Αφήστε τους Ελληνες να δουλέψουν!

του κ. Νικου Ξυδακη...

Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η
καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης αυξάνεται εντυπωσιακά. Από
το 2009 έως το 2011, η μετανάστευση Ελλήνων προς χώρες της Ευρωπαϊκής
Ενωσης αυξήθηκε κατά 170%. Το 2012, ένας στους τέσσερις Ελληνες
επιθυμούσε να μεταναστεύσει μόνιμα, το 4% το σχεδίαζε για τον επόμενο χρόνο.

Μόνο στη Γερμανία, την τελευταία τριετία μετανάστευσαν 25.000
Ελληνες, πολλοί εκ των οποίων είναι γιατροί, μηχανικοί, εκπαιδευμένοι
επιστήμονες και επαγγελματίες. Προ μηνών υπουργός του κρατιδίου Β.
Ρηνανίας – Βεστφαλίας μου περιέγραφε την κατάσταση στην κοιλάδα του
Ρουρ, την βιομηχανική καρδιά της Γερμανίας· πώς προσπαθούν να κάνουν πιο
άνετη και ενδιαφέρουσα τη ζωή στις κωμοπόλεις της περιοχής για να
προσελκύσουν εργαζόμενους στη βιομηχανία. Θέλουμε πολύ να έρθουν
τεχνικοί απ’ όλη την Ευρώπη, η Γερμανία αντιμετωπίζει οξύ δημογραφικό
πρόβλημα, ο πληθυσμός της γερνάει. Παρατήρησα ότι πολλοί νέοι Ελληνες
αναζητούν εργασία στη Γερμανία, ιδίως οι πολυπροσοντούχοι επιστήμονες.
Αχ, θέλουμε πολύ να έρθουν! απάντησε. Και η επίσης γερασμένη Ελλάδα, με
το τρύπιο ασφαλιστικό σύστημα, τι θ’ απογίνει; ρώτησα. Εχετε δίκιο, αλλά
τι να κάνουμε; Κι εμείς τους χρειαζόμαστε πολύ, απάντησε. Ηταν
ειλικρινής και ευγενέστατη. Εργαζόταν με θέρμη για το μέλλον της
πατρίδας της.

Ο ταλαντούχος κύριος Σαμαράς!

outelogos...

Ελλάδα, μια χώρα που έχει “γεννήσει” κατά το παρελθόν σπουδαίους ανθρώπους και όχι μόνο. Το γεννοβόλημα δεν έχει τελειωμό, τα πιο πρόσφατα τρανταχτά παραδείγματα είναι δύο φίλοι, ο ΓΑΠ και ο ΣΑΜ.

Το πρώτο τον τίμησε η ανθρωπότητα λέγοντας τον και  στοχαστή (τρομάρα του) και τον δεύτερο η Γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung, τον ανέφερε πριν λίγες ημέρες ως «Ταλαντούχο και γοητευτικό».

Αφού έχει τελειώσει εδώ και καιρό η γιορτή της μπύρας στη Γερμανία, δεν έχουμε παρά να πάρουμε στα “σοβαρά” τα γραφόμενά της. Εκεί λοιπόν που προσπαθούσα με σοβαρότητα και εγώ να δω το θέμα, θυμήθηκα τα καλά λόγια που έλεγαν στην Ευρώπη και για τον Γιωργάκη πριν τη πτώση του. Τώρα τα ακούμε για τον Σαμαρά…

Το “αύριο” θα μας δείξει το πόση κοινή πορεία έχουν αυτοί οι δύο φίλοι που λέγαμε πριν. Μέχρι στιγμής και με έλλειψη αντικειμενικότητας, θεωρώ ό,τι τα ταλέντα του κου Σαμαρά είναι το ψέμα, οι αρκετές χαζοατάκες  για το μπλε πόπολο, οι σωματικές κινήσεις με το ψευτομάγκικο στυλ, η υπεροψία και η ξεροκεφαλιά.  

Ντ. Τόρες: Να ιδιωτικοποιήσουμε τον Πλάτωνα ...

Του Νταβίντ Τόρες*, μεσω avanti popolo...
Τιμώντας το επίθετό του, που μοιάζει περισσότερο με τον τζίτζικα παρά με το μέρμηγκα, ο Ούλριχ Γκρίλο, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικής Βιομηχανίας, πρότεινε η Ελλάδα να μεταβιβάσει ένα μεγάλο μέρος της ιστορικής και καλλιτεχνικής της κληρονομιάς στο Ταμείο της ευρωπαϊκής διάσωσης. Παρόλο που η πρόταση του Ούλριχ Γκρίλο μπορεί να φανεί αρκετά καινούργια, ήρθε με τρεις χιλιετίες καθυστέρηση, γιατί αυτό το κάνει η Ελλάδα από τα χρόνια του Ομήρου. Σχεδόν όλα τα μεγάλα πολιτιστικά έργα που απολαμβάνουμε στη Δύση, τα μαθηματικά, η φιλοσοφία, το θέατρο, η δημοκρατία, η μουσική, η φυσική, ο αθλητισμός, η λυρική και τα έπη, είναι ελληνικής προέλευσης. Ο Γκρίλο δεν τα έβαλε στο λογαριασμό, γιατί αυτός είναι κάτι παραπάνω από ένα γερμανικό ξυνολάχανο.



Λαμπροί στοχαστές, γλύπτες και δραματουργοί, οι Έλληνες δεν διακρίνονται ακριβώς σαν καλοί έμποροι. Ο Ωνάσης θα μπορούσε να αποτελέσει καλύτερα την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα ανάμεσα σε τόσους φιλόσοφους και τόση εξαιρετική ποίηση. Το αιώνιο χρέος που διατηρεί η Ευρώπη για τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, την Σαπφώ, τον Ευριπίδη, το Σοφοκλή, τον Πυθαγόρα, το Δημόκριτο, τον Φειδία και τον Περικλή είναι κάτι σαν μια ευγενική χορηγία.

Το δίδαγμα της Κύπρου...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Στους αστόχαστους που ποτέ δεν αμφιβάλλουν, / Συνταιριάζουν οι στοχαστικοί που ποτέ δεν δρούνε. (...)
Με σκοτισμένο πρόσωπο ειδοποιούν τους επιβάτες των καραβιών που βουλιάζουν, / πως το νερό είναι επικίνδυνο.
Κάτω από του δήμιου τον μπαλτά αναρωτιούνται αν δεν είναι άνθρωπος και αυτός.
Μουρμουρίζουν σκεφτικά πως «το θέμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα» και πηγαίνουν να ξαπλώσουν.
Μπ. Μπρεχτ, «Εγκώμιο στην αμφιβολία», 1936

Κάτω από του Σόιμπλε τον μπαλτά πολλοί πήγαν το βράδυ της Κυριακής να ξαπλώσουν, με την εντύπωση ότι όλα είναι προδιαγραμμένα. Η απόφαση του Eurogroup θα ήταν μια παραλλαγή της πρώτης, ενδεχομένως και χειρότερη. Ο,τι και να πουν οι λαοί, οι εκβιασμοί θα περάσουν και οι ισχυροί θα έχουν τον τελευταίο λόγο. Αυτό είναι το δίδαγμα της Κύπρου;
Ετσι θέλουν να διαβάζουν τα γεγονότα οι εθελόδουλοι. Εντούτοις, αυτά είναι πεισματάρικα και λένε μιαν άλλη ιστορία. Την προηγούμενη εβδομάδα ο λαός της Κύπρου έδωσε με τον ξεσηκωμό του μιαν ευκαιρία για μιαν άλλη πολιτική. Το πολιτικό σύστημα του νησιού δεν σπατάλησε απλώς την ευκαιρία αυτή, την εξευτέλισε. Κι όμως, τούτο κάθε άλλο παρά προδιαγραμμένο ήταν.
Μπροστά στην ομόφωνη κατακραυγή του λαού της Κύπρου και ακόμη και με την υποψία του «όχι» της Βουλής, το Eurogroup είχε συνεδριάσει εκτάκτως την περασμένη Τρίτη για να αναθεωρήσει την απόφαση που είχε πάρει μόλις τέσσερις μέρες πριν και που έμεινε ξαφνικά ορφανή, χωρίς πατέρα. Σαν άτακτα μαθητούδια ο Σόιμπλε και το ΔΝΤ, ο Ολι Ρεν και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα έριχναν την ευθύνη ο ένας στον άλλον και έσκιζαν τα ιμάτιά τους ότι ποτέ δεν θα έπαιρναν οι ίδιοι τέτοια απαράδεκτη απόφαση.
Η εξήγηση για τον πανικό αυτό είναι απλή: η αποθέσμιση της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε μια Γερμανική Ευρώπη, όπου οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές απλώς ανακοινώνονται από το Βερολίνο στις πειθήνιες κυβερνήσεις. Τη Μέρκελ δεν την ενδιαφέρουν και δεν την αφορούν οι «αντιρρήσεις» των τελευταίων, ακόμη και όσων δεν έχουν υιοθετήσει -όπως ο κύριος Σαμαράς- ως δόγμα την «αξιοπιστία» τού σε όλα ναι Χατζηαβάτη.
Οταν όμως οι λαοί έχουν το λόγο, όπως συνέβη, για παράδειγμα, με τα δύο δημοψηφίσματα της Ισλανδίας, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και τούτο γιατί, όπως έχουν δείξει οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις του Ευρωβαρόμετρου, η πολιτική της λιτότητας είναι πλήρως απονομιμοποιημένη στην Ευρώπη και συμπαρασύρει στην αναξιοπιστία την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οπως συνέβη και στις πρόσφατες ιταλικές εκλογές, κάθε φορά που οι λαοί έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν, θα λένε όχι και ένα γενικευμένο όχι θα υπονομεύσει οριστικά το νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα. Και κανείς, ούτε καν η Γερμανία, δεν μπορεί να διαλύσει τους ευρωπαϊκούς λαούς και να διορίσει στη θέση τους άλλους.
Το «όχι» όμως δεν αρκεί, αν δεν συνοδεύεται από μια ριζοσπαστική μεν, αλλά ρεαλιστική λύση. Αυτό ήταν το δράμα της Κύπρου. Την άρνηση του λαού της να θυσιαστεί σαν Ιφιγένεια στο βωμό της υποτιθέμενης εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος τη διαχειρίστηκαν ο κύριος Αναστασιάδης και ο κύριος Σαρρής, οι ίδιοι που υποστήριζαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ότι τα μέτρα ήταν «επώδυνα αλλά αναγκαία». Οι σπασμωδικές προσπάθειες που ακολούθησαν με τα ταξίδια στη Μόσχα και τις συναντήσεις με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου απλώς υπογράμμισαν το τεράστιο κενό έλλειψης «σχεδίου Β». Επειτα από αυτό, ήταν φανερό ότι οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα δεν θα μπορούσαν να καταλήξουν διαφορετικά, γιατί η τρόικα μόνον μια πολιτική γνωρίζει και μια μέθοδο να την επιβάλλει: τον εκβιασμό.
Τα διδάγματα, συνεπώς, από την κυπριακή τραγωδία είναι απλά: κάθε φορά που η «λύση» θα υπαγορεύεται από το νεοφιλελεύθερο Προκρούστη, θα είναι χειρότερη ακόμη και από τη δραματική προηγούμενη. Οσο δεν αλλάζει η συνταγή της αναγκαστικής λιτότητας, η οικονομία θα συρρικνώνεται, η κοινωνία θα βουλιάζει και η δημοκρατία θα ευτελίζεται. Και μόνο μια ριζοσπαστικά διαφορετική πολιτική, που θα έχει εξασφαλίσει τη λαϊκή υποστήριξη σε ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα, μπορεί να αποτελέσει διέξοδο. Αυτή όμως δεν μπορεί να χαραχθεί σε λίγες μέρες απλώς και μόνο ως απάντηση σε έναν εκβιασμό. Ο σχεδιασμός και η τεκμηρίωσή της αποτελούν το μεγάλο στοίχημα της Αριστεράς, στον τόπο μας και την Ευρώπη.

*Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

Από τον Χριστόφορο,στον Χόρστ Ράιχενμπαχ …

Δημήτρης Μηλάκας, απο το  Ποντικι...

Η ξενοκρατία στην Ελλάδα διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Το ίδιο και η υποτέλεια της ελληνικής πολιτικής εξουσίας, η οποία, κατά τον θλιβερό κανόνα, πάντοτε έκλινε ευλαβικά το γόνυ υπακούοντας – ή και... προλαβαίνοντας – τις επιθυμίες ή προσταγές των δυναστών ή των «μεγάλων φίλων» και «ευεργετών» της χώρας. Επιπλέον, όπως λένε πολλοί «αιρετικοί», «η ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία των χρεοκοπιών της».

Υπό αυτήν την έννοια  μόνο σύμπτωση δεν είναι  το γεγονός ότι  ο σημερινός «αρχιεπτόπτης» και επικεφαλής του  παρόντος Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου  Χόρστ Ράιχενμπαχ δεν είναι ο πρώτος και μοναδικός Ράιχενμπαχ που μεγαλούργησε σ αυτόν τον τόπο.  Το 1839, ένας άλλος Ράιχενμπαχ, (Χριστόφορος)  «έσωσε» την Ελλάδα  ως τσιράκι του βασιλιά Όθωνα  αναλαμβάνοντας  διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου και Σφραγιστήριου. Δεν γνωρίζουμε αν  αυτό που συνδέει τους δυο Ράιχενμπαχ είναι απλώς μια συνωνυμία ή αν  η σκούφια τους  κρατά από  το ίδιο σόι. Ενδεχομένως και να μην έχει σημασία…

Αυτό που όμως έχει σημασία είναι ότι από την εποχή του Οθωνα η Ελλάδα  ανά μεθεπόμενη γενιά χρεοκοπεί και «διασώζεται». Καταστρέφετε και «αναδιαρθρώνεται», καταρρέει και «εκσυγχρονίζεται».
Όλα αυτά τα χρόνια, η …προγραμματισμένη --παρά γενιά-- να χρεοκοπεί Ελλάδα, καθοδηγείται από το Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο ο οποίος τελικά κυβερνά τη χώρα με τη βοήθεια εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Ένα προσωπικό το οποίο φροντίζει να αναπαράγεται στην εξουσία καθώς οι θέσεις και τα πόστα παραδίδονται από πατέρα σε γιο, από θείο σε ανιψιό …
Παρ όλες, ωστόσο τις εκσυγχρονιστικές προσπάθειες εγχώριων και ξένων «μεταρρυθμιστών… η χώρα παραμένει στο γνωστό της χάλι, αυτό που διαπιστώνουμε όλοι μας σήμερα βιώνοντας μιαν ακόμη οικονομική χρεοκοπία. Το προφανές συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κάποιος είναι ότι στόχος των εκσυγχρονιστών, ουδέποτε υπήρξε ο εκσυγχρονισμός της χώρας, αλλά ο έλεγχός της, η διανομή και  η λεηλασία της.

Ποιος μπορεί, να αμφισβητήσει  λοιπόν ότι ο διεθνής οικονομικός – και πολιτικός – έλεγχος είναι παρών και κυρίαρχος κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης του ελλαδικού κράτους επικαθορίζοντας τις μείζονες επιλογές του και τις στρατηγικές κατευθύνσεις του; Ποιος μπορεί ακόμη να παραγνωρίσει ότι το κράτος αυτό δομήθηκε κατά τα πρότυπα του... γερμανικού; Γιατί να ξεχάσουμε ότι η ένταξη της χώρας αρχικά στην ΕΟΚ και μετέπειτα στην ευρωζώνη απαίτησε μια σειρά μεγάλες μεταρρυθμίσεις – υπό την εποπτεία μάλιστα της ενωμένης Ευρώπης;
Κι όμως, το αποτέλεσμα της διαρκούς κηδεμονίας, το σημερινό ελληνικό κράτος δηλαδή, είναι αυτό που σήμερα ο διεθνής οικονομικός – και πολιτικός – έλεγχος επιζητεί να γκρεμίσει. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οξύνοια στις μέρες μας για να αντιληφθούμε πως το γκρέμισμα είναι τυφλό, υπό την έννοια ότι τίποτε δεν προϊδεάζει για τη δημιουργία ενός ορθολογικού κράτους.
Αυτό για το οποίο εργάζονται σκληρά οι εταίροι, δανειστές και ελεγκτές είναι, πρώτον, η ισοπέδωση του κοινωνικού κράτους με σκοπό την άντληση των κοινωνικών πόρων υπέρ της αποπληρωμής των δανείων και, δεύτερον, ο παραμερισμός όσων ισχυρών «παικτών» ελέγχουν το οικονομικό και πολιτικό πεδίο – από τους τραπεζίτες, τους μιντιάρχες και λοιπούς μεγάλους επιχειρηματικούς παράγοντες έως τους πολιτικούς σχηματισμούς – και η αντικατάστασή τους από ακόμη πιο πρόθυμους και ελέγξιμους.

Κοινώς ακόμη μια φορά ο στόχος είναι η αλλαγή φρουράς στον έλεγχο της χώρας, αφού το γενικό ευρωπαϊκό πλαίσιο κατατείνει προς τη μετατροπή της ηπείρου μας σε μια ζώνη πολύ φθηνότερης παραγωγής – δηλαδή χαμηλών μισθών, ανύπαρκτων δικαιωμάτων και παροχών. Μια πολιτική αυτού του είδους προφανώς απαιτεί και το κατάλληλο εγχώριο… υπηρετικό  πολιτικό προσωπικό….

Στη φωτογραφία: λεπτομέρεια από τον πίνακα του Hess που απεικονίζει την άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο περιτριγυρισμένος από Βαυαρούς.

Οι Γερμανοί ως Εβραίοι...

του Άκη Γαβριηλίδη,  Nomadic universality...

Σε πρόσφατο σημείωμα άλλου μπλογκ, με τίτλο Οι Γερμανοί ante portas;, επισημαίνεται μια ορισμένη «προβολή του ‘γερμανικού κινδύνου’» στον δημόσιο λόγο της ελληνικής κοινωνίας, και προτείνεται «να μην συσκοτίζουμε την πραγματικότητα εξηγώντας την με όρους Β’ παγκοσμίου πολέμου». Θα πάρω αφορμή από ένα συγκεκριμένο σημείο της ανάρτησης για να προεκτείνω προς μια άλλη κατεύθυνση, η οποία δεν αναιρεί όσα λέγονται εκεί, αντιθέτως μάλιστα δίνει μια πιο κυριολεκτική σημασία στην έκφραση «όροι τού Β΄ παγκοσμίου πολέμου».
Μεταξύ άλλων, στο σημείωμα αυτό παρατίθενται δύο παραδείγματα «αντιγερμανικού» λόγου, τα εξής (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

Ο μέχρι προ ολίγων μηνών προβεβλημένος από το ΛΑΟΣ, Γιώργος Τράγκας, επισημαίνει ότι «οι Γερμανοί με την ίδια αρπακτικότητα του 2ου Παγκοσμίου πολέμου και με τον ίδιο θηριώδη τρόπο που αντιμετώπισαν τους Εβραίους και τις περιουσίες τους, στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων». Ο Πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, Σταύρος Ψυχάρης, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα στη Δ.Ε.Θ, γράφει στο ΒΗΜΑ ότι «αυτό που δεν κατάφεραν τότε οι μεραρχίες του Γ’ Ράιχ μπορούν τώρα να το επιτύχουν οι σαράφηδες της Ευρώπης».

Αυτό που είναι εντυπωσιακό και στα δύο αυτά παραδείγματα, είναι όχι μόνο ότι διακινούν έναν αντιγερμανισμό, αλλά και ότι, επιπλέον, ο αντιγερμανισμός αυτός είναι δομημένος πάνω στο καλούπι τού αντιεβραϊσμού. Ειδικότερα, η δεύτερη φράση μοιάζει απλώς να επαναδιατυπώνει ένα παλιό κλισέ του αντισημιτισμού (επί πάρα πολλά χρόνια μέχρι τη δεκαετία του 40, συχνά και μετά απ’ αυτήν, η έκφραση «σαράφηδες της Ευρώπης» -αν όχι και του κόσμου ολόκληρου- και τα συνώνυμά της, συνόδευε αποκλειστικά τους Εβραίους).
Το δε σχόλιο του Τράγκα, από την άλλη, επιχειρεί κάτι ακόμα πιο πολύπλοκο και διεστραμμένο: επιχειρεί να φορτώσει στους Γερμανούς όχι μόνο το μίσος των Ελλήνων εθνικιστών κατά των Εβραίων, αλλά ακόμα και την ενοχή τους για το μίσος αυτό, καθώς και γα τη συμμετοχή τους στην εξόντωση των Εβραίων. Αυτό ο Τράγκας το επιτυγχάνει –ελπίζει να το επιτύχει- με τη μικρή πονηρή προσθήκη «και τις περιουσίες τους». Διότι ο θηριώδης τρόπος με τον οποίο οι Γερμανοί αντιμετώπισαν τους Εβραίους επί Χίτλερ, είναι πράγματι γνωστός σε όλους (αντιθέτως, πολύ λιγότερο γνωστός, τουλάχιστο στην Ελλάδα, είναι ο απερίφραστος τρόπος με τον οποίο η μεταχιτλερική Γερμανία αποστασιοποιήθηκε από το ναζιστικό παρελθόν της και το απονομιμοποίησε· πράγμα το οποίο δύσκολα μπορούμε να επαναλάβουμε για την ελληνική κοινωνία). Ωστόσο, όπως είναι εύλογο, η μαζική και βιομηχανική εξόντωση ανθρώπων προκαλεί τόσο σημαντικότερη εντύπωση από την όποια οικειοποίηση περιουσιών, ώστε, στις αναφορές στο ολοκαύτωμα, είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς να αναφέρονται οι περιουσίες των Εβραίων αμέσως μετά από τους ίδιους τους Εβραίους υπό ίσους όρους, μέσα στην ίδια πρόταση. Η αντιμετώπιση των περιουσιών αυτών δεν αποτέλεσε ιδιαίτερα φλέγον ζήτημα πουθενά.
Πουθενά, εκτός από την Ελλάδα. Και ειδικότερα τη Θεσσαλονίκη.
Όπου, όπως είναι γνωστό, ένας εσμός από παρακρατικά καθάρματα, συνεργάτες των Ναζί, ή απλώς κερδοσκόπους και «αυθόρμητους» λαϊκούς καταπατητές, την επομένη σχεδόν της αναχώρησης των τραίνων για τα στρατόπεδα, μπούκαραν και στρογγυλοκάθησαν ακριβώς στις (ακίνητες) περιουσίες των Εβραίων. Όσο για τις κινητές, από αυτές σύντομα δεν υπήρχε ούτε ίχνος. Μεταξύ αυτών των καταπατητών πρέπει να συμπεριλάβουμε και το Δήμο, (τουλάχιστον την τότε διοίκησή του), όπως εξάλλου και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο επωφελήθηκε -και εξακολουθεί να επωφελείται- ακριβώς από μία ιδιόμορφη και θαυματουργή «μετατροπή» ακίνητης εβραϊκής περιουσίας σε κινητή, και μετά σε αστρική σκόνη: μιλάω βέβαια για τη γνωστή ιστορία της εξαφάνισης του πανάρχαιου νεκροταφείου από τον υλικό χώρο και από την άυλη μνήμη της Θεσσαλονίκης.
Η κατασκευή των «Γερμανών» οι οποίοι, όλοι ανεξαιρέτως, «στρέφονται εναντίον όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων» (άρα π.χ. και εναντίον του Σαμαρά, της Μαριάννας Λάτση, του Χριστοφοράκου, του Λαυρεντιάδη και γενικά της ελληνικής επιχειρηματικότητας, υγιούς ή και ενδεχομένως νοσηρής), είναι μια χρυσή ευκαιρία για τον ελληνικό εθνικό λόγο να βρει ένα νέο αντικείμενο στο οποίο να συνεχίσει να εκφράζει τον αντισημιτισμό του, έναν αντισημιτισμό χωρίς Εβραίους αυτή τη φορά (αλλά με Γερμανούς στη θέση τους), και ταυτόχρονα να ξεπλύνει ο ίδιος κάποια «τοξικά ομόλογα» που ανομολόγητα τον βαραίνουν από το παρελθόν, να ξεφορτωθεί τις ενοχές του, τα συμβολικά και υλικά χρέη του απέναντι στους (πραγματικούς) Εβραίους, φορτώνοντάς τα και αυτά στους Γερμανούς. Τους οποίους με εξαιρετική επιδεξιότητα κατασκευάζει ως «σαράφηδες», ως προσωποποίηση του αιμοδιψούς κοσμοπολιτικού χρηματιστή που σαν παράσιτο[1] «πίνει το αίμα» της ριζωμένης στη γη της κοινότητας και δεν την αφήνει να αναπτύξει τον «πρωτογενή» της τομέα[2] –σε κραυγαλέα αντίθεση με τη μέχρι τώρα προβεβλημένη εικόνα της Γερμανίας ως συνωνύμου της «βαριάς βιομηχανίας» και γενικότερα ως προτύπου επιτυχημένης «πραγματικής οικονομίας».
Όπως έλεγε ο Werner Bonefeld σε ένα απόσπασμα που έχω παραθέσει και άλλοτε,

Τα κατηγορήματα που αποδίδει ο αντισημίτης στους Εβραίους περιλαμβάνουν την κινητικότητα, τον μη απτό χαρακτήρα [intangibility], την έλλειψη ριζών και τη συνωμοσία εις βάρος των –μυθικών και μυθοποιημένων- αξιών μιας κοινότητας έντιμων και εργατικών ανθρώπων[3].

Αυτά ακριβώς τα κατηγορήματα λοιπόν τα αποδίδει τώρα ο αντισημίτης στους Γερμανούς. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Τη δεκαετία τού 80, ο Ταγκιέφ και, μετά απ’ αυτόν, ο Μπαλιμπάρ, ανέδειξαν πόσο εύπλαστη και ευρηματική κοσμοθεωρία μπορεί να είναι καμιά φορά ο ρατσισμός, με βάση το παράδειγμα της μετάβασης από το βιολογικό στον πολιτισμικό-διαφοριστικό ρατσισμό. Και γενικότερα με βάση την παρατήρηση ότι η κοσμοθεωρία αυτή ενίοτε αξιοποιεί και ενσωματώνει στοιχεία από την κριτική που απευθύνθηκε εναντίον της σε προηγούμενο στάδιο.
Πιστεύω ότι ακόμα ένα δείγμα αυτής της επινοητικότητας είναι και οι συγκεκριμένοι αντιγερμανικοί λόγοι, οι οποίοι κατά μία έννοια προεκτείνουν και συμπληρώνουν μία άλλη «κατάκτηση»: ως τώρα, αγαπημένη συνήθεια του αντισημιτισμού, ιδίως εκείνου που δεν ήθελε να καταγραφεί ως αντιδραστικός ή συντηρητικός αλλά να ανακυκλωθεί και να αναβαπτισθεί με «αγωνιστικά» εύσημα, ήταν να εξισώνει την καταπίεση και τις επιθέσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, και γενικά κάθε ενέργεια του κράτους του Ισραήλ (και άρα κατ’ επέκταση «των Εβραίων», με τους οποίους αυτονόητα το ταύτιζε), με το ναζισμό. Εξ ου και οι γνωστές εκφράσεις όπως «οι σιωναζί» κ.λπ. Τώρα ο παραλληλισμός εγκαθιδρύεται και αντίστροφα: όχι μόνο οι «Εβραίοι» (όλοι ανεξαιρέτως) είναι τόσο κακοί όσο και οι «Γερμανοί» (όλοι ανεξαιρέτως), αλλά και οι Γερμανοί είναι τόσο κακοί όσο και οι «Εβραίοι».
Και φυσικά η βασική τους ομοιότητα, όπως πάντα, είναι ότι στρέφονται εναντίον «όλων ανεξαιρέτως» … ξέρετε ποιων …

---

[1] Τη χρησιμότητα και την αποτελεσματικότητα της επίκρισης περί παρασιτισμού βέβαια δεν παραλείπουν να αξιοποιήσουν και πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων, κατά ειρωνικό τρόπο, ο ίδιος ο Γ. Αγγελόπουλος στο σημείωμά του που ανέφερα στην αρχή: «Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας – που δεν αποτελείται αποκλειστικά και μόνο από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ – βολεύεται στο να τα φορτώνει όλα στους «κακούς Γερμανούς» για να αποκρύψει τις ευθύνες του μοντέλου παρασιτικής ανάπτυξης και κατ΄ επίφαση δημοκρατίας από το οποίο επωφελήθηκε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες» (Η υπογράμμιση δική μου).
Για μια κριτική θεώρηση της γενικευμένης «παρασιτολογίας» βλ. το σημείωμα της Jeanette Samyn Αντι- αντι- παρασιτισμός, που δημοσιεύσαμε παλιότερα.

[2] Ο οποίος, σημειωτέον, αποτελεί βασική έγνια της Χρυσής Αυγής. Πρβλ. την παρακάτω ανακοίνωσή της: «Το ζήτημα είναι η Ελλάδα να επιστρέψει στην πρωτογενή της παραγωγή και όχι να μοιραστούν και πάλι δισεκατομμύρια σε τραπεζίτες και σε μεγαλοεργολάβους, που απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά λαθρομετανάστες» τόνισε σε ανακοίνωση της η Χρυσή Αυγή αναφορικά με την εκταμίευση της δόσης. Τέλος ζήτησε επιτακτικά την επιδότηση του πρωτογενή τομέα με στόχο, όπως αναφέρουν: «να ξαναγίνουμε αυτάρκεις στα βασικά είδη διαβίωσης του ελληνικού λαού»

[3] «Antisemitism and the (modern) critique of capitalism»

Γατούλες και ποντίκια....

Θανάσης Καρτερός απο την Αυγη...

Με χιονοθύελλα προσήλθε ο Αντώνης Σαμαράς στη συνάντηση με τον Βαυαρό πρωθυπουργό. Κι αυτό του έδωσε την αφορμή να επιδείξει για άλλη μια φορά την ευφυΐα, την ευστροφία, αλλά και το γερμανικό του κατά κάποιο τρόπο χιούμορ. Το χιόνι φέρνει τύχη, δήλωσε. Γι’ αυτό κι εγώ είμαι πολύ ευτυχής.
Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι το χιόνι φέρνει τύχη στους Βαυαρούς και όχι στους Έλληνες, οι οποίοι ξεπαγιάζουν, με την τιμή του πετρελαίου να προσεγγίζει την τιμή του χρυσού. Αυτή όμως είναι ασήμαντη λεπτομέρεια - το βασικό είναι ότι η ευτυχία του πρωθυπουργού μας δικαιώθηκε από τα αποτελέσματα των συνομιλιών με τον Βαυαρό ομόλογό του.
Έλαβα πολλά εύσημα για τις προσπάθειές μας, δήλωσε, μετά τις συνομιλίες. Σωστός! Λίγο το έχετε να μιλάει για αλλαγή σελίδας στις σχέσεις τους ο Ζεεχόφερ; Να τον ταΐζουν κυνήγι, βαυαρική πάπια, και για επιδόρπιο βαυαρικό στρούντελ μήλου με ελληνικό γιαούρτι εκείνοι που μέχρι χθες πότιζαν χολή τους μπαταχτσήδες Έλληνες; Να δηλώνει έτοιμος να έρθει στην Αθήνα κοτζάμ Βαυαρός πρωθυπουργός;
Ζεεχόφερ και Σαμαράς πλέον στο ίδιο μήκος κύματος, είναι ο τίτλος της γερμανικής "Die Welt" και στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται όλα τα μεγάλα γερμανικά ΜΜΕ. Ενώ η "Wall Street Journal" είναι πιο λυρική: Ο κ. Ζεεχόφερ υποσχέθηκε ότι το κόμμα του θα λειτουργήσει ως προς την Ελλάδα σαν γατούλα που γουργουρίζει δίπλα στο κόμμα της κυρίας Μέρκελ, γράφει με αφορμή τις συνομιλίες των δύο ανδρών.
Γιατί όμως άλλαξαν τόσο θεαματικά στάση οι σκληροί Βαυαροί; Επειδή ο Σαμαράς διαθέτει διπλωματική δεινότητα, πολιτική γοητεία, ηγετική ακτινοβολία; Αυτά μπορεί να τα λέει ο Κεδίκογλου, αλλά ο Ζεεχόφερ λέει άλλα: Γιατί έχει δείξει ότι έχει την βούληση όχι μόνο να συζητά, αλλά και να κάνει πράξεις. Τον γλυκαίνουμε με στρούντελ γιατί κι αυτός μας γλυκαίνει με τις πράξεις του - αυτή είναι η ελεύθερη μετάφραση.
Που πάει να πει ότι όσο μεγαλύτερη πείνα για μας, τόσο πιο παχιές βαυαρικές πάπιες για τον Σαμαρά. Όσο πιο πικρές μέρες για μας, τόσο πιο γλυκά στρούντελ γι’ αυτόν. Ο κάθε Ζεεχόφερ έχει πλέον την πολυτέλεια να είναι (και) γατούλα, γιατί απλούστατα πείστηκε ότι έχει απέναντί του ένα ποντίκι. Που ούτε καν βρυχάται όπως κάποτε...

«Θα φτωχύνετε σε ευρώ ή δραχμές;» λένε οι Γερμανοί...

του Γιωργου Δελαστικ απο το Εθνος...

Ωμό, κυνικό, ανελέητο από την πρώτη του κιόλας φράση το πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της δεξιάς, σοβαρής γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία εκφράζει τα συμφέροντα του επιχειρηματικού κόσμου της ηγεμονικής χώρας της Ευρώπης, της ΕΕ και της Ευρωζώνης: «Οι Ελληνες βρίσκονται ενώπιον μιας ιστορικής απόφασης. Πρέπει να διαλέξουν αν θέλουν να φτωχύνουν σε ευρώ ή σε δραχμές!» τονίζει χωρίς περιστροφές η εφημερίδα. Το ότι πρέπει να φτωχύνουν οι Ελληνες είναι οπωσδήποτε αναγκαίο κατά το γερμανικό έντυπο, το μόνο που μπορούν να διαλέξουν είναι απλώς αν η Βουλή θα υπερψηφίσει το νέο πακέτο μέτρων, οπότε οι Ελληνες θα φτωχύνουν παραμένοντας στο ευρώ, ή αν θα απορρίψει τα μέτρα, οπότε θα φτωχύνουν εκτός ευρώ, επιστρέφοντας στη δραχμή.
Η υιοθέτηση του νέου πακέτου λιτότητας «συνεπιφέρει την απώλεια της ευημερίας των Ελλήνων εντός του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος» υπογραμμίζει ο αρθρογράφος, ο οποίος, σημειωτέον, σε αντίθεση με τους Ελληνες κυβερνητικούς παράγοντες, δεν κάνει καμιά σύγκριση ανάμεσα στο αν η φτώχεια των Ελλήνων μέσα στο ευρώ θα είναι καλύτερη από τη φτώχεια τους εκτός του κοινού νομίσματος. Αντιθέτως, ο τίτλος του κεντρικού θέματος της εφημερίδας την ίδια μέρα στη δεύτερη σελίδα της, που είναι και αυτό αφιερωμένο στην Ελλάδα, δίνει μία κάθε άλλο παρά αισιόδοξη προοπτική: «Μετά από κάθε περικοπή ακολουθεί νέα περικοπή»! Ατελείωτο δηλαδή το μαρτύριο των περικοπών, των νέων πακέτων μέτρων λιτότητας.
Στο ίδιο φύλλο της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και το κεντρικό θέμα της πρώτης σελίδας ήταν αφιερωμένο στην Ελλάδα, με έναν ακόμη αποκαρδιωτικό τίτλο: «Ο Σόιμπλε αρνείται περαιτέρω κούρεμα του χρέους της Αθήνας». Ο λόγος βεβαίως που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αρνείται το νέο «κούρεμα» είναι πως, σε περίπτωση που αυτό λάβει χώρα, θα αφορά ελληνικά ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια των κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Θα πρέπει επομένως να πληρώσουν το «κούρεμα» οι εταίροι και όχι οι ασφαλισμένοι και οι τράπεζες της Ελλάδας, μαζί με ξένους ιδιώτες, όπως έγινε με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους τον Μάρτιο που οδήγησε σε χρεοκοπία τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Καμιά προθυμία δεν έχει επομένως ο Σόιμπλε, όπως είναι φυσικό, να πληρώσει η Γερμανία για το ελληνικό χρέος.
Αν όμως δεν γίνει «κούρεμα», παρ' όλη την ψήφιση των νέων μέτρων, η Ελλάδα πλέει πλησίστια προς τη χρεοκοπία! Αρκεί μια απλή ματιά στους θεμελιώδεις πίνακες του προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση για να το αντιληφθεί κανείς - και ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει κανείς τι απίστευτη απάτη είναι αυτή η μνημονιακή πολιτική της δήθεν διάσωσης της χώρας μας. Μετά το περιβόητο «κούρεμα» των 200 δισεκατομμυρίων ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 53% τον Μάρτιο, τι διαπιστώνει εμβρόντητος κανείς; Οτι το χρέος της χώρας που ήταν το 2011 στο ύψος του 170,6% του ΑΕΠ, αντί να μειωθεί... αυξήθηκε μετά το «κούρεμα» στο 175,6% για το 2012!
Η μαθηματική επιστήμη παραδίδει τα όπλα της και παραιτείται! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά, όπως τονίζεται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού, το 2013 το δημόσιο χρέος της χώρας μας θα εκτιναχθεί στο... 190% του ΑΕΠ, στο 189,1% για την ακρίβεια! Και μάλιστα το χρέος θα παραμείνει στη γειτονιά του 190% και το 2014 και το 2015 και το 2016 - κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση! Ζήτω που σωθήκαμε με το Μνημόνιο ή... ζήτω που καήκαμε; Είναι εξόφθαλμο ότι ισχύει το δεύτερο. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το ΑΕΠ της χώρας μας συρρικνώνεται διαρκώς με τρομακτικούς ρυθμούς: Από 231 δισ. ευρώ που ήταν το 2009 θα πέσει το 2013 στα... 183 δισ. ευρώ! Μια ασύλληπτη μείωση κατά σχεδόν 50 δισεκατομμύρια (48 για την ακρίβεια) σε τέσσερα χρόνια, ένα εφιαλτικό ποσοστό πτώσης 20,8%!