Οι δύο στρατηγικές εξόδου από την κρίση...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Η μνημονιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση ήταν από την αρχή σαφής. Θεωρούσε και θεωρεί ότι το πρόβλημα εκπορεύεται από τα περίφημα "δύο ελλείμματα": το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Η στρατηγική του Μνημονίου εκπορευόταν από το δεύτερο έλλειμμα, παρά το γεγονός ότι η έμφαση αναγκαστικά αφορούσε το δημοσιονομικό σκέλος.
Το Μνημόνιο έχει σαφές αφήγημα που επικεντρώνεται στην ιδέα της ανάκτησης της "διεθνούς ανταγωνιστικότητας", προτείνοντας τέσσερις βασικές ιδέες: α) την εσωτερική υποτίμηση, β) τη μείωση του κοινωνικού μισθού ή με, άλλα λόγια, τη μείωση συνολικά των δημοσίων δαπανών από το 44% στο 38% του ΑΕΠ, γ) τις ιδιωτικοποιήσεις με την πλήρη αποχώρηση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, δ) την οριστική απελευθέρωση των προστατευόμενων κλάδων όπου κυριαρχεί η μικρομεσαία επιχείρηση.
Συνεπώς, αυτή η στρατηγική ανάκτησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω των τεσσάρων αυτών οδών αποτελεί το πεδίο σύγκλισης των μνημονιακών πολιτικών, των εκθέσεων διεθνών οργανισμών για την "ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας" και της "στρατηγικής του 2020" που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν. Η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χαμηλοί μισθοί, συρρικνωμένη κρατική δαπάνη, πλήρης απελευθέρωση αγορών, άρση περιβαλλοντικών περιορισμών. Στρατηγική της "φτηνής ανάπτυξης", όπως ορθώς την χαρακτηρίζει ο Τσίπρας. Σημασία δεν έχει αν μπορεί να εφαρμοστεί ή όχι, αφορά στην ίδια την κεντρική ιδέα της "παθητικής" προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας - ισοπεδωμένης από τη βαριά ύφεση, με σημαντικές απώλειες του πιο ισχυρού παραγωγικού τομέα της και με τη συνεχή απώλεια του πιο σημαντικού ανθρώπινου δυναμικού με τη φυγή του στο εξωτερικό.
Στον αντίποδα, η στρατηγική ανάπτυξης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διασφαλίσει ταυτόχρονα τη σταθεροποίηση παραγόντων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και τη μεταστροφή των προσπαθειών και των πόρων σε βιώσιμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως διαρκής μνημονιακή πολιτική...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το Μνημόνιο ως γνωστόν κάνει τέσσερα πράγματα. Πρώτον, τη βίαιη εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών με περικοπές δαπανών και αύξηση φόρων. Δεύτερον, τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τρίτον, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση της δημόσιας γης.
Τέταρτον, θεσμικές μεταρρυθμίσεις που επιδιώκουν το άνοιγμα των αγορών όπου κυριαρχούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες.
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό μπορεί να ισοσκέλισε τα δημόσια οικονομικά, αλλά με κόστος την απώλεια του 25% του ΑΕΠ, την εκτίναξη της ανεργίας στο 30% και τον πλήρη εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, παρά το κούρεμα, την επιμήκυνση και τη μείωση των επιτοκίων που έγιναν σε διαδοχικές φάσεις.
Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την περίοδο 2014-2018, που κατέθεσε η κυβέρνηση, συνεχίζει να κάνει ακριβώς αυτά, θεωρώντας ότι η πολιτική θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Δεύτερον, ότι ο προϋπολογισμός θα αποκτήσει μόνιμο πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ ή άλλως 9 δισ. μέχρι το 2016 και θα το διατηρήσει στη συνέχεια, και αυτό θα συμβεί χωρίς να υπάρξουν νέα μέτρα πέρα από τα τρέχοντα για το 2014. Τρίτον, ότι η ανεργία θα αποκλιμακωθεί ραγδαία. Τέταρτον, ότι το χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς πρόβλημα μέχρι το 2020, η δε συζήτηση περί μη βιωσιμότητάς του είναι παραπλανητική.
Πρόκειται για μια παραμυθένια αφήγηση που εκπορεύεται από την κεντρική ιδέα ότι το Μνημόνιο δουλεύει, ότι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα αποδώσει και ότι κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης ή χαλάρωση κάποιων εκ των όρων του Μνημονίου, πολύ περισσότερο η εγκατάλειψή του, στερείται νοήματος. Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει θέσει το Μνημόνιο στον επιταχυντή και είναι απόλυτα ταυτισμένη με την ιδέα της υπέρμετρης εφαρμογής της φιλοσοφίας του, πέρα από συμβατικές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Ο Σταθάκης και οι φόροι...

απο την Ελευθεροτυπια...

Είναι πραγματικά πρωτοφανές αυτό που συμβαίνει στην ελληνική πολιτική καθημερινότητα: αυτό που κυριαρχεί είναι η αρχαιοελληνική πρακτική της συκοφαντίας. Δηλαδή ο φθόνος, η έριδα, ο εμφύλιος ιδεολογικός πόλεμος, με μια έννοια. Κανένας δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά τον σκοπό, ο οποίος πάντα αγιάζει και τα μέσα.

Κλασική περίπτωση οι δηλώσεις Σταθάκη για τους φόρους. Τι είπε ο Σταθάκης; Τίποτα το αξιοπερίεργο. Είπε αυτό που ξέρουν όλοι οι Ελληνες. Οτι υπάρχει μεγάλη φοροδιαφυγή, εφόσον οι περισσότεροι κρύβουν τα εισοδήματά τους. Οτι φόρους πληρώνουν μόνον οι μισθωτοί και κάποια κορόιδα επαγγελματίες. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των αδικιών είναι να μην εισπράττει το ελληνικό Δημόσιο τους φόρους που θα 'πρεπε. Δηλαδή, στο σύνολο, ο ελληνικός λαός υποφορολογείται, σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Αυτά δεν τα λέει ο Σταθάκης. Τα λένε οι αριθμοί. Το γεγονός ότι έχουμε λίγους φόρους να εισπράξουμε συνολικά, σε σχέση με το συνολικό μας εισόδημα, δεν έχει να κάνει με την απλή αλήθεια, ότι ενώ οι πολίτες, ως σύνολο, υποφορολογούνται, συγκεκριμένοι πολίτες, συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα, υπερφορολογούνται. Διότι οι μισθωτοί, σε σχέση με το εισόδημά τους, πληρώνουν πολλά και αβάστακτα.
Δεν είναι μόνον ο φόρος εισοδήματος. Αυτός αντέχεται κάπως. Αυτό που επιβαρύνει ιδιαίτερα τους μισθωτούς είναι οι έμμεσοι φόροι: διόδια, δασμοί σε καταναλωτικά είδη, τέλη αυτοκινήτων, τέλη δημοτικά, τέλη στη ΔΕΗ και, τέλος, τέλη ακίνητης περιουσίας. Ολοι αυτοί οι φόροι μπήκαν για να αντιμετωπίσει το κράτος εν μέρει την εκτεταμένη φοροδιαφυγή πολλών κοινωνικών κατηγοριών, κυρίως των ελεύθερων επαγγελματιών. Αλλά, συλλαμβάνοντας μέρος της φοροδιαφυγής, επιβαρύνεις και άλλο τους ήδη επιβαρυμένους μισθωτούς, το εισόδημα των οποίων έχει ήδη συρρικνωθεί λόγω μνημονίων.
Επομένως το πρόβλημα μοιάζει άλυτο όσο δεν βρίσκεται τρόπος σύλληψης της φοροδιαφυγής. Δεν είναι ζήτημα ύψους φορολογικών συντελεστών. Αυτό είπε στην ουσία ο Σταθάκης, ότι δεν θα λύσεις το σοβαρό πρόβλημα της φοροδιαφυγής και της φορολογικής αδικίας, αλλάζοντας απλώς κάποιους συντελεστές. Το πρόβλημα λύνεται με το να βρεις τρόπους να φορολογήσεις τα πραγματικά εισοδήματα.

Θα αυξήσουμε τους φόρους;

του Χρηστου Λασκου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Επειδή η καταφατική εκδοχή του τίτλου είναι το καινούργιο κοσκινάκι της συγκυβέρνησης και των ΜΜΕ, νομίζω πως αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω. Η ανάγκη δε γι’ αυτό εμφανίζεται ακόμη μεγαλύτερη στο μέτρο που, κατά τη γνώμη μου, δημόσια όχι απλά δεν αντιμετωπίζουμε το θέμα όπως θα έπρεπε, αλλά και το κάνουμε με τρόπους που καθόλου δεν αρμόζουν σε έναν πολιτικό οργανισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς.

«Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα αυξήσει και άλλο τους φόρους», κραυγάζουν οι καθεστωτικοί.

«Λέτε ψέματα, εσείς είστε οι απόλυτοι φορομπήχτες», απαντούν πολλοί από τη δική μας πλευρά.

Ορισμένοι από τους τελευταίους, μάλιστα, πιάστηκαν πρόσφατα από μια τοποθέτηση του Σταθάκη, περί της αναγκαίας αύξησης των φορολογικών εσόδων ως ποσοστού του ΑΕΠ, για να τον καταχεριάσουν. Νόμιζαν, μάλιστα, παραδόξως πως του ασκούσαν κριτική από τα αριστερά!

5% πιο μαλακά (που θα ’λεγε και ο Χάρρυ Κλυνν)...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Περί τις 58.000 σελίδες έχουν γραφεί έως τώρα για την κίνηση των 58, κυρίως απ’ τις εφημερίδες που γράφουν μία έως δύο σελίδες τον χρόνο για τα μεροκάματα, ή για τον πόνο των ανθρώπων.

Στη σελίδα 56.752 οι 58 προβληματίζονταν αν είναι 57 ή 59, ενώ στη σελίδα 58.001 το πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Εκ των 58 οι 34 απεφάνθησαν ότι είναι 59, οι 13 επέμεναν ότι έχουν απομείνει 32, ενώ οι υπόλοιποι 11 περιορίσθηκαν στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ».

Ευτυχώς  η γνώμη της μειοψηφίας έγινε σεβαστή κι έτσι οι ελπίδες για μια ώσμωση των απόψεων, όσων παίζουν την κολοκυθιά με εκείνους που μαδούν τη μαργαρίτα, παραμένουν ζωντανές.

Καλημέρα σας. Προσωπικώς δεν με ενόχλησε η άποψη του σ. Σταθάκη (υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα μπορώ να τον αποκαλώ σύντροφο) για το ποσοστό 5% που θεώρησε επαχθές απ’ το σύνολο του χρέους. Διότι  εξακολουθώ να πιστεύω στη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη απ’ το Συνέδριό του, ότι προτίθεται να αγωνισθεί με την υποστήριξη του λαού για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με διαπραγματεύσεις και, αν χρειασθεί, με μονομερείς ενέργειες.

Αλλωστε και ο κ. Σταθάκης, για να μην τον αδικήσουμε τον σύντροφο, δεν ταύτισε το επαχθές μέρος του χρέους που ο ίδιος εκτίμησε στο 5% με το «μεγαλύτερο μέρος του χρέους» που θα πρέπει να διαγραφεί.

Το σταυροδρόμι της Ευρώπης το 2014...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Η Ευρώπη μετά την κρίση του 2008 βρίσκεται σε μία διαρκή στασιμότητα, μία οικονομική κατάσταση μηδενικής ανάπτυξης. Είναι ορατή η δημιουργία ενός ρήγματος ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο, ενώ ταυτόχρονα διευρύνθηκαν οι εισοδηματικές και κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό των περισσότερων χωρών. Οι πολιτικές δυνάμεις χωρίστηκαν σε δύο μεγάλες κατηγορίες, αυτές που θεωρούν πως οι πολιτικές λιτότητας είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική διαχείρισης της κρίσης και αυτές που αναζητούν μία στρατηγική ανάπτυξης μέσα από μηχανισμούς αλληλεγγύης και αμοιβαίας στήριξης των ευρωπαϊκών οικονομιών.
Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει πολλούς μελετητές να μιλούν για την "ευρωδιάβρωση", για την αντιστροφή δηλαδή μιας μακρόχρονης διαδικασίας που χαρακτήριζε την ευρωπαϊκή ενοποίηση τα προηγούμενα 50 χρόνια, όπου κυριάρχησε η σύγκλιση των εθνικών οικονομιών, η αναδιανεμητική μέριμνα του πιο ισχυρού κοινωνικού κράτους διεθνώς και η σταθερή ανάπτυξη, παρά τις επιμέρους διακυμάνσεις σε περιόδους κρίσεων. Σήμερα η "ευρωπαϊκή ιδέα", ταυτισμένη ακριβώς με αυτές τις σταθερές συντεταγμένες, βρίσκεται σε στάδιο διάβρωσης. Από τη μία πλευρά είναι η αναβίωση του εθνικισμού στη διαχείριση των οικονομικών υποθέσεων και από την άλλη η ολόπλευρη επίθεση στον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος, θεωρούμενα ως τα κατεξοχήν εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Οι επικείμενες ευρωεκλογές έχουν μία διττή σημασία. Στο παρελθόν πρυτάνευε η ιδέα ότι αυτές αποτελούσαν "δεύτερης κατηγορίας εθνικές εκλογές" με ενίσχυση των μικρότερων κομμάτων. Σήμερα, όμως, βιώνουμε αξιοσημείωτη αντιστροφή, καθώς "οι εθνικές εκλογές έχουν αρχίσει να γίνονται ευρωεκλογές", να σηματοδούνται από την ευθυγράμμιση ή μη με ευρωπαϊκές επιλογές, με μία ατζέντα οικονομική και κοινωνική που έχει στο επίκεντρό της την Ευρώπη. Αυτή η μεταστροφή δεν είναι έκδηλη μόνο στις χώρες που βρίσκονται στο Μνημόνιο, αλλά και στις χώρες του Βορρά, όπου η ευρωπαϊκή ατζέντα βρίσκεται απολύτως στην προτεραιότητα του πολιτικού λόγου.

Dignitas hominis...

του Στεφανου Δημητρίου, απο την Αυγη...

Ο όρος dignitas hominis, στην κλασική ρωμαϊκή σκέψη, προσδιόριζε το κοινωνικό status. Περιελάμβανε την απόδοση τιμής και την αναγνώριση σεβασμού. Έτσι, η ανάθεση δημόσιων αξιωμάτων σε κάποιον συνεπέφερε την dignitas, που του αναλογούσε. Εδώ, η αξιοπρέπεια, η dignitas, αφορά κυρίως τους θεσμούς. Η κατοπινή της εξέλιξη προϋποθέτει τον προσδιορισμό του ανθρώπου ως όντος με εγγενή αξία. Οι άνθρωποι λογίζονται πρόσωπα ίσης ηθικής αξίας και σεβασμού. Πλέον, η υποχρέωση σεβασμού της ανθρώπινης αξίας αποτελεί κανόνα της δημόσιας τάξης.
Ο σεβασμός της αξιοπρέπειας είναι στοιχείο του δικαιοπολιτικού μας πολιτισμού. Βεβαίως, η έννοια «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» πάσχει από σημασιολογική απροσδιοριστία. Αυτή είναι και η αντινομία της: αξιώνει καθολική ισχύ, ενώ συγκροτείται σε έναν συγκεκριμένο πολιτισμό· τον νεωτερικό, δικαιικό και ηθικοπολιτικό πολιτισμό. Η προσβολή της ισοδυναμεί με προσβολή αυτού του πολιτισμού.
Οι βουλευτές, Γιώργος Σταθάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος, κατηγορήθηκαν ότι έχουν μετοχές της BlackRock. Η κατηγορία δεν προσδιορίζει αδίκημα, αλλά ηθικώς επίψογη πράξη. Αυτοί οι βουλευτές υπερασπίζονται τη δίκαιη κατανομή των βαρών της λιτότητας και την αναδιανομή του πλούτου, αλλά έχουν μετοχές. Η κατηγορία διατυπώθηκε από τα ΜΜΕ όχι μόνο ως ηθικός λόγος, αλλά και ως περιγραφική - διαπιστωτική κρίση. Περιέγραψε τι έκαναν οι δύο βουλευτές. Έχουμε, λοιπόν, και περιγραφή των πραγματικών περιστατικών. Αυτή προϋποθέτει και τη χρήση αποδεικτικών μέσων. Συνεπώς, οι εγκαλέσαντες όφειλαν να στηρίξουν την ηθική κατηγορία, με την ένταξη αυτής της περιγραφής στη δικαιολόγηση της κατηγορίας.

Ο ορισμός της απύθμενης υποκρισίας...

του system failure....

Είναι αλήθεια ότι δεν μου άρεσαν καθόλου αυτά που ακούστηκαν για τους τρεις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη δημοσίευση του πόθεν έσχες. Δεν μου αρέσει να βλέπω Αριστερούς να έχουν μετοχές και καταθέσεις εκατομμυρίων.

Η περίπτωση των τριών δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί ο καπιταλισμός και η τελευταία του μετάλλαξη, δηλαδή η νεοφιλελεύθερη δικτατορία. Αποτελούν τα απομεινάρια από αυτούς που διασώθηκαν την περίοδο που ο Σοσιαλισμός, ως εμπροσθοφυλακή του νεοφιλελευθερισμού, μοίραζε λεφτά και ψεύτικη ευημερία. Δηλαδή κυρίως την περίοδο του "εκσυγχρονιστή" Σημίτη στην Ελλάδα και άλλων “εκσυγχρονιστών” τη δεκαετία του 90 σε Ευρώπη και ΗΠΑ.

Όμως, το “Αριστεροί με Δεξιά τσέπη”, είναι άλλη μια καραμέλα, ένα κλισέ της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας, ενάντια σε εκείνους που διάλεξαν το στρατόπεδο των πληβείων, το οποίο μεγαλώνει με τρομακτικό ρυθμό καθώς η μεσαία τάξη καταστρέφεται συστηματικά.

Το "επιχείρημα"-κλισέ των υπηρετών του νεοφιλελευθερισμού είναι τόσο παρωχημένο, που εύκολα χάνεται μπροστά στην καταστροφή που σπέρνουν. Κατηγορούν για υποκρισία την “πλούσια” Αριστερά, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί είναι που θα έπρεπε να πάρουν νόμπελ υποκρισίας.

Αφού διαμόρφωσαν μια ολόκληρη κουλτούρα ακραίου ατομικισμού, αθρόας κατανάλωσης και εύκολου χρήματος τις προηγούμενες δεκαετίες, περιθωριοποιώντας ανελέητα όσους δεν έπαιζαν με τους κανόνες τους, αφού εξαφάνισαν την Αριστερά, η οποία ακόμα και τώρα, κάτω από αυτές τις συνθήκες προσπαθεί να βρει την αυτονομία της, τώρα κουνούν το δάχτυλο στους βουλευτές, ως ανακόλουθους με την ιδεολογία που οι ίδιοι κατέστρεψαν.

Το ηθικό πλεονέκτημα και πώς το χάνεις...

του Λωτοφαγου...
Δεκαέξι μέρες πήρε η σύνταξη και επιμέλεια της προκήρυξης για τη διπλή δολοφονία των χρυσαυγιτών, για να μην έχει αυτή τη φορά αστοχίες σαν τα... ντόνατς της προηγούμενης. Η τελειότητα αυτή, μαζί με κάποια κενά στο περιεχόμενο (δεν περιέγραφε την επίθεση ούτε καταφερόταν κατά της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως έκαναν οι άλλες), την καταδίκασαν στην ανυποληψία.

Στο μεταξύ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνταν με τις κιτρινογραφίες του Χαντζόπουλου στα Νέα, ο Πέτρος Τατσόπουλος έκανε διάφορες υπερφίαλες δηλώσεις, ο Βασίλης Μουλόπουλος του επιτέθηκε μέσω της Αυγής και χθες ο Αλέξης Τσίπρας -με μια αριστοτεχνική, είναι η αλήθεια, κίνηση- κάλυψε και τους δύο!

Δυο τρία πραγματάκια:

    Τα στελέχη ήξεραν ποιος ήταν ο Τατσόπουλος όταν πρότειναν την υποψηφιότητά του: νάρκισσος και εμετροεπής, δεν αφήνει μικρόφωνο για μικρόφωνο. Οι ψήφοι που πήρε ήταν ακριβώς επειδή είναι γνωστός -είτε ως συγγραφέας, είτε ως τηλεπερσόνα. Εκτός από τον παρθενικό του λόγο στη Βουλή, δεν νομίζω να εμπλούτισε το κόμμα ή το κοινοβούλιο με τις απόψεις του.
    Όσοι ψηφίζουμε για χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάναμε για την πολυφωνία και τις δημοκρατικές συνθήκες. Αν θέλαμε μια γραμμή και στρατιωτάκια, θα ψηφίζαμε ΚΚΕ. Συνεπώς, αν θέλει κάποιος να υπερασπιστεί τον Βαλλιανάτο ή τη Σώτη από τον διαδικτυακό καννιβαλισμό, ας το κάνει ελεύθερα και με υπογραφή.
    Το άρθρο του Μουλόπουλου ήταν λάθος και παράλογα αυστηρό. Έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από τις δηλώσεις του Πέτρου σε αυτό τον τόπο.

Το ελληνικό ζήτημα στις φαντασιώσεις των Γερμανών πολιτικών...

Γιώργος Σταθάκης, απο την Αυγη...

"Η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει μπει στο ευρώ και αυτή ευθύνεται για την ευρωπαϊκή κρίση". "Θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο βοήθειας". Αυτό μπορεί να είναι 10 δισ., μπορεί να είναι και 77 δισ. "Δεν θα υπάρξουν νέα Μνημόνια σε άλλες χώρες μετά την ελληνική εμπειρία". "Δεν μπορείς να αναμορφώσεις μία χώρα με έξωθεν παρεμβάσεις". "Κανένα κούρεμα του ελληνικού χρέους". "Η Ελλάδα να πληρώσει τα δάνειά της από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, κατ' αναλογία μίας εταιρείας που πτωχεύει".
Οι διαδοχικές δηλώσεις Μέρκελ, Σόιμπλε, Στάινμπρουκ, του πρόεδρου των Γερμανών βιομηχάνων και άλλων υποδηλώνουν την πλήρη σύγχυση που επικρατεί στην προεκλογική περίοδο στη Γερμανία αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα. Η Μέρκελ επιθυμεί διακαώς την αναπαραγωγή του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού, εφόσον οι Φιλελεύθεροι καταφέρουν να μπουν στην Βουλή, οξύνοντας τις κορώνες κατά της προβληματικής Ελλάδας. Ο Σόιμπλε επενδύει στον μεγάλο συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες και δίνει συνεχή επιχειρήματα για την αναγκαιότητα τρίτου πακέτου διάσωσης, έστω μικρότερου ύψους.
Οι Σοσιαλδημοκράτες επιτίθενται για τα ψέματα της Μέρκελ αναφορικά με την ωραιοποίηση του ελληνικού προβλήματος μιλώντας για τρίτο πακέτο ύψους 77 δισ., χωρίς να προτείνουν όμως κάτι πολύ διαφορετικό. Οι βιομήχανοι μιλούν ως συνήθως για τα "χρυσαφικά", την ανάγκη εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Η γερμανική Αριστερά ασκεί έντονη κριτική στις αποτυχημένες πολιτικές λιτότητας και καλεί να βρεθεί η λύση μέσω ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών, αλλά και μέσω της αναγκαστικής εκποίησης της περιουσίας των πλουσίων στην Ελλάδα. Εντούτοις η συζήτηση αποφεύγει μερικές θεμελιακές αλήθειες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τολμά να σκεφτεί "εκτός πλαισίου" ...

Για το Ευρω ρε γαμωτο...

Η αλλαγή της μνημονιακής πολιτικής έχει καταστεί ζήτημα συλλογικής επιβίωσης. Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, ως η μοναδική πολιτική δύναμη που έχει τις προϋποθέσεις να την ανατρέψει, παρ’ όλα του τα λαϊκιστικά ολισθήματα, αποτελεί μονόδρομο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν η ελληνική καταναλωτική κοινωνία που επί χρόνια αντάλλασσε την ψήφο της με διορισμούς θα ψηφίσει – έστω και τώρα – Αριστερά. Ενδεχομένως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ της παρουσιάσει κάτι πιο ελπιδοφόρο και εθνικά αξιοπρεπές από το σχέδιο εκπτώχευσης που εφαρμόζεται πάνω της σήμερα.
Με τέτοιες προσδοκίες, εύλογο ήταν το ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι δίδυμες – καθότι εν πολλοίς συγκλίνουσες κατά τις θέσεις που εκφράστηκαν – και πρώτες μετά το συνέδριο συνεντεύξεις των δύο κορυφαίων οικονομικών στελεχών, των Γ. Δραγασάκη και Γ. Σταθάκη, την περασμένη Κυριακή. Οχι ότι έλειψαν οι ασάφειες – π.χ. ο Γ. Δραγασάκης είπε περισσότερα γι’ αυτά που δεν πιστεύει και δεν θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ παρά γι’ αυτά που πιστεύει και θα κάνει. Ούτε ότι εκδιπλώθηκε κάποιο συγκροτημένο σχέδιο για την οικονομία. Υπήρξαν ωστόσο δύο νέα θετικά στοιχεία.

Το πρώτο ήταν η οριστική επιβεβαίωση του συμβιβασμού του ΣΥΡΙΖΑ με την αμείλικτη λογική των περιορισμένων πόρων. «Δεν επιδιώκουμε αναβίωση της πολιτικής των ελλειμμάτων, πράγμα άλλωστε ανέφικτο από τη στιγμή που δεν υπάρχει η δυνατότητα κρατικού δανεισμού» (Δραγασάκης). «Η δημοσιονομική ισορροπία δεν απαιτεί δανειακούς πόρους» (Σταθάκης). Το βήμα της κατηγορηματικής αναγνώρισης των δημοσιονομικών περιορισμών είναι πολύ σημαντικό για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που στην αρχή της κρίσης υποστήριζε ότι η ελληνική χρεοκοπία ήταν απάτη για να μειωθούν οι μισθοί και επί δύο ολόκληρα χρόνια επέμενε σε ρητορικές άρνησης και μπουρδουκλώματος που δεν έπειθαν ούτε τους οπαδούς του. Δεν πρέπει να υπάρξουν άλλα πισωγυρίσματα σε λαϊκισμούς αν είναι να ενισχυθεί η πειστικότητά του.

Μετά το Μνημόνιο τι;

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το ελληνικό Μνημόνιο λήγει σε έναν χρόνο από τώρα, τον Μάιο του 2014. Τότε προβλέπεται να δοθεί η τελευταία δόση από τη δανειακή σύμβαση. Το Μνημόνιο προβλέπεται τότε να έχει ολοκληρωθεί, με εξαίρεση έναν στόχο που έχει επεκταθεί μέχρι το 2016: τη δημιουργία ενός πλεονάσματος στον προϋπολογισμό, της τάξης του 5%, προκειμένου να πληρώνονται οι τόκοι του δημόσιου χρέους.
Η αποπληρωμή του ίδιου του δημόσιου χρέους, ως κεφάλαιο των 330 δισ., έχει μεταφερθεί στο απώτερο μέλλον, από το 2020 και μετά, μέχρι το 2040 - μέρος του, μάλιστα, θα φθάσει στο 2050. Οι τόκοι για το χρέος προς πληρωμή μέχρι το 2020 ήταν αρχικά 100 δισ., μειώθηκαν στα 80 δισ., με την απόφαση του Νοεμβρίου, και θα μειωθούν με το αναμενόμενο νέο "κούρεμα", αργότερα, πιθανόν σε 50 δισ., ή κάτι της τάξης των 7-8 δισ. ετησίως.
Όσο και να έχει προχωρήσει η απομείωση των τόκων, εντούτοις δεν κλείνει στα χαρτιά το "κενό" που υπάρχει για την περίοδο 2014-2016. Μόνο για το 2014 υπάρχει κενό της τάξης των 10 δισ. Συνεπώς, θα υπάρξουν δύο τρόποι αντιμετώπισης του προβλήματος: Η περαιτέρω απομείωση των τόκων και η χρονική μετατόπισή τους ή κάποια νέα χρηματοδότηση. Στη δεύτερη περίπτωση θα υπάρξει, μετά βεβαιότητας, νέο Μνημόνιο. Διαφορετικά, εάν η αναδιάρθρωση του χρέους είναι επαρκής, τότε το Μνημόνιο θα λήξει και η χώρα θα ενταχθεί στην παραδοσιακή δημοσιονομική επιτήρηση, προσαρμοσμένη στις νέες ευρωπαϊκές ρυθμίσεις που θα ισχύουν για το σύνολο των χωρών.
Τούτων δοθέντων, το κρίσιμο σημείο παραμένει η πορεία της πραγματικής οικονομίας, η περαιτέρω συρρίκνωσή της ή και οι όροι ανάκαμψής της. Όσο η Ελλάδα κινείται εντός της τροχιάς των πολιτικών του Μνημονίου, η καθοδική πορεία θα συνεχίζεται. Η όποια σταθεροποίηση φαίνεται να προέρχεται από παράγοντες που δεν έχουν σχέση με το Μνημόνιο. Μία καλή χρονιά για τον τουρισμό (11 δισ.), μία σχετική σταθεροποίηση των εξαγωγικών επιδόσεων (9 δισ.), μία αξιοπρεπής συγκράτηση των συναλλαγματικών εσόδων από τη ναυτιλία (8 δισ.).
Σε οτιδήποτε αφορά το ίδιο το Μνημόνιο, υπάρχει πλήρης αποτυχία. Τα δημόσια οικονομικά μειώνουν το έλλειμμα αλλά με διαδοχικές βαθιές περικοπές δαπανών και έκτακτους φόρους, με προφανή τα σημάδια μιας εύθραυστης κατάστασης. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η μικρή ανάκαμψη των καταθέσεων αδυνατεί να τις σταθεροποιήσει, καθώς εκκρεμεί η υπόθεση των τεράστιων κόκκινων δανείων. Η "αναπτυξιακή" ατζέντα του Μνημονίου, δηλαδή το τρίπτυχο συρρίκνωση των μισθών στα επίπεδα του 1997, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση δημόσιας γης και, τέλος, διαρθρωτικές αλλαγές, έχει πρακτικά παράξει μηδενικά αποτελέσματα.
Οι διαρθρωτικές αλλαγές, κακοσχεδιασμένες και εκτός τόπου και χρόνου, απλά βαλτώνουν. Οι μισθοί μειώνονται και η αγορά εργασίας έχει διαλυθεί. Αντί να αναζωογονούνται οι επενδύσεις, αυξάνει η ανεργία. Οι ιδιωτικοποιήσεις και η δημόσια γη από 50 δισ. έγιναν 10 και τώρα με δυσκολία 7,5. Έχουν εισπραχθεί λιγότερα από 1 δισ.
Οπότε, η πολιτική μεταστρέφεται σε μια επικίνδυνη τροχιά, της εκποίησης δηλαδή, με κάθε μέσο και ανεξαρτήτως τιμής, οποιασδήποτε δημόσιας περιουσίας σε κοινή ωφέλεια, υποδομές ή οτιδήποτε άλλο βρει εν δυνάμει κάποιον αγοραστή. Η τελευταία φάση του Μνημονίου φαντάζει και η πιο επικίνδυνη από τη σκοπιά του δημόσιου συμφέροντος, καθώς η αποτυχία τείνει να οδηγήσει την τρόικα και την κυβέρνηση σε πράξεις απόγνωσης. Αυτό υποδηλώνουν και τα πρόσφατα ταξίδια της κυβέρνησης. Αυτή δεν καταθέτει ένα αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας -καλό ή κακό δεν έχει σημασία-, με βάση το οποίο να καλεί και ξένους επενδυτές να συμβάλουν. Αντίθετα, προσφέρει μία λίστα υποδομών, εν τάχει φτιαγμένη, προς εκποίηση.
Οι παραπάνω διατυπώσεις δεν λαμβάνουν υπόψη τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, στις οποίες αρκετοί έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για αλλαγή πολιτικής μετά τις γερμανικές εκλογές και που θα συμπέσουν με την ελληνική προεδρία το πρώτο εξάμηνο του 2014. Μόνο που αυτό το θέμα επιδέχεται διπλής ανάγνωσης. Και ίσως είναι και πρόωρη η ανάλυσή του.