Καράβια, αλήτες...

Της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Το παραμύθι είναι παλιό: "Πού να το πιάσεις, ρε, το καράβι να το φορολογήσεις; Κάνει μια έτσι, ρε, το καράβι και φεύγει! Το παίρνει ο εφοπλιστής, ρε, και το πάει σ' άλλη σημαία! Και τι θα γίνει ο κόσμος που δουλεύει στα βαπόρια, ρε, τι θα γίνει η χώρα χωρίς συνάλλαγμα;".

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι, των δολαρίων και της δραχμής, και ήλθον οι χρόνοι του ευρώ και της εξαφάνισης του Έλληνα ναυτικού που γυρίζει τις εφτά θάλασσες για να φέρει συνάλλαγμα στη χώρα και γιαπωνέζικα κουρδιστά παιχνίδια στα παιδιά του. Η Αλεξάνδρα Λαδικού δεν περιμένει δακρυσμένη τον καπετάνιο Μάνο Κατράκη και στα ναυπηγεία μείνανε μόνο σκουριασμένα χέρια. Αλλά το παραμύθι της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας είναι πάντα ζωντανό και πειστικό, διότι οι εφοπλιστές ανθούν και θάλλουν και παραγγέλνουν θηριώδη πλοία σε θηριώδη ξένα ναυπηγεία.
Τη δεκαετία του 1980 στα ποντοπόρα δούλευαν 120.000 Έλληνες. Αυτοί ήταν το κορμί και η ψυχή της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας. Αλλά είχαν γερά συνδικάτα με θρυλική παράδοση και κατέστησαν ασύμφοροι. Σήμερα έχουν μείνει μόνο 4.000. Μεσολάβησε μια μεγάλη "μεταρρύθμιση", που ονομάστηκε "νόμος για την οργανική σύνθεση των πληρωμάτων" και οδήγησε στον σταδιακό αφελληνισμό της ναυτιλίας, αφού επέτρεπε στους εφοπλιστές, που φυσικά δεν είναι ρατσιστές, να χρησιμοποιούν φτηνούς Φιλιππινέζους, Πακιστανούς κ.λπ. ως κατώτερα πληρώματα. Πατήρ της μεγάλης αυτής "μεταρρύθμισης" δεν ήταν κανένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός και μήτηρ καμία τρόικα. Ήταν η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση της "Αλλαγής" και του Ανδρέα Παπανδρέου, το έτος 1982. Ο πρώτος υπουργός Ναυτιλίας του ΠΑΣΟΚ, ο αντιστασιακός Στάθης Γιώτας, παραιτήθηκε για να μην υπογράψει αυτό το νομοσχέδιο. Ο δεύτερος χρωστούσε: "Αν δεν ήταν ο Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας". Έτσι ο Γιώργος Κατσιφάρας πέρασε το νομοσχέδιο, υπαγορευμένο από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, με πρόεδρο τότε τον Αριστομένη Καραγιώργη. Παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις, πορείες και πολυήμερες απεργίες, οι εφοπλιστές πήραν αυτό που ήθελαν εκβιάζοντας με τον ίδιο τρόπο: ότι θα πάρουν τα βαπόρια τους και θα τα πάνε σε άλλη σημαία.
Και τότε, βέβαια, όπως και σήμερα, ένα μικρό μόνο μέρος των ελληνόκτητων πλοίων ήταν υπό ελληνική σημαία και η "καρδιά" του ελληνικού εφοπλισμού δεν βρισκόταν στον Πειραιά, αλλά στο Λονδίνο, όπου και σήμερα εδρεύει το περίφημο Comittee. Μόνο 820 ποντοπόρα (δηλαδή το 20% του συνόλου των ελληνόκτητων) είναι στην ελληνική σημαία, ενώ τουλάχιστον 3.700 είναι σε σημαίες ευκαιρίας.
Και τότε, όπως και τώρα, η φορολογική μεταχείριση των εφοπλιστών ήταν σκαναδαλώδης, με επίκληση του ίδιου πάντα παραμυθιού. Είναι νωπή η προκλητική απάντηση "ναι, καλά, αν με βρεις, φορολόγησέ με" του Βίκτωρα Ρέστη προς τον Αλέξη Τσίπρα μέσω Bloomberg. (Τον βρήκε βέβαια εν τω μεταξύ η Δικαιοσύνη για ένα σωρό κακουργήματα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Τώρα, λοιπόν, που μας θύμισε το Spiegel τις 58 φοροελαφρύνσεις, που έχει ο κάθε Ρέστης, τα 15 εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσαν όλοι μαζί ως φόρο, έναντι 56 δισ. που πλήρωσαν οι ναυτικοί, σημειώστε ότι θα πλήρωναν 10 δισ. αν έλειπαν οι φοροαπαλλαγές τους. Διότι και λεφτά υπάρχουν και το παραμύθι δεν έχει πλέον δράκο.

Φασισμός και κλειδαρότρυπα...

της Ευγενίας Λουπάκη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:
Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε,
τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.
Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.
Το 1995, η Αυριανή, η εφημερίδα “που γκρέμισε τον καραμανλισμό”  στρίβει διά του συμφέροντος και δημοσιεύει ολοσέλιδη στο πρωτοσέλιδο μία απ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, συν άλλες 21, που ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν με αμείωτη “επιτυχία” στο διαδίκτυο. Τίτλος “Αυτή μας κυβερνά”.
Η Αυριανή, το μακρύ χέρι της επίσημης πασοκικής προπαγάνδας, είχε επιτεθεί χυδαία στον Μάνο Χατζιδάκι και στο πλευρό της είχαν ταχθεί κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος, είχε, λίγο πριν τις εκλογές του 1985, φωτογραφία του Κ. Μητσοτάκη με γερμανική στολή ως συνεργάτη υποτίθεται των ναζί (φωτογραφία που της είχε προμηθεύσει ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), είχε διασπείρει φήμες για ομοφυλοφιλία του Κ. Καραμανλή (του Εθνάρχη, βεβαίως, βεβαίως), είχε ανακαλύψει κότερο του Φλωράκη και είχε συκοφαντήσει με κάθε τρόπο την Αριστερά. Ο καθημερινός φασισμός είχε μπει στη ζωή μας και πουλούσε συχνά περισσότερα φύλλα κι από τα ΝΕΑ. Σήμερα, στηρίζει τον Σαμαρά...

5΄ τρις ημερησίως...

της Ευγενιας Λουπακη, stokokkino.gr...

Έχετε κομάρες, ζαλάδες, θολούρες, τσαντίλες και σας ανεβαίνει η πίεση με διάφορα που δεν σας αρέσουν στον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχετε καούρες, κρυάδες, ταχυκαρδίες και αναγούλες εξαιτίας διαφόρων προσώπων, που δεν σας αρέσουν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Έχετε θλίψη, κατάθλιψη, μανία, τάσεις φυγής και ιδιώτευσης εναλλάξ λόγω συνδυασμού των ανωτέρω;

Εχω μια συνταγή για σας:
Αγνοείστε όλους αυτούς που σας λένε να μην βλέπετε τηλεόραση. Αγνοείστε αυτούς που σας χαρακτηρίζουν μαζοχιστές και άλλα τέτοια.

Δείτε τηλεόραση. Δείτε δελτία ειδήσεων. Δείτε ενημερωτικές, πολιτικές εκπομπές.
Δείτε π.χ. πώς το πρωί της Κυριακής, το ΜΕΓΚΑ αφιερώνει μία ολόκληρη ώρα τηλεοπτικού χρόνου, στην Σαμπιχά Σουλεϊμάν, καθοδηγώντας την βήμα-βήμα να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “υπάκουσε” στο τουρκικό προξενείο. Πώς την διορθώνουν πατερναλιστικά στον αέρα όταν μιλάει για “τουρκική” μειονότητα- “εννοείτε μουσουλμανική κυρία Σαμπιχά”. Πώς έχουν προσκεκλημένο και τον Πασόκο υφυπουργό Εργασίας Β. Κεγκέρογλου, για να υπάρξει απ’ ευθείας διάλογος και να του πει η Σαμπιχά τα προβλήματα των Ρομά, που φυσικά θα τα κοιτάξει αμέσως ο υφυπουργός, τώρα που τα έμαθε, διότι πού να τάξερε, αν δεν υπήρχε το ΜΕΓΚΑ;

Μικρό ψάρι...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

Φανταστείτε τη σκηνή. Ελάτε, δεν είναι δα και πολύ δύσκολο, τόσες αμερικάνικες ταινίες έχουμε δει. Ναι, έχετε δίκιο, στις ταινίες στο τέλος νικάνε οι καλοί και η δικαιοσύνη. Των καλών η δικαιοσύνη, δηλαδή των ισχυρών. Και τιμωρούνται οι κακοί και όσοι εκ των καλών έπραξαν στιγμιαίως το κακό, ώστε το σύστημα να συνεχίσει να είναι καλό και να παράγει απρόσκοπτα και άλλους κακούς.

Φανταστείτε τη σκηνή, χωρίς οθόνη και χωρίς χάπι εντ. Φανταστείτε έναν άνθρωπο μόνο σ' ένα κελί, έναν κρατούμενο. Έναν δολοφόνο, ναι. Ήταν ήδη φυλακή, ήδη βαρυποινίτης. Σκότωσε έναν δεσμοφύλακα, έγινε δολοφόνος, αναμένει δίκη και νέα ποινή. Δεν εξετάζουμε κίνητρα και αφορμές. Έχουμε Δικαιοσύνη που θα τα εξετάσει αυτά.
Φανταστείτε τη σκηνή. Μέσα στο κελί μπαίνουν κάποιοι. Είναι πολλοί, είναι οπλισμένοι με "εργαλεία". Πέφτουν πάνω του, τον ακινητοποιούν, τον χτυπούν, τον βασανίζουν αλύπητα. Τον τελειώνουν. Αποδίδουν "δικαιοσύνη", χωρίς να αναμένουν την Δικαιοσύνη. Σκότωσε έναν δικό τους, θα πεθάνει, λοιπόν, μαρτυρικά. Ατάκα κι επί τόπου. Προς παραδειγματισμόν.
Τι ξέρουμε για τον Ιλία Καρέλι; Τίποτα. Ούτε τ' όνομά του δεν αναφερόταν. Ήταν απλώς ο Αλβανός βαρυποινίτης που σκότωσε έναν σωφρονιστικό υπάλληλο. Τι θα μάθουμε γι' αυτόν; Πώς θα μάθουμε γιατί σκότωσε;;; Πώς θα μάθουμε πού βρήκε το μαχαίρι, όντας κρατούμενος; "Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη, τι θα πάει να πει στη Δικαιοσύνη" που έγραφε ο Σαββόπουλος και τι θα πει η Δικαιοσύνη για την επιβολή θανατικής ποινής διά βασανισμού επί κρατουμένου, σε μια χώρα που έχει καταργήσει τη θανατική ποινή; Ούτε αυτοδικία είναι αυτό - δεν υπάρχει το στοιχείο του βρασμού ψυχής λόγω συγγενείας π.χ. Εδώ έχουμε οργανωμένη δολοφονία από εκείνους που το κράτος πληρώνει για να φυλάττουν και να "σωφρονίζουν" τους κρατουμένους. Μέσα σε "σωφρονιστικά καταστήματα" κολαστήρια, που ακόμα και τους αρρώστους τους αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδια.

To sir with love...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

"Οι καθηγητές που τα ξύνουνε" ήταν η φράση εξαιτίας της οποίας δεν θα ξαναπατήσω σ' ένα κατάστημα της γειτονιάς μου, που με είχε χρόνια πελάτισσα. Ήταν η φράση που ξεκίνησε μια έντονη συζήτηση, όπου βρέθηκα τελείως μόνη μου να φωνάζω σχεδόν, εναντίον έξι άλλων γυναικών. Τους καθηγητές ακολούθησαν οι γιατροί κ.λπ. κ.λπ. και φτάσαμε στον Τσίπρα που θα πουλήσει την Ελλάδα.
Όλες αγανακτισμένες για τον κατήφορο της ζωής μας. Βέβαια... στο διά ταύτα φταίει πρώτα ο διπλανός και "όλοι ίδιοι είναι".
Δεν ξέρω αν έφτασαν σ' αυτές τις κυρίες οι φωτογραφίες με τα δακρυσμένα μάτια και τα σφιγμένα δόντια των καθηγητών και καθηγητριών μετά τη συμβολική κατάληψη στο γραφείο του υπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Η τηλεόραση δεν δείχνει τέτοια κακά πράγματα, δείχνει ως κακό πράγμα την κατάληψη... και τον υπουργό που αγανακτεί μέσω twitter για την "εισβολή" στον ιδιωτικό του χώρο. Και μεταφέρει τις δηλώσεις του, ότι δεν γίνεται τίποτα, έχει δεσμευτεί η "χώρα" για τόσες απολύσεις, άρα 250 καθηγητές απολύονται. Διότι στο φινάλε τι είναι 250 καθηγητές, άντε 250 οικογένειες, μπροστά στη "χώρα" που πρέπει να σωθεί; Και θα ξεσηκωθούμε εμείς για 250 καθηγητές, που στο φινάλε "τα ξύνανε"; (Εδώ δεν ξεσηκωνόμαστε που είναι υπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης... αυτό και μόνο του θα 'ταν αιτία εξέγερσης, αν...).
"Αυτός ο άνθρωπος βαδίζει κλαίγοντας" κι εσύ θα προσπεράσεις; Ούτε θα κοντοσταθείς να ρίξεις μια δεύτερη ματιά; Θα τον πετάνε στην πυρά κι εσύ θ' αποστρέφεις το βλέμμα; Ούτε θα κάνεις μια βουτιά στις εφηβικές σου αναμνήσεις;
Να θυμηθείς εκείνον που έκανε όλη την τάξη να δακρύζει, σε μαύρες μέρες και σκληρές, απαγγέλλοντας απλώς το Lacrimae Rerum... Που σας μιλούσε για την ομορφιά της ελληνικής γλώσσας με την "απόχρωση της αποχρωσούλας"...

Αι Ειδοί του Μαρτίου...

Ευγενια Λουπακη, απο την Αυγη...

"Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ώ ψυχή...κι όσο εμπροστά προβαίνεις, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι"
(Κ.Π. Καβάφης Μάρτιαι Ειδοί)
"Ο κόσμος πεινάει", αλλά τα μεζεδοπωλεία και τα μπαράκια ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Στο Χαλάνδρι π.χ. δεν μπορείς να περπατήσεις Παρασκευή και Σάββατο βράδυ απ' τον συνωστισμό.
Τα στέκια αλληλεγγύης γεμίζουν, αλλά γεμίζουν και τα σκέτα στέκια. Με "κόσμο" που προφανώς δεν πεινάει ή δεν πεινάει ακόμα ή απλώς πεινάει εκείνη τη στιγμή και θέλει να φάει και να πιει. Και να διασκεδάσει και να ξεχαστεί. Όπως όλοι μας, εξάλλου. Η ζωή του "κόσμου" αυτού σίγουρα χειροτέρεψε, όπως όλων μας, αλλά δεν έφτασε ακόμα στο σημείο να θέλει να πηδήξει απ' το παράθυρο. Και τι σκέφτεται άραγε ο "κόσμος" αυτός για το μέλλον του; Εχει ελπίδες και πού τις εναποθέτει; Στους αγώνες του και στη χειραφέτησή του; Σε κάποιο κόμμα και σε κάποιον ηγέτη; Και -κυρίως- τι σκέφτεται, ο κόσμος που δεν "πεινάει" για τον κόσμο που "πεινάει"; Νιώθει αλληλεγγύη ή ανακούφιση που είναι ο "άλλος" στη γωνία; Πέρασε η εποχή του κοινωνικού αυτοματισμού; Κατάλαβαν όλοι τώρα, ότι η δαιμονοποίηση των γιατρών, των καθηγητών, των δημοσίων υπαλλήλων, είχε στόχο τους πάντες;
Στα κομμωτήρια, δεκάδες περιοδικά, σαν να μην πέρασε μια μέρα... κλειδαρότρυπες για την προσωπική ζωή κάθε ιλλουστρασιόν τηλεπερσόνας, καταναλώνονται αδηφάγα. Στις μικρές οθόνες τρομπάρεται αδιάκοπα το life style και το μακιγιαρισμένο χαμόγελο, η σαχλαμάρα και το κουτσομπολιό. Και σε κάτι συζητήσεις τυχαίου δείγματος -καφενείου τίς λέγαμε παλιότερα- προβάλλει εφιαλτικά ένας Αρτεμίδωρος, με την προειδοποίηση στο χέρι.
Δεν έγινε τυχαία η Ελλάδα πεδίον φρικτού πειράματος, που ακόμα συνεχίζεται. Όσοι επαναπαύονται στην υπεροχή των ιδεών και στο δίκαιο των αγώνων ας ανησυχούν. Το Παλιό αρνείται να παραδώσει και μεταμφιέζεται συνεχώς σε Καινούργιο.

Tu veux ou tu veux pas?

Ευγενία Λουπάκη, απο την Αυγη...

Θα πω ένα παράδειγμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε για το πρωί της Δευτέρας σε συγκεντρώσεις έξω απ' τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ, που κλείνουν με εντολή Σαμαρά. Ωστόσο διάβαζα στο Διαδίκτυο οργίλες καταγγελίες ότι καθεύδει και δεν κινητοποιεί τον περίφημο "κόσμο". Καταγγελίες από αριστερούς, εννοείται.

Θα πω κι άλλο ένα: Φίλος που εκτιμώ, βασισμένος σε άρθρο αριστερής ιστοσελίδας, ήταν πεπεισμένος ότι ο Τσίπρας είπε στη Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ ότι "οπωσδήποτε" θα μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Διαβάζω τη συνέντευξη, λέει "πώς μπορούμε να λέμε οπωσδήποτε όταν τα παιδιά πεινάνε και η ανεργία θα φτάσει το 80%"; Και παραθέτει τις θέσεις του για συνολική αλλαγή της πολιτικής λιτότητας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Που όλοι πλέον παραδέχονται ότι αν συνεχιστεί, η Ευρωζώνη θα διαλυθεί.

Θα πω κι ένα τρίτο: Αναρτήσεις επί αναρτήσεων ότι στη Ρώμη ο Τσίπρας έκανε τη μεγάλη υποχώρηση, ξέχασε την κατάργηση του Μνημονίου και μίλησε στη Ρεπούμπλικα για επαναδιαπραγμάτευση. Δεν είχε πει αυτό. Και προχθές, στη συζήτηση που προκάλεσε το βιντεάκι της ΚΝΕ, ξαναείπε ορθά κοφτά τη δέσμευση που έχει αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο.

Δεν συμμετέχω σε κανενός είδους εσωτερικές εχθροπραξίες ούτε παρακολουθώ συστηματικά τις διαφορετικές ιστοσελίδες που εκφράζουν τάσεις και ρεύματα εντός του ΣΥΡΙΖΑ και ξιφουλκούν αενάως. Είναι και λίγο κουραστικό, αν έχεις και μια πραγματική ζωή να ζήσεις, μέ όλες τις αγωνίες και τις δυσκολίες που αυτή η Έρημη Χώρα φέρνει μέσα στο σπίτι σου.

Ένα "λάικ" για τον Σαΐντ;

Της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Η νέα δημοσιότητα, αυτή του Διαδικτύου,
ακολουθεί την παράδοση της τηλεόρασης και τα μηδενικά τα κάνει νούμερα,
ενώ σπανίως αληθινοί άνθρωποι και αυθεντικές ιστορίες απολαμβάνουν την
προσοχή των συνδαιτυμόνων της ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Αν δε πρόκειται
για πρόσωπα και ιστορίες,



που κομίζουν αισιοδοξία και ελπίδα, πάμε
ακόμα πιο πίσω, στην κλασική αρχή της έντυπης δημοσιογραφίας "no news, good news", που πρακτικά εφαρμοζόταν και εφαρμόζεται ακόμα ως "good news, no news". Πατάμε εν προκειμένω ένα λάικ και τελειώσαμε, στην περίπτωση που κάποιος αναρτήσει μια τέτοια απλή, αληθινή και ελπιδοφόρα ιστορία, όπως η ιστορία του Σαΐντ. Ενώ, λοιπόν, για την Αφροδίτη αλ Σάλεχ χύνονται ποταμοί αναρτήσεων, ποικίλης αισθητικής, για τον Σαΐντ Νούρι ελάχιστοι γνωρίζουν. Η κυρία Σάλεχ προτίθεται να μεταναστεύσει στα Παρίσια, ο Σαΐντ
αναγκάστηκε να μεταναστεύσει προς το άγνωστο, κυνηγημένος από τις
βόμβες, ορφανό πολέμου και από τους δυο γονείς.

Ταχρίρ - Σύνταγμα - Ταξίμ...

της Ευγενιας Λουπάκη, απο την Αυγη...

Κοιτάμε προς Ανατολάς με λαιμαργία και ζήλια. Προς την Ταξίμ. Όπως παλιότερα προς την Ταχρίρ. Και προς την Πλάθα δελ Σολ. Βλέπουμε στη διαδήλωση τον "Σουλεϊμάν" και λιώνουμε. Κι είμαστε έτοιμες να πάμε να κλειστούμε σε χαρέμι από τον ενθουσιασμό. Και έτοιμοι να λοιδωρήσουμε τους δικούς μας καλλιτέχνες, που δεν είναι αρκούντως μεγαλοπρεπείς. Τσακίζουμε τα πληκτρολόγια σε αναστεναγμούς για τη δική μας ανεπάρκεια, τη στασιμότητα, την αδράνεια, το βούλιαγμα, το βάλτωμα - ορίστε, ξεσηκώθηκαν μέχρι και οι Τούρκοι!
Μεσολάβησε ένα Σύνταγμα, που τό 'χουμε ξεγράψει και το αντιμετωπίζουμε με την ίδια ξινίλα που το αντιμετωπίσαμε όταν εξερράγη. Τότε κάποιοι υπερεπαναστάτες το είχαν χαρακτηρίσει "τσιγκολελέτα". Οι ίδιοι που καλούν τώρα με πύρινα λόγια για συμπαράσταση στους εξεγερμένους της Τουρκίας. Ευτυχώς δεν το ξεχνούν οι ξένοι. Και το τοποθετούν στα πλακάτ, στα πανό και στην ανάλυσή τους, εκεί που είναι η θέση του: Ανάμεσα στις μεγάλες, παράξενες και θαυμαστές στιγμές του αχαρτογράφητου μέλλοντος που γράφεται μ' έναν ολότελα καινούργιο και παράλληλα πανάρχαιο τρόπο.
Ο άνθρωπος γυμνός απέναντι στην εξουσία. Που αποτελείται επίσης από ανθρώπους, ατσάλινα ενδεδυμένους. Από τον Σοφοκλή στον Σαίξπηρ, από τον Σπάρτακο στην Τουρκία του Ερντογάν και στην Ελλάδα του Σουλεϊμάν.
Τι ζητούν οι δίπλα; Τι τους έβγαλε στον δρόμο; Τι τους έκανε ν' αψηφούν τον φόβο;
Πολλοί διαφορετικοί επιμέρους λόγοι, αλλά ένας κοινός παρονομαστής: Η ελευθερία. Να εκφράζονται, να κυκλοφορούν, να επιλέγουν ελεύθερα. Έτσι απ' το δέντρο πήγαν στο δάσος. Και γράφει χαρακτηριστικά ο Kivanc Eliacik, γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας DISK: "Δεν ξέρω τι θα συμβεί αύριο! Αλλά σήμερα είναι μια καινούργια μέρα και είμαστε όλοι και όλες καινούργιοι άνθρωποι".
Ενώ ο αλαζόνας Ερντογάν διερωτάται: "Εγώ προσφέρω στον λαό κι αυτοί με λένε δικτάτορα;". Θα μπορούσαν να σε λένε και Κρέοντα, έτσι προχωράει, βλέπεις, η καημένη η ανθρωπότητα.
Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο. Έχουν γίνει τόσα βήματα πίσω, που δεν έχουμε κουράγιο να κάνουμε ένα βήμα μπρος. Αλλά το Σύνταγμα συνέβη. Και το νιώσαμε όλοι τότε. Κι αυτοί ακόμα που σήμερα τό 'χουν κάνει φύλλο και φτερό με τις υπεραναλύσεις περί άνω και κάτω πλατείας, ξέρουν ότι μπορεί να ξανασυμβεί. Ξέρουν ότι τότε, ακριβώς τότε, αμφισβητήθηκε και τέλειωσε ένα παγιωμένο σύστημα και σύμπλεγμα εξουσίας. Τέλειωσε. Κι ας μην το έχουν πιστέψει αυτοί που αυθόρμητα και τυφλά έστω το αμφισβήτησαν. Το έχουν πιστέψει και το έχουν καταλάβει οι εκπρόσωποί του. Γι' αυτό και συνασπίζονται, γι' αυτό και γραπώνονται απ' τη βία, την καταστολή, τον αυταρχισμό, την οπισθοδρόμηση, τον αναχρονισμό.
Ίσως να γράφω απλώς τις προσδοκίες μου, τι να σας πω... Επειδή κι εγώ αυτή τη στιγμή ζηλεύω τους δίπλα. Κι απόψε λέω να δω Σουλεϊμάν, για πρώτη φορά και χωρίς αναστολές.

Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Μεγκάλα ζόρια...

της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Εδώ και αρκετό καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ -και πολύ καλώς, κατά τη γνώμη μου- έχει πάψει ν' ασχολείται με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, όμως, δεν έχει πάψει καθόλου ν' ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη χθεσινή, καλογραμμένη όπως πάντα, στήλη του στα "Νέα", διερωτάται τι ζόρι τραβάει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ΜΜΕ, γιατί τα κατηγορεί για παραποίηση της πραγματικότητας, τι είδους καθεστώς θέλει να επιβάλει, καθεστώς ολοκληρωτισμού τύπου Τσάβες; κ.λπ.
Δεν ξέρω τι είδους ολοκληρωτικό καθεστώς θέλει να επιβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο δημοκρατικό και διαφανές καθεστώς που υπάρχει σήμερα στα ΜΜΕ. Ξέρω, όμως, ότι ακριβώς χθες η εφημερίδα του κ. Πρετεντέρη, τα θρυλικά "Νέα" της "δημοκρατικής παράταξης" και του νερού του Καματερού, δεν δημοσίευσαν ούτε ένα μονόστηλο για τη μεγάλη συναυλία - διαδήλωση που έγινε στις Σκουριές. Είχα μπροστά μου, τυχαία, χθες, στο στούντιο του "Κόκκινου", δίπλα - δίπλα την "Ελευθεροτυπία" και τα "Νέα". Στην ίδια ακριβώς θέση της πρώτης σελίδας, με ισομεγέθεις φωτογραφίες, η πρώτη εφημερίδα επέλεξε να προβάλει τους χιλιάδες διαδηλωτές που συμμετείχαν στη συναυλία. Η δεύτερη επέλεξε να προβάλει τον σκηνοθέτη και τις δύο πρωταγωνίστριες της σκαμπρόζικης "ζωής της Αντέλ" που κατέκτησε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες.
Θα μου πείτε, καλλιτεχνικό γεγονός το ένα, καλλιτεχνικό και το άλλο. Και αναμφίβολα σημαντικότερο καλλιτεχνικό γεγονός το Φεστιβάλ των Καννών από μια συναυλία διαμαρτυρίας σ' ένα κωλοχώρι της Βόρειας Ελλάδας. Συμφωνώ. Και είμαι απολύτως σίγουρη ότι στη σχετική σύσκεψη, όπου αποφασίζονται τα θέματα της πρώτης σελίδας, αυτή η λογική επρυτάνευσε, λογική απολύτως και αυστηρά δημοσιογραφικής αξιολόγησης.
Δυστυχώς, όμως, ούτε στις εσωτερικές σελίδες των "Νέων" φιλοξενήθηκε η είδηση της συναυλίας. Ούτε στα μικρά καλλιτεχνικά μονόστηλα. Ελεύθερη, φαντάζομαι, αξιολόγηση κι εκεί των αρμοδίων αρχισυντακτών, που σε κάτι τέτοιες μεγάλες εφημερίδες - θεσμούς της δημοκρατίας δεν σηκώνουν ούτε μύγα παρεμβάσεων στο σπαθί τους. Όπως ακριβώς και στα Μεγκάλα κανάλια, όπου η παρουσίαση των ειδήσεων επαφίεται μόνο στο δημοσιογραφικό κριτήριο των έμπειρων παρουσιαστών και σχολιαστών.
Εκεί, για του λόγου το αληθές, οι Σκουριές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο όταν υπήρχε πραγματικά είδηση: Όταν τρομεροί κομάντος κουκουλοφόροι επιτέθηκαν αλύπητα σε μηχανήματα και ελενίτ του "επενδυτή" που θέλει να χρυσώσει με το ζόρι (νάτο πάλι το ζόρι) την περιοχή. Ότι ο "επενδυτής" αυτός είναι και μεγαλομέτοχος του Mega αποτελεί απλώς σύμπτωση η οποία δεν αναφέρεται καν, ως άνευ σημασίας.
Δεν ξέρω, λοιπόν, καθόλου τι ζόρι τραβάει ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ΜΜΕ και αν θα καταφέρει να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Εγώ, ως δημοσιογράφος, τραβάω μεγάλο ζόρι όταν μου σερβίρουν την άποψή τους ως είδηση. Όταν αγνοούν, αποσιωπούν και διαγράφουν γεγονότα κι από πάνω παραδίδουν μαθήματα δεοντολογίας. Διότι, όντως, είναι πολύ πιθανό να μη χρειάζεται καν η άνωθεν "ατζέντα" σε τέτοια υψηλά επίπεδα διαμορφωτών της κοινής γνώμης. Και να κάνουν τις επιλογές μόνοι τους, χωρίς καθόλου "ζόρι". Αλλά αυτό δεν το λες ακριβώς ανεξάρτητη δημοσιογραφία, ε;

Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Ένας καταδικασμένος σε θάνατο δραπέτευσε*...

Ευγενία Λουπάκη, απο την Αυγη...

Πριν από μόλις πέντε μήνες ένας άνθρωπος περπάτησε 11 ολόκληρες μέρες και νύχτες, τις δύο τελευταίες υπό καταρρακτώδη βροχή, για να έρθει από τον Βόλο στην Αθήνα, να μεταφέρει, μαζί με τους συντρόφους-συνοδοιπόρους του, κραυγή αγωνίας, φωνή ελπίδας. Ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει πια. Προτίμησε την οικειοθελή έξοδο από την κόλαση που του επιφύλαξαν αυτοί που αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς.
Είδα πρώτα, κατάπληκτη, τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και του βουλευτή του της Μαγνησίας, για τον τραγικό χαμό, την αυτοκτονία, δηλαδή, του Κώστα Κόγια, προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών και Εμπόρων Μαγνησίας. Και στη συνέχεια "άκουσα" τον ίδιο, σε μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό ραδιόφωνο, μετά τη δική του "μεγάλη πορεία".
Μιλούσε με ψύχραιμο, συγκροτημένο λόγο, για την εμπειρία από τις πόλεις που διάβηκαν, συναντώντας τα ίδια προβλήματα, την ίδια οργή.
Μιλούσε για την καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από την πολιτική των Μνημονίων. Παραθέτω αυτούσιες φράσεις του:
"Με τα μέτρα αυτά, πληρώνουμε καθημερινά θύματα". "Έμαθα ότι δύο συμπολίτες μας αυτοκτόνησαν πρόσφατα, λόγω των αξεπέραστων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν". "Μιλάμε για βιωσιμότητα, για επιβίωση, τίποτε άλλο. Αν θα ζούμε, αν θα μπορούμε να φάμε, ή αν θ' αυτοκτονήσουμε". "Εγώ, με 43 χρόνια δουλειάς -και συνεχίζω ακόμη-, αν και έχω συμπληρώσει το όριο ηλικίας, επειδή χρωστάω 12.000 στον ΟΑΕΕ, δεν μπορώ να βγω στη σύνταξη και δεν έχω και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Είμαι καρκινοπαθής και δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πηγαίνω στους εξωτερικούς γιατρούς, ούτε μπορώ να πάρω τα φάρμακά μου, διότι τα φάρμακα ενός καρκινοπαθούς είναι πολύ ακριβά". "Να περιμένεις σε ατέλειωτες ουρές στις τράπεζες για να πάρεις σειρά, και να πας την άλλη μέρα να πάρεις μια σύνταξη πείνας, να περιμένεις όλη τη νύχτα, μέσα στο κρύο... Αυτό είναι απαράδεκτο, λέγεται εξαθλίωση, λέγεται ομηρεία!". "Θα καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν έχει κανένας δικαίωμα να μας βάζει ν' αυτοκτονήσουμε!".
Προσέξατε πόσες φορές αναφέρεται στην αυτοκτονία; Κι όμως, η κίνηση της οποίας υπήρξε εμπνευστής ονομαζόταν "Κίνηση Ελπίδας Πολιτών".
Η ελπίδα, λοιπόν, πεθαίνει τελευταία, αλλά πεθαίνει. Όταν η φωνή είναι βοώντος εν τη ερήμω, όταν αργεί πολύ να ξημερώσει και κάποιοι δεν έχουν τον χρόνο να περιμένουν την αυγή.
Δεν πιστεύω πως είναι σύμπτωση και τραγική ειρωνεία η είδηση της απόδρασής του την ημέρα που ξαναψήφιζαν, με κτηνώδη κυνισμό, νέα σειρά αδιέξοδων, δολοφονικών μέτρων, οι εντεταλμένοι αυτής της γενοκτονίας.
Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης είναι προσωπικά υπεύθυνοι για κάθε ζωή που χάνεται μέσα στην απελπισία. Και καθένας από εμάς, τους αριστερούς, προσωπικά υπεύθυνος για τον διπλανό μας. Αν ο Κώστας Κόγιας, με τέτοια ψυχή και τέτοια δράση, ήταν ένας από εμάς, πώς έγινε και τον αφήσαμε τόσο μόνο;

* Ο τίτλος είναι δανεισμένος απ' την περίφημη ταινία του Ρομπέρ Μπρεσσόν

Βιτρίνα για σπάσιμο...

Της Ευγενίας Λουπάκη, απο την Αυγη...

Κάθομαι και κοιτάζω το ποτήρι. Οχι, δεν το βλέπω ούτε μισογεμάτο, ούτε μισοάδειο. Περιμένω τη μοιραία σταγόνα. Την κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη στιγμή. Τη σταγόνα που θα το ξεχειλίσει. Το σημείο χωρίς επιστροφή. Κι όσο περιμένω, αδειάζει και το βλέμμα μου. Κι αυτό δεν μ’ αρέσει καθόλου.
Δεν αντέχω να μιλήσω σαν μάνα για τα δυο παιδιά που χάθηκαν απ’ το μαγκάλι. Εμένα το παιδί μου δεν ήξερε ούτε τη λέξη. Κι εγώ μεγάλωσα χωρίς να τόχω δει ποτέ, ούτε στο σπίτι των γιαγιάδων μου. Προσεύχομαι σ’ έναν δικό μου Θεό, της Δικαιοσύνης ήλιο νοητό, να σταματήσει κάπου αυτή η γενοκτονία. Των παιδιών, των ονείρων, των ταπεινωμένων γερόντων, των ηττημένων ενηλίκων. Να πέσει επιτέλους αυτή η ρημάδα η σταγόνα, “ν’ ακούσω ένα ωραίο μπαμ - να γίνουν όλα γης μαδιάμ”.
Και επιμένω να σκέφτομαι: Πώς γίνεται “συνάδελφοί” μου συνομήλικοι ή και νεότεροι από μένα να ξέρουν το μαγκάλι και το θανατηφόρο μονοξείδιο και νά 'χουν έτοιμη, στην άκρη των χειλιών, την ετυμηγορία του “ατυχήματος από επιπολαιότητα” (ντροπή, μορφωμένα παιδιά να μην ξέρουν για το μαγκάλι) ή του ατυχήματος από μεθύσι, μπάφους, παρτούζες και λοιπά φρικώδη που συνηθίζουν οι σπουδαστές ΤΕΙ στις επαρχιακές πόλεις.
Οι κτηνάρες με τα κουστούμια ή τα λακόστ (αναλόγως ώρας εκπομπής) ξέρουν από μαγκάλι, αλλά δεν ξέρουν από τιμές του πετρελαίου θέρμανσης. Στις δικές τους σπιταρώνες δεν εισέβαλε το κρύο. Όσο και να πάει το πετρέλαιο, αυτοί μπορούν να αγοράσουν ζεστασιά για τα παιδιά τους. Κι έτσι σερβίρουν σε σένα που κρυώνεις σε μια ελληνική γωνιά, περιμένοντας με αγωνία τη Φατμαγκιούλ, την ιδέα των μεθυσμένων αγοριών -και γιατί όχι;- χρηστών ναρκωτικών, που γλέντησαν, ντουμάνιασαν και ξεχάστηκαν. Δεν θ’ ακουστεί απ’ το στόμα τους ότι αν είχαν καλοριφέρ, αν είχαν πετρέλαιο, αν είχαν λεφτά για air condition, όσους μπάφους και νά 'καναν, θα ήταν τώρα ζωντανά. ΖΩΝΤΑΝΑ!
Η τηλεόραση καταπίνει τους ανθρώπους. Αυτούς τους κάνει κυνικά τέρατα, εμάς παθητικά θύματα. Καταπίνει την πραγματικότητα και ξερνάει μια άλλη δική της, εικονική, κατασκευασμένη, κατευθυνόμενη. Εκπαιδεύει στην ευτέλεια, διαταράσσει κάθε μηχανισμό προσωπικής αντίστασης, κάθε μνήμη περηφάνειας.
Κι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ειδικά όπως είναι σήμερα βασικός μηχανισμός και στήριγμα της κοινωνικής εξαθλίωσης δεν παλεύεται. Αν υπήρχε τηλεόραση τότε, η Γαλλική Επανάσταση δεν θα είχε γίνει.
Να της γυρίσουμε την πλάτη αποφασιστικά. Στο ίδιο το μέσο, όχι μόνο στο μήνυμα. Κάποιος πρέπει να δώσει το σύνθημα, για άλλου τύπου επικοινωνία, άλλου τύπου ψυχαγωγία, άλλου τύπου πληροφόρηση. Γρήγορα, όμως, γρήγορα. Το μονοξείδιό της είναι πιο θανατηφόρο απ’ όλα τα μαγκάλια μαζί.
ΥΓ.: Αν είχε η Αριστερά αστραπιαία οργανώσει μια μεγάλη διαμαρτυρία -με κεριά ή με ταμπούρλα, αδιάφορο- με όλους τους βουλευτές της στην πρώτη γραμμή και απαίτηση άμεσα να αλλάξει η παράλογη απόφαση για την τιμή του πετρελαίου, θάταν μου φαίνεται μια καλή αρχή...

Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη...

Της Ευγενίας Λουπάκη, απο την Αυγη..

Οιχαλία, πρώην Νεοχώρι Τρικάλων. Άγνωστη λέξη στη γεωγραφία μου μέχρι χθες. Μέχρι χθες, που ήρθε η Κλειώ να με κάνει άνω-κάτω.
Η Κλειώ είναι ένα κορίτσι που ζει στην Οιχαλία με τη γιαγιά της. Είναι μαθήτρια του Γυμνασίου κι έχει καλούς φίλους, αλλά δεν έχει γονείς. Για την ακρίβεια έχει, αλλά δεν είναι παρόντες στη ζωή της. Είναι μετανάστες στη Γερμανία, όπως και οι γονείς άλλων 60 παιδιών που μεγαλώνουν με γιαγιάδες και παππούδες σ’ αυτή την κωμόπολη που μετρά 550 οικογένειες μεταναστών και της οποίας ο πληθυσμός μεταξύ δύο απογραφών μειώθηκε κατά 1.000 κατοίκους.
Η Κλειώ ξυπνάει μέσα στη νύχτα και φωνάζει τη μαμά της -αλλά είναι μόνη. Την ειδοποιούν ότι θά 'ρθουν για τα γενέθλιά της, αλλά δεν τα καταφέρνουν και θυμώνει. Στο σχολείο την αντιμετωπίζουν σαν ορφανό και πληγώνεται. Η γιαγιά, με τη στωικότητα της γέρικης ελιάς στο δέρμα, προσεύχεται... (η συνέχεια επί της οθόνης).
Διότι η “Κλειώ” είναι μια ταινία μικρού μήκους, σκηνοθετημένη και ερμηνευμένη από μαθήτριες και μαθητές του Γυμνασίου Οιχαλίας, με την πολύτιμη βοήθεια των καθηγητών τους. Μια ταινία που πήρε το πρώτο βραβείο, πριν από λίγες μέρες, στο 5ο Νεανικό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Λάρισας (artfools), το οποίο επίσης δεν ήξερα μέχρι χθες ότι υφίσταται.
Η “Κλειώ”, και τα παιδιά πίσω απ’ αυτήν, μιλάει με συγκλονιστική απλότητα για μεγάλες πληγές και μεγάλες αξίες, για τη δεκαετία του '60 που ξαναζεί στο 2013, τον πόνο της αναγκαστικής υπερορίας και του χωρισμού των γονιών απ’ τα παιδιά τους, τη μοναξιά των γερόντων στην ερημωμένη ύπαιθρο, την αξία της φιλίας και το κόστος ή το κέρδος της επιλογής. Η νεαρή ηρωίδα επιλέγει να μείνει στην πατρίδα της με τη γιαγιά και τους φίλους της και να μη μεταναστεύσει κι αυτή στη Γερμανία...
Η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία, η ελπίδα επιζεί διότι αντιστέκονται παιδιά σαν την “Κλειώ”. Αντιστέκονται καθηγητές σαν τον Θωμά Φωτόπουλο, που καθοδήγησε την ομάδα των μαθητών-ηθοποιών, σκηνοθετών, σεναριογράφων, εικονοληπτών, ηχοληπτών.
Η ελπίδα επιζεί σε πείσμα των χρυσοποίκιλτων πέτρινων χρόνων, της ισχυρής Ελλάδας Σημίτη, που έσπειρε και στην Οιχαλία γραφεία χρηματιστηριακού τζόγου, όπου εξανεμίστηκαν οι οικονομίες των μεταναστών. Επιζεί σε πείσμα της αμείλικτης περσόνας Διαμαντοπούλου που συκοφάντησε και κατέστρεψε το σχολείο και τους λειτουργούς του. Επιζεί μέσα στον Αρμαγεδώνα των Μνημονίων και των μελανοχιτώνων. Επιζεί μέσα απ’ τη γνώση και την καλλιτεχνική δημιουργία, μέσα απ’ το μεράκι και την τρέλα μονάδων που γίνονται ομάδες. Όπως ακριβώς γινόταν πάντα σ’ αυτόν τον καταραμένο, ευλογημένο τόπο.
Κλειώ, σ’ ευχαριστώ.

Τριαντάφυλλο στα δόντια...

Της Ευγενίας Λουπάκη, απο την Αυγη...

Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα δεν δολοφονήθηκε επειδή ήταν κομμουνιστής ή φλογερός αναρχικός, με αμπέχωνο και όπλο στο χέρι, διότι δεν ήταν. Δολοφονήθηκε επειδή ήταν όμορφος, πλούσιος, διάσημος (γι' αυτό εξάλλου τον μισούσε ο Νταλί), επειδή έγραφε ποιήματα, θεατρικά έργα γεμάτα λαϊκή Ισπανία και έρωτα, επειδή έπαιζε πιάνο, επειδή ζωγράφιζε, επειδή ξεχώριζε, επειδή ήταν διαφορετικός. Κι επειδή είχε αρχίδια, πολύ περισσότερο απ’ τους αφιονισμένους “άντρακλες” που τον βασάνισαν, τον εκτέλεσαν και τον έριξαν σ’ ένα κοινό τάφο, νομίζοντας ότι θα σβήσουν τη λάμψη του μέσα στην ανωνυμία.
Αρνήθηκε να φύγει στο εξωτερικό και γύρισε στην πατρίδα του, τη Γρανάδα, γνωρίζοντας τους κινδύνους. Και τον άρπαξαν αμέσως, ντόπιοι λυσσασμένοι φαλαγγίτες, που ήδη είχαν εκτελέσει τον γαμπρό του, δήμαρχο της Γρανάδας. Η “λεπτομέρεια” ότι συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε μαζί μ’ έναν δάσκαλο, δεν είναι καθόλου τυχαία. Ούτε η “λεπτομέρεια” ότι πιθανότατα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του τον κατέδωσαν.
Ο φθόνος είναι βασική κινητήρια δύναμη των ανθρωπίνων πράξεων - από αρχαιοτάτων χρόνων. Και η άγνοια, βασική προϋπόθεση χειραγώγησης του ανθρώπου - από αρχαιοτάτων χρόνων επίσης. Ο φθόνος και η άγνοια μαζί, βασικά συστατικά του φασισμού.
Διαβάζω μακροσκελείς και ενδελεχείς αναλύσεις για την άνοδο του νεοναζισμού στη χώρα μας, με απολύτως σωστές διαπιστώσεις για την ξενοφοβία και τον ρατσιστικό λόγο, που ενσωμάτωσε το σύστημα τα τελευταία χρόνια. Για το ξέπλυμα της Ακροδεξιάς με την είσοδό της στην κυβέρνηση και τη μετατροπή της σε δύναμη “της διπλανής πόρτας” από τα τηλεοπτικά κανάλια. Διαβάζω για το έδαφος της δυστυχίας, της ανασφάλειας, της ανέχειας - βούτυρο στο ψωμί του φασισμού. Λυπάμαι όμως που ΔΕΝ διαβάζω -ίσως να μου διαφεύγουν, αλλά, αν διαφεύγουν σε μένα, μάλλον διαλανθάνουν της προσοχής πολλών- αντίστοιχες αναλύσεις για την εξαφάνιση του πολιτισμού μέσα σ’ αυτή την κρίση. Για τον ρόλο της τηλεόρασης, βασικού διαμορφωτή πολιτιστικών και αισθητικών κριτηρίων, μέσα και κυρίως πριν από την κρίση. Για τα reality, ας πούμε, που προετοίμαζαν, με την έκθεση στην κοινή χλεύη ανθρώπων μειονεκτούντων, τον νεοναζισμό που κοιτάμε τώρα σαν απόπληκτοι.
Ακούω εκπαιδευτικούς να μιλούν για την αντιμετώπιση της εισβολής της Χρυσής Αυγής στα σχολεία και να χρησιμοποιούν 100 λέξεις με το ζόρι. Λέξεις - ξόρκια, σ’ ένα σχολείο όπου το βιβλίο της Ιστορίας της Γ' Λυκείου εξωραΐζει τον Χιτλερισμό, σ’ ένα Πανεπιστήμιο που φυτοζωεί πια, έχοντας μόνο το 30% των χρημάτων που είχε πριν τρία χρόνια.
Σαράντα χρόνια κράτησε η δικτατορία του Φράνκο, αλλά ο Λόρκα δεν ξεχάστηκε. Σαράντα χρόνια τον τραγουδούσαν κρυφά στις γειτονιές της Γρανάδας και τον δόξαζαν στις λεωφόρους της Ανθρωπότητας. Γιατί καλύτερα από μας ξέρει ο εχθρός ποιον να φοβάται. Κι ένα τριαντάφυλλο στα δόντια θερίζει πιο πολύ από τα πολυβόλα.