Αγαπητοί συμπολίτες, μην κλαίτε για τους πλούσιους!

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Στη μεταπολεμική Ευρώπη, τόσο η κοινωνική Αριστερά όσο και η χριστιανική Δεξιά, από κοινού και η κάθε μία με τον τρόπο της, υποσχέθηκαν στους Ευρωπαίους πολίτες ένα κράτος δικαίου, ίσων ευκαιριών, ποιότητας ζωής, ασφάλειας, ειρήνης και ελευθερίας. Με αντιπροσώπευση και συμμετοχή στη διακυβέρνηση και με εξομάλυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στο να εκπληρωθούν -εν μέρει αλλά σε σημαντικό βαθμό- οι περισσότερες από τις υποσχέσεις αυτές, δημιουργώντας μια νέα ευρωπαϊκή αναγέννηση μετά από μια μεγάλη περίοδο με αυταρχικά καθεστώτα και καταστροφικούς πολέμους. Η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και στην Αμερική καταργούνταν τα τελευταία θεσμικά δεσμά της δουλείας. Σ’ αυτές τις συνθήκες, οι πολίτες στη Δύση σταδιακά παραδόθηκαν και ενσωματώθηκαν άνευ όρων στη νέα πρωτόγνωρη για τον καπιταλισμό «άνοιξη».

Η Ευρώπη είχε ανοικοδομήσει με αξιοθαύμαστο τρόπο τις πόλεις της, οι ανέσεις για τους εργαζόμενους είχαν πολλαπλασιαστεί, οι δρόμοι είχαν γεμίσει νέας τεχνολογίας αυτοκίνητα, η πρόσβαση στο σχολείο και το νοσοκομείο ήταν δωρεάν, διακοπές έκαναν όλοι και η ψυχαγωγία δεν ήταν πλέον προνόμιο των ολίγων. Οι αναφορές των μαρξιστών σε μισθωτούς δούλους, στην κλοπή της υπεραξίας και σε εργατικά κάτεργα, ακούγονταν όλο και πιο αναχρονιστικές, σε αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Στο σύνθημα «Είμαστε όλοι μεσαία τάξη» θα μπορούσε να συνοψιστεί το μεταπολεμικό κοινωνικό επίτευγμα. Ακόμα κι εκείνοι που βρίσκονταν στις παρυφές της νέας πραγματικότητας, άνεργοι, ημιάνεργοι ή χαμηλόμισθοι, αισθάνονταν μέρος του όλου, πολύ κοντά στους τακτοποιημένους συμπολίτες τους, με εξασφαλισμένα τα στοιχειώδη από το κράτος και ελπίδα για δική τους αναβάθμιση. Η κατάρρευση και απομυθοποίηση του σοσιαλιστικού μπλοκ εξάλειψε ή αποδυνάμωσε κάθε αμφιβολία που εμφιλοχωρούσε για την αξία και τη μακροζωία του καπιταλισμού.

Οι νικητές ράβουν την ιστορία στα μέτρα τους...

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η κυριαρχία πάνω στους λαούς επιβλήθηκε με ένα καθολικό σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε τα πάντα, από τη στρατιωτική επέμβαση και τη γενοκτονία ως την αλλοίωση και προσαρμογή της ιστορίας στις ανάγκες των νικητών. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε με τη μεγαλύτερη πληρότητα στις ίδιες τις επικυρίαρχες χώρες, σε βάρος των ίδιων των λαών τους. Η αστυνομική καταστολή δεν ήταν το κύριο μέσο, αν και δεν ήταν καθόλου αμελητέα, για τη χειραγώγηση των κοινωνιών. Στη Δύση, τα κύρια μέσα ήταν η παιδεία και η κουλτούρα. Η διδασκόμενη ιστορία έπρεπε να εξυπηρετεί το σχέδιο επιβολής και κυριαρχίας. Και για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο τα εγχειρίδια ιστορίας των σχολείων, αλλά και τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και, βεβαίως, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιμόρφωσης και επικοινωνίας αξιοποιήθηκαν για να εμπεδωθούν οι «αλήθειες» που υπηρετούν τα σχέδια επιβολής. Από τα παιδικά κόμιξ ως τα κλασικά μυθιστορήματα, οι «άλλοι» ήταν βάρβαροι, αιμοβόροι, απολίτιστοι και ανάξιοι να ορίζουν τη μοίρα τους. Όλα τα ψυχαγωγικά αφηγήματα, για παιδιά και ενήλικους, από τον Ταρζάν μέχρι τον Τζον Γουέιν, συστηματικά και επίμονα πρόβαλαν τους κατακτημένους ή υπό κατάκτηση λαούς ως υπανθρώπους, ως χειρότερους από άγρια ζώα, που όφειλαν οι καλοί λευκοί να εξημερώσουν και να φέρουν στο δρόμο του θεού. Έτσι συνεχίστηκε, στους νεότερους χρόνους, η παράδοση του ρατσισμού στις αναπτυγμένες κοινωνίες που είχε καλλιεργηθεί για προφανείς λόγους τον καιρό των κατακτήσεων και της δουλείας.

Θα μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να μας βγάλει από την κόλαση;

Στέλιος Ελληνιάδης, απο την Εποχη...

Το πολιτικό σύστημα έχει παρακμάσει. Τα κόμματα που κατ’ αποκλειστικότητα μοιράζονταν την εξουσία από το 1974 έχουν σαπίσει πατόκορφα. Όποιοι αξιόλογοι άνθρωποι υπήρχαν σ’ αυτά, παραγκωνίστηκαν σταδιακά ή το έβαλαν στα πόδια.

Έμειναν οι πιο διεφθαρμένοι, αυτοί που δεν χόρτασαν, αυτοί που φοβούνται ότι αν αλλάξουν τα πράγματα θα πρέπει να λογοδοτήσουν για τον παράνομο πλουτισμό τους και την κατάχρηση εξουσίας, αυτοί που ευεργετήθηκαν ατομικά και οικογενειακά με ρουσφέτια και προνόμια κι αυτοί που η πολιτική τους καριέρα πνέει τα λοίσθια. Εάν, ξαφνικά, ως εκ θαύματος, λειτουργούσε ελεύθερα, άφοβα, ανεπηρέαστα και σύμφωνα με το νόμους, το δικαστικό σώμα, θα ήταν ήδη πάρα πολλοί –και όχι κάποιοι, δειγματοληπτικά, για ξεκάρφωμα- σε κάποια φυλακή. Άλλοι γιατί τα άρπαξαν χοντρά, άλλοι γιατί διευκόλυναν άλλους να τ’ αρπάξουν και οι υπόλοιποι για αμέτρητες παράνομες και καταχρηστικές πράξεις που έβλαψαν σε βαθμό κακουργήματος το δημόσιο συμφέρον, αδίκησαν εκατομμύρια ανθρώπους με τις αποφάσεις και τις ψήφους τους και βαρύνονται με ενέργειες εσχάτης προδοσίας έχοντας υπογράψει συμφωνίες παράδοσης, λεηλασίας και ξεπουλήματος της χώρας στους ξένους. Μέχρι στιγμής είναι άγνωστος ο ακριβής αριθμός, αλλά σίγουρα πολύ μεγάλος, των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν εξ αιτίας των μέτρων που αυτοί πήραν σε βάρος τους. Φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί φόνων εκ προθέσεως, εξ επαγγέλματος και κατά συρροήν. Δηλαδή, σίριαλ κίλερς!
Νευραλγικοί τομείς της οικονομίας οδηγήθηκαν στη διάλυση και ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι αφανίστηκαν, στην οικοδομή, το εμπόριο, τη μεταποίηση κ.λπ.

Τσιμπάει ο ΣΥΡΙΖΑ; Τσιμπάει, τσιμπάει!

απο τον Δρομο της Αριστερας...

Το κακό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τσιμπάει σε κάθε ανούσια πρόκληση των καθεστωτικών, νομίζοντας ότι τσιμπάει κι ο κόσμος.

Αλλά ακόμα κι αν ο κόσμος τσιμπάει, σε καμία περίπτωση η γλώσσα ενός Δελτίου Τύπου που βγαίνει από κομματική ρουτίνα δεν πρόκειται να αποτρέψει το τσίμπημα.
Το πρόβλημα παραμένει. Οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σπάνια καθορίζουν την ατζέντα των αντιπαραθέσεων. Είναι συνήθως, όσο κι αν υψώνουν τη φωνή τους, όσο κι αν υποστηρίζουν σωστά πράγματα, σε θέση άμυνας. Αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα στην επικοινωνία. Και μ’ αυτό συνδέεται και η αξιολόγηση των «λαθών» και των «εκτροπών» από τις συλλογικές αποφάσεις. Όποιος έχει γερό έρεισμα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζεται π.χ. από μια τάση, έχει πολύ διαφορετική αντιμετώπιση από εκείνον που είναι μόνος του. Ενώ οι αξιολογήσεις των «λαθών» και των «εκτροπών» έπρεπε να γίνονται με βάση την επίπτωση που έχουν στο κοινωνικό σώμα. Ο Τατσόπουλος προκάλεσε σημαντική αντίδραση μέσα στον οργανωμένο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο «πλούτος» βουλευτών και τα «χαρτοφυλάκια» της Blackrock και της JPMorgan που προκάλεσαν πραγματικά αλγεινή εντύπωση στον σακατεμένο πολίτη, αντιμετωπίστηκαν με πολλά ελαφρυντικά. Ποιο είναι, όμως, πιο ζημιογόνο; Και γιατί το ένα αντιμετωπίστηκε έντονα και απαξιωτικά και το άλλο χλιαρά και συγκαλυπτικά;
Εάν μας καίει η καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα έπρεπε να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της επικοινωνιακής μας πολιτικής γενικότερα; Δεν ισχυρίζομαι ότι φταίνε οι σύντροφοι που τη διαχειρίζονται κεντρικά, γιατί κανένας δεν έχει το μαγικό ραβδί ή τη μαγική γνώση, αλλά δεν θα έπρεπε να μας προβληματίσει η αναποτελεσματικότητα του τρόπου εμφάνισης, του περιεχομένου και του τρόπου διαχείρισης του τηλεοπτικού χρόνου;

Μ Μ Ε: Το βαθύ πέος της διαπλοκής ...

Στέλιος Ελληνιάδης - "Δρόμος της Αριστεράς", μεσω  Βαθυ κοκκινο..

«Ο πιο ασφαλής δρόμος προς τα μεγάλα κέρδη περνούσε μέσα από τον εκφυλισμό του πνευματικού επιπέδου...», γράφει στο «Εκδότες χωρίς εκδότες» (εκδ. Πόλις) ο Αντρέ Σίφριν, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, αναλύοντας με παραδείγματα και ονόματα την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Αμερική όταν οι μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και οι «βαρόνοι» των ΜΜΕ, έβαλαν χέρι στο βιβλίο. Επενδυτές σαν τον Murdoch και τον Newhouse, ιδιοκτήτες -ταυτόχρονα- εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, εταιριών παραγωγής βιντεοταινιών, κινηματογραφικών στούντιο, δισκογραφικών εταιριών, βιβλιοπωλείων και εκδοτικών οίκων, οι οποίοι, μέσα από τον έλεγχο της γνώσης, της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας και κάθε σχετικής συζήτησης στο δημόσιο χώρο, όχι μόνο στηρίζουν τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και τους πιο αντιδραστικούς πολιτικούς, από την Θάτσερ και τον Μπλερ ως τον Κλίντον και τον Γκίνγκριτς, αλλά διαμορφώνουν και την κουλτούρα των πολιτών προκειμένου να αποδέχονται ως «φυσικό» και «μοναδικό» το καθεστώς διαφθοράς και να εκλέγουν ως εκπροσώπους τους αυτούς που απεργάζονται την εκμετάλλευση και ισοπέδωση τους, την καταστροφή του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, τη φτωχοποίηση της κοινωνίας και τη διεύρυνση του χάσματος των ανισοτήτων!

Γύρω τους, ένας ολόκληρος κόσμος από δημοσιογράφους, συγγραφείς και πανεπιστημιακούς, φέρνει σε πέρας αυτή την «αποστολή», με προφανείς ιδιοτελείς σκοπούς. Στον αντίποδα, ο Σίφριν, εκδότης-μεταξύ άλλων- του Νόαμ Τσόμσκι, της Χάνα Αρεντ και του Χάουαρντ Ζιν, αναφέρει συγγραφείς που αρνήθηκαν να δώσουν τα βιβλία τους στους εκδοτικούς κολοσσούς, χάνοντας πολλά εκατομμύρια από προκαταβολές και δικαιώματα, και, επίσης, απέφυγαν να τα παρουσιάσουν στις μεγάλες αλυσίδες προτιμώντας τα μικρότερα ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία που συμπιέζονται αφόρητα από τα τραστ.

Ωστικό κύμα: Έρχεται κι ας μην φαίνεται…

 Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον δρομο της Αριστερας...

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, μου θυμίζει, στην κυριολεξία, σκηνικό θεάτρου.

Δηλαδή, κρεμασμένα καραβόπανα, βαμμένα και ζωγραφισμένα, σκαλωσιές με σωλήνες και μαδέρια, τοιχία με κοντραπλακέ και νοβοπάν, καρέκλες, καναπέδες και τραπέζια δανεισμένα από εταιρία επίπλων και ανθρώπους που υποδύονται άλλους, που υποκρίνονται ότι είναι κάποιοι που δεν είναι στην πραγματικότητα, ενώ επαναλαμβάνουν εις επήκοον των καθημένων αυτά που τους υπαγορεύει ο κρυμμένος υποβολέας. Το έργο περιλαμβάνει τερατολογίες, ψέματα, συκοφαντίες, παραπληροφόρηση, κοροϊδίες και άφθονη λάσπη που αποκτούν σάρκα καθώς λέγονται από γνωστούς ηθοποιούς και με τη βαρύτητα που προσδίδει στα λεγόμενά τους η υπερυψωμένη σκηνή που διαχωρίζει τους θεατές, τους κανονικούς ανθρώπους, με την καθημερινή μορφή και συμπεριφορά τους, από τους ηθοποιούς που άλλοι είναι και άλλα λένε και πράττουν, σύμφωνα με το έργο που έχει γράψει ο συγγραφέας και έχει σκηνοθετήσει ο σκηνοθέτης που δεν είναι παρόντες, για την παράσταση που ανεβάζει ο εκτελεστής θιασάρχης.
Πάνω στη σκηνή, λοιπόν, όλα είναι στημένα και ψεύτικα, και όλα όσα λέγονται δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά κατασκευάζουν και διαπλάθουν μια εικονική, μια θεατρική πραγματικότητα, που όσο πιο καλοί και πειστικοί είναι οι συντελεστές της παράστασης, τόσο πιο εύληπτη και αποδεκτή είναι η εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζουν. Μια οικογένεια είναι όλοι, που εμφανίζονται να ζουν αρμονικά, με μικροπροβλήματα και μικροδιαφορές, πού είναι φυσικές μέσα σε μια πολυμελή ομήγυρη.
Μέχρι εδώ καλά. Μάλιστα, όπως δείχνει η εξέλιξη των διαδραματιζομένων επί σκηνής, πάμε και για ευτυχές τέλος, για χάπι έντ. Στόχος είναι να φεύγει το κοινό για το σπίτι του ευχαριστημένο, εξημερωμένο, καθησυχασμένο, βέβαιο ότι η ζωή κυλάει ομαλά και όλα πάνε κατ’ ευχήν, ότι οι δυσκολίες δεν είναι τόσο μεγάλες όσο φαίνονται, η κατάσταση που ζούμε δεν είναι τόσο τραγική και, εν πάση περιπτώσει, υπάρχουν και χειρότερα, τα οποία μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα αν δεν δεχτούμε αναντίρρητα όσα μας συμβαίνουν.

Ήρθε η ώρα να αποφασίσεις με ποιον θα πας...

του  Στέλιου Ελληνιάδη, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Δεν είναι έκπληξη στους παροικούντες. Είναι χρόνια τώρα που ορισμένοι κοντοχωριανοί διανοούμενοι ένιωθαν στριμωγμένοι ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά.

Η πρώτη δεν τους εξέφραζε γιατί ήταν πολύ «λαϊκιά» και η δεύτερη τους βρώμαγε γιατί δεν ήταν αρκετά αριστοκρατική. Αλλά δεν τους πίεζε και κανένας για να πάρουν θέση. Η ζωή εξελισσόταν χωρίς ή με μέτρια αντιπαράθεση, και στην αναβροχιά ο καθένας βολευόταν όπως μπορούσε καλύτερα. Έτσι έπλεαν αμέριμνοι και ανεξιχνίαστοι μέσα σε μια αριστεροδεξιά σούπα που σερβιριζόταν με όλα. Ο Σαββόπουλος, άλλου ταλέντου, άλλου επιπέδου, άλλης προσφοράς, είχε από χρόνια εκδηλώσει δημόσια την παλινδρόμησή του μέχρι να κατασταλάξει με ποιον θα πάει τελικά(;). Αλλά οι μετριότητες φυλάγονταν πίσω από μια έντεχνη ουδετερότητα. Και απολάμβαναν την ιδιαίτερη μεταχείριση που τους επιφύλασσαν οι εκδότες πάσης φύσεως, όχι τόσο σε χρήμα, όσο σε προβολή δυσανάλογα μεγάλη με το ταλέντο ή το «ταλέντο» τους και κοινωνική καταξίωση που κάθε μικροαστός καλλιτέχνης ή διανοούμενος επιζητεί περισσότερο κι από τον αέρα που αναπνέει. Προβολή και καταξίωση που η καθημαγμένη Αριστερά δεν μπορούσε με επάρκεια να καλύψει.
Η Δεξιά εντελώς αδιάφορη περί τα πολιτιστικά, δεν αισθανόταν ούτε κρύο ούτε ζέστη, αλλά την εξυπηρετούσε θαυμάσια η αριστεροδεξιά σούπα από την οποία έπαιρνε όσο ήθελε και έτρεφε ανώδυνα τους μορφωμένους ψηφοφόρους της συντηρώντας με ξένα κόλλυβα το ευρωπαϊκό της προφιτερόλ με κρέμα από «προοδευτικούς» διανοούμενους στην επιφάνεια και μπαγιάτικο παραγέμισμα από κάτω. Καμία δεξιά τηλεόραση και καμία δεξιά εφημερίδα δεν θα μπορούσε να έχει στοιχειώδη πολιτισμική και πολιτική ευπρέπεια χωρίς τους εκ της Αριστεράς προερχόμενους γραφιάδες, συγγραφείς και δημοσιογράφους. Ανένταχτοι, αριστεροί και δεξιοί διανοούμενοι (με ή χωρίς εισαγωγικά), μαζί με ουκ ολίγα στελέχη των αριστερών ΜΜΕ, πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στους εκδότες-καναλάρχες εργολάβους. Όλα αυτά, όμορφα κι ανώδυνα μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης.

Τρικομματική απάτη: Επενδύσεις και πολύχρωμα άλογα...

Στέλιος Ελληνιάδης, Δρομος της Αριστερας...

Πράσινα, κόκκινα, μπλε άλογα βλέπουμε στην Ελλάδα και δεν είναι παραίσθηση. Είναι το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία και η ΔΗΜΑΡ που με άρες, μάρες, κουκουνάρες πολιτεύονται.

Που περιμένουν τις αγορές που δεν ανοίγουν, τις επενδύσεις που δεν έρχονται και την ανάπτυξη που δεν φαίνεται πουθενά. Μα, θα έλεγε κανείς, δεν μπορεί, τέσσερα χρόνια τώρα, με μέτρα και μέτρα και πάλι μέτρα, οι πιο ανίκανοι να ήταν, οι πιο ξεπουλημένοι, οι πιο μαλάκες να ήταν, κάτι θα τους έβγαινε καλό, έστω και με το νόμο των πιθανοτήτων. Έλα, όμως, που τίποτα δεν τους βγαίνει και η χώρα πάει ιλιγγιωδώς από καταστροφή σε μεγαλύτερη καταστροφή! Δίνουν κάθε φορά ένα φιλέτο στους τοκογλύφους, π.χ. τον ΟΤΕ, τη Χαλκιδική, την Αγροτική Τράπεζα, το μικρό Καβούρι ή τον δορυφόρο Hellastat, για να πάρουν ένα ακόμα δάνειο, για να σώσουν πρόσκαιρα το τομάρι τους, ελπίζοντας ότι τα μεγάλα αφεντικά δεν θα τους «δώσουν» κάποια στιγμή στο λαό, άχρηστους και στημένους σαν τούρκικα λεμόνια.
Θα μου πεις, στην Κύπρο, κατάργησαν μονοκοπανιά όλο το τραπεζικό σύστημα της χώρας, δηλαδή τη μισή οικονομία του νησιού, ενώ εδώ, τουλάχιστον, τα εκχωρούν όλα με δόσεις. Φαίνεται ότι εδώ, διαλέξανε τον πιο αργό θάνατο, ως καλύτερο, ως πιο ανθρωπιστικό.
Ανοίγω και διαβάζω καθημερινά με μεγάλη προσοχή όλα τα οικονομικά στη φιλομνημονιακή «Καθημερινή». Όλα αρνητικά, όσο κι αν προσπαθούν να τα εξισορροπήσουν με θετικές ενδείξεις και παραδείγματα. Γι’ αυτό, στις τηλεοράσεις, τα φερέφωνά τους αποφεύγουν τη συζήτηση επί της ουσίας όπως ο διάολος το λιβάνι και δεν αφήνουν κανέναν που αντιστρατεύεται το Μνημόνιο να ολοκληρώσει μια περιεκτική φράση. Βοηθάνε σ’ αυτό και κάποιοι απροετοίμαστοι, συμβιβαστικοί ή αντιεπικοινωνιακοί δικοί μας. Γι’ αυτό, οι εργολάβοι κηδειών του έθνους ρίχνουν από το πρωί ως το βράδυ, στα τηλεπαράθυρα και τα τραπέζια όλα τα μαύρα σκυλιά που γαβγίζουν ασταμάτητα. Για να μην ακουστεί ξεκάθαρα η ωμή αλήθεια. Η αποτυχία των πολιτικών τους και η βύθιση της χώρας σε μια πρωτόγνωρη βαρβαρότητα.
Θα δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας, μου έλεγε σε μια συζήτηση στο τηλεοπτικό κανάλι Blue Sky, ο ευρωβουλευτής Δημήτρης Παπανικολάου, πρώην πρόεδρος της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, αναφέροντας ως παραδείγματα την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά και τον τομέα των επικοινωνιών μετά τις ιδιωτικοποιήσεις. Ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν πριν από την κρίση και συνέβαλαν κι αυτές στην ανεργία ανεξαρτήτως οικονομικού αποτελέσματος. Η Cosco που φαίνεται ότι λειτουργεί κερδοφόρα για τους Κινέζους δεν μείωσε καθόλου την τρομακτική ανεργία στον Πειραιά και στον τομέα της τηλεφωνίας το σύνολο των εργαζομένων μειώθηκε από 30.000 την εποχή της μονοκρατορίας του κρατικού ΟΤΕ σε 18.500 στην εποχή του γερμανόκτητου ΟΤΕ και των πολυεθνικών Vodafone και WIND. Οι ξένοι κερδίζουν και οι Έλληνες μένουν άνεργοι. Αυτό είναι το επενδυτικό μοντέλο Χατζηδάκη-Στουρνάρα. Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή!

Το μεγαλύτερο εθνικό ψέμα
Για να αποκατασταθεί η εργασία στην Ελλάδα μέσω ξένων επενδύσεων, με 1.500.000 άνεργους επισήμως, πρέπει να δημιουργηθούν επιχειρήσεις που μόνο οικονομολόγοι επιστημονικής φαντασίας μπορούν να ιδρύσουν! Μόνο για να βρουν εργασία οι σημερινοί άνεργοι, και όχι κι αυτοί που προστίθενται κάθε μέρα που περνάει (1.200 νέοι άνεργοι κάθε μέρα, τον Μάρτιο), με την Ελλάδα στην πρώτη θέση πανευρωπαϊκά με 26% ανεργία, πολύ χειρότερα από τις πάμπτωχες Ρουμανία και Βουλγαρία, χρειάζονται 1.500 νέες υγιείς επιχειρήσεις με προσωπικό 1.000 εργαζομένων η κάθε μία!!! Πρόκειται για το μεγαλύτερο εθνικό ψέμα όλων των εποχών! Ούτε στις καλύτερες φάσεις ανάπτυξης σε διεθνές και τοπικό επίπεδο, δεν υπήρξαν τόσες μεγάλες εταιρίες στην Ελλάδα και μάλιστα ακμάζουσες! Αλλά και σε καμία χώρα στον κόσμο, ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις σε μία οικονομία που βρίσκεται σε αντιαναπτυξιακή φάση, με συνεχή βαθιά ύφεση. Ειδικά τώρα, που οι επενδύσεις διεθνώς έχουν συρρικνωθεί και όσες γίνονται στοχεύουν χώρες με οικονομίες με θετικό πρόσημο, με υποδομές και μεγάλες εσωτερικές αγορές (Κίνα, Βραζιλία κ.ά.) ή μεγάλα εξωτερικά δίκτυα (Σιγκαπούρη κ.ά.). Ποιος να επενδύσει στην Ελλάδα και γιατί;
Η Russell Investments, μία από τις μεγαλύτερες επενδυτικές εταιρίες στον κόσμο, με έδρα τις ΗΠΑ και κεφάλαια 2,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (!), ανακοίνωσε με μία δεκασέλιδη ανάλυση ότι υποβαθμίζει την Ελλάδα από αναπτυγμένη χώρα σε αναπτυσσόμενη, δηλαδή από ευρωπαϊκή σε αφρικανική.
Σαν συνέπεια, η εταιρία άλλαξε την πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς την ως χώρα «υψηλού επενδυτικού κινδύνου». Παρά τις διάφορες ενισχύσεις και τις προσπάθειες να εμποδιστεί μια ακαριαία χρεοκοπία της Ελλάδας, γράφει η εφημερίδα The Telegraph (2 Μαρτίου, 2013), «όλες οι ευκαιρίες στην ελληνική οικονομία έχουν γίνει απολύτως πιο επικίνδυνες για τους παγκόσμιους επενδυτές... Η μεθοδολογία της Russell Investments απαιτεί οι αναπτυγμένες αγορές να έχουν τους μικρότερους κινδύνους και τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα για να συναλλαχθεί κανείς». Πρέπει δε να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που υποβιβάζεται από τη Russell Investments!
Για κάθε εταιρία που εκδηλώνει ενδιαφέρον για ένα φιλέτο, δύο ή περισσότερες εταιρίες που είναι εγκαταστημένες στην Ελλάδα τα μαζεύουν και φεύγουν. Τις τελευταίες μέρες, ανακοινώθηκε ότι η ΑΓΕΤ Ηρακλής κλείνει το εργοστάσιό της στη Χαλκίδα και η Michelin μεταναστεύει.
Έτσι, στην Ελλάδα, απομένουν να επενδύσουν τα πιο αρπαχτικά και τυχοδιωκτικά κεφάλαια, με τους χειρότερους όρους, σαν τους Άραβες που έβαλαν στο μάτι τα νησάκια μας και τα κοράκια που έτρεξαν ν’ αρπάξουν το λαχταριστό δασικό και παραθαλάσσιο κομμάτι της Κασσιόπης, στην Κέρκυρα, έναντι λίγων εκατομμυρίων ευρώ, όπως και οι Καναδοί χρυσοθήρες που με 13 εκατ. ευρώ απόκτησαν δεκάδες χιλιάδες στρέμματα στη Χαλκιδική.

Ψάχνουν για λαμόγια και για κορόιδα
Επίσης, ένας άλλος λόγος που θα εμποδίσει κάθε κανονική επένδυση στην Ελλάδα είναι η πρόσφατη εμπειρία πολλών επενδυτών που έχασαν ξαφνικά και άθελά τους τα κεφάλαιά τους με τα «κουρέματα» που συμφώνησε η μνημονιακή συγκυβέρνηση με τους Ευρωπαίους τοκογλύφους. Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται πολλοί Έλληνες ομογενείς που από συμφέρον ή πατριωτισμό αγόρασαν ομολόγα του ελληνικού Δημοσίου. Χωρίς να έχουν καμία ευθύνη για την ελληνική πραγματικότητα, άμεση και έμμεση, έχασαν τις αποταμιεύσεις που έκαναν δουλεύοντας μια ολόκληρη ζωή στη Γερμανία ή την Αμερική. Τους ληστέψανε σε μια νύχτα και τους φτύσανε. Το λάθος τους: επενδύσανε στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Καραμανλή, του Μπόμπολα, του Σάλα και του Ψυχάρη.
Ξαφνικά ανακοίνωσαν ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που προβάλονταν σαν πανάκεια μέχρι χτες, δεν επιδοτούνται πλέον και οι τιμές για την αγορά της ενέργειας που παράγουν θα μειωθούν. Οι ίδιοι εξήγγειλαν πανηγυρικά τη συγχώνευση της Εθνικής Τράπεζας με τη Eurobank ως εθνικά αναγκαία και συμφέρουσα και τώρα λουφάζουν μπροστά στο φιάσκο, καθώς οι μετοχές των τραπεζών συνεχίζουν να κατακρημνίζονται λεπτό προς λεπτό! Η αξία της άλλοτε κραταιάς Εθνικής Τράπεζας, που ήταν πυλώνας της εθνικής οικονομίας, εκμηδενίζεται, με τη μετοχή της από τα 40 ευρώ το 2007, στα 5 ευρώ πριν από δύο χρόνια και στα 47 λεπτά προχτές, στα 17 ίσως την άλλη βδομάδα, πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν! Ήδη ασφαλιστικά ταμεία που έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά σε μετοχές της Εθνικής χάνουν τα κεφάλαιά τους, δηλαδή τις αποταμιεύσεις από τις εισφορές των εργαζομένων σπρώχνοντας ακόμα πιο βαθιά στο βάραθρο τις συντάξεις. Στα ίδια χάλια όλες οι ελληνικές τράπεζες. Κίνδυνος-θάνατος για τους μετόχους, τους καταθέτες, τα ασφαλιστικά ταμεία!
Η μία καταστροφή μετά την άλλη κι αυτοί ψευδολογούν για τις αναμενόμενες επενδύσεις, την ώρα που οι υπαρκτές επενδύσεις γίνονται καπνός!
Δηλαδή, πρόκειται για εγκληματίες, για απατεώνες ολκής, με τον ύψιστο βαθμό αναξιοπιστίας!
Με όλα τα δεδομένα γνωστά, ποιος σώφρων επιχειρηματίας, επενδυτής ή καταθέτης θα φέρει τα κεφάλαιά του στην Ελλάδα; Οι μόνοι που μπορεί να επενδύσουν θα είναι αυτοί που θέλουν να υφαρπάξουν τον εθνικό και δημόσιο πλούτο έναντι εξευτελιστικών τιμημάτων ή με καθεστώς δουλείας και υποτέλειας. Όπως και στην Κύπρο. Είναι τυχαίο ότι η αφρικανοποίηση της Κύπρου συντελέσθηκε με μία αστραπιαία ενέργεια, πρωτοφανή στα ευρωπαϊκά χρονικά αφού παραβιάζει τη βασική αρχή της προστασίας των καταθέσεων, ακριβώς τη μέρα που οι Ισραηλινοί ανακοίνωναν την πρώτη εξόρυξη στο γειτονικό με τα κυπριακά θαλάσσιο «οικόπεδο» Ταμάρ; Η τσακισμένη Κύπρος έχασε κάθε διαπραγματευτική ισχύ. Είναι φτωχή, χρωστάει τα μαλλιά της κεφαλής της και οι πελάτες της παραμονεύουν έξω από τις πόρτες των -λεηλατημένων από τους Ευρωπαίους- τραπεζών να μετακινήσουν ό,τι έχει απομείνει από τα κουρσεμένα κεφάλαιά τους σε πιο ασφαλή καταφύγια. Όπως και η Ελλάδα, η Κύπρος διοικείται από ανίκανους και κλεφτρόνια κατωτάτης υποστάθμης.
Στην Ελλάδα, αποφάσισαν να διαλύσουν μια ολόκληρη οικονομία με πρόσχημα την ανοικοδόμησή της σε νέα πιο παραγωγική βάση. Ψεύτες, απατεώνες, ληστές! Ο ισχυρισμός τους δεν περιέχει κανένα ίχνος αλήθειας. Είναι παραπλανητικός, καθησυχαστικός, δολοφονικός. Θυμίζει τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία, την Αυστρία και την Πολωνία, όπου έστελναν τους έγκλειστους, οι οποίοι κανένα έγκλημα δεν είχαν διαπράξει ούτε καν είχαν κατηγορηθεί για κάποιο έγκλημα, στους θαλάμους αερίων λέγοντάς τους ότι τους πάνε για ντους!!!

Στέλιος Ελληνιάδης

Υ.Γ. Μέσα σε λίγους μήνες δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 70 και 50 χρόνων οι νεαροί «τρομοκράτες» των Πυρήνων της Φωτιάς και του Επαναστατικού Αγώνα που δεν σκότωσαν ούτε λήστεψαν κανένα επενδυτή. Η δίκη 24 ατόμων που κατηγορούνται για τις μετοχές-φούσκες του Χρηματιστηρίου Αθηνών το καλοκαίρι του 1999, αρχίζει τη Δευτέρα, 15 Απριλίου! Για να φτάσει στο 5ο Τριμελές Εφετείο η υπόθεση για τα λαμόγια που «εξαπάτησαν εκατοντάδες χιλιάδες επενδυτές» (Καθημερινή, 10 Απρ. 2013) έκλεισαν χιλιάδες σπίτια και οδήγησαν στην αυτοκτονία ποιος ξέρει πόσους απελπισμένους ανθρώπους, πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια!!! Η θεά Δίκη έχει προ πολλού αποχωρήσει από την Ελλάδα.
Υ.Γ. 2 Με τη συνολική χρηματιστηριακή αξία της αγοράς στo απόλυτα χαμηλό των 33 δισ., οι μετοχές των εισηγμένων εταιριών στο Χρηματιστήριο περιέρχονται σταδιακά στα χέρια των ξένων. Ήδη, οι ξένοι επενδυτές ελέγχουν το 53,2% της αξίας των μετοχών, ποσοστό που αυξάνεται μέρα με τη μέρα! Η Ελλάδα, πολύ σύντομα θα είναι μία χώρα χωρίς δημόσια και ιδιωτική περιουσία, αφού θα έχει όλη ξεπουληθεί! Από τους πολιτικούς που είναι ήδη υπάλληλοι των δανειστών και των επενδυτών.
Η μόνη λύση: επιστροφή στο 1821, ακόμα και χωρίς τον Υψηλάντη και τον Κολοκοτρώνη!

Ο τουρμποκαπιταλισμός σαρώνει

Στέλιος Ελληνιάδης, Δρομος της Αριστερας...

«Μέσα στον τελευταίο μισό αιώνα, συνέβη μια πελώρια επέκταση του χρηματοοικονομικού τομέα... Στη δεκαετία του ’60, ο τομέας των τραπεζών, του χρηματιστηρίου και των ασφαλειών αποτελούσε το 10% των εταιρικών κερδών στις πιο αναπτυγμένες οικονομίες.

Το 2005, αυτό το ποσοστό φούσκωσε στο 35% στις ΗΠΑ και περίπου το ίδιο στη Βρετανία, στις δύο χώρες που, με τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο, αποτελούν τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα του κόσμου. Γι’ αυτόν τον «τουρμποκαπιταλισμό» υπήρξε μεγάλη θριαμβολογία... Χρειαζόμαστε, όμως, ένα πελώριο χρηματοοικονομικό τομέα»;
«Οι βιομηχανίες έχουν μεταφερθεί σε τρίτες χώρες, που εξακολουθούν να θεωρούνται «υπανάπτυκτες» επειδή εμείς έχουμε το μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό τομέα... Αλλάξανε τους νόμους στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ για να επιτρέψουν στις τράπεζες και τους δανειστές να εισβάλλουν στις περιοχές που κάποτε καλύπτονταν από μη κερδοσκοπικούς οικοδομικούς συνεταιρισμούς (Βρετανία) και οργανισμούς ταμιευτηρίου και δανεισμού (ΗΠΑ)... Η μεγαλύτερη επέκταση της ιδιοκτησίας σπιτιών έλαβε χώρα όταν ίσχυε το παλιό ρυθμιστικό καθεστώς. Με την κατάργησή του, αυτό που συνέβη με τα φτηνά δάνεια ήταν να ανέβουν κατακόρυφα οι τιμές των σπιτιών κάνοντας την αγορά τους απαγορευτική για τους φτωχότερους ακόμα και με χαμηλούς τόκους». Στην Αμερική, την Ισπανία κι αλλού, ο υπερδανεισμός από τις ιδιωτικές τράπεζες και η φούσκα των στεγαστικών δανείων έσκασε παταγωδώς καταστρέφοντας εκατομμύρια νοικοκυριά!
«Η μεγέθυνση του χρηματοοικονομικού τομέα, η εκπληκτική πολυπλοκότητα των δραστηριοτήτων των χρηματιστικών εταιριών, οι τεράστιοι μισθοί και τα δώρα στα στελέχη τους, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ενίσχυσε τη θωράκιση των τραπεζών», τονίζει ο Mount. «Ό,τι θεωρούσε αναγκαίο ο Άνταμ Σμιθ για την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, καταργήθηκε: Η ύπαρξη κανόνων για τις οικονομικές συναλλαγές, το σπάσιμο των μονοπωλίων, η απαγόρευση συγχωνεύσεων που βλάπτουν τον ανταγωνισμό, η απαγόρευση ριψοκίνδυνων πρακτικών και η παρακολούθηση της σταθερότητας των χρηματιστικών εταιριών».
«Ο τρόπος με τον οποίο μεταχειριστήκαμε τους οικονομικούς ομίλους είναι προνομιακός... Όποτε και όπου ζήτησαν να απαλλαγούν από κάποια περιοριστική ρύθμιση, η επιθυμία τους έγινε αποδεκτή... Επικράτησε η περίεργη, αλλά πεισματάρικη ψευδαίσθηση ότι οι έμποροι του χρήματος είναι σχεδόν πάντοτε οι καλύτεροι κριτές του δημοσίου συμφέροντος... Όμως, η βλάβη που μπορεί να προκαλέσει μία προβληματική τράπεζα έχει επιπτώσεις πολύ πέρα από το προσωπικό της τράπεζας και τους μετόχους της».
Κάθε κανόνας ή περιορισμός που προστάτευε τον καταθέτη, μέτοχο ή συναλλασσόμενο με την τράπεζα καταργήθηκε. Τώρα, όλα αρχίζουν και καταλήγουν στο συμφέρον της τράπεζας. Παλιότερα, στις ΗΠΑ, οι εμπορικές τράπεζες ήταν ξεχωριστές από τις επενδυτικές. Από το 1927, απαγορευόταν στις τράπεζες να επεκτείνονται σε περισσότερες από μία πολιτείες. Επίσης, υπήρχαν περιορισμοί μεταξύ των τραπεζικών και ασφαλιστικών πράξεων. Το ίδιο στη Βρετανία. Όλα αυτά σαρώθηκαν στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
«Η ανάδυση των μεγάλων τραπεζικών τραστ στις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη αποτελεί ελεφαντίαση, όχι μια φυσική υγιή ανάπτυξη», γράφει, με απογοήτευση, ο συγγραφέας.
Με το βιβλίο αυτό, ο Ferdinand Mount επιβεβαιώνει αυτό που κάθε σώφρων αναλυτής, κάθε έντιμος πολιτικός και κάθε διαβασμένος αριστερός υποστηρίζει με ένταση, τουλάχιστον από την αρχή της τρέχουσας κρίσης. Τίποτα δεν διορθώνεται με αλχημείες, είτε αποκαλούνται πακέτα διάσωσης είτε αποκαλούνται μνημόνια. Ο καπιταλισμός έχει υποστεί τόσο μεγάλη διάβρωση που επιβιώνει κατακρεουργώντας τα μέλη του, ξεκινώντας, όπως είναι αναμενόμενο, από τα πιο αδύνατα και πιο ανοχύρωτα κράτη, τύπου Ελλάδας και Κύπρου. Με την καθοριστική συμβολή των εντόπιων πολιτικών, πάσης αποχρώσεως, που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάολο. Γι’ αυτό, η μόνη λύση, για τους εργαζόμενους και την Αριστερά είναι η ρήξη με το σάπιο και η απαλλαγή από τα παράσιτα!

Στέλιος Ελληνιάδης

τι θα κάνουμε;;;

Στέλιος Ελληνιάδης απο το Δρομο της Αριστερας...

Δημοσιευθηκε με τον τιτλο Κάτω τα χέρια από την Ελλάδα και τα Ελληνόπουλα!

Μας ρωτάνε τι θα κάνουμε, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση, για να σταματήσουμε την καταστροφή.

Αν θα ξανανοίξουμε τα χιλιάδες μαγαζιά και τις βιοτεχνίες που έκλεισαν, αν θα εκβιομηχανίσουμε ξανά τη χώρα, αν θα καλλιεργήσουμε τα χωράφια που εγκαταλείφθηκαν, αν θα αναμορφώσουμε τον τουρισμό που φθίνει, αν θα ανακτήσουμε τις ξεπουλημένες μπιρ-παρά κρατικές τράπεζες, αν θα προστατεύσουμε αποτελεσματικά τους αρχαιολογικούς θησαυρούς, αν θα πάρουμε πίσω τα κλεμμένα, αν, αν, αν...
Είναι ατελείωτα τα αν σε μια ρημαγμένη χώρα. Και απολύτως δικαιολογημένες οι αγωνιώδεις ερωτήσεις και απορίες των συμπολιτών μας. Όπως είναι βάσιμες και οι επιφυλάξεις για τη δυνατότητα της Αριστεράς να ανασυγκροτήσει τη χώρα. Γιατί το έργο μπροστά μας είναι δυσθεώρατο, και γίνεται δυσκολότερο κάθε μέρα που περνάει, με κάθε νέο μέτρο καταβύθισης που παίρνουν οι εντολοδόχοι των τοκογλύφων. Είναι πια φανερό ότι επιδιώκουν να δημιουργήσουν συνθήκες τέτοιες ώστε κι όταν ο λαός τούς αφαιρέσει την εξουσία, καμία άλλη πολιτική να μην μπορεί να εφαρμοστεί γιατί όλα θα είναι ερείπια, Πομπηία! Δεν θα έχουν αφήσει τίποτα όρθιο, στο εμπόριο, στην παραγωγή, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στα δίκτυα κοινωνικής προστασίας, σε όλους τους τομείς θα βρίσκουμε χαλάσματα. Με άδεια ταμεία, χρεοκοπημένες τράπεζες και τεράστια δάνεια με τοκογλυφικούς όρους. Με εκατομμύρια εργάτες, υπαλλήλους, εμπόρους, βιοτέχνες, επιστήμονες, αγρότες και καλλιτέχνες άνεργους, άστεγους και ψυχικά κουρελιασμένους. Μια Ελλάδα ρακένδυτη και γονατισμένη εκλιπαρούσα.
Αυτοί ξέρουν ότι είναι πολύ πιθανό να εκδιωχτούν. Γι’ αυτό βιάζονται να ικανοποιήσουν πλήρως τις απαιτήσεις των κηδεμόνων τους και να καλύψουν νομικά τα νώτα των ληστών του δημόσιου πλούτου, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται εθνική καταστροφή. Ήδη έχουν αρχίσει να αποσύρονται, κατά κύματα. Ο Κωστάκης και ο Γιωργάκης είναι μόνον η αρχή. Όλοι μαζί αποσύρονται συντεταγμένα, όπως οι ναζί στο ανατολικό μέτωπο, εφαρμόζοντας την τακτική της καμμένης γης. Φεύγοντας με τα λάφυρα δεν θα αφήσουν τίποτα βιώσιμο ώστε η συμφορά να παραμείνει και μετά τη δική τους αποχώρηση. Ούτε μια βιομηχανική μονάδα, ούτε ένα αγρόκτημα, ούτε ένα περίπτερο να μην μείνει όρθιο, έτσι ώστε και η νίκη των πολιτών να είναι πύρρεια, να χρειάζεται κι άλλες θυσίες και να έχει το μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας για την ανασυγκρότηση, με το μεγαλύτερο δυνατό κόστος για το λαό. Θα φύγουν αφήνοντας μια χώρα ολόκληρη που θα θυμίζει Καλάβρυτα και Δίστομο το 1944, με δάκρυα, στάχτες και ακρωτηριασμένα σώματα. Μόνη τους έγνοια, να εκπληρώσουν την αποστολή τους. Να παραδώσουν όλη την εθνική περιουσία, από την ενέργεια και τις επικοινωνίες μέχρι το χρυσό και τα νησιά, στους τοκογλύφους και επενδυτές, για να ξοφλήσουν τα δισεκατομμύρια που οι ίδιοι δανείστηκαν και σπατάλησαν με λαδώματα τύπου Siemens, υποβρυχίων, αρμάτων κ.λπ., υπερτιμολογήσεις δημοσίων έργων από τους διαπλεκόμενους εργολάβους, απόκρυψη εκατοντάδων διεσεκατομμυρίων σε τράπεζες στην Ελβετία, την Αγγλία, τα νησιά Φίτζι και άλλους φορολογικούς παραδείσους ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Διαλύουν τη χώρα σαν σκραπ, αποσυναρμολογούν ό,τι φτιάχτηκε με κόπο και θυσίες από το 1821 μέχρι σήμερα, πουλάνε την Ελλάδα όσο-όσο σαν παλιοσίδερα. Υπηρέτες των μητροπόλεων, τομαριστές, εφιάλτες. Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η πραγματικότητα δεν αφήνει πια περιθώρια για ψευδαισθήσεις.
Τι μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε κόντρα σ’ αυτή την ολική καταστροφή της Ελλάδας με δεδομένο ότι ούτε περίσσευμα χρημάτων θα έχουμε ούτε τα απαραίτητα «εργαλεία», αφού όλα θα έχουν ξεχαρβαλωθεί και ξεπουληθεί;

Υπάρχει λύση
Σκέφτομαι πολλές ρεαλιστικές προτάσεις (και πολλοί άλλοι προοδευτικοί άνθρωποι και ομάδες κάνουν το ίδιο), όπως: στροφή σε τρίτες χώρες για οικονομική συνεργασία με ευνοϊκότερους όρους (υπάρχουν αρκετές που ενδιαφέρονται, λόγω του διεθνούς καπιταλιστικού ανταγωνισμού, με διαθέσιμα κεφάλαια), άμεση αναγέννηση του αγροτικού τομέα με έμφαση στα προϊόντα υψηλής ποιότητας που παράγει το εξαίρετο φυσικό μας περιβάλλον σε συνδυασμό με τη μεγάλη εμπειρία αιώνων των αγροτών, για εσωτερική διατροφική αυτάρκεια, αλλά και για εξαγωγές σε αναπτυσσόμενες χώρες, ίδρυση τραπεζών λαϊκής συμμετοχής (πολλά πετυχημένα παραδείγματα διεθνώς), ουσιαστική αποκέντρωση, κόντρα στους υπερσυγκεντρωτικούς «Καλλικράτηδες», με αναθέρμανση της οικονομικής δραστηριότητας κατά περιοχή, δημιουργία δικτύων εμπορίου (ήδη δοκιμάζονται σε όλη την Ελλάδα κατά τα πρότυπα άλλων χωρών), ταχύτατη ανάπτυξη κάθε πρωτοβουλίας σύγχρονης εναλλακτικής παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας (4 χιλιάδες μονάδες βιολογικής καλλιέργειας και αγροτουρισμού παλεύουν αβοήθητες από το κράτος που πριμοδοτεί μόνο τις πολυεθνικές) κ.ά.
Αλλά, το σημαντικότερο «χαρτί», το καλύτερο ατού που διαθέτει η Ελλάδα είναι το ανθρώπινο δυναμικό της! Γιατί, τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω και δεκάδες άλλα παρόμοια που υφίστανται σαν εφαρμόσιμες ιδέες και υπάρχουσες πρακτικές, δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό. Και, ευτυχώς, η Ελλάδα το διαθέτει σε αφθονία, με εξειδικευμένες γνώσεις σε όλους τους τομείς. Μαζί με τους ανθρώπους της γης και της τέχνης, έχουμε ένα διαχρονικό εμπορικό δαιμόνιο και ένα σπουδαίο επιστημονικό προσωπικό που ευνουχίζεται από τη νομενκλατούρα ενώ διαπρέπει στο εξωτερικό. Και το κυριότερο: οι μορφωμένοι και δραστήριοι νέοι, μια νεολαία με προσόντα που έχει απαξιωθεί από τη διεφθαρμένη εξουσία!
Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, οι οικογένειες δεν επένδυσαν το είναι τους για την επιμόρφωση των παιδιών τους σε τέτοια κλίμακα. Εθνική ψύχωση έγινε η σφοδρή επιθυμία των γονιών στην Ελλάδα να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Σε καμία άλλη χώρα, οι γονείς δεν έκαναν τόσο μεγάλες θυσίες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους στα πανεπιστήμια. Ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού κάθε μικρής ή μεσαίας οικονομικά οικογένειας ξοδεύεται για σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, βιβλία και σπουδές στην επαρχία ή το εξωτερικό. Πέρα από τους φόρους που πληρώνει ο κάθε πολίτης για τη δημόσια παιδεία που είναι μόνο εν μέρει δωρεάν, ο κάθε εργαζόμενος καταβάλλει ένα σκασμό λεφτά για να σπουδάσει τα παιδιά του, ακόμα και σε εποχές που τα πτυχία δεν έχουν αξία στην καταβαραθρωμένη αγορά εργασίας.
Διαθέτει, λοιπόν, η Ελλάδα, ένα εκπληκτικό σε μέγεθος ανθρώπινο δυναμικό, από γεωπόνους μέχρι πυρηνικούς φυσικούς, που σ’ αυτό το κράτος υπολειτουργούν ή προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις πολυεθνικές. Και τώρα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μαραζώνουν και χάνουν το ηθικό τους.
Μιλάει το παιδί μου τρεις γλώσσες και κάνει μεταπτυχιακό για να πλένει ποτήρια σε καφετέριες, ανασφάλιστο; Ή για να φύγει σαν παρείσακτος στην Αυστραλία; Όλη μας η προσπάθεια και όλη του η ζωή θα πάει στράφι; Με ρωτούσε προχτές οργισμένα ένας ακροατής της εκπομπής μου Στο Κόκκινο.

Υφαρπάζουν τους ανθρώπους!
Αυτό το ανθρώπινο δυναμικό ξεφτιλίζεται συστηματικά ως ανίκανο και ανεπαρκές για να μην έχει απαιτήσεις, να μην εξασκήσει τα δικαιώματα του πολίτη, να μην διεκδικήσει τη διακυβέρνηση της χώρας. Για να είναι αναλώσιμο, να σέρνεται στα ταμεία ανεργίας ή να ξοδευτεί στις εταιρίες, τα νοσοκομεία και τα εργοστάσια της Γερμανίας και της Αυστραλίας. Ελληνόπουλα στα οποία επενδύθηκαν τεράστια ποσά και κόποι για τη μόρφωσή τους, εκχωρούνται στον πλούσιο βορρά. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Οι μητροπόλεις το έχουν ήδη εφαρμόσει στις χώρες του τρίτου κόσμου. Κάποτε έπαιρναν εργάτες χωρίς πτυχία και ξένες γλώσσες για τις φάμπρικες, τις φυτείες και τα ορυχεία. Τώρα χρειάζονται εξειδικευμένους. Μόλις κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, αρπάξανε χιλιάδες επιστήμονες εκμεταλλευόμενοι την κρίση και το χάος των πρώτων χρόνων. 7.000 φυσικούς και μαθηματικούς υψηλού επιπέδου πήραν μόνο από την Ουκρανία, όπως μου εκμυστηρεύθηκε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας. Ρημάξανε το Ιράκ για να πάρουνε φτηνά το πετρέλαιο, αλλά και το πιο μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού. Αφού καταστρέψανε ολοσχερώς το δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας, αρπάξανε χιλιάδες Ιρακινούς γιατρούς, όπως έκαναν σε πολλές χώρες με αποκλεισμούς, πολέμους και τεχνητές κρίσεις. Γεμάτα είναι τα εγγλέζικα νοσοκομεία από γιατρούς και νοσοκόμες από το Μαλί και άλλες αφρικανικές χώρες. Πληρώνουν οι φτωχοί Αφρικάνοι τις σπουδές τους, για να τους παίρνουν έτοιμους ανέξοδα οι Ευρωπαίοι.
Σ’ αυτή την κατηγορία μάς έχουν βάλει. Του Ιράκ και του Μαλί. Δεν παίρνουν φτηνά μόνο το χρυσό, την ενέργεια, τις παραλίες, το λιανικό εμπόριο και το νερό, αλλά και τους μορφωμένους νέους, την πιο μεγάλη μας αξία!
Γι’ αυτό κάνουνε πόλεμο στους εκπαιδευτικούς. Γιατί θέλουν να μετατρέψουν το εκπαιδευτικό σύστημα σε εξάρτημα της τοκογλυφικής αποικιοκρατικής πολιτικής. Να βγάζει αναλώσιμους και πνευματικά υποταγμένους εργάτες με ειδικότητα για τις πολυεθνικές των μητροπόλεων.
Πρόκειται για τη χειρότερη μορφή αποικιοκρατίας. Εμείς θα πληρώνουμε για την εκπαίδευση των νέων κι αυτοί θα τους εκμεταλλεύονται ως ξένους. Και το χειρότερο, θα στερούν από την Ελλάδα το πιο απαραίτητο στοιχείο για τη δική της πρόοδο και ανάπτυξη, τους μορφωμένους ανθρώπους! Καταδικάζοντάς μας σε χρόνια υπανάπτυξη.
Προτού καταστρώσουμε οποιοδήποτε σχέδιο για την αναγέννηση της χώρας πρέπει να αντιληφθούμε ότι το πιο δυνατό χαρτί της Ελλάδας είναι το ανθρώπινο δυναμικό της. Αυτό είναι και το πιο δυνατό χαρτί της Αριστεράς για να βγάλει τη χώρα από την παγίδα. Απαραίτητα τα εργοστάσια και τα χωράφια, αλλά χωρίς το υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό δεν αποδίδουν. Αυτό πρέπει να αξιοποιήσουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα. Τα τρία κόμματα, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά, δεν διστάζουν να πουλήσουν ακόμα και τα παιδιά μας. Αυτοί είναι οι έμποροι και διακινητές ανθρώπων, εξαπατημένων, προδομένων, οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένων.

Η διεθνής εμπειρία
Οι χώρες που αναπτύσσονται, παρ’ όλα τα εμπόδια που επιβάλλουν οι δυτικές μητροπόλεις, είναι εκείνες που κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους και αξιοποίησαν το ανθρώπινο δυναμικό τους. Πάνω από 100 χώρες έχουν πολύ χαμηλότερα μεροκάματα από την Κίνα, αλλά παραμένουν κολλημένες λόγω εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Η Κίνα έχει εξασφαλίσει την εθνική της ανεξαρτησία και έχει επενδύσει στο δυναμικό της από το 1949, δίνοντας προτεραιότητα στην εκπαίδευση του κινέζικου λαού. Αντιθέτως, η Ινδία και δεκάδες άλλες χώρες του τρίτου κόσμου, με μεροκάματα πείνας, υστερούν λόγω του αναλφαβητισμού και της εξάρτησης.
Η αξιοποίηση εκατομμυρίων εγγράμματων νέων έδωσε μεγάλη ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της μισητής σε πολλούς Έλληνες, αλλά εθνικά ανεξάρτητης Τουρκίας. Για τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, την Αργεντινή, την Κούβα, τον Ισημερινό, τη Νικαράγουα και τη Βραζιλία, η καθοριστική προϋπόθεση για την ανάπτυξή τους προς ίδιον και όχι αλλότριον όφελος, είναι η στερέωση της εθνικής τους ανεξαρτησίας και η συνακόλουθη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού τους. Οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια είναι εργαλεία της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών και όχι το παν της ανάπτυξης όπως διατείνονται οι χρηματιστές.

3+1
Οι πολιτικοί των κυβερνητικών κομμάτων, οι τηλεοράσεις και οι εφημερίδες που ανήκουν σε πέντε οικογένειες διαπλεκομένων επιχειρηματιών, συνεπικουρούμενοι από τη Χρυσή Αυγή, έχουν αναλάβει το έργο της χειραγώγησης των πολιτών. Με ψέματα οι πολιτικοί, με συκοφαντίες τα ΜΜΕ και με ψευτοπατριωτισμό και αντιπερισπασμό η Χρυσή Αυγή. Και οι τρεις προστατεύουν τους ολιγάρχες που λυμαίνονται τον τόπο και εξυπηρετούν τους διεθνείς τοκογλύφους που εκβιάζουν και μας ληστεύουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ η ανεξαρτησία της Ελλάδας καταλύεται, ο εθνικός πλούτος εκποιείται και η ζωή των πολιτών καταστρέφεται, η Χρυσή Αυγή στρέφει την προσοχή και το θυμό των Ελλήνων κατά των Αφγανών και Πακιστανών προσφύγων και μεταναστών!!! Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμμύδια; Η μεγαλύτερη επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινωνίας και συγκάλυψης των εχθρών της Ελλάδας βρίσκεται σε εξέλιξη με προκάλυψη τους τριακόσιους του Λεωνίδα!!! Σκοπός τους να μη θιχτούν οι ολιγάρχες και οι τοκογλύφοι! Κυνηγάμε τους Πακιστανούς για να μην κυνηγήσει ο κόσμος τους επιτηρητές της τρόικας και τους ντόπιους ολιγάρχες με τα πολιτικά τους ανδρείκελα! Οι πολιτικοί των τριών κομμάτων της κυβέρνησης, οι δημοσιογράφοι των εργολάβων και οι χρυσαυγίτες εγκλωβίζουν τον κόσμο από διαφορετικές γωνίες για να μην έχει σημεία διαφυγής από την υποτέλεια και την εξάρτηση! Με το φόβο και την εθνικιστική φούσκα κρατάνε ένα μέρος της κοινωνίας καθηλωμένο. Αλλά κι ένα μεγαλύτερο κομμάτι που δεν μασάει, ανασηκώνεται!

Στέλιος Ελληνιάδης

Ανθρωπισμός ή βαρβαρότητα;

Στελιος Ελληνιαδης στον Δρομο της Αριστερας...

Μας λένε ότι χάνουμε κόσμο επειδή υπερασπιζόμαστε τους μετανάστες. Μπορεί. Αλλά εγώ σκέφτομαι αυτούς που κερδίζουμε.

Τους πολίτες που δεν έχουν δηλητηριαστεί από το μικρόβιο του ρατσισμού, που είναι αντίθετοι με τις φυλετικές διακρίσεις, που είναι ανθρωπιστές, που πιστεύουν στην αξιοπρέπεια του πολίτη και στο δικαίωμα όλων στη ζωή, που δεν έχουν ούτε κόμπλεξ ανωτερότητας ούτε κόμπλεξ κατωτερότητας σε σχέση με τον πολιτισμό και την ταυτότητά τους, που δεν ανάγουν την άγνοια, την αμορφωσιά και την προκατάληψη σε προτέρημα, που το αίσθημα της αλληλεγγύης είναι ισχυρότερο μέσα τους από το αίσθημα αποξένωσης, που δεν είναι ξενόφοβοι, που αντιλαμβάνονται τις αιτίες του ξεριζωμού των προσφύγων και των μεταναστών, που έχουν ιστορική γνώση και θυμούνται την εθνική μας εμπειρία από ξεριζωμούς πολεμικής, οικονομικής ή πολιτισμικής φύσης, που πιστεύουν ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, που απεχθάνονται το φασισμό, που δέχονται τη συνύπαρξη και εκτιμούν τους πολιτισμούς των λαών, που σέβονται τη διαφορετικότητα του καθενός, φυλετική, εθνική, πολιτισμική, σεξουαλική, θρησκευτική κ.λπ., που βοηθούν τους αδύναμους και καταγγέλουν τους ολιγάρχες που καταστρέφουν τη χώρα, ξεφτιλίζουν τους θεσμούς και καταρρακώνουν τη δημοκρατία.
Προσωπικά, με αυτούς θέλω να συνταυτίζομαι. Και με αυτούς στον πυρήνα της, η Αριστερά μπορεί να αλλάξει την κοινωνία. Χωρίς αυτούς είναι άχρηστη και επικίνδυνη.
Η Αριστερά δεν θα καθορίζει την πολιτική της από οποιαδήποτε σκοπιμότητα που είναι αντίθετη στις πανανθρώπινες αξίες. Από τη χριστιανική εμπειρία κρατάμε την αγάπη και την αλληλεγγύη και όχι την Ιερά εξέταση και τις γενοκτονίες. Από την κομμουνιστική εμπειρία την ισότητα και το διεθνισμό και όχι τη γραφειοκρατία και τον αυταρχισμό. Και από τη μεγάλη παράδοση του Ελληνισμού, η Αριστερά απαρνείται τους επεκτατικούς πολέμους και τη δουλεία και υιοθετεί, εξυμνεί και υπηρετεί τις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες, τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία.
Υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που, κάτω από το βάρος ειδικών περιστάσεων που κλονίζουν τα ήθη και τα εξαχρειώνουν, όπως ο πόλεμος, η οικονομική κρίση, ο ξεριζωμός, η ανασφάλεια, η εγκληματικότητα, η φτώχεια, ο θάνατος ή οι φυσικές καταστροφές, χάνει το μπούσουλα και διολισθαίνει στη χαμέρπεια. Ένα κομμάτι που κλατάρει ηθικά και υιοθετεί άγρια και βάρβαρα ήθη. Αυτό το κομμάτι δεν το εγκαταλείπεις στην τύχη του, πρέπει να το μεταπείσεις και να το κερδίσεις, αλλά, μέχρι να το καταφέρεις, δεν αφήνεις να αλλοιώνει τις επιλογές σου, το ήθος και τις αρχές σου. Εάν ενδώσεις στη χαμέρπεια προσπαθώντας να το «εκπολιτίσεις», θα αποτύχεις και θα έχεις χάσει τον προσανατολισμό σου, γιατί κάνοντας εκπτώσεις στην ηθική και τον πολιτισμό σου, εκθεμελιώνεσαι και υποβαθμίζεσαι ο ίδιος.
Όπως δεν είναι αληθινός χριστιανός αυτός που δεν αγαπάει τον πλησίον του σαν τον εαυτό του, δεν είναι αληθινός αριστερός κι αυτός που δεν σέβεται και δεν υπερασπίζεται τον συνάνθρωπό του και δεν αγωνίζεται για τις αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ειρήνης και της αλληλεγγύης. Η κατηγορία ότι αγαπάει τον λευκό, τον μαύρο και τον κίτρινο εξίσου, είναι για τον πολιτισμένο άνθρωπο τιμή. Τελεία και παύλα.

Στέλιος Ελληνιάδης

Υ.Γ. Ούτε στην φυλετικά διαχωρισμένη και αστυνομοκρατούμενη Αμερική, δεν επιτρέπει ο νόμος στην αστυνομία να σταματάει ένα πολίτη στο δρόμο με βάση το χρώμα του, ακόμα κι αν πιθανολογείται ότι δεν έχει χαρτιά. Για έλεγχο και πολύ περισσότερο για σύλληψη χρειάζεται ειδικό ένταλμα ή διάπραξη αυτόφωρου εγκλήματος. Η παραβίαση αυτής της αρχής στην πολιτεία της Αριζόνας, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων σε ολόκληρη την Αμερική, του προέδρου Ομπάμα συμπεριλαμβανομένου. Στην Ελλάδα, συλλαμβάνονται και ταλαιπωρούνται, για λόγους εντυπώσεων, όλοι ανεξαιρέτως, κατά χιλιάδες, με βάση το χρώμα τους. Ακόμα και όσοι έχουν νόμιμη άδεια παραμονής και δεν είναι καν ύποπτοι τέλεσης κάποιου αδικήματος, μόνο και μόνο λόγω χρώματος. Αυτό βρωμάει «καθαρόαιμο» ρατσισμό.

Θανατηφόρα ανισότητα: Μία οικογένεια πιο πλούσια από 90 εκατομμύρια Αμερικάνους!

Στέλιος Ελληνιάδης, Δρόμος της Αριστεράς

Γιατί ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Joseph E. Stiglitz φιλοξενείται συχνά από το CNN, το Time, τους New York Times και το Vanity Fair; Όχι βέβαια, γιατί πήρε το 2001 το βραβείο Νόμπελ ούτε γιατί ξαφνικά τα έγκυρα αμερικάνικα Μέσα έγιναν σφοδροί επικριτές του καπιταλισμού. Απλά, δεν πάει άλλο με τις αναλύσεις και επεξηγήσεις που θεωρούνται θέσφατα και μονοπωλούν το δημόσιο λόγο χωρίς να δίνουν ικανοποιητικές απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που θέτει η βαθιά κρίση του συστήματος. Η κρίση του καπιταλισμού σε ΗΠΑ και Ευρώπη έχει τόσο βάθος και τόσο αδιέξοδο, και είναι τόσο απειλητική για το σύστημα που χρειάζονται άλλες ερμηνείες, άλλες αλήθειες, ακόμα κι αν είναι στενάχωρες και φαντάζουν πολύ αριστερές, προκειμένου να βρεθεί το φάρμακο της σωτηρίας.
Στο βιβλίο του «Η τιμή της ανισότητας» που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες στις ΗΠΑ, ο Στίγκλιτζ δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις και παρερμηνείες. Παρουσιάζει τεκμηριωμένες θέσεις που τις υποστηρίζει επίμονα με ομιλίες, άρθρα και συνεντεύξεις σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα. Αφορμή για το βιβλίο ήταν ένα άρθρο του με τίτλο «Από το 1%, για το 1%, από το 1%» που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair, τον περασμένο Μάη, και προκάλεσε αίσθηση στην Αμερική.
«Δεν οφελεί να υποκρινόμαστε ότι αυτό που προφανώς έχει συμβεί ότι δεν συνέβη. Το ανώτερο 1% των Αμερικάνων παίρνουν τώρα περίπου το ένα τέταρτο του εθνικού εισοδήματος κάθε χρόνο. Και σε σχέση με τον εθνικό πλούτο, όχι το εισόδημα, το κορυφαίο 1% ελέγχει το 40%... Ενώ τα εισοδήματα του 1% αυξάνονται, τα εισοδήματα των μεσαίων πέφτουν. Ένας κανονικός εργαζόμενος έχει σήμερα το ίδιο εισόδημα με αυτό που είχε πριν από 30 χρόνια... Όλο το κέρδος από την ανάπτυξη στις τελευταίες δεκαετίες –και παραπάνω- πήγε στην κορυφή... Ας πάρουμε την οικογένεια Walton: οι έξι κληρονόμοι της αυτοκρατορίας Walmart κατέχουν περιουσία 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που ισοδυναμεί με την περιουσία του κατώτερου 30% της αμερικάνικης κοινωνίας (σημ.: που αντιστοιχεί σε 90 εκατομμύρια άτομα!)... Ο Warren Buffet (σημ.: με ατομική περιουσία σχεδόν 50 δισ.!) έθεσε το θέμα σωστά λέγοντας ότι «γίνεται μία ταξική πάλη τα τελευταία είκοσι χρόνια και η τάξη μου νίκησε»...
Δεν είναι τυχαίο ότι στην παρούσα ύφεση, όπως στη Μεγάλη Κρίση του ’29, προηγήθηκε μια μεγάλη αύξηση στην ανισότητα... Ο χρηματιστικός τομέας αποκομίζοντας το 40% όλων των επιχειρηματικών κερδών, αποδιοργάνωσε την οικονομία και την κοινωνία, στοχεύοντας να αποσπάσει ένα μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα αντί να κερδίσει μεγαλώνοντάς την. Κι αυτή η ανισότητα εκτείνεται σε όλα, στην αστυνομική προστασία, την κατάσταση των τοπικών δρόμων και των υπηρεσιών κοινής οφέλειας, την πρόσβαση σε ικανοποιητικές υπηρεσίες υγείας, την πρόσβαση σε καλά δημόσια σχολεία. Στα πανεπιστήμια αυξάνουν τα δίδακτρα και με τα σπουδαστικά δάνεια εκμεταλλεύονται αυτούς που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα κατώτερα στρώματα. Δηλαδή, όλο το σύστημα δουλεύει για το 1%.»

Οι πλούσιοι επιζητούν την ανισότητα
Η θεωρία που συνδέει τα μεγαλύτερα εισοδήματα με την υψηλότερη παραγωγικότητα και τη μεγαλύτερη συμβολή στην κοινωνία, εγκολπώθηκε από τους πλούσιους, αλλά οι αποδείξεις για την αξία της παραμένουν ισχνές, λέει ο Στίγκλιτζ*, που έχει διατελέσει σύμβουλος στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και επικεφαλής οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα.
«Η αυξανόμενη ανισότητα είναι η άλλη όψη των ευκαιριών που περιορίζονται. Το πιο σημαντικό μας χαρτί, οι άνθρωποι, δεν αξιοποιούνται... Οι διαστρεβλώσεις που οδηγούν στην ανισότητα, όπως η μονοπωλιακή εξουσία και η επιλεκτική φορολόγηση, υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα της οικονομίας... Ο περιορισμός του δημόσιου τομέα υπονόμευσε τις υποδομές, την εκπαίδευση και την τεχνολογία. Περικόπτεται ο ρόλος του κράτους, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και το Διαδίκτυο προήλθε από έρευνα που επιχορηγήθηκε από το κράτος.
Πέρα απ’ όλ’ αυτά, είναι σημαντικό ότι το 1% των πλουσίων θέλει την ανισότητα. Η σημερινή ανισότητα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη χειραγώγηση του κράτους από το χρηματιστικό σύστημα που ευεργετήθηκε από τις κυβερνητικές πολιτικές...
Οι ελεγκτές έκλεισαν τα μάτια στην έλλειψη διαφάνειας και στο ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων. Η ανεργία στους νέους είναι γύρω στο 20%, ένας στους έξι Αμερικάνους δεν μπορεί να έχει πλήρη απασχόληση και ένας στους επτά ζει με κουπόνια τροφίμων. Σίγουρα κάτι εμποδίζει ένα μέρος από τον πλούτο να πάει από το 1% προς τα κάτω. Όλα αυτά μας επιτρέπουν να προβλέψουμε την αποξένωση που δημιουργείται, αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι μόνο το 21% των νέων πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές...»
Η Κριστιάν Άμανπουρ, μιλώντας με τον Στίγκλιτζ στο CNN, στις 25 Ιουλίου, ρώτησε πού πάει η Αμερική, έχοντας υπόψη της μία επίσημη έρευνα που θα δημοσιοποιηθεί τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, σύμφωνα με την οποία η φτώχεια σήμερα είναι στο επίπεδο της φτώχειας του 1965, εποχή που η ευημερία ήταν ακόμα στα αρχικά της στάδια. Ο Στίγκλιτζ όχι μόνο δεν εντυπωσιάστηκε από την πληροφορία, αλλά της επισήμανε ότι οι ΗΠΑ είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες μεταξύ όλων των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών και με τις χειρότερες δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης. Τα παιδιά εξαρτιούνται από τους γονείς τους περισσότερο από κάθε άλλη μεταπολεμική περίοδο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «στην Αμερική, εάν είσαι φτωχός παραμένεις φτωχός – εάν είσαι πλούσιος παραμένεις πλούσιος». Είναι πια πολύ δύσκολο να αλλάξεις κοινωνικό στάτους όσο κι αν προσπαθήσεις. Και σ’ αυτή την υπέρμετρη ανισότητα αποδίδει ο Στίγκλιτζ την αδυναμία της αμερικάνικης οικονομίας, θεωρώντας ότι η ανισότητα μπλοκάρει τα πάντα.
Το πράγμα, όπως όλα δείχνουν, έχει ξεφύγει εντελώς και δεν μαζεύεται. Το ανώτερο 1% πληρώνει το μισό φόρο για τα εισοδήματά του απ’ όσο πληρώνουν οι οικονομικά ασθενέστεροι για τα δικά τους. Και οι πλούσιοι ασχολούνται όλο και λιγότερο με την πραγματική οικονομία και όλο και περισσότερο με το σπεκουλάρισμα και τον τζόγο, δηλαδή μια ακατάσχετη κερδοσκοπία που είναι άσχετη με την παραγωγική διαδικασία και τη δημιουργία νέου πλούτου.
Έχει, λοιπόν, μεγάλο ενδιαφέρον ότι υπάρχουν, στο προσκήνιο πλέον, στοχαστές που, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα βαθύτερα και ουσιαστικότερα αίτια της κρίσης του συστήματος, καταλήγουν σε διαπιστώσεις και συμπεράσματα παρόμοια με την αριστερή κριτική ή και πιο προχωρημένα, κόντρα στην τυποποιημένη λογική που επικρατεί, η οποία αποδίδει την κρίση σε ανθρώπινα λάθη, κακές επιλογές προσώπων ή σε υπερβάσεις των ισχυρών και πλουσίων. Είναι πολύ σημαντικό για την ευρύτερη κοινωνική συνειδητοποίηση ότι σημαντικοί σύγχρονοι στοχαστές μάς οδηγούν εκούσια ή ακούσια στη ρίζα του κακού που είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

*Οι απόψεις του Στίγκλιτζ δημοσιεύονται περιληπτικά.

Ο τρόμος πάνω από τις ψυχές!

του Στέλιου Ελληνιάδη, απο τον Δρομο της Αριστερας ...

Δεν ανοίγουμε τις πόρτες των πολυκατοικιών γιατί φοβόμαστε τους υπαλλήλους της ΔΕΗ που κόβουν το ρεύμα και τους δικαστικούς επιμελητές που φέρνουν εξώδικα από τις τράπεζες για χρέη από πιστωτικές κάρτες και δόσεις ανεξόφλητων δανείων. Ακόμα και ο ταχυδρόμος έγινε πρόσωπο ανεπιθύμητο από τα «μαντάτα» που φέρνει. Λογαριασμούς με παραφουσκωμένες χρεώσεις της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της ΕΥΔΑΠ, του Δήμου και της τράπεζας και ραβασάκια της εφορίας για βεβαιωμένες οφειλές με προειδοποιήσεις κατασχέσεων και έκτακτες εισφορές για κινητά και ακίνητα που διαδέχονται η μία την άλλη.
Κάθε φάκελος που ρίχνεται κάτω από την πόρτα κουβαλάει μια απειλή, μια σφαίρα. Κάθε χτύπημα κουδουνιού αντηχεί σαν σφυριά που διαταράσσει το νευρικό μας σύστημα.
Ό,τι τρυφερό, καλό ή χρήσιμο αποκτήσαμε, έμψυχο και άψυχο, μετατρέπεται σε ανυπόφορο βάρος και εφιάλτη. Εμείς δεν έχουμε εξοχικά με πισίνες στη Μύκονο ούτε καταθέσεις εκατομμυρίων σε ελβετικές τράπεζες. Πολλοί από μας όχι μόνο δεν τα επιζήτησαν, αλλά τα αντιμάχονταν κιόλας. Παιδιά, με τη φιλοδοξία να σπουδάσουν και να γίνουν καλοί πολίτες, ήθελαν οι περισσότεροι, με όποιο κόστος. Δηλαδή, πολλές ώρες εργασίας και σκληρές οικονομίες για σχολεία και φροντιστήρια και, αν χρειαστεί, για σπουδές σε άλλη πόλη ή στο εξωτερικό. Ένα σπίτι για σιγουριά και νοικοκυριό, μία στέγη που θα αφήσει ο γονιός στο παιδί του, τράβηξε τους υπόλοιπους πόρους με δανειακές υποχρεώσεις 20 και 30 ετών, δηλαδή ισόβιες. Κι ένα αυτοκίνητο για δουλειές και καμιά βόλτα το Σαββατοκύριακο. Αυτός είναι ο «πλούτος» μιας οικογένειας, που μπορεί να έχει και ένα πατρικό σπίτι στο χωριό ή ένα ημιπαράνομο παραθεριστικό στη Λούτσα ή τον Ωρωπό.
Τώρα, όλα έχουν γίνει καυτά κάρβουνα. Ό,τι αγαπάει ο καθένας, τού γίνεται βραχνάς. Οι θιασώτες της «ελεύθερης» αγοράς, της επιχειρηματικότητας, της μεγάλης ιδιοκτησίας και του απεριόριστου κέρδους, μεταμορφώνουν τα στοιχεία του «πλούτου» των λαϊκών στρωμάτων, και όχι της ολιγαρχίας, σε ζόφο. Τα παιδιά, το σπίτι, το αυτοκίνητο, το πατρικό, οι διακοπές, γίνονται αβάσταχτα φορτία, βάρη ασήκωτα, αιτίες στεναχώριας και συμφοράς.
Όπως έχουν ήδη εξαγγείλει, μετά τις εκλογές, όλοι οι οικιακοί λογαριασμοί θα «διασταυρώνονται» στην εφορία. Από το πόσο ρεύμα και νερό χρησιμοποιείς θα βγαίνουν επιπλέον τεκμήρια. Για να μην ανέβει φορολογική κλίμακα, ο εργαζόμενος πολίτης θα πρέπει να κόψει το νυχτερινό διάβασμα, το δικό του ή των παιδιών του, να καταργήσει τα φωτάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, να αντικαταστήσει όλα τα λουλούδια στις γλάστρες με κάκτους και να καταργήσει το καζανάκι στην τουαλέτα γιατί και το τράβηγμά του μετά το κατούρημα θα είναι τεκμήριο!
Χτυπάνε τον εργαζόμενο στον πυρήνα της ύπαρξής του. Στο μικρό του βιος. Στην οικογένειά του. Στην αξιοπρέπειά του. Κάθε ζωτική λειτουργία πρέπει να καταλυθεί.
Ποινικοποιούνται όλα τα δικαιώματα, περιορίζονται όλα τα εισοδήματα, κάθε κανονική συμπεριφορά ενοχοποιείται. Οτιδήποτε έχει ο καθένας γίνεται σαρκοβόρο και τον κατατρώει. Κάθε αντικείμενο που έχεις αποκτήσει με μόχθο, κάθε συνήθεια που ακολουθείς στη ζωή σου, καίει! Όλα σε απειλούν με την ύπαρξή τους, από τα πιο μικρά ως τα πιο αναγκαία. Ξεκίνησαν από το σπίτι και το αυτοκίνητο και προχωρούν τώρα στο νερό, το φως, το λούσιμο, το πότισμα, το διάβασμα, την καθαριότητα. Τα παιδιά από χαρά και οι ηλικιωμένοι γονείς από στήριγμα γίνονται μπελάς.
Ένας τρόμος ενσωματώνεται στα πάντα που αποτελούν τον τρόπο ζωής μας!
Αυτό το ζοφερό κόσμο που φτιάχνουν πρέπει να τον πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Με τις εκλογές, με τις διαδηλώσεις, με τα κινήματα, με την Αριστερά. Αλλιώς, δεν θα έχουμε ούτε ζωή, ούτε συνείδηση, ούτε αξιοπρέπεια.
Όχι στο φόβο, όχι στα ψυχοφάρμακα, όχι στις αυτοκτονίες. Πολίτες, αντισταθείτε! Είναι ένοχοι, είναι ανίκανοι, είναι πουλημένοι! Διαγράψτε τους από τη ζωή μας!

Η ανατροπή είναι θέμα ζωής και θανάτου!

Η Αυγή online...

του ΣΤΕΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ*


Χθες το πρωί μού έκοψαν το ρεύμα στο σπίτι. Από τη ΔΕΗ πληροφορήθηκα ότι δόθηκε η παραγγελία στον τοπικό «εργολάβο» να προχωρήσει στη διακοπή της παροχής επειδή οι δύο λογαριασμοί με τα χαράτσια παρέμεναν απλήρωτοι. Κι αυτός την εκτέλεσε σε χρόνο μηδέν. Βγήκα άρον-άρον στη γειτονιά να δω τι τρέχει. Επικοινώνησα με τους γείτονες που ασχολούνται με τα χαράτσια και ενημερώθηκα ότι γίνονται επιλεκτικά διακοπές ανεξαρτήτως αιτίας μη πληρωμής και ανεξαρτήτως δυνατότητας πληρωμής, ακόμα και στις πιο φτωχές οικογένειες. Κατά το μεσημεράκι, ακολούθησα ένα «συνεργείο» που επανασυνδέει το ρεύμα σε άτομα και οικογένειες που αδυνατούν να εξοφλήσουν τους παραφουσκωμένους λογαριασμούς. Η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Κοντά στον κινηματογράφο «Ίλιον», που παραμένει κλειστός από πέρσι, πήγαμε στο διαμέρισμα μιας πολυμελούς οικογένειας. Μια νεαρή κοπέλα, στα τριάντα της, μας πέρασε σε μια κουζίνα που ήταν και σαλόνι και πλυντήριο. Στοίβες τα παιδικά ρουχαλάκια. Γύρω-γύρω έτρεχαν τρία πανέμορφα κοριτσάκια, τρίδυμα, αλλά με δική του ομορφιά το καθένα, που μας κοιτούσαν γελαστά και απορημένα. Σαν μάγους, που είχαμε φέρει στο σπίτι το φως! Η μικρή Ξένια έσπασε το κερί που μόλις είχε σβήσει. Τον χειμώνα, το διαμέρισμα θερμαινόταν με δύο σόμπες γκαζιού που καίνε κατά διαστήματα.
Η μαμά των κοριτσιών μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά. Άνεργη εδώ και δύο χρόνια και ανασφάλιστη, τα βγάζει-δεν τα βγάζει πέρα με μια μικρή βοήθεια από τη μητέρα της, που είναι συνταξιούχος. Ο παιδικός σταθμός είναι φουλ και τα παιδιά της δεν έχουν προτεραιότητα, γιατί οι υπηρεσίες θεωρούν ότι ως άνεργη έχει χρόνο να τα φροντίζει, στερώντας βεβαίως από την ίδια τον χρόνο που χρειάζεται για να δουλέψει ή για να ψάξει για δουλειά, όταν μάλιστα εδώ και καιρό έχει κοπεί και το σταθερό τηλέφωνο του σπιτιού. Μια τρύπα που, αν πέσεις μέσα, είναι πολύ δύσκολο να βγεις.
Οι ακτιβιστές του αντιεξουσιαστικού χώρου, χωρίς ανταλλάγματα, έβαλαν ξανά σε λειτουργία τον μετρητή. Αλλά μέχρι πότε εξασφαλίζεται το ρεύμα; Στη δεύτερη επίσκεψη, ο εργολάβος της ΔΕΗ θα αφαιρέσει την ασφάλεια του ρολογιού και στην τρίτη θα αφαιρέσει ολόκληρο το ρολόι, κόβοντας το ρεύμα οριστικά. Μάταια η νεαρή μάνα προσπάθησε να μεταπείσει τον υπάλληλο του εργολάβου μόλις κατάλαβε ότι κόπηκε το ρεύμα της. Το ότι έχει τρία παιδιά τεσσάρων ετών, είναι άνεργη, ανασφάλιστη, διαζευγμένη και το διαμέρισμα έχει μπλοκαριστεί από την τράπεζα επειδή οι δόσεις του στεγαστικού έμειναν απλήρωτες, δεν συγκινεί κανέναν στους μηχανισμούς της γραφειοκρατίας. Γι' αυτό δεν ειδοποιούν τον ενδιαφερόμενο την ώρα της διακοπής. Επειδή οι πολίτες, φοβούμενοι τους κρατικούς υπαλλήλους, έχουν συνεννοηθεί να μην ανοίγουν την πόρτα της πολυκατοικίας, οι «εκτελεστές» καραδοκούν απ' έξω, για να μπουκάρουν κλεφτά όταν η καθαρίστρια καθαρίζει τις σκάλες ή καμιά γιαγιά βγαίνει για να πάει στο φαρμακείο.
Η ολική επίθεση εναντίον του λαού συνεχίζεται και εντείνεται. Η Αριστερά δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να φέρει την ανατροπή. Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Όχι μόνο για τα τρία αγγελούδια, στην οδό Τροίας.

* Ο Στέλιος Ελληνιάδης, δημοσιογράφος - συγγραφέας,  είναι υποψήφιος βουλευτής Α' Αθήνας με τον ΣΥΡΙΖΑ