομμάτων της Ολλανδίας εν όψει των πρόωρων βουλευτικών εκλογών της 12ης Σεπτεμβρίου στη χώρα αυτή. «Οι αρχηγοί διαγωνίστηκαν με διαφορετική δοσολογία ευρωσκεπτικισμού» σημειώνει μελαγχολικά η γερμανική εφημερίδα. Χαρακτηριστικό του πολιτικού κλίματος που επικρατεί στην Ολλανδία αυτή την εποχή είναι το γεγονός ότι ο ηγέτης της Ακροδεξιάς για να εξευτελίσει τον ηγέτη των σοσιαλιστών τον χαρακτήρισε ως τον... «μεγαλύτερο ευρώφιλο της Ολλανδίας»!

Ολλανδικές ντομάτες...

CYNICAL...

Μια και βρισκόμαστε ακόμα στην Ολλανδία, ας ρίξουμε μια ματιά και στον περίφημο αγροτικό τομέα της, που σιγά-σιγά κατόρθωσε να εξοβελίσει από τις ευρωπαικές αγορές τα παραδοσιακά και μυρωδάτα προϊόντα του νότου.

Αν και έχουν περάσει χρόνια, μού έχει μείνει στο μυαλό η έκφραση «πέμπτη κατάσταση της ύλης», μετά τα υγρά-στερεά-αέρια και πλάσμα, που χρησιμοποιούσαν οι εγγλέζοι για να περιγράψουν τις ολλανδικές ντομάτες. Όντως, τόσο σαν υφή, όσο και σαν γεύση παρέπεμπαν προς κάτι καινοφανές και εξωτικό, και φυσικά όχι προς ντομάτα.

Παρ’ όλα αυτά τις αγοράζαμε. Περιχαρείς και ανυποψίαστοι. Καθ’ ότι, εκτιμούσαμε και εμπιστευόμασταν ο,τιδήποτε προερχόταν εκτός συνόρων. Τότε, όπως και τώρα φυσικά.

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Η ολλανδική ντομάτα, όπως και τα υπόλοιπα αγροκηπευτικά είναι τίγκα στα νιτρώδη και φωσφορικά άλατα, καθώς και το χώμα και το νερό που τα τρέφει. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εκπομπές μονοξειδίου και διοξειδίου του αζώτου που είναι τριπλάσιες από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Το γεγονός ότι οι Ολλανδοί έχουν υψηλό προσδώκιμο ζωής, παρά τις τοξικές ντομάτες, οφείλεται σε άλλους παράγοντες, όπως η καλή περίθαλψη και το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Εμείς όμως που δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, καλό θα ήταν όχι μόνο να τις αποφεύγουμε αλλά και να επέμβουμε στις ευρωπαϊκές αγορές αντικαθιστώντας τες με ό,τι καλύτερο διαθέτουμε, ή μπορούμε να διαθέσουμε.

Υ.Γ. Δείτε σχετικά στον Economist εδώ.

Αξίζει άραγε τον κόπο και τον πόνο να υποφέρουν τόσοι λαοί για μια τέτοια Ευρώπη;

Του Ρουσσου Βρανα απο τα Νεα...

Η ολλανδική  κυβέρνηση είχε απαιτήσει την επιβολή σκληρής λιτότητας στην Ελλάδα και στις άλλες υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης. Τώρα, ανήμπορη μπροστά στα ολλανδικά ελλείμματα, αυτή η κυβέρνηση βυθίζεται σε κρίση. Ο ολλανδός Πρωθυπουργός βλέπει σύντομα πρόωρες εκλογές. Επειδή δεν μπορεί να αποσπάσει διακομματική συναίνεση για να επιβάλει λιτότητα στη χώρα του. (Η λιτότητα των άλλων είναι αλλιώς.)

Το ευρωσύστημα είναι έτοιμο να εκραγεί, δήλωσε τις προάλλες στην Οικονομική Ακαδημία της Αυστρίας ο καθηγητής Χανς - Βέρνερ Σιν, επικεφαλής του γερμανικού ινστιτούτου IFO. Και προειδοποίησε πως αυτό το σύστημα διαιρεί τις χώρες σε μπλοκ αμοιβαία εχθρικών πιστωτών και οφειλετών - δηλαδή εντελώς αντίθετα από ό,τι ήταν ο υποτιθέμενος προορισμός του. Οι πιο εύθραυστες χώρες της ευρωζώνης διαπιστώνουν ότι έχουν περιέλθει σε μια τριτοκοσμική κατάσταση, σαν να είναι χρεωμένες σε ένα ξένο νόμισμα. Και ότι οποιαδήποτε προσπάθεια των δανειστών τους να τις αναγκάσουν να σεβαστούν ανεφάρμοστους κανόνες απλώς επιδεινώνει αυτή την κατάσταση. Αυτή η επιδείνωση εξωθεί την κοινή γνώμη σε ολοένα και πιο ριζοσπαστικές επιλογές. Το Σιν Φέιν του Τζέρι Ανταμς και του IRA έχει γίνει σήμερα πια το δεύτερο πιο δημοφιλές κόμμα σε ολόκληρη την Ιρλανδία, όπως πιστοποιεί μεγάλη δημοσκόπηση των «Τάιμς της Ιρλανδίας». Η άνοδός του οφείλεται στην πρωτοφανή φτώχεια στην οποία βύθισαν τον ιρλανδικό λαό οι κυβερνήσεις της λιτότητας. Και ίσως προεξοφλεί την έκβαση του δημοψηφίσματος της 31ης Μαΐου, όταν οι ιρλανδοί πολίτες θα κληθούν να επικυρώσουν ή να απορρίψουν την ευρωπαϊκή συνθήκη της αιώνιας λιτότητας.

Τι θα αλλάξει...

... μετά τις εκλογές που γίνονται για πρώτη φορά μετά την εκδήλωση της κρίσης της ευρωζώνης σε μια από τις δύο χώρες στις οποίες στηρίχτηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα; Τι θα αλλάξει αν τελικά επικρατήσει ο Ολάντ ή ο Σαρκοζί; Η πορεία που ακολουθούν οι ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζει απαράλλαχτη, καθώς οι υποσχέσεις που μοιράζουν προεκλογικά απομένουν κάθε φορά ανεκπλήρωτες. Δέσμιοι των κριτηρίων του Μάαστριχτ, δεν ελέγχουν τα δημόσια οικονομικά ούτε την επικράτεια των χωρών τους ούτε τα σύνορα, που σβήνονται και γράφονται όπως ορίζουν οι συνθήκες του Σένγκεν. Και δεν μπορούν να προτείνουν νόμους που αντίκειται στις ευρωπαϊκές οδηγίες, όσο και αν αυτοί κρίνονται επωφελείς για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών των χωρών τους.

Οι εκλογές...

... που θα γίνονται στο εξής στην ευρωζώνη θα μοιάζουν με δημοψηφίσματα, προβλέπει ο Μαρτσέλο Φόα στην ιταλική εφημερίδα «Ιλ Τζορνάλε». Με δημοψηφίσματα υπέρ ή κατά μιας Ευρώπης που θα κυριαρχείται από τις εμμονές των ηγεμονικών χωρών της. Με δημοψηφίσματα υπέρ ή κατά μιας Ευρώπης που θα επιβάλλει θυσίες χωρίς να προσφέρει ελπίδες. Με δημοψηφίσματα όπου όλα τα διαφορετικά προεκλογικά προγράμματα θα ανάγονται τελικά σε αυτό το απλό ερώτημα: Αξίζει άραγε τον κόπο και τον πόνο να υποφέρουν τόσοι λαοί για μια τέτοια Ευρώπη;