Από την Ιρλανδία στο Πεκίνο...

του Θωμα Ξωμεριτη...

(Russian International Affairs Council)

Να πανηγυρίζουμε για τις προοπτικές άμεσων επενδύσεων της Κίνας, που ενισχύονται με την επίσκεψη του κινέζου Πρωθυπουργού Λι Κετσιάνγκ στην Ελλάδα και με τα 19 μνημόνια συνεργασίας
που υπογράφτηκαν μεταξύ των δύο χωρών (άλλα τόσα είχε υπογράψει και ο ΓΑΠ το Μάιο του 2010 με τον Ερντογάν, και γέμισε η ελληνική επικράτεια από τουρκικές επενδύσεις). Να μη ξεχνάμε όμως ένα βασικό, το οποίο δεν είναι υποσημείωση - ψιλά γράμματα - στα γραφόμενα όσων εξυμνούν τις προοπτικές επενδύσεων της εν λόγω χώρας στον υπόλοιπο κόσμο. Οι κινεζικές επενδύσεις έχουν τεράστιες αρνητικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε χώρες με ισχνά (ή ανύπαρκτα) αντίστοιχα συστήματα διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα του 2014, η οποία έχει να παρουσιάσει τα επιτεύγματα των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας για είσπραξη δημοσίων εσόδων και για καθαρίστριες και του νομοσχεδίου για τον αιγιαλού, η Κίνα βρίσκει άριστο σύμμαχο στην ελληνική κυβέρνηση ώστε να φερθεί στον ελληνικό λαό με τον τρόπο που φέρεται στους λαούς της Αφρικής.

Τα υπόλοιπα, περί σημασίας των ιστορικών συμβολισμών για τον κινεζικό λαό, η οποία θα κάνει τους Κινέζους να δουν με ιδιαίτερο μάτι τους Έλληνες με τη μεγάλη ιστορία, θα μ’ εντυπωσίαζαν αν καθόμουν στο θρανίο της τετάρτης δημοτικού όπου πρωτοδιδάχτηκα ιστορία, ένα χρόνο μετά τη διδασκαλία της μυθολογίας.

Τι ψηφίζει ο Κινέζος;

απο την Αυγη...

 "Ψήφος εμπιστοσύνης από την Κίνα" είναι ο τίτλος μεγάλης συστημικής εφημερίδας, που σχολιάζει την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού στην Αθήνα. Δεν διακρίνεται για πρωτοτυπία, μάλλον αποτελεί ευτελές προπαγανδιστικό μότο, που αλλάζει, κατά την περίσταση, μόνο το υποκείμενο. Τους τελευταίους μήνες επανειλημμένα έχει γραφτεί πότε ότι ο Σόιμπλε ψηφίζει Σαμαρά, πότε ότι οι αγορές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση κ.ο.κ.

Προς στιγμήν ας πάρουμε στα σοβαρά το δημοσιογραφικό στερεότυπο. Η πολιτική επιστήμη (και η κοινή λογική) διδάσκει ότι κάποιος ψηφίζει κάποιον επειδή συμφωνεί μαζί του ιδεολογικά ή επειδή εξυπηρετούνται τα συμφέροντά του. Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι ο Κινέζος πρωθυπουργός έχει κοινή ιδεολογία με τον Σαμαρά. Διά γυμνού οφθαλμού μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι η ιδιότυπη περί "ψήφου εμπιστοσύνης" θεωρία εξυπηρετεί τα συμφέροντα των άλλων. Δεν αρνούμαστε την ανάγκη ξένων επενδύσεων και οικονομικής συνεργασίας, αλλά αυτή, κατά τη διανυόμενη περίοδο, πραγματοποιείται μέσα σε κλίμα ξεδιάντροπης εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, καθώς και "κινεζοποίησης" των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος αφιερώματος της γαλλικής εφημερίδας Libération: "Η Ελλάδα πωλεί τα πάντα, οι Έλληνες στον άνεμο".
Ο υπότιτλος του ρεπορτάζ για την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού θριαμβολογεί ότι υπογράφτηκαν συμφωνίες ύψους 6,5 δισ. δολαρίων. Το ρεπορτάζ μάς πληροφορεί ότι, πέραν από το (σ.σ.: πονηρό) ενδιαφέρον της Κίνας για επενδύσεις στα λιμάνια, τα τρένα και την ενέργεια, το μεγαλύτερο μέρος των 6,5 δολ. αφορά τη χρηματοδότηση Ελλήνων εφοπλιστών για τη ναυπήγηση πλοίων σε κινεζικά ναυπηγεία. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε το όφελος για την ελληνική οικονομία, δεδομένου ότι οι εφοπλιστές εξακολουθούν να μη φορολογούνται. Και επιπλέον μεγάλο μέρος του ελληνόκτητου στόλου δεν φέρει την ελληνική σημαία, ενώ ο αριθμός των Ελλήνων στα πληρώματα μειώνεται, καθώς και οι αποδοχές τους.
Το ίδιο δημοσιογραφικό στερεότυπο, με το οποίο επιχειρείται η συγκάλυψη της ζημίας του δημοσίου συμφέροντος, είχε χρησιμοποιηθεί και παλαιότερα. Τότε που η χρηματιστηριακή απάτη παρουσιαζόταν ως... έκφραση λαϊκής κυριαρχίας! Τα "παπαγαλάκια" της "ισχυρής Ελλάδας" έκρωζαν πως "το Χρηματιστήριο ψηφίζει Σημίτη".

«Καλώς τα κινεζάκια, τα ζουμπουρλούδικα»...

Δημητρα Μυριλλα , απο τον Ημεροδρομο...

Ξενίζει ο τίτλος; Δεν θα ‘πρεπε καθόλου… Διότι αυτό ακριβώς είναι το επίπεδο  της κυβέρνησης. Είναι η λογική της Τρούμπας. Είναι το «καλώς τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» όπου ανάλογα την περίπτωση μπορούν να έχουν διάφορες εθνικότητες. Θα τη θυμάστε την ταινία του Σακελλάριου «Καλώς ήρθε το δολλάριο».

Τότε ήταν αμερικανάκια του στόλου και αγόραζαν γυναικεία συντροφιά. Τώρα οι εθνικότητες ποικίλουν. Ανοίξανε οι δουλειές, ανάπτυξη γαρ… Μπορούν να είναι κινεζάκια, γερμανάκια, αμερικανάκια, αραβάκια και πάει λέγοντας. Και παρά την κατάληξη σε –άκια, η οποία παραπέμπει μάλλον σε άκακες και γλυκές φιγούρες, είναι παραπλανητική αφού πρόκειται για πραγματικά αρπακτικά. Στην μεν Τρούμπα οι μαγαζάτορες και οι «νταβατζήδες» της εποχής εκμεταλλεύονταν την ανέχεια των κοριτσιών, τα οποία γίνονταν φτηνό εμπόρευμα για κάθε είδους ορέξεις εγχώριων και εισαγόμενων πελατών. Στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, της τροϊκας και όλης της αδηφάγας κουστωδίας που τους ακολουθεί, τη θέση των κοριτσιών έχει πάρει όλος ο δημόσιος πλούτος της χώρας. Ο,τι υπάρχει και μας περιβάλλει είναι για πούλημα. Το ρόλο  του καθηγητή των αγγλικών Γιώργου Κωνσταντίνου από τη ταινία «Καλώς ήρθε το δολλάριο», ο οποίος  πηγαινοερχόταν στο λιμάνι, τσακωνόταν με τους ανταγωνιστές από τα άλλα μαγαζιά και ίδρωνε να μαζέψει τα περισσότερα ναυτάκια, στην προκειμένη περίπτωση έχει αναλάβει ο πρωθυπουργός. Τρέχει πάνω κάτω, φωνάζει, χειρονομεί, τους τάζει «μπιούτιφουλ λιμάνια και αεροδρόμια» μην τυχόν και πάνε και ψωνίσουν απ’ αλλού. Και μετά ικανοποιημένος που κατάφερε και έφερε στο μαγαζί τους περισσότερους κάθεται και παρακολουθεί πως τα ναυτάκια απολαμβάνουν το εμπόρευμα. Γιατί εδώ που τα λέμε… πράγματι τι να τους πει κοτζάμ πρωθυπουργός, ενώ αυτοί έχουν έρθει έτοιμα να ψωνίσουν; Ο κήπος είναι ανθηρός; Πάει; Δεν πάει! Και από του χρόνου να δείτε πόσο κινεζάκια ακόμα θα έρθουν στην Ελλάδα. Το είπε και ο Αντώνης Σαμαράς. Πολλά κινεζάκια. Και για επενδύσεις και για γάμους….  Και δεν θα παντρεύονται μόνο στη Σαντορίνη και τα Χανιά. Γιατί όχι και στην Ακρόπολη; Αυτό κι αν είναι είναι διαφήμιση της χώρας….

Ψυχρός πόλεμος 2.0: Επικίνδυνα παιχνίδια από τα “γεράκια” της Ουάσιγκτον...

του system failure...

 Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ΗΠΑ σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Ρωσία, επιχειρώντας να την απομονώσουν στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Η υποστήριξη των νεο-ναζί στην Ουκρανία, είχε σαν στόχο να σύρουν καταρχήν τη Ρωσία σε έναν πόλεμο φθοράς στην Αν. Ουκρανία. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι τα "γεράκια" της Ουάσιγκτον ετοιμάζονται για ένα πυρηνικό "προληπτικό" χτύπημα κατά της Ρωσίας πιστεύοντας ότι μπορούν να προλάβουν τα Ρωσικά ή και τα Κινεζικά αντίποινα, χρησιμοποιώντας την αντιπυραυλική ασπίδα που έχουν εγκαταστήσει στις χώρες της Αν. Ευρώπης.

 

Δυστυχώς, υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό. Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες, σφίγγει τον κλοιό γύρω και από την Κίνα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται μετά την πρόσφατη μεγάλη συμφωνία Ρωσίας-Κίνας στον τομέα της ενέργειας. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, οι ΗΠΑ μετακινούν το 60% των ναυτικών τους δυνάμεων στην περιοχή του Ασιατικού Ειρηνικού, ενώ σχεδιάζουν μελλοντικά ένα αντίστοιχο "αντιπυραυλικό" σύστημα στην περιοχή.

http://adiritos.blogspot.gr/2014/06/us-tightens-grip-on-china.html

http://www.presstv.ir/detail/2014/06/21/367985/us-shifting-resources-to-encircle-china/

 

Γιατί η Αμερικανική οικονομική ελίτ βιάζεται να "κάψει" τον πλανήτη; Η απάντηση είναι ότι, πιθανώς δεν περίμεναν τη στροφή της Ρωσίας, που ήταν σχεδόν παραδομένη στα χέρια των Ρώσων ολιγαρχών και έτοιμη να αφομοιωθεί από το νεοφιλελεύθερο δόγμα. Οι κινήσεις του Πούτιν βρήκαν απροετοίμαστους τους Δυτικούς ολιγάρχες και τώρα τρέχουν για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Η περίπτωση του "προληπτικού" πυρηνικού χτυπήματος ενδεχομένως να βρίσκεται ως εναλλακτικό σχέδιο - έσχατη λύση στην ατζέντα, σε περίπτωση που αποτύχει το σχέδιο διάσπασης της αχανούς Ρωσικής επικράτειας.

 

Το γεγονός ότι ο Πούτιν επιχειρεί να εθνικοποιήσει πλήρως την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα, επιχειρώντας να προστατέψει τη Ρωσία από την επέκταση της παγκόσμιας νεοφιλελεύθερης δικτατορίας, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον λόγο που οι διεθνείς τραπεζίτες έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον του.

Ο Κινέζος και ο ντίλερ...

του Δημητρη Στουμπου, απο την Αυγη...

Βαθιά τραυματισμένη από την πρόσφατη ήττα στις ευρωεκλογές, η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου προσπαθεί να "ανασάνει" πολιτικά σερβίροντας σαν τεράστιο successstory την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού ΛιΚετσιάνγκ στη χώρα μας.

Μια τριήμερη φιέστα με πολλά "βεγγαλικά" προσφέρεται για εσωτερική κατανάλωση και "φυγή" από τις ενδοκυβερνητικές κόντρες και τις καταφανείς αρνητικές "επιδόσεις" των μνημονιακών πολιτικών.
Την απολεσθείσα εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας αναζητούν όπως - όπως στην ηγεσία του Πεκίνου, που ως γνωστόν συνεχίζει τη διεθνή καμπάνια του για ισχυροποίηση της παρουσίας του, κάνοντας, όπως λέμε, "shopping" στον κόσμο!
Οι συγκυβερνητικοί εκποιητές της δημόσιας περιουσίας της χώρας μας βλέπουν τους Κινέζους αρχιμανδαρίνους περίπου σαν "σωσίβιο" στη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες αντιδράσεις για το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά κ.ά.
Όταν άκουσε τον Κινέζο πρωθυπουργό να "υπόσχεται" αγορά ελληνικών ομολόγων, ο κ. Σαμαράς μάλλον φαντασιώθηκε και "έξοδο" από την κρίση. Όμως το ασήκωτο βάρος του χρέους παραμένει "εδώ" και κανένα "χάπι" δεν απαντά στο αδιέξοδο.
Ξεπουλώντας τον ΟΛΠ κ.ά. ο ντίλερ πρωθυπουργός δεν "λύνει" τα ζητήματα της οικονομίας μας, αντίθετα βυθίζεται στον έλεγχο (σχεδόν απόλυτο) της Cosco και άλλων.
Είναι βέβαιο ότι με μεμονωμένες κινήσεις -έστω με τον γίγαντα της Ανατολής- δεν λύνεται η κρίση στην Ελλάδα και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη μονομερής "πρόσδεση" μας δημιουργεί και νέες αντιθέσεις, ζητήματα στην Ευρώπη, όπου "παρακολουθούν" την ενδεχόμενη διαμόρφωση μονοπωλιακών δεδομένων.
"Όταν ο δράκος ξυπνήσει, θα συγκλονίσει τον κόσμο" είχε πει κάποτε για την Κίνα ο Ναπολέων και στην εποχή μας ζούμε ήδη σε μεγάλο βαθμό το πανίσχυρο "ξύπνημα" του δράκου!
Σε βαθμό που, όπως έγινε γνωστό προχθές, το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου αντέδρασε σφοδρά στη συμμαχία των τριών μεγαλύτερων εταιρειών μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων P3 "παγώνοντας" τη σύστασή της. Το αναφέρουμε γιατί η συμμαχία - κοινοπραξία των τριών κολοσσών (MMS, Maersk, CMA - CGM) είχε ήδη εγκριθεί από τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Ουσιαστικά διαπιστώνουμε τις συνέπειες του διαρκούς "πολέμου" των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων και βλέπουμε τις "πολλαπλές" - αντιφατικές στάσεις που εκδηλώνονται και στην Ε.Ε.

Το τρελλό πάρτυ της Κινέζικης μίζας...

Ermippos Ermippiou, απο ToPortal...

Οι Κινέζοι, μας λέει το ΒΗΜΑ, σχολιάζουν θετικά (και μάλλον ευγνώμονες θα έλεγα) το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, τους έδωσε το προσωπικό του κινητό τηλέφωνο, για να μπορούν να τον βρίσκουν όποια ώρα τον χρειαστούν.

Πρόκειται πλέον για σενάριο θεατρικής παράστασης σε αποφοίτηση νηπίων από παιδικό σταθμό. Το έλλειμμα σοβαρότητας χτυπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο.

Κατά τα λοιπά η κινεζική ηγεσία έχει σίγουρα καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Βρήκαν εύκαιρη μια αποτυχημένη χώρα δικτατορίσκων και ολιγαρχών, που ξεπουλάει για πενταροδεκάρες το βιος των κατοίκων της και κάνουν τα στραβά μάτια στην απύθμενη ανοησία, μέχρι να αρπάξουν φτηνά όσα μπορέσουν περισσότερα.

Οι Κινέζοι θα έρθουν και αφού δέσουν καλά τα δικαιώματα τους, με υπαγόμενα σε διεθνείς διατησίες σκληρά συμβόλαια, θα κάνουν το απολύτως αυτονόητο. Θα εκμεταλλευτούν με κοινή λογική και κοινότατες μεθόδους, μεθόδους γνωστές σε όλους, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου, χρησιμοποιώντας τους ιθαγενείς, τα πρώην αφεντικά, σαν φτηνοπληρωμένους υπαλλήλους.

Οι νικητές ράβουν την ιστορία στα μέτρα τους...

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η κυριαρχία πάνω στους λαούς επιβλήθηκε με ένα καθολικό σχέδιο, το οποίο περιλάμβανε τα πάντα, από τη στρατιωτική επέμβαση και τη γενοκτονία ως την αλλοίωση και προσαρμογή της ιστορίας στις ανάγκες των νικητών. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε με τη μεγαλύτερη πληρότητα στις ίδιες τις επικυρίαρχες χώρες, σε βάρος των ίδιων των λαών τους. Η αστυνομική καταστολή δεν ήταν το κύριο μέσο, αν και δεν ήταν καθόλου αμελητέα, για τη χειραγώγηση των κοινωνιών. Στη Δύση, τα κύρια μέσα ήταν η παιδεία και η κουλτούρα. Η διδασκόμενη ιστορία έπρεπε να εξυπηρετεί το σχέδιο επιβολής και κυριαρχίας. Και για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν όχι μόνο τα εγχειρίδια ιστορίας των σχολείων, αλλά και τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα περιοδικά και, βεβαίως, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιμόρφωσης και επικοινωνίας αξιοποιήθηκαν για να εμπεδωθούν οι «αλήθειες» που υπηρετούν τα σχέδια επιβολής. Από τα παιδικά κόμιξ ως τα κλασικά μυθιστορήματα, οι «άλλοι» ήταν βάρβαροι, αιμοβόροι, απολίτιστοι και ανάξιοι να ορίζουν τη μοίρα τους. Όλα τα ψυχαγωγικά αφηγήματα, για παιδιά και ενήλικους, από τον Ταρζάν μέχρι τον Τζον Γουέιν, συστηματικά και επίμονα πρόβαλαν τους κατακτημένους ή υπό κατάκτηση λαούς ως υπανθρώπους, ως χειρότερους από άγρια ζώα, που όφειλαν οι καλοί λευκοί να εξημερώσουν και να φέρουν στο δρόμο του θεού. Έτσι συνεχίστηκε, στους νεότερους χρόνους, η παράδοση του ρατσισμού στις αναπτυγμένες κοινωνίες που είχε καλλιεργηθεί για προφανείς λόγους τον καιρό των κατακτήσεων και της δουλείας.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο 1997;

του Μωυση Λιτση...

Το τέλος του φθηνού χρήματος προκαλεί νέες χρηματοοικονομικές αναταράξεις στις αναδυόμενες αγορές και επιτείνει την ανησυχία όσον αφορά τη διεθνή οικονομική σταθερότητα.

 Τι κοινό έχουν η Τουρκία, η Αργεντινή, η Ινδία, η Νότιος Αφρική και η Ουκρανία; Τίποτα πέραν του ότι για τους γύπες των αγορών ανήκουν συλλήβδην στο «καλάθι» των αναδυόμενων οικονομιών: οικονομιών που αναπτύσσονται ταχέως χάρη στα δολάρια που δανείζει η Γουόλ Στριτ, κάνοντας τα εθνικά τους νομίσματα ευάλωτα σε υποτιμήσεις και αυξήσεις επιτοκίων για την ανάσχεση του πληθωρισμού, δημιουργώντας παράλληλα με τις εντεινόμενες κοινωνικές και πολιτικές ταραχές ιδίως στην Τουρκία(αλλά και την Αργεντινή και την Ουκρανία) ένα νέο εκρηκτικό μείγμα, που έφερε αυτόματα στο νου των διεθνών οικονομικών αναλυτών το προηγούμενο της κρίσης στις αναδυόμενες αγορές του 1997.

 Από την κατάρρευση τότε του ταϊλανδέζικου μπαχτ, φθάσαμε στη συνολική νομισματική-χρηματοπιστωτική κατάρρευση ολόκληρης σχεδόν της νοτιοανατολικής Ασίας, των γνωστών «τίγρεων» όπως αποκαλούνταν τα οικονομικά «θαύματα» της ασιατικής μεγαλομανίας με σήμα κατατεθέν τους σύγχρονους γυάλινους ουρανοξύστες με τα διαφημιστικά χρωματιστά τρέιλερ γνωστών πολυεθνικών τραπεζών και όχι μόνο.

Η επαρχιώτικη Ευρώπη και η επαρχία...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...
«Να μην μπει σε κίνδυνο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας». Όπως ακριβώς κατασκευάστηκε ένας γενικόλογος «ευρωπαϊσμός» που αυτονομείται από τους όρους λογικής άρθρωσής του με την πραγματικότητα, έτσι σήμερα διαμορφώνεται μια εξίσου αφηρημένη απειλητική σφαίρα, που σκηνοθετεί ως υποχρεωτικό και απολύτως μοναδιαίο αυτόν τον ευρωπαϊσμό. Μακράν από τους λογικούς όρους οικονομικοπολιτικής του πραγμάτωσης. Πότε; Όταν η ίδια η «Ευρώπη» απομακρύνεται από την Ευρώπη. Μεγάλα σχήματα, μεγάλες έννοιες που συχνά κρύβουν το τίποτα. Στον τόπο μας λατρεύουμε τα αφηρημένα σχήματα ίσως γιατί μέσα τους χωράνε οι ευλύγιστες πονηριές. Μια εκλεκτικίστικη κατασκευή από ένα μείγμα Διαφωτισμού, με λίγο ανθρωπιστικό Μοντέρνο και Γαλλικό Μάη, να η Ευρώπη για σημαντικό μέρος της Αριστεράς.
Η Ευρώπη των μεγάλων δημοκρατικών μορφωμάτων Γκωλικού ή Χριστιανοδημοκρατικού τύπου, να ή Ευρώπη για την Δεξιά. Μέσα στα εννοιολογικά σύννεφα, φτιάχνονται διάφορες ευρωκατηγορίες συμπιληματικές, αντιφατικές, ανύπαρκτες, επινοημένες. Ή ακόμα φτιάχνονται ακαδημαϊκά αξιώματα. Π.χ. «Ευρώπη χωρίς Δημοκρατία δεν θα 'ναι Ευρώπη». Σοβαρά; Αφού υπάρχει η Κίνα, η Ευρώπη μόνο εκτός δημοκρατίας είναι δυνατή. Η Κίνα θέτει τα εργασιακά και δικαιικά πρωτόκολλα που γίνονται ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για εταιρείες ή χώρες - εταιρείες. Και ενώ η ουσιώδης πολιτική και ιδεολογική άμυνα της Ευρώπης, αλλά και μέγιστο ανθρωπιστικό καθήκον, θα ήταν η πίεση για εργασιακή εξυγίανση της Κίνας, που μάλιστα θα εξισορροπούσαν τις δύο περιοχές ως οικονομικές οντότητες, επειδή η Ευρώπη σταδιακά μεταφέρει την παραγωγή της στην Κίνα, η εργασιακή έρημος τής μιας γίνεται παραγωγική δύναμη τής άλλης.Υπάρχει δε και το εξής εξοργιστικό.

Δες το κινητό σου με άλλο μάτι: Ιστορίες από τη Κίνα...

του barikat...

Δεν είναι λίγες οι φορές που η τεχνολογία εμφανίζεται ως μία μαγική δύναμη αποκομμένη από τις κοινωνικές σχέσεις. Ακόμα περισσότερο ως μία δύναμη που παίζει τον κύριο ρόλο στην διαμόρφωσή αυτών των σχέσεων. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για την «κοινωνία της πληροφορίας και της γνώσης», για τον «άυλο καπιταλισμό». Όλες εκφράσεις που θέλουν να δείξουν ότι η δύναμη της τεχνολογίας, η εξέλιξη και η πρόοδος που αυτή φέρει, ορίζουν αυτόνομα μία καινούργια περίοδο στην ζωή των ανθρώπινων κοινωνιών. Μια περίοδο με ξεκάθαρα θετικό πρόσημο.
Μια περίοδο που, μεταξύ άλλων, παλιά αναλυτικά εργαλεία δεν μπορούν να προσεγγίσουν. Πόσες φορές δεν έχει μέχρι τώρα μνημονευθεί το «τέλος της εργασίας». Παρωχημένες έννοιες κάποιας άλλης εποχής. Με την παρακάτω «είδηση» προφανώς δεν έχουμε στόχο να απαντήσουμε σε όλα τα παραπάνω. Για εμάς το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί άλλη μία υπενθύμιση για μία σοβαρή συζήτηση που πρέπει να γίνει. Η συγκεκριμένη συζήτηση όμως κρίνεται απαραίτητο να συνδυάζεται τόσο με δουλειά σε επίπεδο τεκμηρίωσης όσο και σε επίπεδο εννοιών και θεωρητικών εργαλείων. Δύσκολα πράγματα δηλαδή.
Για αρχή, θα κρίναμε αρκετά θετικό και μόνο το γεγονός η παρακάτω ψηφίδα, μαζί με άλλες που υπάρχουν διαθέσιμες, να βοηθήσει να αντιληφθούμε κάποια πράγματα από μία διαφορετική οπτική γωνία. Να θυμόμαστε ότι ο μαγικός κόσμος της γνώσης και της πληροφορίας, ο κόσμος των nokia, microsoft, apple, amazon κτλ, έχει για βάση του στοιχεία που ούτε μαγικά ούτε καινούργια είναι.

Οι προοπτικές του γερμανικού καπιταλισμού...

του Χρηστου Λασκου, απο τα Ενθεματα...

Πριν μερικές μέρες ο Adam Posen, πρόεδρος του Peterson Institute of International Studies, στους Financial Times («Λάθος το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας»· μεταφρασμένο στο: http://goo.gl/LNgR73) σημείωνε πως η Γερμανία αποτελεί ένα πλούσιο κράτος, που ακολουθεί μοντέλο αναπτυσσόμενης οικονομίας, και προέβλεπε πως η εξάρτηση του γερμανικού καπιταλισμού από τους χαμηλούς μισθούς θα αποδειχτεί συνταγή καταστροφικής αποτυχίας.

Την ίδια εποχή ο πολύς Άσμουσεν, ο Γερμανός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, από τη δική του οπτική γωνία, διαπίστωνε ότι «τα επόμενα 5 με 10 χρόνια η Γερμανία θα ξαναγίνει ο ευρωπαίος ασθενής», όπως και στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας.

Έργο του Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ

Περίεργες προγνώσεις για όσους –και η ελληνική «κοινή γνώμη» ανήκει κατεξοχήν σε αυτούς– έχουν μια εικόνα της Γερμανίας ως πανίσχυρης, πλούσιας, υγιούς και, κυρίως, εξαιρετικά παραγωγικής οικονομίας. Ας δούμε, λοιπόν, πώς έχουν τα πράγματα.

Οι γερμανικές επιτυχίες. Εκεί που οι επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας εμφανίζονται πραγματικά εντυπωσιακές είναι στους τομείς των εξαγωγών και της απασχόλησης. Πολλές φορές, μάλιστα, οι θετικές εξελίξεις σε αυτούς τους τομείς παρουσιάζονται ως ισχυρά συνδεδεμένες μεταξύ τους: η εξαγωγική επιτυχία των γερμανικών επιχειρήσεων εξηγεί και τα καλά νέα σε ό,τι αφορά την συνολική απασχόληση.

Η Συρία είναι ένας ψευδο-αγώνας...

Του Slavoj Zizek, μεσω του Ιστολογιου Κοιτα τον ουρανο...

Όλα αυτά που ήταν λάθος στη σκέψη και την πρακτική των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων εξερράγησαν σε συμπυκνωμένη μορφή επ’ ευκαιρία της Συρίας. Εντάξει, υπάρχει ένας κακός δικτάτορας που (φέρεται να) χρησιμοποίησε δηλητηριώδη αέρια εναντίον του πληθυσμού της χώρας του - αλλά ποιος αντιτίθεται στο καθεστώς του; Φαίνεται πως ό, τι απέμεινε από τη δημοκρατική - κοσμική αντίσταση πνίγεται λιγότερο ή περισσότερο στο χάος των φονταμενταλιστικών ισλαμικών ομάδων που υποστηρίζονται από την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία, με ισχυρή παρουσία της Αλ Κάιντα στις σκιές.

Όσον αφορά τον Μπασάρ αλ - Άσαντ , η Συρία του τουλάχιστον προσποιούνταν πως ήταν ένα κοσμικό κράτος, οπότε δεν είναι περίεργο που τώρα οι χριστιανοί και άλλες μειονότητες τείνουν να πάρουν το μέρος του εναντίον των ανταρτών σουνιτών. Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μια σκοτεινή σύγκρουση, η οποία αμυδρά μοιάζει με την εξέγερση στη Λιβύη εναντίον του συνταγματάρχη Καντάφι - δεν υπάρχουν σαφή πολιτικά διακυβεύματα, δεν υπάρχουν ενδείξεις ενός ευρύ απελευθερωτικού – δημοκρατικού συνασπισμού, μόνο ένα πολύπλοκο δίκτυο θρησκευτικών και εθνοτικών συμμαχιών υπερπροσδιορίζονται από την επιρροή των υπερδυνάμεων (ΗΠΑ και δυτική Ευρώπη από την μια πλευρά, Ρωσία και Κίνα από την άλλη). Υπό αυτές τις συνθήκες, οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική επέμβαση είναι πολιτική τρέλα με ανυπολόγιστους κινδύνους - ας πούμε, τι θα γίνει αν οι ριζοσπάστες ισλαμιστές αναλάβουν μετά την πτώση του Άσαντ; Θα επαναλάβουν οι ΗΠΑ το λάθος τους στο Αφγανιστάν, να εξοπλίσουν δηλαδή τα μελλοντικά στελέχη της Αλ - Κάιντα και των Ταλιμπάν;

Σε μια τέτοια μπερδεμένη κατάσταση, η στρατιωτική επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο από έναν βραχυπρόθεσμο αυτοκαταστροφικό οπορτουνισμό. Η ηθική κατακραυγή που προκλήθηκε για να παρέχει μια λογική κάλυψη στον καταναγκασμό της παρέμβασης («Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη χρήση δηλητηριωδών αερίων σε άμαχο πληθυσμό») είναι ψεύτικη. Αντιμέτωπος με μια περίεργη ηθική που δικαιολογεί το να παίρνεις το μέρος της μιας εγκληματικής ομάδα φονταμενταλιστών εναντίον της άλλης, δεν μπορεί κανείς παρά να συμμεριστεί την αντίδραση του Ron Paul στην συνηγορία του Τζον Μακέιν υπέρ μιας ισχυρής παρέμβασης: «Με τέτοιος πολιτικούς, ποιος χρειάζεται τους τρομοκράτες;».

Οπου ακούς χαμηλό κόστος, ανθρώπινο κρέας μυρίζει...

Απο την Ελευθεροτυπια...

Η Apple έκοψε τη συνεργασία της με την κινεζική Foxconn και προτίμησε την Pegatron, που είναι ίδια και χειρότερη...

Τι κι αν η Apple έκανε το απαραίτητο λίφτινγκ διακόπτοντας τη συνεργασία με την κινεζική Foxconn λόγω του σκανδάλου για απαράδεκτες εργασιακές πρακτικές και «θύματα» ακόμη και ανηλίκους!

Από το forum.prisonplanet.com:«Ενα χαλασμένο μήλο καταστρέφει ολόκληρο το κλαδί - Τα καλά iphones είναι φτιαγμένα από υλικά που ανακυκλώνονται»
Ο νέος της προμηθευτής-εταίρος, η Pegatron, δεν χρειάζεται να μπει στο μικροσκόπιο ελέγχων για να διαπιστωθεί, όπως καταγγέλλει η οργάνωση China Labor Watch (CLW), ότι παραβιάζει κατάφωρα τη διεθνή εργασιακή νομοθεσία ενώ οι καινούργιες αναφορές για απάνθρωπες συνθήκες, χαμηλές αμοιβές και ίσως δυσμενέστερο περιβάλλον από εκείνο της Foxconn, πλήττουν πολύ σοβαρά την εικόνα και το κύρος της Apple.
Νέα έκθεση της μη κυβερνητικής οργάνωσης CLW καταλήγει στο συμπέρασμα ότι περισσότεροι από 10 χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι απασχολούνται στα εργοστάσια της εταιρείας με την οποία συνεργάζεται η Apple στην Κίνα, και πολλοί εκ των «έγκλειστων» ουσιαστικά εργαζομένων είναι ηλικίας μεταξύ 16 και 18 ετών.
Από τις περίπου 200 συνεντεύξεις με εργαζομένους στα εργοστάσια αυτά, που κατασκευάζουν iPads και iPhones για λογαριασμό της Apple, προέκυψαν συγκλονιστικά στοιχεία, σε όποια ζυγαριά κι αν υπολογίσει κανείς το «βάρος» τους.
Το ωράριο εργασίας καταστρατηγείται ακόμη και κατά 80 ώρες σε μηνιαία βάση, με τους εργαζομένους να απασχολούνται ακόμη και 12 ώρες την ημέρα σε επταήμερη εργάσιμη εβδομάδα. Εκπαίδευση τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει ενώ ο εξοπλισμός δεν είναι ασφαλής, κάτι που επιτείνεται από την έλλειψη ειδίκευσης των χειριστών και την... παράλειψη συντήρησης των μηχανημάτων. Οι εγκαταστάσεις δεν διαθέτουν εξόδους κινδύνου, ενώ οι εργαζόμενοι δεν έχουν δικαίωμα παρά μόνο για ελάχιστες ημέρες αναρρωτικής άδειας. Εγκυοι και μεγάλης ηλικίας εργαζόμενοι μπορεί να είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται όρθιοι για περισσότερες από οκτώ ώρες.
Τα ημερομίσθια είναι πολύ χαμηλά (λιγότερο από 1,5 δολάριο τη μέρα), μεγάλος είναι ο χρόνος αναμονής στα κυλικεία και άθλιες οι γενικότερες συνθήκες υγιεινής στους χώρους εργασίας. Προϊστάμενοι και επιστάτες χρησιμοποιούν μεθόδους εξευτελισμού και μείωσης της προσωπικότητας των εργατών, τους οποίους φθάνουν ακόμη και να τρομοκρατούν με κάθε τύπου επιθέσεις, φραστικές αλλά και σωματικές.
Βεβαίως, υπάρχει γραμμή καταγγελίας παρατυπιών όπως και «κυτίο παραπόνων» που μπορούν να χρησιμοποιούν οι εργαζόμενοι, χωρίς ωστόσο κανείς τους να τολμά να φθάσει μέχρι εκεί. Οι περισσότεροι άλλωστε αγνοούν ακόμη και την ύπαρξη εργατικού συνδικάτου κι ενός συμβουλίου για την προάσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων.
Οι μεγάλες δυτικές ή πολυεθνικές εταιρείες από την πλευρά τους επιλέγουν τα εργοστάσια με τα οποία συνεργάζονται στην Κίνα με βασικό κριτήριο να τηρούνται οι προδιαγραφές ποιότητας των παραγόμενων προϊόντων και να είναι χαμηλότερο το κόστος παραγωγής, ώστε στη συνέχεια να προκύψουν ανταγωνιστικές τιμές. «Οταν ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει», έλεγε στη Μαρία Νεφέλη ο Ελύτης και ίσως παραφράζοντας μπορούμε να ταυτίσουμε αυτή τη ζηλευτή «τάξη» με το «χαμηλό κόστος».
(Πηγές: Reuters-Spiegel-chinalaborwatch.org)
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ k.tzavara@eleftherotypia.net

Ούτε τοῦτο τὸ καλοκαῖρι δεν θὰ ῾ρθεῖ ὁ Κινέζος ...

My Pillow Book...

Οι δημο(σ)κόποι, για όσους θέλουν να τους πιστεύουν, επιβεβαιώνουν ότι η εθνική κατάθλιψη έχει φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα:  η κοινή γνώμη, αποσβολωμένη, ολισθαίνει στην γκεμπελική λάσπη των διάφορων «ομάδων αλήθειας», πιστεύοντας,  με τρόπο μυστικιστικό κι ορθόδοξο, ότι με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας η οικονομία σταθεροποιείται και ότι τα χειρότερα βρίσκονται ήδη πίσω. Πλανάται έτσι μια επίφαση αισιοδοξίας κι ένα τεχνητό κλίμα φρούδων ελπίδων που υποτίθεται ότι συντηρεί τον πρωθυπουργεύοντα σφουγγοκωλάριο ως τον «καταλληλότερο»  εκδοροσφαγέα.

Η εντύπωση αυτή, για όποιον τα παρακολουθεί,  δεν προκύπτει από την εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών, αλλά από ανυπόστατες προβλέψεις οικονομολόγων. Οικονομολόγων, βέβαια, παρόμοιων με αυτόν που μνημονεύει το γνωστό ανέκδοτο, αυτὀν που μεθαύριο θα μπορέσει να ερμηνεύσει γιατί απέτυχαν οι χθεσινές του προβλέψεις για το αύριο.

Και βέβαια ο λόγος εδώ γίνεται για τις προβλέψεις εκείνων -όπως ο Οικονομικός Διευθυντής της Τρόικας Εσωτερικού, κ. Στουρνάρας- που τα τελευταία τρία χρόνια διαψεύδονται συστηματικά, χωρίς ποτέ να απολογούνται ή να τεκμηριώνουν, ως όφειλαν, τους λόγους της συστηματικής και παταγώδους αποτυχίας τους.

Στην πραγματικότητα πρόκειται λιγότερο για αποτυχία και περισσότερο για την γνωστή επικοινωνιακή επιχείρηση στην οποία πρωτοστατούν τα μέσα μαζικής εξαπάτησης της Τηλεδημοκρατίας μας. 

Ο πρωθυπουργεύων σφουγγοκωλάριος, με έναν συρφετό  "υπουργών" και μια κουστωδία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, επισκέφθηκε πρόσφατα την Κίνα, χωρίς να διαβάσει κανείς τους, για την περίσταση, τσιτάτα του Κομφούκιου: "Σε μια χώρα που κυβερνάται καλά, η φτώχεια είναι ντροπή. Σε μια χώρα που κυβερνάται άσχημα, ντροπή είναι ο πλούτος."  Αλλά θέλει και λίγη τσίπα για να τα καταλάβει κανείς αυτά τα πράγματα... 

Η επίσκεψη στην Κίνα δεν έγινε για άλλο λόγο, αλλά μόνο για την ανατροφοδότηση του εθνικού παλιμπαιδισμού και την καλλιέργεια αφελών προσδοκιών περί την έλευση μεγάλων επενδύσεων, με στόχο να κερδηθεί λίγος ακόμα χρόνος, να περάσει με ηρεμία κι αυτό το καλοκαίρι. 

Όλες οι ελπίδες για την επιβίωση της Τρόικας Εσωτερικού έχουν πια εναποτεθεί σε κάποιο σύντομο χρονικό σημείο αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές , οπότε, αφού θα έχει εξαπατηθεί αρκούντως κι ο μέσος Γερμανός ψηφοφόρος, να μπορέσει να δρομολογηθεί το νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους -μαζί ίσως με το κούρεμα κάποιων ιδιωτικών καταθέσεων- που υποτίθεται ότι θα επιτρέψει στην Ελλάδα να  ξαναβγεί σύντομα στις αγορές χρήματος.

Τώρα που  έχουν ανοίξει για την Ελλάδα οι Ασκοί του Αιόλου, κρίσιμο παραμένει το ερώτημα, ποιος θα είναι αυτός ο Ανάργυρος που θα δεχθεί να δανείσει μια χρεοκοπημένη οικονομία κι ένα διεφθαρμένο κράτος. Ένα κράτος δοσίλογων, που αφού έχει ξεπουλήσει μπιρ παρά και με συνοπτικές διαδικασίες όλα τα φιλέτα δημόσιας περιουσίας, συνεχίζει να πορεύεται με μια διαλυμένη παραγωγική βάση και συνεχίζει πεισματικά να αρνείται να βάλει κάποιο φραγμό στο φαγοπότι του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού, της διαπλοκής των «λίσταρχων»  και της ατιμωρησίας των λήσταρχων. Άραγε να μην είναι η απάντηση προφανής?

Δικαιολογούμαστε, χωρίς τίποτα να έχουμε διδαχθεί, να πιστεύουμε ότι η οικονομική ένεση λόγω του καλοκαιρινού τουρισμού θα μας οδηγήσει ασφαλείς, πάλι στο κάθισμα του μπαρμπέρη?  

Δικαιολογούμαστε να ελπίζουμε, κάτω από αυτές τις συνθήκες, σε κάποιο αξιοπρεπές μέλλον?  

Δικαιολογούμαστε να αφήσομε άπρακτοι να περάσει κι αυτό το καλοκαίρι μέσα στη σιωπή μας των αμνών? Μια σιωπή που τη διακόπτουν μόνον οι γδούποι από τα κορμιά των απελπισμένων που πηδάνε από τις ταράτσες?

Πρέπει να ξέρουμε ένα μόνο πράγμα, αν δε θέλομε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Δεν θα έρθει κανένας Κινέζος. Ούτε τούτη τὴν ἄνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, ούτε τοῦτο τὸ καλοκαῖρι, δεν  θὰ ῾ρθεῖ ὁ Κινέζος, ραγιάδες, ραγιάδες, νὰ φέρει τὸ σεφέρι. 

Όπως ακριβώς δεν ήρθε ποτέ ούτε κι ο Μόσκοβος... 

Εικόνα από την OKTANA

Απ’ το Πεκίνο… στο Δουβλίνο ένα ξεροκόμματο δρόμος...

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου, απο το Πριν...

Tο χαρακτηριστικό της επιχειρηματικής ανάπτυξης στην Ιρλανδία είναι η μικρή φορολογία των επιχειρήσεων, το χαρακτηριστικό της επιχειρηματικής ανάπτυξης στην Κίνα οι χαμηλοί μισθοί. Προφανώς, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αποφάσισαν να βάλουν στο «μίξερ» και τα δύο, φτιάχνοντας την «αναπτυξιακή πολιτική της χώρας» για τα επόμενα χρόνια…
Σαφέστατες οι δηλώσεις του πρωθυπουργού τις τελευταίες μέρες. Δεν πρόλαβε καλά – καλά να επιστρέψει από την Κίνα, όπου εκπλήρωσε το «εθνικό χρέος» της προώθησης των ζητουμένων του ελληνικού κεφαλαίου –κυρίως του εφοπλιστικού– και μας είπε πως το μέλλον της Ελλάδας περνάει από το …μονοπάτι της Ιρλανδίας. Ολοκληρώνοντας τη συνάντησή του με τον Ιρλανδό πρωθυπουργό, Έντα Κένι, που επισκέφθηκε την Αθήνα, δήλωσε ότι «η Ελλάδα θα βαδίσει στο ιρλανδικό μονοπάτι», ζητώντας «χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές» για τις επιχειρήσεις για να «αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα». Μάλιστα, από την κυβέρνηση προβάλλονται ιδιαίτερα και οι δηλώσεις του Ιρλανδού πρωθυπουργού, σύμφωνα με τις οποίες, πρωταρχικό ζητούμενο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής πρέπει να είναι η «ανάκτηση της εμπιστοσύνης της τρόικας» μήπως και αλλάξουν κάπως οι επαχθείς όροι των μνημονίων. Αυτά την ίδια στιγμή που μετά την επιστροφή του κυβερνητικού κλιμακίου με επικεφαλής τον πρωθυπουργό από την Κίνα, επιβεβαιώθηκαν οι εκτιμήσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι μεγαλοστομίες περί μετατροπής της Έλλάδας σε «πύλη προς την Ευρώπη» δεν είναι παρά το «χρύσωμα του χαπιού» για την «κινεζοποίηση» των εργασιακών – ασφαλιστικών δικαιωμάτων, ιδίως στο χώρο της ναυτιλίας και την εκποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Παράλληλα, όπως δείχνουν οι εξελίξεις στο επιχειρηματικό πεδίο, η επίσκεψη του πρωθυπουργού ήταν καταλυτική, προκειμένου να ενισχυθούν οι σχέσεις του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου με τους «διαύλους» της κινεζικής τραπεζικής χρηματοδότησης . Τα «επιτεύγματα» της επίσκεψης στην Κίνα συνίστανται στα εξής: Στην άμεση προώθηση μέτρων υπονόμευσης των συλλογικών συμβάσεων των ναυτεργατών, στην επίσημη εμπλοκή των κινεζικών επιχειρήσεων στους διαγωνισμούς των αποκρατικοποιήσεων και στην επιβράβευση της καταστροφής της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Αυτά αποτελούν εγγυήσεις ώστε να παραμείνει «ζεστό» το επενδυτικό ενδιαφέρον.
Όπως καταγγέλλουν σε ανακοίνωσή τους τα ναυτεργατικά σωματεία, στο τέλος Ιουνίου προβλέπεται (με βάση τις ρυθμίσεις του τελευταίου μνημονιακού νόμου) η γενίκευση των ατομικών συμβάσεων εργασίας τόσο στην ποντοπόρο ναυτιλία όσο και στην ακτοπλοΐα και η κατάργηση του τρόπου φορολόγησης των απολαβών των ναυτικών με βάση το τεκμαρτό εισόδημα. Το μέτρο αποτιμάται από την κυβέρνηση ως παράγοντας «ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής ναυτιλίας. Στο πεδίο της εκποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, Στ. Σταυρίδης, υπογράφοντας συμφωνία για την προνομιακή συμμετοχή κινεζικών επιχειρήσεων στους μειοδοτικούς διαγωνισμούς, υποστήριξε ότι το κινεζικό ενδιαφέρον είναι αυτό που θα αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον τόσο των ευρωπαϊκών όσο και των ρωσικών εταιρειών, ώστε να «μαζευτούν» περισσότεροι αγοραστές. Αυτά την ίδια στιγμή που ο Α. Σαμαράς από την Κίνα είχε ήδη προαναγγείλει τη συμμετοχή της Κόσκο που ήδη διαθέτει το λιμάνι του Πειραιά στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την εμπλοκή κινεζικών εταιρειών στην εκποίηση του αεροδρομίου της Αθήνας και 13 περιφερειακών αεροδρομίων. Άλλωστε, η απάντηση στο «πωλητήριο» που έχει βάλει η κυβέρνηση ήρθε εύγλωττα από τον πρόεδρο της Pireaus Container Terminal (πρόκειται για την εταιρεία που εκπροσωπεί την Κόσκο στο λιμάνι του Πειραιά), Φου Τσενγκ Κιου, ο οποίος είπε πως «αγοράζω όλον τον Πειραιά αν η τιμή είναι σωστή» με την εταιρεία του να έχει ήδη κερδίσει πάνω από 15 εκατομμύρια ευρώ μόνον το 2012. Εξυπακούεται ότι αυτού του είδους οι δηλώσεις μόνον …άσχετες δεν είναι με την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του συνόλου του ΟΛΠ που βρίσκεται στην κορυφή της λίστας του ΤΑΙΠΕΔ.
Τέλος, ενδεικτική για το πώς εννοεί η κυβέρνηση την …ανάπτυξη είναι το «χειροκρότημα» στις παραγγελίες από ελληνικές επιχειρήσεις σε κινεζικά ναυπηγεία, την ίδια στιγμή που η –παραδοσιακά αναπτυσσόμενη– ελληνική ναυπηγική βιομηχανία οδηγείται συνεχώς σε μαρασμό και τα κρατικά ναυπηγεία «τεμαχίζονται» και εκποιούνται συστηματικά την τελευταία δεκαετία. «Οι νέες παραγγελίες είναι η επένδυση των Ελλήνων εφοπλιστών για το μέλλον» σχολίασε χαρακτηριστικά ο υπουργός Ναυτιλίας, Κώστας Μουσουρούλης, ενώ δήλωσε –σε κινεζικά μέσα ενημέρωσης– ευχαριστημένος από τις συμφωνίες μεταξύ κινεζικών ναυπηγικών εταιρειών και Ελλήνων εφοπλιστών για την κατασκευή 142 νέων πλοίων, προσθέτοντας ότι αυτές αποτελούν το 60% των παγκόσμιων παραγγελιών Ελλήνων εφοπλιστών. Στην ίδια λογική, ο γενικός διευθυντής της Shanghai Waigaoqiao Shipbuilding σημείωσε ότι έχουν κατασκευαστεί από την εταιρεία του 67 ελληνικά πλοία. Επίσης, η Τσάινα Ντεβέλοπμεντ Μπανκ ανέφερε ότι θα χορηγήσει δάνειο 69 εκατομμυρίων δολλαρίων στην ελληνικών συμφερόντων Πάραγκον Σίπινγκ για την κατασκευή δύο πλοίων χωρητικότητας 4.800 κόρων που φυσικά δεν θα ναυπηγηθούν στην Ελλάδα. Στην Κίνα και την Ρουμανία αναμένεται να κατασκευαστούν επίσης πλοία αξίας 500 εκ. ευρώ του γνωστού εφοπλιστή Μαρινάκη.

Το ξεπούλημα ως επένδυση...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Επισήμως η Κίνα παραμένει κομμουνιστική μέσα σε έναν καπιταλιστικό κόσμο. Θεωρητικά θα έπρεπε να είχαμε έναν καινούργιο ψυχρό πόλεμο, όπως την εποχή της παντοδυναμίας της ΕΣΣΔ. Αλλά δεν το βλέπουμε αυτό. Δεν υπάρχει ολιγάρχης ή πολυεθνική που να μην είναι ερωτευμένος με την Κίνα και να μην επενδύει σε αυτήν. Οπότε κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Ή ο κόσμος ολόκληρος έγινε κομμουνιστικός και δεν το καταλάβαμε ή η Κίνα είναι μια επιθετική καπιταλιστική υπερδύναμη. Αν κρίνουμε μόνον από τους δισεκατομμυριούχους που διαθέτει -ανάμεσά τους και η εγγονή του Μάο- και τα πολλά εκατομμύρια των φτωχών Κινέζων που αναγκάζονται να μεταναστεύουν διαρκώς, είτε εντός της Κίνας είτε εκτός -ακόμα και στην Ελλάδα έρχονται- τότε όλες οι θεωρίες του Μάο περί ισότητας μοιάζουν με γκροτέσκα φάρσα.

Η Κίνα έχει ένα σοβαρό πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες καπιταλιστικές χώρες. Είναι μια απόλυτη δικτατορία, συγκρίσιμη μόνο με τους ολοκληρωτισμούς του εικοστού αιώνα. Και έχει παραπάνω θανατικές εκτελέσεις από τις ΗΠΑ. Οι εκτελεσμένοι είναι μια μακάβρια επένδυση. Οπως κατήγγειλε αξιωματούχος που κατέφυγε στη Δύση, οι μελλοθάνατοι δεν εκτελούνται ακαριαίως, αλλά τραυματίζονται σε μη ζωτικά όργανα. Εν συνεχεία μεταφέρονται σε ειδικά νοσοκομεία, όπου αφαιρούνται τα όργανα, συσκευάζονται και εξάγονται.

Ολοι ξέραμε πως η Κίνα έχει μεγάλη γκάμα εξαγωγών. Αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ένα τέτοιο σαδιστικό εμπόριο. Και όμως, δεν έχει υποστεί καμία κύρωση παρά τις διαμαρτυρίες των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Κίνα, όπως και κάθε άλλη υπερδύναμη, ενδιαφέρεται να εδραιώσει τα συμφέροντά της παγκοσμίως. Σε αντίθεση με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν το κάνει με πόλεμο και κατακτήσεις, εξάλλου δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στην ιστορία της, αλλά το πραγματοποιεί με δύο τρόπους: με αγορές και με δάνεια. Χώρες που είναι χρεωμένες πουλούν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους μπιρ παρά, για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες τους αδιαφορώντας για το μέλλον. Διεφθαρμένοι πολιτικοί που ενδιαφέρονται μόνο για τη μίζα τους, δεν βάζουν ποτέ το ερώτημα: «Αφού ο ξένος επενδυτής βρίσκει κερδοφόρα μια δημόσια επιχείρηση και την αγοράζει, γιατί να μην την κρατήσουμε εμείς και τα κέρδη της να πάνε για το κοινό καλό;». Αλλά δεν τους νοιάζει αυτό. Τους ενδιαφέρει η ανάπτυξη της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γιατί έτσι πέφτει η αξία της εργατικής δύναμης. Οι Κινέζοι έχουν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις εύφορης γης στην Αφρική, επενδύοντας σε αυτό που λέμε «αρπαγή γης». Και αυτό σημαίνει εξαφάνιση της μικρής αγροτικής παραγωγής που τροφοδοτούσε τις τοπικές κοινωνίες προς όφελος των μονοπωλίων που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.

Και σε αυτή τη βάση επιλέγουν τις καλλιέργειες. Αν τα κτηνοτροφικά προϊόντα ή τα βιοκαύσιμα έχουν μεγαλύτερο κέρδος, άσ’ τον κόσμο να ψοφήσει από την πείνα. Σήμερα σχεδόν ολόκληρη η Αφρική έχει «κινεζοποιηθεί».

Η άλλη μέθοδος είναι ο δανεισμός. Χώρες της Λατινικής Αμερικής που δανείστηκαν από την Κίνα έχουν υποθηκεύσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους. Το Εκουαδόρ, για παράδειγμα, θα αποψιλώσει τρεις χιλιάδες εκτάρια παρθένου τροπικού δάσους, για να εγκατασταθούν εκεί οι κινεζικές πετρελαϊκές εταιρείες, εξοργίζοντας τους ιθαγενείς πληθυσμούς που θα εξοριστούν βιαίως από τη γη τους. Το ίδιο θα γίνει σε Βενεζουέλα, Βραζιλία και Αργεντινή που είχαν υποθηκεύσει τις πρώτες ύλες τους στην Κίνα. Σαμαρείτης δανειστής δεν υπάρχει. Οι Σάιλοκ όλου του κόσμου έχουν ενωθεί.

Υπάρχει ακόμα ένας μύθος για εξαγωγές προϊόντων στην Κίνα. Ακούμε συχνά-πυκνά πως οι Κινέζοι έχουν τρελαθεί με το ελληνικό λάδι και τα κρασιά μας. Και αυτό θα δώσει ώθηση στην οικονομία μας. Αυτό βέβαια είναι ένα χοντρό ψέμα για να καλύψει ένα ακόμα ξεπούλημα μιας ακόμα πλουτοπαραγωγικής πηγής. Αν αρέσουν αυτά τα προϊόντα στους Κινέζους, τότε αυτοί θα αγοράσουν τους ελαιώνες και τους αμπελώνες μας και εμείς θα εισάγουμε ελληνικά προϊόντα από την Κίνα. Υπερβολικό; Στους Κινέζους άρεσαν και τα εκλεκτά γαλλικά κρασιά από τους διάσημους αμπελώνες της νότιας Γαλλίας. Περίπου τα μισά από τα επώνυμα γαλλικά κρασιά βρίσκονται σήμερα στα χέρια των Κινέζων. Οι Γάλλοι μιλούν για πολιτιστική καταστροφή. Αλλά δεν έκαναν τίποτα. Η αδράνεια είναι η καλύτερη βοήθεια για τους άρπαγες.

perkor29@gmail.com

Πύλη ή κερκόπορτα;

του Κιμπι...

Η όλη υπόθεση μου θυμίζει τον Φωτόπουλο στην ταινία του Σακελλάριου «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», στον ρόλο του σταθμάρχη της Θυμαριάς, όπου εκτυλίσσεται ένα γαϊτανάκι συζυγικής απιστίας. Η Θυμαριά είναι ένα μικρό χωριό -μου είναι άγνωστο αν πράγματι υπάρχει- για το οποίο ο σταθμάρχης Φωτόπουλος θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι «μικρό, αλλά κόμβος». Κάπως έτσι και η εκτός παγκοσμίου παραγωγικού και εμπορικού χάρτη Ελλάδα υποτίθεται ότι επιχειρεί να ανακτήσει τη θέση που είχε στο πέρασμα των αιώνων ως κόμβος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μικρά, παρηκμασμένη, υπερχρεωμένη, αλλά κόμβος. Ή πύλη, κατά την ορολογία που επισήμως υιοθέτησε ο πρωθυπουργός στο Πεκίνο και στη Σανγκάη. Για την ακρίβεια πύλη της Κίνας προς την Ευρώπη.

Θεμιτή η φιλοδοξία, αλλά πρέπει να σκεφτεί κανείς τα χωροταξικά, τα γεωοικονομικά, τα γεωπολιτικά και τα λοιπά όριά της. Για πόσους και ποιους «περαστικούς» η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει πύλη; Πύλη τις Κίνας, του εργοστάσιου του κόσμου, προς τη Δύση και αντιστρόφως. Ενεργειακή πύλη της Ρωσίας προς την Ευρώπη, αλλά και πύλη για το αζερικό αέριο προς τον ίδιο προορισμό. Πύλη, ή για την ακρίβεια κόμβος, των δικτύων μεταφοράς, εμπορευματικών και επιβατικών, από ανατολάς προς δυσμάς και τούμπαλιν. Και για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα παραμένει βασική πύλη για τα μεταναστευτικά ρεύματα της Ασίας και της Αφρικής προς τη Δύση, ρεύματα τα οποία κατά κανόνα τροφοδοτεί η Δύση με τις πολεμικές και αποικιοκρατικές αθλιότητες στις οποίες συχνότατα επιδίδεται στην Ανατολή. Σημειωτέον, επίσης, ότι η Ελλάδα παραμένει πάντα πύλη, τουλάχιστον εφεδρική, για τις εκστρατευτικές εξόδους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προς Ασία και Αφρική. Επίσης, αντιμετωπίστηκε στο παρελθόν ως πύλη για την οικονομική επέκταση της Ευρώπης στα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου των μεταναστευτικών πληθυσμών που εξόρισε η «ανασυγκρότηση» των Βαλκανίων και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Το να γίνει μια χώρα «πύλη» ακούγεται ελκυστικό, προνομιακό. Υπόσχεται πλούτο, υπεραξίες, επενδύσεις, απασχόληση και εισόδημα. Ενέχει, ωστόσο, και τον κίνδυνο να τη μετατρέψει σε κέντρο διερχομένων. Το Χρηματιστήριο, για παράδειγμα, είναι εδώ και εβδομάδες μια «πύλη» κεφαλαίων που περνούν, κάνουν την αρπαχτή τους και εξαφανίζονται. Τίποτα δεν έρχεται για να μείνει ή έστω να σταθμεύσει για λίγους μήνες. Το τραπεζικό σύστημα, επίσης, εδώ και τρεις δεκαετίες χρησιμοποιήθηκε ως «πύλη» από την οποία πέρασαν κεφάλαια πολλών δισεκατομμυρίων, και σ’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το χρηματοπιστωτικό big bang, από το οποίο σήμερα έχει απομείνει μόνο μια ισχνή σκιά. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια των ΚΠΣ που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’90 πέρασαν επίσης από την «πύλη» της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά ελάχιστα ίχνη τους. Και το ολυμπιακό πάρτι του 2004 χρησιμοποιήθηκε ως μια τεράστια «πύλη» από κατασκευαστικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς, αλλά τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από το κατώφλι του απλώς διεύρυναν τη μαύρη τρύπα του χρέους.

Το να επιλέγει μια χώρα να γίνει «πύλη» δεν επιφέρει αυτονόητα αγαθά. Μπορεί να επισωρεύει και δεινά. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο παραδείγματα παγκόσμιων «πυλών» που πλήρωσαν το προνόμιό τους με πολύχρονη αποικιοκρατία, συρράξεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, πραξικοπήματα. Οι διώρυγες του Σουέζ και του Παναμά, τεχνητές πύλες τις διεθνούς ναυτιλίας και δίκτυα κατάκτησης των παγκόσμιων αγορών από τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, υπήρξαν ταυτόχρονα πυλώνες της αποικιοκρατίας για τους Αιγύπτιους και τους Παναμέζους. Οι δυο χώρες πλήρωσαν ακριβά, και μάλιστα αιματηρά, το προνόμιό τους.

Από πολλές απόψεις κάτι ανάλογο συνέβη και με το νεότερο ελληνικό κράτος. Η υποστήριξη της συγκρότησής του από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις σχετίζεται ακριβώς με το γεγονός ότι το αντιμετώπιζαν σαν μοναδική γεωγραφικά πύλη για τις οικονομικές, αποικιοκρατικές και επεκτατικές βλέψεις τους. Έστω κι αν οι βλέψεις αυτές ήταν ανταγωνιστικές -τα σχέδια της βρετανικής αυτοκρατορίας, της Ρωσίας και της Γαλλίας συγκρούονταν στην κατανομή της ισχύος και της επιρροής στη διαμελιζόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία-, ευνόησαν την απελευθέρωση και τη συγκρότηση κράτους. Ωστόσο, το γεγονός ότι το κράτος αυτό παρέμεινε βασικά μια «πύλη», μια συμπληρωματική στις ισχυρές χώρες κρατική οντότητα και οικονομία, χωρίς ουσιώδη πολιτική και οικονομική αυτονομία, εξηγεί πολλές από τις αιματηρές περιπέτειες που διατρέχουν την ελληνική ιστορία από τα τέλη του 19ου και μετά. Ίσως και μέχρι τις μέρες μας, στους μνημονιακούς σκοτεινούς χρόνους.

Το αντεπιχείρημα που ενδεχομένως θα ακουστεί από τους ζηλωτές της μετατροπής της Ελλάδας σε «πύλη» είναι ότι ο ελλαδικός χώρος υπήρξε τέτοια πύλη ανέκαθεν. Από τους μυκηναϊκούς χρόνους και μετά, αυτή η έντονα διαμελισμένη κόγχη της Μεσογείου με τις δεκάδες νησιωτικές γέφυρες, που καθιστούσαν ασφαλέστερο ένα ναυτικό ταξίδι από την Πύλο στη Βόρεια Αφρική ή από τη Σικελία στα μικρασιατικά παράλια, αποτελεί τη σταθερή «πύλη» επικοινωνίας Ανατολής και Δύσης, Βορρά και Νότου. Ορθό, με τη διαφορά ότι ταυτόχρονα αποτέλεσε διαδοχικά την ενδοχώρα πολιτικά ισχυρών και οικονομικά ανθηρών ηγεμονιών ή αυτοκρατοριών επί σχεδόν 3.000 χρόνια, με μακρά σκοτεινά διαλείμματα, βεβαίως. Η αθηναϊκή θαλασσοκρατορία, η αλεξανδρινή αυτοκρατορία, τα ελληνιστικά βασίλεια, η ρωμαϊκή, η βυζαντινή και η οθωμανική αυτοκρατορία, με διακυμάνσεις και διαβαθμίσεις, προσέδιδαν στον ελλαδικό χώρο όχι απλά τον χαρακτήρα μιας «πύλης», αλλά μιας οικονομικής και κοινωνικής οντότητας που δεν εξαρτιόταν θανάσιμα από τους κύκλους της παγκόσμιας οικονομίας και του διεθνούς εμπορίου.

Επομένως, ακόμη κι αν κάποιος θεωρήσει σήμερα ως λύση ανασυγκρότησης τη μετατροπή της Ελλάδας σε πύλη του διεθνούς εμπορίου, ακόμη κι αν μετατρέψει όλα τα λιμάνια σε «πάρκινγκ» εμπορευματοκιβωτίων στη διαδρομή τους από την Ανατολή προς τη Δύση και αντίστροφα, ακόμη κι αν διαθέσει όλα τα μεταφορικά δίκτυα, τις σιδηροδρομικές ράγες, τους οδικούς άξονες, τα αεροδρόμια, το έδαφος από το οποίο περνούν αγωγοί πετρελαίου και αερίου, αυτό δεν εξασφαλίζει μακρόχρονη επιβίωση. Η μετατροπή μιας χώρας σε «διάδρομο» αγαθών και κεφαλαίων με τους σημερινούς όρους δεν αποτελεί παρά συγκεκαλυμμένη μορφή αποικιοποίησης μιας οικονομίας χωρίς έναν ελάχιστο παραγωγικό ιστό. Εκτός από κούληδες, βαστάζοι και σερβιτόροι, οι Έλληνες κάτι πρέπει να παράγουμε στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Πολύ περισσότερο που διαθέτουμε μια πολλά υποσχόμενη γη, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει στο υπέδαφος και στην επιφάνειά της, κάτω από τη θάλασσα και στον αφρό της.

Το λέει, άλλωστε, και η Μέρκελ -«δεν νοείται χώρα χωρίς βιομηχανικό τομέα»-, με τη διαφορά ότι είναι η ίδια η χώρα που πρέπει να επιλέγει το είδος παραγωγικής δραστηριότητας που την καθιστά απαραίτητη κι όχι συμπληρωματική στις οικονομίες των ηγεμόνων της.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, το «όραμα» της μετατροπής της Ελλάδας σε πύλη της Κίνας, της Ρωσίας, της Γερμανίας και οποιουδήποτε άλλου εξελίσσεται σε μια αποδοχή της νέας αποικιοποίησής της. Εκτός από αποικία χρέους, η ελληνική οικονομία προορίζεται για μια κανονική εμπορευματική αποικία, με τους όρους της σκληρής αποικιοκρατίας των προηγούμενων αιώνων. Το πλεονέκτημα της πύλης μετατρέπεται σε μια κερκόπορτα άλωσης της επικράτειας, των υποδομών της, του πλούτου της και των ανθρώπων της. Αν μάλιστα ο αποικισμός συνεχιστεί με τους κινεζικούς όρους απασχόλησης που φημολογείται πως επικρατούν στο λιμάνι του Πειραιά ή τους όρους «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας που επιβάλλει η τρόικα (οποία αγαστή συνέργεια!), τότε η «πύλη» της Ανατολής για τη Δύση, και αντιστρόφως, για τους ιθαγενείς καταλήγει απλώς μια πύλη για την κόλαση.



ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Mεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά

παιδιά με μαύρα μάτια, αγάλματα πικρά

Γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ τη Μεσόγειο



Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί

τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή.

Νησιά σαν περιστέρια, αιώνιες φυλακές,

το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά,

τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά.

Λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου,

το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Εδώ, στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ.

Mεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών.

Τα όνειρα που ’παίζαν στα βαθιά νερά

γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά.

Μεσ’ τη Μεσόγειο…



Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά.

Στην Ισπανία εχάθη η λέξη «λευτεριά».

Πάντα η Αθήνα μένει όνειρο πικρό.

Το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό.

Μεσ’ στη Μεσόγειο…


Δημήτρη Χριστοδούλου, «Μεσόγειος» (Μουσική Ζορζ Μουστακί)


(Από τη στήλη «Ελεύθερος Σκοπευτής», Επενδυτής, 25/5/2013)

Από τη χώρα του μειδιάματος...

Του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Αφού στην εικονική πραγματικότητα της εποχής μας τα προβλήματα της ανθρωπότητος και της ιστορίας ανάγονται σε ζητήματα «επικοινωνίας» και «αφήγησης», δεν είναι περίεργο ότι, κατά την επίσκεψή του στο Πεκίνο, ο Ελληνας πρωθυπουργός εζήτησε από τον Κινέζο ομόλογό του να συμβάλει στο «success story» του ελληνικού σίριαλ.

Οσο επικοινωνιακό το ελληνικό αίτημα τόσο και η κινεζική ανταπόκριση. Η κραταιά αυτοκρατορία του κέντρου του κόσμου, η χώρα του μειδιάματος, ουδένα δυσαρεστεί, αγνοεί το «όχι», προσφέρει στους πάντες και στα πάντα παραλλαγές τού «ναι», αλλά με προϋποθέσεις δυσεπίτευκτες για ευρωπαϊκή χώρα και σύνηθες αποτέλεσμα η «εγκάρδια συνεννόηση» να παραμένει κι αυτή επικοινωνιακή, εικονική, στα χαρτιά.
Υπό το μειδίαμα, δεν παίζεται μόνο η τραγωδία ως φάρσα, αλλά και η φάρσα μπορεί να εξελίσσεται σε τραγωδία. Η πρόθυμη κινεζική πλευρά αξιώνει περαιτέρω μείωση του εργασιακού κόστους στη χώρα μας για την ενεργοποίηση του επενδυτικού φιλελληνισμού της και, ακόμη περισσότερο, τη θέσπιση ελεύθερων ζωνών, με μηδενικές ή ελαχιστοποιημένες εργοδοτικές εισφορές. Ωστόσο ο ευρωπαϊκός κανονισμός απαγορεύει εισαγωγές από παρόμοιες ζώνες εγκατεστημένες επί ευρωπαϊκού εδάφους.
Η ιδέα ότι η χώρα μας θα λειτουργήσει ως «ευρωπαϊκή πύλη» για τη διείσδυση επενδύσεων από την Απω Ανατολή -«πολύ ωραία για να είναι ρεαλιστική»- βρίσκεται έτσι εξαρχής υπονομευμένη. Περισσότερο καθηλωμένη είναι η προοπτική κινεζικής χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας: από τη μεν πρωτογενή αγορά ομολόγων του δημόσιου χρέους αποκλείονται οι τρίτες εκτός Ευρώπης χώρες και συνεπώς δεν απομένει παρά μόνο η δευτερογενής, με δευτερεύουσα σημασία, ενώ παράλληλα η απ' ευθείας διμερής δανειοδότηση εγείρει ανυπέρβλητο γεωπολιτικό αδιέξοδο, όπως αυτό αποδείχθηκε με την πικρή κυπριακή εμπειρία. Τέλος, ενόσω η χώρα μας χάνεται ακόμη και από τα ραντάρ του κόσμου, με σωρευτική απώλεια 28% του εισοδήματός της, πώς άραγε θα προσελκύσει σοβαρές επενδύσεις που προϋποθέτουν στοιχειώδη ορατότητα;
Πέραν αυτών, το πολυπόθητο ελληνικό «success story» εκτίθεται σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με το αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Από το αναζητούμενο ελληνικό σενάριο αγνοείται ή παρασιωπάται το διαγραφόμενο για το άμεσο μέλλον ευρωπαϊκό. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη αποφασίσει επιβολή δασμολογικής προστασίας από 47% μέχρι 70% έναντι των εισαγωγών κινεζικών φωτοβολταϊκών από 1ης Ιουλίου 2013, για την αντιμετώπιση του κινεζικού ντάμπιγκ, δεδομένου ότι οι κινεζικές εξαγωγικές επιχειρήσεις Huawei και ΖΤΕ, εκτός από το αθέμιτα χαμηλό εργασιακό κόστος και τις επιζήμιες επιπτώσεις στο οικολογικό περιβάλλον, απολαμβάνουν μαζικές κρατικές επιδοτήσεις, κατά παράβαση του κανονισμού του διεθνούς εμπορίου. Η ευρωπαϊκή απόφαση για αντι-ντάμπιγκ προστασία ελήφθη παρά την υστερική και κάθετη γερμανική αντίδραση. Μάταια οι Γερμανοί ιθύνοντες, όπως ο Βιετναμέζος υπουργός Οικονομίας Φίλιπ Ρέσλερ, διακηρύσσουν ότι «οι δασμοί αποτελούν σφάλμα, καθ' όσον ζημιώνουν και τις δύο πλευρές». Αμετάπειστος ο Ευρωπαίος επίτροπος Κάρελ Ντε Γκουχτ: «Οι ευρωπαϊκοί δασμοί επιβάλλονται κατά κινεζικών επιχειρήσεων που παραβιάζουν τους κανόνες του ελεύθερου συναγωνισμού και προς εξισορρόπηση του ευρωπαϊκού εμπορίου με την Κίνα».
Με τους ευρωπαϊκούς δασμούς δεν πλήττεται μόνο το κινεζικό εμπόριο, αλλά και το γερμανικό: η κινέζικη παραγωγή φωτοβολταϊκών βασίζεται σε γερμανικές εξαγωγές υψηλής τεχνολογίας, της οποίας η παραγωγή απασχολεί ήδη ένα εκατομμύριο εργαζομένους στη χώρα της Μέρκελ. Ουσιαστικά, οι κινεζικές εξαγωγές φωτοβολταϊκών αξιοποιούν γερμανική τεχνολογία με γενναιόδωρη επιδότηση του κινεζικού κράτους. Η Ευρώπη, πλην Γερμανίας, εκτίθεται σε δασμολογικό και «εμπορικό πόλεμο» με την Κίνα. Παρά τη γερμανική δυστροπία, η Ευρώπη δεν έχει περιθώρια για υπαναχώρηση, δεδομένου ότι προηγήθηκε ήδη η Αμερική, η οποία από την άνοιξη 2012 επέβαλε δασμό περισσότερο από 30% στα εισαγόμενα φωτοβολταϊκά από τις κινεζικές εταιρείες Suntech και Trina Solar.
Επί του παρόντος, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, οι δασμοί στα κινεζικά εισαγόμενα «παίζουν» σε ορισμένους τομείς στρατηγικής σημασίας, όπως οι ενεργειακοί και η ηλιακή ενέργεια. Ωστόσο η γενικότερη αίσθηση είναι ότι οι τομείς με ανάγκη επανεξισορρόπησης στο διεθνές εμπόριο είναι πολύ περισσότεροι και εξ αυτού τίθεται με επιτάχυνση το ζήτημα ολόκληρου του διεθνούς συστήματος ανταλλαγών και των όρων ένταξης σε αυτό της Κίνας, όπως βέβαια και άλλων αναδυόμενων οικονομιών. Από την πλευρά της, η χώρα του μειδιάματος παραμένει ανένδοτη, με συνήγορο τη Γερμανία: «Εάν οι κινεζικές επιχειρήσεις κερδίζουν ευρωπαϊκές αγορές, αυτό δεν οφείλεται σε κοινωνικό, οικολογικό και επιδοτούμενο ντάμπινγκ, αλλά στο έλλειμμα προσαρμογής και στην οκνηρία των Ευρωπαίων ανταγωνιστών μας».
Κατά την επιστροφή του, ο πρωθυπουργός συμπέρανε επιγραμματικά: «Σταθεροποιούμε την Ελλάδα στην Ευρώπη και στον κόσμο». Ωστόσο διερωτάται άραγε μήπως έτσι το ελληνικό πειραματόζωο εγκαθίσταται βαθύτερα στο μάτι του παγκόσμιου κυκλώνα;
kvergo@gmail.com

Ελλάς… Κινέζων Επιστρατευμένων...

Μιχάλης Σιάχος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Ζητείται (ακόμη;) ελπίδα και διέξοδος

Ο πρωθυπουργός και η κουστωδία του στην Κίνα, η χώρα πίσω σφραγισμένο στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και… ανέργων. Σε αυτό το ιδιότυπο διαρκές στύψιμο συνειδήσεων και ψυχικών αντοχών υποβαλλόμαστε, στις μυλόπετρες μιας «μαγικής εικόνας» από τη μία πλευρά και μιας ζοφερής καθημερινότητας από την άλλη. Παγιδευμένοι σε μια κατάφωρη παραγνώριση της πραγματικότητας, είναι όλο και δυσχερέστερο να χαρτογραφηθεί ο αναγκαίος δρόμος της διεξόδου, ενώ είναι επείγον γιατί τα περιθώρια εξαντλούνται επικίνδυνα.

Στρατόπεδο και οικόπεδο
Η νέα πρωτοτυπία της κυβέρνησης, να κηρύξει προληπτική επιστράτευση, ασφαλώς δεν αναιρέθηκε, έπειτα από τη… «μη απόφαση» των καθηγητών. Κι έτσι, με κυβερνητική σφραγίδα οιονεί ολόκληρη η επικράτεια μετατρέπεται σε στρατόπεδο εκμετάλλευσης κι εξαθλίωσης. Δεν έχουμε πλέον να κάνουμε με καμία εκδοχή δημοκρατίας, έστω συρρικνωμένης, έστω με στοιχεία αυταρχικής εκτροπής, αλλά πάντως κατά βάση δημοκρατίας. Αντιθέτως, εμπεδώνεται εδώ και μια τριετία το καθεστώς της «έκτακτης ανάγκης», ό,τι δηλαδή ο λαός πηγαία καταδικάζει ως χούντα. Υπάρχουν ακόμη, άραγε, αμφιβολίες περί αυτού; Ίσως μόνο γιατί η ξεκάθαρη αναγνώριση, υποχρεώνει σε ανάλογη χάραξη προσανατολισμού και πρακτικής στάσης.
Ο Α. Σαμαράς πάντως, έχοντας αλυσοδέσει την κοινωνία στο χακί ζουρλομανδύα του Μνημονίου, έφυγε σε ταξίδι για δουλειές. Ως κοινός πλασιέ πρόσφερε στους Κινέζους άρχοντες μια… «κινεζοποιημένη» χώρα, ως εύφορη έρημο προς λεηλασία. Τα λεγόμενα «μνημόνια συνεργασίας» που υπογράφτηκαν πανηγυρικά, συνιστούν υποθήκες ξεπουλήματος του πλούτου της χώρας και υποσχετικά παραχώρησης βάσεων για τη διείσδυση των κινέζικων μεγαθηρίων στις αγορές της Ε.Ε. Βέβαια, το σε ποιο βαθμό και το αν όλα τούτα θα τελεσφορήσουν, εξαρτάται ελάχιστα από τις ικανότητες του Έλληνα πρωθυπουργού ως ντίλερ.
Σε άλλο επίπεδο, στη διελκυστίνδα μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε., της Κίνας, αλλά και των ΗΠΑ και της Ρωσίας, θα κριθεί ο διαμοιρασμός της λείας στο ρημαγμένο οικόπεδο «Ελλάς». Η ουσία εδώ βρίσκεται. Το σενάριο του «succes story», που τώρα ο Σαμαράς ανεβάζει και στις σκηνές του εξωτερικού, συγκεντρώνοντας διεθνή εύσημα (βλέπε τις αναβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης και την πτώση των spreads), είναι γραμμένο με τα απομεινάρια μιας κατεδαφισμένης χώρας και μιας διαλυμένης κοινωνίας. Οι «Ελληνοκινέζοι» επιστρατευμένοι είναι το δέλεαρ που ερεθίζει τα αρπακτικά των αγορών και τις ισχυρές δυνάμεις μιας παγκοσμιοποίησης που αποσυντίθεται σε νέους ανταγωνισμούς που αναζωπυρώνονται και φραγμούς που υψώνονται, καθώς η κρίση εμμένει και βαθαίνει σε πλανητικό επίπεδο. Οι «δικοί μας», πολιτικοί υπάλληλοι και πολύφερνοι μεταπράτες, εννοείται πως απλώς θα διεκπεραιώσουν.

Δουλειές και δουλείες
Είναι σαφές, λοιπόν, πως δεν συνιστά με καμία έννοια αναπτυξιακό οικονομικό υπόδειγμα η αποικιοποίηση της χώρας. Υπό τα δεσμά του χρέους και του Μνημονίου, υλοποιείται η αρπαγή με προπέτασμα καπνού το «αναπτυξιακό θαύμα». Κι όχι μόνο: Η επίσκεψη στην Κίνα προβλήθηκε και ως υψηλή εξωτερική πολιτική. Εξασφαλίστηκε, όπως ανακοινώθηκε, η συμμαχική στάση της Κίνας στο… Κυπριακό. Στο μυαλό των φωστήρων της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν μπορεί βεβαίως κανείς να διεισδύσει, όμως ακόμη κι αυτοί δεν μπόρεσαν να κρύψουν το άδειασμα από την αμερικανική υπερδύναμη, καθώς εν μέσω της βαρυσήμαντης επίσκεψης Ερντογάν στις ΗΠΑ, ματαιώθηκε μέχρι νεωτέρας η επικείμενη συνάντηση Σαμαρά-Ομπάμα.
Ταυτόχρονα δημοσιοποιήθηκε η έκθεση της Ε.Ε., που αποκαλύπτει την αναγκαιότητα νέων μέτρων μέχρι 8 δισ. στη διετία 2015 και ’16, ενώ επίκειται η νέα επιθεώρηση της τρόικας που εξαγγέλλει πιο σφικτή μηνιαία επιτήρηση. Τα νέα στοιχεία, που ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός Σταϊκούρας παρουσίασε για τη δραματική αστοχία των εσόδων από το ΦΠΑ και τον ΕΦΚ στο πετρέλαιο θέρμανσης, καθώς και η εξευτελιστική κοροϊδία των κριτηρίων απαλλαγής από το χαράτσι, προδικάζουν το απόλυτο αδιέξοδο. Η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της εντεινόμενης αφαίμαξης και εξαθλίωσης.
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά έχει ξεκαθαρίσει το πρόγραμμά της: σιδερένια φτέρνα, κινεζοποίηση, διαμοιρασμός. Και το εκτελεί. Ανενόχλητη; Χωρίς το «όχι» και το «stop» της λαϊκής ενεργοποίησης, δεν ανοίγει ο δρόμος της λυτρωτικής ανατροπής. Χωρίς την προοπτική της διεξόδου για τη χώρα, σε άλλη ρότα από τον εφιάλτη της αποικιοποίησης, το δυναστικό καθεστώς των δανειστών και το πολιτικό σύστημα της κλεπτοκρατίας, δεν πυροδοτείται το πολιτικό ρεύμα της αλλαγής και της χειραφέτησης. Οι όροι και οι προϋποθέσεις αναζητούνται ακόμη.
Εκεί, στους «όρους και τις προϋποθέσεις», σκάλωσε -λέει- και η υλοποίηση της απόφασης των μαζικών συνελεύσεων των καθηγητών, όπου φύσηξε μετά από καιρό αγωνιστικό φρόνημα. Δεν είναι τυχαίο, ούτε λογοπαίγνιο, είναι η ουσία που διαρκώς, γενικώς και αορίστως παραπέμπεται…

Πόσοι μετανάστες χωράνε σ’ αυτή τη χώρα;

Noumero 11...

Ένα είναι το ερώτημα που ταλανίζει εδώ και χρόνια την ψυχή τoυ ενδόξου έθνους.

Το βασανιστικό αυτό ερώτημα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο γνωστό συμπέρασμα: θα ψηφίσω χρυσή αβγή για να ξεβρομίσει ο τόπος, άσχετα αν στην άνω βλαχοραχούλα δεν κυκλοφορεί ούτε δείγμα μετανάστη. Αλλά είπαμε, στην εποχή του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ενασχόληση με οτιδήποτε ξενίζει τα αλάνθαστα αισθητήρια του έθνους, είναι η νέα καθημερινότητα στα αγιασμένα επαρχιακά καφενεία και τις σικάτες καφετέριες του αστικού χαχανισμού.

Δεν είναι φυσικά η τεθωράκιση της όποιας δημοκρατίας για χάρη της σωτηρίας της οικονομίας. Δεν είναι η επιστρατευμένη νομιμότητα. Δεν είναι πόσοι άνθρωποι χωράνε στα λογιστικά κωλόχαρτα των τεχνοκρατικών μνημονίων, αλλά πόσοι μετανάστες χωράνε εντός των γεωγραφικών συνόρων, κι αν για τις βέρες αθηναίες δημιούλες το θέμα λύνεται με διαμοιρασμό των εναπομείναντων δημόσιων χώρων, για τους πιστοποιημένους Έλληνες με εντατική ναρκοθέτηση του Έβρου, για τον πρωθυπουργό λύνεται με απλά μαθηματικά. Όποιος Κινέζος διαθέτει 250000 ευρώ για την αγορά κάποιου ακινήτου στην Ελλάδα, τότε του παρέχεται χωρίς καμία προϋπόθεση πενταετής βίζα.

Το χάσμα της  νομιμότητας ανάμεσα σε ένα λαθρομετανάστη και έναν επενδυτή ,κοστολογείται  στα 250 ολόκληρα χιλιάρικα. Χρειάστηκαν τρία χρόνια βαρβαρότητας για να πληροφορηθούμε πόσοι τελικά χωράνε στην Ελλάδα. Και είναι πολλά τα εκατομμύρια των φραγκάτων Κινέζων που χωράνε, όπως χωράνε όλοι οι εκατομμυριούχοι δισεκατομμυριούχοι αυτού του κόσμου στη ζεστή ελληνική αγκαλιά.

Τι κι αν είσαι άραβας δικτάτορας, ρώσος μαφιόζος, αλλόθρησκος και  σε βρίζουν όλη μέρα: τα χρήματα σου είναι τα νόμιμα έγγραφα για να εξαγόρασεις όλες τις δόσεις της ελληνοχριστιανικής φιλοξενίας. Τα χρήματα κατάντησαν να είναι η μόνη και μοναδική προϋπόθεση, το trademark του  πολιτισμού, η τελευταία  ελπίδα που απέμεινε στο έθνος.

Τώρα αν θα στηθούν πανηγύρια και χοροί για να υποδεχτούμε τους Κινέζους επενδύτες, δε το γνωρίζω. Ρωτήστε την πολυταξιδεμένη Μ.Τσόκλη. Εχει τεράστια εμπειρία στα δουλικά πανηγύρια υποδοχής και λατρείας.