Μισώ τους αδιάφορους...

για την αντιγραφη, Βασιλης Μουλοπουλος, απο την Αυγη...

Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να είσαι παρτιζάνος. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και παρτιζάνος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι' αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της Ιστορίας. Η αδιαφορία ενεργεί με βαρύτητα στην Ιστορία. Ενεργεί παθητικά, αλλά ενεργεί.
Είναι η μοιρολατρεία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να προσμετρήσεις. Είναι αυτό που διαλύει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα καλύτερα σχέδια. Είναι η βάρβαρη ύλη που στραγγαλίζει την ευφυΐα.
Αυτό που συμβαίνει, το κακό που το πληρώνουν όλοι, είναι ότι η ανθρώπινη μάζα αποποιείται τη θέλησή της, αφήνει να εφαρμόζονται νόμοι που μόνο μια εξέγερση μπορεί να καταργήσει, αφήνει να ανεβαίνουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια στάση μπορεί να τους ανατρέψει.
Η μάζα αγνοεί, γιατί δεν ενδιαφέρεται, και τότε φαίνεται ότι είναι η μοίρα που παρασύρει όλα και όλους, όποιον ήταν ενεργός και όποιον ήταν αδιάφορος. Ορισμένοι κλαψουρίζουν αξιολύπητοι, άλλοι βλαστημούν ξετσίπωτα, αλλά κανένας ή ελάχιστοι διερωτώνται: αν είχα κάνει κι εγώ το καθήκον μου, αν είχα προσπαθήσει να μετρήσει η θέλησή μου, θα είχε συμβεί αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι' αυτό: γιατί με ενοχλούν τα κλαψουρίσματά τους, ως εσαεί αθώων. Ζητώ λογαριασμό από τον κάθε έναν από αυτούς για το πώς απάντησε στις ερωτήσεις που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή. Για ό,τι έχει κάνει και κυρίως για ό,τι δεν έχει κάνει. Και αισθάνομαι αμείλικτος, ότι δεν μπορώ να σπαταλήσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ τα δάκρυά μου μαζί τους.
Είμαι παρτιζάνος, ζω, αισθάνομαι τις συνειδήσεις από τη δική μου μεριά να εργάζονται ήδη πυρετωδώς για την πολιτεία του μέλλοντος που η δικιά μου μεριά χτίζει. Και σ' αυτήν η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, σ' αυτήν καθετί που συμβαίνει δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, αλλά είναι ευφυές έργο των πολιτών. Σε αυτήν δεν υπάρχει κανένας στα παράθυρα να κοιτάει, ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, αιμορραγούν.
Ζω, είμαι παρτιζάνος. Γι' αυτό μισώ όποιον δεν συμμετέχει, μισώ τους αδιάφορους.

Για την αντιγραφή του κειμένου που ο Γκράμσι έγραψε στις 11.2.1917
Βασίλης Μουλόπουλος

Τα λασποειδή «συγκροτήματα» και οι χυλοειδείς «συγγραφείς» τους...

Της Έλενας Πατρικίου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Απέναντι στην λογοτεχνίζουσα χυδαιότητα και την λαμπρακική βαναυσότητα.

Υπάρχουν πλείστοι όσοι, σοβαρότατοι και παλαιότατοι, λόγοι για να αντιμετωπίζει κανείς με στοχαστική υποψία το πάλαι ποτέ «συγκρότημα Λαμπράκη». Από τις προδικτατορικές δεκαετίες, όταν απέκτησε «δημοκρατικά» εύσημα ως αντιπαλατιανό και αντιβασιλικό, μέχρι τις επαμφοτερίζουσες στάσεις του στη διάρκεια της δικτατορίας· και πάλι, από τα χρόνια της μεταπολιτευτικής ευφορίας, όταν απέκτησε τα «προοδευτικά» του εύσημα (κυρίως με τον Μικροπολιτικό του Πέτρου Γαβαλά και, ασφαλώς, την δεύτερη σελίδα των πολιτιστικών, όταν χάρη στον Κώστα Νίτσο και τον Γιώργο Πηλιχό, πέρασαν από εκεί όλα τα βαριά ονόματα της τέχνης και της ποίησης της δεκαετίας ’75-’85), μέχρι τις ένδοξες πασοκικές δεκαετίες των αναφανδόν εκβιασμών της πολιτικής από την αμερόληπτη δημοσιογραφία της δημοκρατικής παράταξης.

Τα παιχνίδια του «συγκροτήματος» με την εξουσία δεν κρύφτηκαν ποτέ. Κάποιες στιγμές μόνο πασπαλίστηκαν με πολιτισμό, με γράμματα και τέχνες. Και, υπ’ αυτήν την έννοια, Τα Νέα έπαιξαν το παιχνίδι καλύτερα από την μεταπολιτευτική Καθημερινή, η οποία ματαίως προσπάθησε να ισορροπήσει το ξεφτισμένο σκηνικό της αστικής καθώς πρέπει λογιοσύνης της Βλάχου με τις ανερμάτιστες εκχωρήσεις στο νέο οικονομικό και πολιτικό σύμπαν που θεμελίωσε και συμβόλισε ο Κοσκωτάς.

Μεταξύ μας, τόσο Τα Νέα (κι από κοντά Το Βήμα) όσο και η Καθημερινή, τράφηκαν ποικιλοτρόπως από την μεταπολιτευτική αίγλη της Αριστεράς. Ειδικά της κυρκικής τοιαύτης. Χρησιμοποίησαν την αίγλη της και ξεζούμισαν (με το αζημίωτο) τους ανθρώπους της. Μέχρι που (επιτέλους) κατάφεραν να δημιουργήσουν και να στήσουν τους δικούς τους καθεστωτικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες:

Το ηθικό πλεονέκτημα και πώς το χάνεις...

του Λωτοφαγου...
Δεκαέξι μέρες πήρε η σύνταξη και επιμέλεια της προκήρυξης για τη διπλή δολοφονία των χρυσαυγιτών, για να μην έχει αυτή τη φορά αστοχίες σαν τα... ντόνατς της προηγούμενης. Η τελειότητα αυτή, μαζί με κάποια κενά στο περιεχόμενο (δεν περιέγραφε την επίθεση ούτε καταφερόταν κατά της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως έκαναν οι άλλες), την καταδίκασαν στην ανυποληψία.

Στο μεταξύ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνταν με τις κιτρινογραφίες του Χαντζόπουλου στα Νέα, ο Πέτρος Τατσόπουλος έκανε διάφορες υπερφίαλες δηλώσεις, ο Βασίλης Μουλόπουλος του επιτέθηκε μέσω της Αυγής και χθες ο Αλέξης Τσίπρας -με μια αριστοτεχνική, είναι η αλήθεια, κίνηση- κάλυψε και τους δύο!

Δυο τρία πραγματάκια:

    Τα στελέχη ήξεραν ποιος ήταν ο Τατσόπουλος όταν πρότειναν την υποψηφιότητά του: νάρκισσος και εμετροεπής, δεν αφήνει μικρόφωνο για μικρόφωνο. Οι ψήφοι που πήρε ήταν ακριβώς επειδή είναι γνωστός -είτε ως συγγραφέας, είτε ως τηλεπερσόνα. Εκτός από τον παρθενικό του λόγο στη Βουλή, δεν νομίζω να εμπλούτισε το κόμμα ή το κοινοβούλιο με τις απόψεις του.
    Όσοι ψηφίζουμε για χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάναμε για την πολυφωνία και τις δημοκρατικές συνθήκες. Αν θέλαμε μια γραμμή και στρατιωτάκια, θα ψηφίζαμε ΚΚΕ. Συνεπώς, αν θέλει κάποιος να υπερασπιστεί τον Βαλλιανάτο ή τη Σώτη από τον διαδικτυακό καννιβαλισμό, ας το κάνει ελεύθερα και με υπογραφή.
    Το άρθρο του Μουλόπουλου ήταν λάθος και παράλογα αυστηρό. Έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από τις δηλώσεις του Πέτρου σε αυτό τον τόπο.

Ποιο σχολείο θέλουμε;

του Βασιλη Μουλοπουλου, απο την Αυγη..

Σε έναν εξωτερικό παρατηρητή το σχολείο παρουσιάζει μια εικόνα ελάχιστα ελκυστική. "Τι διάβολο διδάσκετε;" ρωτώ τους φίλους μου δασκάλους και καθηγητές.
Είναι κακοί, άχρηστοι, συντεχνιακοί; Και ποιος είναι στο σημερινό σχολείο καλός δάσκαλος; Αυτός που είναι καλός στην επιστήμη του ή εκείνος που εξηγεί καλύτερα το μάθημα; Αυτός που κόβει ή εκείνος που προβιβάζει; Αυτός που βαθμολογεί μονάδα - μονάδα τα τεστ ή εκείνος που προσπαθεί να βοηθήσει τα παιδιά να ωριμάσουν, είτε μάθουν είτε δεν μάθουν απ' έξω όλες τις μάχες του 1821; Στις δεκαετίες του '60 και του '70 έγιναν ατέρμονες συζητήσεις και υπήρξαν έντονες συγκρούσεις για το ταξικό σχολείο, το περιεχόμενο της γνώσης, τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς επιλογής, χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Έκτοτε οι ιδεολογίες ξεθώριασαν, οι συγκρούσεις κόπασαν, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ «αυταρχισμού και αντιαυταρχισμού» έγιναν δυσδιάκριτες. Αποτέλεσμα, κάθε δάσκαλος είναι είτε λίγο έτσι είτε λίγο αλλιώς.
H ιστορία των τελευταίων 30 χρόνων της ελληνικής παιδείας είναι μια εναλλαγή τού "λίγο έτσι" και του "λίγο αλλιώς". Ουδείς τολμά να θέσει -εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, κοινωνία- το πρόβλημα: Ποιο είναι το περιεχόμενο της γνώσης και πώς αυτή μεταδίδεται; Ρωτώ και αναρωτιέμαι εδώ και χρόνια, αλλά απάντηση δεν παίρνω.
Ένα παιδί που τελειώνει το σχολείο σήμερα τι πρέπει να γνωρίζει; Χρειάζεται ή όχι η διδασκαλία της ορθογραφίας, της γραμματικής, των αριθμητικών πράξεων σε μια εποχή που το κομπιούτερ μπορεί να τα κάνει όλα αυτά; Και αν όχι, με τι πρέπει να αντικατασταθούν; Και πέρα από τη βασική εκπαίδευση (τον αλφαβητισμό), ποιο είναι το περιεχόμενο της γνώσης που πρέπει να μεταδοθεί; Τι απομένει από τη φιλοσοφία, την κριτική, την ηθική, την ψυχολογία, την τέχνη, την κοινωνιολογία, την οικονομία και την πολιτική σε μια εποχή που όλοι κραυγάζουν υπέρ της μοναδικής σκέψης, της νέας τάξης πραγμάτων, του τέλους των παλιών αντιθέσεων;
Αν το σχολείο δεν μπορεί να δώσει στους μαθητές τις βασικές γνώσεις τού σήμερα και δεν τους εφοδιάσει με γνωστικά εργαλεία που να τους επιτρέπουν να ερμηνεύουν το παρελθόν και να αναλύουν το παρόν, πώς μπορούν τα παιδιά να δεχθούν ή να απορρίψουν τα μοντέλα, τις ιδεολογίες, τις πολιτικές, τις κουλτούρες σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, όλα ανατρέπονται; Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι κουρασμένοι, μπερδεμένοι για τον ρόλο τους; Είναι αλήθεια, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί η κοινωνία η ίδια είναι κουρασμένη και μπερδεμένη. Εγώ, εσείς, εμείς πρέπει να διακινδυνεύσουμε, να συγκρουστούμε για το σήμερα, να στοιχηματίσουμε για το αύριο. H κοινωνία πρέπει να πει ποιο σχολείο θέλει.
Όσο η Αριστερά δεν τολμά μια επεξεργασία μεθόδων και περιεχομένου και δεν συγκρούεται για αυτά, τόσο εδραιώνεται η κυρίαρχη ιδεολογία ότι το σχολείο αποκλειστικά και μόνο πρέπει να σε βοηθάει να βρεις μια δουλειά και να κάνεις λεφτά. Δηλαδή να σε μάθει να πουλάς και να αγοράζεις με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών. Πληροφορική και αγγλικά, όπως διευκρινίζουν οι ανανεωτές της Αριστεράς και της Δεξιάς. Τα υπόλοιπα, η δημιουργία, η έρευνα, οι ιδέες, δεν αφορούν τις μάζες αλλά μια μειονότητα που θα γίνεται όλο και πιο ισχνή.

Αφοπλίστε την τηλεόραση...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΜΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Αυγη...

Ζούμε μια εθνική σχιζοφρένεια. Ζούμε σε μια Ελλάδα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ταπείνωση. Και σε μια Ελλάδα τηλεοπτικού σουρεαλισμού, όπου τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Όπου η εικονική πραγματικότητα κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, από τους οίκους της πολιτικής έως τις οικίες των πολιτών, παραμορφώνοντας την «πραγματική πραγματικότητα».
Η τηλεόραση έπαψε να είναι μέσο, εικόνα, απέκτησε αυθυπαρξία, είναι Η πραγματικότητα, Η εξουσία, Η πολιτική. Το μέσο είναι το μήνυμα, όπως έλεγε ο Μακ Λούαν.
Δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων που κατευθύνουν συνειδήσεις και ψήφους, αλλά η παρουσίαση της ζωής, η οποία σε όλες τις «πλευρές» της -από τις εκπομπές μαγειρικής ώς τα τοκ σόου, από τις ενημερωτικές εκπομπές ώς τα σίριαλ και τις τηλεπαρουσιάστριες του καναπέ και του κουτσομπολιού- μεταδίδεται στον τηλεθεατή επεξεργασμένη και μεταποιημένη.
Είναι ο κυρίαρχος τόπος διαμόρφωσης της ιδεολογικής, κοινωνικής και πολίτικης συναίνεσης.
Η πλατεία που παράγει ιδεολογία, πολιτική και άρα εξουσία.
Στοχεύει στο να εγκλωβίσει τα μυαλά των πολιτών στη μοναδική πολιτική, τη μοναδική οικονομία, στην κυρίαρχη ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού.
Να περάσουν στη συνείδηση των ανθρώπων ότι η παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη αγορά αποτελούν μονόδρομο. Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, να διαμορφώνουν κλίμα ιδεολογικής και πολιτικής συναίνεσης στην κοινωνία.
Η τηλεόραση έχει γίνει ο παραμορφωτικός καθρέφτης στον οποίο η Ελλάδα οφείλει να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Μια ύπουλη πολεμική μηχανή στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.
Όσο η κρίση διογκώνεται, όσο τα κινήματα αμφισβήτησης πολλαπλασιάζονται, όσο η ταξική πάλη οξύνεται, τόσο αυτή η πολεμική μηχανή θα γίνεται πιο ωμή και πιο επιθετική.
Θα συκοφαντεί, θα διαστρεβλώνει, θα υποκρύπτει, θα αλλοιώνει.
Θα ξεπλένει συνειδήσεις και θα κάνει πλύση εγκέφαλου στους ανθρώπους.
Θα εκφοβίζει, θα διαβάλλει και θα απειλεί.
Με λίγα λόγια θα είναι ταυτόχρονα ο κατ' εξοχήν μηχανισμός χειραγώγησης και καταστολής.
Θα υποστηρίξουν πολλοί ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τα πολιτικά σίριαλ. Σύμφωνοι, αλλά υπάρχει ακόμη ένα είδος εθισμού, ένα είδος voyeurisme στους τηλεθεατές.
Μήπως όμως είναι η ώρα το τέλος του σίριαλ να το δώσουν οι πολίτες της τηλεδημοκρατίας; Αν πατούσαμε το κουμπί που σβήνει την τηλεόραση σε κάθε επανάληψη του χιλιοπαιγμένου και χιλιοστημένου πολιτικού σόου;

Αυτή και αν ήταν μια λαϊκή εξέγερση, μια μαζική διαμαρτυρία, μια class action, όπως θα έλεγαν οι ενώσεις των πολιτών, απέναντι στα τοξικά προϊόντα της τηλεπαραμόρφωσης: μείωση τηλεθέασης, μείωση των δεικτών αποδοχής, μείωση των εσόδων - οικονομικών και πολιτικών.