Η καρδιά της Ευρώπης...

Κιμπι...

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.

Μετανάστες και ξενοφοβία...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Την περασμένη Κυριακή παίχθηκε στην Ελβετία προεόρτιο για το προαναγγελλόμενο ευρωπαϊκό δράμα στις επικείμενες ευρωεκλογές. Η ελβετική λαϊκή ετυμηγορία αξίωσε ποσοστώσεις στην εγκατάσταση μεταναστών όχι μόνον από χώρες εκτός Ευρώπης, αλλά και από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση, με την οποία εν τούτοις η Ελβετία διατηρεί προνομιακή συμφωνία από το 2002 για ελεύθερη κυκλοφορία και εγκατάσταση εργαζομένων.

Από τις Βρυξέλλες, πολλοί ανησυχούν με το πλήγμα στην ευρωπαϊκή συνεργασία, στιγματίζουν τον ανερχόμενο λαϊκισμό και εθνικισμό σε όλες τις χώρες της Ενωσης, εν τούτοις δεν κάνουν τίποτα για να εξαλείψουν τις αιτίες που τον εκτρέφουν, ακλόνητοι σε άκαρπες πεποιθήσεις, με τις οποίες η «νόσος» του λαϊκισμού και εθνικισμού επιδεινώνεται. Η οδός της ύφεσης και του αποπληθωρισμού, με αιτιολογία την υποθετική «εξυγίανση», στην οποία δεσμεύεται σήμερα η Ευρώπη, εισπράττεται ως έφοδος προς συντριβή των κοινωνικά αδυνάμων.

ΗΕλβετία δεν πλήττεται ιδιαίτερα από την κρίση. Η ανεργία ανέρχεται σε 3%, υπάρχει εργασία για όλους, ακόμη και μετανάστες, κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία. Εν τούτοις, καταγράφεται κοινωνική δυσφορία, που, εν αδυναμία διαφορετικής διεξόδου, καταλήγει στην ξενοφοβία. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι περισσότερο ιδεολογικό προϊόν, δεν έχει τόσο σχέση με το ελβετικό οικονομικό πρόβλημα όσο κυρίως με φαντασιώσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει: οι φαντασιώσεις αρκούν για να το δημιουργήσουν.

Με την ανακοίνωση της ετυμηγορίας, η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν τη χαιρέτισε ως «πλήγμα κατά των καταστροφικών δογμάτων της κατάργησης συνόρων, κατά των ευρωπαϊστικών και τεχνοκρατικών ελίτ, κατά της ιδεολογίας του πολιτικά ορθού, που διέπει τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πραγμάτων».

Άνθρωποι είναι και οι Έλληνες, αλλά δεν χωράνε όλοι οι μετανάστες, είναι πολλοί!

Απ'όλα (με sos)...

Οι Ελβετοί αποφάσισαν: τέρμα στις διμερείς συμφωνίες με την Ε.Ε. ως προς την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων. Στο δημοψήφισμα που προώθησε το ακροδεξιό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα υπερίσχυσε το «ναι» με οριακή πλειοψηφία (50,3). Το αποτέλεσμα είναι δεσμευτικό για την κυβέρνηση, που πρέπει τώρα να επιβάλει ποσοστώσεις στους μετανάστες από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Κι αν αυτά ήδη τίθενται σε ισχύ στην Ελβετία, που είναι εκτός Ε.Ε., όλα δείχνουν ότι ο περιορισμός της ελεύθερης μετακίνησης εργαζομένων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στις προθέσεις των «ισχυρότερων» από τα κράτη-μέλη.

Τον περασμένο Ιούνιο οι υπουργοί εσωτερικών της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας εξέφρασαν τις ανησυχίες τους σχετικά με την αυξημένη λόγω κρίσης εσωτερική μετανάστευση από τις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης, δηλαδή και την Ελλάδα. Το θέμα έχει επανέλθει αρκετές φορές, με διάφορες δηλώσεις και διεργασίες, αν και προς το παρόν δεν έχει γίνει κάποιο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, να προωθηθούν στο άμεσο μέλλον αλλαγές όσον αφορά την ελεύθερη μετακίνηση, από τη στιγμή που η κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί και επιπλέον μεγαλώνει η πίεση προς αυτή την κατεύθυνση από τα ακροδεξιά κόμματα που κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.

Είναι εύκολο όταν είσαι εσύ ο ισχυρός να λες ότι οι μετανάστες είναι πολλοί, δεν χωράνε, δεν υπάρχουν δουλειές για όλους άρα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε δουλειές για τους Έλληνες – άνθρωποι είναι κι αυτοί, βρε αδερφέ, αλλά πρώτα κοιτάζεις το σπίτι σου. Όταν όμως εσύ είσαι ο επί χρόνια άνεργος που δεν βλέπεις κανένα μέλλον στη χώρα σου, τότε θεωρείς δικαίωμά σου να πας σε άλλη χώρα της Ε.Ε. προς αναζήτηση εργασίας. Και οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Βέλγοι τι θα γίνουν; Δεν πρέπει κι αυτοί να σκεφτούν πρώτα το σπίτι τους; Δεν πρέπει κι αυτοί να εξασφαλίσουν πρώτα δουλειές για τους ίδιους; Άνθρωποι είναι και οι Έλληνες, αλλά δεν χωράνε όλοι οι μετανάστες, είναι πολλοί.

Το πουλόβερ που ξηλώνεται...

Techie Chan...

Δεν θέλω να σας χαλάσω τη φαντασίωση της μοναδικότητάς σας, αλλά το 2008 δεν ήταν η μοναδική φορά που ο φιλελευθερισμός τα σκατώνει δραματικά. Κι όπως συμβαίνει κάθε φορά που μια θρησκεία τα σκατώνει δραματικά, το πουλόβερ που έπλεκε τόσα χρόνια ξηλώνεται.

Δεν θα ήταν μεγάλη υπερβολή να πούμε ότι δύσκολα μπορούμε να βρούμε πιο δραματικό ξήλωμα από αυτό της ελλάδας, από το 2008 και μετά. Αυτό που το κάνει τόσο δραματικό δεν είναι μόνο η σφοδρότητα αυτού του ξηλώματος, αλλά και το σημείο εκκίνησης. Διότι η ελλάδα του 2008 ήταν βουτηγμένη στην επιτυχία του πλεγμένου πουλόβερ, μεθυσμένη από το αθάνατο κρασί του πλουτισμού, των ολυμπιακών, του γιούρο και γενικά των επιτυχιών. Στα βαλκάνια συμπεριφερόταν σαν μια μικρή αμερική, αλλά αυτή η συμπεριφορά επεκτεινόταν και στο εσωτερικό της ισχυρής ελλάδας, που μετά το 1990 έγινε τόπος υποδοχής αρκετών μεταναστών από την ανατολική ευρώπη. Οπότε το χρήμα (και δη το ευρώ) απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη ισχύ στις ζωές μας, καθώς μια μεγάλη στρατιά από “πεινασμένους” ήταν διατεθειμένη να κάνει τα πάντα με ένα μικρό για εμάς αντίτιμο. Δεν χρειάζεται (αν και βοηθά) να είναι ο παππούς σου ταγματασφαλίτης για να καταλάβεις ότι υπάρχει πράγματι μια κατηγορία υπανθρώπων. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι υπάνθρωποι είναι ξανθοί, ψηλοί και με γαλάζια μάτια.

Η ισχυρή ελλάδα λοιπόν, η χώρα που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό ευρωαγάπης σε όλες τις στατιστικές (κι όχι άδικα), μέσα σε 5 χρόνια δραματικών αλλαγών έχει γίνει μια άκρως ευρωσκεπτικιστική χώρα.

Ευρωπαϊκά μαθήματα από το πρόσφατο Ελβετικό δημοψήφισμα....

του Δημητρη Χριστοπουλου, απο το Tvxs...

Το ελβετικό δημοψήφισμα για την επιβολή περιορισμών στη μαζική εισροή μεταναστών προσφέρει δύο σκληρά μα καλά μαθήματα.
1. Το πρώτο πάει στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η Ελβετία, βάσει της απόφασης της ισχνής πλειοψηφίας του λαού της, αποφάσισε να συμπεριφερθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τρόπο που παραπέμπει σε αυτόν με τον οποίο συμπεριφέρεται η ΕΕ βάσει του ευρωπαϊκού συμφώνου για τη μετανάστευση στα κράτη που την περιβάλλουν. Το ευρωπαϊκό σύμφωνο για τη μετανάστευση είναι αυτό το οποίο ουσιαστικά θέτει φραγμούς στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ για ανθρώπους τρίτων χωρών (και δευτερευόντως το Δουβλίνο ΙΙ το οποίο και παραχώρησε τη θέση του από αρχής του 2014 στο Δουβλίνο ΙΙΙ). Η Ελβετία αποφάσισε λοιπόν την επιβολή περιορισμών στην ΕΕ για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίον η ΕΕ έχει κλείσει τα σύνορα στο εξωτερικό της. Διότι νιώθει ότι περιβάλλεται από φτωχότερα κράτη οι πληθυσμοί των οποίων, δοθέντων της συγκυρίας της οικονομικής κρίσης και της όξυνσης των ανισοτήτων, θα επιθυμούν ολοένα και περισσότερο να μεταναστεύουν προς το πλούσιο κράτος. Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ευρωπαϊκός νότος – με πρώτη την Ελλάδα - η παγίωση της κοινωνικής εξάρθρωσης και οικονομικής δυσπραγίας σε μια σειρά από νέα κράτη – μέλη, με πρώτες φυσικά τη Βουλγαρία και την Ρουμανία – και η εδραίωση της φτωχοποίησης σε άλλες κοινωνίες, είναι κακά μαντάτα για την πλούσια Ελβετία. Για το λόγο αυτόν, αρχίζει να κλείνει τα σύνορά της με πρωταγωνιστές τα πιο συντηρητικά γερμανόφωνα καντόνια και φυσικά την Ακροδεξιά της.

Τα ξενιτεμένα λεφτά των νεοδημοκρατών....

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Θύματα της ανάγκης έπεσαν οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ. που έβγαλαν στο εξωτερικό 3,5 εκατομμύρια ευρώ κατά την περίοδο 2009-2012, όπως προκύπτει από το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου. Στα μαύρα χρόνια του Μνημονίου, ο καθένας προσπαθούσε να διώξει από την Ελλάδα ό, τι αγαπούσε περισσότερο, άλλοι έστειλαν, με πόνο ψυχής, στην ξενιτειά τα παιδιά τους, οι τρεις της Ν.Δ. έστειλαν, με πόνο ακόμη μεγαλύτερο, στην ξενιτειά τα λεφτά τους. Εκεί που το ψωμί είναι πικρό, το νερό θολό και το στρώμα σκληρό.

Ως δεξιοί είχαν και άλλους λόγους να διώξουν τα λεφτά τους, σημαντικότερους της απελπισιάς του Μνημονίου. Τα φυγάδευσαν οι νεοδημοκράτες τα λεφτά- τους είχαν βγάλει και ψευδώνυμα, μαθαίνω-, για να μην πέσουν στα χέρια της επελαύνουσας Αριστεράς, καλύτερα στα σεντούκια των Ελβετών παρά στα σεντούκια των κομμουνιστών. ‘Άσε που ήτανε και μαύρα τα λεφτά, έπρεπε, άρα, να εξέλθουν απαξάπαντος της χώρας, για να μην μολύνουν τα καθαρόαιμα λευκά.

Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ., είμαι ωστόσο απολύτως βέβαιος ότι την εποχή που έβγαζαν έξω το μαύρο χρήμα τους, έδιναν παράλληλα αγώνες για τη σωτηρία της πατρίδας. Σαν να τους βλέπω στα τηλεπαράθυρα να λένε ότι πρέπει να εφαρμοστεί το Μνημόνιο, για να μην χρεοκοπήσουμε και την ίδια ώρα να στέλνουν τα λεφτά τους στην Ελβετία και αλλαχού, όντας βέβαιοι ότι με το Μνημόνιο θα χρεοκοπήσουμε. Σα να τους ακούω να λένε τον Ιούνιο του 2012, «προς θεού, μην βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα χάσουν οι Έλληνες τις καταθέσεις τους», όταν οι καταθέσεις των ιδίων, ο παράνομος, μαύρος πλούτος τους, βρισκόταν ήδη στις ασφαλείς αγκάλες της Εσπερίας.

Ελλάδα: από τον Χίτλερ στη Μέρκελ ...

του Περικλη Κοροβεση απο την Ελευθεροτυπία ...

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που μπαίνει σε περίοδο φτώχειας. Ας παρηγορηθούμε. Υπάρχουν στον πλανήτη μας ακόμα 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι που είτε δεν τρώνε καθόλου είτε είναι μονίμως πεινασμένοι. Δηλαδή, ο ένας στους έξι δεν έχει να φάει.

Οπως πάμε, σε λίγο θα το δούμε και αυτό στην Ελλάδα. Ολα τα μέτρα που παίρνονται εκεί οδηγούν. Εντούτοις, λεφτά για εξοπλισμούς υπάρχουν. 1,6 τρισ. δολάρια σπαταλώνται για όπλα κάθε χρόνο. Αν από αυτά τα χρήματα έφευγαν μόνο 44 δισ. δολάρια και πήγαιναν στους πεινασμένους, η φτώχεια θα είχε εξαλειφθεί.