Ποιος πραγματικά νοιάζεται για τα λεφτά;

Του Πέτρου Σταύρου, απο το Red NoteBook...

Πολύ απλά, το που θα βρεθούν τα λεφτά για μια σειρά από στόχους, κατευθύνσεις και πολιτικές ενδιαφέρει μόνο την αριστερά και τις κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και όχι την κυβέρνηση, τα δεξιά και σοσιαλφιλελεύθερα κόμματα και οργανώσεις.

Η διαπίστωση αυτή μας αναγκάζει να καταλήξουμε σε ένα πολύ βασικό συμπέρασμα: Η μεγάλη διαφορά μεταξύ μιας αριστερής και μιας σκληρής δεξιάς–σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής, στη παρούσα συγκυρία, ξεκινά από το πολύ απλό γεγονός ότι η μεν αριστερή πολιτική χρειάζεται σημαντικούς πόρους για να χρηματοδοτήσει συγκεκριμένους στόχους της και συγκεκριμένες ανάγκες κοινωνικών στρωμάτων που δεν έχουν πρόσβαση στο χρήμα, ενώ η δεξιά–σοσιαλφιλελεύθερη πολιτική δεν τους χρειάζεται. Οι στόχοι του νεοφιλελευθερισμού είναι άλλης υφής και εξυπηρετούν αυτούς που έχουν τα λεφτά και όχι αυτούς που τα χρειάζονται (σε άλλη συγκυρία τα πράγματα θα άλλαζαν).

Βέβαια, μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς υπάρχει και το κράτος, το οποίο χρειάζεται διαρκώς λεφτά και το οποίο είναι εκτός αγορών, λόγω μερικής χρεωκοπίας, οπότε με σκληρά ταμειακά μέτρα προσπαθεί να εισπράξει αυτούς τους πόρους και να καλύψει τις πάγιες ανάγκες του αλλά και τους στόχους του μνημονίου και της δημοσιονομικής περιστολής. Αλλά αυτό είναι γενικά το «κράτος», δεν είναι ούτε δεξιό ούτε αριστερό πράγμα το κράτος, ούτε βέβαια περιορίζεται στη κυβέρνηση, και γι΄ αυτό ας το αφήσουμε προς το παρόν εκτός κουβέντας.

Η καρδιά της Ευρώπης...

Κιμπι...

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.

Τα ξενιτεμένα λεφτά των νεοδημοκρατών....

Γιώργος Ανανδρανιστάκης, απο την Αυγη...

Θύματα της ανάγκης έπεσαν οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ. που έβγαλαν στο εξωτερικό 3,5 εκατομμύρια ευρώ κατά την περίοδο 2009-2012, όπως προκύπτει από το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου. Στα μαύρα χρόνια του Μνημονίου, ο καθένας προσπαθούσε να διώξει από την Ελλάδα ό, τι αγαπούσε περισσότερο, άλλοι έστειλαν, με πόνο ψυχής, στην ξενιτειά τα παιδιά τους, οι τρεις της Ν.Δ. έστειλαν, με πόνο ακόμη μεγαλύτερο, στην ξενιτειά τα λεφτά τους. Εκεί που το ψωμί είναι πικρό, το νερό θολό και το στρώμα σκληρό.

Ως δεξιοί είχαν και άλλους λόγους να διώξουν τα λεφτά τους, σημαντικότερους της απελπισιάς του Μνημονίου. Τα φυγάδευσαν οι νεοδημοκράτες τα λεφτά- τους είχαν βγάλει και ψευδώνυμα, μαθαίνω-, για να μην πέσουν στα χέρια της επελαύνουσας Αριστεράς, καλύτερα στα σεντούκια των Ελβετών παρά στα σεντούκια των κομμουνιστών. ‘Άσε που ήτανε και μαύρα τα λεφτά, έπρεπε, άρα, να εξέλθουν απαξάπαντος της χώρας, για να μην μολύνουν τα καθαρόαιμα λευκά.

Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι τρεις βουλευτές της Ν.Δ., είμαι ωστόσο απολύτως βέβαιος ότι την εποχή που έβγαζαν έξω το μαύρο χρήμα τους, έδιναν παράλληλα αγώνες για τη σωτηρία της πατρίδας. Σαν να τους βλέπω στα τηλεπαράθυρα να λένε ότι πρέπει να εφαρμοστεί το Μνημόνιο, για να μην χρεοκοπήσουμε και την ίδια ώρα να στέλνουν τα λεφτά τους στην Ελβετία και αλλαχού, όντας βέβαιοι ότι με το Μνημόνιο θα χρεοκοπήσουμε. Σα να τους ακούω να λένε τον Ιούνιο του 2012, «προς θεού, μην βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα χάσουν οι Έλληνες τις καταθέσεις τους», όταν οι καταθέσεις των ιδίων, ο παράνομος, μαύρος πλούτος τους, βρισκόταν ήδη στις ασφαλείς αγκάλες της Εσπερίας.

Τα σουβλατζίδικα, ως εχθροί της ανάπτυξης...

Cynical...

Ο κόσμος προσπαθώντας να ξεπεράσει την κρίση και να δει το ΑΕΠ του να ξεφεύγει από το αναιμικό τίποτα προς κάτι που να θυμίζει μετάβαση σε καλύτερες εποχές, ομνύει στην καινοτομία και στην επιχειρηματικότητα που θα αναλάβει να την υλοποιήσει.

Παρ' όλες τις επικλήσεις στη χάρη της, παρ' όλες τις παραινέσεις στα χειμαζόμενα κράτη να κάνουν επιτέλους κάτι  για να την βγάλουν από την τρύπα της, παρ' όλες τις διαβεβαιώσεις ότι χωρίς καινοτομία αποκλείεται να ανακάμψουμε, η καινοτομία παραμένει άφαντη. Κι εδώ, δεν μιλάμε απλά για κάποιο μασκάρεμα του παλιού που μπορεί να περάσει για καινούργιο και έτσι να την κουτσοβγάλουμε. Μπορεί αυτό να ισχύει για μάς, αλλά πρόβλημα ανάπτυξης έχουν και οι πάλαι ποτέ ισχυρές οικονομίες που δεν μπορούν πλέον να μπαλώνονται με ψευτοπράγματα. 

Η τελευταία μεγάλη καινοτομία που έβαλε τον πλανήτη σε κατάσταση τούρμπο ήταν η ανακάλυψη ότι η μόχλευση, η αέναη γέννηση του χρήματος, θα μπορούσε να γενικευτεί, να φύγει από τους κλειστούς κύκλους των ειδικών του χρήματος, με λίγα λόγια να "εκδημοκρατιστεί"  και να διαχυθεί σε κάθε μικρή ή μεγάλη γωνιά. Βγάζοντας το χρήμα σε discount ο πλανήτης γνώρισε πρωτόγνωρες στιγμές ευημερίας, μέχρι τη στιγμή που μια γιγάντια σκούπα άρχισε να το μαζεύει πίσω, δυστυχώς από δικαίους και αδίκους.

Πόσο μοιραίες θα είναι οι τράπεζες για την κυβέρνηση και την κοινωνία όλη;

Του Πέτρου Σταύρου, απο το Red NoteBook...

Θα ξεκινήσουμε με θέματα όχι άμεσα συνδεδεμένα με τον τίτλο αυτού του άρθρου, επιχειρώντας να ξεδιαλύνουμε κάπως τα πράγματα γύρω από τα ζητήματα του χρέους των χωρών σε επιτήρηση, για να δούμε έτσι, πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα και κυρίως για να βγάλουμε τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα που να δικαιολογούν, τελικά, τον τίτλο.
Πριν από λίγο καιρό, ακούστηκαν διθυραμβικά σχόλια για την όντως επιτυχημένη επιχείρηση εξόδου στις ιδιωτικές αγορές χρήματος της Ιρλανδίας. Η ζήτηση των Ιρλανδικών ομολόγων ήταν περίπου τέσσερις φορές υψηλότερη από την προσφορά τους. Το πρόγραμμα της δήθεν ευρωπαϊκής σταθεροποίησης μας λέει ότι στη συνέχεια θα ακολουθήσει η Πορτογαλία και ήδη προβλέπεται, από τους έγκυρους οικονομικούς αναλυτές, ότι και αυτή η έξοδος θα είναι επιτυχημένη. Κανονικά και σύμφωνα με τους αρχικούς σχεδιασμούς της ΕΕ, μετά την Πορτογαλία και μέσα στο 2014 θα ακολουθούσε η Ελλάδα. Όμως τα πράγματα με την έξοδο της ελληνικής οικονομίας στις αγορές έχουν μπερδευτεί αρκετά.

Απ’ το Χρηματιστήριο στο Ταμιευτήριο....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
«Πάρτε κόσμε! Πιο φτηνά κι απ’ το Ταμιευτήριο!» Οπωροκηπευτικά είχε στον πάγκο του κι αυτά πουλούσε ο έμπορος της λαϊκής σε συνοικία των Αθηνών. Αλλά φαίνεται πως είχε όρεξη για μαύρο χιούμορ ή πως αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που πλασάρουν λ.χ. κινητά με έκδοχο την επί γης πραγμάτωση της πιο προωθημένης Ουτοπίας. Κι έτσι, για να διαλαλήσει πόσο φτηνά είχε τις ντομάτες, τα κουνουπίδια και τα λοιπά της μαναβικής, πόνταρε στο Ταμιευτήριο, τη λέξη των ημερών. Και τι λέξη. Ελκυστική. Καθαρή. Και επιπλέον ομοιοκατάληκτη με το Χρηματιστήριο. Αλλη πεντακάθαρη λέξη όπως όλοι γνωρίζουν, και προπάντων οι παθόντες της εποχής εκείνης, που πλήρωσαν λέει τη φιλοχρηματία τους, άρα σε τίποτα δεν έφταιξαν υπουργοί και μεγαλοεπιχειρηματίες - αδελφοποιτοί των υπουργών, που έλεγαν ότι τίποτε ασφαλέστερο από το Χρηματιστήριο, που να, φτάνει στις 5.000...
Βέβαια, το σύνθημα «Πάρτε κόσμε! Πιο φτηνά κι απ’ το Ταμιευτήριο» είναι κρυπτικό, αφού συμπυκνώνει ποικίλα θέματα και αισθήματα σε λίγες λέξεις. Αλλά ο κόσμος στη λαϊκή δεν είχε πρόβλημα να καταλάβει. Είχε μάθει για το νέο σκάνδαλο· για το μισό δισεκατομμύριο που «ιδιωτικοποιήθηκε», διότι οι τράπεζές μας δεν είχαν γίνει ακόμα «ό,τι ασφαλέστερο υπάρχει στον κόσμο». Και γελούσε. Οπως γελάμε στα παθήματά μας. Ενα γέλιο νευρικό. Θυμωμένο. Σκεφτόταν, «λαϊκιστικά» βεβαίως, ότι δεν είναι και το τιμιότερο των πραγμάτων να φεύγουν δάνεια με πολλά μηδενικά και χωρίς κανέναν όρο προς τη μία κατεύθυνση, την πάγια, και την ίδια ώρα η «μάζα», ο «όχλος», ο «εκλεκτός λαός» τέλος πάντων, να πρέπει να συμπληρώνει εξήντα δεσμευτικά χαρτιά για να δανείζεται κάτι ολίγα.

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ?

Συνήθης Υποπτος...
Αυτές οι γιορτές με βρίσκουν μ΄αυτή την απορία. Δεν ξέρω εσείς αλλά εγώ ειδα στο πανηγύρι που προηγήθηκε (τις γιορτές) πως λεφτά υπάρχουν ακόμα. Εχω μπερδευτεί μεταξύ αγανακτισμένων που δεν έχουν ψωμί να φάνε κι εκείνων που δεν μπορούν να αγοράσου τα διάφορα αι-χάσου.
Μεταξύ εκείνων που χτυπάνε το κεφάλι τους στο τοίχο γιατί δεν τους έχει μείνει τίποτα πια κι εκείνων που απλά περνάνε λιγότερο καλά. Ξέρετε αυτό τη διαφορά μεταξύ του δεν ξέρω τι θα απογίνω και περνάω απλα λιγάκι πιο στριμωγμένα τη χωρίζει μια άβυσσος.

Και πράγματι στα σουπερ μάρκετ, στα πολυκαταστήματα, στις καφετέριες, τα μπαρ, τα εστιατόρια υπήρχε μια άβυσσος. Οι χαμένοι αυτού του παρανοϊκού παιχνιδιού που παίζουμε όλοι εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν φαίνονται πουθενά. Τους έχουν καλά κρυμμένους τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης, η εθελοτυφλία των ανεύθυνων πολιτικών, η αδιαφορία των βολεμένων, οι καλά κρατούντες ακόμα μέσα στη καταιγίδα. Τους εμφανίζουν που και που οι εκπομπές τύπου "οι φίλοι του συνταξιούχου και των αδέσποτων" σαν καρικατουρες που στριγγλίζουν πίσω από ένα μικρόφωνο στους πάγκους της λαϊκής, στις ουρές της εφορίας, η σε κάποια επιδρομή στα σπίτια πολύτεκνων, αρρώστων, ηλικιωμένων που ζουν μέσα σε κουρέλια. Ενα μικρό αφιέρωμα για να λαδώνονται οι συνειδήσεις και να παίρνει το χαζοκούτι λίγη ακροαματικότητα από τη μιζέρια.

Ολιβερ Τουίστ στον 21ο αιώνα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε πρόσφατη ανταπόκριση από την Αθήνα, οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» συγκρίνουν τα φετινά Χριστούγεννα στη χώρα μας μ' εκείνα που απαθανάτισε ο Κάρολος Ντίκενς (1812-1870) για το Λονδίνο του 1839. Οπως φαίνεται, οι σπαρακτικές εικόνες του Ολιβερ Τουίστ και του Εμπενίζερ Σκρουτζ δεν ανήκουν μόνον στο εφιαλτικό παρελθόν, αλλά επίσης -και όχι λιγότερο- στη «νέα εποχή», που σήμερα στήνεται, με τη χώρα μας ως «πειραματόζωο».

Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στη «νοσηρή περίοδο» του 19ου αιώνα και στην «εξυγίανση», που υποτίθεται ότι σήμερα επιχειρείται; Οπωσδήποτε, η εκτεταμένη κοινωνική φτώχεια και εξαθλίωση αφ' ενός, με την πρωτοφανή συσσώρευση μεγάλου πλούτου αφ' ετέρου. Στη Βρετανία του 1840, οι νεόπλουτοι από τους ναπολεόντειους πολέμους συσσωρεύουν αρπακτικά το χρήμα, περιθωριοποιώντας τούς κοινωνικά αδύναμους, με τη «βιομηχανική επανάσταση», τη μαζική φτωχοποίηση και τη χρηματιστηριακή αποθέωση, με στόχο την αποκατάσταση του «κανόνος χρυσού» (1844).
Στο πλαίσιο του «ισχυρού νομίσματος», όπως έχει δείξει ο Αμερικανός Barry Eichengreen από το Μπέρκλεϊ, δεν υπάρχει θέση για εργατικά σωματεία και απεργίες, ούτε για Δημοκρατία και πολιτικά κόμματα ούτε βέβαια για ελευθερία έκφρασης και Τύπου. Το κόστος προσαρμογής κάθε οικονομίας επιρρίπτεται συστηματικά προς τα κάτω, στον κόσμο της εργασίας, πράγμα που σήμερα ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση».
Θριαμβεύει ο τοκογλύφος Εμπενίζερ Σκρουτζ, για τον οποίο ακόμη και τα Χριστούγεννα είναι «περιττή εορτή», καθ' ότι συνεπάγεται «αδικαιολόγητες» δαπάνες, χωρίς κανένα έσοδο. Εάν ο φιλάργυρος κερδίζει τον οίκτο και την αποστροφή της Ιστορίας για την τάξη του και τη θλιβερή εποχή του, το θύμα του κατακτά τη συμπάθεια της ανθρωπότητος για την αιωνιότητα. Οσοι σήμερα θυμούνται τον Ντίκενς, ας έχουν υπόψη τους την αξιολόγηση από τον Μπέρναρντ Σο (1814-1885): «Ο Μαρξ και ο Ντίκενς αντίκρισαν τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία. Ο πρώτος στράφηκε προς την επανάσταση, ενώ ο δεύτερος δεν είχε την παραμικρή ιδέα γι' αυτό».

Η ευχή του Forbes για το νέο έτος και η δική μας δέσμευση...

Πετρος Σταυρου, απο το Red NoteBook...

Το περιοδικό Forbes θέλει να κλείσει και αυτό με μια χριστουγεννιάτικη ιστορία «ελπίδας» για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα το έτος 2014. Το πρόσφατο editorial του μέσα από τη γενίκευση των γνωστών σχημάτων-κατηγοριών του κεϋνσιανού κρατισμού και του κομμουνιστικού-σοβιετοποιημένου παραγωγικού συστήματος που χρησιμοποιούν οι νεοφιλελευθεροι απανταχού της γης, θέλει να μας υποδείξει τον πραγματικό υπαίτιο όλων των δεινών που γνώρισε ο δυτικός κόσμος τον 19ο και 20ο αιώνα.

Η αλόγιστη σπατάλη του κράτους, η πεποίθηση ότι η ποσότητα του χρήματος μπορεί να αυξηθεί κατά το δοκούν, οδήγησε σε μια αίσθηση παντοδυναμίας τους δημόσιους φορείς πολιτικής, ακόμα, θα μπορούσε να πει κανείς, οδήγησε και στους δύο παγκόσμιους πολέμους καθώς και στην επικράτηση των αυταρχικών καθεστώτων φασιστικού, κομμουνιστικού  και ναζιστικού τύπου.  Από την κριτική του Forbes δεν γλυτώνει ούτε η Fed με τις πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης που ακολουθεί εδώ και λίγα χρόνια. Και δω, στο σημείο αυτό,  βρίσκεται η χριστουγεννιάτικη ευχή του περιοδικού: το νέο έτος να βρει την Fed στα «καλά της», για να διορθώσει τη στρεβλή αντίληψη των προηγούμενων χρόνων, και με τις εντελώς αντίθετες πολιτικές (το γνωστό tapering), να περιορίσει την ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί στην αγορά.

Tο λυκόφως της δικαιοσύνης...

του David Malone, αναδημοσιευση απο τη Λεσχη...

Το Δεκέμβριο του 2012 ένα δικαστήριο των ΗΠΑ απέδειξε ότι η τράπεζα HSBC είχε ξεπλύνει δισεκατομμύρια δολάρια που προέρχονταν από εμπόριο ναρκωτικών. Εν τούτοις  με την ίδια δικαστική απόφαση η ίδια η HSBC κρίθηκε ότι δεν ήταν ένοχη για ξέπλυμα χρήματος. Μάλιστα δεν κρίθηκε ένοχο ούτε και κανένα από τα στελέχη της.

Ακολούθησαν έντονες αντιδράσεις. Στις ΗΠΑ η Elizabeth Warren, γερουσιαστής Μασαχουσέτης, σφυροκόπησε τους ελεγκτές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας με ερωτήσεις σε μια ακρόαση της ειδικής επιτροπής της Γερουσίας για τις τράπεζες.

“Κανένας δεν οδηγήθηκε σε δίκη. Από κανέναν δεν αφαιρέθηκε η άδεια παροχής τραπεζικών υπηρεσιών, και καμία επιτροπή δεν εξέτασε το ενδεχόμενο να απαγορευτούν οι δραστηριότητες της HSBC στις ΗΠΑ.”

Πράγμα αρκετά εξοργιστικό, ιδίως καθώς το ίδιο διάστημα, σύμφωνα με εκθέσεις αρμόδιων τμημάτων της Γερουσίας και του υπουργείου Δικαιοσύνης, η HSBC

“απέφυγε να καταγράψει κινήσεις εμβασμάτων συνολικού ύψους άνω των 670 δις δολλαρίων που πραγματοποιήθηκαν ηλεκτρονικά, και επίσης άνω των 9,4 δις δολλαρίων για συναλλαγές σε μετρητά μέσω της HSBC στο Μεξικό, από το 2006 ως τουλάχιστον το 2009”.

Τον είδα τον Σημίτη...

Του Αρη Δαβαράκη, toPortal.gr...

Τον είδα τον Σημίτη, τον είδα το πουρνό, εδώ στην Ηροδότου, με έναν κολλητό. Εκείνοι ανεβαίνανε γελαστοί κουβεντιάζοντας προς το Κολωνάκι, εγώ κατέβαινα προς Βασιλίσης Σοφίας. Το πεζοδρόμιο είναι στενό, σχεδόν σπρωχτήκαμε και λιγάκι προσπαθώντας ευγενικά να κάνουμε χώρο, πάντα με το χαμόγελο και χωρίς να διακόψει τη συζήτησή του - που πρέπει να ήταν ευχάριστη αφού είχε και γέλιο. Εγώ ως περίεργο άτομο σταμάτησα να δω τριγύρω να εντοπίσω πού ήταν η φρουρά που ακολουθεί κατά βήμα τους εθνοπατέρες –και τους τριτοκλασάτους ακόμα – αλλά όσο και να προσπάθησα δεν τους είδα. Κάπου θα ήταν οπωσδήποτε κάνα, δυο ή και τρεις –το ζήτημα είναι πως δεν κατάφερα να τους δω με τα μάτια μου πουθενά. Και η Ηροδότου είχε κόσμο εκείνη την ώρα και εγώ την ώρα που «σπρωχτήκαμε» τόσο ευγενικά με τον κύριο Κώστα θα μπορούσα να είχα ένα περίστροφό ας πούμε στην τσέπη μου (φορούσα και σακάκι, Νοέμβριος είναι) και να τον σκότωνα στην ψύχρα τον άνθρωπο. Μετά, περπατώντας θυμήθηκα πως και στην Ράτκα που τον έβλεπα να τρώει κάποια βράδια παρέα με το ζεύγος Τσουκαλά (λέμε τώρα) ρωτούσα «μα που είναι η φρουρά» και μου απαντούσε η Ράτκα «εδώ είναι αλλά δεν θα μπορέσεις να τους διακρίνεις. Δεν θέλει να ενοχλεί ο πρωθυπουργός». Ητανε και πρωθυπουργός βλέπετε τότε.

Και μπήκα σε σκέψεις. Η οκταετία Σημίτη που συνέπεσε με την περίοδο που ήμουν 40 προς 50 ετών ήταν ένας οικονομικός παράδεισος για την Ελλάδα. Όλοι είχαμε λεφτά.

Ανάπτυξη δίχως χρήμα; Απλούστατον!

Cogito ergo sum...

Το ότι ταΐσαμε με 120 δισεκατομμυριάκια τις τράπεζες, προκειμένου να αποφύγουμε την πτώχευση και να έχουμε πρόσβαση σε καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα κλπ το ξέραμε. Επίσης, ξέραμε αυτό για το οποίο μας διαβεβαίωσε ο πρωθύ και η συμμωρία του, δηλαδή ότι η στήριξη των τραπεζών ήταν εκ των ων ουκ άνευ προκειμένου να διοχετευτεί ζεστό χρήμα στην αγορά (νάτη η ρευστότητα!) και να ξαναπάρει μπροστά η πραγματική οικονομία (νάτη κι η ανάπτυξη!). Αυτά τα ξέραμε, έτσι; Μπράβο. Τώρα είναι ώρα να τα ξεχάσουμε!

Στο θεό σας, πιστέψατε αυτές τις παπαρδέλες; Πιστέψατε ότι οι τράπεζες, με το που παντελόνιασαν τις ενισχύσεις, θα ρίχνανε χαρτούρα στην αγορά; Πάτε καλά, ρε σεις; Για συνέλθετε, σας παρακαλώ. Κι αν επιμένετε να κοιμάστε τον ύπνο τού δικαίου και να ονειρεύεστε ρευστότητα, ανάπτυξη και λοιπά μπαρμπούτσαλα, έρχεται το δίδυμο τρόικας-Blackrock να σας ξυπνήσει.

Παρενθεσούλα για τους αδαείς. Η Blackrock είναι μια πολιτειακή εταιρεία διαχείρισης επενδύσεων, η μεγαλύτερη στον κόσμο. Ανάμεσα στις δουλειές που αναλαμβάνει, είναι και η διαχείριση των κρίσεων. Στην Ελλάδα έχει αναλάβει την αξιολόγηση των ελληνικών τραπεζών και τροφοδοτεί με τα πορίσματα και τις συστάσεις της την τρόικα. Κλείνει η παρενθεσούλα.

Τι λέει, λοιπόν, η Blackrock (και, κατ' επέκταση, η τρόικα); Λέει ότι η αύξηση των δανείων που χορηγούν οι τράπεζες πρέπει να είναι ανάλογη του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ.

Ένα σύστημα απάτης...

Αριστείδης Κάντζος, Νομικα Αναλατα...

Το καπιταλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα απάτης. Είναι δε, τόσο ανερυθρίαστοι οι υποστηρικτές του, που το ομολογούν κυνικά αρχής γενομένης από το θέμα των εκλογών.

From the depths",  William Balfour, 1905

Πρώτα από όλα έχεις Κοινοβουλευτική "Δημοκρατία"! Ψηφίζεις μία φορά ανά 4ετία θεωρητικά με ενισχυμένη αναλογική, εκλέγεις μία μειοψηφία που στα χαρτιά πλειοψηφεί, εκείνη διαπλέκεται με ένα μηχανισμό επιχειρηματικών στρατών, εναλλάσσεται με την αξιωματική αντιπολίτευση στα κυβερνητικά έδρανα, νομοθετεί εις βάρος σου, πριμοδοτεί τους ολιγάρχες, δεν λογοδοτεί για τα πεπραγμένα της, κληρονομεί την εξουσία στους απογόνους της.

Εν συνεχεία έρχεται η οικονομία με το δημοσιονομικό και το νομισματικό εργαλείο της, να ρυθμίσει τα γρανάζια του καπιταλισμού στις διάφορες εκφάνσεις του... σοσιαλδημοκρατία, νεοφιλελευθερισμός, εθνικοσοσιαλισμός κοκ. Κάθε απάτη λοιπόν ως γνωστόν έχει και ένα μηχανισμό με γρανάζια. Για παράδειγμα έχουμε το γρανάζι την τιμής των παραγόμενων προϊόντων! Εδώ σου λέει ο καπιταλιστής καθορίζω την αξία των παραγόμενων προϊόντων με πλασματικό τρόπο.

Ο φόβος είναι χρήμα...

αλλη μια φορα εξαιρετικος Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Στον δρόμο τούς βλέπεις και τρομάζεις, γιατί ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε τρομάξουν. Ούτε να προστατεύσουν θέλουν τον περίφημο μέσο πολίτη που μέχρι χτες φαντασιωνόταν την αδιατάρακτη και αδιάφορη για όλα ατομική ευωχία, ούτε να προλάβουν το έγκλημα που συμβαίνει πάντοτε μέσα σε όλες τις κοινωνίες. Όχι. Ο ρόλος που έχει ανατεθεί (από το κράτος) σ' αυτά τα "παιδιά του λαού" (άλλωστε και οι ναζί της Χρυσής Αυγής παιδιά του λαού είναι), τα οποία πληρώνονται (από την κοινωνία), είναι ο ρόλος του κρατικού, συστημικού καλύτερα, μαντρόσκυλου εις βάρος της κοινωνίας.
Μιλάμε βέβαια γι' αυτόν τον ανώνυμο πολτό της ανωνυμίας που καθημερινά σημαιοστολίζεται τη φρίκη του και υπό το πρόσχημα χρήσεως εντολής καταλαμβάνει τας οδούς και τας ρύμας (πραγματοποιώντας με κάθε βήμα και μια σύνθλιψη της συντακτικής συνθήκης η οποία συναρθρώνει την κοινωνία), καταλαμβάνει λοιπόν ως οιονεί αστυνομικό (και υπόρρητα στρατιωτικό να το πεις, μέσα είσαι) πραξικόπημα την πόλη, τόσο με την πραγματική όσο και με τη συμβολική της έννοια, ώστε ο φόβος να γίνει ο βασικός συνεκτικός κρίκος της καθημερινότητας εκείνων που καθαγιάζονται στα δελτία ειδήσεων των οκτώ και στις "ανατρεπτιάδες" του σνάιπερ της δημοσιογραφίας Γιάννη Τράγκα (το Γιάννη δεν είναι  λάθος, κύριε διορθωτά, ούτε το Τράγκα. Απλώς περισσεύει το Μιχαλολιάκος, Μπόμπολας, Βενιζέλος και άλλα ευανθή), όλων εκείνων λοιπόν που καθαγιάζονται από τα χαμερπή σκατολοΐδια του συστήματος ως "ο απλός λαός που πρέπει να καταλάβει". Και αυτό που πρέπει να καταλάβει ο "απλός λαός" τώρα, που η ανακατανομή πλούτου εις βάρος του διαδέχεται την άλλη με ταχύτητα βλακείας Κεδίκογλου και κάθε Μουρούτη (αφήνω απ' έξω τον Ψαριανό και τον Μπίστη της ΔΗΜ.ΑΡ., που ο καθένας τους είναι μια κατηγορία μόνος του), είναι ο φόβος. Διότι ο φόβος, στην εποχή της παραγωγικής παράλυσης που έχει επιβάλει ο παρακρουστικός και απόλυτα αποτυχημένος νεοφιλελευθερισμός, είναι η μορφή υπεραξίας για τη συνέχεια και την ολοκλήρωση του συστήματος. Ο φόβος είναι χρήμα. Δηλαδή διακόπτης εκτροπής από τον ηλεκτρισμό της συνέχειας στο εναλλασσόμενο ρεύμα των υπερούσιων καθεστωτικών αποφάσεων. Άρα, πεδίο ιδεολογικής, θεωρητικής και εν τέλει ταξικής σύγκρουσης.
Στην επιβολή αυτού του φόβου συμμετέχουν ο "καθείς με τα όπλα του" (αντάλλαξα το "και" με το "με" και ζητώ συγγνώμη από τον ποιητή) και ο Προβόπουλος της Τράπεζας της Ελλάδος και το άχαρο αβερωφίδιο που είναι ένας πρωθυπουργός παραδειγματικά εξαφανισμένος από τη Βουλή και οικτρά απών από την πραγματικότητα ανθρώπων, αλλά όχι από τη φασματική περαίωση μιας γελοίας αριθμητικής καταργημένης από τα μαθηματικά του οικονομείν ελεύθερους ανθρώπους, μετέχει στον φόβο ο ολοένα και πιο βδελυρός και σεξιστικά υπόδουλος Βενιζέλος (το πρότυπο, για μένα, του σύγχρονου φασίστα εδώ και χρόνια, πράγμα που έχω γράψει άλλωστε), μετέχει ο Φώτης Κουβέλης μαζί με όλο το ρημαδιό αριστερών συνειδήσεων που τον ακολουθεί, μετέχει αυτή η διασταύρωση αποπροσανατολισμένου λαγού και διακοπής ρεύματος που λέγεται Στουρνάρας, μετέχει όλο το καθαρό φασισταριό των υπογείων της Συγγρού (αλήθεια, ρε παιδιά, τι έγινε μ' εκείνους τους πυροβολισμούς στα γραφεία της Ν.Δ.; Ούτ' ένα τηλεφώνημα; Ούτ' ένα γράμμα;), μετέχει όλη η φαιά γραβατοσύνη της διανοούμενης εξουσίας και όλη η φαιά γραμματοσύνη της εξουσιαστικής διανόησης, μετέχει φυσικά αυτό το τομάρι ο Δένδιας (ένας γελοίος Καισαρίων αβροπρεπούς χαμέρπειας προς τον ισχυρό, λόγω οικογενειακής παράδοσης, πολυτελούς υπόκυψης), μετέχει όμως και το έσχατο τομάρι που ντύνεται, στολίζεται και βγαίνει στη ρούγα για να τσακίσει κορμιά. Το έσχατο και πιο σωματικό όργανο του φόβου. Το γομάρι. Το παιδί του λαού. Το όρθιο το ζώο. Ο βιομηχανικός εργάτης του ξυλοδαρμού, ο σταχανοβίτης του συστημικού ανορθολογισμού: να παράγει όσο περισσότερο φόβο μπορεί. Τους βλέπεις και τους φοβάσαι. Απομακρύνεσαι και νομίζεις ότι γλιτώνεις. Και το τραγικό είναι πως πράγματι γλιτώνεις. Άμα γουστάρουν, σε πιάνουν. Γιατί τους είπες "άσε με να περάσω". Γιατί τους ρώτησες οργισμένα "τι θέλετε εδώ;". Γιατί χειροκρότησες ειρωνικά επειδή βολτάρουν χωρίς λόγο κράνη, παλάσκες, μοτοσικλέτες στο κέντρο της Αθήνας στις 11 το βράδυ μιας "καθημερινής ευδίας", που λέει κι ένας άλλος ποιητής από εκείνους που δεν θα μάθει ποτέ το αβερωφίδιον, αλλά που διαθέτουν τις λέξεις που θα τους θάψουν (σε μια πολύπλοκη διαδικασία ταφής που ίσως και να ανατρέπει, αγαπημένε μου φίλε και δάσκαλε Τ.Π., καθεστώτα συμπεράσματα περί το όλον και το μέρος), γιατί τριγύριζες σε απαγορευμένες συναθροίσεις διεκδίκησης του εαυτού σου μέσα στον κόσμο. Τους βλέπεις στον δρόμο και τους φοβάσαι.
Φαντάσου τώρα να είσαι παιδάκι και στις τρεις η ώρα τα χαράματα να ξυπνάς μέσα σ' έναν εφιάλτη από εξωγήινους που σου αρπάζουν τον πατέρα ούτε καν από τα χεράκια σου, αλλά μέσα από τον ύπνο σου. Κι από πάνω να σε κρατάνε -φαντάσου το απόλυτο της στιγμής- μην τυχόν και ειδοποιήσεις ουρλιάζοντας τους δικούς σου. Τους φίλους σου και τους φίλους των φίλων σου. Φαντάσου τη σιδερένια κλίμακα που σου βυθίζει το μυαλό στην άβυσσο. Το σπίτι που γέμισε τρόμο σαν εφιάλτης του Γκιούλιβερ. Παρουσία εισαγγελέα. Στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Και θέλεις τώρα να μου πεις ότι το γουρούνι που έσπασε την πόρτα, μαζί με τα άλλα γουρούνια, ήταν οι ενσύνειδοι υπηρέτες της κεκανονισμένης τάξεως, οι οποίοι πράγματι έδρασαν ελευθέρως πεπεισμένοι ότι πράττουν το σωστό. Ρε, δεν πάτε στον διάβολο όλοι σας. Χιτλεροειδή εξαμβλώματα του απείρως επιχειρείν! Και σιγά μην είσαστε τέτοια, δηλαδή. Κοινά πτυελοδοχεία και κοινά δοχεία νυκτός του συστήματος είσαστε. Απλά πηνία του φόβου. Μετατροπείς. Ώσπου κάποιος να κατεβάσει τον διακόπτη. Ή να τον ανεβάσει. Εκεί όμως παίζεται το παιχνίδι. Στην καίρια στιγμή του διακόπτη. Στη ροή του ηλεκτρισμού. Κι είναι αυτό που πρέπει να έχει κατά νου η Αριστερά. Όλη η Αριστερά. Και όλοι στην Αριστερά. Στη ροή του φόβου. Στη ροή του χρήματος των ανθρώπων.

Τέλος παιχνιδιού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Οπως είναι πασίγνωστο, το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, το τραπεζικό, συνδέεται με τη «νομιμοποιημένη» πολλαπλή εξαπάτηση του κοινού.

Οι καταθέτες, εμπιστευόμενοι τα χρήματά τους στις τράπεζες, πιστεύουν ότι τα εξασφαλίζουν, ενώ αυτά, την ίδια στιγμή, κυκλοφορούν σε άγνωστες αγορές, εκτεθειμένα σε κινδύνους ασύλληπτους ακόμη και για την πιο νοσηρή φαντασία. Από την εποχή του New Deal (1935) μέχρι το 1980, το επάγγελμα είχε τεθεί υπό αυστηρή επιτήρηση και δημόσιους ρυθμιστικούς ελέγχους, με κύριο γνώρισμα τον περιορισμό της έκθεσης του καταθετικού χρήματος στις κερδοσκοπικές μπίζνες των τραπεζών και τη σταθεροποίηση της χρηματοδοτικής λειτουργίας προς την πραγματική οικονομία. Ωστόσο, κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, με το νεοφιλελευθερισμό και μονεταρισμό, οι απορρυθμίσεις και απελευθερώσεις κατάργησαν τους περιορισμούς, οι τράπεζες απέβησαν βασικός μοχλός κερδοσκοπίας και σπάνιο είδος η χρηματοδότηση της οικονομίας. Διαβλήθηκε η έκδοση δημόσιου χρήματος, επετράπη η δημιουργία ιδιωτικού εικονικού χρήματος από αυτές. Πλημμύρισαν η Αμερική και η Ευρώπη από «φούσκες» εικονικού χρήματος, που οι δημιουργοί του κατέληξαν σε αδυναμία να τιμούν.
Η διορθωτική αντίστροφη μέτρηση άρχισε από την Αμερική με τον πρόεδρο Ομπάμα (2009), ο οποίος επαναφέρει δημόσιους ελέγχους στη χρηματοπιστωτική σφαίρα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, περισσότερο δέσμιοι του λόμπι των τραπεζών, ακολούθησαν με εφεκτικότητα και υστέρηση, ενώ σήμερα κάνουν μεταβολή, ακυρώνοντας και τα ελάχιστα βήματα που είχαν κάνει ή επαγγέλλονταν ότι θα κάνουν.
Ο ευρωπαϊκός φόρος 0,02% στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές αποδείχθηκε ούτε καν φύλλο συκής, αλλά απλό στρινγκάκι. Παράλληλα, ο διαχωρισμός των καταθετικών τραπεζών από τις επενδυτικές θεσπίσθηκε τόσο χαλαρά, ώστε κατανοήθηκε ως απλή «στάχτη στα μάτια» των καταθετών. Αντί να καθησυχάζει τις ανησυχίες τους, τις νομιμοποιεί και τις επαυξάνει. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή απόφαση του Ιουνίου 2012 για διαχωρισμό των τραπεζικών χρεών από τα κρατικά και η απ' ευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ESM, όχι μόνον ουδέποτε εφαρμόσθηκε, αλλά και αυθαίρετα ερμηνεύθηκε από τη Μέρκελ ότι δεν αφορά παρελθόντα και συσσωρευμένα τραπεζικά χρέη, αλλά αποκλειστικά και μόνο μελλοντικά.
Τέλος, με την κυπριακή απόφαση, καταφέρεται χαριστική βολή στην καθ' όλα νόμιμη προσδοκία των καταθετών για αυστηρότερη ρύθμιση της τραπεζικής ασυδοσίας. Το σχέδιο τραπεζικής ενοποίησης της Ευρώπης, που οριστικοποιήθηκε στις αρχές του 2013 και θεωρήθηκε απαράκαμπτη προϋπόθεση για τη δημιουργία ενιαίου οικονομικού χώρου, προβλέπει ως πρώτο βήμα την ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων ανεξαρτήτως μεγέθους. Ωστόσο, με το κυπριακό πείραμα, οι καταθέσεις «συνυπευθυνοποιούνται» και ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης παρακάμπτεται. Οχι μόνον η υποθετική πορεία προς την τραπεζική ενοποίηση διακόπτεται ή μετατίθεται σε ασαφές μέλλον, αλλά ακόμη και ο υπάρχων μηχανισμός στήριξης αδρανοποιείται, αφού αντί «διασώσεων από έξω» προτιμώνται πλέον οι «διασώσεις από μέσα». Το κόστος των διασώσεων επιρρίπτεται στο εξής στον διασωζόμενο. Πόσο ρεαλιστικό και βιώσιμο μπορεί να θεωρηθεί το νέο υπόδειγμα; Πού άγεται η Ευρώπη με την εφαρμογή του;
Οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να μην αναλαμβάνουν διασώσεις άλλων λαών, κρατών, τραπεζών. Ωστόσο, θα έπρεπε οι υπεύθυνοι ηγέτες να τους εξηγούν ότι στη διεθνή οικονομία κάθε κατάρρευση ενός στοιχείου της συνεπάγεται ανάλογο κόστος και αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις για τα υπόλοιπα. Αποτελεί κοινό συμφέρον όλων η αποτροπή κατάρρευσης ακόμη και ενός στοιχείου και η μοναδική οδός προς διατήρηση της διεθνούς σταθερότητος είναι η διάχυση του κόστους διάσωσης μεταξύ όλων των πλευρών. Εάν αυτό ισχύει για τη διεθνή κοινότητα, ισχύει κατά μείζονα λόγο για την κοινότητα χωρών που επιλέγουν κοινό νόμισμα. Η αξίωση αλληλεγγύης μεταξύ εταίρων δεν βασίζεται στην ηθική ούτε στον αλτρουισμό, αλλά στο κοινό συμφέρον. Οσο ταχύτερα σταθεροποιείται ο εύθραυστος εταίρος τόσο αποτελεσματικότερη η εύρυθμη λειτουργία του συνόλου. Ωστόσο, εξ ορισμού ο εύθραυστος διαθέτει πολύ λιγότερα μέσα διάσωσης από ό,τι οι πλεονασματικοί. Οταν η διάσωση περιορίζεται στα μέσα αυτού που βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης έχει τις λιγότερες πιθανότητες επιτυχίας και το υψηλότερο κόστος για τους εταίρους του. Αναφαίρετο το δικαίωμα των ισχυρών της Ευρώπης να αποποιούνται το κόστος σταθεροποίησης των αδυνάτων, ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, επωμίζονται μοιραία το κόστος από την επί θύραις κατάρρευση αυτών και την αποσταθεροποίηση του κοινού νομίσματος. Δεν μπορούν να αποποιούνται και τα δύο, ούτε βέβαια να ενοχοποιούν γι' αυτό τα θύματα των δικών τους επιλογών. Εάν σήμερα οι προοπτικές του ευρώ εξαντλούνται, ιστορική ευθύνη για αυτό φέρουν όσοι διαθέτουν τα μέσα για να το διασώζουν, αλλά το αποφεύγουν, παρά όσοι έχουν στερηθεί πλέον κάθε μέσου.

kvergo@gmail.com

Όλα είναι ένα ψέμα… Κύριε Σόιμπλε...

Γράφει ο Αποστόλης Φωτιάδης, aka @Balkanizator   για τον Παραλληλογραφο...

Δεκατρία χρόνια και δυο μήνες πριν ο Σόιμπλε υποβάλει την παραίτηση του από την κεφαλή του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) εμπλεκόμενος προσωπικά σε σκάνδαλο χρηματισμού του κόμματος με μαύρο χρήμα…

…είναι στα αλήθεια οδυνηρό αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Είναι η καταστροφή μιας οικονομίας και ακόμη περισσότερο ο θάνατος των ονείρων μιας κοινωνίας. Βέβαια όπως όλοι, φρόντισαν για αυτό τα ντόπια φερέφωνα της ετερόφωτης κυριαρχίας, μαθαίνουμε ότι αυτά παθαίνει όποιος πλένει μαύρο Ρωσικό χρήμα και επενδύει το μέλλον του στον καπιταλισμό-καζίνο. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Γίνονται όμως ακόμη πιο οδυνηρά όταν αυτή την αλήθεια την σφετερίζονται άνθρωποι σαν το Σόιμπλε για να σου τρίψουν στη μούρη τα ψέματα τους…

…την δύσκολη εκείνη νύχτα ο τότε ηγέτης του CDU, αν και αρχικά το αρνείται, αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι έχει ο ίδιος παραλάβει 100,000 μάρκα σε μετρητά από τον Karlheinz Schreiber, φυγόδικο τότε έμπορο όπλων ο οποίος συχνά έδινε χρήματα σε στελέχη του CDU. Στο τέλος παραδέχτηκε ότι συνάντησε τον κ. Schreiber πολλές φορές και όχι μόνο μία όπως αρχικά είχε πει… (http://www.thedailybeast.com/newsweek/2000/02/27/scandal-sinks-schauble.html)

Το παραμύθι αλλάζει αναλόγως τη χώρα αλλά η ιστορία είναι η ίδια. Το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου ήταν ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος για τη διάσωση του οποίου δεν μπορούν να πληρώσουν οι σκληρά φορολογούμενοι Γερμανοί. Στην Ελλάδα ήταν οι τεμπέληδες του δημοσίου, στην Ιταλία οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, μετά αυτοί ανακαλύφθηκαν και για την ελληνική αφήγηση, στην Ισπανία η φούσκα των ακίνητων, στην Ιρλανδία τα ίδια με την Κύπρο και στην Πορτογαλία; ε μα ήταν απλώς χρεοκοπημένη και πολύ μικρή για να χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία. Όλες ήταν άρρωστα μοντέλα ανάπτυξης τα οποία έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν όπως είπε ο Σόιμπλε. Σε αυτούς που του κάνουν κριτική ότι η Γερμανία αντί να βοηθάει για την λύση της κρίσης την χρησιμοποιεί για να επεκτείνει την ηγεμονία της ο Σόιμπλε απάντα ότι τον ζηλεύουν «όπως τον καλό μαθητή στο σχολείο».

Όντως ο κ. Σόιμπλε έχει μαθητεύσει δίπλα στους καλύτερους. Όταν δεκατρία χρόνια και δύο μήνες πριν υπέβαλε την παραίτηση του ήταν ο προστατευόμενος και επίλεκτος διάδοχος του Καγκελάριου Χελμούτ Κολ, ο οποίος είχε στήσει το πλυντήριο που γέμιζε τα ταμεία του κόμματος για περίπου δυο δεκαετίες. Ο Σόιμπλε ήπιε το πικρό ποτήρι και αποχαιρέτισε την καρέκλα νούμερο ένα για πάντα. Ήταν επίσης από τους βασικούς διαπραγματευτές της επανένωσης των δυο Γερμανιών το 90’, που εφάρμοσαν το δόγμα άγριας λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων που επέβαλε τότε η Τροιχαντ (http://en.wikipedia.org/wiki/Treuhand). Ήταν πάντα στην ουσία ένας φονταμενταλιστής του νεοφιλελευθερισμού.

Το πρόβλημα με το να είσαι  ζηλωτής είναι ότι πρέπει να κρύψεις  την πώρωση σου πίσω από μια αληθοφανή αφήγηση, πρέπει να επικαλείσαι κάποιου είδους ηθικό πλεονέκτημα απέναντι σε αυτόν που εξαναγκάζεις να προσκυνήσει το δικό σου θεό. Αυτό όμως είναι “ηθικισμός”, όχι ηθική. Όταν μαζί με πολλούς άλλους οι Γερμανοί ανταποκριτές πλημμύρισαν την Αθήνα πριν από τρία χρόνια, με εξαίρεση μερικούς από τους καλύτερους επαγγελματίες διεθνώς, ήρθαν με αυτήν την ατζέντα. Δεν ρωτούσαν τον κόσμο τι πήγε λάθος, του έλεγαν αυτοί τι έκανε λάθος, και γιατί τώρα είχε έρθει η ώρα να τιμωρηθεί. Ήξεραν μάλιστα πόσους δημόσιους υπαλλήλους είχε η Ελλάδα, παρότι αυτό δεν το ήξερε ούτε η ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί ήταν πάντα μεταξύ 1 και 1,5 μύρια και οι περισσότεροι ήταν αργόσχολοι, βύσματα ή τεμπέληδες. Όταν η απογραφή τους έβγαλε λίγο κάτω από 700 χιλιάδες και μερικά σοβαρά στατιστικά τους έβγαζαν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους δεν βρέθηκε ούτε ένας για να πει την άλλη άποψη. Στην Ελληνική περίπτωση οι Γερμανοί δημοσιογράφοι μίσησαν μέχρι και τους ελίτ αφού λόγο απείθειας ή ανικανότητας αργούν του θανατά να προχωρήσουν τα προγράμματα των μνημονίων.

“Η Κύπρος είναι μοναδική περίπτωση” και “Η Κύπρος είναι μοναδική περίπτωσ”η… και πάνω από όλα “Η Κύπρος είναι  μοναδική περίπτωση”.

«Η Κύπρος είναι  μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση  και εμείς βρήκαμε τη λύση για  αυτό» είπε σήμερα ο Σόιμπλε.

Στην Ελληνική περίπτωση είχαν βέβαια κάποιο δίκιο, αφού η χώρα ήταν μπάχαλο. Στην Κύπρο όμως που δεν είναι μπάχαλο οι Γερμανοί πήγαν να εφαρμόσουν την πετυχημένη συνταγή βιαστικά. Αρκεί να έβλεπε κανείς τον παρουσιαστή του δημοσίου Γερμανικού ZDF, που ολοφάνερα περνιέται για υπόδειγμα δημόσιου υπάλληλου-δημοσιογράφου, να ανοίγει το κεντρικό δελτίο στάζοντας κυνισμό για την Κύπρο και τους Κύπριους που (κατά προσέγγιση) «πλένουν το χρήμα των Ρώσων», «επιχειρηματικό μοντέλο των Κυπρίων που είναι απλώς ένα πλυντήριο μαύρου χρήματος» ή τελικά «τους Κύπριους που συνετρίβησαν, από την Γερμανία που κυριάρχησε».

Σύμφωνα με έρευνα που συνυπογράφουν ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΕCD) και η FATF (Financial Action Task Force) ένα διακυβερνητικό όργανο που προωθεί την εφαρμογή νομοθεσίας για την καταπολέμηση μαύρου χρήματος, η Γερμανία είναι η χώρα στην οποία ξεπλένονται κάθε χρόνο περισσότερα από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή οικονομία. Περίπου 50 έως 60 δις κάθε χρόνο (65 έως 78 δις δολάρια) κάθε χρόνο. Οι Γερμανικές αρχές καταφέρνουν να εντοπίσουν μόνο ένα 0,5% από αυτά. (http://flarenetwork.org/media/files/echo2_ml-in-de.pdf). Η Γερμανική οικονομία είναι για την ακρίβεια μία από τις πιο αγαπημένες του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος (http://www.dw.de/germany-a-safe-haven-for-money-laundering/a-16343313) και ιδιαίτερα της  Ιταλικής Μαφίας όπου και επανεπενδύει τεράστιο μέρος των παράνομων κερδών της. Εκεί έστησε και ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων. Το γνωστό και ως “Υπόθεση Di Girolamo” με ξέπλυμα δυο δις και εξαγορά ανύπαρκτων ψήφων Ιταλών της διασποράς σε χωριά γύρο από την Στουτγάρδη, με τις οποίες εξελέγη Γερουσιαστής του Κόμματος του Λάου της Ελευθερίας ο ομώνυμος Γερουσιαστής (http://www.computerworlduk.com/news/networking/19033/italian-telcos-caught-up-in-massive-mafia-fraud/). Η Deutsche Bank έχει μια από της πιο εκτεταμένες μοχλεύσεις κεφαλαίου στο κόσμο, ώστε πολλοί να την περιγράφουν ως μια σταθερή φούσκα. Οι υπηρεσίες αποτελούν το 70% της Γερμανικής οικονομίας. Η Γερμανία έχει λίγο πολύ το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου, με δυο βασικές διαφορές. Έχει βιομηχανική παραγωγή και… δεν χρειάζεται κάποιον να την διασώσει. Όλη η ευρωζώνη στην πραγματικότητα στηρίζεται πάνω στο ίδιο χρεοκοπημένο πια επιχειρηματικό μοντέλο. Και η Γερμανία χρησιμοποιώντας την κρίση αποπειράται μια μεγάλη απόδραση. Εγκαταλείπει μια μπίζνα που έστησαν συλλογικά οι Ευρωπαϊκές ελίτ, υποσχόμενη δια στόματος Μέρκελ (στο ετήσιο δείπνο της ελίτ Ευρωπαίων βιομηχάνων την προηγούμενη εβδομάδα στο Βερολίνο) μια μελλοντικά ανταγωνιστική Ευρωπη χρεώνοντας την αποτυχία στους άλλους. Κοινωνικοποιεί το κόστος της φούσκας της ευρωζώνης στις χώρες του νότου, προωθεί την εσωτερική υποβάθμιση ώστε στο μέλλον να έχει μια ζώνη φθηνής εργατικής δύναμης, προσπαθεί να μονοπωλήσει τον έλεγχο της ροής κεφαλαίων στην ευρωζώνη. Ίσως έτσι επιβιώσει στον άγριο κόσμο που ανατέλλει, όπου η Ευρώπη θα είναι ένας ακόμη παίκτης ανάμεσα στους αναπτυσσόμενους γίγαντες.

Πόσο αντέχει όμως ένα ψέμα; Από τα ερείπια της Κύπρου θα γεννηθούν γεωπολιτικά τέρατα. Από τα ερείπια της Ελλάδας επιστρέφουν στο προσκήνιο τα χειρότερα φαντάσματα της Ευρωπαϊκής ιστορίας. Η Ιταλία, και ίσως σε λίγο η Πορτογαλία, μένουν ακυβέρνητες. Ο απομονωτισμός της Γερμανίας και η εμμονή στις πολιτικές λιτότητας διαρρηγνύουν τα θεμέλια όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και ολόκληρου του Ευρωπαϊκού προγράμματος. Ίσως αυτά είναι υπολογισμένα στην εξίσωση ηγεμονίας του Σόιμπλε ως το αναγκαίο κόστος. Αυτό εάν τον υπερτιμήσει κάνεις ως πολιτικό. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για έναν μέτριο ψεύτη. Ή μάλλον για έναν εραστή της μισής αλήθειας.

Το μειλίχιο τέρας...

Του Ευάγγελου Αυδίκου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο τίτλος είναι δανεικός. Ανήκει σε βιβλίο του Ιταλού φιλοσόφου Ραφαέλε Σιμόνε, που πρόσφατα κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Βάζει το νυστέρι του σ’ ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Στον τρόπο δηλαδή που ο καταναλωτισμός, ο σύγχρονος Μινώταυρος, άλλαξε προβιά παίρνοντας τη μορφή μειλίχιου όντος που νοιάζεται για το καλό όλων. Είναι η ίδια ιστορία που λέγεται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικά μέρη του κόσμου. Το ζήσαμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Υποσχέθηκε παραδείσους. Σαγήνεψε κλείνοντας το μάτι με υπονοούμενα. Ο κόσμος έμοιαζε νήπιος. Χωρίς προβλήματα. Με πλατιά χαμόγελα. Με μια διαρκή νιότη που την εξασφάλιζαν οι πολλές πιστωτικές κάρτες, τα τραβηγμένα πρόσωπα στα εργαστήρια των πλαστικών ελπίδων. Με μια έγνοια για ξόδεμα. Για φυγή. Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν σαν τις σταγόνες στους καταρράκτες την ώρα που επιχειρούν το σάλτο μορτάλε.

Οι άνθρωποι άλλαξαν. Εχασαν την ψίχα τους. Την ανθρωπιά. Τη σκέψη που λοιδορήθηκε. Ο σύγχρονος Μινώταυρος μπόρεσε να δράσει ύπουλα. Εγινε τρυφερός, τσαχπίνης. Πήρε το μάθημα από τον Θησέα. Αφησε τους λεονταρισμούς και την προσπάθεια να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του. Ανακάλυψε τις γαλιφιές και μπόρεσε έτσι σιγά σιγά να καταβροχθίσει τα σωθικά του αντιπάλου του. Να τον κάνει υποχείριό του. Να πιστέψει σε νέους θεούς. Αρχισε να σκάβει τον λάκκο του. Να βρομίζει το περιβάλλον, να φοβάται και τη σκιά του, να τρομοκρατείται στην ιδέα των γηρατειών. Να γίνει άφιλος. Να μείνει μόνος με την τηλεόραση. Να κάνει μέτρο της ευτυχίας του τις πιστωτικές κάρτες, τη διαρκή κίνηση, τα λαμπερά φώτα. Να ξεχάσει τη χαρά των απλών πραγμάτων, τη ζεστασιά του σπιτιού του, το χαμόγελο των αγαπημένων του ανθρώπων.

Το μειλίχιο τέρας πήρε τη μορφή της τηλεφωνήτριας που ντάλα μεσημέρι τηλεφωνούσε στους πελάτες για να πουλήσει τα «εικονίσματα» της καινούργιας «θεότητας». Ανοιγες την τηλεόραση κι εμφανίζονταν με τη μορφή διαφημίσεων. Οδηγούσες και οι μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες σε έκαναν να νιώθεις ένοχος που δεν είχες προλάβει να ψωνίσεις. Το μειλίχιο τέρας έγινε η σύγχρονη λερναία ύδρα. Τα κεφάλια του, αμέτρητα. Είχε την ικανότητα να παίρνει πολλές μορφές. Να τρυπώνει παντού και τελικά να ξεριζώνει την ψυχή των ανθρώπων. Να τους αναγκάζει να μαϊμουδίζουν. Να αγοράζουν «προτηγανισμένες» συμπεριφορές. Ο σύγχρονος Μινώταυρος έχει την ικανότητα να κάνει τους ανθρώπους όμοιους. Να τους μετατρέπει σε μηχανές που απλώς αλέθουν. Που μέλημά τους έγινε η εικόνα, όχι η ουσία. Το μειλίχιο τέρας έχει κάνει τους ανθρώπους ζόμπι. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κανείς να περιγράψει αυτούς που σκάβουν τον λάκκο τους; Που μολύνουν το περιβάλλουν, καίνε τα δάση, ζούνε με θόρυβο, ξοδεύουν άστοχα τον χρόνο τους και τρέχουν για να προλάβουν; Που η ζωή τους έχει γίνει ένα ανελέητο κυνηγητό της σκιάς τους;

Το μειλίχιο τέρας έκανε καλά τη δουλειά του. Δημιούργησε άβουλα όντα που ξοδεύουν την ώρα τους στην πολυθρόνα πατώντας αμήχανα το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Σ’ αυτό έβαλαν πλάτη οι τράπεζες. Με τα δάνεια και το πλαστικό χρήμα. Καλλιέργησαν τεχνητούς παραδείσους. Είναι αυτές που πάσχιζαν να ταΐσουν την ακόρεστη βουλιμία του μειλίχιου τέρατος. Κι όταν πλέον ο καταναλωτισμός έφτασε στα όριά του, οι τράπεζες, μέσω των πολιτικών τους εκπροσώπων, αποσύνδεσαν τους πελάτες τους από τον τεχνητό παράδεισο. Τους έστειλαν στην ανεργία, τους πετσόκοψαν τους μισθούς, τους ρήμαξαν τις ζωές. Το μειλίχιο τέρας είχε κάνει τη δουλειά του. Καιρός να πληρώσουν οι «αφελείς» που πίστεψαν σε τεχνητούς παραδείσους. Η Κύπρος είναι ένα ακόμη θύμα του τραπεζικού Μινώταυρου. Οι Κύπριοι αλλά και οι «νότιοι» της Ευρώπης πληρώνουν με τις ζωές τους, αφού πρώτα τάισαν, με την αγορά εμπορευμάτων, τον Μινώταυρο της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Ο «ελεύθερος» κόσμος μας, παιδί του νεοφιλελευθερισμού, χάλκευσε χαλκεία της βούλησης του σύγχρονου πολίτη. Ηταν η αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει τροφή του αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Αν η περιπέτεια που μας έχει γονατίσει όλους γίνει αφορμή να σκεφτούμε, να ξεριζώσουμε το «μειλίχιο τέρας» εντός μας, μπορεί να ξαναβρούμε το νόημα στα καθημερινά πράγματα. Τότε, μπορεί να γίνει πιο καθαρή η ματιά μας όταν αποφασίζουμε για την τύχη της χώρας. Να κατανοήσουμε πως εκείνοι στην Εσπερία που μας κουνάνε απειλητικά το δάκτυλο είναι οι ιδιοκτήτες του Μινώταυρου. Είναι αυτοί που έστελναν τους υπουργούς-ατζέντηδες για να αγοράσουμε τη δική τους πραμάτεια. Μαζί τους και πολλοί απ’ τους «ημέτερους» που σπέρνουν τον φόβο, για να ξεστρατίσει η σκέψη μας από τις δικές τους ευθύνες.

……………………………………………………………………..

* Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

ΣΕΞ ΠΑΝΤΟΥ, ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΧΡΗΜΑ ΠΑΝΤΟΥ, ΟΝΕΙΡΑ ΝΕΚΡΑ...

Strange Journal...

Μετά από μια σειρά από μάσκες, πως μπορείς να αναγνωρίσεις το αληθινό σου πρόσωπο; Κι όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να αναρωτηθείς ποιος τελικά είσαι. Μπορεί εκεί που θα κοιτάξεις να υπάρχει κενό.  Έχασες την δυνατότητα να συγκινείσαι, θεώρησες την ευγένεια ψυχής αδυναμία και περιττή. Ξέχασες τους άλλους ανθρώπους για να σε ξεχάσουν.
Το μέτρο έγινε το χρήμα. Ξέχασες το παρόν, το πούλησες, για ένα μέλλον που δεν σου ανήκει πλέον ούτε κι αυτό. Προτίμησες τον άχαρο τρόπο,  τον illustration, τον αντιαισθητικό. Άφησες το μέλλον σ’ αυτούς που αναγορεύτηκαν σε διαχειριστές του, μπήκες στην γραμμή, με αντάλλαγμα την πόζα και τα πράγματα. Πράγματα, αλλά όχι πραγματικότητα.
Όλα τα σκέφτεσαι με χρήμα.  Τα αξιολογείς με χρήμα, αγαπάς με χρήμα, σχεδιάζεις με χρήμα, ονειρεύεσαι το χρήμα, μιλάς για το χρήμα, αναζητάς το χρήμα, γίνεσαι το χρήμα. Το πήδημα αντικατέστησε τον έρωτα, το chatting την πρόσωπο με πρόσωπο αληθινή κουβέντα, οι web εφαρμογές το άγγιγμα. Προτίμησες την κονσέρβα και το σκυλάδικο, από την αφτιασίδωτη διασκέδαση, από την τέχνη και την αναζήτηση.
Το χρήμα επέβαλε την κουλτούρα του. Προτίμησες να δουλεύεις παραπάνω ώρες, απ’ το να έχεις ελεύθερο χρόνο για ρέμβη, αγάπη και δημιουργία. Αυτούς που τα αναζητούν τους αποκάλεσες “τεμπέληδες”. Δεν ακολούθησαν τον δικό σου δρόμο. Σαν ιθαγενής θαμπώθηκες από τις χάντρες και τις υποσχέσεις για “μεγάλη ζωή”. Ξέχασες για ποιον λόγο είσαι εδώ, τι πρέπει να ψάχνεις, δεν αναζήτησες άλλο νόημα στο ”υπάρχειν”, αλλά έγινες οπαδός του “έχειν”, σύμφωνα με όσα σ’ έπεισαν οι διαφημίσεις, τα περιοδικά, οι μόδες.
Έπαψες να σκέφτεσαι κι έγινες οπαδός. Οπαδός κόμματος, ποδοσφαιρικής ομάδας, σημαίας, χρώματος, φυλής, συμβόλων και υλικών. Αν τα χάσεις όλα αυτά, αν αύριο καταρρεύσουν, ποιος θα είσαι; Τι μένει κάτω από την επιφάνεια; Υπάρχει τίποτα από σένα; Έχει σημασία πως ζούμε και πως πεθαίνουμε.
Κι αν αυτά που σου λέω τα προσπερνάς, κατανοώ ότι ακόμα είσαι χορτάτος, βολεμένος, με λυμένα τα προβλήματα. Ίσως αν μείνεις άνεργος, πεινάσεις ή μείνεις άστεγος, μπορεί να τα ξανασκεφτείς. Αλλά δεν είναι κρίμα να το κάνεις τότε που θα είναι αργά; Γι’ αυτό σου λέω, κοίτα τώρα τον καθρέφτη. Θυμήσου τι ήθελες όταν ήσουν παιδί. Ψάξε την άγκυρα με το παρελθόν. Ο καθρέφτης θα είναι πάντα εκεί, αλλά το είδωλό σου απουσιάζει.

Αν το χρημα δεν ηταν ισοδυναμο της αξιας των παντων...

sofistis...

Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας ανθρώπων και πραγμάτων τότε θα βλέπαμε πόσο αξίζουν τα νεοφιλελεύθερα καθίκια που σήμερα κυριαρχούν στον κόσμο και επαίρονται να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε προϊόντα και αριθμούς.. Αν η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με το πόσα κερδίζει και με το πόσο αναγνωρίσιμος και «πετυχημένος» είναι,
τότε θα βλέπαμε πραγματικά πόσο σπουδαίοι και σημαντικοί είναι, τις ικανότητες τους, την εξυπνάδα τους και την περιβόητη «επιχειρηματικότητα» τους.. Τότε θα βλέπαμε πόσο μπορούν να «επιχειρούν» αληθινά και δημιουργικά για τον εαυτό τους και την κοινωνία, χωρίς να εκμεταλλεύονται, να εξαπατούν, να κλέβουν, να φοροδιαφεύγουν και χωρίς να διαπλέκονται με ένα άθλιο κράτος που τόχουν για αποκλειστικό προστάτη και χορηγό τους.. Τότε θα βλέπαμε πώς θα μπορούσαν οι ίδιοι και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» τους να επιβιώσουν και να «αναπτυχθούν» και να προκόψουν μέσα σε έναν καλύτερο κόσμο χωρίς να θρέφονται από την δυστυχία των άλλων, τον αμοραλιστικό ατομικισμό και τον βάρβαρο ανταγωνισμό.. Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο των πάντων και αν δεν άξιζε μόνο ό,τι πουλάει, αν ό,τι δεν πουλάει δεν καταβαραθρώνονταν στον καιάδα της κοινωνικής απομόνωσης και ανυπαρξίας, τότε, θα ξεβράζονταν στο αφρό μέσα από τη σαπίλα της γκλαμουριάς και της διαφθοράς τα τεράστια κούφια μηδενικά τους και θα έκλειναν τα στόματα τους και δεν θα ακούγαμε πια όλη αυτήν την αβάσταχτη ρηχότητα και «επιστημονική» απανθρωπιά στα τηλεπαράθυρα τους..
Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας των πάντων τότε και ο γελοίος και δωσίλογος πολιτικός θα καταλάβαινε πως χωρίς δημοκρατία και ελευθερία και χωρίς την ισχύ ενός απάνθρωπου συστήματος που τον κατασκευάζει και τον στηρίζει, είναι απλώς ένα τεράστιο τίποτα και αυτό με τα σώβρακα του λερωμένα.
Αν το χρήμα δεν ήταν το ισοδύναμο της αξίας των πάντων και ο άνθρωπος ήταν ο σκοπός και όχι το μέσον όπως έλεγε ο Κάντ, τότε και εσύ θα νοιαζόσουν και θα αγαπούσες και θα εκτιμούσες αληθινά.. Τότε και εσύ θα συμπεριφερόσουν τουλάχιστον ανθρώπινα και ευγενικά και θα καταλάβαινες ότι και εσύ αξίζεις τόσο, όσο ήθος και ευγένεια ψυχής διαθέτεις απέναντι στον άλλον όταν αυτός δεν «πουλάει» και δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις..
(Αφιερωμένο στο Πάσχο Μανδραβέλη, Αρη Πορτοσάλτε, Μπάμπη Παπαδημητρίου και στους άλλους ευαγγελιστές του νεοφιλελευθερισμού…)

Θα τα πούμε...

Η Αυγή online...

Κωστας Καναβούρης

Σε βλέπω. Και το ξέρεις. Όπως κι εγώ ξέρω ότι ξέρεις που σε βλέπω. Και ξέρουμε και οι δύο ότι αυτό το άγριο παιχνίδι κάπου τελειώνει. Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πότε, αλλά σίγουρα θα τελειώσει. Το ξέρεις. Και γι' αυτό γίνεσαι όλο και αγριότερος προσπαθώντας να επιμηκύνεις το χρέος σου στη ζωή, στην κοινωνία και στους ανθρώπους. Ξέρεις πως η επιμήκυνση δεν είναι άμβλυνση, ίσα - ίσα το αντίθετο είναι, γιατί το χρέος σου γίνεται ολοένα και πιο μάταιο και γι' αυτό ακριβώς ολοένα και πιο καρδιοβόρο, ολοένα και πιο βαρύ. Δεν γίνεται να κρυφτείς από μένα, γιατί βρίσκεσαι παντού. Και αφού βρίσκεσαι παντού, φαίνεσαι από παντού. Κι εγώ έρχομαι παντού. Και θα φτάσει η στιγμή που θα συναντηθούμε και τότε θα σου ζητήσω το χρήμα μου πίσω, και μάλιστα με το ύψιστο επιτόκιο: θα σου ζητήσω το ανεπίστρεπτο, θα σου ζητήσω το άφατο, θα σου ζητήσω το ούπω και το μηκέτι της ζωής μου κι εσύ δεν θα έχεις χρήμα να με πληρώσεις, δηλαδή δεν θα έχεις ζωτική ύλη για να καλύψεις την αξιοπιστία σου στη μεγάλη τράπεζα της ύπαρξης.

Πώς, λοιπόν, θα πληρώσεις τα τοκοχρεωλύσια της χαμένης σου ικανότητας προς το ζην; Δεν γίνεται και το ξέρεις. Κι αν δεν το ξέρεις εσύ, το ξέρουν οι εφιάλτες σου

Όπως πολύ καλά γνωρίζεις όμως, το χρήμα είναι πάντοτε χρήμα. Άλλωστε επ' αυτού συμφωνούμε και οι δύο απολύτως: το χρήμα είναι πάντοτε χρήμα. Αν μάλιστα θυμάμαι καλά -και να είσαι βέβαιος ότι σε τέτοιου είδους θέματα θυμάμαι πάντοτε καλά-, σου αρέσει να επαναλαμβάνεις ότι το χρήμα είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Πώς είναι δυνατόν να διαφωνήσω; Πράγματι, έτσι είναι. "Χρημάτων πάντων μέτρον άνθρωπος" λέει ο Πρωταγόρας. Κι εσύ το ξέρεις. Κι εσύ ξέρεις πως το αληθινό χρήμα είναι ο άνθρωπος, απ' αυτό ουδείς δύναται να ξεφύγει. Και ξέρεις ότι πληρώνεσαι σε ανθρώπους και ξέρεις ότι το ξέρω πως πληρώνεσαι σε ανθρώπους όσο κι αν επαίρεσαι για τα πρόχειρα "νομίσματα" της τάξης σου, της εθελοδουλείας σου, της υπηρετικής σου χαμέρπειας, της ένστολής σου βραδύνοιας, της εμετικής σου πολίτευσης, της αισχρής σου πολιτικής και πραγματικής γραβατοφόρου αλητείας, της τρωγλοδυτικής στα έγκατα των μισθοδοσιών και της πίσω πόρτας υπουργείων, πρεσβειών και άλλων δολίων παραφερνάλιων ή μονοπύθμενων υπηρεσιών μεταξύ σμπίρου και τσαρλατάνου μισθοδοσίας σου. Φαίνεσαι. Γιατί ξοδεύεις υπέρογκα τους ανθρώπους. Κι έτσι τους κάνεις να χάσουν την αξία τους κι όσο μειώνεται η αξία τους τόσο περισσότερους ανθρώπους χρειάζεται να σπαταλήσεις προκειμένου να επιβιώσεις. Γιατί δεν ζεις πια. Επιβιώνεις. Σε βλέπω. Χρειάζεσαι όλο και περισσότερους ανθρώπους, άρα χρειάζεσαι ταχύτερα τους ανθρώπους, αφού αυτό σημαίνει κυκλοφορία χρήματος και οι άνθρωποι σού ξεφεύγουν. Τους προλαβαίνεις ολοένα και λιγότερο.
Σε βλέπω. Και ξέρω το πώς πληρώνεσαι. Χρειάζεσαι χρήμα βραδύ. Αλλά εδώ υπάρχει μεγάλη επισφάλεια. Υπάρχει κίνδυνος το βραδύ χρήμα των ανθρώπων να προκαλέσει χρηματιστηριακό κραχ στις αποδόσεις όλων των τιμών της ταχύτατης άγνοιας και της ταχύτατης απραξίας. Άλλωστε η οικονομία, όπως λες, είναι ψυχολογία - κι εσύ δεν μπήκες ποτέ στην ψυχή του χρήματος των ανθρώπων. Και τότε; Τότε δεν θα μπορείς να πληρώνεσαι. Να γεμίζεις το σαρκίο σου με τα τοξικά απόβλητα των χρεωγράφων σου, που δεν αντικρύζονται πουθενά με το μόνο, αληθινό μας χρέος, εκείνο της βαθύτατης και αιχμηρότατης εννόησης του κόσμου και του εαυτού, του εαυτού ως κόσμου και του κόσμου ως εαυτού. Πώς, λοιπόν, θα πληρώσεις τα τοκοχρεωλύσια της χαμένης σου ικανότητας προς το ζην; Δεν γίνεται και το ξέρεις. Κι αν δεν το ξέρεις εσύ, το ξέρουν οι εφιάλτες σου κι άσε τι λένε τα δοξολογικά δουλάρια και οι σέμπροι της -εν ουσία- ανύπαρκτης εξουσίας σου. Οι εφιάλτες είναι όλοι δικοί σου. Το ξέρω. Σε βλέπω. Ακόμα και μέσα στους εφιάλτες σου σε βλέπω. Εκεί όπου ιδρώνουν τα μάτια σου για λίγη όραση και δεν υπάρχει τίποτα να δεις, γιατί δεν μπορείς να δεις και ξυπνάς με το βλέμμα ρημαγμένο και κατάξερο. Το ακραίο βλέμμα του φονιά. Που ξέρει ότι τον βλέπουν, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά: πρέπει να πληρωθεί ο εαυτός του κόσμο, γιατί το δάνειο τρέχει. Και τρέχει για να συναντήσει εκείνους που βλέπουν την ξηρασία στα μάτια σου. Άρα; Άρα σε βλέπω. Πληρώνεσαι με άσχημο χρήμα. Μοχλεύεις ομόλογα ενός πράγματος που δεν υφίσταται. Ομόλογα ζωής δεν υπάρχουν. Διότι δεν γίνεται να υπάρξει υψηλό προσδόκιμο που αποτιμάται σε θανάτους.
Όλο το παιχνίδι είναι απάτη. Μόνο που είναι μια αισχρότατη, βδελυρή και αιματοβαμμένη απάτη, που εκτείνεται από τα χέρια του Σίμου Κεδίκογλου μέχρι τα χέρια του Μιχαλολιάκου της Χρυσής Αυγής, περνώντας βέβαια (γιατί στις μοχλεύσεις των χρηματιστηριακών χρημάτων χρειάζονται υπομόχλια) από τα έμπειρα χέρια ενός Βενιζέλου, ενός -πριονιστικής μειλιχιότητας- Κουβέλη και των συν αυτοίς, που εκτείνεται από τα τρελαμένα μάτια του Αλαφούζου μέχρι τη βαθρακοειδή νωθρότητα των ματιών του Μπόμπολα, που εκτείνεται από την επώνυμη ανωνυμία των Λάτσηδων, των εταιρειών των Λάτσηδων, των εταιρειών γενικώς και των τραπεζών μέχρι την προκλητική νομιμότητα του Μητσοτακέικου (χρόνια και χρόνια μάς έχουν ταράξει στη νομιμότητα, αείμνηστοι σύντροφοι της ΕΔΑ), αυτή τη φονική γενική νομιμότητα των δεικτών αίματος στο παγκόσμιο χρηματιστήριο, δηλαδή στο παγκόσμιο σφαγείο κατανομής ανθρώπινου χρήματος που παράγει ύβρι. Σε βλέπω, συνεπώς. Πληρώνεσαι πολύ. Βγάζεις χρήμα. Και βγάζεις ένα χαρτί αισχρό. Γιατί πληρώνεσαι με ανθρώπους που κοστίζουν μια δραχμή. Με ανθρώπους που αυτοκτονούν μέσα στην παλάμη σου. Κι εσύ πληρώνεις με τον τζίρο των γραφείων κηδειών. Αυτή είναι η διάσταση της ζωής σου. Αυτό είναι το ανταλλακτικό της νόμισμα, θα έρθει λοιπόν η στιγμή που θα χρειαστεί να ανταλλάξουμε τα νομίσματά μας και να μετρήσουμε την οικονομία των χρημάτων μας. Και τότε θα τα πούμε.