Χριστουγεννιάτικο παραμύθι...

απο το ημερολογιο ενος ανεργου...
Πριν 2,5 χρόνια απολύθηκε από τη δουλειά της -διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις- μια εργαζόμενη μητέρα. Ο άντρας της κι εκείνος άνεργος, ο δε γιος τους φοιτητής.

Άρχισε να ψάχνει δουλειά, αλλά με 1.500.000 ανταγωνιστές το πράγμα δεν ήταν εύκολο. Τελευταία άρχισε να κάνει αιτήσεις σ' αυτά τα προγράμματα αντιμετώπισης (ανακύκλωσης) της ανεργίας – 5μηνης διάρκειας με 490 ευρώ αμοιβή. Κι ενώ πλησίαζαν οι γιορτές -αλλά και το τέλος του δικαιώματος ασφάλισης στον ασφαλιστικό της φορέα- έγινε το θαύμα! Κρίθηκε επιτυχούσα ως διοικητική υπάλληλος στον ΟΑΣΑ.

Όμως, τα θαύματα διαρκούν λίγο. Όταν πήγε με όλα τα δικαιολογητικά στον ΟΑΣΑ, της ανακοινώθηκε πως οι θέσεις δεν ήταν διοικητικού υπαλλήλου, αλλά… ελεγκτή εισιτηρίων! Δύο δρόμοι ανοιγόντουσαν μπροστά της: Να δεχτεί τη θέση του ελεγκτή ανέργων και φτωχοδιάβολων που δεν είχαν εισιτήριο, ή όχι. Η εύκολη απάντηση ήταν να δεχτεί τη θέση – για να μη χάσει τα ασφαλιστικά της δικαιώματα και να μην υποστεί τη διαγραφή από το μητρώο ανέργων, όπως αναφερόταν στην προκήρυξη, καθώς και το σεβαστό ποσό των 490 ευρώ. Ο άλλος δρόμος αφορούσε τη συμβατότητα της θέσης ΚΥΡΙΩΣ με τα πιστεύω της. Είχε βλέπετε συμμετάσχει παλιότερα στην κίνηση εναντίον των αυξήσεων στα εισιτήρια και είχε σοκαριστεί από το θάνατο του 18χρονου παιδιού (του τζαμπατζή κατά διαφόρους οικονομολογούντες και μη) στο Περιστέρι – ίδιας περίπου ηλικίας με το γιο της.

Το μέχρι τώρα αποτέλεσμα: ΔΕΝ δέχθηκε τη θέση στον ΟΑΣΑ και έκανε ένσταση στον ΟΑΕΔ για την προκήρυξη θέσης αναντίστοιχης με την προσφερόμενη. Μετά την ένσταση, ο πρόεδρος του ΟΑΕΔ έσπευσε να δηλώσει πως όσοι αρνηθούν τη θέση διατηρούν την "τιμητική" ιδιότητα και τα δικαιώματα του μακροχρόνια άνεργου.

ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ;

strangejournal...
Καθώς η θεατρική παράσταση “Διαπραγμάτευση με την Τρόικα” διανύει τον τέταρτο κύκλο της όντας πολύ πετυχημένη, αφού και σασπένς και αίμα και μελόδραμα διαθέτει, κάποιοι ακόμα προσδοκούν σε “ανάπτυξη” και ελαφρύνσεις.

Με αγκάθια τους πλειστηριασμούς, τις νέες περικοπές και του που θα βρεθούν εκ νέου θύματα για θυσία στον βωμό του Μολώχ, την δημόσια Υγεία να τρέμει υπό το βάρος απολύσεων, ελλείψεων φαρμάκων και πιθανού “ξαφνικού θανάτου” του ΕΟΠΠΥ, με την Παιδεία να βγάζει ρόγχους και ξαφνικά πολλούς να ενδιαφέρονται αν τα παιδιά θα χάσουν το εξάμηνό τους (sic).
Με οικογένειες να βιώνουν εφιάλτες και την απαισιοδοξία να μεταφράζεται και σε δείκτες που συνεχώς πληθαίνουν. Θύματα του κρύου με μαγκάλια και σόμπες, περιστατικά που θυμίζουν την Ελλάδα 2 αιώνες πίσω ή μετά από πόλεμο. Και που αν δεν υπήρχαν κάποιες πρωτοβουλίες και δομές, το πιθανότερο τα κανάλια να είχαν αναφορά καθημερινή σε θύματα. Είναι ντροπή για μια κοινωνία να ανέχεται σπίτια που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα.
Ωστόσο ακόμα υπάρχει ένα κομμάτι που περιμένει ξαφνικά οι τύραννοι ν’ αλλάξουν πρόσωπο. Η μόνη εκτόνωση του Έλληνα πλέον περιορίζεται στο να βρεθεί σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής για να ξεσπάσει σε καλεσμένο υπουργό ή να είναι στο σαλόνι του και να χαίρεται, “καλά του τα ‘πε“, “έτσι θα του τα’ λεγα κι εγώ“. Βέβαια όταν ο άλλος είναι εκλεγμένος ποσώς έρχεται σε δύσκολη θέση, ειδικά όταν απολαμβάνει τόσα προνόμια.
Δεν μπορείς να απαιτείς αξιοπρέπεια από κανέναν υπουργό για να παραιτηθεί. Oύτε από στον Άδωνι για την Υγεία, ούτε από τον Αρβανιτόπουλο για την Παιδεία κ.ο.κ. Το παιχνίδι παίζεται αλλού. Είναι στον τρόπο που επικοινωνούν την φτώχεια.

Τα "ωραία νέα" της ΕΡΤ για τον κόσμο των τεράτων...

Παναγιώτης Μαυροειδής, απο το Αριστερο Blog...

"Υπουργέ μας αν και είμαι στο Καζακστάν έφθασαν και εδώ τα ωραία νέα. Επιτέλους! Εύγε!".

Πρόκειται για την ανάρτηση στο twitter του τηλε-βιβλιοπώλη και Υπουργού Υγείας του Σαμαρά,  Άδωνη Γεωργιάδη  και απευθύνεται στον Υπουργό Δημόσιας Τάξης Νίκο Δένδια.

Λένε πως όταν μιλάς σύντομα και αυθόρμητα βγαίνει όλη η αλήθεια και ο πραγματικός ψυχικός σου κόσμος. Διαφορετικά κρύβεσαι προετοιμασμένος σε φλύαρα κείμενα υπολογισμένων διατυπώσεων και σκόπιμων αμφισημιών.

Ο πρώην βουλευτής του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, κυνηγός της τηλεοπτικής  πασαρέλας, αλλά και μόνιμος ‘’πρόθυμος’’ στην άσκηση μιας δυσώδους  εξουσίας σε όποια κατάσταση και εποχή, επιβεβαίωσε τον κανόνα.

Δεν του ήρθε του ανθρώπου να μιλήσει για ‘’αποκατάσταση της νομιμότητας’’ και άλλα τέτοια υποκριτικά.

Τέσσερις λεξούλες, προδίδουν όλο τον κόσμο του Γεωργιάδη και των ομοίων του.

‘’Ωραία νέα’’!

Είναι οι δύο λέξεις ταυτότητας. Δεν   μισούν απλώς τον κόσμο της δουλειάς. Δεν είναι μόνο ότι δεν τους κόφτει για ένα εργαζόμενο που ξαφνικά μαζί με το ‘’μαύρο’’ στην ΕΡΤ, εξαφανίζεται ο σεβασμός στη δουλειά του και μαζί ο μισθός του. Το σπουδαιότερο είναι ακριβώς ότι ηδονίζονται με το πάτημα όσων αντιστέκονται.  

Αυτή η ομολογία του σκοταδισμού τους, αποτελεί όμως και τη νίκη των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Αυτών που δούλευαν μήνες τώρα χωρίς αμοιβή, διεκδικώντας τη δουλειά τους. Ο αξιοπρεπής αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για τον αναξιοπρεπή, ακόμα και αν βρίσκεται λιωμένος κάτω από την εξουσία του δεύτερου.

Σαχλαμάρες και σαχλαμαράκηδες...

του Κωστα Καισαρη, απο το sport24.gr...

Στον Τιτανικό η ορχήστρα ανέβηκε στο κατάστρωμα κι έπαιζε μέχρι την τελευταία στιγμή. Επαγγελματισμός; Γενναιότητα; Σε κάθε περίπτωση, αυτό που κατέθεσαν, ήταν ότι αντιμετώπισαν τον (επερχόμενο) θάνατο με αξιοπρέπεια. Γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες σωτηρίας και επιβίωσης ήταν ελάχιστες, δεν έτρεξαν σαν τα ποντίκια μπας και να σωθούνε. Είτε να μπουν ζούλα σε κάποια βάρκα (αφού αυτοί που προηγούνταν ήταν οι επιβάτες) είτε να πηδήξουν στα παγωμένα νερά.

 

Επέλεξαν να δεχθούν το θάνατο με αξιοπρέπεια., Να μην ευτελίζουν αυτές τις τελευταίες τους στιγμές. Στο σκάφος που ακούει στο όνομα Ελλάδα επικρατεί μια ιδιότυπη κατάσταση. Έχοντας τρακάρει με το παγόβουνο της χρεωκοπίας, ούτε βουλιάζει, αλλά ούτε σώνεται. "Βουλιάζουν" όμως οι επιβάτες. Όχι όλοι, αλλά σημαντικός αριθμός απ΄αυτούς. Στην ανεργία, στην φτώχεια, στην εξαθλίωση. Χωρίς σωσίβιες λέμβους και χωρίς να προκύπτει από πουθενά ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. Μάλλον χειρότερο θα είναι.
Νέα οριζόντια μέτρα, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις, δεν θα προκύψουν. Νέα μέτρα, όμως, θα επιβληθούν. Αυτές οι κρίσιμες στιγμές για τους Έλληνες, δεν είναι κάποιες ώρες, όσες χρειάστηκαν για να βυθιστεί ο Τιτανικός. Είναι κάποια χρόνια. Αρκετά χρόνια. Τα τρία που έχουν ήδη διανυθεί κι αυτά που έρχονται.
Έχοντας χάσει οι Έλληνες την εθνική ανεξαρτησία τους, τις δουλειές τους, το δικαίωμα στην δημόσια Υγεία και Παιδεία, το μέλλον των παιδιών τους, θα περίμενες κανείς να έχουν διατηρήσει την αξιοπρέπειά τους. Να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους οι πολιτικοί να μη λένε ψέματα και να δείχνουν στοιχειώδη σεβασμό στο 1.5 εκατομμύριο των ανέργων αλλά και σε αυτούς που δουλεύουν παρτ-τάιμ για τετρακόσια ευρώ το μήνα κι ακόμη λιγότερα.

Μισό χάπι, μισή ζωή...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Με μακάβριο τρόπο, το θρυλικό «ολίγον έγκυος» επανέρχεται: ολίγον ζωντανοί, ολίγον ετοιμοθάνατοι.

Ένας στους πέντε πάσχοντες από χρόνιο νόσημα κόβει το χάπι του στη μέση για να κάνει οικονομία, σύμφωνα με μια έρευνα για τις ιδιωτικές φαρμακευτικές δαπάνες που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη εβδομάδα στα Νέα. Η είδηση δεν μας ξαφνιάζει.  Λίγες μέρες νωρίτερα, σε μια εκπομπή της υπό κατάληψη ΕΡΤ, ένας καρδιολόγος από το Αττικό Νοσοκομείο έλεγε ότι πολλοί ασθενείς τον παρακαλούν: «Γιατρέ, κόψε κάτι!»  εννοώντας να τους γράψει λιγότερα φάρμακα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν τη συμμετοχή στην αγορά τους.

Εδώ δεν μας παρηγορεί η σκέψη ότι υπάρχουν και χειρότερα, δηλαδή ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καμία πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Τουλάχιστον αυτοί που κόβουν το χάπι τους στη μέση είναι σε καλύτερη θέση από τους ανασφάλιστους. Όμως αυτό το μισό χάπι μοιάζει πιο θλιβερό από το «καθόλου χάπι». Ενώ θεωρητικά υπάρχουν οι δυνατότητες για θεραπεία, το ίδιο το χέρι του αρρώστου «κόβει κάτι».

Ο καρδιοπαθής που κόβει το χάπι του στη μέση δεν βρίσκεται στο τελευταίο σκαλί της εξαθλίωσης, όμως κατρακυλά προς τα κει. Δεν είναι ούτε ξεγραμμένος, ούτε θεραπευμένος. Ακροβατεί μες στην αβεβαιότητα: σήμερα ζεις, αύριο πεθαίνεις. Σαν τους φτωχούς της πόλης που αγοράζουν από καροτσάκια της οδού Αθηνάς κονσέρβες ψαριού χωρίς ημερομηνία λήξης και με απροσδιόριστη χώρα προέλευσης. Δεν στέκονται στην ουρά των συσσιτίων, δεν γίνονται αντικείμενο φιλανθρωπίας, η αξιοπρέπειά τους μένει αλώβητη. Θα χορτάσουν ξέροντας ότι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. 

Το κομμένο στη μέση χάπι είναι μια κίνηση απελπισίας, αλλά και τρεμάμενης, σχεδόν μυστικιστικής ελπίδας. Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάνεις κάτι, ότι αποφεύγεις το «δεν κάνω τίποτα», την πλήρη παραίτηση. Ποιος ξέρει, ίσως το μισό χάπι να κάνει τη δουλειά του, να καθυστερήσει αν όχι να εμποδίσει την πλήρη κατάρρευση. Με μακάβριο τρόπο, το θρυλικό «ολίγον έγκυος» επανέρχεται: ολίγον ζωντανοί, ολίγον πεθαμένοι.

Με μισό χάπι, με  μισή ελπίδα μοιάζουν οι υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας. Μισή, μισερή ζωή μάς τάζουν. Μισός μισθός και σύνταξη μισή της μισής. Δεν θα γίνεις καλά, λένε στο λαό, δεν θα ξαναγυρίσεις εκεί που ήσουνα, δεν θα ζήσεις σαν άνθρωπος, αλλά μπορεί και να μην πεθάνεις σήμερα. Μπορεί εσένα να σε φάμε τελευταίο.

(ΠΡΙΝ, "Το τέλος της αγοράς", 30-6-2013)

Η απελευθερωτική ψήφος....

Γράφει ο Βασίλειος Παππάς, απο το Left.gr...

Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών Τρικάλων και γονέας υποψηφίου στις πανελλήνιες

Επιτέλους! Μετά από πολλά πολλά χρόνια ξανασυναντηθήκαμε. Αμνήμονες και κομματάρχες και πούροι επαναστάτες. Συνεπείς στη γραμμή του κόμματος και οπορτουνιστές. Αγνοί αριστεροί και τίμιοι δεξιοί. Προφήτες των επερχομένων δεινών και λαοπλάνοι. Τιμητές των πάντων και καρεκλοκένταυροι.

Αλλά και πολλοί άλλοι. Που επί τρία χρόνια έβλεπαν και βλέπουν να «κουρσεύουν» τους κόπους τους. Που λοιδορούνται από το πολιτικό κατεστημένο, που βγαίνει στα ΜΜΕ και κομπάζει «εγώ διόρισα τη γυναίκα σου ρέ» και βιώνουν την ανέχεια και την απαξίωση. Που θεωρούνται εκ προοιμίου τεμπέληδες και κοπανατζήδες. Που προσπαθούν να περισώσουν όσα δυνατόν περισσότερα μπορούν. Και ώρες διδασκαλίας, και γιορτές έξω από τα καθιερωμένα, και εκδρομές με παιδευτικό χαρακτήρα και ευρωπαϊκά προγράμματα ώστε οι μαθητές μας να γίνουν κοινωνοί παιδείας και αντιλήψεων που να ξεφεύγουν από τα στενά εθνικιστικά πλαίσια. Όλοι αυτοί «οι τεμπέληδες» διεκδικούν το «δικαίωμα στην τεμπελιά»;;; Προφανώς όχι. Διεκδικούν ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑ. Διεκδικούν το αυτονόητο. Το δικαίωμα στην εργασία. Και έρχεται ο οσφυοκάμπτης βουλευτής και κραυγάζει για τα «γαϊδούρια» που απεργούν. Και έρχεται ο γκεμπελίσκος υπουργός και μιλά για το αδιανόητο της απεργίας στις εξετάσεις. Μα εμείς, όλοι, οι περισσότεροι, οι πολλοί για τους δύσπιστους, διδάσκουμε τα παιδιά για οράματα και αλήθειες, τους συντροφεύουμε στο ταξίδι για την Ιθάκη (η Ιθάκη δεν είναι αυτοσκοπός), τους μιλάμε για κοινωνικούς και εθνικούς αγώνες, είμαστε αυτοί που καταλαβαίνουμε τις αγωνίες τους και εισπράττουμε τα αδιέξοδά τους.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ λοιπόν. Αυτό ψήφισαν οι συνάδελφοι και συνοδοιπόροι της κοινής προσπάθειας καθηγητές. Δεν υπήρξαν αλαλαγμοί και ιαχές. Τα χειροκροτήματα μετρημένα. Περίσκεψη και προβληματισμός. Αλλά και ανακούφιση. Ακόμη και αν συρθούμε στις εξετάσεις, θα ξέρουν οι τρικομματικοί κυβερνώντες ότι είμαστε και θα είμαστε απέναντι. Και μάλιστα μετρημένοι και καταγραμμένοι στη συνείδηση των μαθητών μας. Όχι άβουλοι και μοιραίοι, αλλά σκεπτόμενοι και βαθιά προβληματισμένοι με αγωνιστική διάθεση όση μπορεί να διαθέσει και να καταθέσει ο καθένας μας.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ζητά και θα ζητά από τον δάσκαλο η κοινωνία, όταν και η κοινωνία που διαμορφώνουν τα ΜΜΕ, θα αρχίσει και αυτή να σκέφτεται για την παιδεία που οδηγεί τους μαθητές στον καιάδα του 67 % νέων ανέργων.
Τελικά ήταν ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ Η ΨΗΦΟΣ.

Υ.Γ. Στο σχολείο εμφανιζόμαστε, αν εμφανιζόμαστε με περιβραχιόνιο «επιστρατευμένος».

Το ποσοστό της λοβοτομής...

kats-woman...

Δε με τρόμαξαν οι δημοσκοπήσεις που θέλουν το 30% των Ελλήνων, όχι μόνο να έχει συμφιλιωθεί με τη χούντα, αλλά να πιστεύει ότι τότε ήταν καλύτερα. Δε με τρομάζει και δε με παραξενεύει τίποτα πια. Για την ακρίβεια, έχω συμφιλιωθεί κι εγώ με την κατάσταση.

Γεννήθηκα και έζησα πολλά χρόνια της ζωής μου σε πόλη φτιαγμένη από τη χούντα. Στην εξωτική Κομοτηνή, το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς, είναι το σπαθί. Πώς πάνε και φωτογραφίζονται στην Ακρόπολη οι επισκέπτες της Αθήνας, ενώ οι Αθηναίοι δεν έχουν πατήσει; Ένα τέτοιο πράμα συμβαίνει και με το σπαθί. Οι επισκέπτες στήνονται στο επιβλητικό, αν όχι τερατώδες, μνημείο της χούντας και φωτογραφίζονται, πιστεύοντας ίσως πως πρόκειται για μνημείο πεσόντων ηρώων, ενώ οι ντόπιοι το προσπερνούν αδιάφορα. Ε, εντάξει, όχι όλοι. Κάποιοι το κοιτούν και αναπολούν. Δεν είναι λίγοι. Κοτζάμ σπάθα, δε θα μπορούσε να λοβοτομήσει και να ευνουχίσει;

Μπορούσα ακόμη και σε καθημερινή βάση να πετύχω κάποιον από αυτούς τους λοβοτομημένους και ευνουχισμένους, που θα μιλούσε για τα θαύματα που έκανε η χούντα στην περιοχή. Έχτισε δημόσια κτίρια χουντικής αισθητικής και καλά που ήταν κι αυτή και έκλεισε το ποτάμι. Στην Κομοτηνή κυλούσε ένα ποτάμι που δεν ήταν καθόλου σιγανό και το νερό του καθόλου γάργαρο. Και ζημιές είχε προκαλέσει και ψυχές είχε πάρει και εστία μολύνσεως ήταν. Το όνομά του τα λέει όλα: Μπουκλουτζάς. Σκατάς, στα ελληνικά. Ε, πολλοί Κομοτηναίοι πιστεύουν ότι άμα δεν ήταν η χούντα, δε θα έκλεινε. Δε θα υπήρχαν δρόμοι, δε θα χτίζονταν κτίρια, θα μέναμε στην εποχή των καμηλιέρηδων, σιγά μην ερχόταν και φως-νερό-τηλέφωνο στην περιοχή.

Δε με εντυπωσιάζει καμιά δημοσκόπηση και δεν τρομάζω με καμιά νοοτροπία. Τη νιώθω από παιδί και ξέρω. Ξέρω ότι πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει αυτό το 30% που θα αποτελείται από ανόητα, ασυνείδητα ανθρωπάκια που θα κοιτάνε να βολέψουν τον κώλο τους κι ας είναι αυτό το βόλεμα, σοδομισμός για τους κώλους των υπολοίπων. Αυτό το 30% σύρθηκε δεξιά κι αριστερά, άραξε στο κέντρο, έγλειψε κώλους, έστησε κώλους, δε βολεύτηκε στη μία στάση, στήθηκε στην άλλη. Ακολούθησε τις τάσεις της κάθε εποχής, μεγαλοπιάστηκε, σπούδασε αλλά δε μορφώθηκε, αγόρασε ακριβά αυτοκίνητα για να πουλήσει μούρη και στέγασε το κιτσαριό του σε χλιδάτα σπίτια. Σπίτια πολλών τετραγωνικών. Και άντε να πληρώσεις το χαράτσι, όπως κι αν το 'χουνε βαφτίσει. Αυτό το 30% και η νοοτροπία του είναι που φέρανε και το είδος της χούντας που ζούμε τώρα.

Οι παλιοί αναπολούν τις εποχές που γλείφανε κάνα κόκαλο απ’ τα κουφάρια που άφηνε η χούντα, τα παιδιά τους, εθισμένα στην ίδια νοοτροπία, τραβάνε ζόρια ξαφνικά και θέλουν να ζήσουν τις ίδιες δόξες. Λογικό το βρίσκω. Όσο λογικό είναι και το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης. Όσο λογική είναι η ύπαρξη αυτού του επικίνδυνου 30% που ζει ανάμεσά μας και καθορίζει τις μοίρες των υπολοίπων.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν συμφιλιωθεί με οποιαδήποτε κατάσταση εκτός της αξιοπρέπειας. Κι εγώ έχω συμφιλιωθεί με το ότι ζούνε ανάμεσά μας. Δεν εντυπωσιάζομαι όταν περπατάω στο δρόμο, πάω στο περίπτερο, μπαίνω στο λεωφορείο και συναντάω μια υστερική θείτσα που φωνάζει ότι η χρυσή αυγή θα μας σώσει. Δεν κοιτάζω πλέον παράξενα τον τύπο με το στάιλινγκ του χρυσαυγίτη και τα μπράτσα εκτεθειμένα χειμώνα καλοκαίρι, ώστε να φαίνονται τα τατού με τους σταυρούς, τους μαίανδρους και τη λέξη «Ελλάς». Δε μένω με έκφραση χάνου παρακολουθώντας παρέλαση χρυσαύγουλων στους δρόμους της Νάουσας. Έχω συμφιλιωθεί με την ύπαρξη του κιτσαριού, της αμορφωσιάς, της αήττητης βλακείας, αλλά και με την ήττα των αξιών. 

Αυτό που ζούμε, μας αξίζει και πρέπει να το υποστούμε. Γιατί ανεχόμαστε αυτό το 30% των ηλιθίων ελληναράδων. Δεν ξέρω αν μπορούμε να τους αλλάξουμε και πώς. Σίγουρα όμως με την ανοχή μας, αυτό το ποσοστό θα μεγαλώνει. 

Η χιλιοστή συνιστώσα της αξιοπρέπειας από την Ιερισσό...

Παναγιώτης Μαυροειδής, απο το Αριστερο Blog...

Έκανε το γύρο της Ελλάδας το βίντεο με την ηλικιωμένη γυναίκα στην Ιερισσό, να υπερασπίζει τον αγώνα και να εξευτελίζει τον στρατό εισβολής των ΜΑΤ στο μικρό χωριό της Χαλκιδικής.

Η γυναίκα με τα μαύρα ρούχα και τα άσπρα μαλλιά δεν κρατούσε ούτε πλακάτ, ούτε όπλο, ούτε μολότοφ. Ίσως δεν το επέτρεπε  η ηλικία της και το ασταθές βάδισμά της.

Απλά, τραγουδούσε, μέσα από τη μάσκα της, με σθένος, έμπλεη από  δίκιο και θάρρος, μπροστά στους κρυμμένους πίσω από τις ασπίδες και στολές,  άντρες των δυνάμεων καταστολής.
Δεν τραγούδησε ούτε τη Μασσαλιώτιδα, ούτε τη Διεθνή, ούτε κανένα άλλο σύγχρονο τραγούδι που υμνεί τον αγώνα και την εξέγερση. Δανείστηκε, για την ανάγκη της περίστασης,  αυτό που η ίδια γνώριζε.
‘’Δε μας φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες, τα κανόνια. Μόνο μας φοβίζουνε του Μπιζανιού τα χιόνια’’.
Θα πει κάποιος: ‘’τίποτα περισσότερο από ένα παλαιομοδίτικο τραγουδάκι της εποχής του πρώτου παγκόσμιου πολέμου’’. Από πρώτη άποψη έτσι είναι.
Τι είναι όμως αυτό που, ενδεχομένως, έκανε αυτό το στίχο  να επιστρατευτεί ακριβώς τη στιγμή μιας σύγχρονης μάχης, στην οποία δεν αντιπαρατάσσονται εθνικοί στρατοί;
Είναι η  δύναμη των ανθρώπων να αναγνωρίζουν και να  αντιμετωπίζουν  καταστροφές, όπως ένα πόλεμο και κάθε είδους εισβολές στη ζωή τους,   όπως πραγματικά είναι. Δηλαδή όχι σαν θεόσταλτες και αναπόδραστες συμφορές, όχι σαν νόμιμες κανονικότητες,  αλλά ως ανθρώπινες κατασκευές, υποκειμενικές επιλογές κυβερνήσεων, τάξεων  ή κρατών και ως τέτοιες  τις αψηφούν, τις περιφρονούν, τις αντιπαλεύουν.
Κάθε κοινωνική μειοψηφία που έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη τάξη, βαφτίζει σαν νόμο το δικό της συμφέρον. Έτσι, αυτόματα η αμφισβήτηση των προνομίων της καθίσταται παράνομη.
Έχει επίσης το μονοπώλιο της βίας, μετατρέποντας την αντίσταση στον αυταρχισμό της, σε ‘’παράνομη, τρομοκρατική βία’’.
Πάντα ωστόσο θα υπάρχουν Σπάρτακοι, κομμουνάροι, μπολσεβίκοι, αντάρτες της ζωής, της πόλης, της υπαίθρου και του βουνού, επαναστάτες της σκέψης και της δράσης, στο δρόμο και στο στίχο, που θα χαράζουν ένα άλλο δρόμο, καθ ‘όλα ηθικό και νόμιμο στην πλατιά λαϊκή συνείδηση. Ακόμα και όταν αυτοί  σαν πρόσωπα, ομάδες, κόμματα και ρεύματα θα αστοχούν τραγικά, θα γεννιούνται καινούργιοι, καθώς θα επιζεί αυτό το βαθύτερο που επιχείρησαν να αντιπροσωπεύσουν.
Το Μπιζάνι δεν είναι τίποτα άλλο παρά το βουνό της αυτοθυσίας, του θανάτου και της νίκης στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά, αυτά τα ‘’χιόνια’’ του Μπιζανιού, που ο στίχος θέλει αυτά και μόνο να φοβόμαστε,   δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα, αλλά σπορά της φύσης. Η ύπαρξή τους μας δυσκολεύει σε δοσμένες συνθήκες, πρέπει να τα διαβούμε, να τα ‘’νικήσουμε’’, όχι όμως  χωρίς την αναγνώρισή μας και το σεβασμό μας, καθότι αυτά καθόλου δεν ευθύνονται για το ότι  αποτελούν το πεδίο διαπάλης των ανθρώπινων ελεεινοτήτων.
Η κοινωνίας μας όλη, ακόμη και αν τη φανταστούμε χωρίς τους εισβολείς και τους αφέντες, είναι ένα Μπιζάνι. Με τη δυνατότητα και την ανάγκη να την αλλάξουμε, να την κάνουμε πιο ανθρώπινη, ελεύθερη  και δίκαιη, αλλά και με την τάση της προσκόλλησης στις κληρονομημένες συνήθειες και την αποδοχή των άσχημων πραγμάτων. Με το ‘’καθήκον’’ να συγκρουστούμε με το ‘’δε βαριέσαι’’, το ‘’εγώ  θα σώσω τον κόσμο;’’, την υποταγή στην εξουσία και τα ψέματά της, αλλά και την ανάγκη να σεβαστούμε πως αυτοί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι  θα πρέπει να βρουν τα δικά τους βήματα   και όχι να ακολουθήσουν σωτήρες.
Το πιθανότερο όλων είναι η γιαγιά της Ιερισσού να μη γνωρίζει διαλεκτική, κάλλιστα όμως μπορεί να την διδάσκει με το δικό της τρόπο.  Εξέφρασε σε μια τόση μικρή στιγμούλα το μεγαλείο της αξιοπρέπειας αυτών που απειλείται ο χώρος τους, η ζωή τους, κόντρα σε κάθε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα  των αφεντάδων νόμο. Αφεντάδων,  οικονομικών και πολιτικών, ελλήνων και αλλοεθνών .
Είναι αυτό που δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ  κανένας Σαμαράς, Δένδιας ή Βορίδης, αλλά και κάθε άλλος γελοίος άνθρωπος της εξουσίας, που κοιμάται και ξυπνάει ονειρευόμενος επενδυτές και δουλεμπόρους ζωής, ομορφιάς και ελπίδας. Αλλά και αυτοί που δεν νοιώθουν βαθειά ότι η  πολιτική, η πραγματική δημοκρατία, η αληθινή επανάσταση και κίνηση προς τα εμπρός, δεν κρίνονται στα εκλογικά ποσοστά, στους σημερινούς θεσμούς της νοθευμένης υποκριτικής δημοκρατίας και στις κοινοβουλευτικές αγορεύσεις, αλλά στη λαϊκή αυτό-οργάνωση και δράση. Και αυτή είναι μια πηγή πανέμορφη και αστείρευτη.
Ναι λοιπόν, η γιαγιά της Ιερισσού, άγνωστη σε όλους εμάς, που έπραξε όπως νόμισε, που αγνοεί τα δικά μας σχόλια και ερμηνείες, αποτελεί πραγματικά τη χιλιοστή συνιστώσα της αξιοπρέπειας του αγώνα… Δεν μπορεί ούτε να συλληφθεί, ούτε να απειληθεί. Γιατί θα μείνει πίσω, ολοζώντανο, ακόμα πιο επικίνδυνο, το κοφτερό ερώτημά της στους σαστισμένους ΜΑΤατζήδες:
‘’εσείς δεν έχετε μανάδες ρε;’’

η βροχή των βατράχων...

part II...

Πετάγεται στο timeline μου το λογότυπο της εταιρείας που με απέλυσε. Βράζω και μόνο που το βλέπω. Κάποιες μέρες μετά την απόλυση μου, σχεδόν ονειρευόμουν, να καταστραφούν. Να γίνει κάτι και να καταστραφούν. Επέτρεπα στον εαυτό μου να θυμώσει, χωρίς καμία τύψη, εξάλλου είχα κάθε λόγο, με είχαν απολύσει. Άσε που πίστευα κιόλας  πως η δουλειά μου εκεί μέσα ήταν πολύ πιο έντιμη από των περισσοτέρων. Μετά είπα στον εαυτό μου να μην συνεχίζει να παίζει το χαρτί του θυμού. Όσο σκέφτεσαι τέτοια τόσο δηλητηριάζεσαι, έλεγα και ξανάλεγα. Να πάνε να γαμηθούν, στην τελική χάρη σου κάνανε, δεν τους άντεχες.
Οι μήνες πέρασαν και όντως όλο αυτό μου βγήκε σε καλό. Τέλος, η εβδομαδιαία γκρίνια και η προσπάθεια για το αυτονόητο. Έχω επιτέλους χρόνο για μένα, μπορεί να μην έχω λεφτά αλλά δεν είχα ούτε όταν δούλευα. Πριν δεν είχα ούτε λεφτά, ούτε χρόνο, ούτε ενέργεια. Όσο περνάει ο καιρός τόσο καθαρίζει το κεφάλι μου από τις τελευταίες ενοχές που με κρατούσαν δέσμια σε μια πραγματικότητα που δεν μου ταιριάζει. Αυτή των κλιματιζόμενων γραφείων με τα ψεύτικα χαμόγελα που πολλάκις έχω αναφερθεί.
Τι είναι αυτό όμως που ακόμα με τσαντίζει όταν βλέπω το λογότυπο τους; Η απόλυση μου επιβεβαίωσε μια θεωρία που απέκτησα στην πρώτη μου δουλειά στη χώρα και είναι η εξής. Οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα θέλουν αυλικούς και όχι εργαζόμενους  που μπορούν να ανατρέψουν καθιερωμένες μεθόδους προκειμένου να γίνουν ακόμα πιο δημιουργικοί. Δε μπορούν να αντέξουν το δεύτερο γιατί είναι έτσι φτιαγμένη η αλυσίδα, που δεν αντέχει. Οι πιο πάνω βρέθηκαν εκεί είτε από χάρη, είτε με χοντρό βύσμα, είτε γιατί ήταν το ίδιο κουτοπόνηροι με τα μεγάλα αφεντικά. Εντάξει μπορεί η θεωρία μου να μην έχει φοβερή βάση και να κακόπεσα στην επαγγελματική μου πορεία. Αλλά η αλήθεια είναι πως όπου και αν βρέθηκα είχα προϊσταμένους που τους σεβόμουν από υποχρέωση και όχι για την προσωπικότητα τους ή το ταλέντο τους. Οι περισσότεροι ήταν και είναι άνθρωποι χωρίς άλλα ενδιαφέροντα, χωρίς όνειρα για τη ζωή, χωρίς ανοιχτούς ορίζοντες ή πνευματικές αναζητήσεις. Άνθρωποι-εργαλεία, αυλικοί του λίγο-πιο-πάνω στη σκάλα. Άνθρωποι βατραχοποιημένοι*, χωρίς δικά τους λόγια. Όλη τους η ζωή ένα όνειρο για μια μεγαλύτερη καρέκλα, ένα μεγαλύτερο γραφείο, λίγα περισσότερα μηδενικά το μήνα.
Αυτό λοιπόν που με θυμώνει πίσω από το λογότυπο της εταιρείας είναι η συνειδητοποίηση πως οι εταιρείες στην χώρα πάσχουν από αυτό που πάσχει η ίδια η χώρα. Από αυτό το πασοκοδεξιόοικογένειακοκρατούμενο καθεστώς. Το φαινόμενο Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Το φαινόμενο του φελλού που επιπλέει με τις πλάτες του μπαμπά. Από κάτω ακολουθούν οι πιστοί αυλικοί, αυτοί που πάντα ήθελαν ένα επίθετο, οι άνθρωποι εργαλεία, αυτοί που ελπίζουν πως θα καταφέρουν να ζήσουν τη ζωή των άλλων γιατί η δικιά τους μοιάζει μίζερη.
Στην τελευταία μου δουλειά είχα μια τέτοια για προϊστάμενη. Μερικές φορές ακόμα σκέφτομαι πως θα ήθελα κάποια στιγμή να την προδώσει το σύστημα που με τόσο ζήλο υπηρετεί. Αλλά μέσα μου ξέρω πως όσο τα πράγματα παραμένουν όπως είναι, το σύστημα δεν θα την προδώσει ποτέ. Είναι το μεγαλούργημα του, το παιδί του, το υπόδειγμα του.
Σκέφτομαι πως είμαι τυχερή, ναι είμαι τυχερή και με αυτό δεν πάω να γλυκάνω κάποια πίκρα. Είδα όλη την ασχήμια μπροστά μου. Δοκίμασα τη ζωή τους και την απέρριψα. Αυτή μάλλον ήταν η διαδρομή που έπρεπε να καλύψω για να ξέρω σήμερα πως η ευτυχία κρύβεται στα χαμόγελα των ανθρώπων που αγαπάμε, στις σχέσεις μεταξύ μας, στον χρόνο που αφιερώνουμε στα πράγματα που γουστάρουμε. Στο χρόνο που αφιερώνουμε στον αγαπημένο μας, στο σκύλο μας, στους φίλους μας. Σε καμία καριέρα, σε κανένα γραφείο πολυεθνικής, με κανένα μάνατζερ. Εκεί κρύβονται μόνο μιλτιάδηδες.
*σύνδρομο του βατράχου στο ζεστό νερό. Το εικονικό πείραμα πάει ως εξής. Αν βάλεις έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει τότε πιθανότατα ο βάτραχος θα πηδήξει έξω από αυτή. Αν όμως βάλεις τον βάτραχο σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό που σιγά σιγά το ζεσταίνεις, τότε ο βάτραχος θα παραμείνει εκεί μην μπορώντας να αντιληφθεί τον κίνδυνο. Περισσότερα εδώ
υ.γ. το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος #28 του ηλεκτρονικού περιοδικού babushka

Μπαλοθιές στη Συγγρού; Δεν σκέφτηκα ούτε προς στιγμή ν’ ανησυχήσω....

γράφει ο Γιώργος  Πρίμπας,  24grammata...

Η ηλικία της δεν πρέπει να ήταν πάνω από σαράντα χρονών, τουλάχιστον έτσι μου είπε το πρόσωπο που κατά κάποιο τρόπο πρωταγωνίστησε στο περιστατικό, και η εμφάνισή της δεν έδειχνε κάτι που να σε υποψίαζε, όταν πριν μερικές μέρες περπατώντας λίγο μετά το σούρουπο, σε κάποιο δρόμο της Καλλιθέας, διακριτικά – πάει να πει με γρήγορες κινήσεις και με κλεφτές ματιές να μην υπάρχουν γύρω της άλλα πρόσωπα – έψαχνε στους κάδους σκουπιδιών και όταν κάποια στιγμή ανακάλυψε, μέσα σε μία σακούλα σκουπιδιών, απομεινάρια τροφής χωρίς δεύτερη σκέψη τα έφαγε. Προφανώς και δεν κομίζω γλαύκας στην Αθήνα του μνημονίου, αλλά όταν το φιλικό μου πρόσωπο την προσέγγισε, επιχειρώντας να της προσφέρει κάποια χρήματα, έλαβε την απάντηση της, πριν με γοργά βήματα απομακρυνθεί, πως έψαχνε μια σακούλα σκουπιδιών της στην οποία πρέπει από λάθος να πετάχτηκε κάτι που δεν ήταν σκουπίδι.
Επειδή η λέξη αξιοπρέπεια έχει χάσει το νόημα της δε θα την χρησιμοποιήσω. Στην αντίδραση αυτή και δυστυχώς εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας δε βλέπω παρά την περηφάνια εκείνη την αναμεμειγμένη με τον τρόμο της μοναξιάς που έχει επιβάλει αυτή η καπιταλιστική κοινωνία σήμερα και ως Καλλιθεάτης  δεν μπορώ παρά να θυμίσω το τέλος που βίωσε ο μεγάλος ποιητής και λογοτέχνης Γιάννης Γρυπάρης τον τραγικό χειμώνα της γερμανικής κατοχής του 41-42 σβήνοντας τελικά την 11η Μαρτίου 1942 από ασιτία μέσα στο σπίτι του (σήμερα : Οδός Γρυπάρη 112).
Κάθε μέρα λοιπόν στην Ελλάδα του μνημονίου [την οποία οι βασικοί ένοχοι για την κρίση, αφού πρώτα κατέκλεψαν και εξασφάλισαν τα κλεμμένα στην Ελβετία, και οι γραφικοί ιδιωτικά ή και δημόσια λέγοντες και γράφοντες λακέδες τους τολμούν να αποκαλούν το τελευταίο σοβιετικό κράτος]  ακούμε για κάποιον που έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο προσωπικής αντοχής βρίσκει έναν τρόπο να απομακρυνθεί από αυτήν, ενίοτε διαθέτοντας προς τούτο ακριβώς μία σφαίρα.
Αυτές οι σφαίρες, οι θάνατοι μάλλον που προκαλούσαν και προκαλούν και αν δεν υπάρξει ανατροπή θα εξακολουθούν να προκαλούν, δεν είδαμε να συγκινούν κανέναν από τους ενόχους της κρίσης. Κανένας τραπεζίτης, κανένας κεφαλαιοκράτης, καμία ΕΕ, καμία τρόικα, κανένας από αυτούς που κυβέρνησαν και κυβερνούν δεν ανησύχησε. Αφενός, υποθέτω,  πως επειδή αυτές οι σφαίρες οδηγούντο από το χέρι του απελπισμένου ανθρώπου προς τον ίδιο ένιωθαν ασφαλείς αφετέρου γιατί δεν χάλαγαν τα νούμερα τους και δεν αλλοίωναν τις στατιστικές τους, για να μην πούμε ότι μπορεί να έβλεπαν ότι τους απαλλάσσουν από κόστη.
Και ξαφνικά (με ή χωρίς εισαγωγικά) περί την 2.20 π.μ. της Δευτέρας 14 Ιανουαρίου 2013 πέσανε δυο μπαλοθιές στα γραφεία της ΝΔ σε ώρα που δεν υπήρχε κανείς ο δε πρόεδρος του κόμματος και πρωθυπουργός της χώρας βρισκόταν πολλά χιλιόμετρα μακριά και έκτοτε όλοι ξαφνικά ανησυχούν. Επιστροφή της τρομοκρατία λένε. Τώρα επέστρεψε; Και αυτό που βιώνει δηλαδή  η ελληνική κοινωνία τόσα χρόνια τι είναι; Αποσοβιετικοποίηση και εξορθολογισμός του συστήματος ;
Η βία λένε, αναμασώντας για πολλαπλή φορά τη γνωστή και άγλυκη πια καραμέλα, είναι καταδικαστέα από όπου και αν προέρχεται.
Ναι, αλλά προσωπικά δεν βλέπω να προέρχεται «από όπου» ούτε από τρεις ούτε καν από δύο χώρους. Η βία που βιώνουμε βλέπω να προέρχεται μόνον από ένα χώρο και αυτός είναι ο χώρος που εκπροσωπούν οι κυβερνώντες απροκάλυπτα πια από το 2009 και μετά.
Είναι ο χώρος που επαγγέλλεται τη μεταφορά του πλούτου από τους πολλούς στους ελάχιστους, ο χώρος του κεφαλαίου, των τραπεζών, του ΔΝΤ, της ΕΕ και των διάφορων G8-G20, οι εκατό πλουσιότεροι στον κόσμο που μέσα στο 2012 αύξησαν την περιουσία τους από τα 1,65 στα 1,9 τρις δολάρια, είναι δηλαδή ο καπιταλιστικός κόσμος που επελαύνει απαιτώντας τις ζωές μας,. Αυτός είναι η μόνη βία και η μόνη τρομοκρατία.
Είτε οι μπαλοθιές ήταν προβοκάτσια – ξέρουμε ποιος ωφελείται, αλλά η αστυνομία που συνήθως ψάχνει σ’ ένα έγκλημα οικονομικής φύσης τον ένοχο μεταξύ αυτών που πιθανόν θα ωφεληθούν θα το κάνει και τώρα; – κλπ είτε τέλος πράγματι οφείλεται σε κάποια ομάδα αντιεξουσιαστών, που πάντως φρόντισε να μην υπάρχουν θύματα στην κίνηση τους αυτή, άμεση τρομοκρατία σε βάρος του ελληνικού λαού δεν υπάρχει.
Το επαναλαμβάνω: άμεση τρομοκρατία σε βάρος ελληνικού λαού δεν υπάρχει.
Η τρομοκρατία που βιώνει ο ελληνικός προέρχεται μόνον από την εξουσία η οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα των ελάχιστων και από κανέναν άλλο. Μια εξουσία που αδιαφορεί για τον άνθρωπο και κυνικά διατυμπανίζει, και ιδίως μέσω των φερέφωνων της , ότι έτσι έπρεπε να γίνει και πως η εξαθλίωσή μας είναι η λύση του καπιταλισμού τους.

Ποιος από αυτούς πήγε να ρωτήσει αυτή τη γυναίκα πως ζει;