Αφήστε τους Ελληνες να δουλέψουν!

του κ. Νικου Ξυδακη...

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η
καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από
το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής
Ενωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Ελληνες
επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.

Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000
Ελληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι
επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β.
Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του
Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο
άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να
προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν
τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό
πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Ελληνες
αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες.
Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με
το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Εχετε δίκιο, αλλά
τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ηταν
ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της
πατρίδας της.

Δημοτολόγιο...

των Αντωνη και Κωνσταντινου Κουφαλη, απο την Ελευθεροτυπια...

Εχουμε σχεδόν δεκαοχτώ χρόνια σ' αυτή την ημιορεινή κόχη που ατενίζει το βορειοανατολικό Αιγαίο και τον κάμπο του Νέστου. Αστοί γέννημα θρέμμα, καταλήξαμε αγρότες από επιλογή και μακαρίζουμε εαυτούς. Χωρίς διάθεση να μπλέξουμε με τους επαγγελματίες της γης, αγαπήσαμε το νέο μας τόπο και δεν το μετανιώσαμε.

  Επειτα, όντες αντιδραστικοί από φύση, τραβήξαμε ανατολικά σε πείσμα των πολλών που έτρεχαν δυτικά για τα παραθαλάσσια φιλέτα που αγόραζαν με χρυσάφι. Δεν αμφιβάλλαμε στιγμή για την επιλογή μας. Δεν το ξανασκεφτήκαμε. Κλείσαμε τον κύκλο της πολυκατοικίας και μιας πόλης που άλλαζε δραματικά, τραβώντας την πόρτα πίσω μας. Τόσο απλά...
Βέβαια, στην απόφαση αυτή είχαν συντελέσει και οι μεγαλόπνοες εξαγγελίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή Οικουμενικής, το γνωστό «βρόμικο '89», για την παροχή κινήτρων σε νέους αγρότες που εγκατέλειπαν τις πόλεις και εγκαθίσταντο στην ύπαιθρο. Χωρίς να το δέσουμε κόμπο και χωρίς να περιμένουμε κάτι άμεσο και χειροπιαστό, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως αυτό το «κίνητρο» έγραψε και κάπου αλλού από εκεί που πάει εύκολα το... διεστραμμένο σας μυαλό!
Οι χρόνοι παρήλθαν, οι μνηστήρες ανεβοκατέβηκαν στο «ρετιρέ της Εύας» (Εξουσία), οι «Εκσυγχρονιστές» (τρομάρα τους), οι ΓΑΠίτες, οι Βροντάκηδες και οι Φουρτουνάκηδες στράγγισαν κάθε σταγόνα του Ρωμιού κι όταν απόκαμαν, άνοιξαν την πόρτα σε κάθε τυχοδιώκτη που μυρίστηκε σφάγιο. Τα κίνητρα όμως κίνητρα... Ετσι καταλήξαμε, απόλυτα φυσιολογικά, να είμαστε οι πρώτοι και οι τελευταίοι τρελοί που έκαναν βουτιά στη στεριά του Νέστου και δεν το μετάνιωσαν.
Σαράντα επτά (47) κατοίκους κατέγραψε η τελευταία απογραφή τον Μάιο του 2011. Ανάμεσά τους εμείς, τρεις μαθητές Δημοτικού, οι γονείς τους και οι υπόλοιποι συνταξιούχοι τού πάλαι ποτέ ένδοξου ΟΓΑ.
Στους συνταξιούχους περιλαμβάνεται και ο Κυριάκος, ένας θαλερός ογδοηκοντούτης -μισός παπάς, μισός Πάνας- που βοηθάει στις δουλειές στο κτήμα. Ο Κυριάκος τα βλέπει όλα, έχει άποψη για όλα. Είτε πρόκειται για το πρωθυπουργικό success story είτε για την κόμμωση της... Γιούλιας Τιμοσένκο και τα τρεχάματά της με τη Δικαιοσύνη. Ο Κυριάκος κατέφθασε ασθμαίνων όταν ενημερώθηκε τηλεοπτικά για το κλείσιμο 80 ταχυδρομικών γραφείων.
«Θα πάθουμε ζημιά, θυμηθείτε το».

Υπάρχουν φτωχοί στη Γερμανία;

Cynical...

Στις αρχές αυτού του μήνα,  ο κ. Τόμσεν με το θράσος που διακρίνει τους ανόητους και τους αμετροεπείς, απαίτησε περαιτέρω μείωση των συντάξεων για το λόγο ότι ένας Γερμανός συνταξιούχος δεν μπορεί να παίρνει λιγότερα από τον Έλληνα ομόλογό του. Και για του λόγου το αληθές μάς έτριψε στη μούρη και το αντίστοιχο αποδεικτικό: 830 ευρώ η μέση σύνταξη στη Γερμανία, 907 στην Ελλάδα.

Αν το χαρτί αυτό είχε ζωγραφισμένο πάνω του το πρόσωπο της Μέδουσας θα προκαλούσε λιγότερο τρόμο. Μαρμάρωσε θαρρείς το πανελλήνιο, τόσο, που κανένας δεν βρέθηκε να ψελλίσει ότι αντίθετα, αυτοί που θα ‘πρεπε να κοκκινίσουν από  ντροπή θα ήτανε οι Γερμανοί, μιας και  ένα τόσο πλούσιο κράτος-υπόδειγμα, δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει στους απόμαχούς του ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης.

Πού πάνε λοιπόν τα μασούρια που μαζεύει η Γερμανία από τις περιβόητες εξαγωγές της;


Τo Gini λέει την αλήθεια

Ο πιο αγαπητός και διαδεδομένος δείκτης-καθρέφτης της ευμάρειας μιας κοινωνίας είναι το γνωστό, ακόμα και στην κουτσή Μαρία, ΑΕΠ. Πόσο ανέβηκε το ΑΕΠ, με τι ταχύτητα ανέβηκε το ΑΕΠ, πόσο μουλάρωσε το ΑΕΠ, είναι μερικά απ’ τα λόγια που μας παίρνουν καθημερινά τα’ αφτιά στις παρέες και τις ειδήσεις. Στην πραγματικότητα όμως, το ΑΕΠ δεν μετρά τίποτε ουσιαστικό, απλώς είναι ένα τσουβάλι όπου εκεί μέσα αθροίζουμε ό,τι καταναλώνουμε, ό,τι επενδύουμε και ό,τι περίπου εξάγουμε σαν κράτος και ιδιώτες. Για παράδειγμα, το σιδηροδρομικό πολύνεκρο δυστύχημα που συνέβη τις προάλλες στην Ισπανία θα μετρήσει θετικά στο ΑΕΠ, γιατί θα κινηθούν ασθενοφόρα που θα καταναλώσουν παραπάνω βενζίνη, τα νοσοκομεία θα μετρήσουν περισσότερες εισπράξεις, το ίδιο και τα γραφεία κηδειών, κ.ο.κ.


Εκείνο όμως, που έχει μεγάλη σημασία είναι το πώς κατανέμεται αυτό το έρμο το ΑΕΠ στον πληθυσμό. Άλλο πράγμα είναι να το καρπούται ολόκληρο ένα άτομο, κι άλλο να μοιράζεται ισόποσα σε όλους. Η ανισοκατανομή του εισοδήματος σε μια χώρα αποτυπώνεται στον δείκτη Gini, ο οποίος κυμαίνεται ανάμεσα στο 0 (πλήρης ισοκατανομή) και το 1 (πλήρης ανισοκατανομή). Και η Γερμανία δεν έχει να επιδείξει καλή συμπεριφορά, μιας και συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ με τη μεγαλύτερη ανισοκατανομή. Ο δείκτης Gini ( προ φόρων και χωρίς κοινωνικές μεταβιβάσεις) για τη Γερμανία το 2012 είναι ίσος με 0.42, ενώ οι χώρες με τους μεγαλύτερους δείκτες είναι οι συνήθεις ΗΠΑ και Μ. Βρετανία. Την πρωτιά, παρεμπιπτόντως, την παίρνει η Χιλή, για τους λόγους που, ας είναι καλά η Ναόμι Κλάιν, όλοι πρέπει να γνωρίζουμε.


Χωρίς πολλή σκέψη, θα έλεγε κανείς ότι στη Γερμανία δεν υπάρχει φτώχεια. Κι όμως, ήδη από το 2009, όπως αναφέρει σε δημοσίευμα το Spiegel, 1 εκ. περίπου άνθρωποι σιτίζονταν σε συσσίτια, χώρια τα 7 εκ. που ζούσαν με προνοιακά επιδόματα, ενώ ο αριθμός των τραπεζών τροφίμων (food banks) αυξάνεται  έκτοτε με γεωμετρική πρόοδο. Για παράδειγμα, το 2000 υπήρχαν σ’ ολόκληρη τη χώρα 260 τράπεζες, ενώ το 2012 έφταναν τις 906. Και σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα αυτοί που στέκονται με τις ώρες στην ουρά για ένα κεφάλι λάχανο κι ένα μπαστούνι σαλάμι δεν είναι πλέον οι άστεγοι, αλλά οι συνταξιούχοι και οι οικογένειες με παιδιά και μάλιστα με δουλειά, έτσι ώστε, μειώνοντας μέχρι εξαντλήσεως τους μισθούς και την ποιότητα των θέσεων εργασίας, να μπορεί η Γερμανία να επαίρεται ότι διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας. Κι επιπλέον, να μπορεί να βάζει στο κάδρο τον όποιο έλληνα συνταξιούχο, που ανερυθρίαστα ξεκοκαλίζει, μέσω των δήθεν κοστοβόρων γερμανικών bail-out, τη σύνταξη του γερμανού ομηλίκου του.

Διευρυμένη κινητικότητα προς τα κάτω

Σύμφωνα με έρευνα του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας (DIW), στο διάστημα 1997-2010 πάνω από 5 εκ Γερμανοί κατρακύλησαν απ’ τη μεσαία τάξη προς τα χαμηλότερα πατώματα. Το 1997 η μεσαία τάξη συνιστούσε το 65% του πληθυσμού. Το 2010 δεν αποτελούσε παρά το 58%. Την ίδια περίοδο, το 1% αυγάτιζε κατά μισό εκ., ενώ τα πολύ χαμηλά εισοδήματα υποδέχονταν στις τάξεις τους άλλα 4 εκ. έκπτωτους και πεσόντες.

Πάντως η κρίση διόγκωσε την ανισότητα ακόμα παραπάνω, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ. Ο δείκτης Gini το διάστημα 2007-2011 αυξήθηκε κατά 1.3%, όσο είχε αυξηθεί τα προηγούμενα 12 χρόνια. Με λίγα λόγια το πλουσιότερο 10% δεν πολυκατάλαβε την κρίση σε αντίθεση με το φτωχότερο 10% του πληθυσμού, κυρίως στο Νότο, που είδε τα εισοδήματά του να καταποντίζονται. Σύμφωνα με δημοσκόπηση το 85% των ευρωπαίων συμφωνεί ότι τα τελευταία πέντε χρόνια η απόσταση ανάμεσα στους πλούσιους και φτωχούς έχει αυξηθεί. Και έχουν δίκαιο. Αν δεν έχαναν οι φτωχοί τα εισοδήματά τους, πώς θα σώζονταν οι τράπεζες και πώς αλλιώς θα ανέκαμπτε η Wall Street;

Πόσο "Θαύμα" είναι το Γερμανικό Θαύμα;

Cynical...

Η εμμονή της Γερμανίας στην αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας που επιβάλλει, όχι μόνο στο χειμαζόμενο Νότο, αλλά και στους συμμάχους της στο Βορά, πέρα από τις ηθικίστικες δικαιολογίες που ξεφουρνίζει, κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και χάιδεμα αυτιών των πολυπληθών αναγνωστών της Bild, βασίζεται σε μια λοξή ανάγνωση της δικής της εξαγωγικής επιτυχίας, που ακολούθησε την υιοθέτηση το 2003 από την ίδια και τον σοσιαλδημοκράτη ΥΠΟΙΚ Σρέντερ, της Ατζέντας 2010, η οποία προέβλεπε αύξηση της ανταγωνιστικότητας δια της περιστολής μισθών, απορρύθμισης της εργασίας, φτηνού ευρώ σε σχέση με το μάρκο αν εξακολουθούσε να υπάρχει και για να μη το ξεχνάμε, υπέρβασης των κριτηρίων του Μάαστριχτ για το δημόσιο έλλειμμα.

Τώρα, όμως, που η πραγματικότητα της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιταλίας βγάζει μάτι ως προς την επιτυχία της γερμανικής συνταγής, πληθαίνουν και οι φωνές, λίγο αργοπορημένες είναι αλήθεια, ότι η επιτυχία της Γερμανίας δεν είναι και τόσο επιτυχία, όπως η ίδια θέλει να βαυκαλίζεται.

Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, επιστρατεύοντας πριν λίγο καιρό την ΕΚΤ στο να βγάζει μακροσκελείς εκθέσεις σχετικά με τον ελλείποντα πλούτο των Γερμανών σε σχέση με τους ομολόγους τους στο Νότο, και βάζοντας τον Τόμσεν να διαδίδει ότι οι συντάξεις των Ελλήνων κατά μέσο όρο είναι μικρότερες από τις συντάξεις των Γερμανών, η εντύπωση που μένει τελικά δεν είναι ότι οι Νότιοι γδέρνουν τους Γερμανούς, αλλά ότι η Γερμανία γδέρνει τους ίδιους της τους πολίτες. Και πράγματι, παρά το μεγάλα της εμπορικά πλεονάσματα, αδιάλειπτα από το 1952 με εξαίρεση το χρόνο της ενοποίησης με την Ανατολική Γερμανία, ο συσσωρευμένος πλούτος δεν μετακυλίστηκε προς τους εργαζόμενους που έβαλαν πλάτη, αλλά συσσωρεύτηκε στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, καθιστώντας τη Γερμανία μια από την πρώτες χώρες ως προς την ανισοκατανομή. Το ότι οι γερμανικές συντάξεις είναι τόσο χαμηλές δεν είναι κατόρθωμα για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεται. Τουναντίον μάλιστα.

Επίσης, η Γερμανία αντί να ανακυκλώνει τα πλεονάσματά της στο εσωτερικό, όπως της ζητείται να κάνει σήμερα για να δοθεί μια εξαγωγική ανάσα στην περιφέρεια που ασφυκτιά, προτίμησε όλο αυτό τον καιρό που επωφελούνταν από τα χαμηλά, έως αρνητικά επιτόκια, να τα τοποθετεί σε εξωτικά χρηματιστηριακά προϊόντα στο εξωτερικό και σε οικιστικές φούσκες στην Ιρλανδία και Ισπανία. Το αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών ήταν να χαθεί από το 2006 έως σήμερα, έως και το 20% του γερμανικού ΑΕΠ, όπως αποκάλυψε πρόσφατη έκθεση του Marcel Fratzscher από το Ινστιτούτο οικονομικής έρευνας DIW του Βερολίνου. Μεταφραζόμενο σε ευρώ, οι Γερμανοί επενδυτές έχασαν δηλαδή, γύρω στα 400 δις. Αν ήταν περισσότερο προσεκτικοί, και προτιμούσαν να επενδύσουν στο εσωτερικό τις αποταμιεύσεις τους, που είναι από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως, σήμερα θα ήταν σαφώς πλουσιότεροι. Τώρα ποιοι, αυτό είναι άλλο ερώτημα.

Ένα σκάλισμα λίγο πιο κάτω από τις ρητορείες και την επιφάνεια, δείχνει ότι το γερμανικό θαύμα οφείλεται περισσότερο σε μια καλοσερβιρισμένη αφήγηση παρά στην απτή πραγματικότητα. Ας δούμε κάποιες λεπτομέρειες, όπως τις εκθέτει το Spiegel, σε άρθρο του με τίτλο «Η πάσχουσα υποδομή».

«Καθ’ ένας που περιδιαβαίνει τη χώρα θα παρατηρήσει δρόμους γεμάτους τρύπες, παρατημένες σιδηροδρομικές γραμμές, ερειπωμένα σχολεία, εργοστάσια που εγκαταλείπονται για να μεταφερθούν στο εξωτερικό, γερασμένες γέφυρες, φθαρμένες πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις και πεπαλαιωμένα τηλεφωνικά δίκτυα».

Όπως αναφέρει ο Υπουργός Μεταφορών του κρατιδίου της Βεστφαλίας, πολλές από τις γέφυρες της χώρας χρονολογούνται από το 1970, σε πολλά σημεία είναι σάπιες και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη κίνηση. Συγκεκριμένα, από τις 100 γέφυρες, οι 80 βρίσκονται σε ελεεινή κατάσταση, και χρειάζονται περί τα 4 δις ευρώ για να ξαναγίνουν ασφαλείς. Επίσης, το 20% των autobanhs και το 40% των ομοσπονδιακών δρόμων χρειάζονται ομοίως επισκευές.

Πριν από 15 περίπου χρόνια η αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων της χώρας ανερχόταν στο 20% του ΑΕΠ, ή στα 500 δις ευρώ, ενώ,  το 2011 τα περιουσιακά στοιχεία λόγω παλαιότητας και παραμέλησης δεν αξίζουν πάνω από 13 δις ευρώ, ή το 0.5% του ΑΕΠ. 

Κοντολογίς, όπως δείχνει και η έκθεση DIW, η Γερμανία πάσχει από χρόνια έλλειψη επενδύσεων σε υποδομές, που είναι και η κύρια αιτία για τη μειωμένη παραγωγικότητα, για την αντιστάθμιση της οποίας επιστρατεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια η πολιτική μείωσης του εργατικού κόστους. Για παράδειγμα, το 1999 οι συνολικές επενδύσεις (ιδιωτικές και δημόσιες) ανέρχονταν στο 20% του ΑΕΠ, ενώ σήμερα αντιπροσωπεύουν το 17%, το οποίο σημαίνει ότι περίπου 1 τρις ευρώ έχουν αποσυρθεί από τη συντήρηση δρόμων, σιδηροδρομικών γραμμών και μηχανημάτων. Το γεγονός αυτό, καθώς και η διόγκωση του εργατικού δυναμικού με άτομα χαμηλής εξειδίκευσης, (το 17% αποτελείται από mini jobbers),  προβλέπεται να μειώσουν ακόμα περισσότερο τη γερμανική ανταγωνιστικότητα.

Στο παρακάτω γράφημα φαίνεται η θέση της Γερμανίας ως προς τις δημόσιες επενδύσεις, που είναι από τις χαμηλότερες του ΟΟΣΑ, στο 1.5% του ΑΕΠ, πολύ χαμηλότερες δηλαδή, και από αυτές της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ.

«Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς», συνεχίζει η έκθεση, «αλλά, όταν έρχεται η συζήτηση στις πιο σημαντικές τεχνολογίες του 21^ου αιώνα, όπως στα high-speed δίκτυα του ιντερνετ, η Γερμανία βρίσκεται πολύ πίσω, πιο πίσω ακόμα και από τη Βουλγαρία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία».

Η έκθεση DIW συνεχίζει ανατέμνοντας πολλούς ακόμα από τους αναχρονισμούς και τις δυστοκίες του γερμανικού οικονομικού μοντέλου. Πριν από ενάμισι χρόνο, όταν η Ελλάδα βαλλόταν από παντού για το πλήθος των προστατευόμενων επαγγελμάτων της, είχαμε θέσει το ερώτημα για το "Πού βρίσκονται τα περισσότερα κλειστά επαγγέλματα". Η απάντηση ήταν ανέλπιστη: Στη Γερμανία, φυσικά!

Κι όσον αφορά τις δομικές μεταρρυθμίσεις για την ενθάρρυνση των επενδύσεων, όπως για παράδειγμα το σύστημα φορολόγησης, την απάντηση τη δίνει ο ΟΟΣΑ, ο οποίος την κατατάσσει σε μια από τις χαμηλότερες πάλι θέσεις μεταξύ των μελών του.

Και να σκεφτείς, ότι μόλις αντιγράψαμε το γερμανικό φορολογικό σύστημα! 

ΥΓ. Για το "Γερμανικό Θαύμα" δείτε και το άρθρο του Economist, "Dissecting the Miracle".

Η ταξικη διασταση του φορολογικου σε 7 σημεια...

Του Γιαννη Τολιου*  απο την Ισκρα...

Η κατάθεση του φορολογικού νομοσχεδίου ξανάφερε στο προσκήνιο το μεγάλο θέμα της φορολογίας και του ταξικού χαρακτήρα του συστήματος. Το «τσεκούρι» στους μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, συνοδεύεται και από φορολογική «επιδρομή» με στόχο τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος χάριν των δανειστών (τραπεζιτών και «τοκογλύφων»). Αυτός άλλωστε είναι ο κύριο στόχος του Μνημονίου, μια τεράστια «ανισοκατανομή» (πρωτογενή και δευτερογενή) του εισοδήματος αδιαφορώντας για τα οικονομικά και κοινωνικά «ερείπια» που αφήνει πίσω του (ύφεση, ανεργία, «λουκέτα», φτώχεια, αυτοκτονίες, κά). Οι κύριοι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης είναι η εγχώρια και η υπερεθνική «τρόϊκα» (κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), καθώς και οι κυρίαρχες οικονομικές ελίτ, στην Ελλάδα και ευρωζώνη.

1. ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ «ΠΕΦΤΟΥΝΕ»…. Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ ΜΕΝΕΙ

Πριν αναφερθούμε στο φορολογικό Ν/Σ που έχει μάλιστα χαρακτήρα «κατεπείγοντος» (!!), αξίζει να τονίσουμε τις χρόνιες «παθήσεις» του φορολογικού συστήματος, που το κατατάσσουν στα πλέον παρωχημένα, κοινωνικά άδικα και «αντιπαραγωγικά» σε όλη την ΕΕ, από ταμιακή, κοινωνική και αναπτυξιακή άποψη. Ειδικότερα τα φορολογικά έσοδα υπολείπονται κατά 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες στο ΑΕΠ (λόγω μεγάλης φοροδιαφυγής, φοροκλοπής και διαφθοράς), ενώ η σχέση άμεσων-έμμεσων φόρων βρίσκεται περίπου στο 45:55, ενώ το αντίστροφο ισχύει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες χωρίς να σημαίνει ότι κι εκεί είναι «φιλολαϊκοί». Αυτή η μεγάλη «τρύπα» στα έσοδα γίνεται βασική αιτία χαμηλών κοινωνικών δαπανών, ελλειμμάτων και χρέους.

2. ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ Ν/Σ ΤΟ «ΜΑΖΕΜΑ» 7 ΔΙΣ ΕΩΣ ΤΟ 2016!

Ο «ταμειακός» στόχος του νέου φορολογικού Ν/Σ είναι το «μάζεμα» 3,1 δις το 2013 και 7 δις € έως το 2016! Στο στόχαστρο μπαίνουν οι «συνήθεις ύποπτοι», όχι φοροκλέπτες και φοροφυγάδες αλλά η μεγάλη μάζα των μισθωτών και συνταξιούχων, τα μικρομεσαία εισοδήματα (αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες, μικροϊδιοκτήτες και οικογενειακή γεωργία) καθώς η νέα γενιά με «ελαστικές» μορφές απασχόλησης. Αντίθετα μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές, μεγαλοϊδιοκτήτες, εισοδηματίες, τραπεζίτες, εφοπλιστές, υψηλού εισοδήματος ελεύθεροι επαγγελματίες και εκκλησία, αντί για αύξηση φορολογίας έχουν μείωση. Ίσως ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο κραυγαλέα και προκλητική η άνιση φορολογική μεταχείριση στη χώρα μας.

3. ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ

Εκτός από τις συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων οι νέες ρυθμίσεις αυξάνουν και τα φορολογικά βάρη. Οι φορολογικοί συντελεστές από οκτώ γίνονται τρεις; α) 22% για εισόδημα ως 25.000 €, β) 32% ως 42.000 και γ) 42% για εισόδημα άνω των 42.000 €. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνει ο φόρος στα μεσαία εισοδήματα και να μειώνεται αναλογικά στα μεγάλα. Πχ. οικογενειακό εισόδημα 30.000 € μισθωτού με δύο παιδιά, ο φόρος από 4.920 ανεβαίνει σε 5.900 € (μείον 320 επίδομα τέκνων αύξηση 660 € ή 13,4%), ενώ για εισόδημα 100.000 € ο φόρος από 32.020 ανεβαίνει σε 35.300 (αύξηση 3.280 € ή 10,24%), λόγω μείωσης του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από 45% σε 42%%, όταν για παράδειγμα στη Γαλλία ανέρχεται σε 75%. Επίσης αιτία μεγάλης αύξησης φορολογίας μισθωτών-συνταξιούχων είναι το άγριο «ψαλίδι» στις φοροαπαλλαγές. Όλες σχεδόν καταργούνται (τόκοι στεγαστικών δανείων, δαπάνες φροντιστηρίων, ασφάλιστρα ζωής, κά), ενώ περικόπτονται δραστικά, επιδόματα τέκνων, δαπάνες ιατροφαρμακευτικής-νοσοκομειακής περίθαλψης, κά.

Ιδιαίτερα πλήττονται με τις νέες ρυθμίσεις οι οικογένειες μισθωτών με παιδιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας μισθωτός χωρίς παιδιά και εισόδημα ως 30.000 € (μικτά) θα πληρώσει το 2013 επιπλέον φόρο 580 €, παντρεμένος/η με 1 παιδί για ίδιο εισόδημα θα πληρώσει 780 €, με 2 παιδιά 660, με 3 παιδιά 884 και με 4 παιδιά 1.292 €, ενώ με εισόδημα 40.000 € (μικτά πάντα), μισθωτός/η χωρίς παιδιά θα πληρώσει επιπλέον 1.280 €, με 1 παιδί 1.480, με 2 παιδιά 1.680, με 3 παιδιά 2.064 και με 4 παιδιά 3.132 €.! Πρόκειται δηλαδή για συγκαλυμμένη, αλλά καθαρή «γενοκτονία».!

Όσον αφορά τη νέα γενιά, εκτός από τη σκληρή μεταχείριση των λαϊκών οικογενειών με παιδιά, συνεχίζεται με την εργαζόμενη νεολαία (όσοι καταφέρνουν να έχουν δουλειά). Εκτός από τη δραστική μείωση του κατώτατου μισθού (για νέους ως 25 ετών από 562 € έγινε 510 € μικτά), είναι και η φορολογία όσων πληρώνονται με «μπλοκάκι». Για να φορολογηθούν ως μισθωτοί πρέπει να έχουν έγγραφη σύμβαση με τον εργοδότη τους (!) και να έχουν εργαστεί το πολύ σε τρεις εργοδότες και σε έναν να έχουν τουλάχιστον 75% του εισοδήματος, διαφορετικά θεωρούνται ελεύθεροι επαγγελματίες και η φορολογία αρχίζει από το πρώτο ευρώ με συντελεστή 26%.! Το αφορολόγητο όριο των 5.000 € καταργείται και προβλέπεται επιστροφή φόρου, μόνο για τους μισθωτούς, 2.100 € για εισόδημα ως 21.000 € η οποία βαίνει σταδιακά μειούμενη μέχρι εξάλειψης μετά από ένα όριο.

4. ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΥΜΕΝΟΙ, ΜΙΚΡΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ, ΜΙΚΡΟΪΔΙΟΚΤΗΤΕΣ

Οι αυτοαπασχολούμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροεπιχειρήσεις φορολογούνται από το πρώτο ευρώ με συντελεστή 26% ως εισόδημα 50.000 €, ενώ πέραν αυτού με συντελεστή 33%. Έτσι μεγαλοεισοδηματίες ελεύθεροι επαγγελματίες θα πληρώνουν αναλογικά λιγότερους φόρους δεδομένου ότι για εισοδήματα πχ. 100.000 ή 200.000 € ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής μειώνεται από 45% σε 33%.! Πχ. για εισόδημα 800.000 € ένας μεγαλογιατρός θα πληρώσει λιγότερο φόρο (από 347.000 σε 269.000 €). Επίσης ελεύθεροι επαγγελματίες και μικροεπιχειρήσεις τα πρώτα τρία χρόνια από την έναρξη άσκησης επαγγέλματος θα φορολογούνται με συντελεστή 13%. Όμως το «τέλος επιτηδεύματος» για τους ελεύθερους επαγγελματίες αυξάνεται από 500 σε 650 € το χρόνο και για τις επιχειρήσεις από 500 σε 1000 €.!

Σοβαρή είναι επίσης η φορολογική επιβάρυνση της μικρής ιδιοκτησίας. Τα έσοδα από ενοίκια θα φορολογούνται με 10% ως 12.000 € και με 33% για πάνω από 12.000 €. Στην ουσία ο φόρος για τα μεσαία εισοδήματα αυξάνει, ενώ μειώνεται για τη μεγάλη ιδιοκτησία, δεδομένου ότι πάνω από 50.000 € υπάρχει «οροφή» προστασίας με συντελεστή 33%, αντί 45% που ήταν ως σήμερα.! Αξίζει να σημειωθεί ότι η νέα φορολογία δεν είναι η μόνη που επιβαρύνει τους μικροϊδιοκτήτες. Εξακολουθεί να ισχύει το «ειδικό τέλος ακινήτων» (το γνωστό «χαράτσι» που πληρώνονταν στη ΔΕΗ), ο φόρος «μεταβίβασης ακινήτων» ο οποίος συμπληρώνεται τώρα με φόρο «υπεραξίας» κατά τη μεταβίβαση, εφ’ όσον προκύπτει διαφορά τιμής αγοράς και πώλησης με βάση ένα συντελεστή παλαιότητας. Ο συγκεκριμένος φόρος επεκτείνεται στις «δωρεές» και «γονικές παροχές», ενώ εξαιρούνται τα κέρδη των εταιριών αγοράς και πώλησης ακινήτων, καθώς και κέρδη από την πώληση ακινήτου παγίου περιουσιακού στοιχείου ενός νομικού προσώπου πχ. ΑΕ και ΕΠΕ.! Τέλος εξακολουθεί να ισχύει ο «φόρος ακίνητης περιουσίας» (ΦΑΠ), ενώ το «εκκολαπτόμενο» νέο φορολογικό που θα έλθει στη Βουλή την άνοιξη 2013 θα προκύψουν νέες ρυθμίσεις στη φορολογία ακίνητης περιουσίας.

5. ΑΓΡΟΤΕΣ

Το αγροτικό εισόδημα το 2013 θα φορολογηθεί όπως και το εισόδημα των μισθωτών, ενώ από το 2014 προβλέπεται τήρηση βιβλίου εσόδων-εξόδων και φορολογία 13%. Αξίζει να σημειωθεί ότι με το νέο Μνημόνιο οι αγρότες θα έχουν αφαίρεση εισοδήματος που ξεπερνάει το 1 δις € (μείωση επιστροφής ΦΠΑ, μείωση επιστροφής φόρου στο «ντίζελ», κατάργηση δώρων στις συντάξεις, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών ΟΓΑ, μείωση κονδυλίων στήριξης νέων αγροτών, κά), ενώ με την υπάρχουσα βαριά έμμεση φορολογία υφίστανται πρόσθετη συρρίκνωση εισοδήματος.

6. ΟΙ «ΕΧΟΝΤΕΣ», ΟΙ «ΚΑΤΕΧΟΝΤΕΣ» ΚΑΙ ΟΙ ….«ΦΟΡΟΚΛΕΠΤΟΝΤΕΣ»

Με το νέο φορολογικό Ν/Σ επέρχονται αλλαγές όπως ήδη αναφέραμε στη φορολογία των επιχειρήσεων. Όλες οι μικρές ανεξαρτήτου μορφής επιχειρήσεις φορολογούνται πλέον με ενιαίο συντελεστή 26% για εισόδημα ως 50.000 € και 33% άνω των 50.00 €. Ωστόσο για τα καθαρά κέρδη όλων των εταιριών που τηρούν διπλογραφικό σύστημα, ο φόρος αυξάνει από 20% σε 26%, ενώ η φορολογία επί των διανεμημένων κερδών (μερισμάτων) από 25% μειώνεται σε 10%, με αποτέλεσμα ο ενιαίος συντελεστής να μειωθεί από 40% σε 32,8% από 1.1.13. Αυτό είναι ένα «μικρό δωράκι» του νέου Ν/Σ στις μεγάλες επιχειρήσεις (ΑΕ & ΕΠΕ) και σε πολυκλαδικούς-πολυεθνικούς ομίλους. Έτσι όλες οι μερίδες της οικονομικής ελίτ πήραν το «δωράκι» τους (μεγάλοι ιδιοκτήτες, εύποροι ελεύθεροι επαγγελματίες, άλλοι μεγάλοι εισοδηματίες) λόγω σημαντικής μείωσης του ανώτατου φορολογικού συντελεστή.

Ωστόσο για ορισμένους «εκλεκτούς» της οικονομικής ελίτ προβλέπεται ιδιαίτερη μεταχείριση. Πρόκειται για τους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές. Ειδικότερα οι τραπεζίτες εκτός από τις ευνοϊκές ρυθμίσεις του νέου Ν/Σ ως ΑΕ, θα έχουν όφελος 4-4,5 δις € από τον «αναβαλλόμενο φόρο» στα εποπτικά τους κεφάλαια και συμψηφισμός ζημιών από το PSI+ με μελλοντικά κέρδη σε βάθος 30 ετών.! (Καθημερινή, 16.12.12). Έτσι πέρα από τα «ζεστά» 48-50 δις για «ανακεφαλαιοποίηση», θα έχουν πολυετή διαχρονική φοροαπαλλαγή.! Από την άλλη το σκανδαλώδες καθεστώς φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών με τις δεκάδες ειδικές ρυθμίσεις και απαλλαγές διατηρείται στο ακέραιο. Δύο απλά στοιχεία δείχνουν το φορολογικό «παράδεισο» που ζουν. Το 2010 τα έσοδα του κράτους από την φορολογία των εφοπλιστών ήταν μόλις 52 εκατ. €, ενώ τον ίδιο χρόνο το δημόσιο είχε από την ανανέωση της «πράσινης κάρτας» των μεταναστών έσοδα 54 εκατ. €.!! Τέλος διατηρείται στο ακέραιο το ευνοϊκό καθεστώς φορολογίας της Εκκλησίας και τα «παραθυράκια» για τη μείωση των φορολογητέων εσόδων της. Ακόμα κι αν υπολογίσουμε το «κοινωνικό» της έργο (στήριξη δεινοπαθούντων, κά), η φορολογία των εσόδων και της ακίνητης περιουσίας είναι πολύ μικρή σε σχέση με το ύψος τους.

7. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

Όλα τα παραπάνω κάνουν περισσότερο από ποτέ επίκαιρη την ανάγκη \ ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης του φορολογικού συστήματος με επίκεντρο τη βασική συνταγματική επιταγή, ότι «όλοι οι έλληνες συνεισφέρουν στα φορολογικά βάρη ανάλογα με το εισόδημα τους». Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει τον προσδιορισμό του εισοδήματος και την καταγραφή πλούτου από όλες τις πηγές, ένα πραγματικό «πόθεν έσχες», στη βάση του οποίου θα καθοριστεί η φορολογική επιβάρυνση με προοδευτική κλίμακα, αλλαγή της σχέσης άμεσων-έμμεσων φόρων υπέρ των πρώτων, φορολογική ανακούφιση των χαμηλότερων εισοδημάτων, πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής κά. Ασφαλώς μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση θα πρέπει να συνδυάζει την ταμειακή διάσταση με την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη, τη λειτουργικότητα, τη διαφάνεια, απλότητα κά του φορολογικού συστήματος. Πρόκειται για κορυφαίο ζήτημα που έχει καθήκον να λύσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς με αφετηρία την ανατροπή του Μνημονίου και άρνηση πληρωμής του επαχθούς χρέους ή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους ως προϋπόθεση εξόδου της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας από την κρίση.

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών και μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Πέμπτη 20 Δεκεμρίου 2012.

Τωρα Τελος!...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
Του Θυμιου Καλαμουκη...
Την καταστροφή, την εξαθλίωση, την εξόντωση του ελληνικού λαού, μπορεί να την αποτρέψει, να την σταματήσει ΤΩΡΑ, μόνο ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Όχι με εκλογές. Με μεγάλη προσπάθεια, μαζικό αγώνα, οργανωμένο, πρωτότυπο, συντονισμένο, αποφασισμένο να επιβάλει ουσιαστικές λύσεις και όχι πειράματα και ημίμετρα.
Οι βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αγανάκτηση, οργή, εξαθλίωση, συνειδητοποίηση της κοροϊδίας, συνειδητοποίηση της αναποτελεσματικότητας των απανωτών πακέτων μέτρων. Υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα, σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του ελληνικού λαού και έντονη αίσθηση αδικίας και δουλέματος. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως όλα αυτά χρειάζονται κάποιον να τα οργανώσει, να τα συντονίσει, να εμπνεύσει το όποιο κίνημα, να κωδικοποιήσει τα αιτήματα, να σαλπίσει το εναρκτήριο λάκτισμα.
Και λέω δυστυχώς, διότι, μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται κάποιος από τους υπάρχοντες φορείς να μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το βάρος. Παρά τις καλές προθέσεις, παρά τις όποιες σωστές επεξεργασίες και επισημάνσεις, παρά τις ορθές προβλέψεις, από δυνάμεις της Αριστεράς, δεν φαίνεται στον ορίζοντα η δύναμη εκείνη που θα μετατρέψει την οργή σε δύναμη αποτροπής, θα συμπυκνώσει τα σκόρπια αιτήματα σε γροθιά επιβολής.
Θα πει κάποιος ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος, πράγμα που σε μεγάλο βαθμό ισχύει. Αλλά για τι ακριβώς δεν είναι έτοιμος ο κόσμος; Για σοσιαλιστική επανάσταση, σίγουρα ναι. Δεν είναι έτοιμος. Για έξοδο από το ευρώ; Από ότι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, ούτε γι αυτό είναι έτοιμος. Είναι όμως έτοιμος για πολλά άλλα. Και όπως και να έχει, ούτε το 1940, (το γνωστό αγαπημένο παράδειγμα όλων μας)  ήταν έτοιμος να πάρει τα όπλα ενάντια στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή της παγκόσμιας ιστορίας. Αλλά τα πήρε. Και με κίνδυνο της ζωής του, όχι με κίνδυνο του μισθού του… μεγαλούργησε.
Προχτές το πρωί, συνταξιούχοι εισέβαλαν στο Υπουργείο Υγείας, το κατέλαβαν για λίγη ώρα και πολύ καλά έκαναν (και λίγα έκαναν). Δεν ήταν πάνω από 400 άτομα, από δυνάμεις του ευρύτερου χώρου του ΚΚΕ. Οι εικόνες έκαναν τον γύρω του πλανήτη, και έπαιξαν και σε όλα τα βραδινά δελτία ειδήσεων των ελληνικών καναλιών. Δύο παρατηρήσεις, σχετικές και με τις παραπάνω απόψεις.
Πρώτον, έπρεπε να ήταν χιλιάδες οι συνταξιούχοι που κατέλαβαν το υπουργείο και μαζί τους στην διάρκεια της ημέρας να συνέδραμαν κατά χιλιάδες εργαζόμενοι από όλους τους κλάδους, αποδεικνύοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους. Είναι ανήκουστο να μην βρίσκει ο ανήμπορος και ο ηλικιωμένος βασικά φάρμακα, το 2012! Το ελληνικό κράτος στερεί βασικό δικαίωμα από πολίτες του. Είναι πρωτοφανής βία και κατά την γνώμη μου δικαιολογεί την όποια αντίδραση. Παρόλα αυτά ήταν μόνο 400, από τις συνήθεις δυνάμεις, που χρόνια τώρα με συνέπεια παλεύουν, ακόμη και αν τους αποκαλούν γραφικούς.
Δεύτερη παρατήρηση. Το ότι ήταν μόνο 400, δεν τους εμπόδισε να εκφράσουν με μαχητικό τρόπο, δίκαια αιτήματα, να φωνάξουν, να κάνουν σαματά, να σπάσουν πόρτες, να ανέβουν στους ορόφους και να αποκλείσουν το γραφείο υπουργού. Όλα αυτά έγιναν, χωρίς την μαζική συμμετοχή του υπόλοιπου κόσμου και χωρίς να είναι ώριμο το σύνολο, ή η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Έγινε όμως και ορθώς. Έγινε και έδωσε στίγμα, εντός και εκτός. Και το αποδέχτηκαν όλοι ως σωστό, γιατί, πολλές φορές δεν έχει σημασία η μαζικότητα, αλλά το δίκιο του αιτήματος και το γνήσιο της έκφρασής του. Δεν έχει σημασία πόσοι ήταν έξω από την πόρτα του υπουργείου, αλλά πόσοι από αυτούς που έλειπαν, συμφωνούσαν με αυτά που έκαναν αυτοί που ήταν εκεί. Μπορεί να μπούκαραν 400, αλλά είμαι σίγουρος, συμφωνούσαν με την πράξη εκατομμύρια ελλήνων.
Το παράδειγμα αυτό απαντά στους αρχικούς συλλογισμούς. Πέρα από τις σωστές στρατηγικές και τα οράματά για μια άλλη δίκαια κοινωνία. (Επίκαιρα όσο ποτέ), υπάρχει ανάγκη για μάχη ΤΩΡΑ, για αγώνα ΤΩΡΑ, για αποτελέσματα ΤΩΡΑ. Όχι όταν γίνουν εκλογές… Το σήμερα βάζει επιτακτικά θέματα, που δεν μπορεί κανείς σώφρων αριστερός, κανένας συνεπής αγωνιστής να παραγνωρίσει.
-Η οργάνωση ενός μαζικού δικτύου αλληλεγγύης, προς τους εξαθλιωμένους συμπολίτες μας, με συσσίτια, γιατρούς, δασκάλους, πολιτισμό, συναισθηματική και ψυχολογική στήριξη, μπορεί να είναι ένας πρώτος τομέας δράσης.
-Ένα μεγάλο αντιφασιστικό μέτωπο, με απαντήσεις στο ιδεολογικό πεδίο αλλά ίσως και με ομάδες κρούσης, μπορεί να είναι ένα δεύτερο πλαίσιο δράσεων.
-Και η οργάνωση σειράς πολύμορφων αγώνων, δράσεων, μαχών για να μην περάσει ούτε μισό μέτρο από αυτά που ετοιμάζουν οι Ευρωπαίοι λύκοι και εκτελεί ο Σαμαράς και η υπόδουλη  παρέα του, μπορεί και πρέπει να είναι ο τρίτος πόλος δράσεων.
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι έτοιμο μεγάλο μέρος του λαού για αυτές τις δράσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ανταποκριθεί, όταν γίνει ένα γνήσιο, μαζικό κάλεσμα, για  επιβίωση και καλύτερη ζωή.
 Έχουμε ήδη αργήσει.

Θύμιος  Κ.

Narayama μπλουζ...

a/man/called/…

Λοιπόν, είχαμε μείνει σε κάτι μαλάκες και στα 894 ευρώ σύνταξη.
Η εφορία την τσίμπησε, ευτυχώς δεν έστειλε ΣΔΟΕ και ΜΑΤ στο σπίτι για να ‘χουμε Twilight Zone καταστάσεις -άμα θυμάσαι το επεισόδιο με τον τεκνούλη Ρέντφορντ- και της είπε «μανδάμ η πατρίς χρειάζεται από σένα 1.013 ευρώ αλλά επειδή είναι ψυχοπονιάρα δώστα μας σε εφτά δόσεις κι άμα νιώσεις οτι πεθαίνεις στο ενδιάμεσο μην αμελήσεις να αφήσεις το χαρτί με τη ρύθμιση στην κόρη σου για να μη κυνηγιόμαστε μετά», αυτό μας κάνει  144,70 ευρώ κάθε μήνα μέχρι και τον Φεβρουάριο, τότε που -σε ενημερώνω- πιάνουν οι μεγάλες ζέστες εδώ πάνω και τουλάχιστον θα γλιτώσει τα κοινόχρηστα, πόσο ρεύμα να κάψει ο ανεμιστήρας Φλεβάρη μήνα..
Για το νοίκι πληρώνει 250 ευρώ αλλά μπορεί να το καθυστερεί μια, δυο, άντε τρεις μέρες, παραπάνω όχι, μετά δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί οι μέρες της καθυστέρησης γίνονται καρπούζι κάτω απ το στρώμα της -στα μπιζέλια και στα κουκιά είναι αλλεργική-. Έτσι κι αλλιώς ξυπνάει απ’ τις πέντε τα χαράματα, άμα είναι να μη κοιμάται κιόλας είπα στην κόρη της ή να βγαίνει να σφουγγαρίζει σκάλες στην οικοδομή και να απολύσουμε την καθαρίστρια ή να της πηγαίνουμε τα ασιδέρωτα αποβραδίς για να φοράμε τσίλικα κάθε πρωί, τι σκατά μαθαίναμε στη διαχείριση ανθρώπινων πόρων τόσα χρόνια. Μια επένδυση γνώσης καιρός είναι να την αποσβέσουμε.
Για τα κοινόχρηστα θα θέλει 200 ευρώ φέτος, άμα μείνει στο 1,40 ο πετρέλαιος, άμα πάει πιο ψηλά θέλει έρανο, όχι ευρώ. Ευτυχώς τον Νοέμβριο θα κάνουμε ακόμη μπάνια και από τον Φεβρουάριο -λένε- θα ανθίσουν οι αμυγδαλιές, κι άμα είναι μαλακισμένο ένα δέντρο είναι, τα βλέπουν οι στουρνάρες και οι πάσχηδες και λένε «ορίστε, ήρθε κιόλας η άνοιξη, γαμώ τη γκρίνια σας για λαός».
Για ρεύμα και τηλέφωνο θέλει ένα κατοστάρικο κάθε μήνα, θεό την κάναμε να κόψει το τηλέφωνο, τι «άμα ζαλιστείς και πέσεις και τσακιστείς θα το ακούσουμε το γκντουπ, ένας τοίχος δρόμος είμαστε» της είπαμε, τι «ή θα ψήνεις ή θα μιλάς, αν κάνεις και τα δυο μαζί θα πάθεις κανένα εγκεφαλικό, έχουν ακτινοβολία τα ταψιά», τίποτε δεν έχαψε, άμα γριά βάλει γινάτι είναι ικανή να ζητήσει και nova. Δεν το ρισκάραμε.
Το εγκεφαλικό το γλίτωσε όταν της είπαμε για το χιλιάρικο της Εφορίας, γερό σκαρί, αν και μας δήλωσε -μετά που μετρήσαμε πίεση και σφύξεις και είπαμε «τη σκαπούλαρε το θηρίο»- ότι λιγότερο είχε ταραχτεί όταν άκουσε στο ράδιο εκείνο το «Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους» και τα ΄παιξε με το «ημέτεραι» που δεν τους το ‘χαν μάθει στο Κρυφό Σχολειό.
Χτες όμως πήγαμε στο γιατρό για να μας δώσει βαριά συνταγή γιατί αύριο η κόρη της θα πάει να της πει ότι θα κόψουν κανένα 50ρικο ακόμη από τη σύνταξη για να είναι πιο ενισχυμένη η ισοτιμία δραχμής/ευρώ σε λίγους μήνες και μεθαύριο (εντάξει, μπορεί και παραμεθαύριο, δεν είμαστε δα και εντελώς κτήνη) θα πάω εγώ να της πω ότι αυτά τα χαρτζιλίκια που της δίναν χριστούγεννα, πάσχα και θέρος, πάπαλα, πέθαναν, όβερ, τέλος, θα τα ξαναδεί στην άλλη ζωή, καλά, θα το λειάνω λίγο, δεν θα το πω στο δοξαπατρί όπως ο House, θα το πω όπως η Εντά για να με καταλάβει. Yavaş Yavaş .
Λοιπόν, 894-50-144,70-250-200-100 = 150 ευρώ το μήνα περίσσευμα. Ένα ταληράκι τη μέρα, σε κέρματα, για να κουδουνάνε κιόλας. Για φάρμακα δεν ξέρω. Ας τα κόβει μικρά μικρά κομματάκια για να φτουράνε, ας δανείζεται απ’ τα δικά μας, ας πάει να διαρρήξει κανένα φαρμακείο, έχουμε ένα ακριβώς από κάτω, μπορώ να κρατάω τσίλιες απ’ το μπαλκόνι, με τις πυτζάμες.
Ευτυχώς ο Φεβρουάριος θα είναι μικρός και θα περισσεύει άλλο ένα σαραντάλεπτο, κάθε δυο μέρες θα μπορεί να το αποταμιεύει για ένα γιαούρτι. Ευτυχώς θα είναι και ζεστός, για να μπορέσουμε να ξεραίνουμε το σκατό μας και να της το κρατάμε. Γιαούρτι σκέτο δεν τρώγεται.

Κοινωνικός Καιάδας...

Κόντρα...
Η χτεσινή μέρα είχε δυο ειδήσεις. Η πρώτη αφορούσε την πορεία της ανεργίας. Σύμφωνα με την Ερευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕλΣτατ, το Μάη οι άνεργοι έφτασαν τους 1.147.372 και το ποσοστό ανεργίας το 23,1%, έναντι 836.331 ανέργων και ποσοστού 16,8% που ήταν το Μάη του 2011.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι η ΕλΣτατ (και γενικά οι ευρωπαϊκές στατιστικές υπηρεσίες) χρησιμοποιούν ένα μοντέλο που υποεκτιμά την ανεργία, δεδομένου ότι αρκεί μια ώρα έστω εργασίας για να θεωρηθεί κάποιος εργαζόμενος και όχι άνεργος! Η πραγματική ανεργία, επομένως, είναι σημαντικά ψηλότερηαπό το 23,1%. Σημασία, όμως, εν προκειμένω έχουν οι συγκρίσεις και όχι οι απόλυτοι αριθμοί. Οι συγκρίσεις, λοιπόν, δείχνουν πως η ανεργία συνεχώς αυξάνεται.

Σε σχέση με το Μάη του 2011 η ανεργία αυξήθηκε κατά 37,2% (!), ενώ σε σχέση με τον αμέσως προηγούμενο μήνα, τον Απρίλη του 2012, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 34.141 (αύξηση ανέργων κατά 3,1% μέσα σ’ ένα μήνα!). Από το Μάη του 2008 που οι άνεργοι της ΕλΣτατ ήταν 359.034, φτάσαμε τους 1.147.372 ανέργους. Δηλαδή, μέσα σε μια τετραετία ο αριθμός των ανέργων υπερτριπλασιάστηκε!

Μία στις τέσσερις γυναίκες (26,8%) καταγράφεται από την ΕλΣτατ ως άνεργη, ενώ πλέον καταγράφεται ως άνεργος και ένας στους πέντε άνδρες (20,3%). Οσο για τους νέους… Το εφιαλτικό 54,9% έχει φτάσει η ανεργία της ΕλΣτατ στους νέους ηλικίας 15-24 ετών, το 31,6% στους νέους 25-34 ετών, ενώ στην ηλικία 35-44 έφτασε το 19,4%.

Κι όμως, έχοντας υποστεί ένα είδος κοινωνικού μυθριδατισμού, αντιμετωπίζουμε αυτές τις ανακοινώσεις σαν ρουτίνα. Λίγο-πολύ δεν αποτελούν είδηση. Οπως θα ‘γραφε ο Βάρναλης, «δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμ’ ίσως κάποιο θάμα».

Η δεύτερη είδηση μας ήρθε από έναν διάλογο που είχε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ. Κεδίκογλου στο πρωινάδικο του Mega, στο οποίο εμφανίστηκε για να υποβάλει στο καθιερωμένο ιδεολογικό «μασάζ» όσους και όσες εξακολουθούν να ξεκινούν το πρωινό τους με ανοιχτή την τηλεόραση. Παραθέτουμε ολόκληρο το σχετικό διάλογο γιατί παρουσιάζει ενδιαφέρον:

«ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ: Δύο άλλα πρωτοσέλιδα, δύο άλλες πληροφορίες, θα σας ρωτήσω γι’ αυτά. “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, κατώτατη σύνταξη με 20 έτη εργασίας αντί του ελάχιστου 15 ετών που ισχύει.

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ: Είναι μία από τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί.

ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ: Να αυξηθεί, δηλαδή, όσοι βγαίνουν με ελάχιστο 15 χρόνια να πάει στα 20.

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ: Είναι μία από τις προτάσεις. Σας λέω δεν θέλετε να γίνει αυτό, θα πρέπει να γίνει κάτι άλλο. Υπάρχουν αρκετές προτάσεις.

ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ: Ποιος μπορεί σήμερα να βγαίνει σε σύνταξη στα 15 χρόνια;

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ: Και όμως, το ξέρετε πολύ καλά ότι υπάρχουν συνταξιούχοι 40 και 45 ετών.

ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτό να το πείτε σε όλους τους προηγούμενους συναδέλφους σας, οι οποίοι ψήφιζαν αυτά τα μέτρα τότε, γιατί τότε ήταν διαφορετικές εποχές. 

ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ:  Δυστυχώς, ήταν μία εποχή που ο λαϊκισμός στοίχισε πολύ στη χώρα μας, με ευθύνη όλων, αν θέλετε».

Οταν η πολιτική αγυρτεία συναντά τη δημοσιογραφική εξαχρείωση, το αποτέλεσμα είναι… δύο γκεμπελίσκοι που συνομιλούν ως κοινοί προβοκάτορες, συναγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλο σε ψευτιά. Διότι γνωρίζουν πολύ καλά και οι δύο, πως με 15 συντάξιμα χρόνια (4.500 ένσημα) δεν βγαίνει κανείς στη σύνταξη στα 40 και τα 45 (εκτός αν είναι στρατιωτικός ή αστυνομικός).  Τα 15 πλήρη έτη ασφάλισης (ή αλλιώς 4.500 ημερομίσθια) είναι ο ελάχιστος χρόνος ασφάλισης για να βγει κανείς στη σύνταξη στα 65 του. Οταν ένας ασφαλισμένος φτάσει στο όριο ηλικίας, δηλαδή τα 65, για να πάρει σύνταξη θα πρέπει να έχει 4.500 ένσημα.

Πρόκειται για έναν από τους στοιχειώδεις θεσμούς που δικαιολογούν το επίθετο «κοινωνική» μπροστά από το ουσιαστικό «ασφάλιση». Πρόκειται για ένα θεσμό που «πάει πακέτο» με την κατώτερη σύνταξη, έναν άλλο θεσμό που δικαιολογεί το επίθετο «κοινωνική» μπροστά από το ουσιαστικό «ασφάλιση».

Πρέπει, δε, να σημειώσουμε ότι μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο ελάχιστος χρόνος ασφάλισης ήταν 13,5 χρόνια (4.050 ένσημα) και ήταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο πρώτο κύμα αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων μετά την πτώση της χούντας, που αύξησε τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο κατά 1,5 έτη (15 από 13,5 έτη ή 4.500 από 4.050 ένσημα), εν μέσω καταγγελιών, αντιδράσεων και εργατικών απεργιών.

Τώρα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, ετοιμάζεται να προσθέσει άλλα πέντε χρόνια στον ελάχιστο χρόνο ασφάλισης (20 αντί για 15), αφήνοντας περισσότερους εργαζόμενους χωρίς τη σύνταξη των 586 ευρώ (τόσο παίρνουν σήμερα όσοι έχουν 4.500 ένσημα). Μελετά μια τέτοια ανατροπή σε μια περίοδο που σαρώνει η ανεργία, η υποαπασχόληση (εκ περιτροπής εργασία κ.λπ.) και η ανασφάλιστη εργασία. Κάνει, δηλαδή, το αντίθετο απ’ αυτό που θα έπρεπε να γίνει στο πλαίσιο ενός συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Οταν έχεις μαζική και μακράς διάρκειας ανεργία, η οποία μάλιστα συνοδεύεται και από περιόδους ανασφάλιστης εργασίας ή υποαπασχόλησης, θα έπρεπε να μειώσεις τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης για τη χορήγηση σύνταξης, γιατί απλούστατα όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι δε θα μπορέσουν να πιάσουν τα 15 πλήρη χρόνια ασφάλισης. Πώς να πιάσουν τα 20 χρόνια μ’ αυτή την κατάσταση; Για έναν πολύ μεγάλο αριθμό εργαζόμενων το μέλλον θα είναι ο κοινωνικός Καιάδας.

Με απροκάλυπτο κυνισμό ο Κεδίκογλου λέει πως αν δε γίνει αυτό θα γίνει κάτι άλλο. μας λέει, δηλαδή, ότι «σε κάθε περίπτωση θα σας ξεσκίσουμε». Με τον ίδιο κυνισμό λέει, λες και αναφέρεται σε πράγματα και όχι σε ανθρώπους: «Να ξεκαθαρίσουμε ότι τα μέτρα τα οποία θα παρουσιαστούν σε λίστα στους αρχηγούς, για να γίνει η επιλογή, είναι άνω των 11,5 δισ., δηλαδή αθροίζονται τα ισόποσα σε ένα ποσό πάνω από τα 11,5 δισ., για να μπορούν οι αρχηγοί να διαλέξουν τον καλύτερο συνδυασμό, αυτόν που θα επιφέρει τις λιγότερες αρνητικές συνέπειες στην κοινωνία»!

ΥΓ1: Από το «όχι άλλα οριζόντια μέτρα» πήγαμε επισήμως στο «όλα εξετάζονται». Ερωτηθείς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αν εξακολουθούν να ισχύουν τα «τρία όχι», δηλαδή «“όχι” στις απολύσεις στο Δημόσιο, “όχι”στις μειώσεις μισθών, “όχι” στις μειώσεις συντάξεων», απάντησε (πρωινάδικο Mega, 9.8.12): «Κοιτάξτε, όσον αφορά το πρώτο, νομίζω ότι έχει γίνει ξεκάθαρο από όλους.  Στις άλλες δύο περιπτώσεις, κοιτάμε να μπορέσουν να βγουν τα νούμερα.  Να επαναλάβω για πολλοστή φορά:  Δεν θέλουμε να κάνουμε καμία περικοπή, κανείς δεν θέλει να κάνει καμία περικοπή.  Πρέπει όμως να εξοικονομήσουμε τα 11,5 δισ. και για να πείσουμε για την αξιοπιστία μας». Ο νοών νοείτω… Σε ό,τι δε αφορά τις απολύσεις στο Δημόσιο, που υποτίθεται ότι δε θα γίνουν, υπάρχει η εφεδρεία που ισοδυναμεί με απόλυση. Απλά ο δρόμος προς την ανεργία είναι πιο… λάιτ.

ΥΓ2: Κάτι πρέπει να γίνει μ’ αυτή την καραμέλα της «ανάπτυξης». Οπως έλεγε ένας φίλος, έχουν ακροβολιστεί σε αεροδρόμια, λιμάνια και σιδηροδρομικούς σταθμούς και περιμένουν πότε θα καταφθάσει η ανάπτυξη. Τι ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει, όταν εργαζόμενοι πετιούνται στο δρόμο, όταν πετσοκόβονται μισθοί και συντάξεις; Οταν η μεγάλη μάζα του πληθυσμού όχι απλά υποκαταναλώνει, αλλά σε σημαντικό ποσοστό ακόμη και υποσιτίζεται, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει. Θ’ αποτελεί μια έννοια καθαρά μεταφυσική, με την οποία οι πολιτικοί απατεώνες θα προσπαθούν να ταΐσουν τους νηστικούς.

Μην πετάς τη μαμά από το τρένο...

kathimerini.gr ...
Tης Mαριαννας Tζιαντζη
«Αν πεθάνει ο παππούς, τη βάψαμε», λέει με απελπισία μια μεσόκοπη κυρία. Δεν εννοεί ότι όλη η οικογένεια θα βυθιστεί στο πένθος, αλλά ότι θα χαθεί η μοναδική πηγή εισοδήματος, αφού σε αρκετές περιπτώσεις μία (1) σύνταξη καλύπτει τουλάχιστον τα έξοδα της διατροφής μιας οικογένειας με δύο ή περισσότερους ανέργους.
Ενα κύμα στοργής πλημμυρίζει πολλά ελληνικά σπίτια και το αντικείμενό της είναι ο/η συνταξιούχος της οικογένειας, η γερασμένη χρυσοτόκος όρνιθα που, πάση θυσία, πρέπει να ζήσει για να ζήσουμε κι εμείς. Μπορεί ο παππούς ή η ηλικιωμένη μητέρα να είναι ανήμποροι, ακόμα και κατάκοιτοι, όμως η σύνταξη, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, τρέχει, έστω και ψαλιδισμένη. Είναι τεράστια η διαφορά ανάμεσα στο «κάτι» και στο τίποτα.
Πέρασε ο καιρός που πολλοί πάρκαραν τους γέροντες γονείς σε κάποιον οίκο ευγηρίας ή έπαιρναν μια «γυναίκα» (ο όρος «κυρία» χρησιμοποιείται σπάνια) από τη Γεωργία ή τη Βουλγαρία για να τον προσέχει. Τώρα τα γηροκομεία αδειάζουν, τουλάχιστον αυτό λένε οι φήμες που δεν μπορούν να διασταυρωθούν, αφού καμία επιχείρηση δεν παραδέχεται ότι έχει αναδουλειές, ενώ πολλά ώριμα τέκνα συνταξιούχων αναγκάζονται να σουτάρουν την αλλοδαπή γηροκόμο / οικιακή βοηθό και να αναλάβουν αυτοπροσώπως τη φροντίδα ή μάλλον τη συντήρηση του ηλικιωμένου.
Να λοιπόν που η κρίση μάς φέρνει πιο κοντά και ίσως αυτό να εν
νοούν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το Mνημόνιο δεν είναι συμφορά, αλλά μια ευκαιρία να αλλάξουμε, να ξεπεράσουμε τον κακό εαυτό μας. Δεν χρειαζόμαστε «έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια», σύμφωνα με το όραμα του κ. πρωθυπουργού, αλλά ένα συνταξιούχο ανά οικογένεια.
Σχέσεις στοργής ή σχέσεις ανάγκης; Οι στατιστικές δείχνουν ότι σε περιόδους κρίσης τα διαζύγια μειώνονται, καθώς τα ζευγάρια συγκατοικούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και όχι γιατί δεν μπορεί να ζήσει ο ένας χωρίς τον άλλον. Το ίδιο ισχύει και για τους ώριμους γιους ή κόρες που επιστρέφουν στο πατρικό τους, όπου είτε ξαναβρίσκουν το εφηβικό τους δωμάτιο είτε βολεύονται σε έναν καναπέ-κρεβάτι στο καθιστικό.
Ομως, τα κλειδιά της βασιλείας τα κρατάει ο συνταξιούχος. Δεν πρέπει να τον κακοκαρδίζουμε, αλλά ούτε και να υποκύπτουμε σε εκείνες τις επιθυμίες του που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία του. (Οχι, μαμά, δεν θα φας παγωτό!) Συχνά στα χρόνια της Κατοχής, οι οικογένειες δεν δήλωναν τον θάνατο κάποιου μέλους τους, το έθαβαν κρυφά μόνο και μόνο να μη στερηθούν το πολύτιμο δελτίο τροφίμων. Οι πεθαμένοι έτρεφαν τους ζωντανούς, όμως τώρα τους τρέφουν κάποιοι που βρίσκονται στο κατώφλι του θανάτου. Ενώ η ανεργία γενικά μειώνει το προσδόκιμο επιβίωσης, η κρίση ίσως εξασφαλίσει τη μακροζωία, τουλάχιστον για ορισμένες κατηγορίες ηλικιωμένων, διαψεύδοντας την κωμωδία «Πέτα τη μαμά από το τρένο».
Ασφαλώς, δεν γίναμε μια κοινωνία που ζει από το αίμα των γερόντων, ενώ παρατηρείται και το αντίθετο φαινόμενο, δηλαδή των παιδιών που βοηθούν οικονομικά τους γονείς τους, καθώς η σύνταξη των δεύτερων δεν επαρκεί για μια αξιοπρεπή ζωή. Επίσης δεν γίναμε μια κοινωνία τρωκτικών, καθώς το άρμεγμα της σύνταξης μπορεί να συνυπάρχει με γνήσια αισθήματα αγάπης για τον τροφοδότη.
Ολα δοκιμάζονται στις μυλόπετρες της κρίσης. Η ανιδιοτέλεια και η αλληλεγγύη, η καρτερία, η λύσσα για επιβίωση, η αυτο-επιβεβαίωση («το έλεγα εγώ!»), ο αυτοσεβασμός, η περηφάνια. Ο έρωτας, η οικογένεια, η φιλία δεν εξαιρούνται. Το πόσο θα αντέξουμε, το πώς θα σταθούμε δεν εξαρτάται μόνο από τα ατομικά ψυχικά και ηθικά μας αποθέματα, αλλά και από τον άνεμο που φυσάει γύρω μας.