Περί Παγετώνων...

Τζινα Πολιτη, απο την Αυγη...

Φαίνεται πως οι φωστήρες που συναποτελούν την επικοινωνιακή ομάδα της συγκυβέρνησης ορθώς επεσήμαναν στον κ. πρωθυπουργό ότι ο ρητορικός τόπος του «νοσούντος κοινωνικού σώματος» και οι συνακόλουθες ιατροφαρμακευτικές μεταφορές πάνω στις οποίες πλέχτηκε ο μύθος της επιτυχούς (με δικά του έξοδα) ίασης του ασθενούς,
έτσι ώστε συντόμως να εξέλθει από την εντατική και δυναμικά να εισέλθει στην τροχιά της «φυγής προς τα μπρος» έχει πλέον χάσει τόσο την επικοινωνιακή όσο και την αντιπολιτευτική του ισχύ.
Συνακόλουθα, ένας νέος ρητορικός τόπος έπρεπε να βρεθεί ώστε να αναζωογονηθεί ο επικοινωνιακός λόγος και να προβληθούν με παραστατικότερο τρόπο από τη μία οι πολιτικές αρετές της συγκυβέρνησης και από την άλλη οι πολιτικές κακίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Υποθέτω ότι ο νέος ρητορικός αυτός τόπος βρέθηκε, ωστόσο, όχι από τον χώρο της Παθολογίας αλλά από εκείνον της ιστορικής Γεωλογίας.
Έτσι, σε μια πρόσφατη ομιλία του, ο κ. πρωθυπουργός κατέπληξε το ακροατήριό του όταν επεσήμανε πως ο Τσίπρας θέλει να οδηγήσει την ελληνική κοινωνία στην Εποχή των Παγετώνων! Σύμφωνα με τη θεωρία της Λογοτεχνίας, η ρηματική αυτή τακτική ονομάζεται «παραξένεμα», με την έννοια ότι απρόσμενα μεταφέρει την αναγνώστρια από την ασφάλεια του οικείου και κοινότοπου αφηγηματικού λόγου σε εκείνον του αλλόκοτου και του καινοφανούς.
Ο ευφυής αυτός ρητορικός τόπος, ωστόσο, ο οποίος, αντί του σώματος, επενδύει τώρα τις γεωλογικές εποχές με μεταφορές οικονομικοκοινωνικών σημασιοδοτήσεων, κινδυνεύει να παράξει έναν μύθο που ενδέχεται να οδηγήσει στα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεδομένου ότι η σειρά του γεωλογικού χρόνου είναι επιστημονικά αδιαμφισβήτητη, η αντίθεση που στοχεύει να καταδείξει, ότι από τη μία έχουμε τις πολιτικές εκείνες δυνάμεις της σταθερής εξέλιξης και προόδου, ενώ από την άλλη εκείνες της παγερής, θανατερής στασιμότητας, δεν ευσταθεί.

Όλα τα μπουμπούκια ανθίζουν στο Χάρβαρντ...

της Τζινας Πολιτη, απο τα Ενθεματα...

Αφορμή για το άρθρο μού έδωσε η πρόσφατη ομιλία του υπουργού Υγείας κ. Άδωνι Γεωργιάδη στο Χάρβαρντ,[1] καθώς και συνέντευξή του όπου εκφράζει το παράπονο: «Στην Ελλάδα ακούω μόνο ύβρεις, κατάρες, κριτικές και γκρίνια»,
ενώ «με το που πάω σε οποιοδήποτε διεθνές φόρουμ όλοι οι ξένοι αρχίζουν τους ύμνους και τα μπράβο που τολμήσαμε». «Μην πολεμάτε τις μεταρρυθμίσεις», συμβουλεύει ο (Εφημερίδα των Συντακτών, 24.3.2014).
Αναρωτιέμαι αν κατά την επίσκεψή του ο κ. υπουργός είχε την ευκαιρία να λάβει γνώση των αποτελεσμάτων της «μεταρρύθμισης» της δεκαετίας του 1990 στα αμερικανικά πανεπιστήμια, με στόχο την άμεση σύνδεση των σπουδών και της έρευνας με τις ανάγκες της αγοράς. Και, δεύτερον, αν διαπίστωσε ότι η διαπλοκή μεταξύ φαρμακευτικών και άλλων περί τα ιατρικά εταιρειών με νοσοκομειακούς γιατρούς και πανεπιστημιακούς δεν είναι φαινόμενο των «ανήθικων», «διεφθαρμένων» Ελλήνων, αλλά εισαγόμενη από την υπερδύναμη πρακτική.

Αναρωτιέμαι επίσης αν τυχόν διαπίστωσε την οργή ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος, το οποίο οργανώθηκε όταν αποκαλύφτηκαν τα τεράστια σκάνδαλα χρηματισμού και διαπλοκής μελών της Ιατρικής του Χάρβαρντ –και όχι μόνο– με φαρμακευτικές και άλλες εταιρείες, που καταπατούσαν ανενδοίαστα τις θεσπισμένες από τις πανεπιστημιακές αρχές δεσμεύσεις σχετικά με τη σύγκρουση συμφερόντων!

Τα σκάνδαλα έλαβαν τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 2011 ο αμερικανικός Σύλλογος Αποφοίτων Ιατρικών Σπουδών αξιολόγησε την Ιατρική του Χάρβαρντ με F (δηλαδή μηδέν).

Ίσως η τελευταία ευκαιρία της Αριστεράς...

Σκέψεις και εκτιμήσεις ενόψει του Ιδρυτικού Συνεδρίου.

Καθώς πλησιάζει ο καιρός για την πραγματοποίηση του πιο κρίσιμου Συνεδρίου που έγινε ποτέ στο χώρο μας, θα ήθελα, ως απλό μέλος μιας Τοπικής Οργάνωσης, να καταθέσω συνοπτικά μερικές σκέψεις και εκτιμήσεις μου οι οποίες, από την καθημερινή μου εμπειρία συζητήσεων για την κατάσταση στη χώρα αλλά και στο κόμμα μας, μοιάζει να συμφωνούν με εκείνες μιας πολύ ευρύτερης, μη κομματικής βάσης φίλων και ψηφοφόρων μας.

1 Σχετικά με την εκτίμηση στελεχών ότι η εκτίναξη του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο 27% οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ποικιλομορφία και πολυφωνία των συνιστωσών που συναποτελούν το κόμμα και γι’ αυτό πρέπει, πάση θυσία, να περιφρουρήσουν τα προνόμια της ιδιαιτερότητάς τους.
Πιστεύω πως μια «δημοσκόπηση» επί του θέματος θα έδειχνε ότι ένα ελάχιστο ποσοστό ψηφοφόρων μας γνώριζε ή γνωρίζει σήμερα (πλην του γηραιού Συνασπισμού και του νεαρού προέδρου του) ποια είναι η ΑΚΟΑ, η ΚΟΕ, η ΚΕΔΑ, η ΔΕΑ, η ΑΠΟ, η Αριστερή Πλατφόρμα, η Αριστερή ενότητα, οι 100, Το Πράσινο, το Κόκκινο, η ΡΟΖΑ κ.ά., ποιοι ηγούνται αυτών των Συνιστωσών και ποια είναι τα διακριτικά «πρεσβεύω» τους που πρέπει να περιφρουρήσουν.
Είναι κοινός τόπος ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ εκτινάχτηκε από το χαμηλό μονοψήφιο ποσοστό στο ψηλό διψήφιο, αυτό οφείλεται: Αφενός, στη συνειδητοποίηση και την αγανάκτηση του κόσμου ότι τα δύο μεγάλα κόμματα που ψήφιζε επί 35 χρόνια τον είχαν κυριολεκτικά πουλήσει, αφετέρου, στο ότι η ενωτική, αριστερή, αντιμνημονιακή πρόταση του κόμματός μας, έδωσε στον κόσμο μια προοπτική ελπίδας (γι’ αυτό τιμώρησε το σεχταριστικό ΚΚΕ). Τέλος, γιατί πίστεψε στην υπόσχεση με την οποία δεσμεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ότι μαζί τους, ενωμένα, θα παλέψει για να βγει η χώρα από το καθεστώς της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας.
Σήμερα, ένα μέρος του κόσμου που μας τίμησε με την ψήφο του, εκφράζεται με απογοήτευση, αν όχι με θυμό, θεωρώντας ότι καμιά συνιστώσα, κανένα υποθετικό plan Α, Β, C, κανένας εσωστρεφής μικροκομματισμός των τάσεων και κανένας ιδεολογικό-θεωρητικός ανταγωνισμός, δεν έχει στις παρούσες τραγικές συνθήκες το δικαίωμα να ματαιώσει αυτή την υπόσχεση.

2  Σχετικά με τον Αλέξη Τσίπρα.
Κάποτε η λέξη «ποιητής», ανεξαρτήτως της πραγματικότητας, έφερνε στο νου τη στερεότυπη, ρομαντική εικόνα ενός Μπάιρον με κυματιστά μαλλιά και ανοιχτό πουκάμισο. Ομοίως, η λέξη «πρωθυπουργός» μονίμως φέρνει στο νου της πλειονότητας των Ελλήνων και Ελληνίδων το στερεότυπο ενός σοβαροφανούς αστού, περίπου 60άρη, ιδιαίτερα καλοντυμένου, με ύφος αποφασιστικό και λόγο πατερναλιστικό, ενίοτε δε και λυκειάρχη ο οποίος, εκπέμποντας την απαραίτητη ωριμότητα και πείρα περί τα κομματικά και πολιτικά, εμπνέει ως ηγέτης αμέριστη εμπιστοσύνη.
Η ατάκα του Σαμαρά, που εξίσωνε τον Αλέξη Τσίπρα «με πρόεδρο 15αμελούς» τα λέει όλα. Είναι αδύνατον για τη μικροαστική, πατερναλιστική, σκληρά ανταγωνιστική προς τη νεότητα κοινωνία μας, να δεχτεί πως το «χαμογελαστό παιδί της διπλανής πόρτας» μπορεί να την κυβερνήσει! Κι ας έχει αποδείξει η ώς τώρα πολιτική διαδρομή του πως τα καταφέρνει μια χαρά! Αυτό το γνωρίζουν καλά οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, γι’ αυτό και η προπαγανδιστική τους στρατηγική προσπαθεί λυσσαλέα να υπονομεύσει πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα.
Αρχικά, επιστρατεύοντας το όπλο της ειρωνείας, επιχείρησαν να πείσουν την κοινή γνώμη πως ο «μικρός» είχε βάλει πλώρη να μιμηθεί τον Μεγάλο Ανδρέα και να μετατρέψει το κόμμα του σε καρικατούρα του ΠΑΣΟΚ! Δεν τους βγήκε στις δημοσκοπήσεις και πιάσανε το σενάριο της βίας: Ο Τσίπρας υπέθαλπε τη «βία» αφού ο ίδιος και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν την καταδίκαζαν «απερίφραστα», έβαζαν «αστερίσκους, «υποσημειώσεις» και δεν συμμαζεύεται. Κοντολογίς, όσοι εμπιστεύτηκαν το κόμμα αυτό, πρέπει να καταλάβουν πως δεν είναι μια σοβαρή, δημοκρατική αντιπολίτευση, αλλά ένα επικίνδυνο «γκρουπούσκουλο». Δεν τους βγήκε στις δημοσκοπήσεις και με πάτημα την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, πιάσανε να κεντάνε τη «θεωρία των δύο άκρων». Στο ένα άκρο το κομμούνι με την κονσέρβα, ο Τσίπρας, στο άλλο ο γραφικός Μιχαλολιάκος.
Από κοντά και η κριτική για την πλήρη ανικανότητα του «νεαρού» να τιθασέψει, να ελέγξει το ίδιο το κόμμα και τα στελέχη του. Άλλα να λέει αυτός, αλλά ο ένας, άλλα ο άλλος, πάνω σε ένα ανερμάτιστο πρόγραμμα-λάστιχο! Προσφάτως, άρχισαν εντέχνως να διακινούν και ένα «ψυχολογικό» πορτρέτο. Αν δεν το ξέρατε, ο μακιαβελικός Τσίπρας, ένα και μοναδικό στόχο έχει: Να γίνει με κάθε θυσία πρωθυπουργός! Βούιξε το Διαδίκτυο, άναψαν τα blogs, σφάζονται οι «συνιστώσες» και οι «τάσεις» στις Τοπικές. Έλεος!
Ε! Κάποια στιγμή, ενώ εσύ αναγκάζεσαι να παίζεις συνέχεια -πως το λένε- «κατενάτσιο» και ο Τρικέφαλος, συνεπικουρούμενος από τους Ευρωπαίους ιεροεξεταστές και τις νυφίτσες Αγορές, κατεβαίνει επιθετικά στο καταστραμμένο γήπεδο με τη φανέλα της Αισιοδοξίας, φυσικό είναι να πέσουν λίγο τα «ποσοστά» σου!

3 Σύντροφοι και συντρόφισσες,
το επικείμενο Συνέδριο είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία της Αριστεράς, όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά και για όλη την Ευρώπη. Αν δεν υπερβούμε τις παλαιοκομματικές αγκυλώσεις μας και δεν προκύψει στην πολιτική σκηνή ως απροσδόκητο συμβάν ένα αναγεννημένο, δυνατό, μαχητικό, ριζοσπαστικό Κόμμα της Ενωμένης Αριστεράς∙ αν ξαναζήσουμε μιαν ακόμα επανάληψη του αρτηριοσκληρωτικού, γραφειοκρατικού παρελθόντος μας όπου «μετρούνται και μοιράζονται τα κουκιά» στα ίδια, τα γνωστά επαγγελματικά στελέχη και τους οπαδούς τους∙ αν θέλουμε να διαγράψουμε από τη συλλογική μας μνήμη το δραματικό Συνέδριο του 1993 όπου οι σύνεδροι απαίτησαν «εδώ και τώρα» να αλλάξει το Καταστατικό και να εκλέγεται ο πρόεδρος δημοκρατικά από τη βάση, και όχι όπως στο πετρωμένο ΚΚΕ από το κονκλάβιο της Κεντρικής Επιτροπής, τότε ξεχάστε το!

* Η Τζίνα Πολίτη είναι ομότιμη καθηγήτρια
Αγγλικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ

Ανοιχτή επιστολή στον Πρετεντερη...

της Τζινας Πολιτη απο την Αυγη...

Αγαπητέ κ. Πρετεντέρη,
Στο Βήμα της Κυριακής της 11ης Νοεμβρίου, στο άρθρο σας «Άθλιο Θέαμα», γράφετε τα ακόλουθα:
«Και όσοι διαμαρτύρονται καλοπροαίρετα για την εξίσωση της άκρας Αριστεράς με την άκρα Δεξιά δεν έχουν παρά να αναρωτηθούν: πώς συμβαίνει και ένα κόμμα της Αριστεράς έχει καταντήσει να συμπλέει σχεδόν σε όλα στη Βουλή με τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκo; Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο δυστυχώς δεν έχω ακούσει καμιά πειστική απάντηση».
Το ότι είσαστε ένας έμπειρος πολιτικός αναλυτής, αγαπητέ κ. Πρετεντέρη, είναι στους πάντες γνωστό. Είναι, ωστόσο, και στους πάντες γνωστή η μαεστρία σας στην αξιοποίηση του κώδικα της προπαγάνδας. Δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς το παραπάνω παράθεμα για να την διαπιστώσει. Kαι εξηγώ γιατί:
Στην πρώτη φράση του παραθέματος παρατηρεί κανείς ότι αποφεύγετε επιμελώς να προσδιορίσετε την πολιτική ταυτότητα των «διαμαρτυρομένων», σπεύδετε δε να χαρακτηρίσετε τη διαμαρτυρία τους «καλοπροαίρετη». Και τα δύο αυτά στοιχεία μαρτυρούν αυτό που θα αποκαλούσαμε «δημοσιογραφικό τακτ». Είναι αμφίβολο, ωστόσο, αν αυτό το «τακτ» αφορά στο υποκείμενο του λόγου (τους διαμαρτυρόμενους) ή αν το ύφος «ευγενείας» έμμεσα στοχεύει στην ταύτιση του αναγνώστη με τον συγγραφέα του άρθρου, προκειμένου να συμμεριστεί τις απόψεις του: εμείς είμαστε «ευγενικοί», αποφεύγουμε τους φανατισμούς και τις ακρότητες, προσπαθούμε να κρίνουμε δίκαια.
Οι «αγαθές» αυτές προθέσεις σας ενισχύονται περαιτέρω όταν σε τόνο ειλικρινούς έκπληξης θέτετε το ερώτημα «πώς συμβαίνει και ένα κόμμα της Αριστεράς έχει καταντήσει να συμπλέει σχεδόν σε όλα στη Βουλή με τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο». Εδώ, ο κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης αναγνωρίζει πως το κόμμα της Αριστεράς, το οποίο εξ ευγενείας δεν ονομάσατε, είναι αναμφίβολα ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Επίσης, με την αξιοσημείωτη «απορία» που θέτετε, βοηθάτε τον αναγνώστη σας να καταλάβει αναδρομικά το εξής παράδοξο: τον λόγο για τον οποίο ταυτίσατε τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ με την "άκρα Αριστερά", δεδομένου ότι με την ακραία κοινοβουλευτική συμπεριφορά του τόσο το ΚΚΕ όσο και οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί τοποθετούνται πλέον αυτομάτως στα δεξιά του. Τόσο απλά!
Ομολογώ, κ. Πρετεντέρη μου, ότι έως τη στιγμή που διάβασα το άρθρο σας, ήμουν κι εγώ μπερδεμένη και διαμαρτυρομένη. Ένοιωθα ως εάν κάποιος να υποστήριζε ότι η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. ήταν -Θεός φυλάξοι- στα δεξιά της Χρυσής Αυγής! Η παρατήρησή σας, ωστόσο, σχετικά με τη «σύμπλευση», εντός του Κοινοβουλίου, του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ με τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο, μου έλυσε σχεδόν όλες τις απορίες μου και σας ευχαριστώ.
Η μόνη απορία που μου απομένει, και θα σας ήμουν ευγνώμων αν μου την λύνατε, είναι η εξής: αν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συμπλέει με τους καρα-δεξιούς του Καμμένου και τους ακροδεξιούς του Μιχαλολιάκου, πως μπορεί να θεωρείται κόμμα της «Αριστεράς» και μάλιστα της «άκρας» ; Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, και αναμφίβολα πρώτος απ’ όλους εσείς, η Δεξιά και η άκρα Δεξιά «συμπλέουν» με τους καπιταλιστές, τους εφοπλιστές, τα μονοπώλια και το κεφάλαιο. Τόσο μεγάλη λοιπόν είναι η υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ώστε να δικαιώνει απολύτως τις κατηγορίες της κ. Παπαρήγα;
Ή μήπως εσείς, κ. Πρετεντέρη μου, με κάθε σεβασμό, πέσατε σε κάποια αβλεψία και, αντί να γράψετε ότι ο Καμμένος και ο Μιχαλιολάκος συμπλέουν με τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιστρέψατε άθελά σας τους όρους και γράψατε το αντίθετο; Προσέξτε, γιατί στραβοπατήματα τέτοιου είδους μπορεί αδίκως να εγείρουν την κατηγορία της «μαύρης» προπαγάνδας! Και για μεν τον κ. Καμμένο, το ερώτημα έτσι κι αλλιώς δεν έχει μεγάλη σημασία. Γιατί, όπως και ο ίδιος τονίζει, το μόνο σημείο «σύμπλευσης» με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «αντιμνημονιακή» θέση. Στα υπόλοιπα θέματα, και ιδίως στα θέματα της οικονομίας, η διαφορά του με το κόμμα της Αριστεράς είναι τόση όση του διαβόλου με το λιβάνι.
Τα πράγματα δυσκολεύουν με τον κ. Μιχαλολιάκο. Έχω προσέξει ότι τόσο η έγκυρη εφημερίδα με την οποία συνεργάζεστε όσο και το διάσημο τηλεοπτικό κανάλι, συχνά αναφέρονται στο κόμμα του κ. Μιχαλολιάκου ως «ναζιστικό». Κι επειδή είναι ευρύτατα γνωστό ότι οι Ναζιστές οικειοποιήθηκαν τον λόγο των κομμουνιστών προκειμένου να προσελκύσουν στις τάξεις τους την εργατική τάξη, προσέξτε γιατί κινδυνεύετε να θεωρηθείτε είτε ως αφελής είτε ως προπαγανδιστής τους. Διότι, αυτό ακριβώς πέτυχε στο παρελθόν η γνωστότατη και τετριμμένη πλέον προπαγανδιστική ατάκα ταύτισης της λεγόμενης Άκρας Αριστεράς με την Άκρα Δεξιά: πήρε τους εργαζόμενους και τους προλετάριους από την Αριστερά και τους έριξε στην αγκαλιά της Ακροδεξιάς. Δώρο, απρόσμενο και πολύτιμο για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την προπολεμική, ευρωπαϊκή Δεξιά!
Και αυτή, νομίζω, κ. Πρετεντέρη μου, είναι η μοναδική απάντηση στο «κορυφαίο ερώτημα» περί «συμπλεύσεως» που θέτετε. Το οποίο, από ρητορικής απόψεως, δεν είναι καν «ερώτημα», αφού εσείς που το θέτετε πρώτος και καλύτερος ξέρετε την «πειστική», την πειστικότατη απάντηση. Απλώς δεν την λέτε. Γιατί ο προπαγανδιστικός στόχος του άρθρου σας είναι ακριβώς αυτός: η απόκρυψη και η διαστρέβλωση της αλήθειας προκειμένου να στρέψετε την κοινή γνώμη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ! Ο οποίος, όπως φάνηκε τελευταίως, απειλεί τα συμφέροντα τα οποία εσείς υπηρετείτε.
Τζίνα Πολίτη

Σκέφτομαι...

Της Τζινας Πολιτη απο την Αυγη...

Σκέφτομαι τα κατεστραμμένα σπίτια, τις ρημαγμένες πόλεις και τα χωριά, τα αίματα των αθώων στους δρόμους, τους προσφιλείς νεκρούς που άφησαν θαμμένους και άθαφτους οι 450.000 χιλιάδες πρόσφυγες, γυναίκες, άνδρες, γέροι και παιδιά από τη Συρία, που «συνωστίζονται» στα σύνορα της Τουρκίας. Σκέφτομαι και όλους τους άλλους, τους χιλιάδες πρόσφυγες από τη Λιβύη για τους οποίους τίποτα δεν ακούμε.
Στρέφω το βλέμμα μου προς την Αίγυπτο για να δω τ’ αποτελέσματα που έφερε η «αναίμακτη» επανάσταση της ένδοξης πλατείας Ταχρίρ και βλέπω ότι ο αιγυπτιακός λαός δεν πήρε τη μοίρα του στα χέρια του. Άλλοι τον ορίζουν πάλι όπως και πριν, άλλοι εκμεταλλεύονται τον πλούτο της χώρας τους και της εργασίας τους, το ΔΝΤ βρίσκεται πάντα ante portes για να βοηθήσει με έντοκα δάνεια και όρους σκληρούς για την «ανασυγκρότηση» και αυτών των χωρών.
Ναι, πράγματι, ευφυέστατη αυτή η στρατηγική που εμφανίστηκε αμέσως μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση! Τώρα, αντί η αυτοκρατορία να κάνει εντυπωσιακούς πολέμους χάριν της Δημοκρατίας (διότι ο ιερός σκοπός αγιάζει τα ανίερα μέσα), όπως στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, αντί να γίνεται μισητή στον ειρηνόφιλο κόσμο και ν’ ακούει την κραυγή «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», τώρα βγάζει την ουρά της και τα πολυδάπανα οπλικά της συστήματα  από τη μέση και βάζει τους λαούς να πολεμάνε μεταξύ τους λυσσαλέα για να ελευθερωθούν από τους πρώην φίλους της, τώρα στυγνούς δικτάτορες, ώστε να κατακτήσουν και οι λαοί αυτοί το ιδεώδες της «δημοκρατίας», να φτάσουν επιτέλους στο δεύτερο στάδιο «εξέλιξης» μετά την απελευθέρωσή τους από την αποικιοκρατία!
«Εμφύλιοι πόλεμοι» λοιπόν ξεσπούν παντού, χάριν της Δημοκρατίας, που όπως φαίνεται εμψυχώνει από καιρό και τα πλήθη ενάντια στον δικτάτορα του Ιράν και πιο πρόσφατα ακόμα και τα πλήθη της «εκδημοκρατισμένης» Ρωσίας, που στενάζουν κάτω από την εξουσία του δεσποτικού Πούτιν.
Ναι, τα ακούμε, τα διαβάζουμε και μαθαίνουμε όλοι εμείς οι αφελείς ότι πίσω από αυτόν τον περί δημοκρατίας αγώνα των υπανάπτυκτων λαών, στον οποίο φιλάνθρωπα παραστέκονται οι ουμανιστικές δυνάμεις της Δύσης, κρύβεται μια αδυσώπητη «γεωπολιτική» στρατηγική που αφορά στα πετρέλαιά τους, στο φυσικό τους αέριο, στα συμφέροντα μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών και πολεμικών βιομηχανιών, στον πακτωλό μαύρου χρήματος που ρέει στις τράπεζες από το δουλεμπόριο απελπισμένων, ξεριζωμένων, ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών.
Και άλλα πολλά κρυφά «σχέδια» φαίνεται πως έχουν καταστρώσει οι ισχυροί για τους ανίσχυρους λαούς, μα που εμείς δεν θα τα γνωρίσουμε ποτέ, μόνο ξάφνου βλέπουμε τα αποτελέσματά τους ως θέαμα στις τηλεοράσεις μας, ένα θέαμα η «ρητορική» του οποίου, βασιζόμενη στο γνωστό argumentum ad hominem, προκαταλαμβάνει την αντίδραση του «πολιτισμένου» τηλεθεατή. Κι όταν ξάφνου γίνεται και η δική μας χώρα, ο δικός μας λαός, παγκόσμιο θέαμα στην τηλεόραση καταλαβαίνουμε ότι έχει στηθεί και για μας η παγίδα. Αυτή η άλλη παγίδα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που στοχεύει στη φτωχοποίηση, την εξαθλίωση και τον «συνετισμό» των διεφθαρμένων λαών του ευρωπαϊκού Νότου.
Έτσι, μέσω μιας χρησιμοθηρικής εφαρμογής του ιδεώδους της «δημοκρατίας» πέραν του αδιαμφισβήτητου υλικού κέρδους οι ισχυροί απολαμβάνουν τώρα  και το ηθικό κέρδος του ξεπλύματος από τον ψόγο ότι χάριν των συμφερόντων τους έστηναν και στήριζαν αιμοσταγείς δικτάτορες. Τώρα, είναι οι ίδιοι οι υπανάπτυκτοι λαοί που αποφασίζουν από μόνοι τους να διεκδικήσουν τη «δημοκρατία», αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα υποτάσσονται και πάλι σε μια νέα, δολιότερης μορφής, αποικιοκρατία!
Με τον ίδιο τρόπο, μέσω μιας χρησιμοθηρικής εφαρμογής των ηθικών αξιών της εγκράτειας, της λιτότητας και της «σύνεσης», αξίες που ανακόπτουν την πορεία της παρακμής των λαών από την αλόγιστη σπατάλη και τη διαφθορά που τις χαρακτήριζαν, οι ισχυρές χώρες του Βορρά, με πόνο ψυχής, αναστέλλουν «προσωρινά» τις δημοκρατικές ελευθερίες, κουρελιάζουν τα Συντάγματα των χωρών αυτών και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα εργατικά τους δικαιώματα, εξευτελίζουν τις κοινοβουλευτικές, δημοκρατικές διαδικασίες και επιβάλλουν μια «καλυμμένη» αλλά αναγκαία «αποικιοκρατία» προκειμένου οι «υπερχρεωμένες» χώρες του Νότου, κάτω από τη σιδερένια επιτήρηση των δανειστών τους, να αναμορφωθούν και να ακολουθήσουν τον «ίσιο δρόμο».
Από τον 16ο Αιώνα χρονολογείται αυτή η «ηθική» αντιπαλότητα Βορρά - Νότου (ας όψεται ο Μακιαβέλι) που υπέκρυπτε άλλης μορφής οικονομικούς και εδαφικούς ανταγωνισμούς και μόνο η λογοτεχνία και η τέχνη είχαν το θάρρος, στη διάρκεια των αιώνων, να αντιστρέφουν κατά καιρούς τους αντιθετικούς αυτούς όρους, να υμνούν τον ζωοποιό Νότο και να καταδικάζουν τον νεκρόφιλο Βορρά. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία στην οποία κάποτε θα επανέλθω.
Υπάρχει, ωστόσο, σε όλη αυτή την επιχείρηση «σωτηρίας», που από τη μια στηρίζει τους αγώνες για τη Δημοκρατία κι από την άλλη επιβάλλει την περιστολή της, μια ριζική αντίφαση που εκδηλώνεται στο επίπεδο της ιδεολογίας. Γιατί, ενώ το «εποικοδόμημα» της παγκοσμιοποίησης κατασκευάστηκε πάνω στα θεμέλια αυτού που στον 19ο Αιώνα ονομάστηκε από τον Auguste Comte «Η Θρησκεία της Ανθρωπότητας», μια «θρησκεία» που υπερέβαινε την «πάλη των τάξεων» και των «εθνών», που οδηγούσε τις ανθρώπινες συνειδήσεις προς μια σφαίρα ηθικών αξιών κατανόησης, συμφιλίωσης και αλληλεγγύης, αυτή η θεμελιώδης αρχή μοιάζει στις μέρες μας να έχει πλήρως καταρρεύσει.
Έτσι, ο σεβασμός στη διαφορά και στην παραδοχή του Άλλου, η καταπολέμηση των καταστροφικών εθνικών, φυλετικών, θρησκευτικών ανταγωνισμών, του φανατισμού και τα μισαλλόδοξων παθών που αυτοί συνεπάγονταν, αυτό το νέο πανανθρώπινο σύστημα αξιών που έδινε μια πρωτόγνωρη ελευθερία στα άτομα ως προς την επιλογή των ταυτοτήτων τους και προωθούσε τον συμφιλιωτικό «υβριδισμό» -έτσι ώστε και η Δύση να έχει το γιόγκα της και η Ανατολή το blue jean της- πάνω ή κάτω από την κελεμπία δεν έχει σημασία, όλα αυτά τα «υψηλά και ωραία» σκάσανε σαν φούσκες μαζί με την οικονομική κρίση και τα στερεότυπα του μίσους, της αγεφύρωτης διαφοράς του εθνικισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού επανήλθαν δριμύτερα στο χρηματιστήριο των ηθικών αξιών!
Ο νεοφιλελευθερισμός έστησε ξανά στις πολυτελείς επαύλεις του το πορτρέτο του προπάππου του: αναστήθηκε η «πάλη των τάξεων», επανήλθε το χριστιανικό αίσθημα της φιλανθρωπίας και μαζί η αδήριτη πειθαρχία και τιμωρία όσων κρίνονται ανίκανοι να ακολουθήσουν το δόγμα της «αυτοβοήθειας» (self help) και να προκόψουν.
Έτσι, σύντομα, πλάι στους περίφρακτους χώρους επιτήρησης των λαθρομεταναστών, θα δούμε να αναγείρονται και τα «poorhouses», οι οίκοι εγκλεισμού και επιτήρησης των φτωχών ανέργων και των οικογενειών τους, που εγκαινίασε η βικτωριανή Αγγλία! Όπως τότε, το επικερδές σωματεμπόριο θα γεμίζει την Ευρώπη με πεινασμένες, άνεργες γυναίκες - πόρνες, το νοθευμένο όπιο θα κάνει θραύση στις φτωχογειτονιές, ενώ το δουλεμπόριο, χάρη στο επιχειρησιακό σχέδιο Δημοκρατία, θα θησαυρίζει από τις ορδές των απελπισμένων, απάτριδων λαθρομεταναστών.
Το ευγενές αίσθημα του αντιρατσισμού, που μεγαλόψυχα ευαγγελίζονταν οι ελίτ των προηγμένων χωρών, όταν άνοιγαν τα σύνορα τους για να εισρεύσουν φτηνά εργατικά χέρια και μαύρη εργασία, τώρα θα παταχθεί αμείλικτα και τη θέση του θα πάρει ένας ανελέητος ρατσισμός,  ανεκτίμητο όπλο για να καλύπτει τα μεγάλα συμφέροντα και τα τερατώδη, επιχειρησιακά σχέδια του καζινοκαπιταλισμού!
Γιατί μπορεί τα στρατόπεδα εγκλεισμού μερικών εκατοντάδων λαθρομεταναστών να ικανοποιεί το εθνικό φρόνημα των πολιτών και να τους προσφέρει την ψευδαίσθηση της προστασίας, μπορεί η σαδιστική βία πάνω σε απελπισμένα, ανυπεράσπιστα σώματα μεταναστών να φουντώνει το ένστικτο της αιμοβορίας και να συσπειρώνει την αγέλη, όμως τα μέσα αυτά δεν είναι καν «ημίμετρα», δεν πρόκειται ποτέ να λύσουν το τεράστιο μεταναστευτικό πρόβλημα που διογκώνεται μέρα με τη μέρα.
Όπως δεν πρόκειται να το λύσουν ποτέ ούτε τα αντι-ρατσιστικά, ανθρωπιστικά, φιλεύσπλαχνα λόγια, λόγια, λόγια που εκφέρονται στα Συμβούλια της Ευρώπης, στο Ευρωκοινοβούλιο και στα κοινοβούλια των πολιτισμένων Ευρωπαϊκών χωρών.
Γιατί η ρίζα του κακού βρίσκεται αλλού! Και αυτό είναι που πρέπει να καταλάβουν οι λαοί και ενάντια σε αυτό πρέπει να παλέψουν, αντί να παλεύουν και να εξοντώνονται μεταξύ τους. Ενάντια σε εκείνες της δυνάμεις που προσφέρουν τη Δημοκρατία α λα καρτ, ληστεύουν τον Πλούτο των Εθνών και εξαθλιώνουν τους λαούς, ενώ η μπίλια της ρουλέτας πάντα σταματά στο στημένο παιχνίδι των αμύθητων κερδών τους.

Οι τρεις «ταφές» του Πέτρου Κωστόπουλου...

ΠΡΙΝ ...

Mέχρι κι ένα χρόνο πριν την αποκαθήλωσή του, ο βασιλιάς του λάιφ στάιλ υποκινούσε τους εργαζόμενούς του να γίνουν απεργοσπάστες, να προσπεράσουν τα απεργιακά μπλόκα, ελπίζοντας οι ίδιοι να τη βολέψουν κι ας μην πληρώθηκαν ποτέ ακόμη και γι’ αυτό το μεροκάματο.

της Αφροδίτης Πολίτη

Ο φυσικός θάνατος ενός μη τηλεοπτικού πνευματικού προσώπου, για παράδειγμα ενός ποιητή, ρεμπέτη ή ζωγράφου το πολύ να γίνει ένα μονόστηλο. Όμως η ατιμωτική αποκαθήλωση του εγχώριου εκπροσώπου του λάιφ-στάιλ, όπως αποτυπώθηκε στη χρεοκοπία του πρώην εκδότη της Ιμάκο Πέτρου Κωστόπουλου, μετατράπηκε σχεδόν σε εθνικό ντιμπέιτ. Απασχόλησε την τηλεόραση, τον Τύπο και το διαδίκτυο, συζητήθηκε σε παρέες, πυροδότησε δεκάδες άρθρα και χιλιάδες σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γέννησε δακρύβρεχτες επιστολές του ίδιου του Κωστόπουλου και της συζύγου του Τζένης, που έγραψαν από μόνοι τους το συμβολικό τους επικήδειο, αντλώντας θεαματική υπεραξία ακόμα και από τον οικονομικό θάνατο της «οικογενειακής» επιχείρησης.

Όλοι έχουν μια γνώμη για το πόσο κάθαρμα, βλάχος, λαμόγιο, απατεώνας ή αντίθετα μάγκας, ξύπνιος και καραμπουζουκλής ήταν ο βολιώτης με την απαστράπτουσα οδοντοστοιχία και ο εσμός που τον εξέθρεψε. Ολοι έχουν άποψη για την πασοκίλα των ’90s, την εποχή της δανεικής χλιδής, των Πόρσε Καγιέν στο Κολωνάκι, της απενοχοποίησης της βίζιτας, το πόσο κακόγουστοι και βαρετοί ήταν τέλος πάντων όλοι αυτοί οι τόνοι ιλουστρασιόν χαρτιού με γυμνή φοτοσοπαρισμένη σάρκα, πόσο γλάστρες ήταν οι γλάστρες, πόσο μόδιστροι οι μόδιστροι και πόσο κενό το κενό. Η μετά θάνατον επιβεβαίωση της ματαιότητας μιας φούσκας καταντά ανούσια ταυτολογία, τόσο προφανής όσο η διαπίστωση ότι μετά τη δύση του ήλιου σκοτεινιάζει. Τόσο ανώφελη όσο η διαφήμιση με τον Πορτοσάλτε που ανακοινώνει ευτυχής «οχτώ και πέντε η ώρα», αφού το διασταυρώνει δυο φορές.

Πρώτος από όλους έχει γνώμη και άποψη γι’ αυτό τον προανακοινωθέντα θάνατο ο ίδιος ο αποκαθηλωμένος βασιλιάς, που προφανώς γελάει ικανοποιημένος που ο Τιτανικός του πουλάει εισιτήρια στους ιθαγενείς θεατές – που ήδη πνίγονται στα απόνερα του μεγάλου ναυαγίου. Αυτοί για τους οποίους κανείς δεν μιλάει, παρά με λίγες αράδες για «τις παράπλευρες απώλειες» ή απλώς για να πει το εξωφρενικό «σόρι αλλά δεν μπορώ να σας συμπαρασταθώ» είναι οι δεκάδες απλήρωτοι και απολυμένοι χωρίς αποζημίωση υπαλλήλοι, οι εκατοντάδες φεσωμένοι ως και με δεδουλευμένα ενός χρόνου συνεργάτες και απασχολούμενοι με δελτίο παροχής στην ήδη από καιρό παραπαίουσα αυτοκρατορία της Ιμάκο.

Όταν πέρυσι την άνοιξη ο Κωστόπουλος έκανε απολύσεις, φέρνοντας μάλιστα την αστυνομία στις συνδικαλιστικές εκπροσώπους των εργαζομένων, τα σωματεία του Τύπου κήρυξαν 24ωρη απεργία συμπαράστασης. Στην ομάδα της περιφρούρησης είδαμε τραγελαφικά φαινόμενα φοβισμένων γυναικών και αντρών να πηδάνε κάγκελα, για να δουλέψουν άλλο ένα επισφαλές και προφανώς απλήρωτο απεργοσπαστικό μεροκάματο. Είδαμε βανάκι να μεταφέρει κρυφά απεργοσπάστες, είδαμε μπράβους να τρομοκρατούν την απεργιακή περιφρούρηση, ακόμα κι έναν οδηγό φορτηγού να γκαζώνει για να πατήσει απολυμένη εργαζόμενη. Τότε ο «θείος Πέτρος», όπως τον αποκαλούσαν, έδινε συγχαρητήρια στο εργασιακό και εταιρικό ήθος των υπαλλήλων του και τους διαβεβαίωνε ότι με σκληρή δουλειά όλα θα πάνε καλά. Σήμερα, αφού τότε δεν τον πήραν με τις πέτρες, μοιράζει ανενόχλητος φέσια, κόλυβα και χαμόγελα παίζοντας το τελευταίο δράμα μιας κακόγουστης σαπουνόπερας.

Ό,τι και να γράψουμε για το θάνατο του λάιφ στάιλ, επικήδειους ή λίβελλους, κατάρες ή απολογισμούς, τίποτα δεν πιάνει τόπο μπροστά στο θάνατο της πραγματικής ζωής, το θάνατο της εργασίας, στο θάνατο του μέλλοντος, όχι του ενός φελλού που θα επιπλεύσει όπως οι όμοιοί του, αλλά των χιλιάδων ανθρώπων που ήδη βουλιάζουν. Για τους χιλιάδες είλωτες της βιομηχανίας όχι μόνο του λάιφ στάιλ, αλλά όλης της στρεβλής ανάπτυξης που καρπώθηκε η ελληνική ελίτ τις περασμένες δεκαετίες, πατώντας στις πλάτες ελλήνων και ξένων εργατών, αξίζει όχι μόνο να θάψουμε το κακοφορμισμένο πτώμα του λάιφ στάιλ, αλλά να αναστήσουμε το φάντασμα της ελευθερίας, πέρα από καταναγκασμούς και συνταγές, λαϊφσταϊλάτης ή τεχνοκρατικής κοπτοραπτικής. Από το Nίτρο στο PSI, είναι μια φούσκα δρόμος. Όσο γελάμε με το σκάσιμο της πρώτης, μας πνίγει ήδη η μέγγενη του δεύτερου.