«Μας τελειώσανε οι γιατροί!»...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

...ή τι σχέση έχουν οι γιατροί και οι νοσοκόμες με τα σουβλάκια

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο, υπήρχε μια μικρή λαϊκή ταβέρνα. Τις νύχτες της εφημερίας, ξέκλεβαν λίγο χρόνο και πετάγονταν εκεί μικρές παρέες γιατρών και νοσηλευτών,
οι περισσότεροι φορώντας τις άσπρες μπλούζες τους. Έτρωγαν κάτι κι έπιναν μια μπίρα ώστε να αντέξουν το μακρύ ξενύχτι που τους περίμενε.

«Τι ανάγκη έχεις εσύ», είπε πριν λίγες μέρες στον ταβερνιάρη ένας γείτονάς του. «Έχεις δίπλα το νοσοκομείο, δε θα σου λείψει η πελατεία».

«Μη το λες. Οι γιατροί μάς τελειώσανε. Το ίδιο κι οι νοσοκόμες. Δεν έρχονται πια. Μόνο κάτι επιμελητές έρχονται, κι αυτοί αραιά και πού. Το σουβλάκι έχει γίνει πολυτέλεια. Όλοι με ταπεράκι απ’ το σπίτι τη βγάζουνε».

Στη συνέχεια ο ταβερνιάρης είπε για το γιατρό που πετάχτηκε από το μαγαζί του, παρήγγειλε δύο σουβλάκια και μια κόκα κόλα, και ύστερα έψαχνε μανιωδώς να βρει το (τελευταίο του) πεντάευρο για να πληρώσει. «Εδώ το ’χω, εδώ το ’χω...». Το γύρευε σ’ όλες του τις τσέπες, ξανά και ξανά, αλλά μάταια. Ο μαγαζάτορας λυπήθηκε και ντράπηκε ταυτόχρονα. «Δεν πειράζει, γιατρέ. Γνωριζόμαστε, άλλη φορά περνάς και μου το δίνεις». Ο απένταρος γιατρός συνέχισε το ψάξιμο μέχρι που ξετρύπωσε το διπλωμένο στα τέσσερα χαρτονόμισμα σ’ ένα μικρό πίσω τσεπάκι. Ανακουφισμένος πλήρωσε, πήρε τα δυο σουβλάκια κι έφυγε.

ΞΕΡΕΙΣ, ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ…

kartesios...

… σ’ αγαπώ, σ’ εκτιμώ, αλλά ήρθε η ώρα να πούμε κάποιες αλήθειες. Το 2001 οπότε και ξεκίνησε η λειτουργία των απογευματινών ιατρείων στα νοσοκομεία, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αρκετοί ήταν εκείνοι οι ασθενείς που είχαν το 40ευρω ή το 80ευρω για να σε επισκεφτούν το απόγευμα στο νοσοκομείο και να προσπεράσουν την 6μηνη λίστα αναμονής.
Βέβαια και τότε, γιατρέ μου,  υπήρχαν κι εκείνοι που δεν είχαν αυτό το ποσό. Και περίμεναν στην ουρά. Ίσως κάποιοι να μην πρόλαβαν τελικά να εξεταστούν. Όμως ήταν άλλες μέρες εκείνες. Δεν τους μετρούσαμε τους νεκρούς. Ούτε εσύ, γιατρέ μου, είχες καταλάβει τότε ότι συμμετέχοντας στα απογευματινά ιατρεία άνοιγες την πόρτα σε συνήθειες ελεύθερης αγοράς μέσα στα δημόσια νοσοκομεία.
Κι έτσι, ζήσαμε το παρτσακλό φαινόμενο από τη μία να πληρώνεσαι απευθείας από τον ασθενή κι από την άλλη να διαμαρτύρεσαι για την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της δημόσιας Υγείας. Ουσιαστικά διαμαρτυρόσουν εναντίον των πράξεών σου, αλλά δεν το συζητήσαμε τότε όπως έπρεπε. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι κανείς δε σε είχε υποχρεώσει να συμμετέχεις στα απογευματινά ιατρεία. Οικειοθελώς το έκανες.
Ερχόμαστε στο σήμερα. Σε αυτό το πολυνομοσχέδιο «σκούπα» που φέρνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στη Βουλή και με το οποίο αρχίζει το πάρτυ των ιδιωτών μέσα στα δημόσια νοσοκομεία. Αυτή τη φορά, γιατρέ μου, ο υπουργός σού δίνει την ευκαιρία να πληρωθείς πάλι απευθείας από τον ασθενή για να τον χειρουργήσεις ταχύτερα.

Υγεία: τα ονόματα και τα πράγματα...

του Γιωργου Νικολαϊδη, απο τα Ενθεματα...

Κακά τα ψέματα: είμαστε μια χώρα όπου η διάσταση ονομαστικού-πραγματικού είναι πολύ διαδεδομένη. Ο χώρος της υγείας δεν αποτελεί εξαίρεση. Έτσι, τη δεκαετία του 1980 αποκτήσαμε Εθνικό Σύστημα Υγείας (αναντίρρητα μια σημαντική πρόοδος για την εξυπηρέτηση των υγειονομικών αναγκών των λαϊκών στρωμάτων), όπως στη Βρετανία και τη Σκανδιναβία (τύπου Beveridge, όπως ονομάζονται). Απουσίαζαν όμως η πρωτοβάθμια φροντίδα και ο οικογενειακός γιατρός — οι πυλώνες τέτοιων συστημάτων. Και πλήρωνες την «αποκλειστική» για τον άνθρωπό σου. Πλήρωνες φακελάκι — και μάλιστα, «τεχνοκρατικές» μελέτες υποστήριζαν πως ήταν κοινωνικά χρήσιμο γιατί, μέσω ενός άτυπου ανταγωνισμού, συγκρατούσε τις τιμές του ιδιωτικού τομέα. Δηλαδή, επειδή έκανες το χειρουργείο με μια πεντακοσάρα μαύρα στον γιατρό του ΕΣΥ, ο Αποστολόπουλος δεν ανέβαζε άλλο τα ήδη υπέρογκα νοσήλιά του!

Εργο του Ερκούτ Τερλικσίζ

Ένας νοσοκομειακός γιατρός μας αποχαιρετάει...

 Του Αθανάσιου Μπούκαλη Νευροχειρουργου, Η καλύβα ψηλά στο βουνό...

Έχοντας δουλέψει και στην Αγγλία και στην Ελλάδα σαν Νοσοκομειακός Ιατρός, αρχίζω να κατασταλάζω σε ορισμένα πράγματα:

Η δημόσια υγεία στην Ελλάδα, βασίζεται κυρίως στο φιλότιμο ορισμένων (ίσως των περισσότερων) Ιατρών και Νοσηλευτών/τριών.

Όχι ότι οι Άγγλοι Ιατροί και νοσηλευτές/τριες δεν είναι φιλότιμοι… αλλά υπάρχουν πολιτικές που τους προστατεύουν και κατ’ επέκταση προστατεύουν και τους ασθενείς.

Δεν μπήκα ποτέ τελείως ξάγρυπνος σε χειρουργεία στην Αγγλία. Δεν έκανα ποτέ διακομιδή. Έπαιρνα τα ρεπό μου μετά τις εφημερίες. Πληρωνόμουν τις εφημερίες ανάλογα με το φόρτο εργασίας. Το νομικό καθεστώς των εφημερίων τηρούνταν. Και όταν ήμουν σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο… υπήρχαν αναπληρωτές ιατροί σε περίπτωση που ένας συνάδερφος αρρώσταινε ή έπαιρνε άδεια.

Η ομάδα εφημερίας ήταν τουλάχιστον 3 άτομα. Υπήρχαν επειγοντολόγοι στα Τμήματα επειγόντων περιστατικών, με καλή διαλογή περιστατικών, οπότε το καθεστώς των εφημερίων (εκτός και να έκανες επειγοντολογία) ήταν αυτό που λέμε εδώ κλειστής εφημερίας.

Υπάρχουν τόσο η ΒΜΑ (British Medical Association) και εταιρίες όπως η MDU (Medical Defence Union) που η δουλειά τους είναι να προστατεύουν τα δικαιώματα των Ιατρών.

Μη φύγεις Άδωνη... θα φαρμακωθώ!!!

Γράφει ο Κάντζος Αριστειδης, απο τα Νομικα Αναλατα...

Για να δούμε το πρόβλημα του Υπουργού Υγείας πριν "φαρμακωθούμε" θα πρέπει πρώτα από όλα να διακρίνουμε τους εμπλεκόμενους στην αλυσίδα των φαρμάκων και να αναλύσουμε τα συμφέροντα του κλάδου τους. Κάθε κίνηση που επηρεάζει την τιμή των φαρμάκων και τους κανόνες της συνταγογράφησης έχει αντίκτυπο σε όλη την αλυσίδα, που προσαρμόζει τις κινήσεις της στην σκακιέρα με βάση τα νέα δεδομένα. Μια αλυσίδα που περιλαμβάνει σε πρώτη φάση τις φαρμακοβιομηχανίες, τις φαρμακαποθήκες, τα φαρμακεία, και τους ιατρούς.

Φαρμακοβιομηχανίες

Ο διαχωρισμός πρέπει να γίνει σε 4 στάδια. Τις εγχώριες που παράγουν τα πρωτότυπα των πολυεθνικών, τις εγχώριες που παράγουν τα αντίγραφα-γενόσημα, τις πολυεθνικές που παράγουν πρωτότυπα και τις πολυεθνικές που παράγουν αντίγραφα-γενόσημα φάρμακα. Κάθε μία έχει και τους λόγους της για να επιθυμεί τη δική της διαφορετική πολιτική στην τιμολόγηση των φαρμάκων. Στο παρελθόν οι φαρμακοβιομηχανίες δεν είχαν απλώς κέρδη...

Ο άνθρωπος ως παλιοσίδερα...

Sotos

Είναι πολύ υποτιμητικό –το γνωρίζω– να ασχοληθούμε και πάλι με αυτόν τον ανεκδιήγητο στον οποίο έχει ανατεθεί η οριστική διάλυση του τομέα της Υγείας. Αλλά και πώς αλλιώς; Πώς να τον προσπεράσω, όταν με θράσος χιλίων πιθήκων καταφέρνει αυτός ένα τόσο κρίσιμο το πλήγμα στο πολυτιμότερο αγαθό της ζωής μας από τον υπουργικό του θώκο ;
Αναφέρομαι στην εξαγγελία του, με την οποία θεσπίζεται έλεγχος της ιατρικής πράξης σε δημόσιο νοσοκομείο από εξωτερικό ιδιωτικό φορέα για λογαριασμό του ΕΟΠΥΥ. Δηλαδή, ιδιώτης θα αξιολογεί κατά πόσον το δημόσιο ιατρικό προσωπικό που αντιμετωπίζει το περιστατικό έκρινε σωστά ή εσφαλμένα ως επιβεβλημένη μια χειρουργική επέμβαση, ενώ ομοίως θα αποφασίζεται και το χρονικό διάστημα που απαιτείται να παραμείνει ο ασθενής κλινήρης κατά το μετεγχειρητικό στάδιο.
Είναι προφανές ότι ο ασφαλισμένος που εισάγεται στο δημόσιο νοσοκομείο, σύμφωνα με τα σκοπούμενα, αντιμετωπίζεται με βάση το μοντέλο τρακαρισμένου αυτοκίνητου στο συνεργείο με τον πραγματογνώμονα να διαπραγματεύεται με το φαναρτζή, για να συμφωνήσουν το κόστος επισκευής σε εργασία και ανταλλακτικά. Σε απλούστερους όρους, έχουμε το μοντέλο «ο άνθρωπος ως παλιοσίδερα». Αυτά ως προς την ανθρωπιστική σκοπιά.
Υπάρχει όμως και η σκοπιά που αφορά στο «επιστημονικό κύρος» και την «επιστημονική ηθική», δύο αξίες τις οποίες το ίδιο αυτό ανοσιουργηματικό εγχείρημα καταρρακώνει, επιφέροντας την απόλυτη κατάργηση της έννοιας «λειτούργημα». Αφού καταργεί δε αυτήν την ιερή έννοια, στη συνέχεια την πετάει στη χαβούζα με τα υπονοούμενα, ενώ ανασύρει μέσα από τη χαβούζα τα υπονοούμενα, αναδεικνύοντάς τα αυτά σε τιμητή πάνω από το κρεβάτι του πόνου.
Τα μάτια σας δεκατέσσερα εδώ, στον αντίλογο που θα διανοηθεί να εκστομίσει κανείς. Διότι θα μας δείξουν σπατάλες νοσοκομείων και τέτοια, παρασιωπώντας ότι ποτέ κανένα επίψογο περιστατικό, ακόμα και αν είχαν γίνει αυτά ο σιωπηρός ή κραυγαλέος κανόνας, δεν δικαιούται να θεμελιώσει λόγο ώστε να αξιολογείται στην πράξη ένα λειτούργημα με κριτήρια ιδιωτικονομικά, δηλαδή κριτήρια απολύτως ξένα προς την έννοια λειτούργημα.
Γνωρίζω, δυστυχώς, αφελείς που δεν τα καταλαβαίνουν αυτά. Ούτε για την Υγεία, ούτε για την Παιδεία, ούτε για τίποτε. Ευτυχώς οι φτωχότεροι από αυτούς αλλάζουν μυαλά, όταν αρχίσουν να πονάνε και ανεβαίνει ο πυρετός. Αλλά και πάλι, οι πιο ξεροκέφαλοι εύκολα ξεχνούν την ώρα που εκλιπαρούσαν με ένα τρεμάμενο «γιατρέ μου», όταν συνέλθουν. Και απερίσκεπτα εντάσσονται μετά και πάλι πίσω στη χορωδία των ηλιθίων που βρήκε την υγεία της Υγείας στην οικονομία της αγοράς, και νομίζει ότι ανακάλυψε την Αμερική, καταστρέφοντας αμέριμνα την Ελλάδα –μαζί με την Υγεία, ομοίως και για την Παιδεία και για τα άλλα.
Έχει δίκηο ο άνθρωπος που λέει ότι είναι ανώφελο να τους ασκούμε κριτική, αφού όλα τα κάνουν με πλήρη επίγνωση της αποστολής τους· και χαίρονται να μας ακούνε να το διαπιστώνουμε. Η κριτική μας τους επιβραβεύει. Άλλωστε τι άλλη κριτική δεν έχει γίνει πια που να πρέπει να ακουσθεί κι εκείνη επιτέλους; Όχι! Έχει παρέλθει προ πολλού η ώρα της κριτικής, και είναι όλα πια γνωστά σε όσους ποτέ τους θα τα μάθουν. Η κατάσταση έχει περάσει στο επόμενο επίπεδο.
Θέλω, λοιπόν, να πιστεύω ότι οι γιατροί τουλάχιστον, ακέραιοι επιστήμονες, καραμπινάτοι επιμελητές, φτωχοποιημένοι αλλά αληθινοί σωτήρες, δεν θα το αφήσουν να περάσει. Και οι γιατροί, όχι, δεν είναι μια κακή αρχή, αν θέλουμε να βρούμε την υγειά μας. Αν θέλουμε να πάψουμε να θεωρούμαστε παλιοσίδερα.

Αντιδράσεις και αντιδραστικοί...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ απο την Αυγη...

Στον αστερισμό της λιτότητας, η απώλεια εισοδημάτων αγγίζει πολύ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Ακόμα και ομάδες της ανώτερης μεσαίας τάξης. Η ριζοσπαστική Αριστερά ορθά αντιμετωπίζει κριτικά την ιδεολογική κατάχρηση «περί συντεχνιών». Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο αφοριστικός αντι-συντεχνιασμός παρέχει νομιμοποίηση στον διαιρετικό φθόνο ανάμεσα σε μερίδες μισθωτών και κυρίως ανάμεσα σε ιδιωτικούς και δημοσίους υπαλλήλους.
Η διέξοδος από την κρίση δεν έχει προφανώς σχέση με πονηρές προτάσεις εξίσωσης προς τα κάτω, με ενέσεις φτωχοποίησης υπό το γενικό πρόσχημα της περιστολής «προνομίων». Αυτή η θέση, ωστόσο, δεν σημαίνει συμπαράσταση προς όλα τα επαγγελματικά και κοινωνικά συμφέροντα τα οποία συμπιέζονται και αντιδρούν. Στο κοινωνικό πεδίο μετρούν και άλλες διαστάσεις, οι οποίες κάνουν τα πράγματα πιο σύνθετα. Οι δικαστές, για παράδειγμα, βρίσκονται εδώ και καιρό σε κινητοποίηση για την οικονομική υποβάθμιση του κλάδου τους. Την ίδια, ωστόσο, περίοδο βλέπουμε να πληθαίνουν τα κρούσματα παράλογων δικαστικών αποφάσεων και αντίστοιχων εισαγγελικών πρωτοβουλιών. Τελευταία δείγματα, η μήνυση κατά μέλους πρωτοβουλίας για τους πρόσφυγες στη Σάμο αλλά και η σκανδαλώδης δικαστική μεταχείριση των νεαρών που επιχείρησαν να κάψουν ζωντανούς μετανάστες, έτσι «για πλάκα».
Όλοι το ξέρουμε και δεν αποτελεί φυσικά κάτι καινούργιο: στο δικαστικό σώμα, όπως και σε άλλες κατηγορίες της ανώτερης μεσαίας τάξης (στο ιατρικό σώμα, ιδιαίτερα), ακμάζουν οι υπερσυντηρητικές και ακροδεξιές αντιλήψεις. Απίθανοι αρχαιολάτρες ή οπαδοί των παραχριστιανικών ευσεβισμών, διαπρύσιοι εθνικόφρονες και συνωμοσιολόγοι, εβραιοφοβικοί και ρητορεύοντες υπέρ των «δικαίων της Φυλής», όλα αυτά τα άνθη τα συναντά κανείς, κατά κόρον, στο δικαστικό σώμα. Και όχι μόνο στους γηραιότερους.
Προφανώς και η εμπειρία της κρίσης δημιουργεί αντιδράσεις και σε αυτόν τον χώρο. Και σίγουρα κυοφορούνται και πολύ διαφορετικές ευαισθησίες, πιο κοντά στο πνεύμα των κοινωνικών και δημοκρατικών αξιών. Είναι όμως φανερό ότι το «αντι-μνημόνιο» δεν αρκεί για τη διαμόρφωση μιας διαφορετικής κουλτούρας. Η αφύπνιση για τις υλικές συνέπειες που έχει η μνημονιακή πολιτική μπορεί να συνοδεύεται από τις χείριστες ιδεολογικές τυφλώσεις: την αντίληψη αριστοκρατικού κλαμπ, τον ολιγαρχικό ελιτισμό, την έλλειψη ευαισθησίας για το τι ακριβώς συμβαίνει στην περίμετρο της νέας φτώχειας.
Για σημαντικές μερίδες των ανώτερων μεσοστρωμάτων, η όψιμη αντίθεση στη «νέα κατοχή» δεν είναι από τη σκοπιά της δημοκρατίας, αλλά από τη σκοπιά ενός πολιτικού πλατωνισμού, ο οποίος θα ήταν το ιδεώδες καθεστώς των αρίστων - αλλά πολύ καλά αμειβόμενων. Για τους άλλους, όσους δεν διαθέτουν τα προσόντα και τους τίτλους, όσους για κάποιον λόγο, τοποθετούνται συμβολικά χαμηλότερα στην «κοινωνική πυραμίδα» έχει ο καλός Θεός. Τέτοιες νοοτροπίες υπάρχουν και πρέπει να στιγματίζονται. Για τον απλό λόγο ότι παραπέμπουν σε μια «εξέγερση» από τα δεξιά, σε μια διαμαρτυρία πολύ περισσότερο αντιφιλελεύθερη, παρά αντινεοφιλελεύθερη...

Με τους γιατρούς ή με τους Μπαρτζώκες;

Tου Θανάση Καρτερού απο το Κουτι της Πανδωρας...

Ο Δήμος Μπαρτζώκας δεν είναι διοικητής στρατοπέδου συγκέντρωσης, ούτε υποδιοικητής σε κάποια άγρια συμμορία της Χρυσής Αυγής. Είναι διοικητής δημόσιου νοσοκομείου. Μπέρδεψε όμως κατά πώς φαίνεται τους ρόλους. Κι αντί να προσφέρει περίθαλψη σε άρρωστη από καρκίνο αλλοδαπή, κάλεσε την ασφάλεια να τη συλλάβει, τη μέρα μάλιστα που εγχειρίστηκε. Το έγκλημά της; Δεν είχε άδεια παραμονής!
Θα απολογηθεί φυσικά ότι τήρησε το νόμο και πιο συγκεκριμένα την εγκύκλιο του Λοβέρδου. Η ρουφιανιά όμως παραμένει ρουφιανιά και η απανθρωπιά παραμένει απανθρωπιά όσους νόμους κι αν επικαλείται κανείς. Διότι το νοσοκομείο είναι άσυλο, καταφύγιο, άβατο, για όποιον καταφεύγει εκεί –μέχρι τουλάχιστον να θεραπευτεί. Και ο διοικητής ενός τέτοιου ιδρύματος θα έπρεπε να είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος.
Το συνδικάτο των νοσοκομειακών γιατρών κατάγγειλε φυσικά το γεγονός, όπως κατάγγειλε και την εγκύκλιο Λοβέρδου –την οποία οι γιατροί αρνούνται να εφαρμόσουν. Εμείς θα προσφέρουμε τη βοήθειά μας σε όποιον τη χρειάζεται, λένε στην ανακοίνωσή τους. Με αποτέλεσμα, μετά από παρέμβαση της υφυπουργού υγείας, να υποχρεωθεί ο Δένδιας να αποσύρει τους αστυνομικούς από το νοσοκομείο.
Προφανώς δεν έχει κανένα νόημα να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω με την ανίερη πράξη του κυρίου διοικητή. Έχει όμως κάποιο νόημα να καταλάβουμε όλοι ότι, έτσι όπως πηγαίνουν τα πράγματα στην Ελλάδα, θέλουμε δε θέλουμε, πρέπει να πάρουμε θέση: Με τους γιατρούς ή με τους Μπαρτζώκες; Με την ανθρωπιά ή με τα γαυγίσματα εκείνων που θεωρούν άρρωστους συνανθρώπους μας βάρος για το ΕΣΥ, μικρά παιδιά βάρος για τους παιδικούς σταθμούς και τα σχολεία, δούλους που δουλεύουν με τρεις κι εξήντα βάρος για τις ελληνικές οικογένειες. Και που προσπαθούν να εισάγουν στη ζωή μας ένα πόλεμο φτωχών εναντίον απελπισμένων.
Τον ξέρουμε τον ένοχο κι είναι γνωστή η αιτία για όλα αυτά. Όταν όμως ο καθημερινός φασισμός φτάνει μέχρι τα νοσοκομεία, τα σχολεία, το δρόμο, την πόρτα μας, δεν μπορούμε να μένουμε στις καταγγελίες. Η αντίσταση στη βαρβαρότητα είναι συλλογική και προσωπική υπόθεση. Διότι απλούστατα δεν έχει νόημα να ρωτάς ποιον και γιατί καρφώνει ο κάθε Μπαρτζώκας και επικηρύσσει ο κάθε Δένδιας κι ο κάθε Μιχαλολιάκος: Εσένα καρφώνουν και επικηρύσσουν…

Το Μνημόνιο αποσταθεροποιεί ήδη τη χώρα...

Γ. Δελαστικ απο το Εθνος...

Θυμηδία προκάλεσαν οι ισχυρισμοί του Β. Μεϊμαράκη ότι ενδεχόμενη παραίτησή του από το αξίωμα του προέδρου της Βουλής θα προκαλούσε... «αποσταθεροποίηση της χώρας». Το σοβαρό όμως είναι ότι όντως η Ελλάδα βρίσκεται σε φάση αποσταθεροποίησης του πολιτικού της συστήματος για λόγους πολύ σοβαρότερους.
Είναι η ασκούμενη μνημονιακή πολιτική κατ' εντολήν της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ που οδηγεί, τόσο στη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού όσο και στην απαξίωση όλων των θεσμών του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Η μετατροπή της Βουλής σε μηχανισμό καταιγιστικής ψήφισης νόμων που εξαθλιώνουν οικονομικά και κοινωνικά τον πληθυσμό, έχει καταποντίσει στο ναδίρ το κύρος του Κοινοβουλίου. Μόνο κατά την περίοδο της Αποστασίας του 1965, όταν η δημοκρατία καταλυόταν σταδιακά μέσω της εξαγοράς των επίορκων βουλευτών της Ενωσης Κέντρου, υπήρχαν ανάλογα με σήμερα συναισθήματα περιφρόνησης και μίσους εκ μέρους του λαού εναντίον του κατ' όνομα αντιπροσώπου του. Κάποιοι επιχαίρουν που οι κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου, του Λ. Παπαδήμου και του Αντ. Σαμαρά ακολουθούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Θριαμβολογούν που το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, η ΔΗΜΑΡ αποδεικνύονται φορείς της ίδιας ολέθριας γραμμής. Σφάλλουν. Δεν αντιλαμβάνονται επαρκώς ότι αυτό δεν οδηγεί τον κόσμο στο να πιστέψει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξει τα πράγματα, αλλά στην εδραίωση της πεποίθησης ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι πλέον σε θέση να δώσει φιλολαϊκές λύσεις. Αυτή είναι μία πολύ σημαντική εξέλιξη. Υπονομεύει τον ίδιο τον κοινοβουλευτισμό στη συνείδηση του λαού. Ελάχιστοι είναι πλέον αυτοί που θα ήταν διατεθειμένοι να τον υπερασπιστούν θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή τους, αν χρειαζόταν.
Οσο κι αν το συμπέρασμα σοκάρει, η ωμή αλήθεια είναι ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία του 2012 είναι ήδη αποσταθεροποιημένη εξαιτίας του Μνημονίου και ευάλωτη. Η δυνατότητα αντίστασής της υποσκάπτεται πλήρως από το γεγονός ότι η μνημονιακή πολιτική τινάζει στον αέρα και τις κοινωνικές συμμαχίες που διασφαλίζουν τη σταθερότητα του συστήματος και διευκόλυναν μέχρι τώρα και τη λαϊκή αποδοχή του πολιτικού συστήματος, παρά τη βαθύτατη σήψη του.
Αυτή η... «δημοκρατία της καθολικής εξαθλίωσης» σε διαρκώς και κατώτερο επίπεδο οδηγεί βεβαίως σε εχθρική στάση απέναντι στο σύστημα των μέχρι πρότινος ευνοημένων τμημάτων. Αυτό όμως δεν αντισταθμίζεται από κάποιου είδους ενσωμάτωση των μεσαίων και των κατώτερων στρατιών της μισθωτής εργασίας, γιατί αυτοί οι μισθωτοί εξαθλιώνονται οικονομικά εντελώς, οπότε δικαίως μόνο μίσος αισθάνονται απέναντι στην κυβέρνηση. Για την ώρα μοναδικό όπλο του συστήματος απομένει η καθυπόταξη των μισθωτών ακόμη και με τη χρήση βίας, όχι ο προσεταιρισμός τους. Η αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας πολιτικής όμως είναι συνήθως χρονικά περιορισμένη. Τα νέα μέτρα διαρρηγνύουν επίσης τις πολύ στενότερες και σταθερότερες σχέσεις του συστήματος με περίπου 800.000 ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι μέχρι τώρα αποτελούσαν τους πιστότερους συμμάχους.
Σαν να μην έφταναν αυτά, παρατηρούμε σύγκρουση της κυβέρνησης και με τα εξ ορισμού στηρίγματα του καθεστώτος -το δικαστικό σώμα, τον στρατό, τα σώματα ασφαλείας, τους καθηγητές των ΑΕΙ, το ανώτερο στρώμα των γιατρών. Οι Γερμανοί θέλουν να τους υποβαθμίσουν οικονομικά για να τους στοιχίσει λιγότερο η μετατροπή της χώρας μας, όπως και όλων των χωρών της Ευρώπης, σε επαρχία του Τέταρτου Ράιχ. Εχουν την πεποίθηση ότι οι δικαστές, οι στρατιωτικοί κ.λπ. θα αποδεχθούν την κατώτερη θέση τους μετά από μια φάση αρχικών διαμαρτυριών. Πιθανόν να αποδειχθεί ότι έχουν δίκιο, αλλά για την ώρα αυτή η αποδυνάμωση των δυναμικών στηριγμάτων του συστήματος το καθιστά σαφώς πιο ευάλωτο.