Το 'χει πει κι ο Στάλιν: «Καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος»...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Μόλις βγήκε ο απολογισμός της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τις εκλογές, άρχισα να ψάχνω μανιωδώς. Στην πρώτη παράγραφο τίποτα, στη δεύτερη τίποτα, στην τρίτη, στην τέταρτη, στην πέμπτη, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Περνούσαν σαν βαγόνια οι παράγραφοι του απολογισμού κι ούτε λέξη αυτοκριτικής για όσα διέπραξε η ηγεσία του ΚΚΕ στην υπόθεση του Πάχτα και του Μπέου.
Διότι όλα καταπίνονται, σύντροφοι, και τα ψέματα, και το μίσος, και οι συκοφαντίες. Το όνειδος του Πάχτα και του Μπέου, όμως, δεν καταπίνεται ούτε με όλο το νερό του Βόλγα.
Στη Χαλκιδική δίνεται εδώ και χρόνια η μάχη των μαχών. Από τη μία ένα πρωτοφανές κίνημα που προσπαθεί να εμποδίσει την εξόρυξη του χρυσού, για να σώσει μία από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδας, να σώσει τα δέντρα του αρχέγονου δάσους, να σώσει εντέλει τα παιδιά από το δηλητήριο που μολύνει το νερό. Κι από την άλλη οι ορδές της εξόρυξης, το διεθνές κεφάλαιο, το εγχώριο κεφάλαιο -λέγε με Μπόμπολα και όχι μόνο -η κυβέρνηση, ο Γεωργιάδης, ο Δένδιας, τα ΜΑΤ, οι εισαγγελείς, τα κανάλια. Και βέβαια ο Χρήστος Πάχτας, ο δήμαρχος του Αριστοτέλη, που έδρασε ως εκπρόσωπος των χρυσοθήρων επί της Γης. Ο άνθρωπος που, όταν βρέθηκε αρσενικό στο νερό, τα έβαλε με τους διεθνείς οργανισμούς επειδή κατεβάζουν συνεχώς τα όρια του συναγερμού και δεν μας αφήνουν να κάνουμε τη δουλειά μας.
Λίγο πριν από τις εκλογές, οι κάτοικοι που συμμετέχουν στο κίνημα αποφάσισαν να εκλέξουν με δημοψήφισμα τον υποψήφιο που θα τα έβαζε με τον Πάχτα. Εξέλεξαν, λοιπόν, τον κ. Γιάννη Μίχο και τον στήριξαν όλοι ενθέρμως, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Όλοι, πλην του ΚΚΕ, το οποίο κατέβασε δικό του υποψήφιο, διότι το Κόμμα κατέχει τη μοναδική αλήθεια και την κουβαλάει παντού, ακόμη και στον Δήμο του Αριστοτέλη. Τελικά, ο Μίχος νίκησε τον Πάχτα από την πρώτη Κυριακή και ο υποψήφιος του ΚΚΕ πήρε 1,96%, σχεδόν το μισό απ' όσο πήρε το Κόμμα στις ευρωεκλογές.
Στον Δήμο του Βόλου βρέθηκαν αντιμέτωποι στον δεύτερο γύρο ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μ. Πατσιαντάς. Ο Μπέος του ποδοσφαιρικού παρακράτους, του στοιχήματος, των νυχτερινών κέντρων, ο Μπέος που στηρίχτηκε ανοιχτά από τη Χρυσή Αυγή, που υιοθέτησε τον λόγο και την αισθητική της Χρυσής Αυγής. Κι όμως, ακόμη και στον Βόλο η ηγεσία του ΚΚΕ δεν στήριξε τον Πατσιαντά, διότι ο Πατσιαντάς είναι του ΣΥΡΙΖΑ και, όπως έχει πει ξεκάθαρα ο Στάλιν στα απομνημονεύματά του, «καλύτερα ο Μπέος, παρά ο Συριζαίος». Τελικά νίκησε ο Μπέος και η ψυχούλα του "Πατερούλη" συνέχισε να αναπαύεται εν ειρήνη.
Κοίτα να δεις που ο Πάχτας με τον Μπέο έκαναν κι ένα καλό στη ζωή τους. Απέδειξαν ότι δεν υπάρχει πάτος, ότι δεν υπάρχει όριο για μια ηγεσία που δρα ως θρησκευτική σέχτα και ταυτοχρόνως ως διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας.

Ώστε δεν καταδικάζουμε τη βία…

απο το AlterThess...

Όπως έκανε γνωστό το alterthess σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ο δήμαρχος Αριστοτέλη, Χρήστος Πάχτας, μιλώντας τη Δευτέρα στο δημοτικό συμβούλιο υποστήριξε πως αν στις 25 Μαΐου η περιοχή αποκτήσει δήμαρχο που είναι κατά της… επένδυσης της «Ελληνικός Χρυσός» τότε οι εργαζόμενοι της εταιρίας είναι πιθανό να κάψουν ένα χωριό και να υπάρξουν αθώα θύματα. Το εντυπωσιακό αυτής της ιστορίας δεν είναι αυτά που είπε ο Πάχτας, σε γενικές γραμμές τέτοιος τύπος είναι, αλλά το πώς αντιμετώπισαν αυτά που είπε ο Πάχτας οι υποστηριχτές αυτής της… επένδυσης, που εντελώς τυχαία είναι και οι υποστηριχτές αυτής της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Στην παρέα της μούγκας, φυσικά, έδωσαν το «παρών» όλα τα μεγάλα και χρεοκοπημένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που όχι μόνο δεν ζήτησαν την παρέμβαση του εισαγγελέα, αλλά κυριολεκτικά έπνιξαν το θέμα. Προφανώς οι εχθροί των πολλών καλών ανθρώπων κάνουν πόλεμο στους πολλούς καλούς ανθρώπους και προφανώς όταν λένε «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» δεν το εννοούν.

Αλλά το θέμα μας είναι πιο βαθύ. Ο Πάχτας, με αυτά που είπε για το κάψιμο του χωριού και τους νεκρούς, δεν βάρεσε στα ξεκούδουνα. Πριν από αυτόν, τον άθλιο, πολλοί άλλοι, άθλιοι, είπαν και έγραψαν ότι η χώρα κινδυνεύει να πέσει στο χάος και στη βία αν από τις κάλπες που θα στηθούν για τις επόμενες εθνικές εκλογές βγει το… λάθος αποτέλεσμα, αν δηλαδή πέσει αυτή η ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Χάος και βία από ποιον; Στην περίπτωση της Χαλκιδικής ο Πάχτας μίλησε συγκεκριμένα για τους εργαζόμενους της «Ελληνικός Χρυσός», στη γενική περίπτωση όμως ποιοι; Ο Χρυσοχοϊδης, στο παρελθόν, έχει μιλήσει  για τις «συμμορίες με τα καλάσνικοφ», οι σύμβουλοι του Σαμαρά δείχνουν προς την πλευρά των νεοναζί και όλοι μαζί κλείνουν το μάτι στο παρακράτος και εμφανώς εναποθέτουν εκεί τις ελπίδες τους για μία γρήγορη πτώση της κυβέρνησης της Αριστεράς που έρχεται. Οπότε, ψυχή βαθιά.

Οι Εκκλησιάζουσες της Χαλκιδικής...

Στη Χώρα της Λήθης...

Σήμερα, στο Χοντρό Δέντρο Χαλκιδικής, οι ατρόμητες γυναίκες που πρωτοστατούν στον αγώνα κατά της καταστροφικής εξόρυξης χρυσού έκαναν καθιστική διαμαρτυρία, για να εμποδίσουν τη διάνοιξη δασικών δρόμων από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός -τουτέστιν, την ολοκληρωτική καταστροφή του αρχέγονου δάσους.

Τα ΜΑΤ τις "περιποιήθηκαν" δεόντως:

Του χρόνου έξω από το σπίτι σας, εύχομαι...

pnevmantilogias...

Θα μου πεις εσύ μένεις σε πολυκατοικία. Σε μεγάλη πόλη.

Η «νομιμότητα» του τσαμπουκά και των ΜΑΤ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σοκ και δέος λοιπόν - σε πλήρη εφαρμογή. Ο,τι και να λένε τα παπαγαλάκια των καναλιών, ορθότατα και την καταλληλότερη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε την πρόταση μομφής - χωρίς αυταπάτες για το αποτέλεσμα της αυριανής ψηφοφορίας στη Βουλή.

Εξαναγκάζεται, έτσι, ο Αντ. Σαμαράς, που εφαρμόζει απαρέγκλιτα την «ενός ανδρός αρχή» απαξιώνοντας όλες τις συλλογικές λειτουργίες, να προσέλθει στη Βουλή (είναι ο μόνος πρωθυπουργός που εμπράκτως αρνείται τον κοινοβουλευτικό έλεγχο) για να δώσει εξηγήσεις και να υποστεί κριτική σε δύο θεμελιώδη ζητήματα στη διακυβέρνηση του τόπου:
1Τον ανησυχητικά εντεινόμενο κυβερνητικό αυταρχισμό, με την πολιτική του τσαμπουκά και τα ρόπαλα των ΜΑΤ να ταυτίζονται ασύστολα με τη... νομιμότητα, με τουλάχιστον περίεργες και επικίνδυνες για τη δημοκρατία αντιλήψεις. Και
2 Τη «βάρβαρη οικονομική πολιτική» (όπως τη χαρακτηρίζει η πρόταση δυσπιστίας) της μονόπλευρης λιτότητας, που θα επιδεινωθεί και με νέα επαχθή για τους πολλούς μέτρα, όπως ήδη έχει προαναγγείλει η τρόικα, παρά τις κυβερνητικές αντίθετες διαβεβαιώσεις.
Τα χαράματα της Πέμπτης μπούκαραν τα πάνοπλα ΜΑΤ με τα χημικά τους στο κατειλημμένο από απολυμένους Ραδιομέγαρο της πάλαι ποτέ ΕΡΤ. Οχι μόνο για να ολοκληρωθεί στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, όπως επεσήμανε ο συνταγματολόγος Κ. Χρυσόγονος, η «κυβερνητική πειρατεία» που ξεκίνησε, πάλι νύχτα, στις 11 Ιουνίου. Αλλά και σε μια επιχείρηση μαζικού εκφοβισμού (αύριο είναι η «κρίσιμη» συνάντηση με την τρόικα) για να αποτραπούν κοινωνικές αντιδράσεις στα νέα μέτρα.
Σε μια άμεση και έντονη αντίδραση ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε με ομοφωνία στα συλλογικά του όργανα την πρόταση μομφής. «Ως αξιωματική αντιπολίτευση -είπε ο Αλ. Τσίπρας- δεν δικαιούμαστε να ανεχθούμε αυτή τη μέγιστη θεσμική εκτροπή».

συνοδοιπόρος σ’ ένα κίνηµα...

Απο τη  συντακτική οµάδα των οικοτριβων...

Στην ιστορία των µνηµονίων, της εξαθλίωσης, των αυτοκτονιών, των νεοναζί, και µιας κουτσής δηµοκρατίας, µια διαφορετική αφήγηση ξεφεύγει από τα όρια και για κάποιους ορίζει τα «άκρα». Η αφήγηση της Χαλκιδικής στα χρόνια των χρυσοθήρων.

Η αφήγηση αυτή ξεκινά και καταλήγει στο ίδιο υποκείµενο …το περιβάλλον. Το περιβάλλον, όχι σαν κάτι απόµακρο, θεωρητικό, γραφικό. Το περιβάλλον ως βάση ζωής και δηµιουργίας. Σαν κάτι που περιβάλλει όλες τις διαστάσεις της ζωής, από την επιβίωση µέχρι τη φιλοσοφία, από την ηθική µέχρι την πολιτική. Σαν ένα σύνολο του οποίου είµαστε µέρος.
Σε κάποιους φαίνεται περίεργο έως παράλογο, ένας αγώνας για το περιβάλλον –ειδικά σε καιρούς ανελέητης καπιταλιστικής κρίσης– να παίρνει τέτοιες διαστάσεις, να τρέφεται µε τόσες θυσίες, να αντέχει σε αλλεπάλληλα βίαια χτυπήµατα. Ξεχνάνε ή αγνοούν ότι η σχέση µας µε το περιβάλλον είναι θέµα βαθύτατα πολιτικό. Μας ορίζει ως κοινωνία και ως άτοµα. Επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαµβανόµαστε το παρελθόν, πώς βιώνουµε το παρόν και πώς ονειρευόµαστε το µέλλον.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι η εξουσία έχει βαλθεί, µε νύχια και µε δόντια, να καταπνίξει το κίνηµα της Χαλκιδικής. Αυτό το κίνηµα την «ξεγυµνώνει» σε όλες της τις διαστάσεις.
Δεν είναι µόνο ότι  αντιστέκεται σθεναρά στη λογική «επενδύσεις µε κάθε κόστος». Με κόστος την καταστροφή του περιβάλλοντος και των τοπικών οικονοµικών δραστηριοτήτων. Με κόστος το βιασµό της αλήθειας και των ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Με κόστος την προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δηµοκρατίας.
Δεν είναι µόνο ότι αποκαλύπτει πως στόχος είναι η εξυπηρέτηση συγκεκριµένων οικονοµικών, πολιτικών και επιχειρηµατικών συµφερόντων. Χωρίς ουσιαστικά οφέλη για την οικονοµία αλλά µε ένα δυσβάσταχτο κόστος που µετακυλίεται στις τοπικές κοινωνίες.

Εξορυξεις και αναπτυξη...

του Γιωργου Βελεγρακη, απο τις Οικοτριβες...

Πολλές φορές στο δηµόσιο διάλογο, οι απόψεις και οι πρακτικές που εναντιώνονται σε ένα µοντέλο ανάπτυξης που στηρίζεται στις εξορύξεις βαφτίζονται εύκολα «αντι-αναπτυξιακές», «µειοψηφίες» που ενδιαφέρονται «µονοµερώς» για το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες. Πριν απ’ όλα οφείλουµε να απαντήσουµε ότι τόσο το περιβάλλον όσο και οι τοπικές κοινωνίες έχουν ούτως ή άλλως την αυταξία τους.
Το µεν περιβάλλον διότι χωρίς αυτό –έστω και µέσω των µετασχηµατισµών του– ανάπτυξη δεν νοείται, οι δε τοπικές κοινωνίες γιατί αυτές βιώνουν το «εξωτερικό» κόστος των επενδύσεων και δραστηριοτήτων που τελικά καθόλου εξωτερικό δεν είναι.
Ας προσπαθήσουµε όµως να παίξουµε και στο γήπεδο των αντιπάλων. Τελικά πόσο αναπτυξιακή είναι µια πρακτική που θέτει τη µονοκαλλιέργεια των εξορυκτικών δραστηριοτήτων ως το κέντρο της ανάπτυξης; Το πρόσφατο συνέδριο που διοργάνωσε το ίδρυµα Ρόζα Λούξεµπουργκ, έφερε πιο κοντά στην ελληνική πραγµατικότητα εµπειρίες από χώρες όπου ο εξορυκτισµός (extractivism) αποτελεί τον πυρήνα της οικονοµικής δραστηριότητάς τους και µας έδωσε τροφή για σκέψη.
Πρώτον, χώρες µε έντονη εξάρτηση από τις εξορύξεις (κυρίως πετρελαίου αλλά και µεταλλευµάτων) χαρακτηρίζονται από πολύ υψηλά ποσοστά φτώχειας, έλλειψη κοινωνικών υποδοµών, αναλφαβητισµό και διευρυµένες κοινωνικές ανισότητες. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι πολλές από τις πολυεθνικές εταιρείες  εξορύξεων δεν δηµιοργούν αυτά τα φαινόµενα από το µηδέν, αλλά τα εκµεταλλεύονται καθώς οι δραστηριότητες τους εµφανίζονται ως οι µόνες αναπτυξιακές λύσεις για τα κράτη αυτά. Τελικά όµως, όπως δείχνουν και οι διεθνείς εκθέσεις, τα φαινόµενα δεν θεραπεύονται αλλά επιδεινώνονται.

Η χαμένη τιμή του «Μπάμπη», της «Λίτσας» και του «Μανάβη»....

Της Ελεάννας Ιωαννίδου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Τσακαλίδης/FosPhotos

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δικογραφίες. Αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, γιατί είμαι σίγουρη πως δεν κινδυνεύει από το σχολιασμό μου κανένα ανακριτικό έργο,
γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά στην κοινωνία και τη δημοκρατία μας -έχει ήδη άλλωστε πάρει δημοσιότητα - και γιατί, για όσους βλέπουν την υπόθεση από κάποια απόσταση, είναι κωμικοτραγική.  Από το γεγονός και μόνο ότι κάποιοι άνθρωποι κατηγορούνται, γιατί, με τη δράση τους εναντίον της εξόρυξης χρυσού στο βουνό που μετατρέπεται σε κρανίου τόπο, «έθεσαν σε κίνδυνο το τουριστικό περιβάλλον της Χαλκιδικής», η ανάγνωση της δικογραφία μας ξεκινάει με ένα μειδίαμα.


Να σημειώσω πως η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά σε περιστατικά που έγιναν στη Χαλκιδική από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο 2013: μια διαδήλωση, όπου τραυματίστηκε αστυνομικός, δυο περιστατικά φθορών στο κατάστημα της προέδρου του Δ.Δ. Ιερισσού, φθορές με γκαζάκια σε αυτοκίνητο εργαζομένων στην εταιρία και τα επεισόδια σε ενέδρα που στήθηκε από τραμπούκους σε διαδηλωτές κατά του χρυσού κατά την επιστροφή τους από διαδήλωση(!). Δεν έχει καμία σχέση με τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την εμπρηστική επίθεση στο παράνομο (σύμφωνα με την πολεοδομία) εργοτάξιο των Σκουριών. Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι ενδέχεται -ηθελημένα ή ακούσια - να τα μπερδέψουν. Έναν πολύ καλό, αναλυτικό και έγκυρο σχολιασμό για την δικογραφία μας, μπορείτε να δείτε εδώ. Εγώ απλά θα προσθέσω μερικές πινελιές για την φοβερή «εγκληματική οργάνωση» που μπορεί μεν τα μέλη της να μην ταυτοποιήθηκαν  με έκνομες ενέργειες, αλλά «συνδέονται βασίμως» με αυτές.

Νεοδημοκρατική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ στις Σκουριές;

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Η πολιτική ανοησία και η εθελοδουλεία έχουν πολλούς πρόθυμους υπηρέτες. Αυτό, όμως, που συμβαίνει στις Σκουριές συνδυάζει τα παραπάνω με μια επιλεκτική παρέμβαση των αρχών.
Η Χαλκιδική, ειδικά η βορειοανατολική, είναι άγνωστη στους Αθηναίους τελάληδες των καταχρεωμένων φυλλάδων και των ραδιοτηλεοπτικών πρακτορείων. Ίσως γι' αυτό -και όχι για λόγους αντιπαροχής- γράφουν και μεταδίδουν απίστευτες ανοησίες, με κορυφαία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καθοδηγεί τον ξεσηκωμό στις Σκουριές.
Θάβουν, όμως, τις εισαγγελικές έρευνες για τη διαρροή τοξικών από φορτηγό και κοντέινερ της εταιρείας χρυσού στην περιοχή της Ρεντίνας και στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης! Αυτό τι είδους έγκλημα είναι;
Εκλαϊκεύουν, λοιπόν, όσο πιο λαϊκίστικα γίνεται, το σενάριο μιας πανικόβλητης κυβέρνησης, η οποία, μπροστά στον κίνδυνο να τελειώσει και να κληθεί για τα περαιτέρω, δημιούργησε εκεί ένα παρανοϊκό μέτωπο: από τη μια οι κάτοικοι της Ιερισσού και των γύρω χωριών -δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι- και από την άλλη οι κερδοσκόποι, οι μπάτσοι, κάποιοι της Αυτοδιοίκησης και μερικοί ταλαίπωροι που μπροστά στο μεροκάματο ξεπουλάνε αξιοπρέπεια και το μέλλον των παιδιών τους.

Ποιος κάνει το κουμάντο;

Τα στοιχεία μιλούν: Η εκλογική δύναμη του «καθοδηγητή των ακραίων» ΣΥΡΙΖΑ, στη Χαλκιδική, ήταν το 2009 μόλις 4%, έναντι του 87% που λάμβανε το υπέρ της επένδυσης συνονθύλευμα (41% ΠΑΣΟΚ, 40,4% Ν.Δ. και 5,5% ΛΑΟΣ). Τον Μάιο του 2012, με την επένδυση στις Σκουριές εν εξελίξει, τα δυο κόμματα και ο επόμενος θλιβερός τους εταίρος (ΔΗΜ.ΑΡ.) έλαβαν περίπου 45% (23,2%, 15,8% και 6%). Ο ΣΥΡΙΖΑ το ένα τρίτο (14,5%).

Καμία φαντασία: Η προβοκάτσια άργησε μία μέρα!

απο το Alter Thess...

Η μη ανακοίνωση, από την Τρίτη, της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα την Τετάρτη στην Ιερισσό στέρησε από τους… ηρωικούς υπέρμαχους της καταστροφής της Β.Α. Χαλκιδικής τη δυνατότητα να «υποδεχτούν» τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με μία ξεγυρισμένη προβοκάτσια.

Με δεδομένο όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φαντασία, δεν μπορούν άλλωστε να φανταστούν την καταστροφή της περιοχής όπου ζούνε, προχώρησαν στην προβοκάτσια τους μία μέρα αργότερα. Η θλιβερή συνδικαλιστική ηγεσία των σωματείων των εργαζομένων της «Ελληνικός Χρυσός» κατήγγειλε το απόγευμα (προσοχή στην ώρα) της Πέμπτης ότι κάποιοι υπάλληλοι της εταιρίας προπηλακίστηκαν, άλλοι δέχτηκαν επίθεση και ότι κάποια αυτοκίνητα κάηκαν. Το εξοργιστικό αυτής της καταγγελίας είναι ότι το μεσημέρι (προσοχή πάλι στην ώρα) της Πέμπτης η συνδικαλιστική ηγεσία των σωματείων των εργαζομένων της «Ελληνικός Χρυσός» εξέδωσε μία ακατάληπτη (μη επιμελημένη από το γραφείο δημοσίων σχέσεων της εταιρίας) ανακοίνωση κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την ανακοίνωση, λοιπόν, ενώ περνούν τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ γενεές δεκατέσσερις, δεν αναφέρουν ούτε κουβέντα για τους προπηλακισμούς, τις επιθέσεις και τους εμπρησμούς αυτοκινήτων. Λένε μόνο πως ο Αλέξης Τσίπρας με αυτά που είπε την Τετάρτη στη Ιερισσό τους «έβαλε στο κάδρο» και τους έκανε «κόκκινο πανί»… Οπότε, ένα (ο Τσίπρας τους στοχοποίησε) και ένα (λίγες ώρες μετά τις έφαγαν) κάνουν δύο και τα πράγματα είναι απλά. Μόνο που η περήφανη και αθάνατη εργατιά της «Ελληνικός Χρυσός» αγνοεί πως το κεφάλι δεν το έχουμε μόνο για να στηρίζεται κάπου το κράνος. Αν οι «επιθέσεις» είχαν γίνει την ώρα που ισχυρίζονται (κάπου στις 5,30 με 6 το πρωί) οι ντεμέκ συνδικαλιστές τότε είναι σίγουρο ότι άλλα θα έγραφαν στην ανακοίνωση τους κατά του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Απλό έτσι;

Υ.Γ. Σύμφωνα με το νόμο 1264 του 1982, για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, απαγορεύεται η χρηματοδότηση δευτεροβάθμιων οργανώσεων από επιχειρήσεις. Ποιος πλήρωσε, λοιπόν, τα έξοδα της αποστολής, στον Καναδά, της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Μεταλλείων – Λιγνιτωρυχείων;

Υ.Γ. Αν ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε έστω στο ελάχιστο με τους «κανονικούς» πολιτικούς την Τετάρτη θα είχε βγει και θα είχε καταγγείλει πως ο Μπόμπολας σε συνεργασία με τον Δένδια του είχαν στήσει παγίδα – λιντσαρίσματος έξω από το Στρατώνι. Δεν μοιάζει δεν το έκανε.

Δαιμόνια δικός σας,για μια ακόμη φορά στα σοβαρά,

Πίκος Απίκος

Ο χρυσός είναι σκουριά για τους πολλούς....

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ο αγώνας των κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής έχει συγκινήσει όλη την Ελλάδα. Παρά τα ψέματα και τη μαύρη προπαγάνδα κυβέρνησης και διεφθαρμένης δημοσιογραφίας, διοργανώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα για να σταματήσει η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική. Και όλες οι μαρτυρίες πιστοποιούν πως δεν υπάρχει καμία πολιτική ή άλλη δύναμη που να καθοδηγεί αυτό το αυθόρμητο κίνημα των κατοίκων της περιοχής. Σίγουρα υπάρχουν κόμματα και οργανώσεις που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους και τη συμπαράστασή τους. Και, εδώ που τα λέμε μακάρι, να υπήρχαν έμπειρα στελέχη της Αριστεράς που να είχαν τις ικανότητες να διαμορφώσουν κινήματα με διάρκεια στο βάθος του χρόνου. Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές και αποχρώσεις, βρίσκεται περισσότερο στις τηλεοράσεις και καθόλου ή ελάχιστα στην κοινωνία. Η μεσαία τάξη τείνει να εξαφανιστεί οριστικά. Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι άστεγοι αυξάνονται κατά χιλιάδες κάθε μέρα. Και η μόνη προοπτική που έχουν είναι το απόλυτο μηδέν. Είδε κανείς την Αριστερά σε αυτούς τους χώρους και δεν μας το λέει και μας να χαρούμε;

Από τα κινήματα των πλατειών έχει διαπιστωθεί το διαζύγιο της υπαρκτής πολιτικής με την κοινωνία. Και αυτό αφορά όλο το πολιτικό σύστημα, είτε από τα δεξιά το πιάσεις είτε από τα αριστερά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις λειτουργούν σαν στρατός κατοχής, με τρομοκρατία και βία, καταστολή και βασανιστήρια. Η δε αντιπολίτευση κάνει ένα άλμα προς το μέλλον με αυτοσκοπό την εξουσία, χάνοντας όλες τις μάχες στο πεδίο που πρέπει να δίνονται. Στην κοινωνία, εδώ και τώρα. Και σε αυτήν την περίπτωση, αν η κοινωνία δεν έχει πέσει σε λήθαργο και είναι ακόμα ζωντανή, αντιδρά από μόνη της και παλεύει χωρίς να περιμένει καθοδηγητές. Και εδώ οι κάτοικοι της περιοχής παλεύουν για τη ζωή τους και το μέλλον των παιδιών τους.

Για την εξόρυξη χρυσού έχουν γραφτεί πολλά. Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει πως τα κοιτάσματα του χρυσού δεν είναι ανεξάντλητα. Και το χρυσωρυχείο δεν έχει απεριόριστο χρόνο ζωής. Οταν εξαντληθούν τα κοιτάσματα, το ορυχείο κλείνει και αφήνει πίσω του μια περιβαλλοντική καταστροφή σε μεγάλη έκταση. Η γη νεκρώνει, ο υδροφόρος ορίζοντας δηλητηριάζεται, οι θάλασσες μολύνονται και τα ποτάμια καταστρέφονται. Και ό,τι παρήγε πριν ο τόπος δεν ξαναφυτρώνει. Ολες οι επιστημονικές μελέτες αυτό διαπιστώνουν. Δεν είναι τυχαίο πως το Συμβούλιο της Επικρατείας, ήδη από το 2002, είχε αποφανθεί για ένα παρόμοιο επενδυτικό έργο στην Ολυμπιάδα και έλεγε πως τα αναμενόμενα οφέλη είναι πολύ μικρά σε σχέση με το μέγεθος της επαπειλούμενης οικολογικής καταστροφής. Ηδη έχουν υλοτομηθεί 500 στρέμματα δάσους. Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Το χρυσωρυχείο έχει πρόγραμμα να αποψιλώσει 4.000 στρέμματα δασικής έκτασης. Και μονάχα αυτό θα είναι καταστροφικό για το περιβάλλον. Για να μη μιλήσουμε για τα δηλητήρια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χρυσού και που διοχετεύονται στο περιβάλλον. Και όμως αυτή η καταστροφή λέγεται ανάπτυξη και επένδυση. Αντί να αξιοποιηθεί ο φυσικός πλούτος της περιοχής με πρωτογενή παραγωγή και ήπιο εναλλακτικό τουρισμό, καταστρέφεται. Η μακροχρόνια συνέπεια θα είναι η μετανάστευση. Και όλα αυτά γίνονται στη γενέτειρα του Αριστοτέλη και δίπλα στο Αγιον Ορος, που δεν αποκλείεται στο μέλλον να το δούμε να πουλιέται και αυτό, αν το ζητήσει η Μέρκελ.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Οι επενδυτές υποστηρίζουν πως δημιουργούν θέσεις εργασίας και αυτό θεωρείται απάντηση για όλα. Το πρόβλημα είναι τι είδους θέσεις εργασίας δημιουργούν. Εργασία είναι και οι μισθοφόροι, οι δήμιοι, οι επαγγελματίες δολοφόνοι. Χωρίς αμφιβολία οι εργαζόμενοι στα ορυχεία δεν πήγαν εκεί για διακοπές, αλλά για να κάνουν μια δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά -δεν ξέρουμε πώς θα είναι η κατάσταση της υγείας τους ύστερα από κάποιο καιρό. Και ο άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη κάνει όποια δουλειά βρίσκει. Το πρόβλημα είναι στο κράτος. Καταστρέφει μια από τις ωραιότερες γωνιές της Ελλάδας που θα μπορούσε να είχε αναπτυχθεί διαφορετικά, ενισχύοντας την πρωτογενή παραγωγή με επενδυτικά προγράμματα, που θα δημιουργούσαν πιο πολλές θέσεις εργασίας.

Οι κάτοικοι της Χαλκιδικής υπερασπίζονται ένα κομμάτι της Πατρίδας. Οικογενειάρχες άνθρωποι, χαρακτηρίζονται τρομοκράτες και οι κατηγορίες που τους αποδίδονται είναι βαριές και αφορούν εγκληματικές πράξεις. Νομοταγείς άνθρωποι που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν μόνοι τους στο Τμήμα, με μια απλή κλήτευση, συλλαμβάνονται μέσα στην άγρια νύχτα, μπροστά στα έντρομα παιδιά τους, σαν αρχιμαφιόζοι. Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται και για μας. Μήπως θα έπρεπε να παρθεί κάποια πρωτοβουλία και να βρισκόμαστε όλοι μας εναλλάξ στις Σκουριές σε μόνιμη βάση; Και όλα αυτά για ένα μέταλλο ελατό και όλκιμο που ακόμα και ο Μίδας το αποποιήθηκε, βουτώντας στον Πακτωλό Ποταμό.

perkor29@gmail.com

Ο φόβος είναι χρήμα...

αλλη μια φορα εξαιρετικος Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Στον δρόμο τούς βλέπεις και τρομάζεις, γιατί ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος τους: να σε τρομάξουν. Ούτε να προστατεύσουν θέλουν τον περίφημο μέσο πολίτη που μέχρι χτες φαντασιωνόταν την αδιατάρακτη και αδιάφορη για όλα ατομική ευωχία, ούτε να προλάβουν το έγκλημα που συμβαίνει πάντοτε μέσα σε όλες τις κοινωνίες. Όχι. Ο ρόλος που έχει ανατεθεί (από το κράτος) σ' αυτά τα "παιδιά του λαού" (άλλωστε και οι ναζί της Χρυσής Αυγής παιδιά του λαού είναι), τα οποία πληρώνονται (από την κοινωνία), είναι ο ρόλος του κρατικού, συστημικού καλύτερα, μαντρόσκυλου εις βάρος της κοινωνίας.
Μιλάμε βέβαια γι' αυτόν τον ανώνυμο πολτό της ανωνυμίας που καθημερινά σημαιοστολίζεται τη φρίκη του και υπό το πρόσχημα χρήσεως εντολής καταλαμβάνει τας οδούς και τας ρύμας (πραγματοποιώντας με κάθε βήμα και μια σύνθλιψη της συντακτικής συνθήκης η οποία συναρθρώνει την κοινωνία), καταλαμβάνει λοιπόν ως οιονεί αστυνομικό (και υπόρρητα στρατιωτικό να το πεις, μέσα είσαι) πραξικόπημα την πόλη, τόσο με την πραγματική όσο και με τη συμβολική της έννοια, ώστε ο φόβος να γίνει ο βασικός συνεκτικός κρίκος της καθημερινότητας εκείνων που καθαγιάζονται στα δελτία ειδήσεων των οκτώ και στις "ανατρεπτιάδες" του σνάιπερ της δημοσιογραφίας Γιάννη Τράγκα (το Γιάννη δεν είναι  λάθος, κύριε διορθωτά, ούτε το Τράγκα. Απλώς περισσεύει το Μιχαλολιάκος, Μπόμπολας, Βενιζέλος και άλλα ευανθή), όλων εκείνων λοιπόν που καθαγιάζονται από τα χαμερπή σκατολοΐδια του συστήματος ως "ο απλός λαός που πρέπει να καταλάβει". Και αυτό που πρέπει να καταλάβει ο "απλός λαός" τώρα, που η ανακατανομή πλούτου εις βάρος του διαδέχεται την άλλη με ταχύτητα βλακείας Κεδίκογλου και κάθε Μουρούτη (αφήνω απ' έξω τον Ψαριανό και τον Μπίστη της ΔΗΜ.ΑΡ., που ο καθένας τους είναι μια κατηγορία μόνος του), είναι ο φόβος. Διότι ο φόβος, στην εποχή της παραγωγικής παράλυσης που έχει επιβάλει ο παρακρουστικός και απόλυτα αποτυχημένος νεοφιλελευθερισμός, είναι η μορφή υπεραξίας για τη συνέχεια και την ολοκλήρωση του συστήματος. Ο φόβος είναι χρήμα. Δηλαδή διακόπτης εκτροπής από τον ηλεκτρισμό της συνέχειας στο εναλλασσόμενο ρεύμα των υπερούσιων καθεστωτικών αποφάσεων. Άρα, πεδίο ιδεολογικής, θεωρητικής και εν τέλει ταξικής σύγκρουσης.
Στην επιβολή αυτού του φόβου συμμετέχουν ο "καθείς με τα όπλα του" (αντάλλαξα το "και" με το "με" και ζητώ συγγνώμη από τον ποιητή) και ο Προβόπουλος της Τράπεζας της Ελλάδος και το άχαρο αβερωφίδιο που είναι ένας πρωθυπουργός παραδειγματικά εξαφανισμένος από τη Βουλή και οικτρά απών από την πραγματικότητα ανθρώπων, αλλά όχι από τη φασματική περαίωση μιας γελοίας αριθμητικής καταργημένης από τα μαθηματικά του οικονομείν ελεύθερους ανθρώπους, μετέχει στον φόβο ο ολοένα και πιο βδελυρός και σεξιστικά υπόδουλος Βενιζέλος (το πρότυπο, για μένα, του σύγχρονου φασίστα εδώ και χρόνια, πράγμα που έχω γράψει άλλωστε), μετέχει ο Φώτης Κουβέλης μαζί με όλο το ρημαδιό αριστερών συνειδήσεων που τον ακολουθεί, μετέχει αυτή η διασταύρωση αποπροσανατολισμένου λαγού και διακοπής ρεύματος που λέγεται Στουρνάρας, μετέχει όλο το καθαρό φασισταριό των υπογείων της Συγγρού (αλήθεια, ρε παιδιά, τι έγινε μ' εκείνους τους πυροβολισμούς στα γραφεία της Ν.Δ.; Ούτ' ένα τηλεφώνημα; Ούτ' ένα γράμμα;), μετέχει όλη η φαιά γραβατοσύνη της διανοούμενης εξουσίας και όλη η φαιά γραμματοσύνη της εξουσιαστικής διανόησης, μετέχει φυσικά αυτό το τομάρι ο Δένδιας (ένας γελοίος Καισαρίων αβροπρεπούς χαμέρπειας προς τον ισχυρό, λόγω οικογενειακής παράδοσης, πολυτελούς υπόκυψης), μετέχει όμως και το έσχατο τομάρι που ντύνεται, στολίζεται και βγαίνει στη ρούγα για να τσακίσει κορμιά. Το έσχατο και πιο σωματικό όργανο του φόβου. Το γομάρι. Το παιδί του λαού. Το όρθιο το ζώο. Ο βιομηχανικός εργάτης του ξυλοδαρμού, ο σταχανοβίτης του συστημικού ανορθολογισμού: να παράγει όσο περισσότερο φόβο μπορεί. Τους βλέπεις και τους φοβάσαι. Απομακρύνεσαι και νομίζεις ότι γλιτώνεις. Και το τραγικό είναι πως πράγματι γλιτώνεις. Άμα γουστάρουν, σε πιάνουν. Γιατί τους είπες "άσε με να περάσω". Γιατί τους ρώτησες οργισμένα "τι θέλετε εδώ;". Γιατί χειροκρότησες ειρωνικά επειδή βολτάρουν χωρίς λόγο κράνη, παλάσκες, μοτοσικλέτες στο κέντρο της Αθήνας στις 11 το βράδυ μιας "καθημερινής ευδίας", που λέει κι ένας άλλος ποιητής από εκείνους που δεν θα μάθει ποτέ το αβερωφίδιον, αλλά που διαθέτουν τις λέξεις που θα τους θάψουν (σε μια πολύπλοκη διαδικασία ταφής που ίσως και να ανατρέπει, αγαπημένε μου φίλε και δάσκαλε Τ.Π., καθεστώτα συμπεράσματα περί το όλον και το μέρος), γιατί τριγύριζες σε απαγορευμένες συναθροίσεις διεκδίκησης του εαυτού σου μέσα στον κόσμο. Τους βλέπεις στον δρόμο και τους φοβάσαι.
Φαντάσου τώρα να είσαι παιδάκι και στις τρεις η ώρα τα χαράματα να ξυπνάς μέσα σ' έναν εφιάλτη από εξωγήινους που σου αρπάζουν τον πατέρα ούτε καν από τα χεράκια σου, αλλά μέσα από τον ύπνο σου. Κι από πάνω να σε κρατάνε -φαντάσου το απόλυτο της στιγμής- μην τυχόν και ειδοποιήσεις ουρλιάζοντας τους δικούς σου. Τους φίλους σου και τους φίλους των φίλων σου. Φαντάσου τη σιδερένια κλίμακα που σου βυθίζει το μυαλό στην άβυσσο. Το σπίτι που γέμισε τρόμο σαν εφιάλτης του Γκιούλιβερ. Παρουσία εισαγγελέα. Στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Και θέλεις τώρα να μου πεις ότι το γουρούνι που έσπασε την πόρτα, μαζί με τα άλλα γουρούνια, ήταν οι ενσύνειδοι υπηρέτες της κεκανονισμένης τάξεως, οι οποίοι πράγματι έδρασαν ελευθέρως πεπεισμένοι ότι πράττουν το σωστό. Ρε, δεν πάτε στον διάβολο όλοι σας. Χιτλεροειδή εξαμβλώματα του απείρως επιχειρείν! Και σιγά μην είσαστε τέτοια, δηλαδή. Κοινά πτυελοδοχεία και κοινά δοχεία νυκτός του συστήματος είσαστε. Απλά πηνία του φόβου. Μετατροπείς. Ώσπου κάποιος να κατεβάσει τον διακόπτη. Ή να τον ανεβάσει. Εκεί όμως παίζεται το παιχνίδι. Στην καίρια στιγμή του διακόπτη. Στη ροή του ηλεκτρισμού. Κι είναι αυτό που πρέπει να έχει κατά νου η Αριστερά. Όλη η Αριστερά. Και όλοι στην Αριστερά. Στη ροή του φόβου. Στη ροή του χρήματος των ανθρώπων.

Η τυραννική αναγκαιότητα της υπακοής...

Tου Νικόλα Μιτζάλη*, απο την Εφημεριδα των συντακτων...

«Κάθε ποινή που δεν προέρχεται από απόλυτη αναγκαιότητα είναι τυραννική»
Montesquieu
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η εξόρυξη χρυσού στη βόρεια Ελλάδα είναι μια αναγκαιότητα για την επιθυμητή ανάπτυξη και την εξεύρεση θέσεων εργασίας που θα επέλθουν διά των ιδιωτικοποιήσεων και άρα η πλήρη εφαρμογή της συμφωνίας με την ξένη εταιρεία,
έστω και ενάντια στις αντιδράσεις των κατοίκων, είναι, σύμφωνα με αυτήν, μια μη τυραννική επιλογή. Από την άλλη, η πλευρά των κατοίκων που εναντιώνονται, συνεπικουρούμενη από μελέτες και γνωμοδοτήσεις διάφορων επιστημόνων, πρεσβεύει ότι η επέκταση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στη δασική έκταση των Σκουριών αλλά και σε άλλες περιοχές της βορειοανατολικής Χαλκιδικής είναι καταστροφική καθώς θα προξενήσει μη αναστρέψιμες ζημίες στο περιβάλλον της περιοχής με ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις στο έδαφος, στον υδροφόρο ορίζοντα και στη χλωρίδα. Στο επιχείρημα δε των θέσεων εργασίας αντιτάσσει ότι είναι ένα δυσανάλογο αντίδωρο στη φτηνή εξαγορά των 317.000 στρεμμάτων και στο τεράστιο κέρδος που θα αποκομίσει η ιδιωτική εταιρεία. Σημειωτέον δε ότι δεν προβλέπεται η απόδοση δικαιωμάτων στο Δημόσιο από την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου.


Εις ανταπάντησιν η ξένη εταιρεία υποστηρίζει ότι είναι καθόλα νόμιμη, δεσμεύεται ότι θα εφαρμόσει τα αυστηρότερα περιβαλλοντικά πρότυπα ώστε να προστατευτούν οι φυσικοί πόροι και πως θα συμβάλει στην αποκατάσταση της όποιας ζημίας από τη μεταλλευτική δραστηριότητα.

Εάν πιστέψουμε ότι το καλό της πόλης βρίσκεται κλεισμένο μέσα στα πράγματα που πετιούνται, όπως έγραφε ο Italo Calvino στις «Αόρατες πόλεις», ή κοιτάξουμε λίγο τα αποτυχημένα εγχειρήματα της Famatina στην Αργεντινή ή του Cerro de Pasco στο Περού, οι διαμαρτυρόμενοι κάτοικοι της Χαλκιδικής μάλλον έχουν δίκιο.

Ανεξαρτήτως όμως του ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, η σκληρή αντιμετώπιση των διαμαρτυριών των κατοίκων -οι οποίες έχουν ξεκινήσει εδώ και περίπου έναν χρόνο με αλληλέγγυες δράσεις από συλλογικότητες σε πολλά σημεία της χώρας- από τα κρατικά όργανα καταστολής και την αντιτρομοκρατική με προσαγωγές, κλήσεις κατάθεσης από ανηλίκους, δακρυγόνα και έντονη παρουσία μονάδων καταστολής είναι η ξεκάθαρη μετάφραση του μηνύματος της κυβέρνησης ότι η αναγκαιότητα πολλές φορές πειθαναγκάζει τους ανθρώπους να παραχωρήσουν μέρος της ελευθερίας τους. Αναγκαιότητα που μεθερμηνεύεται βέβαια ως ωφέλεια του κοινωνικού συνόλου.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι οι κάτοικοι της Ιερισσού, των Σκουριών κ.λπ. δεν γνωρίζουν ποιο είναι το καλό τους και πλανημένοι καθώς είναι [από ΣΥΡΙΖΑ ή λοιπές εξτρεμιστικές (sic) αριστερές ομάδες;] διαπράττουν «έγκλημα καθοσίωσης» αποτρέποντας πιθανές περαιτέρω ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα. Είναι όμως έτσι ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο; Ο Beccaria έγραφε ότι απόπειρες ενάντια στην ασφάλεια και την ελευθερία των πολιτών είναι ένα από τα μέγιστα εγκλήματα και συνεπώς η βία έναντι στη βούληση των πολιτών είναι και αυτή έγκλημα μέγιστο. Μέχρι και στο μακρινό 1860, όταν ο Γ. Παχύς ερχόμενος στο Λαύριο υπέβαλε αίτημα στην κυβέρνηση για παραχώρηση των σκωριών, η απάντηση που πήρε ήταν ότι οι εκτάσεις αυτές ανήκαν στην κοινότητα Κερατέας και εκεί θα έπρεπε να αποταθεί. Δεν είμαι σίγουρος ότι οι αντίστοιχες κοινότητες της Χαλκιδικής ερωτήθηκαν για την αντίστοιχη αγοραπωλησία ή ότι έγινε εκτενής διαβούλευση με τους κατοίκους των εμπλεκόμενων περιοχών.

Η κυβέρνηση συνεχίζει να επιδεικνύει την κατασταλτική της δεινότητα με το πρόσχημα της προστασίας της νομιμότητας, διαχέοντας το μήνυμα σε όλη την επικράτεια ότι η υπακοή στη βούληση της εξουσίας προτρέχει ή μάλλον επιβάλλεται για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας ευταξίας. Η κατάσταση αυτή εκτάκτου ανάγκης που δεν μπορεί να επιτρέψει διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και αντιδράσεις δεν ξέρω εάν θα μπορέσει να αποτρέψει τις συνέπειες της κρίσης και τη φθίνουσα πορεία της οικονομίας, πάντως μέχρι στιγμής το μόνο που επιτυγχάνει είναι να συσπειρώνει εναντίων της κυβέρνησης ολοένα και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Η συσσωρευμένη και διαρκώς αυξανόμενη αγανάκτηση θα μπορεί να αντισταθμιστεί μεσοπρόθεσμα μονάχα ίσως από την πρόσληψη όλο και περισσότερων ενστόλων. Ετσι θα μπορέσει και να καταπολεμηθεί και η ανεργία των νέων που έχει αγγίξει το 57,5% (ΕΛΣΤΑΤ).

………………………………………………………………

*Δρ Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ

Ανάπτυξη και ΜΑΤ: Σκουριές και δημοκρατία...

του Κωστη Παπαϊωαννου...

Δεχόμαστε καλόπιστα ότι η πολυπόθητη ανάπτυξη και η ανάκαμψη θα ξεκινήσουν από τα ορυχεία χρυσού και χαλκού στις Σκουριές της Χαλκιδικής. Δεχόμαστε ότι το τίμημα που κατέβαλε η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός για τη γη που της παραχωρήθηκε ήταν εύλογο (11.000.000 ευρώ για 317.000 στρέμματα, ήτοι 34 ευρώ ανά στρέμμα). Δεχόμαστε ότι θα δημιουργηθούν πολλές θέσεις εργασίας. Δεχόμαστε ότι δεν θα υπάρξουν σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις: η εταιρεία βεβαιώνει εξάλλου ότι η Χαλκιδική θα μείνει πράσινη, η σκόνη στην ατμόσφαιρα λίγη και ασφαλής, τα υπόγεια ύδατα αναλλοίωτα. Δεχόμαστε ότι καλώς το Δημόσιο δε θα εισπράττει έσοδα από δικαιώματα εξόρυξης, αφού ο μεταλλευτικός κώδικας δεν το προβλέπει.
Ας πούμε πως τα δεχόμαστε όλα αυτά. Μόνο που δεν τα δέχονται οι κάτοικοι ή ένα πολύ μεγάλο μέρος τους. Με αυτό το παράδοξο καλείται να τα βγάλει πέρα η κυβέρνηση: μεγάλο μέρος του πληθυσμού της περιοχής δεν αντιλαμβάνεται το θείο δώρο από τον ουρανό (ή από τον κάτω κόσμο) και αντιδρά. Θύμα παραπληροφόρησης για τα περιβαλλοντικά; Μπορεί. Θύμα ιδεοληψιών για τους οικονομικούς όρους της επένδυσης; Ίσως. Αυτοκαταστροφικά και αντιαναπτυξιακά προσκολλημένο σε μια τυφλή νοσταλγία του χτες; Ενδεχομένως. Ενεργούμενο αντιπολιτευτικών δυνάμεων; Μπορεί. Όμως αντιδρά. Και απέναντι στην αντίδραση η κυβέρνηση αποδεικνύεται αξιοθαύμαστα και αποφασιστικά αδέξια, όπως και οι προκάτοχοί της. Παραγνωρίζει ότι η οργανωμένη διαβούλευση και η δημιουργία κλίματος ελάχιστης συναίνεσης σε τοπικό επίπεδο αποτελούν προαπαιτούμενα για κάθε μεγάλης κλίμακας οικονομική δραστηριότητα που αλλάζει τον χάρτη και τη ζωή μιας περιοχής. Η δια της βίας επιβολή μιας αμφιλεγόμενης πολιτικής έχει κοντά πόδια.
Οι καταγγελίες για τις αστυνομικές πρακτικές στις Σκουριές είναι πολλές και σοβαρές. Αν αληθεύουν, αγγίζουν τη θεσμική εκτροπή: κλήσεις παιδιών στο Αστυνομικό Τμήμα, βίαιη απόσπαση δηλώσεων κατά των γονέων τους, ανακρίσεις με απειλές. Χρήση χημικών στους δρόμους του χωριού, ακόμα και στις αυλές των σχολείων. Συστηματική λήψη DNA διά της βίας. Η άσκηση πολιτικής από τα ΜΑΤ και την αντιτρομοκρατική μετατρέπει το σύνολο του πληθυσμού σε οιονεί υπόπτους. Και για να εξηγούμαστε, άλλο πράγμα η αναζήτηση όσων προέβησαν σε έκνομες ενέργειες στο εργοτάξιο κι άλλο πράγμα η παγίωση καθεστώτος έκτακτης ανάγκης.
Στις Σκουριές έχουν αναδειχθεί δυο θέματα. Το ένα είναι η αμφιλεγόμενη σκοπιμότητα του έργου. Το άλλο είναι πιο σύνθετο. Πώς δηλαδή πυροδοτήθηκε και σήμερα αντιμετωπίζεται η πρωτοφανής ένταση στο τοπικό επίπεδο. Πώς διαχειρίζεται η κεντρική εξουσία τον βίαιο διχασμό της τοπικής κοινότητας. Πώς ο κυρίαρχος λόγος παρουσιάζει ως τρομοκράτες όσους αντιδρούν. Πώς μια περιοχή της χώρας μεταπίπτει σε καθεστώς εξαίρεσης, σε γκρίζα ζώνη όπου αναστέλλονται βασικές αρχές του κράτους δικαίου. Πώς η κυβερνητική θέση απολυτοποιεί την έννοια της «ανάπτυξης» και την αποκόπτει από όλα τα περιβαλλοντικά, οικονομικά και κοινωνικά της συμφραζόμενα. Πώς μεγάλα ΜΜΕ υιοθετούν άκριτα αυτή τη θέση και αποσιωπούν τις σοβαρές ενστάσεις επιστημονικών φορέων, τη διαπλοκή μετόχων του έργου με τα ίδια τα ΜΜΕ (Όμιλος Μπόμπολα) και το γκρίζο πολιτικό παρελθόν τοπικών αρχόντων κομβικών στην υπόθεση.
Ακόμα κι αν οι ωφέλειες της εξόρυξης ήταν ηλίου φαεινότερες, και πάλι θα ήταν καίριο ζήτημα δημοκρατικής νομιμότητας ο τρόπος αντιμετώπισης των αντιδράσεων. Ακόμα κι αν οι κάτοικοι είχαν τρελαθεί και προτιμούσαν σε καιρούς πρωτοφανούς ύφεσης και ανεργίας να πολεμήσουν κατά της σωτηρίας τους, και πάλι θα έπρεπε να γίνουν αντικείμενο πειθούς και όχι ακραίας βίας. Πόσω μάλλον, όταν βοούν οι υποψίες πως το περιβαλλοντικό, οικονομικό και υγειονομικό κόστος του έργου ενδέχεται να αποβεί πολύ υψηλότερο από τα ισχνά οφέλη. Σε αυτές τις υποψίες δεν αρθρώνεται αντίλογος άλλος από την μονόδρομη αυταξία της επένδυσης. Ανεξαρτήτως συνεπειών, λέγεται, η επένδυση –ακόμα και η λάθος επένδυση- είναι εγγενώς καλή. Όσοι δεν πείθονται επιχειρείται να εξοριστούν στη σφαίρα των «αντεθνικώς δρώντων», των εχθρών της ανάπτυξης. Όλα αυτά όμως δεν αρμόζουν σε μια πραγματική δημοκρατία, αλλά σε μια δημοκρατία Ελντοράντο.

Ο παληός ο γάιδαρος…

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Τα βαρύτερα λάθη στην πολιτική τακτική είναι και τα πιο συνηθισμένα. Τα κάνουν με εντυπωσιακή συνέπεια και απαράλλακτα μες τους αιώνες εκείνοι ακριβώς οι κουφιοκεφαλάκηδες, οι οποίοι έχουν την ψευδαίσθηση –ή μάλλον την παραίσθηση (διότι δεν χαίρουν οι τέτοιοι και άριστης πνευματικής υγείας, εδώ που τα λέμε)– τα διαπράττουν, λοιπόν, εκείνοι οι κουφιοκεφαλάκηδες οι οποίοι τελούν υπό το κράτος της παραίσθησης ότι ο κόσμος, αμέτρητοι θνητοί, τους ανέμεναν επί χρόνια γεμάτοι αγωνία –την γέννησή τους, τους ίδιους και την ανάρρησή τους σε αξιώματα· για να τους δουν να λάμψουν επιτέλους· και να διαλάμψουν στην πλάτη μας…
Ε, από αυτούς τους ουκ ολίγους κουφιοκεφαλάκηδες της Ιστορίας, να προετοιμάζονται σιγά-σιγά και οι σημερινοί για τον σκουπιδοφάγο της… Έφθασε η σειρά τους. Όσο για τα «κοσμητικά» επίθετα που θα τους συνοδεύουν στην αιωνιότητα, κατά το κοινώς λεγόμενο, θα τα βρει αυτά η υπηρεσία· αν και… ούτε καν αυτή η σκοτούρα δεν θα μας απασχολήσει –έχουν ήδη επιλεγεί· προσφυέστατα μάλιστα και πολύ καταλλήλως.
Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι! Που λέτε, το κλασικότερο λάθος που κάνουν αυτοί οι κουφιοκεφαλάκηδες –παληάνθρωποι κατά κανόνα, φασίστες και παράφρονες– είναι να εμπλέκονται τυφλά σε μια διένεξη, πριν φροντίσουν να οργανώσουν στοιχειωδώς τον τρόπο με τον οποίο θα απεμπλακούν από ό,τι ξεκίνησαν. Στην δική μας περίπτωση η εν λόγω εμπλοκή ονομάζεται «Σκουριές».
Αντιλαμβάνεσθε, φαντάζομαι, ότι δεν υπάρχει άνθρωπος με σώας τας φρένας ο οποίος δεν θα κοίταγε να ανακρούσει πρύμναν, για να τινάξει από πάνω του τα χάλια, τα μαύρα, τα αδιόρθωτα που δημιούργησε εκεί. Ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ακόμα και πιστεύοντας, έστω σε μια έσωθεν έκρηξη φρεναπάτης ότι αποτελεί προσωποποίηση της Μάργκαρετ Θάτσερ –ίνδαλμα κι αυτό!– κάτι σαν συλλεκτική ρέπλικα, ή ακόμα και βλέποντας ότι είναι πια αργά για όλα, αν ωστόσο είχε κουκούτσι μυαλό, θα είχε λάβει τα μέτρα του –εννοείται, ώστε να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι ο συγκεκριμένος κουφιοκεφαλάκης ένας τοπικιστογενής μαυρογιαλούρος, που διόριζε αβέρτα από την εκλογική του περιφέρεια, πλην όμως δεν χωράει ο νους του αυτήν την ίδια την έννοια της «εντοπιότητας», ε, τότε είναι άξιος της μοίρας του… Κλάφτε τον!
Θα μου πείτε ότι πραγματεύομαι ζητήματα τακτικής, ενώ στις Σκουριές το καυτό θέμα είναι μάλλον ηθικό· και μόνον κατά τούτο οικονομικό. Και θα έχετε δίκαιο. Αλλά μην ξεχνάτε ότι έχουμε από καιρό υπερβεί τα όρια της ηθικής. Τώρα πια μόνο τακτική. Μόνο τακτική! Όσοι γνωρίζουν τουλάχιστον…


Εικονα: “Από τι πέθανε;” Χαρακτικό του Φρανθίσκο ντε Γκόγια (1746-1828).

Σκουριά και άκανθος...

Κωστας Καναβούρης, απο την Αυγη...

Δουλεύει καλά η βιομηχανία του ξυλοδαρμού εκεί πέρα στη Χαλκιδική. Δουλεύει καλά η βιομηχανία του φόβου μαζί με όλες τις διεστραμμένες επινοήσεις της φρίκης που αχαλίνωτες πια εφαρμόζονται εις βάρος παιδιών και εφήβων. Με φυσικούς αυτουργούς νέους ανθρώπους που ελεύθερα ή λιγότερο ελεύθερα (χωρίς τούτο να αποτελεί άλλοθι) αποφάσισαν να δουλέψουν στη βιομηχανία του ξυλοδαρμού και του φόβου.
Και μάλιστα με διαρκώς ταχύτερους ρυθμούς, αφού η εντατικοποίηση του ξυλοδαρμού και η μαζική εξόρυξη του ακάνθινου και πολύτιμου προϊόντος που λέγεται φόβος είναι απαραίτητη για την εξόρυξη του χρυσού, επειδή πριν μολυνθεί το έδαφος και το υπέδαφος και το υπέρδαφος, χρειάζεται πρώτα να μολυνθεί, και να δειλιάσει, και να δουλοποιηθεί η ψυχή των ανθρώπων. Έτσι που να διαταραχθεί η χθόνια και αιτιώδης σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, δηλαδή η αιτιώδης σχέση του ανθρώπου με τη διάρκεια, άρα με τον χρόνο.Αυτό είναι μια άγρια πολιτισμική διαμάχη (και όχι πολιτιστική, όπως αρέσκονται οι αμόρφωτοι να ονομάζουν τις δραστηριότητες επί το "λαϊκότερον", ενώ για τις ίδιες δραστηριότητες επί το "επισημότερον", προτιμούν τη λέξη -διότι περί όρου ιστορικής κοινωνιολογίας ούτε λόγος να γίνεται- "πολιτισμικόν"), μια διαμάχη που εφόσον εκφεύγει διαρκώς από τα όρια της δραστήριας αντίρρησης και γίνεται αυτούσιος λόγος ύπαρξης, αποκτά ολοένα και περισσότερο ενδιαφέρον, αφού τρίβει τα ξεχασμένα ήλεκτρα της ευψυχίας, ενεργοποιώντας έτσι τις συμπερασματικές και παρηγορητικές ικανότητες (και δυνατότητες), αυτές τις βαθύτατα πολιτικές πτερώσεις του όντος. Ο αντίπαλος το γνωρίζει. Και αγωνίζεται λυσσασμένα να επιβληθεί, διότι γνωρίζει ότι πολιτισμικά δεν είναι δυνατόν να πείσει. Να παραπείσει ναι, αλλά να πείσει όχι. Διότι το έδαφος είναι εδώ.
Δεν είναι που η Άκανθος είναι τοπικός διοικητικός σχηματισμός στη Χαλκιδική. Είναι που η άκανθος είναι ο πολιτισμικός μύθος του μαρτυρίου, είναι που στο σώμα μας μπορεί να υπάρξει (στο σώμα όλων, δερόντων και δερομένων) το υπερακάνθιο τραύμα. Και είναι που η άκανθος παραμένει από την αρχαιότητα (από την αρχή του χάους, δηλαδή) μέχρι σήμερα ένα πολύτιμο πολύπλοκο άνθος που φυτρώνει ελεύθερα, πάει να πει πως δεν ανήκει στην οικόσιτη ομορφιά και κάποτε αποτέλεσε το "είδος" της έμπνευσης ώστε να δημιουργηθεί ο περίτεχνος κορινθιακός ρυθμός στους κίονες.
Είδος και ρυθμός. Αυτό είναι το πολύπλοκο πολιτισμικό παιχνίδι εκεί στις Σκουριές της Χαλκιδικής, εκεί όπου οι ψυχές κάθε στιγμή αποφασίζουν εάν θα είναι μονοπύθμενες ή αν θα είναι διπύθμενες. Όπως και η θάλασσά τους. Όπως και ο τόπος τους, όπως και ο χρόνος τους. Γιατί πάντοτε η υποταγή είναι μονοπύθμενη. Όταν τη σπάσουν τα κύματα του φόβου, μολύνει τον περιβάλλοντα χρόνο με ανεπίστρεπτες καταστροφές. Ενώ η ελευθερία είναι διπύθμενη. Ακόμα και τραυματισμένη είναι πλεύσιμη. Μπορεί να κλείσει μέσα της με κόπο και οδύνη τον ορυμαγδό των τραυμάτων και των πραγμάτων, μπορεί να νιώσει την απώλεια και να την ανακρούσει σε όλες της τις φλέβες. Συμβαίνει στη Χαλκιδική. Κι ας λέει όσα θέλει αυτό το σουδάριο ο Πάχτας. Το πολιτισμικό παίγνιο δεν τον υπερβαίνει απλώς. Τον αγνοεί, όσο κι αν χτυπάει φτεράκια κοτόπουλου δίκην πτερώματος του αετού.
Σε άλλες εποχές κάτι τέτοιο θα άξιζε αντιπαράθεση. Σ' αυτές τις μέρες αξίζει (ή μάλλον αντιστοιχεί) την κάθε λοιδορία. Χωρίς βεβαίως να μας διαφεύγει ότι ένας διαπιστωμένος ουτιδανός, όπως ο Πάχτας, εξελέγη από την τοπική κοινωνία και τώρα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ανώνυμης (ας κρατήσουμε το "ανώνυμης") Εταιρείας του ξυλοδαρμού και του φόβου. Χωρίς επίσης -πικρά- να μας διαφεύγει ότι η Χαλκιδική έχει ήδη υποστεί μια ανυπολόγιστη οικιστική καταστροφή με κακόσχημα τον τουρισμό. Μια εμπέδωση μικροαστικού μονάζοντος μικροκαπιταλισμού που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και για κανέναν πέραν της ιδιωτείας του πλουτισμού που επιφέρει και την ιδιωτεία της κατανόησης του φυσικού και του πολιτικού κόσμου.
Στις συνειδήσεις αυτή η καταστροφή, ας είμαστε ειλικρινείς, συνεχίζεται και σήμερα. Πολλοί κλαυθμυρίζουν ότι ο χρυσός θα απομακρύνει θέσεις οικοδομικής εργασίας -δηλαδή συνέχισης της οικιστικής καταστροφής- από τη Χαλκιδική. Ή θέσεις εργασίας από την καταστρατήγηση των πολύτιμων ακτών της, με τη διαπόμπευση κάθε έννοιας ήσυχης συμμετοχής στον φλοίσβο του χρόνου, στη ρητίνη των εφηβικών σφαλμάτων, στον ένδακρυ αποχαιρετισμό μιας μέρας που φεύγει, στο αυθόρμητο. Είναι μιας αγκαλιάς που δεν ορίζεται από τα όρια κάποιας διατεταγμένης, "μουσικής" υποτίθεται, ευαισθησίας ή διατεταγμένης, φασιστικά, χαράς που δολοφονεί τη μύχια ανάγκη της απέραντης αφής??? του κόσμου και του σώματος.
Εδώ λοιπόν, είναι το κρίσιμο σημείο. Εδώ είναι το οδυνηρό πολιτισμικό παίγνιο που ζητάει διαθέσιμο "νουν αληθείας", όπως θα έλεγε και ο Ανδρέας Κάλβος: Οι Σκουριές, το αρχέγονο δάσος, η ματαίωση της εξόρυξης του χρυσού, να μην είναι το τέλος αυτής της μεγαλειώδους και πάνδημης έγερσης. Αλλά να είναι η συνειδησιακή αρχή μιας άλλης περιφερειακής όρασης περί τα πράγματα και περί τα γεγονότα. Το "οικοδομώ" να περιέχει και τη δομή του όλου και τον οίκο εντός της δομής. Το "αλιεύω" να υποχωρήσει από το φονικό των πληθυσμών της θάλασσας. Η θάλασσα να παύσει -επιγενώμενη- ως ανταλλάξιμη υγρότητα στα χέρια των εμπόρων. Θέλω να πω πως δεν αρκεί (κι αυτό είναι το εθνολογικό μύθευμα του πολιτισμού που ονομάζεται πολιτισμικό) να μη γίνουν οι Σκουριές οξείδωση μεσ' τη σκουριά των ανθρώπων. Χρειάζεται τελικά και ο επόμενος πυθμένας της θάλασσας. Ο πυθμένας που παράγει θάλασσα. Μια βαριά βιομηχανία "τρικυμίας στα χείλη". Των ανθρώπων.

Μικρή συνηγορία υπέρ περιφερόμενων...

Ηλιόπουλος Νάσος, Μπότση Μαρία, Σιούτας Ηλίας, Σπυρόπουλος Γιώργος, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Πάντα η ίδια σύγκρουση

Είναι δύσκολο να βάλεις τα πράγματα σε μία σειρά. Να μην χάσεις την ψυχραιμία σου. Ας προσπαθήσουμε.
Το χρωστάμε στους ανθρώπους της Χαλκιδικής. Ο κ. Ψαριανός στην εκπομπή του κ. Πρετεντέρη μίλησε για περιφερόμενους διαδηλωτές εκτός Χαλκιδικής που διαδηλώνουν ενάντια στην επένδυση. Χαρακτηριστικά τόνισε ότι δεν έχουν διαδηλώσει ποτέ οι εκτός Χαλκιδικής που συμφωνούν με την επένδυση. Ίσως δεν χρειάζεται κιόλας. Γιατί να τρέχεις μέχρι τις Σκουριές, να ανεβαίνεις τον Κάκαβο, όταν μπορείς να «διαδηλώσεις» κάθε μέρα από τις σελίδες των καθεστωτικών εφημερίδων; Όταν ελέγχεις τα δελτία των 8; Μην είμαστε όμως άδικοι. Οι κάτοικοι έχουν έρθει σε «επαφή» με εκατοντάδες συμπολίτες μας που υπερασπίζονται με ζήλο τα συμφέροντα της εταιρίας. Ανθρώπους με στολή. Ανθρώπους που πληρώνονται για την προστασία των πολιτών. Τον ίδιων πολιτών που κυνηγάνε, κακοποιούν και ψεκάζουν με χημικά. Τους κατοίκους της περιοχής. Το ερώτημα όμως του κ. Ψαριανού παραμένει αμείλικτο: «Αφού δεν κατοικείτε εκεί, εσάς τι σας ενδιαφέρει;». Δεν μπορεί, κάποιος σκοτεινός λόγος θα υπάρχει, κάποια συνωμοσία που θα εξηγεί τους «περιφερόμενους αλληλέγγυους». Γιατί δεν κοιτάνε απλά την δουλειά τους; Το να ενδιαφέρεσαι και να αγωνίζεσαι για την αξιοπρέπεια και το περιβάλλον δεν είναι δουλειά. Δεν φέρνει χρήματα. Ο κ. Ψαριανός δεν χάνει τον χρόνο του με τέτοιες ασχολίες.

Από τα πιο παλιά επιχειρήματα της εξουσίας ενάντια σε κάθε αγώνα. Τι θέλουν οι «εκτός»; (εκτός περιοχής, σχολείου, πανεπιστημίου, δουλειάς). Τι σκοπούς εξυπηρετούν; Πάντα η ίδια σύγκρουση. Από την μία η εξουσία που προσπαθεί να απομονώσει έναν αγώνα για να τον τσακίσει. Από την άλλη, το αυθόρμητο αίσθημα αλληλεγγύης των ανθρώπων που παλεύουν για αξιοπρέπεια. Που νιώθουν ένα μακρινό αγώνα δικό τους. Που κατανοούν ότι τους αφορά.

Στην ίδια πάντα εκπομπή ο οικοδεσπότης κ. Πρετεντέρης χαρακτήρισε τα τελευταία γεγονότα ως τρελά. Αυτό όμως που αδυνατούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν είναι ότι η τρέλα αποτελεί καθημερινότητα, εδώ και πολύ καιρό, για πολλούς ανθρώπους στη συγκεκριμένη περιοχή. Ας μείνουμε μόνο στα σχετικά πρόσφατα. Από τότε δηλαδή που κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να αγοράζουν και να πουλάνε βουνά σαν να είναι καραμέλες. Από τότε που ο κ. Παπακωνσταντίνου έγινε υπουργός περιβάλλοντος και ενέκρινε μέσα σε μία εβδομάδα Έκθεση περιβαλλοντικών επιπτώσεων που δεν είχε εγκριθεί για μήνες. Από τότε που το βουνό έχει μετατραπεί σε κατεχόμενη περιοχή από ένοπλους ρουφιάνους της εταιρίας. Από τότε που ο «σύλλογος φίλων του Μπόμπολα» φορώντας στολές κυνήγησε κατοίκους για επτά ολόκληρα χιλιόμετρα ενώ αυτοί προσπαθούσαν να σωθούν. Εκείνη την μέρα που έριχναν δακρυγόνα μέσα σε οχήματα. Εκείνη την μέρα που ένας ματατζής δεν ντράπηκε να  βάλει να γονατίσει μπροστά του μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι μάνα του και, στην συνέχεια, να της πατήσει το πόδι, με αποτέλεσμα να της το σπάσει. Εκείνη την μέρα που ένας οδηγός, που του χρωστάμε πολλά, κατάφερε, παρά το χημικά που του ρίξανε στην καμπίνα του οδηγού, να μην χάσει τον έλεγχο του οχήματος. Να προστατεύσει τον κόσμου που μετέφερε στην καρότσα. Τον ίδιο άνθρωπο που σέρνουν σήμερα κατηγορούμενο στα δικαστήρια για απόπειρα σωματικής βλάβης σε αυτούς που τον «ψέκασαν». Τα παραπάνω βέβαια δεν απασχόλησαν ποτέ ούτε τον κ. Πρετεντέρη ούτε τα κυρίαρχα μέσα. Τα ίδια μέσα που κατάφεραν να κάνουν «αόρατη» μια πορεία επτά χιλιάδων ενάντια στα μεταλλεία που έγινε στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα επέλεξαν να ασχοληθούν. Με τον μοναδικό τρόπο που θα τους επέτρεπε να μην συζητήσουν ουσιαστικά για το τι συμβαίνει.

Είναι λοιπόν αλήθεια ότι τα πράγματα είναι τρελά. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Η πιο μεγάλη τρέλα για τον κ. Πρετεντέρη δεν είναι η βία. Που δεν την «καταδικάζει από όπου κι αν προέρχεται». Η πιο μεγάλη τρέλα για τον κ. Πρετεντέρη και τους φίλους του είναι άλλη. Ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σε αυτή την χώρα που δεν μπορεί να τους αγοράσει ούτε ο Μπόμπολας ούτε κανένας. Αρνούνται να πουλήσουν τον τόπο τους με την υπόσχεση ενός ξεροκόμματου. Ενώ έχουμε και κρίση. Μιλάμε δηλαδή για πραγματικά τρελούς. Εμείς αυτούς τους τρελούς τους έχουμε γνωρίσει. Μας έσωσαν εκείνη την ημέρα της 21 Οκτώβρη στο βουνό. Μαζί με αυτούς γνωρίσαμε και τον τόπο τους. Η αλήθεια είναι ότι νιώθουμε πολλοί τυχεροί για αυτό. Νιώθουμε πραγματικά πλούσιοι. Με τον ίδιο τρόπο που είμαστε σίγουροι ότι νιώθουν και οι φίλοι μας στην Χαλκιδική. Με τον τρόπο δηλαδή που δεν μπορεί να αγοραστεί από όλο το χρυσάφι του κόσμου.

Υ.Γ. Σήμερα λοιπόν που στην Χαλκιδική στήνεται η κεντρική πρόβα του κράτους έκτακτης ανάγκης. Σήμερα που όποιος είναι ενάντια στην καταστροφή της περιοχής μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος ως ηθικός αυτουργός. Σήμερα που οι φίλοι μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ την αλληλεγγύη μας, δίνουμε ραντεβού μαζί τους την Κυριακή το πρωί ξανά στη Μεγάλη Παναγιά. Ξέρουμε ότι θα είμαστε πολλοί και πολλές.

http://antigoldgreece.wordpress.com/2012/10/24/humans-vs-predators/

Karanikas. wordpress...

http://www.alterthess.gr/content/%C2%ABi-xrysi%C2%BB-epoxi-tis-krisis-tis-sissys-petrakoy

Σκουριές έχουν τα μυαλά σας!

Του Πρόδρομου Σεϊτανίδη, Red NoteBook...

Όπως ίσως θα προσέξατε, τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής έγινε η επίθεση στις Σκουριές. Δεν συνέβη πρώτη φορά τέτοιο πράγμα. Το 1990 στην Αραβησσό, κοντά στα Γιαννιτσά, οι κάτοικοι είχαν ανατινάξει με μασούρια δυναμίτη το αντλιοστάσιο του ΟΥΘ (Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης), που καταλήστευε το νερό τους, για να ξεδιψάσει τη Σαλονίκη. Τα νερά του υγρότοπου της Αραβησσού όχι μόνο πότιζαν τα μποστάνια και τα θερμοκήπια μεγάλου μέρους της πεδιάδας, αλλά αποτελούσαν και τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Ο ΟΥΘ, αδιαφορώντας για όλα αυτά, έβαλε χέρι στο νερό. Οι κάτοικοι αγωνίστηκαν επί μήνες με κάθε μέσο, μέχρι που έφτασαν και στα μασούρια. Τα παιδιά τους έπαιζαν με τα νεύρα των αστυφυλάκων που φύλαγαν έκτοτε το αντλιοστάσιο, σπάζοντας με τα αεροβόλα τους τους προβολείς γύρω από το φυλάκιο. Η υπόθεση συνεχίστηκε για καιρό και ο ΟΥΘ μαζεύτηκε λιγάκι, αφήνοντας κάμποσο νερό και για τους Αραβησσιώτες ή Αραβησ-Σιού, όπως αυτοαποκαλούνταν τότε.

Αλλά τότε δεν είχαμε ίντερνετ. Τη Δευτέρα έκανε το γύρο του ίντερνετ  η «είδηση» ότι 120 «κουκουλοφόροι» επιτέθηκαν στο εργοτάξιο, περιέλουσαν με βενζίνη τους σεκιουριτάδες, έκοψαν δέντρα για να εμποδίσουν την άφιξη της αστυνομίας και άλλα τέτοια άγρια. Τίποτε, απ΄ αυτά δεν έγινε! Απορώ πώς δεν βγήκε κάνας δακρυσμένος κροκόδειλος στο δελτίο των 8, να ορκιστεί πως  κατούρησαν ένα τοπικό εικονοστάσι! Φυσικά, πρωταγωνιστούσε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα τοπικά του στελέχη, που επειδή συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, θεωρήθηκαν ηθικοί αυτουργοί. Φτάσανε, μάλιστα, ορισμένοι δημοιογράφοι να διαμαρτύρονται που οι κουκουλοφόροι έκαψαν τα αυτοκίνητα της εταιρίας, θέτοντας σε κίνδυνο τα δάσος. Προφανώς δεν είχαν δει ποτέ τα δακρυγόνα και τις κρότου-λάμψης που έπεφταν σωρηδόν πάνω στους διαδηλωτές, οι οποίοι έτρεχαν πανικόβλητοι να σβήσουν τις φωτιές, μην αρπάξουν τα δέντρα.

Σιγά-σιγά, οι 120 κουκουλοφόροι έγιναν 50 (εγώ 22 μέτρησα στο βίντεο της εταιρείας φύλαξης), οι σεκιουριτάδες αποδείχτηκε πως δεν είχαν περιλουστεί με βενζίνη, κανένα δέντρο δεν κόπηκε για να εμποδίσει την άφιξη της αστυνομίας. Εν τω μεταξύ, η αρχή του  βίντεο δείχνει τους υπαλλήλους να  συνομιλούν μεταξύ τους, περιμένοντας την άφιξη των αγνώστων, καθώς τους είχαν ακούσει να έρχονται με αυτοκίνητα. Αυτά κανείς επίσημος σχολιαστής δεν τα πρόσεξε. Όπως δεν ανέφερε, επίσης, την άμεση απελευθέρωση του συντρόφου Συριζαίου που είχε συλληφθεί ως ηθικός αυτουργός. Και κανείς δεν αναρωτήθηκε, βέβαια, μήπως η όλη ιστορία ήταν στημένη, για να πανικοβληθούν οι διαδηλωτές και να κάτσουν στ΄ αυγά τους. Κανείς, ακόμα, δεν αναρωτήθηκε για την αξία των καμένων μηχανημάτων και για το ποσό έναντι του οποίου είχαν ασφαλιστεί, μια ερώτηση που πάντοτε τίθεται σε τέτοιου είδους καταστροφές. Ήδη, οι μεταμοντέρνοι μεταδημοσιογράφοι είχαν στοχοποιήσει το ΣΥΡΙΖΑ, λες και ξέρουν πολλούς Συριζαίους που διαθέτουν κυνηγετικά όπλα και είναι ικανοί να περπατήσουν νύχτα μέσα στο δάσος. Κι αν αύριο συλληφθούν τίποτε ψηφοφόροι της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, που οργισμένοι από τη λεηλασία τα έκαναν όλα μπαρούτι, πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φταίει!

Μετά από λίγες ώρες έσκασε η είδηση πως ο ένας από τους δύο νέους καταζητούμενους για τη ληστεία στη Φλώρινα είναι γιός στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Και βούιξε πάλι το ίντερνετ! Αλλά ο άλλος καταζητούμενος είναι γιός στρατιωτικού. Γιατί να ευθύνεται λιγότερο για το γιό του ο συνταγματάρχης/ο λογιστής/ο υδραυλικός/ο δικηγόρος από το Συριζαίο; Απάντηση καμία, η δουλειά είχε γίνει.

Ο Πρετεντέρης, τις προάλλες, από τη στήλη του στα «Νέα» άφηνε χαρωπά υπονοούμενα για «νταραβέρια» διαπλοκής κομμάτων με επιχειρηματικούς κύκλους. Και δεν αναφερόταν στο παλαιότερα γνωστό ως δίδυμο του δικομματισμού: αναφερόταν σε κόμμα της αντιπολίτευσης. Άφηνε να υπονοηθεί ότι επρόκειτο για παλιότερο κόμμα, πιθανόν το ΛΑΟΣ, αλλά καθώς όλο του το άρθρο αναφερόταν στη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ένας λιγότερο προσεκτικός αναγνώστης θα επηρεαζόταν αρνητικά προς την κατεύθυνση αυτή. Λέμε και καμιά μαλακία, να περνάει η ώρα, να πέφτει το παχυλό μεροκάματο και να γελάμε με το ΣΥΡΙΖΑ.

Και μέσα στ΄ άλλα, έχουμε και την ίδια τη ΝΔ, η μάλλον την Ομάδα Ηλιθίας, που διεκδικεί μια θέση στον ήλιο. Έχοντας, ήδη, εξασφαλίσει μια θέση στην καρδιά μας, χάρη στα γέλια που μας έχει φέρει. Τη Δευτέρα εμφανίστηκε στο σαμαρικό σάιτ ένα άρθρο με τίτλο «Στοχοποιούν τον Γ. Μουρούτη», στο οποίο υποτίθεται ότι εμφανίζεται το μακροσκελές e-mail ενός κάποιου Αργύρη Μα... από το Βόλο με λεπτομερείς (αν και λανθασμένες) οδηγίες του πώς η Αριστερά πρέπει να θέσει εκτός μάχης το μυστικοσύμβουλο επικοινωνίας του Σαμαρά. Είναι τόσο καταφανώς πατάτα, γραμμένη από τον ίδιο, μπας και δημιουργήσει σαματά γύρω από το ονοματάκι του, που δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς εάν στέκει στα λογικά του.

Αλλά δεν φταίει αυτός. Αυτός την κυβερνητική γραμμή ακολούθησε. Την κυβερνητική γραμμή που, ούτε λίγο ούτε πολύ, επέρριψε στο ΣΥΡΙΖΑ την ευθύνη για την απεργία της ΕΣΗΕΑ την ημέρα της επίσκεψης του Φρανσουά Ολάντ. Μόνο που η απεργία της ΕΣΗΕΑ είχε κυρηχθεί πολλές ημέρες νωρίτερα, σε συνάρτηση με τη Γενική Απεργία της 20ης Φεβρουαρίου. Η οποία είχε προσδιοριστεί από το Δεκέμβρη, προτού καν δηλαδή ο Φρανσουά Ολάντ σκεφτεί να κατέβει από εδώ να μας πασάρει καμιά φρεγάτα. Οι τύποι στην κυβέρνηση έχουν τόσο σκουριασμένα μυαλά, που έχουν χάσει ακόμα και την αίσθηση του χρόνου! Και τα μεταΜΜΕ μας τους ακολουθούν πιστά αποπίσω... Ο χρόνος τα ενδιαφέρει μόνο όταν είναι διαφημιστικός.

Για ποια επένδυση μιλάμε;

Βάλια Μπαζού, απο το Ποντικι...
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας μετά την επίσκεψή του στην Αστυνομική Διεύθυνση Χαλκιδικής έκανε μια λιτή δήλωση συνδέοντας το μεταλλείο με την ευημερία της χώρας.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε: «έχουμε όλοι την υποχρέωση να εξασφαλίσουμε τη δυνατότητα ξένων επενδύσεων στη χώρα. Είναι γνωστό ότι αυτή είναι η μόνη λύση για να αντιμετωπίσουμε το τεράστιο, το δραματικό πρόβλημα της ανεργίας».
Και αυτή η δήλωση είναι μια καλή ευκαιρία για να ξαναδούμε το θέμα της επένδυσης στο μεταλλείο της Χαλκιδικής. Να δούμε για τι είδους επένδυση μιλάμε και εάν αυτού του είδους οι επενδύσεις θα δώσουν το «φιλί της ζωής» στη χώρα.
Για παράδειγμα:

• Η χώρα θέλει επενδύσεις όπου το δημόσιο πουλάει ένα μεταλλείο προς 11 εκατομμύρια ευρώ ενώ η αξία του είναι άνω των 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ;

• Η χώρα θέλει επενδύσεις όπου το δημόσιο δεν θα έχει κανένα έσοδο από τις εξορύξεις χαλκού και χρυσού;

Ας δούμε τα στοιχεία αναλυτικά:
1] Το ελληνικό δημόσιο «αγόρασε» τα μεταλλεία από την καναδική εταιρεία TVX στις 12 Δεκεμβρίου του 2003 έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ και μετά από λίγες ώρες τα «πούλησε», χωρίς να διεξαχθεί διαγωνισμός, στην Ελληνικός Χρυσός ΑΕ στην ίδια τιμή!
Όπως αναφέρεται στο σχετικό ΦΕΚ έναντι του ποσού των 11 εκατομμυρίων ευρώ παραχωρήθηκαν στην εταιρεία:
-2.500 στρέμματα γης
-40.000 τ.μ βιομηχανικών κτιρίων και γραφείων
-34 οριστικές παραχωρήσεις μεταλλείων έκτασης 317.000 στρεμμάτων (το 1/8 όλου του νομού Χαλκιδικής)
- 11.000 τμ αστικά οικόπεδα
- 310 κατοικίες στο Στρατώνι
-όλος ο εξοπλισμός εξορύξεων
-στοκ 270.000 τόνων συμπυκνώματος αρσενοπυρίτη (με περίπου 250.000 ουγγιές χρυσού)

2] Ένα χρόνο μετά την αγορά των μεταλλείων προς 11 εκατομμύρια ευρώ, η Ελληνικός Χρυσός εξαγοράστηκε σε ποσοστό 65% από την European Goldfields LTD  έναντι 125,3 εκατ. δολαρίων (κυρίως σε μετοχές) και τον Ιούνιο του 2007 εξαγοράστηκε άλλο ένα 30% έναντι 178 εκατ. δολαρίων (με ανταλλαγή περίπου του 20% των μετοχών της European Goldfields).

3] Τον Φεβρουάριο του 2012, η  European Goldfields απορροφήθηκε από την Eldorado Gold με την αξία της να έχει εκτιμηθεί στα 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

4]  Το κοιτάσματα χαλκού και χρυσού στις Σκουριές, είναι αξίας άνω των 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

5]  Η Κομισιόν, τον Φεβρουάριο του 2011 έκρινε παράνομη και ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά την κρατική ενίσχυση ύψους 15,34 εκατ. ευρώ, η οποία χορηγήθηκε στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, με την πώληση περιουσιακών στοιχείων και γης του δημοσίου σε τιμή κατώτερη της αξίας της και με απαλλαγή της υποχρέωσης καταβολής φόρων. Η χώρα για αυτό το λόγο θα λογοδοτήσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

6] Το ελληνικό δημόσιο δεν θα εισπράξει ούτε ένα ευρώ από τα δικαιώματα εξόρυξης


7] Από την αποκατάσταση του τέλματος Ολυμπιάδας το γκρουπ Εldorado Gold/AKTΩΡ θα έχει αφορολόγητο κέρδος 145 εκατομμύρια ευρώ αφού από τους 339.810 τόνους συμπυκνώματος  θα ανακτηθούν τελικά 226.000 ουγγιές χρυσού και 1.427.000 ουγγιές αργύρου. Και θα είναι αφορολόγητο γιατί σύμφωνα με την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων  «Το προϊόν της συμπύκνωσης θα πωλείται σε μεταλλουργία του εξωτερικού».

8] Σύμφωνα με την εγκεκριμένη ΜΠΕ της εταιρείας, στην πλήρη ανάπτυξη του Επενδυτικού Σχεδίου, σε βάθος δεκαετίας οι εργαζόμενοι θα είναι συνολικά 1.300

Και μια ερώτηση για κλείσιμο:

Το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων έχει καταγγείλει ότι έγιναν 500 προσλήψεις μέσω ΕΣΠΑ και του προγράμματος κατάρτισης ανέργων και συγκεκριμένα :
«Για τους 500 περίπου που “προσλήφθηκαν” με αυτόν τον τρόπο από την εταιρεία τον τελευταίο καιρό, η εταιρεία εισέπραξε από το ΕΣΠΑ 500Χ4.240= 2.120.000 ευρώ!
Το ΕΣΠΑ πλήρωσε στους “προσληφθέντες” από την εταιρεία το ποσό των
500Χ2.000= 1.000.000 ευρώ Και από το ταμείο της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ δεν βγήκε ούτε ένα ευρώ»

Ηθικός αυτουργός...

freesisyfos...

Hθικός αυτουργός είναι εκείνος που σχεδιάζει ένα αδίκημα και παρακινεί κάποιον να το τελέσει και που μπορεί ο ίδιος να μην παρευρίσκεται στην τέλεση του αδικήματος με τη φυσική του παρουσία.
Μάλιστα αυτή είναι η επεξήγηση που δίνει το λεξικό για τον ηθικό αυτουργό. Δυστυχώς το λεξικό μας έδωσε να καταλάβουμε την ερμηνεία αλλά δε μπορεί να μας παρέχει και την ορθή κρίση για το που και πως θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την έκφραση.
Λόγω του ότι την ακούμε συνεχώς να επαναλαμβάνεται από τα χείλη των πληρωμένων εντολοδόχων των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, δε θα πρέπει φυσικά να μας γίνει και συνήθεια και να την χωνεύουμε με τόση ευκολία. Το εναντίον δηλαδή, θα πρέπει να ψαχτούμε λιγάκι παραπάνω και να δούμε τα πραγματικά αίτια χρήσης αυτής αλλά και τι προσπαθεί ο εκάστοτε κειμενογράφος, προπαγανδιστής να αποκομίσει από αυτή.
Έσπευσαν τα κρατικοδίαιτα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, των οποίων τα αφεντικά πλουτίζουν από κρατικές δουλειές και οι διαφημίσεις του κρατικού ταμείου πρόσκεινται σε αυτά τα έντυπα, να αναδείξουν ένα περιστατικό που έγινε στις Σκουριές της Χαλκιδικής. Ένα πολύπαθο τόπο, ενός αρχαίου δάσους με απαράμιλλη ομορφιά και φυσικά μέρος χωρίς ιδιαίτερα οφέλη από τον τουρισμό.
Εκεί λοιπόν εδώ και καιρό συντελείται ένα μεγάλο σφάλμα, ένα λάθος που θα το μετανιώσουμε όλοι πικρά, ειδικά αυτοί οι οποίοι ζούμε πλησίον της περιοχής αυτής και έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε τον συγκεκριμένο τόπο, ως ευλογία που μπορούμε να χαρούμε όπως και όποτε θέλουμε. Αυτό βέβαια ανήκει στο παρελθόν, διότι άλλαξαν πολλά σε αυτή τη μικρή γωνιά του κόσμου.
Ξεκίνησε η καταστροφή ενός δάσους, ενός τόπου ολάκερου, για να πλουτίσει ένας συγκεκριμένος εργολάβος. Προσπαθώντας να λάβει άλλοθι με τα ψίχουλα που θα πετάξει σε μερικές εκατοντάδες εργάτες, ανταλλάσσοντας την ίδια τους τη ζωή, την υγεία, με μερικά ευρώ και ίσως και λίγα καυσόξυλα από τον ίδιο τους τον τόπο. Δημόσιοι δρόμοι χωρίστηκαν, σιδεροφράκτες υψώθηκαν στο βουνό και οριοθέτησαν το δάσος που αν και κληρονομιά όλων μας, αποφασίστηκε από κάποιους μια βραδιά, ότι μπορούν να ξεπαστρέψουν.
Ποιος κερδίζει άραγε από όλα αυτά, αυτοί που αντιτάσσονται στην εξαφάνιση του δάσους και του τόπου ή αυτοί που προσφέρουν μερικά μεροκάματα ως αντάλλαγμα για την αλλοτρίωση του. Κάποιοι δε τα ζυγίσανε καλά, μετράνε τα πολύτιμα ευρώ που εξοικονομούν τώρα στον καιρό της κρίσης αλλά όταν θα τελειώσει η δουλειά και τους ξεζουμίσουν σαν λεμονόκουπα, δε θα τους μείνει μήτε μέρος να ζήσουν αλλά ούτε και δουλειά.
Και για να επανέλθω πάλι στους ηθικούς αυτουργούς που πλημμύρισαν τις οθόνες μα και τις ζωές μας, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτούς που πρωτοστατούν και φυσικά τα γνωρίζουν όλα. Ασχέτως αν δεν έχουν βγει ποτέ από το καβούκι τους, βολεμένοι στις δουλειές και στα σπίτια τους, απλά αποφασίζουν για εμάς, πριν από εμάς.










Αυτοί που ξέχασαν να δείξουν την ίδια ευαισθησία όταν οι δυνάμεις καταστολής εκτόξευαν βομβίδες κρότου-λάμψης μέσα στο δάσος με τον κίνδυνο της πυρκαγιάς, όταν ψέκαζαν με χημικά ανυπεράσπιστες γυναίκες, όταν οι σεκιουριτάδες της εταιρείας φρόντιζαν να δείχνουν την πυγμή τους στον παράνομα και αντισυνταγματικά φραγμένο δρόμο από την εταιρεία τους. Δυστυχώς έχουμε ακόμα πολλά επεισόδια να δούμε σε αυτό το σενάριο της ζωής μας.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, εξάλλου από δαύτη έχουμε μπόλικη καθώς επιτρέψαμε σε όλους αυτούς να διαφεντεύουν τις τύχες μας και να μας εξουσιάζουν. Ας είναι το τελευταίο ψέμα που θα πιστέψουμε, ο πόλεμος λάσπης τους δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Ας αναλογιστούμε απλά ποιοι είναι όλοι αυτοί οι οποίοι προσπαθούν να  διαμορφώσουν την άποψη μας, να καθοδηγήσουν τον τρόπο σκέψης μας και τι ακριβώς επιζητούν.
Σήμερα Σκουριές – Κιλκίς – Αλεξανδρούπολη – Κομοτηνή…..αύριο σπίτι σου…

Υ.Γ. Η διαφημιστική πίτα μεγάλη, έτσι αγοράζεις σιωπή και συνενοχή για τα εγκλήματα σου.