Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ...

unfuck...

Η γενικευμένη απάθεια της ελληνικής κοινωνίας μπροστά στις εφεδρείες της άρχουσας τάξης στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και τις παραφυάδες της δεν είναι σημερινό, μεμονωμένο περιστατικό. Στην χώρα των νοικοκυραίων, υπάρχει ιστορικό συναίνεσης και ένοχης υπομονής.

Πάντα υπήρχαν πρόθυμοι, είτε στην γερμανική κατοχή, όπου ξεπετάχτηκαν οι μαυραγορίτες και οι ρουφιάνοι, είτε στην χούντα οι καταδότες και οι συνεργάτες  της αστυνομίας, είτε ακόμα και επί τουρκοκρατίας. Το χειρότερο είναι πως όλοι αυτοί, με κάποιον τρόπο ή πλούτισαν και προσπαθούν στο σήμερα να διατηρήσουν τα προνόμιά τους ή έθαψαν τόσο βαθιά τους σπόρους τους που φύτρωσαν οι απόγονοι των ιδεών και της νοοτροπίας τους.
Αλλά και φτάνοντας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, ακόμα διαπιστώνεται μια αδικαιολόγητη ανοχή του λαού, απέναντι σε διεφθαρμένα κόμματα και αντιπροσώπους των κεφαλαιοκρατών, που μάλιστα νομοθετούν ανερυθρίαστα υπέρ των ισχυρών. Μάλιστα τους ψηφίζει όλους αυτούς και σε περιπτώσεις τους υποστηρίζει οπαδικά. Ακόμα και η διάχυτη εμφυλιακή ατμόσφαιρα που διχάζει χρόνια αυτόν τον λαό, είναι απόρροια και της δικής του μαλθακότητας να απαιτήσει δικαιοσύνη.

Παρένθεση η υπόθεση Μπαλτάκου για τους Έλληνες νοικοκυραίους...

Δημήτρης Ζακχαίος, απο το UnFollow...

Άραγε πώς να αισθάνονται όλοι όσοι δηλώνουν μέχρι τελευταίας ρανίδας φιλοευρωπαϊστές όταν διαβάζουν στο Spiegel ρεπορτάζ που τιτλοφορείται «Οι ακροδεξιοί φίλοι της ΝΔ»; Ασφαλώς και το ζήτημα δεν εντοπίζεται στις εντυπώσεις και το «τι θα πει ο κόσμος», αλλά παραμένει πολύ πιο ουσιαστικό και βαθύ.

Το βίντεο Μπαλτάκου, είτε το προσπερνάμε με μια απλοϊκή παραδοχή «εντάξει τα ξέραμε», είτε μας προβληματίζει ουσιαστικά, είναι πολύ σημαντικό από κάθε άποψη. Αν όχι για τους δίαυλους επικοινωνίας ΝΔ και Χρυσής Αυγής, αν όχι για τις λεπτομέρειες που καταδεικνύουν τον πελατειακό τρόπο με τον οποίο εξακολουθεί να λειτουργεί το δημόσιο σε όλα τα επίπεδα στην Ελλάδα των μνημονίων, σίγουρα για το πόσο διαδεδομένη και τελικά λογική είναι η διαφθορά στο επίπεδο της πολιτικής και των συζητήσεων των πολιτικών. «Λίγο πριν από τις ευρωεκλογές ένα σκάνδαλο πλήττει τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, καθώς καταλογίζεται σε ορισμένους από τους πιο στενούς του συνεργάτες ότι είχαν υπερβολικά στενές σχέσεις με νεοναζί και το δεξιό κόμμα Χρυσή Αυγή», αναφέρεται στο ρεπορτάζ που τιτλοφορείται «Οι ακροδεξιοί φίλοι της ΝΔ». Και το δημοσίευμα συνεχίζει: «Όμως και άλλοι σύμβουλοι του πρωθυπουργού διατηρούν στενές επαφές με τους δεξιούς. Ορισμένοι συνεργάζονται με ακροδεξιούς και εθνικιστές στο διαβόητο “Δίκτυο 21”. Άλλους τους καταδιώκει το πολιτικό τους παρελθόν: ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης ήταν μέχρι το 2012 βουλευτής του δεξιού εθνικιστικού κόμματος ΛΑΟΣ και φέρεται να έχει εκδώσει παλιότερα εθνικιστικά και αντισημιτικά κείμενα. Τα ποσοστά της ΝΔ πέφτουν: σε δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές βρίσκεται πίσω από την αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ».

To sir with love...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

"Οι καθηγητές που τα ξύνουνε" ήταν η φράση εξαιτίας της οποίας δεν θα ξαναπατήσω σ' ένα κατάστημα της γειτονιάς μου, που με είχε χρόνια πελάτισσα. Ήταν η φράση που ξεκίνησε μια έντονη συζήτηση, όπου βρέθηκα τελείως μόνη μου να φωνάζω σχεδόν, εναντίον έξι άλλων γυναικών. Τους καθηγητές ακολούθησαν οι γιατροί κ.λπ. κ.λπ. και φτάσαμε στον Τσίπρα που θα πουλήσει την Ελλάδα.
Όλες αγανακτισμένες για τον κατήφορο της ζωής μας. Βέβαια... στο διά ταύτα φταίει πρώτα ο διπλανός και "όλοι ίδιοι είναι".
Δεν ξέρω αν έφτασαν σ' αυτές τις κυρίες οι φωτογραφίες με τα δακρυσμένα μάτια και τα σφιγμένα δόντια των καθηγητών και καθηγητριών μετά τη συμβολική κατάληψη στο γραφείο του υπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Η τηλεόραση δεν δείχνει τέτοια κακά πράγματα, δείχνει ως κακό πράγμα την κατάληψη... και τον υπουργό που αγανακτεί μέσω twitter για την "εισβολή" στον ιδιωτικό του χώρο. Και μεταφέρει τις δηλώσεις του, ότι δεν γίνεται τίποτα, έχει δεσμευτεί η "χώρα" για τόσες απολύσεις, άρα 250 καθηγητές απολύονται. Διότι στο φινάλε τι είναι 250 καθηγητές, άντε 250 οικογένειες, μπροστά στη "χώρα" που πρέπει να σωθεί; Και θα ξεσηκωθούμε εμείς για 250 καθηγητές, που στο φινάλε "τα ξύνανε"; (Εδώ δεν ξεσηκωνόμαστε που είναι υπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης... αυτό και μόνο του θα 'ταν αιτία εξέγερσης, αν...).
"Αυτός ο άνθρωπος βαδίζει κλαίγοντας" κι εσύ θα προσπεράσεις; Ούτε θα κοντοσταθείς να ρίξεις μια δεύτερη ματιά; Θα τον πετάνε στην πυρά κι εσύ θ' αποστρέφεις το βλέμμα; Ούτε θα κάνεις μια βουτιά στις εφηβικές σου αναμνήσεις;
Να θυμηθείς εκείνον που έκανε όλη την τάξη να δακρύζει, σε μαύρες μέρες και σκληρές, απαγγέλλοντας απλώς το Lacrimae Rerum... Που σας μιλούσε για την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας με την "απόχρωση της αποχρωσούλας"...

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ?

Συνήθης Υποπτος...
Αυτές οι γιορτές με βρίσκουν μ΄αυτή την απορία. Δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ ειδα στο πανηγύρι που προηγήθηκε (τις γιορτές) πως λεφτά υπάρχουν ακόμα. Εχω μπερδευτεί μεταξύ αγανακτισμένων που δεν έχουν ψωμί να φάνε κι εκείνων που δεν μπορούν να αγοράσου τα διάφορα αι-χάσου.
Μεταξύ εκείνων που χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο γιατί δεν τους έχει μείνει τίποτα πια κι εκείνων που απλά περνάνε λιγότερο καλά. Ξέρετε αυτό τη διαφορά μεταξύ του δεν ξέρω τι θα απογίνω και περνάω απλα λιγάκι πιο στριμωγμένα τη χωρίζει μια άβυσσος.

Και πράγματι στα σουπερ μάρκετ, στα πολυκαταστήματα, στις καφετέριες, τα μπαρ, τα εστιατόρια υπήρχε μια άβυσσος. Οι χαμένοι αυτού του παρανοϊκού παιχνιδιού που παίζουμε όλοι εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν φαίνονται πουθενά. Τους έχουν καλά κρυμμένους τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, η εθελοτυφλία των ανεύθυνων πολιτικών, η αδιαφορία των βολεμένων, οι καλά κρατούντες ακόμα μέσα στη καταιγίδα. Τους εμφανίζουν που και που οι εκπομπές τύπου "οι φίλοι του συνταξιούχου και των αδέσποτων" σαν καρικατουρες που στριγγλίζουν πίσω από ένα μικρόφωνο στους πάγκους της λαϊκής, στις ουρές της εφορίας, η σε κάποια επιδρομή στα σπίτια πολύτεκνων, αρρώστων, ηλικιωμένων που ζουν μέσα σε κουρέλια. Ενα μικρό αφιέρωμα για να λαδώνονται οι συνειδήσεις και να παίρνει το χαζοκούτι λίγη ακροαματικότητα από τη μιζέρια.

Η Ιδιοκτήτρια...

noumero11...

Η ιδιοκτήτρια καταστήματος (άλλοτε τίτλος μικροαστικής τιμής,

Του χρόνου έξω από το σπίτι σας, εύχομαι...

pnevmantilogias...

Θα μου πεις εσύ μένεις σε πολυκατοικία. Σε μεγάλη πόλη.

Οι νοικοκυραίοι βαριούνται να διαδηλώσουν ακόμα και για τους αγαπημένους τους μπάτσους...

τρύπιο ευρώ...

Μάλλον πράκτορες ξένων δυνάμεων ήταν οι εκατοντάδες διαδηλωτές που εγκλωβίστηκαν από τους μπάτσους στα Προπύλαια κατά την πορεία στη μνήμη τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Πράκτορες, άλλωστε, ξένων δυνάμεων ήταν και οι χιλιάδες έφηβοι που είχαν βγει ειρηνικώς στους δρόμους πριν πέντε χρόνια για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία ενός συνομηλίκου τους από όργανο της τάξης, τρομάρα του, και η διαμαρτυρία των οποίων καπηλεύτηκε από μερικές εκατοντάδες γνωστούς άγνωστους που είναι γνωστοί στην αστυνομία, αρκετοί μάλιστα από αυτούς προέρχονται από τα σπλάχνα της, οι οποίοι έκαναν γης μαδιάμ την Αθήνα κι άλλες πόλεις. Βλέπετε, για τους φιλήσυχους νοικοκυραίους μας, οι οποίοι όταν δεν αισθάνονται πως τους ψεκάζουν, παθιάζονται με το να ανακαλύπτουν θεωρίες συνωμοσίας από τούρκους, εβραίους κι αμερικανούς για να αποδεικνύουν πόσο σπουδαίος είναι ο νωθρός εγκέφαλός τους, θεωρείται απίθανο το πιο δυναμικό κομμάτι τής κοινωνίας μας να ξεσηκώνεται όταν το 2008 αισθάνθηκε πως έπεσε κι αυτό θύμα τής αυθαιρεσίας των δυνάμεων καταστολής τής εξουσίας κι όταν σήμερα τα μιντιακά παπαγαλάκια τού λένε πως καταστρέφεται γιατί τα πανεπιστήμια είναι κλειστά κι όχι γιατί η χώρα έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για άνεργους νέους. Κι όμως, τις περισσότερες φορές η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από αυτή που διαβάζουμε στα αστυνομικά μυθιστορήματα...

Οι νοικοκυραίοι είναι ο τύπος τού ανθρώπου που πιστεύει ότι ο φυσικός βιότοπος ενός καρχαρία, για παράδειγμα, είναι το ενυδρείο. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι εκεί έξω υπάρχει ένας ωκεανός που αφρίζει κι ότι, καλώς ή κακώς, οι νεολαίοι μας ανήκουν σε αυτόν κι όχι στα μαντρωμένα τουριστικά τους συγκροτήματα. Ας το βάλουν καλά στο υπερσυντηρητικό μυαλό τους: οι έφηβοι έχουν όχι απλώς δικαίωμα αλλά υποχρέωση να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα, ακόμα κι αν δεν θέτουν τα σωστά ερωτήματα ή δε δίνουν τις ορθές απαντήσεις, ακόμα κι αν αγνοούν τα ερωτήματα ή τις απαντήσεις. Ένα είναι σίγουρο, δεν είναι επαναστάτες χωρίς αιτία γιατί στην κοινωνία όπου θέλουν να τους εντάξουν, υπάρχουν χίλιοι δυο καλοί λόγοι για να επαναστατήσεις εναντίον της. Αυτούς θα τους βρουν στην πορεία, η κοινωνία όμως έχει ανάγκη εδώ και τώρα την ορμή και τον ενθουσιασμό τους, το ταρακούνημά τους που την ξυπνά από το λήθαργο και την κάνει να συνειδητοποιεί ότι τελικώς δεν είναι όλα τόσο αγγελικά πλασμένα όσο θέλει να βαυκαλίζεται πως είναι...

Ακούω, βεβαίως, τους νοικοκυραίους να διαμαρτύρονται για το ότι η νεολαία και η Αριστερά δεν εξεγείρονται όταν σκοτώνεται ένας μπάτσος εν ώρα καθήκοντος ή, για παράδειγμα, δεν έγινε το ίδιο για τους εργαζομένους τής Marfin. Θα συμφωνήσω μαζί τους: δεν πρέπει να οδηγηθούμε στον ταξικό εμφύλιο από τη στιγμή που κι ο μπάτσος κι ο εργαζόμενος της Marfin είναι μισθωτοί που δεν ανταμείβονται για το μόχθο τους όσο θα ήταν δίκαιο. Φυσικά δεν αναφέρομαι στους μπάτσους που βαρούν άγρια και πετούν χημικά για ψύλλου πήδημα για να δείξουν πόσο άγρια αρσενικά φαντάζονται τον εαυτό τους πως είναι και να κρύψουν τα βαθιά ριζωμένα μέσα τους κόμπλεξ κατωτερότητας από τα οποία βασανίζονται. Θα έπρεπε, ωστόσο, όλοι μαζί οι μικρομεσαίοι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε βάρος των ελίτ που μας πίνουν το αίμα.

Γιατί, όμως, καλοί μου νοικοκυραίοι περιμένετε από τους άλλους να κάνουν τις διαδηλώσεις τής αρεσκείας σας; Δεν είναι δύσκολο, ξέρετε, να σηκωθείτε από τον καναπέ και να τις κάνετε μόνοι σας. Βάζετε λίγη δύναμη στα χέρια και τα τρυφερά σας οπίσθια αυτομάτως ξεκολλούν από το έπιπλο από το οποίο παρακολουθείτε το αγαπημένο σας τουρκικό σίριαλ. Κακώς, επομένως, η Αριστερά δε διαδηλώνει για τη δολοφονία ενός μπάτσου των 700 ευρώ από έναν εγκληματία. Αλλά αυτό δε μπορεί να στέκεται ως επιχείρημα εναντίον της όταν αυτοί που υποτίθεται πως νοιάζονται περισσότερο για τους μπάτσους δεν ξεβολεύονται ούτε για να πάνε στην τουαλέτα. Ετσι δεν είναι αγαπημένοι μου, νωθροί, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι νοικοκυραίοι;...

Άβε Καίσαρ, οι μικροαστοί σε χαιρετούν....

Γελωτοποιος...         

Θα ζήσεις μια ζωή χωρίς εξάρσεις, χωρίς εξεγέρσεις. Στα καμαρίνια της ιστορίας.

Η καθαγιασμένη μετριότητα μιας ζωής ριγμένης κάπου εκεί, κάπου εκεί ανάμεσα σε όλα αυτά που ήθελες να κάνεις και σε όλα αυτά που κάνεις.

-

Κοιμάσαι τις νύχτες και ξυπνάς τα πρωινά. Ενδιάμεσα στην αφύπνιση και την κατάκλιση, υποτίθεται ότι προλαβαίνεις να ζεις.

Όμως όταν κοιμάσαι δεν είσαι πια ο εαυτός σου, ονειρεύεσαι.

Και όταν ξυπνάς δεν είσαι πια ο εαυτός σου.

-

Ήσουν μεγάλος μέχρι να μεγαλώσεις, μετά συρρικνώθηκες και χώρεσες σε ένα κουστούμι νάνου.

-

Η μέρα σου αρχίζει με βλαστήμιες ή μπορεί μονάχα μ” έναν αναστεναγμό κι ένα πικρό βήχα που βγάζει από τα πνευμόνια σου πίσσα, τσιμέντο και ανία.

Οι ασημαντότητες...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Εχει διαμορφωθεί ένα αξιολύπητο είδος καθημερινού στοχασμού: Πόσο κάνει, πού είναι φτηνότερο, ποιος έχει προσφορές; Αν δώσω τόσα στο τυρί, πόσα πρέπει να δώσω στην ασφάλεια αυτοκινήτου; Αν δίνω τόσα στα αγγλικά, πόσο περισσεύουν για κηπευτικά; Και όλα αυτά «πλέον φόρων». Η απλή μέθοδος των τριών, οι αφαιρέσεις, είναι η πεμπτουσία του λογισμικού φρονήματος, είναι η νέα εξυπνάδα που παίρνει τη θέση της παλιάς: αυτής του τι μπορούσα να αγοράσω ώστε να προβληθώ.
Μια νέα, πανίσχυρη, μικρότατη και αξιοδάκρυτη ευφυΐα που σε κάνει να θριαμβεύεις όταν γλιτώνεις 0,75 λεπτά από τον βενζινά της περιοχής σου (πηγαίνοντας στον αντίπαλό του), όταν παίρνεις δώρο δύο χαρτιά υγείας επιπλέον όταν η ταμειακή παραλείψει μία τσίχλα στα 90 ευρώ του λογαριασμού. Αυτή βέβαια η μορφή ευφυΐας δεν χρειάζεται τη μεγάλη πολιτική σκέψη. Της αρκούν τα διάτρητα και ανεγκέφαλα πολιτικά σποτάκια των παραθύρων και του Κοινοβουλίου. Δεν χρειάζεται ούτε πανεπιστήμια και μορφωτικές πολυτέλειες. Αρκεί η e-learning αρωματοθεραπεία. Δεν χρειάζεται υψηλή τέχνη. Αρκούν οι γερασμένες ρεπλίκες που κυκλοφορούν.
Αυτή η μορφή συλλογικής συνείδησης, η μικρολογιστική συνείδηση, συγκροτεί το νέο είδος λαού, λαϊκού πολιτισμού και χώρας. Οι ευρωπαϊκές ελίτ πακιστανοποιούν την Ελλάδα. Η χώρα μπορεί να μπει σε μια γραμμή παραγωγής, αλλά δεν θα έχει λόγο για την αρχιτεκτονική της παραγωγής. Δεν μπορούν οι βιομηχανίες πολεμικού υλικού να εξάγουν, τα ναυπηγεία να παίρνουν δουλειές, η χώρα να απεξαρτηθεί από τους παρασιτικούς tour operators, να διαθέτει αγροτική παραγωγή, σκέψη. Η πολιτική παραγωγή είναι ανάλογη. Φτώχεια, αμάθεια, αποξηραμένη φιλαρέσκεια ενισχύονται και από τη μιντιακή τεχνοτροπία που ενσωματώνει το πολιτικό προσωπικό στη διατύπωση. Η τεχνική σποτ, οι συγκοπτόμενες νοστιμιές και τα χαζοεφέ δεν χρειάζονται τη νοηματική συνέχεια, κάνουν αδύνατη τη σύλληψη ενός πλήρους πολιτικού νοήματος που να έχει αρχή, μέση, τέλος και να συνθέτει αλληλουχίες.
Νωθρός λαός σέρνεται στο Πολυτεχνείο, όπως μια περασμένη Κυριακή σερνόταν άφραγκος στα μαγαζιά «ζωντανεύοντας το κέντρο», όπως διαμαρτύρεται άηχα για την κλοπή των ακινήτων, όπως μετέχει στον κάθε λιθοβολισμό του άλλου. Επισυνάπτεται γενναία σε κάθε μορφή ελεεινού φόβου. Ούτε βούληση ούτε ανάκαμψη. Μικρά όλα.
dsevastakis@arch.ntua.gr

Το ξυπνημα στην αποικια...

Συνήθης Υποπτος...

Ο κυνισμός, η αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο, η απαξίωση των παιδιών ενός κατώτερου θεού, υπήρχε πάντα από τη μεριά της ελίτ. Δεν είναι κάτι φρέσκο. Δεν δημιουργήθηκε με κάποιο μνημόνιο, με την οικονομική κρίση. Την εποχή που ήταν παχιές οι αγελάδες, δηλαδή τότε που οι πολίτες είχαν δουλειά, χρήμα, τα μέσα τους και τις άκρες τους, την εποχή που γεμίζανε τα σκυλάδικα, τα πολυκαταστήματα, η ελίτ ήταν ακριβώς η ίδια μόνο που αυτό τον κυνισμό δεν τον εισέπρατταν οι πελάτες του συστήματος αλλά μερικές κατηγορίες. Τα φτωχότερα στρώματα, οι υπηρέτες τους, οι εργάτες τους.. Η κάθε κυράτζα νεοπλουτισμένη ή και παλιοπλουτισμένη με τον αντρα της, που τώρα μαθαίνουμε πόσα λεφτά φάγανε μέσα από τις σάρκες των ταμείων που οι φουκαριάρηδες κατέθεταν το κόπο τους, δεν εγινε τώρα αλλαζονική, δεν έγιναν τώρα φιλοτομαριστές, στυγνοί, ήταν. Οταν πηγαίναν να φτιάξουν μαλλί, δούλα θεωρούσαν τη κοπελίτσα που τους έκανε πιστολάκι. Οταν ψώνιζαν με δέκα καρότσια από το σουπερ μάρκετ δούλο θεωρούσαν αυτόν που θα τους κουβαλήσει τα ψώνια, την υπηρετρια που θα τους σφουγγαρίσει το σπίτι, το σερβιτόρο που θα τους σερβίρει το φιλετάκι, τον ανάπηρο που τους εμπόδιζε γιατί πέρναγε σιγά το δρόμο, τους αρρώστους που κοιμόντουσαν στα ράτζα των λαϊκών νοσοκομείων, τις φτωχογειτονιές και τις σαρδέλες που στριγμωνόντουσαν στα ΜΜΜ,τους άρρωστους, ανάπηρους, άστεγους.. τον υπαλληλίσκο στις επιχειρήσεις τους, στα μαγαζιά τους, στα Υπουργεία τους...

Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ...

strange journal...

Ο Ελευθέριος είναι ένα παιδί που το μόνο πράγμα που θεωρεί προσόν για κάποιον, είναι το να δουλεύει. Δεν έχει πάει να ψηφίσει ποτέ γιατί θεωρεί ότι θα έρθει ο Superman και θα μας σώσει. Κρίνει τους άλλους αυστηρά και ποτέ δεν έχει να πει καλό λόγο για κανέναν. Αποφεύγει τις συζητήσεις κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου γιατί δεν έχει να πει τίποτα. Δεν βρίσκεται μέσα στην σφαίρα ενδιαφερόντων του.
Κοκκινίζει από θυμό όταν σε μια παρέα συζητάνε για “βαρετά πολιτικά” και απορεί, πιστεύοντας πως όλοι είναι “κομμουνιστές” γι’ αυτό δείχνουν τόσο καημό. Αντιπαθεί αυτούς που αντιδρούν στην αδικία, θεωρώντας πως έχουν συμφέρον κομματικό, λες και ο ίδιος δεν αδικείται ποτέ. Φυσικά δεν θα εκφραστεί, αλλά θα βγάλει όλο το άχτι του στα social media. Εκεί είναι βασιλιάς. Θα βρίσει τους πάντες και τα πάντα, θα κατακεραυνώσει όσους αντιδρούν, αλλά δεν θα κάνει κουβέντα για κυβερνώντες και πολιτικές. Είπαμε, ο Λευτέρης θέλει να δουλεύουμε όλοι και να μην μιλάμε. “Και με 200 ευρώ δουλεύω” λέει και κορδώνεται, σαν να είναι κάποιος οσιομάρτυρας που ζητάει αναγνώριση προ θανάτου.
Το μόνο που έχει κανείς να πει γι’ αυτόν είναι ότι είναι “καλό παιδί”, με την λογική ότι όλοι καλοί είμαστε μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Κι αυτό γιατί είναι άχρωμος, άγευστος και ουδέτερος. Δεν του αρέσει να παίρνει θέση κι αν το κάνει θα είναι για να υποστηρίξει την πλειοψηφία που βρίσκεται γύρω του. Γενικά, δεν έχει το θάρρος της γνώμης του. Πάντα φταίνε οι άλλοι για το κακό του ριζικό, ενώ εύκολα υποκύπτει σε άτομα με ιεραρχία. Είναι δουλοπρεπής και υπάκουος, ακόμα και αν βράζει μέσα του.
Δεν του αρέσουν τα βιβλία και το θέατρο, τα θεωρεί χάσιμο χρόνου και “ψευτοκουλτούρα” που “περιορίζει τους ορίζοντές του” (τους ποιους;). Τελευταίο βιβλίο που διάβασε ήταν το “Εμείς και ο Κόσμος” στο Δημοτικό. Νιώθει φθόνο για ανθρώπους που πέτυχαν ή που αγαπάνε γιατί ο ίδιος δεν αγαπάει ούτε τ’ άντερά του. Νιώθει μια διαρκής ματαίωση και αποτυχία και θέλει να νιώθουν κι οι άλλοι έτσι.
Ο Λευτέρης κυρίως ζει για το χρήμα. Όχι ότι του τρέχει από τα μπατζάκια. Υπηρετεί το χρήμα, τα μετράει όλα σε υποδιαιρέσεις του χρήματος. Επίσης ζει για να μισεί. Αλλοδαπούς, αριστερούς, ομοφυλόφιλους, αγωνιστές, όσους μιλάνε και όσους δημιουργούν. Θέλει ομοιομορφία και βουβαμάρα. Θαυμάζει τους ψυχρούς, τους αυστηρούς και τους αυταρχικούς.

Γιατί όταν συμβαίνει κάτι, συμβαίνει και κάτι άλλο...

2310net...

Όλη η ιστορία με τη μικρή Μαρία είναι στημένη για να ξεχάσει ο κόσμος ότι συνελήφθησαν οι Χρυσαυγίτες για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Σοβαρά. Έχω έναν κουνιάδο που έχει έναν μπατζανάκη, του οποίου ο θείος έχει πρόσβαση σε απόρρητα έγγραφα που διαθέτει η εφημερίδα Ελεύθερη Ώρα στα οποία αναφέρεται πως πριν από δύο μήνες ο γέρων Παϊσιος είχε προφητέψει ότι όπου να ‘ναι θα συλλάβουν κάτι μαυριδερούς τύπους με κύφωση και αυτό θα σημάνει την αρχή της πτώσης της αυτοκρατορίας του κακού και μετά θα πάρουμε και την πόλη. 

Σοβαρά τώρα. Κάθε φορά που γίνεται κάτι σημαντικό βγαίνουν ορισμένοι εξυπνάκηδες και λένε ότι πίσω από αυτό που συμβαίνει κρύβεται κάτι άλλο ή τέλος πάντων γίνεται για να μην ασχολούμαστε με κάτι άλλο που συμβαίνει. Γιατί είναι εξυπνάκηδες; Πρώτον γιατί αυτό είναι γνωστό ότι συμβαίνει, οπότε αναφέροντάς το δεν ανακαλύπτουν δα και την αμερική. Αυτή τη μαλακία την έκανε ο Κολόμβος πριν πολλά πολλά χρόνια, γαμώ την περιέργειά του που έλεγε ο Παύλος με τον Τοτέμ κάποτε. Δεύτερον γιατί δεν είναι απίθανο ούτε συνωμοσία να συμβαίνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Δεν το απαγορεύει το σύμπαν. Θέλετε απόδειξη; Ορίστε μια λίστα από αυτά που πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό: 

- Όταν κάποιοι εκτιμούσαν ότι έρχεται θύελλα, κάποιοι ψήφιζαν ΓΑΠ και πανηγύριζαν που θα φύγει η κακιά δεξιά και θα δώσει χρήμα στο λαό. 

- Όταν κάποιοι επέμεναν ότι η κρίση είναι βαθιά και υπαρκτή, ότι θα είναι διαρκής και όμοιά της δεν θα έχουμε ξαναδεί, κάποιοι ανακάλυπταν στο youtube τον Καζάκη και τους ανθελληνικούς ψεκασμούς εκ Γερμανίας.

Σκύψε το κεφάλι, γονάτισε, άπλωσε το χέρι και ικέτεψε...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη...

Σκύψε το κεφάλι και περπάτα κι όταν κουραστείς γονάτισε κι όταν γονατίσεις άπλωσε το χέρι και ικέτεψε. Πού ξέρεις; Μπορεί να κερδίσεις τον οίκτο τους και να γλυτώσεις το κεφάλι σου. Μόνο αυτό. Την ψυχή σου την έχεις χάσει προ πολλού. Στην έχουν κλέψει. Τους άφησες να στην κλέψουν χωρίς μάχη. Τους την παρέδωσες, είναι το πιο σωστό.
Και τώρα πού θα πας χωρίς ψυχή; Πώς θα ζήσεις χωρίς ψυχή; Πώς θα χαρείς; Πώς θα κλάψεις; Πώς θα πετάξεις;
Αποδέχτηκες τα λόγια τους πως τάχα είναι παράνομο να θέλεις, πως είναι παράνομο να έχεις ανάγκες, πως δεν επιτρέπεται να ονειρεύεσαι γιατί τα δικά σου όνειρα τους λιγοστεύουν τα κέρδη, τους ελαττώνουν τη χλιδή, τους θαμπώνουν τη λάμψη. Την έχουν ανάγκη αυτή τη λάμψη την εκτυφλωτική για να μη φαίνεται η ασχήμια τους για να μη φαίνεται το κενό τους για να κρύβουν από πίσω της τον πλούτο, για να σε κάνουν να τους ζηλεύεις και να θέλεις να γίνεις σαν κι αυτούς. Έτσι, δεν θα σκεφτείς ποτέ να τους ανατρέψεις.
Κοίταξε με προσοχή πως ζουν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές. Δες πόσο ωραία περνάνε και νιώσε χαρά για τη ζωή τους αφού δεν μπορείς να χαρείς για τη δική σου τη ζωή.

Για την απήχηση του φασισμού...

Του Οδυσσέα Αϊβαλή, απο το Red NoteBook...

Στις περιπτώσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας η απήχηση του φασισμού και του ναζισμού στις λαϊκές τάξεις εμφανίζεται διαφοροποιημένη. Η εργατική τάξη επηρεάστηκε σε μικρό βαθμό από τον φασισμό, ενώ εκδήλωσε μορφές αυθόρμητης εργατικής αντίστασης. Αντίθετα η μικροαστική τάξη, παραδοσιακή και νέα, στράφηκε μαζικά προς τον φασισμό και το ναζισμό. Κοινωνικά, ο φασισμός βρήκε τη βάση του στη μικροαστική τάξη των πόλεων και σε μια νέα αστική τάξη της υπαίθρου που δημιουργήθηκε από τον μετασχηματισμό της αγροτικής ιδιοκτησίας σε ορισμένες περιοχές [1].

Η μικροαστική τάξη προσέφερε την κοινωνική βάση για τη μετατροπή του φασισμού από συμμορία σε μαζικό κόμμα. Τα μικροαστικά στερεότυπα αναπαράγονται κυριαρχικά από τον φασισμό (εθνικισμός, ρατσισμός, σεξισμός), αλλά όχι ως μοναδικά στοιχεία του φασιστικού λόγου. Ο φασιστικός ιδεολογικός λόγος απευθύνεται με διαφορετικούς τρόπους σε κοινωνικές τάξεις και μερίδες της κοινωνίας, οργανώνοντας την ηγεμονία του κεφαλαίου.

Εθνική ενότητα: ένα ιδεολογικό υπερόπλο

Βασική αιτία της απήχησης του φασισμού στις λαϊκές τάξεις ήταν η προβολή της εθνικής ενότητας. Πρόκειται για ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και της εξελικτικής διαδικασίας της αστικής δημοκρατικής επανάστασης. Ο ναζισμός και ο φασισμός βασίστηκαν σε έναν βαθμό στον εθνικιστικό επεκτατισμό, αλλά χάρη στην επίκληση της εθνικής ενότητας μπόρεσαν να αποκτήσουν λαϊκή απήχηση, ιδιαίτερα στις λαϊκές τάξεις της υπαίθρου και στους μικροαστούς.

Το κατάλαβες ανόητε νοικοκυραίε;

Ιάσονας Κάντας, enfo.gr...
Το κατάλαβες ανόητε νοικοκυραίε; Σήμερα που ξύπνησες στο νοικοκυρεμένο σου σπίτι, θυμήθηκες να ξεπλύνεις τα αίματα απ’ τα χέρια σου; Τα αίματα ενός παιδιού γύρω στα 30 που το έλεγαν Παύλο Φύσσα; Τα αίματα ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό σου, να το 'χει το όνομά σου. Τα αίματα μιας κοινωνίας που άνοιξε διάπλατα τις πύλες της στον φασισμό και τα ανθρωπόμορφα κτήνη που τον εκπροσωπούν.

Το κατάλαβες ηλίθιε τιμωρέ του σάπιου πολιτικού συστήματος; Ο πέλεκυς της τιμωρίας που θεώρησες ότι έριξες στην κάλπη, πέφτει τώρα πάνω στον αυχένα σου κι έχει το πρόσωπο του φόβου και της σιωπής. Βέβαια! Τι πιο εύκολο από το να τιμωρήσεις τους κλέφτες που τα έφαγαν, αναθέτοντας σε μία συμμορία τη βρώμικη δουλειά και καθήμενος εσύ με σταυρωμένα χέρια. Βρέθηκε ο ένοχος, βρέθηκε κι ο «τίμιος», μπουκωμένος στεροειδή, τιμωρός του, κι εσύ ησύχασες, λυτρώθηκες κι άραξες να δεις στην τηλεόραση το δράμα να ξεδιπλώνεται. Μόνο που ξέχασες πολίτη – τιμωρέ της πλάκας, πως η συμμορία κάθε άλλο παρά να τιμωρήσει το σύστημα επιδιώκει. Η συμμορία θα βρίσκεται στην πόρτα σου σε χρόνο μηδέν, να σου ζητά τον λόγο για κάθε τι διαφορετικό που σε ορίζει.

Είναι γυφτάκι...

Γράφει ο Άκρατος...

Είναι γυφτάκι στην Αθήνα. Είναι μικρή. Παίζει ακορντεόν για λίγα ευρώ. Μάλλον κάποιος την εκμεταλλεύεται. Και εσύ τι κάνεις; Χέστηκες για το εάν περνάει δράμα. Τη κλοτσάς. Γιατί τη κλοτσάς; Σου χαλάει την αισθητική; Ποια αισθητική ρε μαλακισμένη; ΠΑΣΟΚοαναθρεμένη μικροεπιχειρηματίας είσαι ,που πας κατά διαόλου. Και, ω θεοί,ΘΑΥΜΑ, βρήκες τον υπαίτιο της κατάστασής σου. Το κοριτσάκι που είναι τόσο ξένο στη όψη του για σένα, που είναι ότι αποστρέφεσαι φταίει που έχεις αναδουλειές. Ε ξέρεις κάτι μαλακισμένη; Εσύ φταις ρε μαλακισμένη. Εσύ,οι όμοιοι σου και οι επιλογές σας, οι κοινωνικές, οι πολιτικές, όλες οι γαμημένες επιλογές σας που γεννούν και αναπαράγουν την φτώχια.

 Είσαι πιο βρώμικη μέσα σου από ότι είναι η μικρούλα στο δέρμα της. Είσαι μια μικρόψυχη και σκατόψυχη μικροαστούλα που κανιβαλίζεις.

Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι σε λίγα χρόνια θα είσαι και εσύ στη θέση της μικρής. Θα επαιτείς για λίγο φαγητό ή έτσι ξεπουλημένη και αναξιοπρεπής που είσαι θα τρέχεις σαν σκυλάκι πίσω από την εξουσία,αριστερή ή ακροδεξιά, που και αυτό επαιτεία είναι και θα το παίζεις είτε αντιρατσίστρια είτε φασιστόμουτρο για να επιβιώσεις...γιατί είσαι μια κοινωνική βδέλλα, είσαι ο σιχαμένος μικροαστός.

Είσαι η μαγιά του φασισμού. Είσαι το σιχαμένο μικροαστικό πλάσμα που πουλά τσαμπουκά όπου το παίρνει αλλά στους μεγάλους κάνει μόκο και τουμπεκί. Είσαι μαγκιά,κλανιά και απόστημα που πρέπει να βγει πάση θυσία εκτός κοινωνίας ο ανθρωπολογικός τύπος ανθρώπου που εκπροσωπείς.

Καρκινάκι του πλανήτη,σκατοκαργιόλα...

Καλώς την άοπλη πολιτοφυλακή του Ναζισμού...

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, iefimerida.gr...

Το σημαντικότερο κοινωνικό στοίχημα που παίζεται στην Ελλάδα την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή δεν είναι μόνο το κατά πόσον θα καταφέρει να γλιτώσει η Ελληνική άρχουσα τάξη τον κυριολεκτικό αποκεφαλισμό στην γκιλοτίνα, δηλαδή το αιματηρό τέλος που της αξίζει δικαιωματικά.


Ακόμα σημαντικότερος στόχος από την ατιμωρησία των γνωστών πασίγνωστων, μιας και η απληστία είναι το βασικό κίνητρο κάθε διεφθαρμένης κάστας, δεν είναι απλά το να επιβιώσουν οι ηγέτες και οι συνεργοί του Ναζισμού, αλλά επιπλέον να καταφέρουν να βγουν οικονομικά κερδισμένοι, μιας και δεν έχει κανένα νόημα αλλιώς ο πόλεμος που κήρυξαν στον λαό.

Ο θρίαμβος της άρχουσας τάξης πρέπει να επιτευχθεί χωρίς να γυρίσει εναντίον της από καμία άποψη, είτε νομική, είτε οικονομική, είτε έμπρακτης βίας, το αναίσχυντο καψόνι που έχουν επιβάλλει στους αγαθιάρηδες που τους υφίστανται.

Πλουτοκράτες, πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, και όσοι τους περιφρουρούν, δηλαδή μια μειοψηφία που δεν ξεπερνάει το 5% του πληθυσμού της χώρας, συνεργάζονται συνειδητά και διαπράττουν χωρίς ίχνος δισταγμού ένα από τα στυγερότερα εγκλήματα της νεότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Υποθήκευσαν την οικονομία της χώρας σε διεθνείς τοκογλυφικές μαφίες. Αυτή μετατράπηκε από πλουτοπαραγωγική δύναμη που υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού που εργάζεται σε αυτήν σε μια επικερδή μηχανή. Ο σκοπός αυτής της πρώην παραγωγικής διαδικασίας σε επιχείρηση ιδιωτικών συμφερόντων έγινε με σκοπό να ανατροφοδοτούνται εσαεί οι ιδιωτικές τράπεζες με τα χρήματα των φορολογούμενων που τις ανακεφαλαιοποιούν. Τα χρήματα αυτά εξοφλούν εξωφρενικά δάνεια, τόκους και χρεολύσια. Με αυτές τις υποχρεώσεις έχουν αυθαίρετα επιβαρύνει τους υπηκόους οι τοπικοί τύραννοι, ώστε οι τελευταίοι να καλύψουν τις τρύπες της κακοδιαχείρισης από την οποία επωφελούνται εδώ και 40 χρόνια, και να διατηρήσουν το προνόμιο να διαχειρίζονται το ταμείο εν ονόματι της πλειοψηφίας που θεωρούν ηλίθια.

Οι ίδιοι άνθρωποι - έχουν ονόματα και διευθύνσεις, τους ξέρουμε όλοι - ισοπέδωσαν την αγορά εργασίας προκειμένου το εργατικό δυναμικό της χώρας να μεταμορφωθεί εν μια νυκτί σε απελπισμένους σκλάβους ικανούς να ξεπουλήσουν όλη τους την ζωή για ένα κομμάτι ψωμί.

Το σύνδρομο του Βασιλάκη Καϊλα...

Της Γιώτας Ιωαννίδου, all4fun.gr...

Η κρίση αποδεικνύεται μία ευκαιρία. Μία " χρυσή ευκαιρία"  να μελετήσεις την ψυχολογία και την στάση που τα άτομα επιλέγουν να κρατήσουν σε συνάρτηση με την προηγούμενη - κατ'αρχήν - εκλογική συμπεριφορά, κατ'επέκτασην  νοοτροπία τους, το κοινωνικοπολιτικό τους υπόβαθρο και το βαθμό στον οποίο το δράμα έχει επηρεάσει το βιοτικό τους επίπεδο. Παρακάμπτω τους ελάχιστους που ευνοούνται από αυτό το χαμό είτε λόγω θέσης, είτε λόγω τάξης είτε λόγω διατεταγμένης υπηρεσίας, παρακάμπτω και αυτούς που λόγω κρίσης επέλεξαν να αλλάξουν γραμμή πλεύσης είτε εκλογικά είτε/και σε επίπεδο δράσης -κινηματικότητας  και δίνω έμφαση σε αυτό που αποκαλώ -όχι κυριολεκτικά αλλά συμπτωματολογικά- "σχιζοφρενικό γκρουπ".

Τολμώ αυτή την κατηγοριοποίηση γιατί παρατηρώ μία κοινή παθολογία. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, θα τους κατέτασσα στην τέως μεσοαστική τάξη ,αποτελούμενο κατεξοχήν από ψηφοφόρους των επί δεκαετίες εναλλασσόμενων στην εξουσία κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), που συνειδητά έτρεφε το κατεστημένο. Κατεστημένο που και οι ίδιοι πλέον αποκαλούν σάπιο,μόνο και μόνο επειδή θίγονται προσωπικά. Μόνο γι'αυτό.

Βολεμένους δεν τους λες απαραίτητα μα και ούτε εξαθλιωμένους. Πρόκειται για ανθρώπους που ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν για τις κυβερνήσεις διαφθοράς - αντίθετα τις στήριζαν - ενδέχεται να επωφελήθηκαν από το πελατειακό κράτος και ταυτόχρονα απαξίωναν κάθε διεκδίκηση συλλογικού συμφέροντος, αντιμετωπίζοντας τις δράσεις και τις απόψεις όσων το έκαναν ως "δογματικές","περιθωριακές","μειοψηφικές" μπορεί και ένα είδος "φολκλορικού αριστερισμού", με το οποίο απλώς γελούσαν περιπαιχτικά.

Τι συμβαίνει, όμως. όταν οι απόψεις αυτών που χλευάζονταν επιβεβαιώνονται και γίνονται πιο επίκαιρες από ποτέ; Πώς αντιδρούν τα άτομα της παραπάνω "κατηγορίας" μπροστά στο ξεγύμνωμα της λογικής τους, που από πλειοψηφική γίνεται μειοψηφική; Τι παθαίνουν όταν από πολλοί και "δυνατοί" γίνονται λιγότεροι και "ασθενέστεροι";

Είσαι διαθέσιμος; Λέγε, ρε, είσαι;

pnevmantilogias...

Είσαι από ΑΣΕΠ ή είσαι από ΕΣΠΑ; Είσαι από επετηρίδα ή από μοριοδότηση; Έχεις μεταπτυχιακό; Διδακτορικό; Για μέτρα τα προσόντα σου. Φίλησες κατουρημένες ποδιές; Έγλειψες για τη μετάθεση; Ψήφισες για αιρετούς τα κομματόσκυλα; Έκανες μόκο όταν αδικούσαν τον συνάδελφο; Δούλεψες κάθε μέρα απεργίας – δε γίνεται τίποτα ρε παιδιά με πυροτεχνήματα απεργίες; Πήρες ακριβό αμάξι; Έπαιξες χρηματιστήριο; Την κοπάναγες από τη δουλειά στη ζούλα; Είπες «μπράβο» στον φασίστα για το χαστούκι, αφού «της άξιζε»; Αγόρασες Πρώτο Θέμα και ψώνισες με τα κουπόνια;
Έκανες υπομονή όταν σου κόβαν τον μισθό ή όταν σε ρίχναν στη δουλειά (θα αναγνωριστεί βρε αδελφέ η αξία σου μια μέρα);  Φοβήθηκες μη βγεις από το ευρώ; Γέμισες μία σακούλα τρόφιμα για το «όλοι μαζί μπορούμε»; Είπες «ρε παιδιά δεν γίνονται αυτά» κι όταν έγιναν κοίταξες αλλού; Νομίζεις ότι θα γλιτώσεις; Είσαι αυτός που προσευχόταν κάθε βράδυ κι έλεγε «έχει ο θεός» και σ’ αυτή αλλά και στην άλλη ζωή;
Είσαι αυτός που ξεπατωνόταν στη δουλειά όταν οι άλλοι κανόνιζαν τις βάρδιες και τις άδειες με τον κομματάρχη προϊστάμενο; Βρισκόσουν στους δρόμους, στις συνελεύσεις, στη γειτονιά ονειρευόμενος μιαν άλλη κοινωνία, έναν πιο δίκαιο και λίγο πιο όμορφο κόσμο; Είσαι αυτός που κάθε χρόνο έβαζε λιγότερο ψωμί στο σπίτι γιατί αρνήθηκες να τα τσεπώσεις από αλλού και δεν έλειψες από καμία απεργία (πώς θα κοίταζες στα μάτια τα παιδιά σου ή τους συντρόφους); Κοιμόσουν χωρίς ενοχές τα βράδια αλλά το νοίκι ή η δόση έτρεχε κι ο δοσατζής τραπεζίτης σού έσφιγγε τη θηλιά κάθε μέρα κι έναν πόντο την ώρα που σταμάταγες το παιδί από τη δεύτερη ξένη γλώσσα που ούτε στο σχολείο πια δεν κάνει;
Όποιος κι αν είσαι – και μάλλον είσαι λίγο απ’ όλα και περισσότερα ακόμα –
είσαι διαθέσιμος;
Είσαι διαθέσιμος να περάσουν από πάνω σου οι λεγεώνες των ληστών; Να σε τσακίσουν, να σε εκμηδενίσουν, να σε ρουφήξουν και να σε πετάξουν στα σκουπίδια; Είσαι διαθέσιμος να αφήσεις τα παιδιά σου ενέχυρο στα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης; Με κουτσουρεμένη γνώση, αφυδατωμένη κρίση, ψόφια απόφαση. Πόσο άθλιο είσαι διαθέσιμος να τους κληροδοτήσεις το μέλλον; Με πόση προθυμία, όταν αρρωστήσεις, δεν θα τολμήσεις να σκεφτείς ότι σου αξίζει να γίνεις καλά;  Πόσο σου φτιάχνουν τη διάθεση το κυνήγι των μεταναστών και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Πόσο διαθέσιμος είσαι να μετράς με αγωνία τις πανάκριβες κι αμφιβόλου ποιότητας σταγόνες νερού που χύνονται από το ποτήρι; Κι όταν μετράς τα φραγκοδίφραγκα για να πληρώσεις το ρεύμα, πόσο σθεναρά διαθέσιμος νιώθεις; Είσαι διαθέσιμος να πεινάσεις και να αφήσεις και τους άλλους να πεινάσουν; Πόσα δικαιώματα και ελευθερίες είσαι διαθέσιμος να θυσιάσεις για την επόμενη δόση; Είσαι διαθέσιμος να παγώσεις τον χειμώνα; Να προσπερνάς με αξιοθρήνητη σιωπή τα ανθρώπινα κουβάρια μέσα στα χαρτόκουτα χωρίς να σκέφτεσαι ότι είσαι εσύ ο επόμενος; Είσαι διαθέσιμος να παραχωρήσεις τη νοημοσύνη σου και την ηθική σου υπόσταση, να υποχωρήσεις στα θέλω σου και να προσχωρήσεις στην εγκληματική τρέλα της απάθειας; Να ζεις φυλακισμένος στην απόγνωση;
Όταν δεν θα σου ‘χει μείνει ούτε μία λέξη να ουρλιάξεις, είσαι διαθέσιμος να σωπάσεις για πάντα;

Η επιλογή Δραγασάκη...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Το πολιτικό styling που έχει επιλέξει η νεοφασιστική ομάδα είναι να γκαζώνει με τρύπια εξάτμιση στη μοκέτα του σαλονιού. Εχει επιλέξει μια ασφαλή και ελεγχόμενη τραχύτητα για να γράφει επικοινωνιακά στο κουρασμένο μικροαστικό υποσυνείδητο. Δέρνει τους εύκολους ξένους (όχι τα μαντρόσκυλα των μαφιών), βρίζει τους μαλακούς κυριλέ (από τους οποίους δεν κινδυνεύει να τιμωρηθεί),
«σπάει» τα κοινοβουλευτικά σαλόνια (νομιμοποιώντας την αποθέσμιση).
Ο μικροαστός που έχει ακόμα πολλές ανασχέσεις αλλά θέλει απελπισμένα να βιαιοπραγήσει προς το σύστημα που τον φτώχυνε, βλέπει με υπόγειο θαυμασμό τον τσαμπουκά που αναποδογυρίζει τον καφέ, την τόλμη που δένει τα άρβυλα πατώντας στο μπράτσο της ρουστίκ πολυθρόνας. Αυτή η κουρεμένη τηλεοπτική παλικαριά κάνει τη δουλειά της. Εκτονώνει και επιβεβαιώνει ένα μέρος της λανθάνουσας και καταπιεσμένης μικροαστικής αγανάκτησης, εικονογραφεί μια απολύτως υπάκουη κοινωνική αταξία, φτιάχνει καριέρες σε διάφορους που καβαλούν επικοινωνιακά το ψοφάλογο νεοφασιστικό άτι. Πολλοί βρίζουν τη νεοφασιστική ομάδα, για ξεκάρφωμα. Προοδευτικοποιούνται έτσι, κρύβουν τις πολιτικές πομπές τους, αφού δείχνουν κάποιον υπέρτατα «κακό».
Αλλοι αποκτούν πολιτικό περιεχόμενο χωρίς κόπο, αφού δεν χρειάζεται να δομήσεις πολιτική αντιπρόταση για να εγγραφείς στους αντιφασίστες με όρους κερκίδας. Αλλοι επιλέγουν την υπόγεια κολακεία για να τους εξημερώσουν ή να φτιάξουν τον αντισύριζα και την ολέθρια θεωρεία των «δύο άκρων».
Ο Γιάννης Δραγασάκης, ως εχέφρων αριστερός μέσα από τις κοινοβουλευτικές πειθαρχίες, πρότεινε τη θεσμοποιημένη βούληση σε μια πολιτική συνθήκη που την ξεπετάει. Η δημοκρατία έχει κανόνες, αισθητική και πειθαρχίες. Ειδικά στο αποδυναμωμένο και περιθωριοποιημένο ελληνικό Κοινοβούλιο, η απάντηση του Δραγασάκη έχει δύο αποδέκτες.
Την ίδια την πολιτική σκηνή με τις επιλογές των προεδρικών διαταγμάτων, της κοινοβουλευτικής νωθρότητας, της φυγοπονίας και της κομματικής καμαρίλας που αποδομούν τον κοινοβουλευτισμό, και τη νεοφασιστική ομάδα που επίσης και από παράδοση αφοδεύει στον κοινοβουλευτισμό. Γι' αυτό και η πρωτοβουλία του χτυπήθηκε αμήχανα και διπλά. Γιατί έκανε χρήση ενός ανα-διεκδικήσιμου πολιτικού εργαλείου. Η κοινοβουλευτική κανονιστική ποιότητα είναι προϋπόθεση για την ίδια την ύπαρξη της Αριστεράς στην ιστορική συνεκφορά της, με τις άλλες πολιτικές γλώσσες. Ο,τι αίρει, δηλαδή, τον νεοφασισμό και τις σταχομαζώχτρες του.
dsevastakis@arch.ntua.gr