Νέο δάνειο για διαιώνιση της υπερχρέωσης και υποτέλειας...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ενώ πλησιάζει η ώρα της κρίσης στις ευρωεκλογές του Μαΐου για τα δύο συνεργαζόμενα κόμματα πρώην εξουσίας που στηρίζουν τη δικομματική κυβέρνηση, οι υπουργοί της, με εντολές του πρωθυπουργού, κάνουν το παν για να αποφύγουν την καταδίκη της από τον λαό, τον οποίο έχουν εξουθενώσει τα μέτρα των Μνημονίων. Γνωρίζουν, όμως, ότι με το να:
• μεταθέτουν τις ευρωεκλογές από τις 18 στις 25 Μαΐου και να μην επιτρέπουν στους ετεροδημότες να εγγραφούν σε ειδικούς καταλόγους και να ψηφίσουν στον τόπο κατοικίας τους,
• διπλασιάζουν ένα εικονικό πρωτογενές πλεόνασμα για να μοιράσουν ψίχουλα σ’ αυτούς που με την πολιτική τους έχουν στερήσει τα εντελώς απαραίτητα για την επιβίωσή τους, και να
• διαστρεβλώνουν τις θέσεις της αντιπολίτευσης προκειμένου να τη δυσφημήσουν και να μειώσουν τη δύναμή της στον λαό,
δεν πρόκειται να αποτρέψουν την αποδοκιμασία της από τους 1.350.000 ανέργους και τις οικογένειές τους, τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους που τους έχουν περικόψει τα ήδη χαμηλά εισοδήματά τους, αυτούς που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, τους επαγγελματίες που έχουν κλείσει τα καταστήματά τους και τα εκατομμύρια φορολογουμένων που αδυνατούν να πληρώσουν τη σωρεία των φόρων που τους έχουν επιβάλει (μέσα στο 2013 τα ληξιπρόθεσμα χρέη των φορολογουμένων προς το Δημόσιο αυξήθηκαν κατά 8 δισ. ευρώ εκτινάσσοντας το σύνολό τους στα 64 δισ. ευρώ).

Ο βυθιζόμενος δημόσιος τομέας βυθίζει και τον ιδιωτικό...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η Γερμανία, επιβάλλοντας τις απόψεις της σε όλα τα μέλη τόσο της ευρωζώνης όσο και του συνόλου των μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εμμένει στη σκληρή πολιτική της λιτότητας εθελοτυφλώντας από τη μια μεριά στο πόσο διαφορετικές είναι οι δομές και το επίπεδο ανάπτυξης των επιμέρους κρατών και από την άλλη στις καταστροφικές για τις οικονομίες τους συνέπειες, ιδιαίτερα των νότιων κρατών και όχι μόνο (βλέπε Ολλανδία) από την εφαρμογή της πολιτικής αυτής.

Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε την αλληλεπίδραση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και τον φαύλο κύκλο που έχει δημιουργηθεί από τα μέτρα που έχουν ληφθεί και στους δύο τομείς και συνεχίζονται στη χώρα μας με βάση τα μνημόνια, τα οποία έχουν υπογράψει και εφαρμόζουν οι διαδοχικές κυβερνήσεις από τον Απρίλιο του 2010 μέχρι σήμερα υπακούοντας στα κελεύσματα της Γερμανίας.

Και πρώτα τα μέτρα που έχουν ληφθεί στον δημόσιο τομέα. Η δραστική περικοπή των δημοσίων επενδύσεων έχει καταφέρει ένα από τα καίρια πλήγματα στην ανάπτυξη της χώρας. Το συνεχιζόμενο χαμηλό ύψος των επενδύσεων αυτών σε σύγκριση με εκείνο πριν από την εφαρμογή των μέτρων των μνημονίων έχει αποτέλεσμα όχι μόνο τη μη εκτέλεση των αναγκαίων υποδομών, αλλά και τη μη συντήρηση εκείνων που υπάρχουν, με συνέπεια τη μεγάλη μείωση των απασχολουμένων σ’ αυτά.

Η επίσης δραστική μείωση μισθών και συντάξεων του Δημοσίου έχει προκαλέσει κάθετη μείωση τόσο της κατανάλωσης των νοικοκυριών όσο των όποιων επενδύσεών τους. Τα ίδια αποτελέσματα έχει και η μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων καθώς και το κλείσιμο πολλών από αυτές, με συνέπεια τη μεγάλη μείωση της απασχόλησης. Η μείωση εξάλλου των επενδύσεων στον ιδιωτικό τομέα και ιδιαίτερα στην οικοδομή, την «ατμομηχανή» αυτή της ελληνικής οικονομίας, έχει προκαλέσει την πρωτοφανή μείωση της απασχόλησης σ’ αυτήν.

Ενας πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου...

Του Μανόλη Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δύο εμφανίσεις του ακριβοθώρητου πρωθυπουργού την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Η πρώτη με τη συνέντευξη που έδωσε στο ΜEGA στις 4.11.13 και η δεύτερη με την ομιλία του στη Βουλή στις 10.11.13 στην πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και στις δύο περιπτώσεις θέλησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν πολιτικό που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2012, βρήκε μια χώρα χρεοκοπημένη και καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες για να την καταστήσει αξιόχρεη και ικανή να εξοφλήσει το δυσθεώρητο χρέος που της «φόρτωσαν» οι προκάτοχοί του κάποιων κομμάτων.

Λησμονεί ο πρωθυπουργός ότι ηγείται ενός κόμματος του οποίου ήταν πάντα μέλος και μετείχε σε κυβερνήσεις του μετά τη μεταπολίτευση. Επιπλέον η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα συγκυβερνούν, είναι τα κόμματα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τη συσσώρευση του δημόσιου χρέους και ο ίδιος είναι πρωθυπουργός τους τελευταίους 15 μήνες και συνεχίζει, μαζί με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, την πολιτική των Μνημονίων που ξεκίνησε ο προκάτοχός του και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η πολιτική βύθισε την οικονομία της χώρας σε πρωτοφανή πολυετή ύφεση, προκάλεσε το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, εκτόξευσε την ανεργία στα ύψη, αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και οδήγησε στη μετανάστευση χιλιάδες ταλαντούχων νέων μας. Αυτή την πρωτοφανή καταστροφή της οικονομίας και την ανθρωπιστική κρίση, ο πρωθυπουργός είχε το θράσος να τις χαρακτηρίσει «επιτυχία»!

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, με τη γνωστή αλαζονεία που τον διακρίνει, ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι μόνο το κόμμα του είναι ικανό να σώσει την Ελλάδα. Για τον λόγο αυτόν, εκτόξευσε βαριές κατηγορίες εναντίον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φτάνοντας στο απίστευτο σημείο να εκφράσει στη συνέντευξή του την καχυποψία(!) του γι’ αυτό και για τον αρχηγό του. Πρόκειται για μια άκρως αυταρχική και αντικοινοβουλευτική στάση. Ακρως και αντικοινοβουλευτική είναι και η συνεχής φυγομαχία του στην «Ωρα του Πρωθυπουργού» καθώς και η συμπεριφορά του μέσα στη Βουλή την ώρα της ομιλίας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς και οι ανοίκειοι χαρακτηρισμοί του γι’ αυτόν στην ομιλία του με την οποία έκλεισε τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας.

Προβληματικό συνονθύλευμα το «νέο» σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ακολουθώντας την πρακτική προηγούμενων συναδέλφων του, ο σημερινός υπουργός Παιδείας αλλάζει, ακόμα μια φορά, το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας με λίγα άρθρα σε 10 σελίδες ενός νομοσχεδίου-σκούπα του υπουργείου του, εκτάσεως άνω των 100 σελίδων. Πρόκειται για ακόμη μια προχειρότητα καθιέρωσης ενός συστήματος εισαγωγής στα ΑΕΙ.
Το «νέο» σύστημα αποτελεί ένα προβληματικό συνονθύλευμα προηγούμενων συστημάτων, από τα μειονεκτήματα των οποίων το υπουργείο δεν έχει διδαχτεί τίποτε. Το χειρότερο είναι ότι αυτό το νομοσχέδιο-μαμούθ περνάει με διαδικασίες-εξπρές από θερινό τμήμα της Βουλής, γεγονός που δεν δίνει τη δυνατότητα ουσιαστικής συζήτησης και βελτιώσεών του. Τις συνέπειες και αυτής της προχειρότητας θα τις πληρώσουν οι μαθητές και οι οικογένειές τους, αλλά και η χώρα γενικότερα, δεδομένου ότι η εφαρμογή του συστήματος αυτού θα αυξήσει τις ήδη μεγάλες ανισότητες που υπάρχουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Το «νέο» σύστημα είναι ένα μείγμα των πανελλήνιων εξετάσεων της δεκαετίας του 1980 και των εξετάσεων με βάση τις δέσμες ή κύκλους, οι οποίοι τώρα ονομάζονται Επιστημονικά Πεδία Εξειδίκευσης. Το κύριο βάρος για την εισαγωγή σε κάθε ένα από το πεδία αυτά πέφτει στα 4 μαθήματα στα οποία εξετάζονται οι υποψήφιοι στο πεδίο που επιλέγουν, δεδομένου ότι οι βαθμοί που παίρνουν στα μαθήματα αυτά αποτελούν το 80% του συνολικού βαθμού από τον οποίο θα κρίνεται η επιτυχία τους.

Θα αποδειχθεί το ευρώ συμβατό με τη δημοκρατία;

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το περιοδικό Economist, στο τεύχος του της 6.7.13, δίνει μια περίληψη ενός εξαιρετικά σημαντικού άρθρου δύο Αμερικανών οικονομολόγων: του Michael Bordo, του Πανεπιστημίου Rutgers, και του Harold James, του Πανεπιστημίου Princeton. Οι συγγραφείς του άρθρου αναλύουν τις ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα στον κανόνα χρυσού που ίσχυε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με βάση τον οποίο πολλά κράτη είχαν προσδέσει τα νομίσματά τους με μια σταθερή ισοτιμία με τον χρυσό. Το ίδιο, κατ’ αναλογία (αλλ’ όχι πλήρως), ισχύει και για τα 17 (τώρα 18) κράτη που έχουν κοινό νόμισμα το ευρώ. Τα κράτη αυτά, προκειμένου να εγκαταλείψουν τα νομίσματά τους και να γίνουν δεκτά στην ευρωζώνη, αποδέχτηκαν μια σταθερή ισοτιμία των νομισμάτων τους προς το ευρώ καθώς και την ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων. Οι δύο αυτές επιλογές προβάλλουν τώρα στα κράτη-μέλη της ευρωζώνης μια τριάδα κρίσιμων τριλημμάτων (ή ασυμβατοτήτων θα έλεγε κανείς). Αναλυτικότερα:

Το πρώτο από τα τριλήμματα αυτά (ασυμβατότητα) είναι πολύ γνωστό στους οικονομολόγους, γράφει το περιοδικό. Η σταθερή ισοτιμία και η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων δεν είναι συμβατές με την άσκηση εθνικής νομισματικής πολιτικής. Πράγματι τα κράτη της ευρωζώνης, δηλαδή, δεν μπορούν να προχωρούν σε υποτίμηση του νομίσματος για να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Η μόνη εναλλακτική λύση που τους απομένει για να την επιτύχουν είναι η εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή η μείωση της αμοιβής εργασίας και η μείωση των τιμών των αγαθών που παράγουν και των υπηρεσιών που προσφέρουν. Στην περίπτωση της χώρας μας, εξαιτίας των μέτρων των Μνημονίων, οι μισθοί και τα ημερομίσθια έχουν μειωθεί δραστικά, όχι, όμως, και οι τιμές.

Ποια θα είναι άραγε η ετυμηγορία της Ιστορίας;

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*,  απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τον Μάιο του 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Παρασκευά Αυγερινού, ιδρυτικού μέλους, στελέχους και στενού συνεργάτη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, με τίτλο: «Η Αλλαγή τέλειωσε νωρίς». Ολα τα τμήματα του βιβλίου είναι ενδιαφέροντα, στο άρθρο, όμως, αυτό θα παραθέσω και θα σχολιάσω μόνο λίγες αναφορές του συγγραφέα για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του.

Στο τέλος της ενότητας του βιβλίου για την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ΕΣΥ, ο Π.Α. γράφει για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ: «Δεν ξέρω τι θα γράψει η Ιστορία για την προσφορά του στη χώρα, αλλά σίγουρα θα του αναγνωρίσει κοινωνικές αλλαγές, όπως το ΕΣΥ και το ΑΣΕΠ…» (σελ. 210). Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθεί η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης με την οποία ενσωματώθηκε στο κοινωνικό σώμα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που είχε αποκλειστεί από τη Δεξιά, τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και άλλα. Εκτός, όμως, από τα θετικά υπάρχουν και πολλά αρνητικά, ορισμένα από τα οποία αναφέρω στη συνέχεια. Το ποια θα ζυγίσουν περισσότερο για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε και για τον ιδρυτή της Ν.Δ., θα το κρίνει η Ιστορία.

Πριν προχωρήσω θα ήθελα να επισημάνω ότι όσα ακολουθούν για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του, ισχύουν και για τους διαδόχους τους. Ορισμένα, όμως, από αυτά ισχύουν και για τον ιδρυτή της Ν.Δ. και το κόμμα του και τους διαδόχους του.

Μια βασική αξία, στην οποία πρέπει να στηρίζεται η πολιτική, είναι ο σεβασμός στην αλήθεια. Ενα από τα πολλά θέματα στα οποία ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ δεν σεβάστηκε την αξία αυτή ήταν η θέση που διακήρυσσε «έξω από την ΕΟΚ, έξω από το ΝΑΤΟ». Στο θέμα της ΕΟΚ ο Π.Α. αναφέρει στο βιβλίο του: «Εχω τη βεβαιότητα ότι δεν την πίστευε την άρνηση που πρόβαλλε και την πολιτική που είχε διαμορφώσει στο ΠΑΣΟΚ σχετικά με την ένωση και το αύριο της Ευρώπης» (σελ. 125). Το ότι δεν την πίστευε, δηλαδή ότι έλεγε ψέματα στον λαό, φάνηκε το 1979, όταν με δήλωσή του μέσα στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από τη συζήτηση της συνθήκης της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Κυνικά το ομολόγησε σε πρώην υπουργό της Ν.Δ. αμέσως μόλις το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία, λέγοντάς του ότι ήταν αφελής που νόμιζε ότι έλεγε την αλήθεια τόσο για την ΕΟΚ όσο και για το ΝΑΤΟ. Είναι λάθος, κατά συνέπεια, η άποψη του συγγραφέα ότι «ο Ανδρέας δεν κορόιδεψε» (σελ. 210).

Το ίδιο, δυστυχώς, ισχύει για τις αξίες της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Το τι πραγματικά πίστευε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ για τη δημοκρατία το αποκαλύπτει ο Π.Α. στο σημείο του βιβλίου του που αναφέρεται στη διάσπαση το 1975. «Ο Αντρέας δεν επρόκειτο ποτέ να εκχωρήσει κομμάτι της εξουσίας-ιδιοκτησίας του, δεν θα δεχόταν το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε να εξελιχθεί σε ένα ομοσπονδιακό πολιτικό μόρφωμα. Ηθελε και του ανήκε να ορίζει το παιχνίδι χωρίς συνιδιοκτήτες» (σελ. 42). Ενα παράδειγμα της αυταρχικής συμπεριφοράς του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ είναι η απάντηση που έδωσε στον Π.Α. σε κάποια φάση της περιπέτειας ψήφισης του νομοσχεδίου για το ΕΣΥ: «Γύρισε οργισμένος και μου είπε “εγώ θα ορίσω τι θα γίνει”» (σελ. 166). Τον μη σεβασμό του στη λαϊκή κυριαρχία, τον απέδειξε με την άρνησή του να τιμήσει την προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για την καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου συστήματος διεξαγωγής των εκλογών.

Στο βιβλίο του ο Π.Α. κάνει μια γενικότερη και σημαντικότερη διαπίστωση. Αποτιμώντας την προσωπικότητα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ αναφέρει: «Μια χαρισματική όσο και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική κουλτούρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και σε σημαντικό βαθμό το πολύπλοκο μωσαϊκό της σημερινής οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης» (σελ. 35).

Τα σπέρματα της ηθικής κρίσης υπήρχαν και επί Ν.Δ. Γράφει, σχετικά, ο Π.Α.: «Δεν πείσαμε, όπως περίμενε ο κόσμος, με την αλλαγή που επαγγελλόμασταν, πως είμαστε διαφορετικοί από τα παλιά κόμματα. Στα θέματα της ευθύνης και της ηθικής δεν κάναμε, ή μάλλον δεν επιχειρήσαμε καν να κάνουμε τίποτε» (σελ. 74). Δυστυχώς, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν έκανε τίποτε, αλλά, αντίθετα, καλλιέργησε τα παλαιά σπέρματα της ηθικής κρίσης και έσπειρε νέα, με την προκλητική έλλειψη σεβασμού που επέδειξε προς τις αξίες και τους θεσμούς. Αυτή η συμπεριφορά είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της πολιτικής του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο έπληξε καίρια την πορεία της χώρας με πολλαπλό κόστος σε πολλούς τομείς. Πρόκειται για το, κατά τη γνώμη μου, σοβαρότερο από τα αρνητικά στοιχεία που θα μετρήσουν στην ετυμηγορία της Ιστορίας γι’ αυτόν.

Το τραγικό είναι ότι τόσο οι διάδοχοι του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ στην αρχηγία του κόμματος όσο και οι αρχηγοί της Ν.Δ. –είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση– υιοθέτησαν το βασικό αυτό χαρακτηριστικό της πολιτικής του, όπως αποδεικνύεται από τα συνεχή ψέματα που έλεγαν και συνεχίζουν να λένε στον λαό και από την περιφρονητική συμπεριφορά που επιδεικνύουν απέναντι σε αξίες και θεσμούς, με αποτέλεσμα να περιέλθει η χώρα στο σημερινό κατάντημα και ένα μεγάλο τμήμα του λαού στην εξαθλίωση.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

*Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ.

Φοροφυγάδες και ευθύνες πρωθυπουργών...

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη* απο την εφημεριδα των Συντακτων...

Εδώ και πάνω από δύο χρόνια «σέρνεται», κατά απίθανο τρόπο, η λίστα Λαγκάρντ. Τους τελευταίους, όμως, μήνες, αυτά που συμβαίνουν ακούγονται και υπονοούνται είναι πραγματικά πρωτοφανή.
Τα γεγονότα είναι γνωστά: Τη διαβόητη λίστα παραλαμβάνει ο τότε Υπουργός Οικονομικών από τη Γαλλίδα συνάδελφό του, χάνει το πρωτότυπο (!), αφού έχει βγάλει ένα αντίγραφο, το οποίο και παραδίδει στον διάδοχό του, ο οποίος, αντί να το αξιοποιήσει, το «καταχωνιάζει» σε ένα συρτάρι του ως ιδιοκτησία του (!!!) επί πάνω από έναν χρόνο και αναγκάζεται να το παραδώσει στον σημερινό Πρωθυπουργό πριν από λίγους μήνες. Δεν αξιοποιείται αμέσως αλλά μόνο πριν από λίγες μέρες αρχίζει η πλήρης διερεύνησή του από το ΣΔΟΕ. Από το αντίγραφο, όμως, λείπουν τρία ονόματα, συγγενικά πρόσωπα του πρώτου υπουργού.

Είναι σαφές ότι η απώλεια του πρωτοτύπου της λίστας βαρύνει τον υπουργό που το παρέλαβε. Το πότε, όμως, έχει γίνει η διαγραφή των τριών ονομάτων και ποιος διέγραψε τα τρία ονόματα, είναι προς διερεύνηση. Τα θέματα αυτά θα εξετάσει η αρμόδια επιτροπή στην οποία παρέπεμψε τον υπουργό που παρέλαβε το πρωτότυπο η τρικομματική κυβέρνηση. Είναι, όμως, προφανές ότι σχετικά με το θέμα της διαγραφής των τριών ονομάτων πρέπει να εξετασθεί και ο διάδοχός του, αν διαπιστωθεί ότι η διαγραφή έγινε αφότου εκείνος παρέλαβε τη λίστα.

Τα παραπάνω είναι πολύ σοβαρά. Δεν είναι, όμως, το κύριο πρόβλημα με τη διαβόητη λίστα; Η λίστα παραδόθηκε από την υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας στον Ελληνα συνάδελφό της προκειμένου να τον βοηθήσει στην πάταξη της φοροδιαφυγής, για την οποία μέχρι τότε κανένας φοροφυγάς δεν είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί. Αυτός, όμως, συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο που στέρησε το Δημόσιο από έσοδα που θα εισπράττονταν από όσους στη λίστα θα αποδεικνυόταν ότι ήταν φοροφυγάδες. Είναι, επομένως, προφανές ότι έχει τεράστια ευθύνη για την απώλεια των εσόδων αυτών. Και η ευθύνη αυτή δεν είναι, φυσικά, μόνο πολιτική. Την ίδια ακριβώς ευθύνη έχει και ο διάδοχός του, και μάλιστα αυξημένη, διότι απέκρυψε τη λίστα επί πάνω από έναν χρόνο.

Τι ισχυρίζονται τώρα οι δύο υπουργοί για όλα αυτά;

Ο μεν υπουργός που παρέλαβε την πρωτότυπη λίστα προβάλλει αστείες δικαιολογίες για την ανεύθυνη και επιζήμια για το Δημόσιο συμπεριφορά του, ο δε διάδοχός του, που παρέλαβε το αντίγραφο, προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον εαυτό του, προβάλλοντας έωλα επιχειρήματα. Ενα από τα επιχειρήματά του είναι ότι η λίστα ήταν προϊόν υποκλοπής, το οποίο, όμως, δεν μπορεί να σταθεί, δεδομένου ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Γερμανίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών πήραν λίστες με ονόματα συμπατριωτών τους από τον ίδιο από τον οποίο προερχόταν και η λίστα Λαγκάρντ, τις αξιοποίησαν και εισέπραξαν δισ. ευρώ από τους φοροφυγάδες που περιέχονταν στις λίστες αυτές. Και αυτός, όπως και ο προκάτοχός του, δεν εισέπραξαν ούτε ένα ευρώ από τους φοροφυγάδες της λίστας.

Από τα όσα προαναφέρθηκαν είναι προφανές ότι οι δύο υπουργοί (και όχι μόνο ο ένας) οφείλουν να απολογηθούν για την κάλυψη φοροφυγάδων και την απώλεια πολύτιμων δημόσιων εσόδων. Πολύ περισσότερο οφείλουν να λογοδοτήσουν όταν στο διάστημα που υπηρέτησαν, στο υπουργείο Οικονομικών, υπέγραψαν τα Μνημόνια, η εφαρμογή των οποίων από τους ίδιους έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάντια και ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της στα όρια της εξαθλίωσης.

Σε όλο αυτό το διάστημα των τριών τελευταίων ετών όλοι οι πρωθυπουργοί, ακολουθώντας το «παράδειγμα» των προκατόχων τους, είτε σιωπούν είτε δηλώνουν ότι «όλοι όσοι έχουν ευθύνες πρέπει να τιμωρηθούν», εξαιρώντας τους εαυτούς τους. Σύμφωνα, όμως, με το Σύνταγμα, έχουν την κύρια ευθύνη των πεπραγμένων των κυβερνήσεών τους, των οποίων μέλη ήταν οι δύο υπουργοί Οικονομικών.

Θα είναι τραγικό, η τρικομματική κυβέρνηση, που κόπτεται για τη διαφάνεια, να συγκαλύψει την ευθύνη του υπουργού που παρέλαβε το αντίγραφο της λίστας. Και τα μεν δύο κόμματα, που κυβέρνησαν και εξακολουθούν να κυβερνούν και ευθύνονται για το σημερινό κατάντημα της χώρας, έχουν κάθε λόγο να συμπεριφέρονται με τον τρόπο αυτό, όπως, άλλωστε, το έπραξαν για όλα τα προηγούμενα σκάνδαλα, προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Η ΔΗΜΑΡ όμως;

Αν τελικά η πλειοψηφία που διαθέτει στη Βουλή η τρικομματική κυβέρνηση προχωρήσει στη συγκάλυψη της τεράστιας ευθύνης του πρώην υπουργού Οικονομικών και σημερινού αρχηγού τού ενός από τα κόμματα που τη στηρίζουν, τότε, τόσο ο υπουργός που δεν θα παραπεμφθεί όσο και η κυβέρνηση στο σύνολό της θα είναι συνένοχοι για τη συνέχιση της πολιτικής «κουκουλώματος» όλων των σκανδάλων που ακολούθησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αυτή, όμως, η προκλητική τους συμπεριφορά εξοργίζει περισσότερο τη ήδη εξοργισμένη και δεινοπαθούσα πλειονότητα του λαού. Θα έρθει η ώρα –και δεν αποκλείεται να έρθει σύντομα– που ο εξοργισμένος αυτός λαός θα ανατρέψει με την ψήφο του το σάπιο αυτό σύστημα.

________

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ