Ασφυκτική… ευελιξία με «μεταρρυθμόμετρο»...

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

  Ο Γιούνκερ πέρασε, ο Κάμερον μειοψήφησε εγγράφοντας υποθήκες και οι 28 της Ε.Ε.  κοροϊδεύουν τους λαούς τους με ταχυδακτυλουργίες «χαλάρωσης» του Συμφώνου αιώνιας λιτότητας...
Ο Βρετανός πρωθυπουργός, αν και απομονωμένος σχεδόν ολοκληρωτικά, με μόνο σύμμαχο τον Ούγγρο ομόλογό του, έκλεψε την παράσταση στη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής των 28 της Ε.Ε. Η «αντίστασή» του στην υποψηφιότητα του Γιούνκερ για τη θέση της προεδρίας της Κομισιόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ και έσπασε την παράδοση της ομοφωνίας στην εκλογή των κορυφαίων θέσεων της Ε.Ε. Τα παχιά λόγια του Κάμερον («υπάρχουν στιγμές που είναι σημαντικό να παραμένεις προσκολλημένος, ακόμη κι αν όλα τα δεδομένα είναι εναντίον σου») απευθύνονταν στην πραγματικότητα στο βρετανικό ακροατήριο, όπου ο «ευρωσκεπτικισμός» ηγεμονεύει και η κολακεία του καθίσταται όρος επιβίωσης για τη συντηρητική κυβέρνηση.
«Γιάλτα» Κάμερον
Οι κραυγές «αντίστασης» του Κάμερον, βεβαίως, αποκρύπτουν την ουσία της αντιπαράθεσής του στην υποψηφιότητα Γιούνκερ: πρώτον, παζαρεύει κάποια από τις άλλες κορυφαίες θέσεις της Ε.Ε., τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τη θέση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας (τους διαδόχους Ρομπάι και Άστον), οι οποίοι θα κριθούν σε επόμενη σύνοδο, στις 17 Ιουλίου. Δεύτερον, επιδιώκει μια μεγάλη «μεταρρύθμιση» των κορυφαίων οργάνων της Ε.Ε., κυρίως της Κομισιόν, που θα περιορίζει της εξουσίες του προέδρου της και θα τις «μοιράζει» σε αντιπροέδρους-υπερ-επιτρόπους. Στόχος αυτής της αλλαγής είναι αφενός να δημιουργήσει μια διαφορετική ισορροπία ανάμεσα στην ενιαία ευρωπαϊκή διακυβέρνηση και τις εθνικές κυβερνήσεις και αφετέρου να μετριάσει το μονοπώλιο του Βερολίνου και των συμμάχων του στον έλεγχο του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ουσιαστικά, ο Κάμερον θέλει μια «Γιάλτα» μεταξύ των 3-4 μεγάλων της Ε.Ε., με τη Βρετανία, φυσικά, ανάμεσά τους.

Το δημοσιο χρεος ως «μηχανη» παραγωγης λιτοτητας...

Γιάννης Μηλιός...

Η κρίση δημόσιου χρέους δεν αποτελεί αυστηρά ελληνική υπόθεση. Είναι (ήταν εξαρχής) υπόθεση ευρωπαϊκή. Οι όροι «Ευρωπαϊκή κρίση χρέους» και «Κρίση χρέους της Ζώνης του Ευρώ (ΖτΕ)» αποτελούν ήδη λήμματα εγκυκλοπαιδειών. Τα γνωστότερα οικονομικά Ινστιτούτα της Ηπείρου έχουν αφιερώσει εκατοντάδες μελέτες στο ζήτημα
(ενδεικτικά αναφέρω: «A comprehensive approach to the euro-area debt crisis» των Darvas, Pisani-Ferry και Sapir, Ινστιτούτο  Bruegel, Φεβρουάριος 2011), ενώ έχουν κατατεθεί δεκάδες προτάσεις πολιτικής για την αντιμετώπιση του προβλήματος (ενδεικτικά: «Politically acceptable debt restructuring in the Eurozone» των Pâris και Wyplosz, Ινστιτούτα CERP και ICMB, Ιανουάριος 2014).
Τα ευρωπαϊκά Ινστιτούτα, που ουσιαστικά παίζουν το ρόλο άτυπων συμβούλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θεσμών, συγκλίνουν σε τρία κεντρικά σημεία:
(1) Στο ότι απαιτείται πολιτική λύση δραστικής μείωσης του χρέους στη ΖτΕ. Αυτό διότι οι συμβατικές οδοί μέσα από τις οποίες θα μπορούσε να μειωθεί το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ (ψηλοί ονομαστικοί ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ, ψηλά πρωτογενή πλεονάσματα των κρατικών προϋπολογισμών) δεν υφίστανται ως δυνατότητα στη ΖτΕ.
(2) Στο ότι η δραστική μείωση του χρέους δεν θα πρέπει να δημιουργήσει ανταγωνισμούς μεταξύ των χωρών – μελών (δηλαδή οι λιγότερο χρεωμένες χώρες δεν θα πρέπει να αναλάβουν το κόστος της αποχρέωσης των περισσότερο χρεωμένων), ούτε να πλήξει τον τραπεζικό τομέα και τα ασφαλιστικά ταμεία, όπως συνέβη με το ελληνικό PSI. Απορρίπτουν έτσι τη λύση της ονομαστικής διαγραφής («κουρέματος») δημόσιου χρέους.
(3) Η πολιτική λύση της δραστικής μείωσης του χρέους στη ΖτΕ δεν θα πρέπει να αμφισβητεί τις κυρίαρχες πολιτικές στη ΖτΕ, δηλαδή τη συνέχιση της λιτότητας. Μόνο στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού βρίσκουμε «επίσημα» Ινστιτούτα που αποστασιοποιούνται ρητά από τις πολιτικές λιτότητας. (Βλ. ενδεικτικά Papadimitriou και Wray: Euroland’s Original Sin, Levy Economics Institute, 2012. Βλ. επίσης το άρθρο μου στα Νέα: «2010-2014: Τα “κεκτημένα”… που θα ανατραπούν!», 19/6/14).
Η βασική πρόταση που προκύπτει με βάση τα παραπάνω τρία «προαπαιτούμενα» είναι το «θάψιμο» του χρέους για δεκαετίας, με παράλληλη συνταγματική κατοχύρωση της «Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση (ΣΣΣΔ)», που μονιμοποιεί τη λιτότητα.

Η αδύνατη εξίσωση...

απο την Αυγη...

Από την επομένη της πρόσφατης εκλογικής ήττας της, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου επιχειρεί να εξωραΐσει τη σκληρή μνημονιακή πολιτική. Υποστηρίζει ότι μπορούν να "διορθωθούν" πλευρές του Μνημονίου, ώστε να δοθεί προτεραιότητα στον άνθρωπο κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Ο νέος υπουργός Οικονομικών, ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι θα κινηθεί στη γραμμή Στουρνάρα.
Και στην πρώτη επαφή του με το Eurogroup εισέπραξε αυστηρές πιέσεις... "μετ' επαίνων"! Οι πιστωτές περιμένουν να συνεχιστεί πιο εντατικά, δηλαδή χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η αντοχή της κοινωνίας, το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών. Κι όταν λένε διαρθρωτικές αλλαγές, εννοούν περαιτέρω διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και εγκατάλειψη της αρχής της κοινωνικής αναδιανομής, ώστε οι συντάξεις να μετατραπούν σε επιδόματα φιλανθρωπίας. Ακόμη, πιέζουν για την ουσιαστική κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων, προσχωρώντας στον αντικομματικό - αντικοινοβουλευτικό λαϊκισμό, με στόχο να νομιμοποιηθεί η ανοιχτή εξάρτηση των κομμάτων από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Με τέτοιες "διαρθρωτικές αλλαγές" αποδιαρθρώνεται ό,τι απέμεινε από το κράτος πρόνοιας, αλλά και βασικές πρόνοιες για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επιπλέον οι "διαρθρωτικές αλλαγές" ταυτίζονται με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς οι όποιες "επενδύσεις" συνδέονται άμεσα με το γενικό ξεπούλημα. Και μέσα απ' αυτή τη διαδικασία αμφισβητούνται ζωτικά κοινωνικά δικαιώματα, που ανάγονται στη σφαίρα των δημοσίων αγαθών, των οποίων η ιδιωτικοποίηση απειλεί την ποιότητα ζωής, ακόμη και την ίδια την επιβίωση των απλών ανθρώπων. Το άμεσο μέλλον εκατομμυρίων πολιτών διαγράφεται σκοτεινό. Χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση, χωρίς θέρμανση, χωρίς ισότιμη πρόσβαση στο σχολείο, χωρίς νερό...

2010-2014: Τα «κεκτημενα»…που θα ανατραπουν!

του Γιαννη Μηλιου...

Μια σειρά προοδευτικών (καίτοι όχι ριζοσπαστών) οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οι Αμερικανοί νομπελίστες Robert Solow, Joseph Stiglitz και Paul Krugman, αλλά και διάσημος πλέον Γάλλος Paul Piketty, τις προτάσεις του οποίου για τη φορολογία υποστηρίζει με θέρμη ο γηραιός Solow, υποστηρίζουν την τελευταία διετία ότι το πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού καπιταλισμού είναι η άνιση κατανομή του εισοδήματος.
«Ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μια άνιση κοινωνία, και όπως όλα δείχνουν θα ενισχυθεί η δυναμική που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους» γράφει ο Solow (“Thomas Piketty is right”),[2] ενώ ο Stiglitz υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη είναι πλέον συμβατή με την επιδείνωση των όρων ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας: «Παρότι αυξανόταν το ΑΕΠ, οι περισσότεροι πολίτες έβλεπαν το βιοτικό τους επίπεδο να διαβρώνεται [...] Το οικονομικό μας σύστημα αποτυγχάνει για τους περισσότερους Αμερικανούς [...] πληρώνουμε ένα ψηλό τίμημα για την ανισότητα της κοινωνίας μας – ένα οικονομικό σύστημα που είναι λιγότερο σταθερό [...], με λιγότερη ανάπτυξη και με μια δημοκρατία σε διακινδύνευση» (The Price of Inequality, New York, 2012).
Αν όλα αυτά ισχύουν για τους Αμερικανούς ή τους Γάλλους, ισχύουν στο πολλαπλάσιο για τους Έλληνες, δηλαδή για την πλειοψηφία όσων ζουν σε αυτή τη χώρα. Τα «Μνημόνια», δηλαδή οι πολιτικές λιτότητας που τέθηκαν σε εφαρμογή από τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010, αποτελούν στην ουσία τους ένα μακρόπνοο και «ριζικό πρόγραμμα» συγκέντρωσης εξουσίας, πλούτου και εισοδήματος στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας, ένα «πρόγραμμα» ταχύτατης διεύρυνσης και θεσμικής θωράκισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Το «πρόγραμμα» αυτό, για την κοινωνική πλειοψηφία σημαίνει:

• Απώλεια δικαιωμάτων και ικανότητας διαπραγμάτευσης, δηλαδή απώλεια κοινωνικής ισχύος, καθώς καταργούνται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και σειρά θεσμών κοινωνικής προστασίας oργιάζει ανεξέλεγκτα η μαύρη αγορά εργασίας, η αυθαίρετη αθέτηση εργοδοτικών υποχρεώσεων, ακόμα και σύγχρονες μορφές δουλεμπορίου (βλ. Ta Νέa,17/72014).

Ξύπνα! Οι Κουίσλινγκοι σώζουν τους ομοίους τους....

My Pillow Book...

 

 Σπεύδομε όλοι να πετάξουμε τις σκούφιες μας με ενθουσιώδεις αλαλαγμούς επιδοκιμασίας στο άρθρο της έγκριτης Wall Street Journal και να πανηγυρίζομε την υπόδειξη του δημοσιογράφου τους, που εγκαλεί τους συνδίκους της ελληνικής πτώχευσης και υποδεικνύει στην επικεφαλής του ΔΝΤ να ζητήσει συγνώμη από την Ελλάδα, επειδή δεν πίστεψε, λέει, ότι οι Ολετήρες που μας κυβερνούν θα επιτύγχαναν πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013.

 

Μόνο που όσοι πανηγυρίζομε για την υπόδειξη αυτή της WSJ, ξεχνάμε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 δεν ήταν παρά ένα απόσταγμα των δακρύων μας. Ξεχνάμε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 δεν ήταν παρά ένα πικρό καταπότι φτιαγμένο από θλίψη, αίμα και οδύνη. Ένα παρανοϊκό πείραμα που συνεχίζεται να εφαρμόζεται. Ένα πρόγραμμα με λάθος πολλαπλασιαστές, λάθος διαιρέτες και τερατώδη μιγαδικά αποτελέσματα. Ένα πρόγραμμα που οδηγεί από το μονοπάτι του «τίποτα», στον γκρεμνό του πουθενά.

 

Δεν έχει καμιά υποχρέωση, η επικεφαλής του ΔΝΤ να ζητήσει συγνώμη από τους Ολετήρες κυβερνήτες μας. Δεν έχει τέτοια υποχρέωση η κυρία. Αυτής παράσημο της αξίζει από τον Πρόεδρο της Τηλεδημοκρατίας μας, επειδή συναίνεσε στις λογιστικές αλχημείες –μετά τα Greek Statistics, κάποτε θα γραφτούν στα κιτάπια της Ιστορίας και οι τερατολογίες του Greek Public Accounting. 

 

Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ...

του Μωυση Λιτση...

Ήρθε λοιπόν και ο καιρός της Γαλλίας για όσους είχαν αυταπάτες ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη και την ΕΕ θα περιοριζόταν εντός των τειχών του «ανεπρόκοπου» νότου.

 Η Γαλλία του Ολάντ η οποία υποτίθεται θα έκανε τη… διαφορά και θα προωθούσε ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής με στόχο την ανάπτυξη στην Ευρώπη, είναι η πρώτη χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που ακολουθεί μέτρα τύπου… Ελλάδας. Ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ, θεωρούμενος εκ των βασικών εκπροσώπων της δεξιάς πτέρυγας στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα-το 2009 είχε ζητήσει να αφαιρεθεί η λέξη «σοσιαλιστικό» από το όνομα-ο οποίος ανέλαβε τα ηνία μετά την πρόσφατη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές του σοσιαλιστικού κόμματος και την ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, ανακοίνωσε προ ημερών σειρά μέτρων που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα οι Ευρωπαίοι δανειστές επέβαλλαν στη χώρα μας και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

 Όπως και στον ευρωπαϊκό νότο το επιχείρημα για τη λήψη δραστικών μέτρων λιτότητας που πλήττουν την πλειονότητα του γαλλικού λαού, είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερμανίας-βασικού ανταγωνιστή των γαλλικών επιχειρήσεων στην ΕΕ-και η αύξηση του κόστους δανεισμού, καθώς οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης είχαν αρχίσει το έργο τους πριν την εκλογή Ολάντ τον Μάϊο του 2012

(http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html?view=magazine)

 

Θανατηφόρα λιτότητα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ας υποθέσουμε, όπως ο Καρυωτάκης, πως «δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου»· πως η χώρα δεν βρίσκεται στον γκρεμό, πως αποκατέστησε τα δύο βασικά ισοζύγιά της, αφού από αμφότερα αποσπά πλεονάσματα αντί των χρονίων ελλειμμάτων.

Ας υποθέσουμε πως το Μνημόνιο εκπνέει και πως στο εξής η χώρα, αντί της «αλληλεγγύης» των εταίρων, προσέρχεται στις αγορές του χρήματος.
Αραγε, στις νέες συνθήκες, που η κυβέρνηση ευαγγελίζεται και παντοιοτρόπως πασχίζει να διαπιστεύσει, υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να διασκεδάσει την ελληνική απαισιοδοξία, να προσφέρει κάποια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον; Απλό ερώτημα, δύσκολη έως αδύνατη η απάντηση.
Το κόστος της υποθετικής «εξυγίανσης» της ελληνικής οικονομίας υπερβαίνει κατά πολύ τα εξ αυτής αβέβαια ωφελήματα. Ωστόσο, ούτε η «εξυγίανση» είναι βέβαιη, καθ' όσον οι διαπλεκόμενοι του χθες είναι οι ίδιοι που μονοπωλούν το έργο της «εξυγίανσης» και που συνεχίζουν να αντλούν αθέμιτα οφέλη της διαπλοκής τους. Αλλοι υφίστανται τα βάρη και τις θυσίες, άλλοι αποκομίζουν ωφελήματα.
Στο πρόσφατο βιβλίο «Λιτότητα. Η ιστορία μιας επικίνδυνης ιδέας», ο Mark Blyth, από το Πανεπιστήμιο Μπράουν, εξηγεί ότι η πολιτική της λιτότητος συνιστά «τιμωρητική μανία» που καταστρέφει μόνον, χωρίς να εξασφαλίζει το μέλλον. Η λιτότητα, τονίζει ο συγγραφεύς, καταρρακώνει το ηθικό των οικονομικών συντελεστών, αναστέλλει κάθε επενδυτική πρόθεση, επιβαρύνει τα χρέη, αντί να τα ελαφρύνει, καθυστερεί την επανεκκίνηση της οικονομίας. Ακόμη χειρότερα, η λιτότητα διευρύνει τις ανισότητες, με συνέπεια ότι δεν διευκολύνει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη, αλλά τις επιδεινώνει ακόμη περισσότερο.
Στην Ελλάδα, ακόμη και αν οι βασικές ανισορροπίες σήμερα διορθώνονται, η χώρα βρίσκεται σε σαφώς δυσμενέστερη θέση για να εγκατασταθεί στην οδό της ανάκαμψης. Κατά την τελευταία 6ετία, σύμφωνα με τη Eurostat, το δημόσιο χρέος από 112,9% του ΑΕΠ εκτινάχθηκε σε 175%. Το εθνικό εισόδημα συρρικνώθηκε κατά 25%, η ανεργία ανήλθε σε 28% και 65% στους νέους. Οι μισθοί και συντάξεις περικόπηκαν κατά 40%, το σύστημα εργασιακών σχέσεων έχει βαρύτατα αποδιαρθρωθεί.

Η λιτότητα σκοτώνει...

Του Μάριου Διονέλλη, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Τα στοιχεία της Υγείας αποκαλύπτουν το συντελούμενο έγκλημα.

Τα αποτελέσματα των διαχρονικών πολιτικών λιτότητας στη Δημόσια Υγεία, με αριθμούς και στοιχεία για την επιδείνωση της υγείας των πολιτών στα χρόνια των μνημονίων παρουσιάστηκαν χθες στο Ηράκλειο σε εκδήλωση του Κοινωνικού Ιατρείου και Φαρμακείου Αλληλεγγύης. Στην εκδήλωση καταδείχτηκαν οι συνέπειες της ασκούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας στη χώρα μας και έγιναν εκτενείς συγκρίσεις με αντίστοιχα παραδείγματα περιοριστικών πολιτικών στον τομέα της Υγείας από τη σύγχρονη Ιστορία.
Τα στοιχεία παρουσίασαν δύο από τους γιατρούς του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Ηρακλείου, ο Αντώνης Κούτης διδάκτωρ Κοινωνικής Ιατρικής και ο Ευγένιος Δαφνής, επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ως προς τους δείκτες που απεικονίζουν σαφέστερα το επίπεδο υγείας ενός λαού. Όπως εξήγησε ο κ. Δαφνής, στους δείκτες αυτούς περιλαμβάνεται ο ετήσιος αριθμός θανάτων, η βρεφική θνησιμότητα, ο αριθμός γεννήσεων νεκρών εμβρύων και το προσδόκιμο ζωής. Και στους τέσσερις αυτούς δείκτες οι αριθμοί για τη χώρα μας δείχνουν ανάγλυφα την κατάσταση που επικρατεί.

Περισσότεροι θάνατοι και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο
Ο αριθμός των θανάτων στην Ελλάδα από τους 107.979 το 2008 ανήλθε στους 116.670 το 2012. Όπως ανέφερε ο κ. Δαφνής, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ ο ετήσιος μέσος όρος θανάτων την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 4.423 ανθρώπους (από 106.180 σε 110.603 θανάτους το χρόνο). Κατά την πενταετία 2008-2012 πέθαναν στην Ελλάδα 22.254 περισσότεροι άνθρωποι, σε σχέση με την πενταετία 2003-2007. «Οι επιπλέον νεκροί της κρίσης είναι υπερδιπλάσιοι των απωλειών που παρουσίασε η χώρα κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, χάνοντας 13.256 στρατιωτικούς», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Δαφνής.

Σταθερότητα ως προς τι;

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Ως μείζον πρόβλημα της χώρας εκτιμάται η «πολιτική σταθερότητα». Τίθεται ως προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση, την ανάπτυξη και την αρχή του τέλους των δεινών. Λογικό ακούγεται για να το λένε και να το επαναλαμβάνουν τόσες εκθέσεις και οργανισμοί στην Ευρωζώνη - και όχι μόνο. Οι όρος, όμως, τόσο στη δράση και πρακτική όσο και στη θεωρία σπανίως έχει το ίδιο περιεχόμενο για πολιτικούς αντιπάλους και φορείς διαφορετικών αξιών και συμφερόντων.

Αν παραβλέψουμε την ασάφεια της έννοιας, κατά κανόνα και ανεξαρτήτως αφετηριών και προθέσεων, πρόκειται για μια κατάσταση κατεξοχήν συντηρητική. Για να μην πούμε αντιδραστική. Ταυτισμένη με τη διατήρηση του υπάρχοντος και του ισχύοντος. Δύο παραδείγματα για μια απλουστευτική διασαφήνιση: -Οταν η «πολιτική σταθερότητα» ανακηρύσσεται από τον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης το μείζον ζητούμενο των επικείμενων εκλογών, είναι ολοφάνερο ότι ταυτίζεται με τους ίδιους και ό,τι αντιπροσωπεύουν. Χωρίς αυτούς -πολύ περισσότερο εναντίον τους- έχουμε «ανωμαλία». Αν δεν επέρχεται το χάος... -Οταν οι δανειστές και το σύστημα της τρόικας επιδιώκουν και απαιτούν πολιτική σταθερότητα εννοούν, βεβαίως, τη συνέχιση, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, των εφαρμοζόμενων πολιτικών της γερμανικής Ευρωζώ­νης. Την προσήλωση στο μοντέλο της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης των μνημονίων. Την άσκηση οικονομικής, τουλάχιστον, πολιτικής από το προσωπικό Βερολίνου-Βρυξελλών. Τίποτα λιγότερο και ασχέτως προσώπων και φορέων.

Απλουστευτικά μιλάμε για μια «ηγεμονική πολιτική σταθερότητα» (σε εγχώριο και ευρωπαϊκό επίπεδο). Κάθε αμφισβήτηση και απόπειρα αλλαγής του στάτους κβο ισοδυναμεί με αστάθεια, κινδύνους καταστροφής κ.λπ. Ετσι, έχουμε μια απόλυτη αντίφαση και πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Να ονομάζεται σταθερότητα η κατάσταση ακριβώς που οδήγησε και μεγιστοποιεί τη σημερινή καθολική κρίση. Να επιδιώκεται, επιπλέον, η υλοποίησή της στο όνομα, δήθεν, μιας επαπειλούμενης αστάθειας!

Για την Γερμανική εθνική στρατηγική και την κρίση στην Ευρωζώνη...

postolis Fotiadis...

Η
αντίληψη των Γερμανών για την μικρή σημασία των Ευρωπαϊκών πολιτικών
δομών θα αλλάξει με τον ερχομό της Μέρκελ στην εξουσία. Σταδιακά όλο και
ισχυρότερες προσωπικότητες μετακομίζουν από το Βερολίνο στις Βρυξέλες
και αργά αλλά σταθερά προωθούνται σε θέσεις κλειδιά.

Το 2004 ο Johannes Laitenberger θα γίνει μέλος του
γραφείου του Μπαροζο. Το Νοέμβριο του 2005 γίνεται εκπρόσωπος τύπου της
Κομισιόν και το Νοέμβριο του 2009 επικεφαλής του γραφείου του Barozo με
αυξημένες αρμοδιότητες σε ζητήματα στρατηγικής εμπορίου.

Την ίδια περίοδο ο Uwe Corsepius, πρώην σύμβουλος
της Μέρκελ σε Ευρωπαϊκά θέματα επιλέγεται ως νέος Γενικός Γραμματέας στο
Συμβούλιο της Ευρώπης στην θέση του Γάλλου Pierre de Boissieu. Μερικούς
μήνες νωρίτερα τον Μάρτιο του 2009, ο Klaus Welle, ο αρχιτέκτονας της
πολιτικής που έδωσε την πρωτοκαθεδρία στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
κυριαρχίας από το 1999 μέχρι και σήμερα, γίνεται γραμματέας του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα παίξει σημαντικό ρόλο στην διεύρυνση
αρμοδιοτήτων του οργάνου όσον αφορά το νομοθετικό ρόλο του και, όπως
επισημαίνουν όσοι γνωρίζουν από παραπολιτική στις Βρυξέλλες, θα
διατηρήσει την έντονη παρασκηνιακή πολιτική του δράση με μεγάλη επιρροή.

Σταθερότητα ίσον Σαμαράς;

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η πολιτική σταθερότητα τείνει ν΄ ανακηρυχθεί στο νέο φετίχ της κυβέρνησης και συνολικά του μνημονιακού συστήματος εξουσίας. Υποτίθεται ότι συνιστά την προϋπόθεση των προϋποθέσεων για έξοδο από την κρίση. Σ΄ ένα αοριστολογικό επίπεδο δύσκολα διαφωνείς με τη διαπίστωση. Ο αντίλογος αρχίζει με τον ορισμό της έννοιας. Αν ο όρος ταυτίζεται με την ύπαρξη μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης, που ασκεί μια δεδομένη πολιτική, η γενικά σωστή παραδοχή αυτοαναιρείται. Ενδεχομένως να μετα-τρέπεται στο αντίθετό της. Ειδικά αν μια από τις βασικές πηγές της αστάθειας είναι ακριβώς η πολιτική της.
Δεν χρειάζεται επιχειρηματολογία για να τεκμηριωθεί ότι η τρέχουσα κοινωνική αστάθεια δεν προερχόταν ούτε από συσχετισμούς στη Βουλή ούτε από οριακές κυβερνητικές πλειοψηφίες και συνθέσεις υπουργικών συμβουλίων. Αλλά από την εφαρμοσμένη λιτότητα. Τη μετατροπή όλων των κυβερνητικών οικοδομημάτων σ΄ εργοστάσια παραγωγής της παρακμής τα χρόνια των μνημονίων. Η κυβέρνηση ΝΔ ? ΠΑΣΟΚ, εξισώνοντας την ύπαρξη και μακροημέρευσή της με την πολιτική σταθερότητα, αναδεικνύεται σε πρόσθετο παράγοντα αστάθειας και πολλαπλασιαστή της κρίσης. Το φαινόμενο πολιτικές ηγεσίες να επιδιώκουν με «νύχια και με δόντια» παραμονή στην εξουσία έχει αξιοσημείωτο παρελθόν. Η ιστορία μας έχει να επιδείξει πολλά δείγματα παρόμοιων στάσεων και πρακτικών.
Το καινούργιο είναι ότι το σύνδρομο του κυβερνητισμού συνοδεύεται από την αυτο-ανακήρυξη της σημερινής κυβέρνησης στον ένα και μοναδικό «σωτήρα».

Ευρώπη με ημερομηνία λήξης...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στον απολογισμό του 2013, η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, συνιστά φορτικά στην Ευρωζώνη και στη Γερμανία να ενισχύσει με τα πλεονάσματά της την εσωτερική ζήτηση, ώστε να εξισορροπήσουν τα ευρω-ελλείμματα, να σταθεροποιηθεί η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική αρχιτεκτονική.
Παρόμοια σύσταση προς το Βερολίνο παρουσίασε πρόσφατα ο Αμερικανός υπουργός Τζακ Λιου, παρ' όλο που αποπέμφθηκε από το Γερμανό ομόλογό του Σόιμπλε, με την επεξήγηση ότι «αυτό πράττει η Γερμανία και δεν έχει ανάγκη έξωθεν συμβούλων».
Ωστόσο, ο «Εκόνομιστ» επιβεβαιώνει ότι η καθοδική πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, ιδίως μετά το 2008, οφείλεται κυρίως στη φθίνουσα εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις. Στη διάρκεια 2008-2013, η εσωτερική ζήτηση παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη είτε στη Γερμανία (0,9%) είτε στην Ευρωζώνη (0,2%). Κύρια αίτια ήταν η καθήλωση μισθών και κόστους εργασίας, τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στη Γερμανία.
Αμεση συνέπεια από τη στασιμότητα της εσωτερικής αγοράς ήταν η συρρίκνωση επενδύσεων και σχηματισμού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την καθήλωση της παραγωγικότητος της εργασίας. Στην περίοδο 2000-2013, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου συρρικνώθηκε κατά 13,2% στην Ευρωζώνη και -8,8% στη Γερμανία, με συνέπεια την καθήλωση της παραγωγικότητος σε επίσης μηδενικούς ετήσιους ρυθμούς: 0,18% στην Ευρωζώνη, -0,6% στη Γερμανία.
Προφανώς, η γενικευμένη πολιτική λιτότητος, με περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, δεν «εξυγιαίνει» την οικονομία ούτε την καθιστά ανταγωνιστικότερη, αλλά στην πραγματικότητα την καταβυθίζει σε αύξουσα νοσηρότητα, που σύρει επίσης προς τα κάτω τις άλλες περιοχές του πλανήτη.

Πλούτος της κοινωνίας είναι οι άνθρωποι...

του Ντέιβιντ Στάκλερ και του Σάντζεϊ Μπασού  μετάφραση: Μάνος Αυγερίδης, απο τα Ενθεματα...

«Austerity kills. The Body Economic» είναι ο τίτλος της μελέτης του David Stuckler και του Sanjay Basu που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες (εκδ. Allen Lane). Ο Στάκλερ (κορυφαίος ειδικός σε ζητήματα οικονομικών της υγείας, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης) και ο Μπασού (επιδημιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής υγείας στο Στάνφορντ) μελέτησαν συστηματικά τις επιπτώσεις της λιτότητας στην Ευρώπη

(σημαντικό μέρος της έρευνας καταλαμβάνει η Ελλάδα) και τη Βόρεια Αμερική, καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα, το οποίο το τεκμηριώνουν πολλαπλώς και αποτυπώνεται και στον τίτλο του βιβλίου: «Η λιτότητα σκοτώνει»· και κυριολεκτούν. Οι πολιτικές της λιτότητας (αυτές, και όχι η κρίση από μόνη της) οδηγούν σε σοβαρή αύξηση της θνησιμότητας, χωρίς μάλιστα να εξασφαλίζουν ένα καλύτερο οικονομικό και κοινωνικό μέλλον, βυθίζοντας τα κράτη και τις κοινωνίες τους σ’ έναν φαύλο κύκλο ύφεσης και ανασφάλειας. Αντίθετα, πολιτικές κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας διαφυλάττουν τον πιο σημαντικό πλούτο κάθε χώρας, τους ανθρώπους της, οδηγώντας την οικονομία και την κοινωνία σε ανάκαμψη. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το εισαγωγικό και το ακροτελεύτιο κεφάλαιο του βιβλίου, καθώς και από μια συνέντευξη του Στάκλερ στον Νάιτζελ Γουωρμπάρτον (στο www.socialsciencespace.com). Oι τίτλοι είναι των «Ενθεμάτων».

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Οταν τα φώτα σβήνουν....

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Για τον απολογισμό του 2013 βασική διαπίστωση είναι ότι η κυβέρνηση κυβερνά στα τυφλά, εκτελώντας πρόγραμμα που άλλοι εκπονούν και της επιβάλλουν, χωρίς και αυτοί να γνωρίζουν την κατεύθυνση ούτε τον τελικό στόχο, ενώ η ίδια ωραιοποιεί το προκύπτον χάος με λόγια που όχι μόνον απάδουν, αλλά βρίσκονται στον αντίποδα κάθε πραγματικότητος. Αυτά συμβαίνουν «όταν τα φώτα σβήνουν», σημειώνει η εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

Ωστόσο, τα φώτα δεν έσβησαν μόνα τους, το σκότος επισπεύδεται με τα μέτρα για την υποθετική αποτροπή του. Με πρόσχημα τη διάσωση της οικονομίας, τα εφαρμοζόμενα «διαρθρωτικά» μέτρα επισπεύδουν την αποσάθρωσή της. Ουδείς πιστεύει σοβαρά τα γενναιόδωρα συγχαρητήρια των εταίρων, ουδείς πείθεται ότι η ελληνική οικονομία και κοινωνία εγκαθίστανται σε οιεσδήποτε νέες βάσεις.
Ως «καλό επίτευγμα» του 2013 παρουσιάζεται η πραγματοποίηση «πρωτογενούς πλεονάσματος» 2,9 δισ. ευρώ. Παρασιωπάται ότι μόνον για πληρωμή τόκων του χρέους, χωρίς χρεολύσια, των οποίων η πληρωμή έχει ανασταλεί μέχρι το 2025, απαιτούνται 6,1 δισ. για το 2013 και 6,15 δισ. το 2014. Το «πλεόνασμα» είναι στην ουσία ετήσιο έλλειμμα 3,2 δισ. που θα καλυφθεί με πρόσθετους φόρους. Μπορεί το «πλεόνασμα» να ανακουφίζει τους δανειστές, αλλά για τους εργαζομένους προαναγγέλλεται πρόσθετη συμπίεση εισοδημάτων και περαιτέρω εκτίναξη ανεργίας.
Η φτωχοποίηση εργαζομένων προς συμπίεση του εργασιακού κόστους εντείνεται σαρωτικά, ενώ παράλληλα ουδεμία βελτίωση σημειώνεται στις εξαγωγές, που επιβραδύνονται.

Το σταυροδρόμι της Ευρώπης το 2014...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Η Ευρώπη μετά την κρίση του 2008 βρίσκεται σε μία διαρκή στασιμότητα, μία οικονομική κατάσταση μηδενικής ανάπτυξης. Είναι ορατή η δημιουργία ενός ρήγματος ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, ενώ ταυτόχρονα διευρύνθηκαν οι εισοδηματικές και κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό των περισσότερων χωρών. Οι πολιτικές δυνάμεις χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες κατηγορίες, αυτές που θεωρούν πως οι πολιτικές λιτότητας είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική διαχείρισης της κρίσης και αυτές που αναζητούν μία στρατηγική ανάπτυξης μέσα από μηχανισμούς αλληλεγγύης και αμοιβαίας στήριξης των ευρωπαϊκών οικονομιών.
Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει πολλούς μελετητές να μιλούν για την "ευρωδιάβρωση", για την αντιστροφή δηλαδή μιας μακρόχρονης διαδικασίας που χαρακτήριζε την ευρωπαϊκή ενοποίηση τα προηγούμενα 50 χρόνια, όπου κυριάρχησε η σύγκλιση των εθνικών οικονομιών, η αναδιανεμητική μέριμνα του πιο ισχυρού κοινωνικού κράτους διεθνώς και η σταθερή ανάπτυξη, παρά τις επιμέρους διακυμάνσεις σε περιόδους κρίσεων. Σήμερα η "ευρωπαϊκή ιδέα", ταυτισμένη ακριβώς με αυτές τις σταθερές συντεταγμένες, βρίσκεται σε στάδιο διάβρωσης. Από τη μία πλευρά είναι η αναβίωση του εθνικισμού στη διαχείριση των οικονομικών υποθέσεων και από την άλλη η ολόπλευρη επίθεση στον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος, θεωρούμενα ως τα κατεξοχήν εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Οι επικείμενες ευρωεκλογές έχουν μία διττή σημασία. Στο παρελθόν πρυτάνευε η ιδέα ότι αυτές αποτελούσαν "δεύτερης κατηγορίας εθνικές εκλογές" με ενίσχυση των μικρότερων κομμάτων. Σήμερα, όμως, βιώνουμε αξιοσημείωτη αντιστροφή, καθώς "οι εθνικές εκλογές έχουν αρχίσει να γίνονται ευρωεκλογές", να σηματοδούνται από την ευθυγράμμιση ή μη με ευρωπαϊκές επιλογές, με μία ατζέντα οικονομική και κοινωνική που έχει στο επίκεντρό της την Ευρώπη. Αυτή η μεταστροφή δεν είναι έκδηλη μόνο στις χώρες που βρίσκονται στο Μνημόνιο, αλλά και στις χώρες του Βορρά, όπου η ευρωπαϊκή ατζέντα βρίσκεται απολύτως στην προτεραιότητα του πολιτικού λόγου.

Ο Σύμβουλος του Μπαρόζο έπαθε ‘Τσίπρα’...

Apostolis Fotiadis....

Πριν από μερικές μέρες σε συνέδριο στο κέντρο της Αθήνας, ο οικονομολόγος Φιλίπ Λεγκραίν, μέλος του Γραφείου Πολιτικής Ανάλυσης (ΒΕPA), συμβουλευτικού οργάνου προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ετοιμάζεται να ξεκινήσει την ομιλία του σχετικά με την οικονομική κρίση: «Όσα θα πω στη συνέχεια τα λέω ως άτομο και όχι με την ιδιότητα του συμβούλου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πριν από μια εβδομάδα παραιτήθηκα». Άλλη μια χαμένη ευκαιρία να ακούσουμε ποια είναι τα επίκαιρα επιχειρήματα υπέρ της λιτότητας στις Βρυξέλλες. Έστω όμως, τα πρώτα δύο λεπτά, ο ομιλητής αποδεικνύεται ιδιαίτερα οξυδερκής. Και ξαφνικά λέει «στη διάρκεια της κρίσης το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διέσωσαν τις τράπεζες, όχι την Ελλάδα, αυτό ήταν το επίτευγμα των φορέων χάραξης πολιτικής»… δεύτερη έκπληξη, ο πρώην σύμβουλος όχι μόνο παραιτήθηκε αλλά έχει πάθει και «Τσίπρα».

Τα επόμενα είκοσι λεπτά ακολουθεί η πιο καταιγιστική αποδόμηση των πολιτικών δομικής αναπροσαρμογής που εφαρμόστηκαν τα τέσσερα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Η αλήθεια είναι, υποστηρίζει ο Λεγκραίν, «ότι η πλήρης στροφή στην λιτότητα ξεκίνησε πριν από την ραγδαία άνοδο των επιτοκίων.

Η καταστροφική επιτυχία των Μνημονίων...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...

Το 2013 φτάνει προς το τέλος του και θα μείνει στην ιστορία σαν ένα από τα έτη της μεγάλης αναδιάρθρωσης των κοινωνιών της Ευρώπης προς μια πιο αντιδραστική κατεύθυνση. Μετά την έκθεση του ΟΟΣΑ που πρότεινε έναν τρόπο συνέχισης των πολιτικών λιτότητας,¹ δύο ακόμη κείμενα επίσημων φορέων έρχονται στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες για να εκφράσουν τις αντιφάσεις της τρέχουσας πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το ένα είναι η Έκθεση του διοικητή της ΤτΕ και το άλλο το προσχέδιο² αναφοράς της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου για τον ρόλο και τη λειτουργία της τρόικας στις χώρες με προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής.
Το μεν κείμενο Προβόπουλου αποτελεί μνημείο ταξικής αλαζονείας, καθώς περιγράφει αναίσχυντα τι σημαίνει «επιτυχία του Μνημονίου» στην Ελλάδα. Το δε προσχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ διαπιστώνει την καταστροφή που έχουν επιφέρει τα εν λόγω προγράμματα, την αποδίδει σε «αστοχίες» και «λάθη», με σκοπό να αποκρύψει την πολιτική ευθύνη των κυβερνήσεων και των δανειστών και των δανειζόμενων κρατών. Αξίζει να δούμε αναλυτικά τι κρύβεται πίσω από τα βαρύγδουπα αλλά επιφανειακά συμπεράσματα αυτών των κειμένων (την «επιτυχία» και τα «λάθη»).
Ο κ. Προβόπουλος, γνωστός στυλοβάτης του ελληνικού «συστήματος», μας λέει ευθαρσώς ότι το πρόγραμμα όχι μόνο πέτυχε, αλλά... παραπέτυχε. Γιατί;

Το κόστος της αποτυχίας...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Εναντίον θεών και δαιμόνων, παρά την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας, η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η καθημαγμένη χώρα βρίσκεται στο «σωστό δρόμο». Οτι έχει ήδη υλοποιήσει 90% του προγράμματος «εξυγίανσης» και βρίσκεται πλέον στις παραμονές της «επανεκκίνησης».

Ηδη οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι «εντυπωσιάζονται» με το μέγεθος και την ταχύτητα της ελληνικής «προσαρμογής», παρασιωπώντας φυσικά το ανυπολόγιστο ανθρώπινο, οικονομικό και κοινωνικό κόστος της. Ορισμένοι επιχαίρουν διαπιστώνοντας όχι ότι η ανάπτυξη επιστρέφει, αλλά ότι απλώς η ύφεση επιβραδύνεται. Ωστόσο, η κυβέρνηση θα ήταν περισσότερο πειστική εάν παραδεχόταν το ακριβώς αντίθετο: ότι η χώρα όχι μόνο δεν έχει πλησιάσει κατά 90% το στόχο της επανεκκίνησης, αλλά έχει απομακρυνθεί από αυτόν κατά 30% με 40%. Κατά την τελευταία 4ετία, το εθνικό εισόδημα συρρικνώθηκε σωρευτικά κατά 26%, οι επενδύσεις κατά 20%, η απασχόληση κατά 25%, των νέων κατά 35%. Οσον αφορά το ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, στο οποίο υποτίθεται ότι υπολογίζει το «σταθεροποιητικό πρόγραμμα» για την επέκταση των εξαγωγών, δεν παύει να βυθίζεται και αυτό στο τέλμα. Η Ευρώπη, «μαύρη κηλίδα» του παγκοσμίου συστήματος, σύρει σε μηδενικούς και αρνητικούς ρυθμούς όλες τις αγορές του κόσμου και πρώτα απ' όλα τη δική της.
Τι είδους «σταθεροποίηση» επαγγέλλονται τα κυβερνητικά ιερατεία, όταν οι επενδυτικές προσφορές αποσύρονται προτού καν κατατεθούν, όταν ακόμη και ήδη πραγματοποιημένες επενδύσεις εγκαταλείπονται και η μαζική ανεργία εγκαθίσταται ως νέος «χρυσούς κανών»; Τι είδους «σταθεροποίηση» προαναγγέλλεται, όταν προ των πυλών στοιχειώνει το φάντασμα του αρνητικού πληθωρισμού; Ηδη η Αμερική αντιμετωπίζει με δέος αυτό το ενδεχόμενο, ενώ η Ευρώπη προσβλέπει σε αυτό ως δήθεν θετική προϋπόθεση για την ανταγωνιστικότητα.

Πώς να καταστρέψετε μια ολόκληρη χώρα...

Cogito ergo sum...

[Ο Άλαν Μαρκ Γκραίυσον είναι βουλευτής τού δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ και εκπροσωπεί στο κονγκρέσσο μια περιφέρεια της Φλόριδας. Φυσικά, είναι αστός πολιτικός και κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για μαρξιστή, αν και μάλλον θα είχε σοβαρό πρόβλημα σε περίπτωση που ο αλήστου μνήμης γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθυ επέστρεφε από τον τάφο του. Ο Γκραίυσον κέρδισε την προσοχή μου με το τσιτάτο το οποίο διάλεξε για να αυτοχαρακτηριστεί στην ιστοσελίδα του: congressman with guts (μια κατά λέξη μετάφραση θα ήταν "μέλος τού κονγκρέσσου με έντερα" αλλά στην καθομιλουμένη θα το λέγαμε "βουλευτής με αρχίδια").

Προχτές, στις 14 του μηνός, ο εν λόγω βουλευτής Φλόριδας δημοσίευσε το άρθρο που ακολουθεί στον δικτυακό τόπο Daily Kos. Αν και το να ακούς πολιτειακό βουλευτή να εκφράζει τέτοιες απόψεις είναι αξιοσημείωτο από μόνο του, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι ο Γκραίυσον διάλεξε μια βρεττανική ιστοσελίδα (*) για να εκφραστεί. Το αναδημοσιεύω αυτούσιο επειδή εκτιμώ πως έχει αρκετό ενδιαφέρον. Όσοι δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ακολουθήστε τον διασύνδεσμο που οδηγεί στην αναφερόμενη έκθεση του Π.Ο.Υ., όπου θα βρείτε και άλλα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία.]

Πώς να καταστρέψετε μια ολόκληρη χώρα

Από μια πρόσφατη έκθεση 188 σελίδων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας προέρχονται τα εξής τρομακτικά και αποκρουστικά στοιχεία:

Η Ιρλανδική "έξοδος"...

Μιχάλης Παναγιωτάκης, απο την Αυγη...

Tα χαρμόσυνα νέα της απεμπλοκής της Ιρλανδίας από τα μνημόνια, εορτάσθηκαν από την Ιρλανδική κυβέρνηση προπαγανδιστικά ως απελευθέρωση "από τα δεσμά της τρόικα", ενδεικτική φράση για το πραγματικό περιεχόμενο των μνημονίων.

Η Ιρλανδία δεν μπήκε στα μνημόνια εξαιτίας του Δημοσίου Χρέους της. Αντίθετα το δημόσιο χρέος της εκτοξεύθηκε απότομα με την είσοδό της στην επίβλεψη της τρόικα, η οποία επέβλεψε την "δημοσιοποίηση" του ιδιωτικού τραπεζικού χρέους κυρίως, αλλά όχι μόνο, της αμαρτωλής Anglo Irish, της μεγαλύτερης δηλαδή τράπεζας της χώρας, που έπεσε έξω με την κρίση. Από το πενιχρό 25% περίπου του ΑΕΠ που ήταν το δημόσιο χρέος το 2007, έφτασε με την αρωγή της τρόικα στο 120% περίπου το 2012 με αβέβαιη εξέλιξη και στο μέλλον. Οι διοικούντες την τράπεζα έχει αποκαλυφθεί ότι εξαπάτησαν την Ιρλανδική κυβέρνηση υποεκτιμώντας το κόστος της διάσωσής της στα 7 δισ, έναν αριθμό που έχουν ομολογήσει πως τον επινόησαν (για την ακρίβεια "τον έβγαλαν από τον κ… τους", όπως σάρκαζαν κυνικά οι ίδιοι).

Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι η Ιρλανδία πέρα από τις άλλες "αρετές" της πριν την κρίση, όταν παρουσιαζόταν ως παράδειγμα προς μίμηση, σαν Κέλτικος Τίγρης, είχε επίσης ένα ρόλο καταφυγίου χαμηλών φορολογικών συντελεστών, μέσα σε ένα παγκόσμιο δίκτυο εταιρικής φοροαποφυγής που περιλάμβανε εταιρείες - κολοσσούς, όπως η Google και η Apple. Αυτό και η φούσκα των ακινήτων ήταν βασικά στοιχεία του ιρλανδικού θαύματος, που κατέρρευσε με την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.