Ωρα να κληθούν και πρωθυπουργοί...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ, απο την Ελευθεροτυπια... 

«Στο σύνολο των εξοπλισμών 1996-2006 κάθε Ελληνας επιβαρύνθηκε με 60.000 ευρώ, περίπου. Αυτή είναι η βαριά κληρονομιά, που αφήνουμε στις επόμενες γενιές, για να μας
καταριούνται...» ΚΩΝ. Π. ΦΡΑΓΚΟΣ «Η λεηλασία της Αμυνας».

Πλησιάζει, αν δεν ήρθε ήδη και μάλιστα με αδικαιολόγητη
καθυστέρηση, το πλήρωμα του χρόνου: στις ανακρίσεις για τα εξοπλιστικά,
όπου, επιτέλους, διαφαίνονται ελπιδοφόρα ρήγματα στην ομερτά της
μαφιόζικης συνενοχής, να κληθούν ως μάρτυρες (προς το παρόν) όχι μόνον
οι διατελέσαντες υπουργοί Εθνικής Αμυνας, αλλά και οι πρωθυπουργοί.
Τουλάχιστον μετά το 1996. Δηλαδή, μετά τα Ιμια: Το μέγα και παραλίγο
μοιραίο φιάσκο της αισχύνης, που αποκάλυψε παραστατικά πόσο επικίνδυνα
ανίκανη ήταν η πολιτική μας ηγεσία και πόσο ανησυχητικά τρωτή η άμυνά
μας - πάρα τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Φιάσκο, που αντί να σημάνει
συναγερμό και να μας ταρακουνήσει αφυπνιστικά, αποτέλεσε το άλλοθι για
την πιο ξέφρενη κούρσα εξοπλισμών επί μία δεκαετία που επέτρεψε σε
αδίστακτους πατριδοκάπηλους, πολιτικούς και ενστόλους να θησαυρίσουν
ανενδοίαστα υπονομεύοντας και την εθνική μας άμυνα και την εθνική
οικονομία.

«Η λεηλασία της Αμυνας» είναι ακριβώς ο τίτλος του βιβλίου που
αποκαλύπτει πληρέστερα αυτό το χωρίς προηγούμενο πλιάτσικο.

Οι διαψεύσεις και οι ψευδαισθήσεις...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Η ωμότητα του Ολι Ρεν διατρυπά το μεταφυσικό ελληνικό ευρωπαϊσμό. Αλήθεια, πού και σε ποιο θεωρητικό σχήμα μπορεί να τοποθετηθεί, να θεμελιωθεί κάτι τόσο αδύναμο, αβαθές και αβάσιμο, όπως ο μη κριτικός ελληνικός ευρωπαϊσμός; «Σας βυθίσαμε για να σωθούμε». Περίπου έτσι.

Είναι αρκετά αναλυμένο το ζήτημα των χειρισμών σύνδεσης της χώρας με το ΔΝΤ και κατασκευής της πρώτης δανειακής σύμβασης. Πέρα από τις εγκληματικές ευθύνες των ηγεσιών που επέλεξαν το δογματικό και αδιαπραγμάτευτο Μνημόνιο, εκείνο που ξενίζει είναι η άγνοια, ή απρονοησία, η πολιτική ξεγνοιασιά τους. Καμιά εκτίμηση του ιστορικού βάθους, καμιά ανάλυση για τις δυνητικές επιπτώσεις της απόφασης για πολιτικές λιτότητας, καμιά εκτίμηση για τις επιπτώσεις στην ίδια τη θεσμική δομή του αστικού κράτους, δηλαδή στις δομές δημοκρατικής αυτοπραγμάτωσης.
Η δογματική ελίτ δεν άκουσε καν, ούτε φυσικά πήρε υπόψη τις ατσούμπαλες αλλά αρκετά ακριβείς εκτιμήσεις της Αριστεράς για τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Την εκτίμηση ότι θα υπήρχαν πολύ σοβαρές απώλειες για τις ευρωπαϊκές τράπεζες με την ελληνική έξοδο και ακριβώς αυτό καθιστούσε τη χώρα ισχυρή διαπραγματευτικά. Εκτός από την Αριστερά όμως, η κολλημένη ελίτ δεν δέχτηκε και τις αμφιβολίες ενός σημαντικού τμήματος της αστικής πλευράς (ας την πούμε έτσι κατ' ευφημισμόν, αφού στον τόπο μας ένα μεταπρατικό αστικόμορφο υβρίδιο σφετερίστηκε το ρόλο και κυρίως την εθιμοτυπία της αστικής τάξης, αλλά όχι τον παραγωγικό πολιτισμό της).
Η «Ευρώπη» που επέλεξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη δικτατορία ήταν ο χώρος σωτηρίας για μια Ελλάδα απολύτως εκμηδενισμένη.

Το σύνδρομο του «πατερούλη»...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συνήθης κοινοτοπία περί «πολιτικής ρευστότητας» περιγράφει στην παρούσα φάση με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το σκηνικό συνθέτουν οι προτάσεις για επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, τα σενάρια για μεταπήδηση βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Νέα Δημοκρατία, οι παρασκηνιακές συζητήσεις για νέα κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό από τη σημερινή Βουλή, η κινητικότητα στην περιοχή της Κεντροαριστεράς και βεβαίως οι επίμονες φήμες ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Παπανδρέου) προετοιμάζουν το έδαφος για να επανακάμψουν. Ολα τα παραπάνω μπορεί να μη συνδέονται μεταξύ τους, με την έννοια ότι εκπονούνται από συγκεκριμένο κέντρο, ωστόσο έχουν την ίδια αιτία. Οι δυσκολίες της κυβέρνησης να πετύχει τους στόχους της, η ασφυκτική πίεση της τρόικας, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των σχημάτων που συγκροτούν το δικομματικό μπλοκ εξουσίας, η κλιμακούμενη (έστω και σιωπηλή) δυσφορία της κοινωνίας και η εντεινόμενη ανησυχία των κυρίαρχων κύκλων για το ενδεχόμενο να προκύψει ο ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, παράγουν τις σχετικές διεργασίες.

Ισως η πιο ερεθιστική πλευρά της συζήτησης είναι αυτή που αναφέρεται στους «πρώην». Και οι δύο δηλώνουν (δι’ αντιπροσώπων) ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν ξανά στα πολιτικά πράγματα. Ο ένας (Καραμανλής) το λέει εμφατικά, ο άλλος (Παπανδρέου) λιγότερο κατηγορηματικά. Οι δικοί τους άνθρωποι πάντως στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου θα αρνηθούν να βοηθήσουν τα κόμματά τους και τη χώρα, αν τους ζητηθεί.

Χειροπέδες και λουκέτα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Δεν είναι λίγες οι φορές που τον πλουσιότερο συμβολισμό τον παράγει το τυχαίο και το μη σκηνοθετημένο. Κάτι τέτοιο έγινε και χθες στην ΕΡΤ, όπου η μεταμεσονύκτια εισβολή των ΜΑΤ ολοκλήρωσε την «αποκατάσταση της τάξης» με ένα λουκέτο στην καγκελόπορτα. Και με χειροπέδες να σιγουρεύουν το κλείδωμα, να μείνει άθραυστη η αλυσίδα. Ενα επιπλέον λουκέτο λοιπόν, απτό, υλικό, στα τόσα και τόσα που βλέπει κανείς γύρω του, να επιβεβαιώνουν ότι «περάσαμε πια τον κάβο», «μπήκαμε σε καλό δρόμο», και τα υπόλοιπα της παρηγοριάς. Και για μία επιπλέον φορά χειροπέδες, κλομπ, χημικά, προσαγωγές, να επιβεβαιώνουν την υψηλή ποιότητα της δημοκρατίας μας. Να επιβεβαιώνουν, δηλαδή, ότι πλην της μειωτικής επιτήρησής της από το εξωτερικό, έχει να τα βγάλει πέρα, όσο μπορεί, και με τον εσωγενή μαρασμό της.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με την πιστοποιημένη ευφράδειά του, ισχυρίστηκε το σύνηθες και το αναμενόμενο. Οτι τα ΜΑΤ έδρασαν «για να εφαρμοστεί ο νόμος». Αξιέπαινη, βεβαίως, η φιλονομία. Για να γίνει, ωστόσο, στοιχειωδώς πιστευτή οφείλει να μην εμφανίζεται με το σύστημα των μονών - ζυγών, κατ’ επιλογήν ή κατά τη φορά του συμφεροντολογικού ανέμου. Ο φιλόνομος κ. Κεδίκογλου, που παρέδωσε ήδη στη μικροϊστορία μας την όχι και τόσο τιμητική εικόνα του ενόσω ανακοινώνει το αυθαίρετο κλείσιμο της ΕΡΤ, Ιούνιο μήνα (με αποτέλεσμα την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την τρικομματική κυβέρνηση), δεν μερίμνησε, μέσα σε ολόκληρο πεντάμηνο, να φέρει στη Βουλή τη σχετική πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Ως ο νόμος ορίζει.

Το Σύνταγμα του Δαρβίνου...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...

Το Σύνταγμα είναι μια βαριά και δυσκίνητη ρύθμιση που κάθεται παχουλά πάνω απ' την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις νέες μορφές πειρατικής οικονομίας και εύπλαστου κράτους, τα οποία διαμορφώνονται με βία, τύφλωση και αναλγησία. Η χώρα «αποσυνταγματοποιείται» de facto, μέσα από την ιδεολογική αποσάθρωση των ελίτ και μέσα από την παρασυνταγματική πολυνομία - που πλήττει τους τίμιους και ευνοεί τους ανέντιμους. Η επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα απελευθερώσει στην αοριστία μεγάλες σημασιακές και νομικές επικράτειες που θα αφορούν τα μέχρι σήμερα κοινωνικώς συμφωνηθέντα.
Οντως τα υπολείμματα αστικού κράτους αλλά και ιστορικών κληροδοτημάτων, όπως διασώζονται στις συνταγματικές πρόνοιες του Καραμανλή και του Τσάτσου, παρατίθενται ως εκθέματα μουσείου, ως μέλη στη φορμόλη. Αν το μεταχουντικό Σύνταγμα εκφράζει ορισμένες πυκνώσεις της Ιστορίας (π.χ. την άρση της πολυετούς απονομιμοποίησης του Κομμουνιστικού Κόμματος) άρα έχει ισχυρές μέριμνες για ιδεολογική ελευθερία, επίσης αν εκφράζει ορισμένα συλλογικώς αποφασισμένα αγαθά (μόρφωση, υγεία, χωροταξική ισορροπία, δημοκρατικά δικαιώματα κ.λπ.), η νέα πραγματικότητα που εμπεδώνεται αδίστακτα και επιθετικά επιβάλλει άρση αυτών των ρυθμίσεων.
«Να αφήσουμε τη ζωή και τον Δαρβίνο να αποφασίσουν ποιο απ' τα γατιά θα επιζήσει». Το Σύνταγμα προνοεί για όλους, κάποιοι όμως περισσεύουν. Σ' αυτή την ανάλγητη νέα παραδοχή, θανάτου, αποκλεισμού φαίνεται ότι θα αντιστοιχηθεί η νέα συνταγματική κατάσταση.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Χ.Α., σφετεριζόμενη τις δομές του αστικού κράτους, γίνεται το όχημα της άρσης του.

«Πολιτικός πολιτισμός» και βαρβαρότητα

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

 Τα χρόνια της σημιτικής κυριαρχίας και στη συνέχεια της καραμανλικής διακυβέρνησης η έννοια του «πολιτικού πολιτισμού» έπαιξε τον ρόλο ενός άξονα για τον δήθεν εκσυγχρονισμό και τη δήθεν εξημέρωση των πολιτικών ηθών. Η έννοια αυτή έγινε η λυδία λίθος και το κριτήριο για τη μετάβαση σε μια δήθεν μετανεωτερικότητα,στην οποία οι συγκρούσεις (ταξικές, πολιτικές, επικοινωνιακές κ.λπ.) θεωρούνταν χαρακτηριστικό καθυστέρησης και πρωτογονισμού.

Στην πραγματικότητα η έννοια του «πολιτικού πολιτισμού» αποτελούσε και αποτελεί ένα στοιχείο της μετα-δημοκρατικής πολιτικής κατάστασης, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται και ο περίφημος «μεσαίος χώρος», ο οποίος αποτέλεσε το πολιτικό Ιερό Δισκοπότηρο τόσο για τις συντηρητικές όσο και για τις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Αυτός ο νεφελώδης «μεσαίος χώρος», το πολιτικό Κέντρο, ουσιαστικά υπονοούσε ότι οι κοινωνικές συγκρούσεις που παράγονται από τα αντιτιθέμενα συμφέροντα διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων έχουν πλέον (ή οφείλουν να έχουν) εκλείψει. Στο πλαίσιο μιας καταναλωτικής κοινωνίας (αυθεντικής ή δάνειας), όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στα υλικά αγαθά και στα κοινωνικά ωφελήματα και, ως εκ τούτου, εκλείπουν οι αντικειμενικοί λόγοι έκφρασης συγκρουσιακών λογικών.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη σημερινή άγρια κατάσταση; Πώς η Ελλάδα μετατράπηκε «ξαφνικά», μέσα σε λίγα χρόνια, από παράδεισος του πολιτικού πολιτισμού και της ανεκτικής λογικής του live and let live (ζήσε και άσε να ζήσουν) στην κόλαση του νεοναζισμού και της βαρβαρότητας που αυτός εκπροσωπεί;

Στην ουσία η στρέβλωση και η απόκρυψη των κοινωνικών συγκρούσεων και των αντιτιθέμενων ταξικών λογικών για περισσότερα από δέκα χρόνια, αλλά και η κυριαρχία του απολιτικού δόγματος της «υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών» αλλοίωσαν το ταξικό και πολιτικό κριτήριο μιας μεγάλης μάζας πολιτών, οι οποίοι επιχείρησαν να βρουν διαφορετικές «εξόδους διαφυγής» και έκφρασης της κοινωνικής τους διαμαρτυρίας. Κάποιοι κατευθύνθηκαν προς την Αριστερά και κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κάποιοι εξάντλησαν τα όριά τους μέσω της θολής οργής των «αγανακτισμένων» και κάποιοι άλλοι βρήκαν έκφραση μέσω της ναζιστικής δημαγωγίας, της «αρρενωπής στράτευσης» και του πολιτικού ρεβανσισμού.

Αλλωστε ο δρόμος είχε στρωθεί επί περισσότερο από μία δεκαετία. Η διαδρομή που οδήγησε στο α-πολιτικό «όλοι ίδιοι είναι» πέρασε από τους σταθμούς του «τέλους των ιδεολογιών», της «άρσης των διαχωριστικών γραμμών» και της «κυριαρχίας του μεσαίου χώρου». Δηλαδή εννοιών που έχουν ως κοινωνικό αντίκρισμα μια «πολιτική σούπα» που γέννησε ιδεολογική σύγχυση και πολιτικό αποπροσανατολισμό. Ο φασισμός απευθύνεται ακριβώς σ’ αυτόν τον «χυλό» που συντίθεται από άτομα διαφόρων κοινωνικών τάξεων, ιδεολογιών και πολιτικών τοποθετήσεων και με τα οποία είτε επανδρώνει τα «τάγματα εφόδου» είτε τα χρησιμοποιεί ως κοινωνική οπισθοφυλακή και εφεδρεία.

Η Αριστερά οφείλει έστω και καθυστερημένα να εκπονήσει και να προτείνει ένα σχέδιο συγκρότησης ενιαίου μετώπου από τα κάτω κατά των ναζιστικών ορδών για την υπεράσπιση του δημοκρατικού κεκτημένου. Αυτό απαιτεί και τη σύναψη συμμαχιών με όλα εκείνα τα στρώματα που πιθανώς δεν ταυτίζονται μαζί της, αλλά βλέπουν ως απειλή την άνοδο του φασισμού. Οι λογικές ολιγωρίας με το αιτιολογικό ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι το φάντασμα της δημοκρατίας και η δημοκρατία του νεοφιλελευθερισμού, απλώς ενισχύουν το ιδεολογικό επιχείρημα των ναζιστών ότι οι ίδιοι είναι η Νέμεση του συστήματος και ο Αγγελος Εκδικητής των αμαρτιών του καπιταλισμού. Είναι αυτό που θέλουμε;

Εικονικός αντιαμερικανισμός...

απο τον Ιο στην Εφημεριδα των Συντακτων...

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΠΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Σύμφωνα με τους κονδυλοφόρους της Δεξιάς, τον εθνάρχη τζούνιορ «τον έριξαν οι Αμερικανοί για τα πετρέλαια». Είναι όμως έτσι;

Οταν γράφονταν τούτες οι γραμμές, η επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Αγνοούμε ως εκ τούτου σε ποιο βαθμό τα σενάρια που ήθελαν να σηματοδοτεί ένα ριζικό αναπροσανατολισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με προνομιακή πλέον στήριξη στις ΗΠΑ αντί της γερμανοκρατούμενης Ε.Ε., επιβεβαιώθηκαν ή παρέμειναν στη σφαίρα της επικοινωνιακής φαντασίας. Δεν μπορούμε ωστόσο παρά να επισημάνουμε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: οι δημοσιογραφικοί κύκλοι που σήμερα εναποθέτουν τις ελπίδες της χώρας στην πατρωνία της Ουάσινγκτον, είναι οι ίδιοι ακριβώς που τα τελευταία χρόνια συνήθιζαν ν’ αποδίδουν σε σκοτεινό αμερικανικό δάκτυλο όλες τις εξελίξεις που οδήγησαν στη σταδιακή κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης της Ν.Δ.

Σύμφωνα μ’ αυτό το τελευταίο σενάριο, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κατέρρευσε κάτω από τα βάρη των δικών της σκανδάλων, της κακοδιαχείρισης και της φυγομαχίας μπροστά στην κλιμακούμενη οικονομική κρίση,

Ποια θα είναι άραγε η ετυμηγορία της Ιστορίας;

Του Μανόλη Γ. Δρεττάκη*,  απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τον Μάιο του 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Παρασκευά Αυγερινού, ιδρυτικού μέλους, στελέχους και στενού συνεργάτη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, με τίτλο: «Η Αλλαγή τέλειωσε νωρίς». Ολα τα τμήματα του βιβλίου είναι ενδιαφέροντα, στο άρθρο, όμως, αυτό θα παραθέσω και θα σχολιάσω μόνο λίγες αναφορές του συγγραφέα για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του.

Στο τέλος της ενότητας του βιβλίου για την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ΕΣΥ, ο Π.Α. γράφει για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ: «Δεν ξέρω τι θα γράψει η Ιστορία για την προσφορά του στη χώρα, αλλά σίγουρα θα του αναγνωρίσει κοινωνικές αλλαγές, όπως το ΕΣΥ και το ΑΣΕΠ…» (σελ. 210). Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθεί η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης με την οποία ενσωματώθηκε στο κοινωνικό σώμα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που είχε αποκλειστεί από τη Δεξιά, τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και άλλα. Εκτός, όμως, από τα θετικά υπάρχουν και πολλά αρνητικά, ορισμένα από τα οποία αναφέρω στη συνέχεια. Το ποια θα ζυγίσουν περισσότερο για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, όπως άλλωστε και για τον ιδρυτή της Ν.Δ., θα το κρίνει η Ιστορία.

Πριν προχωρήσω θα ήθελα να επισημάνω ότι όσα ακολουθούν για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του, ισχύουν και για τους διαδόχους τους. Ορισμένα, όμως, από αυτά ισχύουν και για τον ιδρυτή της Ν.Δ. και το κόμμα του και τους διαδόχους του.

Μια βασική αξία, στην οποία πρέπει να στηρίζεται η πολιτική, είναι ο σεβασμός στην αλήθεια. Ενα από τα πολλά θέματα στα οποία ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ δεν σεβάστηκε την αξία αυτή ήταν η θέση που διακήρυσσε «έξω από την ΕΟΚ, έξω από το ΝΑΤΟ». Στο θέμα της ΕΟΚ ο Π.Α. αναφέρει στο βιβλίο του: «Εχω τη βεβαιότητα ότι δεν την πίστευε την άρνηση που πρόβαλλε και την πολιτική που είχε διαμορφώσει στο ΠΑΣΟΚ σχετικά με την ένωση και το αύριο της Ευρώπης» (σελ. 125). Το ότι δεν την πίστευε, δηλαδή ότι έλεγε ψέματα στον λαό, φάνηκε το 1979, όταν με δήλωσή του μέσα στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από τη συζήτηση της συνθήκης της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Κυνικά το ομολόγησε σε πρώην υπουργό της Ν.Δ. αμέσως μόλις το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την εξουσία, λέγοντάς του ότι ήταν αφελής που νόμιζε ότι έλεγε την αλήθεια τόσο για την ΕΟΚ όσο και για το ΝΑΤΟ. Είναι λάθος, κατά συνέπεια, η άποψη του συγγραφέα ότι «ο Ανδρέας δεν κορόιδεψε» (σελ. 210).

Το ίδιο, δυστυχώς, ισχύει για τις αξίες της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Το τι πραγματικά πίστευε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ για τη δημοκρατία το αποκαλύπτει ο Π.Α. στο σημείο του βιβλίου του που αναφέρεται στη διάσπαση το 1975. «Ο Αντρέας δεν επρόκειτο ποτέ να εκχωρήσει κομμάτι της εξουσίας-ιδιοκτησίας του, δεν θα δεχόταν το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε να εξελιχθεί σε ένα ομοσπονδιακό πολιτικό μόρφωμα. Ηθελε και του ανήκε να ορίζει το παιχνίδι χωρίς συνιδιοκτήτες» (σελ. 42). Ενα παράδειγμα της αυταρχικής συμπεριφοράς του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ είναι η απάντηση που έδωσε στον Π.Α. σε κάποια φάση της περιπέτειας ψήφισης του νομοσχεδίου για το ΕΣΥ: «Γύρισε οργισμένος και μου είπε “εγώ θα ορίσω τι θα γίνει”» (σελ. 166). Τον μη σεβασμό του στη λαϊκή κυριαρχία, τον απέδειξε με την άρνησή του να τιμήσει την προεκλογική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για την καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου συστήματος διεξαγωγής των εκλογών.

Στο βιβλίο του ο Π.Α. κάνει μια γενικότερη και σημαντικότερη διαπίστωση. Αποτιμώντας την προσωπικότητα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ αναφέρει: «Μια χαρισματική όσο και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική κουλτούρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και σε σημαντικό βαθμό το πολύπλοκο μωσαϊκό της σημερινής οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης» (σελ. 35).

Τα σπέρματα της ηθικής κρίσης υπήρχαν και επί Ν.Δ. Γράφει, σχετικά, ο Π.Α.: «Δεν πείσαμε, όπως περίμενε ο κόσμος, με την αλλαγή που επαγγελλόμασταν, πως είμαστε διαφορετικοί από τα παλιά κόμματα. Στα θέματα της ευθύνης και της ηθικής δεν κάναμε, ή μάλλον δεν επιχειρήσαμε καν να κάνουμε τίποτε» (σελ. 74). Δυστυχώς, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν έκανε τίποτε, αλλά, αντίθετα, καλλιέργησε τα παλαιά σπέρματα της ηθικής κρίσης και έσπειρε νέα, με την προκλητική έλλειψη σεβασμού που επέδειξε προς τις αξίες και τους θεσμούς. Αυτή η συμπεριφορά είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό της πολιτικής του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο έπληξε καίρια την πορεία της χώρας με πολλαπλό κόστος σε πολλούς τομείς. Πρόκειται για το, κατά τη γνώμη μου, σοβαρότερο από τα αρνητικά στοιχεία που θα μετρήσουν στην ετυμηγορία της Ιστορίας γι’ αυτόν.

Το τραγικό είναι ότι τόσο οι διάδοχοι του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ στην αρχηγία του κόμματος όσο και οι αρχηγοί της Ν.Δ. –είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση– υιοθέτησαν το βασικό αυτό χαρακτηριστικό της πολιτικής του, όπως αποδεικνύεται από τα συνεχή ψέματα που έλεγαν και συνεχίζουν να λένε στον λαό και από την περιφρονητική συμπεριφορά που επιδεικνύουν απέναντι σε αξίες και θεσμούς, με αποτέλεσμα να περιέλθει η χώρα στο σημερινό κατάντημα και ένα μεγάλο τμήμα του λαού στην εξαθλίωση.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

*Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι πρώην: αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ.

Αντώνης 1, 2, 3…TheSaga...

του Λενου Χρηστιδη, απο τα Ενθεματα...

ΠΟ.ΦΘΙ; ΠΟ.ΧΕΙ; ΠΟ.ΜΟΝΑ;

Ο Αντώνης Σαμαράς.

Ξεκίνησα να γράφω αυτή τη φράση και σταμάτησα. Τι να γράψεις μετά το «Ο Αντώνης Σαμαράς»; Πώς να το δεις το θέμα; Σοβαρά; Μα είναι γελοίο. Χαβαλέ; Μα είναι σοβαρό. Να αναλύσεις την γενικότερη πολιτικοοικονομικοκοινωνική συγκυρία ή μήπως να αναφερθείς διεξοδικά στο γεννητικό όργανο της πολυαγαπημένης τους μητέρας ή το αντίστοιχο –αν και αντιδιαμετρικά αντίθετο– του Καράμπελα; Ποιος ο ρόλος του Έλληνα λογοτέχνη; Να αναδείξει τη φασιστική επέλαση ή να ακουμπήσει σε κάνα τοίχο με μπύρα στο χέρι και επιμελώς ατημέλητο μαλλί κάνοντας τον τεράστιο ρόκερ που παλιά ήτανε πραγματικά ροκ και επαναστατικά ενώ τώρα πρέπει να κάτσουμε στ’ αυγά μας μην τυχόν και δε μας συμπαθήσουν οι καγκελάριοι και οι μεγαλοτραπεζίτες;

Ας ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο. TimeTravel.

ΑΝΤΩΝΗΣ 1: Τα Εξαπτέρυγα (Ιούνιος 1993)

Διαδηλώσεις κατά του Μιλόσεβιτς στο Βελιγράδι. Ο Κλίντον βομβαρδίζει το Κέντρο Πληροφοριών του Σαντάμ στη Βαγδάτη. Το JurassicPark του Spielberg κάνει πρεμιέρα με ρεκόρ εισπράξεων. O Πουνσαλμααγκιίν Οτσιρμπάτ γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος που εκλέγεται στη Μογγολία απευθείας απ’ το λαό. (Πόσο αγαπώ το ίντερνετ). Και πάνω απ’ όλα: 30 Ιουνίου 1993. Ιδρύεται η Πολιτική Άνοιξη.

Για να μη χανόμαστε σε λεπτομέρειες. Το έχει ξανακάνει.

Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιχείρησε να προσεταιριστεί την πρώιμη Χρυσή Αυγή που τότε εκπροσωπούσε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, μια μορφή «Χριστιανικής» Χρυσής Αυγής (σε αντίθεση με τη σατανοπαγανιστική σούπα της τωρινής μορφής) που κατέβαζε ένα εκατομμύριο «εθνικόφρονες» στη Θεσσαλονίκη για την ονομασία των Σκοπίων. Ο Αντώνης, εμφανώς βιώνοντας ένα ψυχεδελικό powertrip, ένα παραλήρημα μεγαλομανίας, («Κατεβάζω ένα εκατομμύριο κόσμο στους δρόμους, τι να μου πει ο Μητσοτάκης ο φλώρος, δεν έχω ανάγκη κανέναν, είμαι Θεός, κουμούνια θα πεθανετεεεεεε!!! κλπ»), αποφασίζει να φύγει από την εύθραυστη κυβέρνηση και λίγο αργότερα να τη ρίξει, παίρνοντας μαζί του δύο βουλευτές, εκπληρώνοντας το κακό κάρμα του Μητσοτάκη και δημιουργώντας το προσωπικό δικό του κακό κάρμα.

Ακολουθεί μια δεκαετία «πολιτικής ερήμου» (δικά του λόγια), όπου βασικά βαράει μύγες στην ΠΟΛ.ΑΝ. μαζί με 2-3 φίλους του (κρατήστε το αυτό, οι φίλοι πάντα χρειάζονται) βρίζοντας το Μητσοτάκη που –φυσιολογικά– δεν του επιτρέπει να περάσει ούτε απ’ έξω απ’ τη Ν.Δ. Fadeout.

ΑΝΤΩΝΗΣ 2: Η Επιστροφή – Ο εφιάλτης συνεχίζεται

Το 2004 ο Κωστάκης ο Καραμανλής, σε μια επίδειξη της γνωστής του πολιτικής οξυδέρκειας (και βασικά για να φέρει ένα αντίβαρο στη Μητσοτακική πτέρυγα της Ν.Δ.) επαναφέρει τον arch-nemesis της οικογένειας. Η συνέχεια, γνωστή.

Ο Αντώνης σκαρφαλώνει την κομματική κλίμακα, εκμεταλλευόμενος την έλλειψη σοβαρών εσωκομματικών αντιπάλων, γίνεται Υπουργός Πολιτισμού (για να μη λέει κανείς ότι η Πολιτική δεν έχει χιούμορ), διορίζει τη μισή Μεσσηνία και αφού καθαρίσει τη Ντόρα (άλλη μία μεγάλη αναμέτρηση των «αιωνίων»), και αφού αυτοκαταστραφεί ο φοιτητικός χίπης συγκάτοικός του, γίνεται –σχετικά απρόσμενα- πρωθυπουργός. Ο ιδανικός πρωθυπουργός για την περίσταση. Ο Πρωθυπουργός που θα κάνει ότι του πουν και λίγα παραπάνω, έτσι για να δείξει ότι πραγματικά θα τα κάνει όλα. Υπογράφει τα πάντα, τσαλαπατάει Βουλή, Νόμους, Σύνταγμα, εγκαθιδρύει εμφυλιοπολεμική ρητορική του ’50 («κουμούνια θα πεθάνετεεεε!!!»). Η Άντζελα –προσωπική του φίλη– έρχεται να φωτογραφηθεί μαζί του, έτσι, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του. Και κάπου εκεί, ξαναχτυπάει το άτιμο το powertrip.

Η Παναγία –που, όπως έχει πει ο ίδιος, του μιλάει στον ύπνο και στον ξύπνιο του- και οι φίλοι του από τις παλιές –ένδοξες αλλά κάπως μοναχικές– μέρες της ΠΟΛ.ΑΝ. του ψιθυρίζουν σε στέρεο ολ σαράουντ: «Τώρα είναι η ώρα Αντώνη. Τώρα θα φάμε τα κουμούνια».

Το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι. Ένα τεράστιο μέτωπο αποτελούμενο από το Τζήμερο μέχρι το ΚΚΕ, από τον Ιερώνυμο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από τον Τέρενς Κουίκ μέχρι το μαύρο μπλοκ κι από το ΠΑΣΟΚ (θου Κύριε) μέχρι τον Αβραμόπουλο, ενώνονται πίσω από το μαύρο της ΕΡΤ και την αισχρή συμπεριφορά του συμπαρουσιαστή της Ρούλας. Ακόμα κι η ΔΗΜ.ΑΡ εξανίσταται. Whatthefuck!!!

Και αυτά μόνο εντός έδρας. Εκτός έδρας, η διεθνής καριέρα του Αντώνη είναι αυτή τη στιγμή κατάτι χειρότερη κι από της πρώην κοπέλας του. BBC, TVE, TV5, ARTE, EBU, κανάλια, εφημερίδες, πρωθυπουργοί, καλλιτέχνες, αθλητές, γάμησέτα.

Φανταστική ατμόσφαιρα στο ραδιομέγαρο, κάτι σαν τους Αγανακτισμένους μείον τη Χρυσή Αυγή, συγκινητικές συναυλίες κλασικής και ελληνικής μουσικής και, πάνω απ’ όλα, ελεύθερο (και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενδιαφέρον) πρόγραμμα από την ΕΡΤ και έξτρα μπόνους η ακόμα αγωνιστικότερη εμφάνιση της ΕΤ3.

Ο άνθρωπος που του μιλούσε ο Θεός είναι μόνος του με τους πιστούς του ευνούχους. TheGameofThrones.

O.k. λοιπόν. Τι έγινε; Όπως έλεγε και γνωστός διαπρεπής νομικός στο προαύλιο του ραδιομεγάρου: «Μα γιατί το έκανε αυτό ο κύριος Πρωθυπουργός;».

Υπάρχουν δύο αναλύσεις. Η πολιτική και η ψυχολογική. Από τη μια η προώθηση της ακροδεξιάς ατζέντας και από την άλλη η δίψα για εκδίκηση, τα απωθημένα, το τρελό μάτι, τα ουρλιαχτά, το θολωμένο μου μυαλό.

Και φυσικά, ο άνθρωπος είναι ακροδεξιός. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι. Το αν του αρέσει στ’ αλήθεια ή αν τη θεωρεί την καλύτερη λύση για να γίνει Κυρίαρχος του Σύμπαντος είναι κάτι που δε μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά. Πιθανότατα η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. ΚΑΙ είναι ακροδεξιός ΚΑΙ θέλει να εκμεταλλευτεί αυτού του είδους το πολιτικό τσούρμο. Το έχει ξαναπροσπαθήσει το ’93. Δεν έπιασε τότε. Και ξέρετε τι γίνεται όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

ΠΟ.ΦΘΙ; ΠΟ.ΧΕΙ; ΠΟ.ΜΟΝΑ;

ΑΝΤΩΝΗΣ 3: Επιστροφή στο Μέλλον. Και τώρα; Τι;

Θα κατσικωθεί λίγο ακόμα, τελώντας πρωθυπουργός σε προθεσμία όσο τον επιβάλλουν οι τεύτονες φίλοι του, θα φύγει κλωτσηδόν, θα διασπάσει τη μισητή του Ν.Δ. ιδρύοντας την Νέα ΠΟΛ.ΑΝ. (Ο.Α.ΠΟΛ.ΑΝ?); Ίσως Πολιτικό Φθινόπωρο; Πολιτικός Χειμώνας; Μήπως (αναδεικνύοντας την ευαίσθητη καλλιτεχνική πλευρά του) Πολιτική Μοναξιά; Θα εξαφανιστεί στα βάθη της μεσσηνιακής στέπας μαζί με τα πιστά του Ορκς και τους 4 Ούρουκ-Χάι υπασπιστές του (Λορντ Φαϊλογκ, Λορντ Μουρούτογκ, Λορντ Λαζαρέγκ, Ανθυπολόρντ Σίμγκουλ) για να επανεμφανιστεί σε καμιά 15ετία σα σωτήρας Πρόεδρος Δημοκρατίας, να ακολουθήσει το γνωστό ψυχωσικό επεισόδιο («κουμούνια θα πεθάνετεεεεεε!!!») και τέλος;

Ίσως. Ποιος ξέρει. Και ποιον ενδιαφέρει πια η πολιτική καριέρα του Αντώνη;

Ο κ. Πρωθυπουργός είναι μια παρωδία Σισύφου. Ανεβαίνει με τα χίλια ζόρια την κομματική πυραμίδα και μόλις φτάσει στην κορφή…πηδάει στο κενό. Το κακό είναι ότι πιστεύει (κυριολεκτικά) ότι μπορεί να πετάξει. Το θέμα είναι πόσους –και ποιους– θα πάρει μαζί του αυτή τη φορά.

Ίσως την επόμενη φορά να πάρει υπ’ όψην του κι αυτός και τα ορκ του, ότι ο Πολιτισμός δεν είναι κάτι που «…σήμερα τελειώνει. Και τελειώνει οριστικά» όπως είπε ο –ελπίζω για πάντα διαπομπευμένος όπως οι οροθετικές του Λοβέρδου– τζουτζές εκπρόσωπός του. Ο Πολιτισμός υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι. Βιβλία. Ταινίες. Θέατρα. Βιόλες και Τρομπόνια. Ποιήματα. Παραμορφωμένες κιθάρες. Γέλιο. Άνθρωποι με εγκέφαλο και σεξουαλική ζωή. Όχι όσο υπάρχουν «κουμούνια».

Ο Λένος Χρηστίδης είναι συγγραφέας και πρώην ραδιοφωνικός παραγωγός στην ΕΡΑ 2 υπό τη διεύθυνση της Σοφίας Μιχαλίτση και του Γιώργου Τσαγκάρη.

Τα λάβαρα...

του Κωστα Κρεμμυδα, απο την Εποχη...

Ψυχορραγούμε / Και δεν βρίσκεται κανείς / να μας σηκώσει
(Χάρης Μελιτάς,  στο υπό έκδοση «Ποτάμι κόκκινο»)

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η προεδρική θητεία Χριστόφια, αφού η κυπριακή Αριστερά κατάφερε να εκλέξει τον Νίκο Αναστασιάδη. Μπορεί να μη λύθηκε το κυπριακό, όπως είχε δεσμευτεί ο πρόεδρος του ΑΚΕΛ, λύθηκε όμως το θέμα των 98 κοντέινερ με τα εκρηκτικά που επί τριετία έχασκαν στη Ναυτική Βάση στο Μαρί. Δεν σκέφτηκαν καν, σε συνεννόηση με την πολιτισμένη Δύση, να τα σπρώξουν στους αντιμαχόμενους στη Συρία. Αφού όσο μεγαλύτερη η καταστροφή, τόσο αποτελεσματικότερη και η επιχείρηση αποκατάστασης. Άλλωστε, η Αλληλεγγύη είναι η απόδειξη της ευαισθησίας του σύγχρονου κόσμου. (Και δεν εννοώ τη δραστήρια ΜΚΟ, με τα 10-12 εκατομμύρια ευρώ άνοιγμα, που είχε τη θεία πρόνοια/διορατικότητα ήδη από το 2002, πολύ προ κρίσης και εράνων, να οργανώσει ο τότε αρχιεπίσκοπος με τη συνδρομή του ΥΠΕΞ, της Ντόρας και πολλών φιλανθρώπων).
Απλώς προαπαιτείται έγκλημα, για να υπάρξει αλληλεγγύη. Αν δεν διαλύσεις μερικά κράτη (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, μόνο τα τελευταία χρόνια) πώς θα ’χεις τη χαρά της ανοικοδόμησης; Της σωτηρίας όσων επιζήσουν;
Σκεφτείτε, αν δεν υπήρχαν μνημόνια, 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, 4.000 αυτοκτονίες, τα διαλυμένα νοσοκομεία, οι 20.000 άστεγοι στο κέντρο της Αθήνας, η διαρκώς αυξανόμενη εξαθλίωσή μας, πώς θα έδειχνε ο Κουβέλης την κοινωνική του ευαισθησία υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων; Αν δεν γέμιζε ο αέρας με κόκκινη αιθαλομίχλη και επικίνδυνα σωματίδια που αιωρούνται στην Αττική και τις άλλες μεγάλες πόλεις, πώς θα αναδεικνυόταν ο ρόλος των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος; Αλλά και η ευαισθησία του υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Τσάμπα θα πήγαινε όλος αυτός ο τεράστιος τίτλος που ξεχειλίζει φροντίδα για τον πολίτη; Μαζί κι οι δεκαπέντε υπουργοί! Κι ο Λιβιεράτος, με την έδρα της Ανωτέρας Γεωδαισίας & Χαρτογραφίας της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα των Αγρονόμων & Τοπογράφων Μηχανικών, Ούφ! (Ούτε κάρτα για τους πελάτες του δεν θα μπορεί να τυπώσει με τέτοια φυσαρμόνικα).
Τουλάχιστον θα πεζοδρομηθεί η Πανεπιστημίου, και θα ’ναι μια ανάσα για τους πολύπαθους Αθηναίους. Να ’χεις άλλον έναν δρόμο να κατουράς άνετα –οι ειδικοί λένε πως η αμμωνία σκοτώνει τα μικρόβια, κάπου να παρκάρεις το ακίνητο αυτοκίνητό σου, να χτυπήσεις την ένεση με την ησυχία σου, να πετάξεις τα μπάζα και τα σκουπίδια σου, να στήσεις το αντίσκηνό σου –ο άστεγος. Θα μειωθεί και το κόστος συντήρησης και καθαρισμού, όπως συμβαίνει και με τους υπόλοιπους πεζόδρομους, που πλένονται προεκλογικά ανά τετραετία. Μαζί με τα παρκαρισμένα γιώτα χι. Θα αναβαθμιστεί και η πορνεία. Αντί για πεζοδρόμιο θα λέμε «κάνει πεζόδρομο».
Με την ευκαιρία των μεγαλόπνοων έργων, ας θυμηθούμε κι εκείνο το βομβαρδισμένο προεκλογικά κτίριο Μενάνδρου και Βερανζέρου: που ο Κακλαμάνης «το έκανε οικόπεδο γιατί ήταν ομορφόπαιδο»! Αν εκλεγόταν θα ’στηνε τις μικρές Βερσαλλίες, όπως διαβεβαίωναν και οι δημοσιογράφοι. (Οι ίδιοι που διαφημίζουν σήμερα την Πανεπιστημίου). Αλλά δεν τον ψηφίσαμε, κι έμεινε σκουπιδότοπος «Η καλή σύριγγα». Για να μάθουμε!
Κάπως έτσι μας τιμώρησε κι ο Βωβός με τον Βοτανικό. Πήρε των χρημάτων, των υπερβάσεων και των ομματιών του κι άφησε τον άλλοτε ιστορικό Ελαιώνα, βούρκο, χαβούζα. Με τη φυτεμένη Αγία Άννα στο κέντρο. Μπας και βλαστήσει. Εκεί ούτε πεζόδρομοι, μήτε πεζοδρόμια. Λάσπη, βρωμιά, σκόνη, και διοξείδια από τις αναθυμιάσεις των σκραπατζίδικων. Σα νά ’μαστε στους Δελφούς! Που λες και μια στιγμή, όλο και κάποια Πυθία θα σκάσει μύτη μέσα απ’ τους καπνούς. Να προφητεύσει –αλά Κεδίκογλου– το μέλλον μας: «ήξεις-αφήξεις». Σαφέστατη.
Και διορατική, σαν πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αναπτερώθηκε το ηθικό μου διαβάζοντας τη συνέντευξη Αρσένη: τουλάχιστον μπροστά του, είμαι λυκόπουλο. Υπό το πρίσμα της ανανέωσης και της βιοποικιλότητας της πολιτικής μας, ας απευθυνθούμε και στον στρατάρχη Παπάγο. Και τον Πλαστήρα. Αποκηρύσσοντας επιτέλους την ιστορικά ανεύθυνη ισοπεδωτική φράση «Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας;», να αντιτάξουμε το συμπλεκτικό «Και Παπάγος, και Πλαστήρας».
Μέσα κι ο καλοζωισμένος large τύπος του μικρού Καραμανλή. (Αν εξαιρέσεις κουμπάρους, τριχιλιαρα σε καμένους και στα καημένα, γάλατα, τον απαγχονισμένο Τσαλικίδη, τα δομημένα, ή τη Siemens). Κανείς δεν είναι τέλειος…
Αλλά και ο Μεγάλος έχει τη θέση του, αν παραβλέψεις την ευρύτητα της περιβαλλοντικής του ευαισθησίας (Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, Πεσινέ –τα γράφει η «Αυγή» αλλά ποιος τη διαβάζει;), το σχέδιο Περικλής (και Ασπασία), την εκλογική μανία των δέντρων, τους παρακρατικούς μηχανισμούς που αν δεν έστησε, ανέχτηκε. Αείμνηστοι οι συνεργάτες του, όπως ο Λάσκαρης που έδωσε τέλος στην πάλη των τάξεων. (Σε αντίθεση με την ταξική συνείδηση Ραυτόπουλου. Εξ ου και το συντροφικό μας συναπάντημα).
Μη λησμονούμε επίσης τον Μαρκεζίνη και το κόμμα Προοδευτικών που είχαν στους κόλπους του και τον ερωτύλο Μ. Καραγάτση. (Κι εμείς έχουμε συγγραφέα, τον Τατσόπουλο)
Η πολιτική απαιτεί ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Γι’ αυτό είναι διαλεκτικότερη της τέχνης. Πάντως, κι οι δυο χρειάζονται ένα υπόβαθρο. Μια σταθερά, ως εφαλτήριο, αξία, ή έστω μηχανισμό. Για να απογειωθείς. (Ας ελπίσουμε όχι όπως ο Ίκαρος).
Κάποτε όμως, παρά την κινητικότητά σου (βλ. Ποδηματά και Δανέλη) μένεις εκτός, γιατί ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ παγώνουν οι διορισμοί. Ας μένατε στην Αριστερά. Όχι δύο, εκατόν δύο θα διορίζαμε στην Κεντρική Επιτροπή.
Εφτά χρόνια από το Παγκόσμιο Φόρουμ στο Καράκας. Μια πληγιασμένη πόλη, όπως εδώ. Με λυσσαλέα ΜΜΕ να διαστρεβλώνουν. Όπως εδώ. Με ένα λαό στα κόκκινα να ελπίζει. Όχι όπως εδώ.

Κώστας Κρεμμύδας
mandragoras_magazine@yahoo.gr

Μετά την εποχή των ηγετών...

Του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου, απο την Αυγη...

Δεν συμφωνώ με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που είδαν με καχυποψία την παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μουσικής, στην εκδήλωση που διοργάνωσε προχθές το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής. Καταλαβαίνω την αγωνία ο ΣΥΡΙΖΑ να μην μπαίνει στο περίφημο «κάδρο», ούτε καν σε αυτό το επίπεδο συμβολισμού.
Νομίζω όμως ότι αντιστοιχεί στη ριζοσπαστική Αριστερά, και δη από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να ορίζει αυτή, όσο τέλος πάντων της το επιτρέπουν οι καιροί, αν η πολιτική σύγκρουση θα γίνεται με τους όρους της «Ομάδας Αλήθειας» ή κάπως αλλιώς.
Αυτό που μου φαίνεται προς συζήτηση είναι η αναδρομή που επιχείρησε ο Αλέξης Τσίπρας στα «μεγάλα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα του Καποδίστρια, του Τρικούπη, του Βενιζέλου», ηγετών δηλαδή του διαμετρήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η επιφύλαξη δεν έχει να κάνει τόσο με το γράμμα των προτάσεων (μολονότι ποτέ δεν με συγκίνησε ο βενιζελισμός), όσο με το πνεύμα τους. Αφ’ ενός δηλαδή με το γεγονός ότι το σχήμα υπερτονίζει τις προαναφερθείσες «κορυφές» σε βάρος των κοινωνικών συμμαχιών και των οργανωτικών προϋποθέσεων που έκαναν εφικτό το εκάστοτε μεταρρυθμιστικό εγχείρημα. Και, αφ’ ετέρου, με το γεγονός ότι ειδικά το είδος της αλλαγής (ή της «ανατροπής») που αφορά την Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει στο επίκεντρο ακριβώς αυτές τις κοινωνικές συμμαχίες και τις οργανωτικές προϋποθέσεις -εν προκειμένω δηλαδή τα κοινωνικά κινήματα και ένα κόμμα- συλλογικό διανοούμενο.
Ο Τσίπρας, θα πείτε, δεν μιλούσε σε συριζαίους πριν από το Ιδρυτικό Συνέδριο -συνεπώς δεν όφειλε να είναι τόσο σχολαστικός, μπροστά σε ένα κοινό εκπαιδευμένο με άλλες αξίες και σε άλλες πολιτικές παραδόσεις. Καθώς όμως οι πολιτικές παρεμβάσεις δεν γίνονται εν κενώ, νομίζω πως έχει την αξία του να τονίζουμε πως, στην εποχή της τεράστιας δυσπιστίας προς τους «πολιτικούς» και την πολιτική, δύο μοιάζει να είναι οι τρόποι με τους οποίους επιχειρείται η υπέρβαση αυτού που, κάπως αφαιρετικά, ονομάζουμε «κρίση της δημοκρατίας».
Ο ένας είναι η ανάδειξη νέων κορυφών, στη θέση των υπερπροβεβλημένων και αποτυχημένων, και η περαιτέρω ισχυροποίησή τους: είτε στην εκδοχή των κατά Παπαχελά «statesmen», τύπου Παπαδήμου και Μόντι, είτε στην εκδοχή του «αμεσοδημοκράτη» φανφαρόνου Μπέπε Γκρίλο, που μιλά αδιαμεσολάβητα με τον λαό του μέσω Ίντερνετ, άλλο που τις αποφάσεις τις παίρνει αυτός και οι περί αυτόν.
Ο άλλος είναι ο τρόπος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, που επιμένει στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «λαϊκού παράγοντα»: όχι απλά με την έννοια της παρουσίας στις διαδηλώσεις, αλλά με την επινόηση νέων μορφών παραγωγής, συμμετοχής και διοίκησης, που θα αντικαταστήσουν τις παλιές και «αποξενωμένες». Μια Αριστερά που θέλει να κάνει αυτό που θέλει, και όχι απλώς «ό, τι μπορεί», οφείλει νομίζω να είναι σχολαστική με κάτι τέτοια.
Οφείλει, με άλλα λόγια, να αποσαφηνίζει ότι η δυσπιστία προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν αντιμετωπίζεται (και σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται κυρίως) με την προσωποποίηση της πολιτικής διά των ηγετικών μορφών. Αντίθετα, περνά από την επίλυση μιας κρίσης εκπροσώπησης που, στα χρόνια των μνημονίων, παίρνει τη μορφή ανοιχτής κρίσης της αστικής δημοκρατίας.
Στην Αριστερά, και ειδικά στην Αριστερά της εποχής μας, κατά τη γνώμη μου δεν αντιστοιχεί η αναπόληση της εποχής των χαρισματικών ηγετών. Όχι μόνο γιατί οι προαναφερθέντες «εθνάρχες» έχουν ούτως ή άλλως υποστεί πολύ φότοσοπ εξιδανίκευσης. Αλλά κυρίως γιατί η Αριστερά δεν αρκείται απλώς στην πολιτική αλλαγή: ενδιαφέρεται να αλλάξει την κοινωνία, και είναι από σήμερα υποψιασμένη για τη δυσκολία του εγχειρήματος και τις αντιστάσεις που θα πρέπει να καμφθούν γι’ αυτό. Αυτό εννοούμε όταν διακρίνουμε κυβέρνηση και εξουσία. Κι αυτή είναι η απάντησή μας σε όσους μας κατηγορούν για «λαϊκισμό», δηλαδή για δημαγωγούς. Ο «λαϊκισμός» που έχουν στο μυαλό τους επιδιώκει ακριβώς ό,τι αυτοί: την αντικατάσταση, απλώς, αυτών που κυβερνούν ερήμην και εναντίον της κοινωνίας.
Η πολιτική αλλαγή για την οποία ενδιαφέρεται η Αριστερά, αντίθετα, είναι προοίμιο μιας άλλης κοινωνικής εξουσίας. Είναι για τους λόγους αυτούς που αδυνατεί κανείς να σκεφτεί ηγέτες σαν τον Φλωράκη ξεχωριστά από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, όπως και τον «εθνάρχη» χωρίς το Πολυτεχνείο ή τον Παπανδρέου ξεχωριστά από τον μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό που επέτρεψε την «Αλλαγή».

Νυχτώνει νωρίς...

του Κωστα Καναβουρη απο την Αυγη...

Κι ας έγραφε εκείνος εκεί ο ποιητής που λεγόταν Γιάννης Ρίτσος (και έλπιζε πως ο 20ός αιώνας ο λαμπαδηφόρος και λαμπαδιασμένος 20ός αιώνας είναι η τελευταία "προ Ανθρώπου Εκατονταετία") τα παρακάτω: "Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη. Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη".
Άντε τώρα να εξηγήσεις "τι εννοεί ο ποιητής" στο 8χρονο παιδάκι κάποιας μακρινής Αλεξανδρούπολης (όχι χιλιομετρικά, αλλά μακρινής σαν τοπόσημο ενός ετερότοπου φρίκης και ταυτόχρονα φρικαλέα κοντινού) που πιάστηκε με τα κεριά στο χέρι.
Τα είχε πάρει από την εκκλησία, όπως είπε το ίδιο, για να μπορέσει να διαβάσει για το σχολείο. "Δεν έχουμε στο σπίτι ρεύμα", είπε, "μας το έκοψαν και δεν μπορώ να διαβάσω, γιατί νυχτώνει νωρίς". Νυχτώνει νωρίς ακόμα. Και νυχτώνει βαθιά, πουλάκι μου. Κι ας έγραφε εκείνος εκεί ο ποιητής που λεγόταν Γιάννης Ρίτσος, πως "Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα / κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει".
Τώρα το παιδί κοιμάται και ξυπνάει μέσα στον πόλεμο. Το παιδί κοιμάται και ξυπνάει μέσα στο πηχτό σκοτάδι της απελπισίας που το έχουν καταδικάσει τα πολιτικά κατακάθια τού σήμερα, αυτός ο φασιστικός εσμός που έχει επικαθήσει στην ήδη καθημαγμένη καθημερινότητα σαν κακόηθες μελάνωμα, αυτοί οι μελανοχίτωνες της αριθμητικής και του ίδιου κέρδους, αυτά τα τέρατα από τους Φαήλους Κρανιδιώτηδες και τους Χρύσανθους Λαζαρίδηδες μέχρι τους θιασώτες μιας πυώδους "αγάπης", όπως ο μητροπολίτης Αμβρόσιος. Και ενδιαμέσως όλος ο αχνός της κόλασης που αναδύεται από τις φαιότατες γραβάτες μιας τρικομματικής (και τριτοκοσμικής) κυβέρνησης μαζί το έμεσμα που ονομάζεται Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Αυτά τα τέσσερα αφηνιασμένα άλογα της καταστροφής που ποδοπατούν ό,τι βρίσκεται στο διάβα τους.
Άλλωστε (και γι' αυτό μίλησα για φαιότατες γραβάτες) μην ξεχνάμε ότι ένας από τους πιο περίπλοκους κόμπους της γραβάτας, ονομάζεται "τέσσερα άλογα" επειδή μιμείται τον κόμπο που χρησιμοποιούσαν οι αμαξάδες για να δένουν τα γκέμια στα αριστοκρατικά τέθριππα. Κάτι θα ξέρουν επ' αυτού τα φαιδρά αποπλύματα τύπου Κεδίκογλου και οι εγωμανείς κοκορίσκοι, εκπρόσωποι ενός "Ντίσνεϊλαντ" φασισμού όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος της "κάμπριο" επίδειξης και της παρτίδας τένις με τον Άδωνι Γεωργιάδη από τη μια.
Και της διαπόμπευσης οροθετικών γυναικών, καθώς και της ηθικής νομιμοποίησης της Χρυσής Αυγής από την άλλη. Αν δεν θυμάστε, είναι το ίδιο υποκείμενο που κατηγόρησε (φουσκώνοντας γκαιμπελικά τον αριθμό τους) συλλήβδην τους δημόσιους υπαλλήλους ότι ταλαιπωρούν -άκουσον, άκουσον- 9.000.000 Έλληνες, ενώ την ίδια στιγμή φρόντιζε να τακτοποιήσει τη σύζυγό του (άρτι ενθυλακώσασα την παχυλή αποζημίωση από την "Ολυμπιακή") με την υπογραφή τεσσάρων υπουργών (του άλλου του ζώου, του Γιώργου Παπανδρέου, αδερφού του συγγραφέως Νίκου, που περιφέρεται ανά τας οδούς και τας ρύμας της υφηλίου ψάχνοντας το ιερό δισκοπότηρο του σοσιαλισμού), σε προσωποπαγή θέση σ' αυτό το ίδιο το τρισκατάρατο Δημόσιο! Άι στο διάβολο κτήνη της τρυφηλότητας. Ζεμένα στο τέθριππο των κυρίων σας διά του κόμπου της γραβάτας σας.
Άντε πηγαίνετε να εξηγήσετε τον βίο σας σ' αυτό το παιδί που παίρνει τα κεριά από το παγκάρι της εκκλησίας -εν έτει 2013- για να διαβάσει επειδή "νυχτώνει νωρίς". Άντε ανδράποδα με το τρελό το μάτι του αφηνιασμένου αλόγου που αφρίζει τρέχοντας προς τον γκρεμό, να εξηγήσετε σ' αυτό το παιδί ότι εκκλησία (μιας αγάπης που κατάντησε φιλανθρωπία) και εκκλησία του δήμου (μιας δημοκρατίας που κατάντησε αισχρό υποχείριο και αισχρότατο υποπόδιο του αχαλίνωτου κέρδους) είναι ένα και το αυτό.
Και επειδή ξεκίνησα με Γιάννη Ρίτσο, ας συνεχίσω με Γιάννη Ρίτσο. "Ο ουρανός αρχίζει από το ψωμί" γράφει κάπου ο ποιητής. Και επειδή η τρέχουσα διερώτηση συντηρητικής μικρόνοιας επιμένει μεμψιμοιρώντας "τι εννοεί ο ποιητής", νομίζω ότι θα ήταν μια καλή ιδέα το να εξηγήσει μια πολιτική διάνοια τύπου Κώστα Καραμανλή στο παιδί "τι εννοεί ο ποιητής". Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ομιλήσει επιτέλους αυτή η σφιγξ της χονδροειδούς κενότητας που, αφού πρωθυπούργησε προς την καταστροφή, περιέπεσε σε διαλογιζόμενη σιωπή. Ως να ήτο δικαίωμά του.
Προσφάτως, μάλιστα, διάβασα σε δοξολογητικό δισέλιδο ρεπορτάζ της "Εφημερίδας των Συντακτών" να του αποδίδεται η φράση (τη διηγούμαι) ότι δεν παίρνει θέση (για τα εσωκομματικά μαχαίρια της Ν.Δ. αν θυμάμαι καλά) επειδή τότε θα ήταν σαν να πολιτεύεται, πράγμα το οποίο "δεν επιθυμεί". Τ' ακούς; Τ' ακούς μωρέ και δεν τρελαίνεσαι;
Ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, το "κεφάλαιο" κατά μερικούς ηλιθίους όπως ο Στυλιανίδης, ο νυν βουλευτής δεν επιθυμεί αυτοκρατορικώς να πολιτευθεί. Και τότε τι κάνει στη Βουλή η Μεγαλειότητά του; Ρεύεται, πέρδεται και βλέπει με τα μεγάλα ερεβώδη μάτια της γλαρής φαντασίας του τα τρένα να περνούν.
Πάνω από το παιδί που παίρνει τα κεριά από το παγκάρι της εκκλησίας επειδή θέλει να διαβάσει αν και "νυχτώνει νωρίς". Τόσο νωρίς, που μπορεί να είναι κιόλας αργά μέσα στην ψυχή του. Τόσο αργά, που μπορεί κι η ψυχή του να λιώνει μαζί το κερί μέσα στο σκοτάδι των λύκων. Εκεί όπου βρίσκουν την τροφή τους τα θηρία της ωμοφαγίας και της πτωματοφαγίας.
Εκεί όπου από τα έξι χρόνια των παιδιών αρχίζει την κατήχηση η Χρυσή Αυγή. Εκεί όπου τσαμπουκαλεύεται ότι δεν μασάει το φασιστοειδές υποζύγιο της Μέρκελ, την ίδια στιγμή που του έχουν περάσει το σαμάρι στην πλάτη, εκτιμώντας τις υποκυπτικές του ικανότητες. Εκεί όπου 85 βουλευτές (τρομάρα τους) της Ν.Δ., των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής μαζί με τον αρχηγό όλων των στρατευμάτων της πατρίδας μας Μ. Κωσταράκο ομιλούν με το στόμα γεμάτο αίμα.
Το οποίο αίμα (δυστυχώς και της φυλής, και της ορδής) είναι γένους ουδετέρου. Αλλά τι να ξέρει απ' αυτά ένα παιδί. Το παιδί ξέρει μονάχα όσα και ο ποιητής. Ξέρει γιατί νιώθει. Και νιώθει πως όταν δεν υπάρχει ψωμί στο τραπέζι δεν υπάρχει και ο πλούτος των άστρων.
Όπως λέει και ο Γιάννης Ρίτσος. Και όπως δεν θα το πουν ποτέ τα πιόνια της "μονόπολης" που νομίζουν ότι είναι άνθρωποι.

κι ενα πολυ ευστοχο σχολιο του Jungle - Report στο παραπανω αρθρο...

Πράγματι, νυχτώσαμε νωρίς

Προσοχή! Το κείμενο απευθύνεται σε έξυπνους και ευαίσθητους ανθρώπους. Οι ηλίθιοι που μπορεί και να σκεφτούν, όχι να εκστομίσουν, το ότι η καταστροφή που ζούμε είναι αναγκαστικό τίμημα για τις ανομίες του παρελθόντος, παρακαλούνται να ανακατευθύνουν τους browser τους σε κανάλι κινουμένων σχεδίων και να μη ξεχάσουν να ευχαριστήσουν ακόμα μία φορά την τύχη τους που τους έστειλε τον Στουρνάρα στον μίζερο δρόμο τους.

Υπάρχουν πολλοί Παπαγεωργόπουλοι. Ανέγγιχτοι ακόμη...

Ερμιππος...

Ακόμη κι αν ο πρώην δήμαρχος δεν καρπώθηκε το παραμικρό από το προϊόν της κατάχρησης της δημόσιας περιουσίας, (ας το υποθέσουμε προς στιγμήν για το καλό της συζήτησης), εξακολουθεί να είναι βαριά ένοχος. Επειδή επέδειξε εγκληματική αμέλεια στην εκτέλεση των καθηκόντων, που ο ίδιος ζήτησε αυτόβουλα να αναλάβει. Η επίκληση της άγνοιας, της ανικανότητας ή της ανοησίας έχει όρια.  Και αν αυτά τα όρια στην καθημερινή ζωή μπορεί καμιά φορά να είναι μεγάλα, στην πολιτική, που αφορά στην διαχείριση της ζωής ολόκληρων κοινωνιών είναι και πρέπει να είναι σχεδόν μηδενικά.

Υπό αυτήν την έννοια η εξοντωτική ποινή που επιβλήθηκε χθες από το δικαστήριο είναι δίκαιη και, επιπλέον, σηματοδοτεί μια χρήσιμη αντίληψη που, αν θέλουμε μια μέρα να διοικηθούμε σωστά, είναι απολύτως σκόπιμο να κυριαρχήσει. Όποιος ζητάει να εγκατασταθεί σε τόσο υψηλές θέσεις και να απολαύσει την αίσθηση της ισχύος και τον έπαινο του Δήμου, ας μάθει να κοιτάζεται πρώτα στον καθρέφτη και να μετράει εντός του, εκτός από την δήθεν διάθεση για προσφορά και την αντικειμενική του δυνατότητα να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του ρόλου, που με την θέληση του και χωρίς εξαναγκασμό διεκδικεί.

Είναι προφανές ότι η απόσταση που χωρίζει τον Παπαγεωργόπουλο από όλους τους υπόλοιπους, που κυκλοφορούν ακόμη μεταξύ μας θρασείς και ανέγγιχτοι, είναι μόνον μερικές δεκάδες λέξεις στο Σύνταγμα και είναι ο Νόμος Περί Ευθύνης Υπουργών.

Συνηθίζεται να λέγεται ότι ο Κώστας Καραμανλής, το κορυφαίο ίσως παράδειγμα πολιτικής ανευθυνότητας στις μέρες μας, είναι ένας τίμιος πολιτικός, που τουλάχιστον δεν έκλεψε. Ας το δεχθούμε. Άφησε όμως πολλούς άλλους να το κάνουν ανενόχλητοι, επιδεικνύοντας, στην καλύτερη περίπτωση, μια αβάστακτη αδιαφορία. Που, αν λάβουμε υπ΄όψη την εξαιρετική βαρύτητα του αξιώματος και των αρμοδιοτήτων που ανέλαβε, ισοδυναμούσε ευθέως με ενθάρρυνση και άρα με κακουργηματική αμέλεια. Επειδή οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί δεν είναι κοινοί θνητοί. Ειδικά σε κοινωνίες όπως η δική μας, όπου ένα μόνο νεύμα τους ή μια αδιόρατη επίδειξη της ευαρέσκειας τους μπορεί να γίνει εύκολα η πύλη προς κάθε είδους παράδεισο. Τελικά, αυτός ο "τίμιος", διέγραψε την ευθύνη μιας γιγαντιαίας, μιας επικών διαστάσεων καταστροφής, με τον εμπαιγμό της ανάληψης μιας απροσδιόριστης πολιτικής ευθύνης και χορηγώντας στον εαυτό του το ελαφρυντικό της άγνοιας. Για να κερδίσει μια ισόβια θέση στην βουλή και την γενναιόδωρη συντήρηση του με έξοδα των φορολογουμένων. Λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση, για μια μακρά σειρά ονομάτων, άλλων επίδοξων εξουσιαστών, που φιλοδοξούν να δοκιμάσουν τις δεξιότητες τους στις ανυπεράσπιστες πλάτες μας.

Το έγκλημα στην πολιτική δεν ασκείται μόνο δια πράξεων αλλά εξίσου και δια παραλείψεων, συγγνωστών ή ασύγγνωστων. Επειδή το δημόσιο αξίωμα δεν είναι πεδίο άσκησης ηθικής για περιστασιακά προθύμους που κάνουν χάρες, ή για ανεύθυνες μετριότητες, που προσπαθούν στο μέτρο τους, αλλά θέση εκτέλεσης δέσμιας αρμοδιότητας. Ο πολιτικός δεν είναι επαινετέος όταν νοιάζεται, επειδή το να νοιάζεται δεν είναι υπέρβαση, όπως για τους συνηθισμένους ανθρώπους, αλλά η φυσική του αποστολή. Αποστολή από την οποία δεν δικαιούται σε καμία περίπτωση να παρεκκλίνει και που ζητά άλλωστε μόνος του, χωρίς κανείς να τον υποχρεώνει, να αναλάβει. Ας μάθουν λοιπόν, αυτοί που πρέπει να μάθουν, ότι έρχεται ο καιρός που τα ωφελήματα θα αρχίσουν να συνοδεύονται και από τις ανάλογες βαριές ευθύνες.

Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να καταργηθεί αναδρομικά ως δόλιος, καταχρηστικός και αντίθετος με τον σκληρό πυρήνα της έννομης τάξης. Αυτό έπρεπε να είναι από την πρώτη στιγμή το σιωπηλό, αλλά επίμονο και ανυποχώρητο αίτημα της κοινωνίας, η απόλυτη προτεραιότητα. Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ δεν μπορεί να συνεχίζουν ατιμώρητοι και ανέγγιχτοι. Αν γίνει έτσι το ηθικό τραύμα θα παραμένει ανοικτό και θα κακοφορμίζει, ακολουθώντας την γενιά που το κουβαλά μέχρι το φυσικό της τέλος. Ας μην γελιόμαστε. Καμία σωτηρία της χώρας και των ανθρώπων της δεν είναι συμβατή με κάτι τέτοιο.

Πρωτεία Σαμαρά...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν δεν είχε ανατραπεί ο Μητσοτάκης το 1993...
Η χώρα θα ήταν αλλιώς αν ο Καραμανλής είχε νικήσει στις εκλογές του 2009...
Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες άκουγαν τον Παπανδρέου το 2010-11, δεν θα ήμασταν στη σημερινή κατάσταση...  Αυτές είναι μόνο μερικές από τις «θεωρίες» που διακινούνται το τελευταίο διάστημα από τους πρώην ηγέτες του πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Τους ίδιους που πρωτοστάτησαν στον χορό της σημερινής τραγωδίας. Θεωρίες που... εκλαϊκεύονται ανακυκλούμενες από κάθε είδους παρατρεχάμενους και «πρόθυμους».
Πρόκειται για ανοησίες. Για άλλοθι, προκειμένου οι ίδιοι οι πολιτικοί αρχηγοί και οι καταστροφικές πολιτικές τους να αθωωθούν. Ο Κ. Μητσοτάκης, ως καρικατούρα του όψιμου θατσερικού νεοφιλευθερισμού, είναι ο τελευταίος που μπορεί να μιλά για «σωτήριες» πολιτικές, που δήθεν δεν μπόρεσε να εφαρμόσει και δικαιώθηκαν! Ο Κ. Καραμανλής προτελευταίος στην ίδια κατηγορία, ενώ ο Γ. Παπανδρέου... εκτός συναγωνισμού. Μια θέση που διεκδικεί για το μέλλον και ο Α. Σαμαράς. Επειδή, όσα, υποτίθεται, δεν πρόλαβαν ή εμποδίστηκαν να εφαρμόσουν οι προηγούμενοι, αυτός τα υλοποιεί με το παραπάνω. Αλλά ήδη ασκεί την εξουσία επί οχτάμηνο και ο απολογισμός για την πραγματική οικονομία είναι... αυτοκτονικός. Σε τόσο μικρό διάστημα ουδείς από τους πρώην δεν επένδυσε και δεν έθρεψε τόσο την πενία. Πλην, όμως, έχει προκύψει και κάτι νέο στο ίδιο διάστημα. Δεν έχει αναδειχθεί πλήρως, αν και αχνοφαίνεται.
Με δεδομένο ότι αυτό που ονομάζουν οι μνημονιακοί φορείς εσωτερική υποτίμηση έχει αποτύχει (η λεγόμενη ανταγωνιστικότητα παραμένει στα τάρταρα και οι εξαγωγές είναι «απογοητευτικές», σύμφωνα με το ίδιο το ΔΝΤ), το σύστημα εξουσίας Σαμαρά ποντάρει σε απροσδόκητους, με μια έννοια, παράγοντες. Αφού με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις (που δεν έρχονται), την ανταγωνιστικότητα (που δεν βελτιώνεται παρά τις δραματικές περικοπές και την ύφεση), τα δημόσια έσοδα (που μειώνονται παρά την υπερφορολόγηση) δεν μπορεί να επιτευχθούν οι μνημονιακοί στόχοι, καταφεύγει στην παραπέρα φτωχοποίηση του πληθυσμού. Απλουστευτικά, όσο μειώνονται τα εισοδήματα τόσο θα περιορίζονται οι εισαγωγές.
Παρά την «απογοητευτική αύξηση των εξαγωγών», λοιπόν, το εξωτερικό εμπόριο γίνεται πλεονασματικό και όλα τα συναφή, που μοιάζουν τώρα άπιαστα. Επομένως, μειώνονται αναλόγως οι ανάγκες για εξωτερικό δανεισμό. Ετσι, οι μνημονιακοί στόχοι επιτυγχάνονται μέσω της ακόμη μεγαλύτερης φτώχειας. Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι Αυτό είναι το νέο επίτευγμα της κυβέρνησης Σαμαρά και της τρόικας: η επίτευξη των στόχων μέσω γενικευμένης εξαθλίωσης.
ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ

Τέλος χρόνου;

Αλέξανδρος Μερκούριος, απο το Ποντικι...

Εδώ και αρκετές ημέρες ο χρόνος δείχνει να μετρά αντίστροφα για τον Γιάννη Στουρνάρα. Για τον υπουργό οικονομικών μιας χώρα σε κρίση, θα λέγαμε πως και πολύ άντεξε. Για την ακρίβεια μια χαρά άντεξε τόσους μήνες, και κυρίως με τόσα στα οποία έχει βάλει την υπογραφή του.

Και η αλήθεια είναι πως μάλλον ο ίδιος διάλεξε να τα βάλει με όλους. Κατ’ αρχήν τα έχει βάλει με τους νεοδημοκράτες του Καραμανλικού στρατοπέδου. Επιλέγοντας για δεύτερη φορά να τα «χώσει» στον Κωστάκη για τη συμβολή του στην ελληνική χρεωκοπία ήταν σαν ν’ άνοιγε μόνος του το ασκό του Αιόλου. Η αλήθεια βέβαια (πρέπει να) είναι πως δεν τον άνοιξε μόνος. Γιατί ναν κρίνουμε απ αυτά που είπε μάλλον είχε την «άδεια» να το κάνει. Και η άδεια αυτή μάλλον προέρχεται από το Μαξίμου,.

Τι είπε λοιπόν ο Γιάννης; Με δυο λόγια, ότι στην δεύτερη θητεία Καραμανλή επήλθε ο εκτροχιασμός της οικονομίας . Και πως σε μία περίοδο που η χώρα έπρεπε να συμπεριφερθεί υπεύθυνα, η κυβέρνηση Καραμανλή προσέλαβε 100.000 υπαλλήλους στο δημόσιο και αύξησε τις συντάξεις κατά 80%. Σωστά τα περισσότερα από αυτά.

Βέβαια το πρόβλημα του Στουρνάρα δεν είναι τόσο οι Καραμανλικοί που του την «έπεσαν», ούτε οι (λιγοστοί) Παπανδρεικοί του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ που τον αντιπαθούν. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα που ο πολιτικός του χρόνος εξαντλήθηκε. Και όπως κάνει κάθε πολιτικός που ο χρόνος του εξαντλείται, βγάζει την «επιστολή» που ρίχνει το βάρος στους άλλους.

Ο Γιάννης Στουρνάρας μπήκε στη θέση αυτή προστατευμένος από την  επικοινωνιακή ασπίδα, του ότι τα μέτρα, ούτως ή άλλως κάποιος θα τα υπέγραφε. Και τα μέτρα υπογράφτηκαν, μεν, αλλά τώρα χρειάζονται κι άλλα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν υπήρξε ούτε μια απόφαση που να βελτιώσει έστω και στο ελάχιστο τη ζωή του Έλληνα.

Δικαίως λοιπόν δέχεται σφυροκόπημα ο υπουργός, όταν την ίδια ώρα φροντίζει και να προκαλεί. Γιατί η πρόσληψη της κυρίας Σακελλαρίου με την ετήσια αμοιβή των 215.000 ευρώ προκειμένου να επιβλέπει την ανακεφαλαιοποίηση είναι μια πρόκληση για έναν εργαζόμενο που θα βγάλει το ποσό αυτό σε όλη του τη ζωή…

Ας μην βάζει λοιπόν ο υπουργός τους παπαγάλους του νε λένε ότι υποχρεώθηκε στην πρόσληψη των μελών του ΤΧΣ. Κι ας μην βάζει τους ίδιους να λένε ότι η πολεμική που δέχεται οφείλεται στην τακτική που ακολουθεί στις αποκρατικοποιήσεις στη ΔΕΠΑ και τον ΟΠΑΠ.

Όταν σε κάποιον τελειώνει ο χρόνος πρέπει να το αντιλαμβάνεται. Η να φροντίζει να κάνει κάτι ώστε να μην τελειώσει…

Ατελεύτητος μαραθώνιος...

του Παντελη Μπουκαλα απο την Καθημερινη...

Μας χλευάζει ο χρόνος. Χλευάζει τη μνήμη, την κρίση, τις περιστασιακές επιλογές αλλά και μονιμότερα γνωρίσματά μας. Το αυτοκαταστροφικότερο από αυτά είναι η επένδυση προσδοκιών σε μεσσίες και θαυματοποιούς, που γρήγορα αποδεικνύονται σκάρτοι, ψευτομάγοι.
Μας χλευάζει ο χρόνος. Και συσσωρεύει τα τεκμήρια της εθνικής μας «αφέλειας» (δηλαδή της ευκολίας με την οποία πέφτουμε σε κάθε παγίδα που στήνει το πολιτικό σύστημα συνεργαζόμενο με το μιντιακό) υπό μορφήν φωτογραφιών, βίντεο, κασετών και σιντί, που αποθηκευόμενα στο Διαδίκτυο γίνονται αθάνατα.
Οπως αθάνατο είναι το σολωμικό «ευκολοπίστευτος», που μοιάζει με παράπονο και τρυφερή παρατήρηση παρά με σκληρό σκώμμα. Πόσα χρόνια πέρασαν αλήθεια από τον Νοέμβριο του 2010; Δύο, τι άλλο. Αλλά πόσος πολιτικός, συναισθηματικός και κοινωνικός χρόνος χώρεσε στη διετία αυτή; Ας χρησιμοποιήσουμε σαν ευκαιριακό ορόσημο τον Μαραθώνιο της Αθήνας.
Το απώτατο 2010, λοιπόν, ανάμεσα στους δρομείς ήταν ένας καλογυμνασμένος εξηντάρης που έτρεξε δέκα χιλιόμετρα σε χρόνο 1.03΄.29΄΄, εντυπωσιάζοντας θεατές και Μέσα, που τον αποθέωσαν στα πρωτοσέλιδά τους, σαν να παρουσίαζαν τη μετεμψύχωση του Λούη.
Η θαυμαστή εφαρμοστή στολή τού παρ’ ολίγον μαραθωνοδρόμου, ό,τι πιο εξελιγμένο στον αθλητισμό και στη διαστημική τεχνολογία, είχε αποσπάσει τον ίδιο θαυμασμό που απέσπασε κάποτε από τον Ομηρο η ασπίδα του Αχιλλέα. Λογικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον τυχαίο.
Ενα χρόνο πριν, ο μαραθωνοδρόμος μας είχε διανύσει όχι 42, αλλά ολόκληρα 44 χιλιόμετρα στο σκληρό τοπίο της καρδιάς του ελληνικού λαού. Οσα και το εκλογικό του ποσοστό.
Δύο χρόνια μετά, ο μαραθωνοδρόμος μας δεν μένει πια εδώ. Είναι οικουμενικός πολίτης, που αμειβόμενος αδρά, όπως κι άλλοι σωτήρες, Μπλερ, Σαρκοζί κ.ο.κ., διαφωτίζει τον κόσμο για το πώς συνοδήγησε μια χώρα στον γκρεμό. Στο μεταξύ, εμείς συνεχίζουμε κοπιώντες έναν ατελεύτητο υπερμαραθώνιο, δίχως επικουρικές ομάδες στα πλαϊνά, να μας ξεδιψούν και να μας ζητωκραυγάζουν.
Οσο για το κόμμα του παρ’ ολίγον μαραθωνοδρόμου και πρωθυπουργού με ολίγην άμεση δημοκρατία, αναγκάστηκε λόγω κρίσης να εκποιήσει ακόμα και το πολυτελές γυμναστήριο που είχε εγκαταστήσει ο πρώην αρχηγός του για να ασκείται.
Αλλά η εκποίηση υλικών είναι ασήμαντη συγκρινόμενη με την πτώχευση των ποσοστών: από το 44% στο 13%, στο 12%, στο δημοσκοπικό 7,5%. Κατά τα λοιπά, θίχτηκαν στο ΠΑΣΟΚ που κάποιο στέλεχός του χαρακτήρισε το κόμμα «φούσκα της μεταπολίτευσης». Και θίχτηκαν επειδή έχουν την ψευδαίσθηση ότι κυβερνούν ακόμα.
Οτι μετράει ο λόγος τους. Μετράει. Οσο μέτρησε στην ιστορία του αθλητισμού το δεκαχιλιάρι του κ. Γ. Παπανδρέου που κατάφερε τουλάχιστον αυτό: να κλείσει οριστικά την πολιτική ιστορία μιας οικογένειας στις τρεις γενιές.
Ομως κι εδώ τα πρωτεία ανήκουν αλλού: στον κ. Κώστα Καραμανλή. Το ίδιο κατάφερε και αυτός, «επανιδρύοντάς» μας.
Αλλά ήταν μόλις δεύτερη γενιά.

Αμάν πια κι αυτός ο Λαφαζάνης!...

Θανάσης Καρτερός  απο την Αυγη...

Ο Καραμανλής δήλωνε έτοιμος να κυβερνήσει για να επανιδρύσει την Ελλάδα -και το μόνο που κατάφερε να επανιδρύσει ήταν η μάσα, το πιοτί κι ένα υπνάκι για τον εαυτό του. Τη χώρα, που εμπιστεύτηκε την τύχη της στην ετοιμότητά του, τη ρήμαξε. Ο Παπανδρέου δήλωνε επίσης έτοιμος να κυβερνήσει και να τα αλλάξει όλα με τα λεφτά που υπήρχαν. Και το μόνο που κατάφερε ήταν να αλλάξει ο ίδιος επάγγελμα και να γίνει διεθνές φρικιό της κρίσης: Περάστε κόσμε να ακούσετε τον μαλάκα που κατέστρεψε την Ελλάδα. Και τέλος ο πιο φρέσκος, ο Σαμαράς, δήλωνε πανέτοιμος να κυβερνήσει και να μας σώσει από τις περικοπές με τα ισοδύναμά του -και τα είδαμε τα χαΐρια μας.
Κάπως έτσι δηλαδή πάει το πράγμα. Όλοι δηλώνουν έτοιμοι. Για να αποδειχτούν στη συνέχεια όχι απλώς ανέτοιμοι, αλλά και ξευτίλες, ανεπίδεκτοι, ανεπαρκείς εθελόδουλοι, φαρισαίοι, ταλιμπάν των αγορών. Έτοιμοι μόνο για ένα πράγμα: Να θυσιάσουν τους πολίτες που τους πίστεψαν. Για να καταντήσει τελικώς στα μάτια του ψυλλιασμένου πολίτη η διαβεβαίωση περί του ότι "είναι έτοιμοι" επιβεβαίωση ότι είναι ψεύτες. Και να απαντήσει ο Λαφαζάνης σε σχετική ερώτηση στον "Αντέννα": Αν αυτοί δήλωναν έτοιμοι και έκαναν όσα έκαναν, τότε όχι, εμείς δεν είμαστε έτοιμοι. Εμείς είμαστε απλώς σοβαροί. Πασχίζουμε να είμαστε ρεαλιστές, κάνουμε μια υπερπροσπάθεια, είμαστε σε καλό σημείο. Δεν κοροϊδεύουμε κανέναν.
Αυτό είναι το νόημα όσων είπε και όποιος αμφιβάλλει ας διαβάσει ολόκληρες τις δηλώσεις του. Αλλά οι χαλκείς της ενημέρωσης απέσπασαν τη φράση δεν είμαστε έτοιμοι και τον έκαναν του αλατιού και τον δράστη. Ομολογεί ο Λαφαζάνης, ρουκέτα Λαφαζάνη και δώστου κλώτσο να γυρίσει. Και άρχισαν τα ευφάνταστα όσων βγάζουν το ψωμί τους με το χημικό πόλεμο κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι που διέγνωσαν ότι η ρουκέτα σημάδευε τον Τσίπρα. Με αποτέλεσμα όλο και κάτι να μείνει, ως γκρίνια τουλάχιστον, και σε ευπαθείς ομάδες εντός των τειχών: Αμάν πια κι αυτός ο Λαφαζάνης! Πρέπει να προσέχουμε τι λέμε!
Όλο το νταλαβέρι φέρνει στον νου μια αρχή των κομμάτων εξουσίας: Ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια ωραία αφήγηση. Λέτε να πρέπει να ισχύσει η αρχή αυτή και για την Αριστερά; Για να είναι έτοιμη...

Νέα από το Μέγα Μαλακοχώρι...

Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά...

Όπως πολλοί ξέρετε ζω στις Σέρρες αλλά δεν είμαι Σερραία. Η εμπειρία μου να ζω τόσα χρόνια σε ένα μέρος, πατρίδα του Μέγα Καραμανλή (και του μικρού και του μεγάλου), το Μέγα Μαλακοχώρι δηλαδή, είναι απερίγραπτη. Αν ενδιαφέρεται κανείς ψυχολόγος να γράψει καμία διατριβή για την ψυχολογία του προβάτου,

ας έρθει στις Σέρρες. Έρχεται που λέτε μια γειτόνισσα στο μαγαζί, τέρας εξυπνάδας, μες την καλή χαρά να μου πει τα ευχάριστα που βγήκε η ΝουΔου. Και λέω μέσα μου, πλάκα μου κάνετε...που είναι η κάμερα...έλα σας κατάλαβα βλαμμένα... Σοβαρολογούσε. Γιατί τώρα λέει δεν θα της κόψουν την σύνταξη και η Μέρκελ θα μας δώσει την επόμενη δόση. Τώρα για πείτε... παιρνεις την ταμειακή και της την φέρνεις στο κεφάλι. Που δεν έχω σταυρώσει πελάτη από το πρωί, που στην γειτονιά έχουν κλείσει 5 μαγαζιά, εκ των οποίων το ένα, που είναι ακόμα ανοίκιαστο είναι το δικό της, που η αγορά φυτοζωεί και που οι νέοι είναι άνεργοι και ο γιος της φυσικά, αλλά ψήφισε και αυτός ΝουΔου (καλό βλήμα και αυτός). Και όταν την ρώτησα ΓΙΑΤΙ; Γιατί δεν πάει το χέρι μου να ψηφίσω κάτι άλλο, μου λέει. Εμένα όμως το χέρι μου πάει να το σηκώσω και να σου αστράψω μια ξανάστροφη να αγοράσεις πέντε-εξί οικόπεδα. Δεν της είπα τίποτα. Απλά ότι ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του με την ψήφο του(πάντα κυρία!) Ποσοστό 36% έβγαλε ο ΝουΔους στας Σέρρας, με μεγάλη διαφορά από τον Συριζα (17%), για να μην σχολιάσω τον 50% τη

ς αποχής... προτίμησαν να πάνε στην βρομερή Τούζλα για βουτιές. Θα έβγαζε πιο μεγάλο ποσοστό. Και με τα δύο τα χέρια ψηφίσαν. Έχω τόσο θυμό για τους συμπολίτες μου, έχω φτάσει στο σημείο να ντρέπομαι που ζω εδώ. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια έχω φάει στην μάπα όλη αυτή την μαλακία περί καταγωγής του Εθνάρχη, λες και είναι εισιτήριο πρώτη θέση χωρίς επιστροφή για τον παράδεισο. Και οδός Καραμανλή, και προτομή στην πλατεία του χωριού, και μουσείο Καραμανλή, μέχρι και λουκάνικα Καραμανλήδικα υπάρχουν...και μαλακίες εις τον Καραμανλήδικο κύβο δηλαδή. Και είναι τόσο μεγάλη η δύναμη αυτής της καταγωγής που όλοι το θεωρούν μέγα τιμή και καμάρι. Και τόσο μεγάλη αξία έχει αυτό, που θεωρούν δεδομένο, περισσότερο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, αυτό το παρανοϊκό χρέος απέναντι σε αυτό το κόμμα. Και αυτό δεν αλλάζει, ούτε καν τώρα που η πόλη στενάζει και υποφέρει, αλλά ίσα ίσα διατηρείται και συντηρείται από νέους πλέον. Μιλάμε για πολύ πρόβατα, μαντρωμένα σε μια στάνη, που αντιπροσωπεύει την καλή κοινωνία της πόλης, που πάντα πήγαινα κόντρα. Το αφάν γκατέ του καλού κόσμου, πρόγονοι του Μεγαλειότατου. Και όλοι μου λένε για τα καλά που έχει κάνει την πόλη ο Καραμανλής, αλλά εγώ τόσα χρόνια γιατί δεν τα βλέπω; Για να μην πω για το ποσοστό της Σκατής Αυγής. Εμετικό. Μεταλλαγμένοι νεοδημοκράτες που τόσα χρόνια τους φαινόταν ότι το κόμμα είναι πολύ λάιτ για το διεστραμμένο τους μυαλό και τώρα βρήκαν την χαρά τους. Είπα να αφήσω να περάσει μια μέρα, να σκεφτώ πιο ψύχραιμα. Μα η αρχική ντροπή μου έγινε θυμός. Είμαι τόσο θυμωμένη με τους συμπολίτες μου, που κάθονται στις καφετέριες και πίνουν καφέ με τα λεφτά του μπαμπά τους, βρίζοντας την άδικη κοινωνία που τους έριξε στα τάρταρα και πάνε μετά και το ρίχνουν μονοκούκι στη ΝουΔου. Είμαι τόσο θυμωμένη με όλους, που για άλλη μια φορά αποδειχθήκαμε λίγοι, ολιγόψυχοι και προπαντός μαλάκες. Είμαι τόσο θυμωμένη με μένα που πίστεψα ότι ο κόσμος αυτός θα μπορούσε να αλλάξει. Είμαι τόσο θυμωμένη με τον blogger που κάνει ότι να ΄ναι τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω πότε θα κάνω άλλη ανάρτηση. Είμαι πτώμα και σωματικά και ψυχολογικά. Θα βάζω τραγούδια στο άλλο μπλογκ μέχρι να ξεζοχαδιαστώ. Έως τότε καλά κουράγια...θα ξημερώσει και για μας Κυριακή.

update: (αντιγράφω το σχόλιό μου στον Οίκοδόμο)
Δεν ήταν τόσο το αποτέλεσμα που με πείραξε αλλά το αθροιστικά μεγάλο ποσοστό των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Πες ότι ο Συριζα έπαιρνε λίγο ακόμα και έκανε τελικά κυβέρνηση, αυτό το 40% (ΝΔΠΑΣΟΚ) θα παρέμενε στην κοινωνία μας. Είναι περισσότερο κοινωνικό το θέμα μου και όχι τόσο εκλογικό. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι κενοί από κάθε ηθική αξία και δεν έχουν την ικανότητα να πιστέψουν στην ελπίδα, έστω και φρούδα, αλλά βασίζονται μόνο στον φόβο τους και στην βόλεψή  τους. Και όλα αυτά μετά από τόσες δυσκολίες που έχουμε περάσει.

Αποχαιρετισμοί...

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ)...
Αλλιώς το είχαμε φανταστεί το τέλος του 2011. Λέγαμε από μέσα μας όλη αυτή την διετία υπομονή και τέλος του ’11 αρχές του ’12 τα βάσανα θα περάσουν και όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Γιατί; Διότι το 2012 θα βγαίναμε στις αγορές, διότι το 2012 θα ξεκινούσε η ανάπτυξη, διότι το 2012 θα βγαίναμε από το μνημόνιο. Αντ’ αυτού, τίποτα δεν έγινε και οι υποσχέσεις Παπακωνσταντίνου, Παγκάλου και Βενιζέλου έμειναν απλά υποσχέσεις.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά χάσαμε και τον Γιώργο. Ότι αξιολογότερο διέθετε ο τόπος. Το χειρότερο βέβαια θα ήταν να αποφασίσει ο ίδιος να ιδιωτεύσει, αλλά προς το παρόν αυτό είναι λίγο απίθανο. Τώρα απίθανο θα μας πείτε έμοιαζε το ενδεχόμενο να κυβερνήσει κάποιος χειρότερος από τον Καραμανλή αλλά να που τα απίθανα καμιά φορά γίνονται πιθανά. Και μη βιαστεί κανείς να πει ότι ο Γιώργος θα είναι ο χειρότερος. Μια ματιά στην αίθουσα αναμονής των σωτήρων θα του αλλάξει γνώμη: Βενιζέλος, Λοβέρδος, Καρατζαφέρης, Ντόρα και βέβαια ο Σαμαράς. Ο θεός να βάλει το χέρι του. Η λύση στο πολιτικοικονομικό είναι διλημματική! Καραμανλής ή Κωνστανς. Ή αλλάζει το σύνταγμα και ξαναγυρίζει ο Καραμανλής στην εξουσία, με μία 10ετή θητεία για να βάλλει τάξη στη χώρα ή ζητάμε από την Αυτού Υψηλότητα τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να γυρίσει πίσω. Δε υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις σε αυτά. Η χώρα είναι σε οριακό σημείο και ζούμε τις πιο κρίσιμες εβδομάδες (αυτή είναι η φράση που ακούγεται κάθε βράδυ στις 8 για περίπου 2 χρόνια! Πολύ μας αρέσει και έπρεπε κάπου να την βάλουμε)

Μεγάλη απορία προξενεί και η απουσία κατά το 2011 των πνευματικών ανθρώπων από τη δημόσια ζωή. Πρέκας, Τζώρτζογλου, Κραουνάκης, Άντζελα, Θεοφάνους, Λουκά, κ. Βέφα. Χάθηκα όλοι και το έθνος μένει χωρίς καθοδήγηση. Τα σκήπτρα πέρασαν αναγκαστικά στον Λεωνίδα Γεωργιάδη.

Στα διεθνή, χάσαμε πολλούς σοσιαλιστές μέσα στο 2011. Καντάφι, Μπεν Άλι, Μουμπάρακ, Στρος Κάν (εγκεφαλικά όχι σωματικά) και εσχάτως τον Kim Yiong il και φυσικά τον Γιώργο.

Στα αθλητικά, μονοτονία και εκεί. Πάλι πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός, θα κάνουμε και μεγάλη πορεία στο Europa μέσα στο 2012. Και ο Παναθηναϊκός περιμένει νέο πρίγκιπα αυτή τη φορά από τη Νέα Γουινέα.

Δύσκολο το 2012 που έρχεται!

Να περάσετε καλά τις γιορτές, να ξεκουραστείτε, να φάτε μπόλικο κρέας γιατί σε λίγο θα τη βγάζουμε με ρύζι και μακαρόνια.

Οἱ φαυλεπίφαυλοι τοῦ «φαύλου κύκλου»

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

Νεωστί, νεόρραντος, ὁ πολλὰ βαρὺς καὶ ὄχι Βενιζέλος, ὁ καὶ ἐκ τῶν ἀντιπροέδρων, μᾶς κανοναρχεῖ πῶς πρέπει νὰ ἐξέλθουμε τοῦ «φαύλου κύκλου»… Καὶ ὅτι, συμπαρακολούθως, οἱ φαῦλοι τῶν φαύλων, οἱ φαυλεπίφαυλοι ποὺ μᾶς εἰσῆλθαν στὸ φαῦλον, θὰ μᾶς ἐξέλθουν… Γιὰ νὰ μᾶς εἰσέλθουν, καταφανῶς, στὴν ὑποτέλεια καὶ τὴν σκλαβιὰ τῆς «συμπεφωνημένης» χρεωκοπίας, ἐντὸς τῆς εὐρωζώνης: μὲ τὸ ζωνάρι τῆς κομμαντατοὺρ τῶν «ἐκσυγχρονιστικῶν» τους κλοπῶν, τροϊκανῶν καὶ λοιπῶν ἁγιογδυτῶν.
Ἐπειδὴ «ὅλοι οἱ Ἕλληνες» (ὑποθέτω καὶ ἡ κυρία Μπακογιάννη, μαζί μας) πρέπει νὰ «βάλουμε πλάτη», κι ὄχι μόνον τὸν κῶλο τῆς φτωχολογιᾶς μας, ὅπως μέχρι σήμερα, γι’ αὐτὸ κι ἐγὼ συμμετέχω, διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος μου, στὴν πάνδημον ἀχθοφορίαν (κάτι σὰν τὴν πάνδημον εὐρωπαίαν Ἀφροδίτην, πού, κλεπτίστατη, μᾶς κατακλέβει μέσα στὸ μπορντέλο τοῦ ΠΑΣΟΚ).
1ον) Διαπιστώνουμε, πὼς ἐδῶ καὶ τρεῖς ἑβδομάδες, στὴν Ἰσλανδία, οἱ Ἰσλανδοὶ δικάζουν τὸν πρωθυπουργό τους, τοῦ 2008 καὶ ἐφεξῆς, γιὰ «βαρειὰ ἐγκληματικὴ ἀμέλεια» κατὰ τήν, ὑπ’ αὐτοῦ καὶ τῶν κολλητῶν του, διαχείριση τῶν κοινῶν τῆς Ἰσλανδίας. Ἄρα:
2ον) Ἄρα, σ’ ἐμᾶς καὶ ἀπὸ ἐμᾶς: πρέπει νὰ παραπέμψουμε σὲ δίκη τὴν τρόϊκα Σημίτη-Καραμανλῆ-georgakis, διότι, τὰ γνωστά, ὅπως στὴν Ἰσλανδία καὶ χειρότερα. Στὸ μεταξύ, ἡ προσωρινή τους κατοικία νὰ βρίσκεται στὸν Κορυδαλλό, Διαβατά, Γιεντὶ Κουλὲ καὶ Ἰτζεδίν, κι ἀπὸ κεῖ, οἱ τρεῖς πρωθυπουργοί μας τῆς ἐγχωρίου μας τρόϊκας, ἂς ζητοῦν ὅπως ὁ Ψωμιάδης τὴν ἀποφυλάκισή τους, κι ἂς θεωροῦν τὸν φαυλεπίφαυλον ἀπαυτό τους «πολιτικὸ κρατούμενο»: κατάκλεψαν, ἀπέκρυψαν, ψευδολόγησαν, ἐξαχρείωσαν. Ἐδῶ. Ἐμᾶς:
Τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοὺς πῆγαν, ἀπὸ τὰ δυόμιση, στὰ εἴκοσι τόσα δίς, κι ὁ Σημίτης ἄλλαζε τοὺς διευθυντάδες, γιὰ νὰ τὸ πάει, ὅπως τὸ πῆγε, «ἀπ’ εὐθείας ἀνάθεση» στοὺς μπετατζῆδες καὶ λοιποὺς λωποδύτες...
Ὁ Καραμανλής, μὲ τὰ «δομημένα ὁμόλογα», τὰ πολυπουλημένα τῶν «συνεργατῶν» του, διπλασίασε τὸ χρέος τῶν Ἑλλήνων: ἀφοῦ τοὺς ἔκλεψε, δανείστηκε ἀπὸ «τὶς ἀγορές», γιὰ νὰ ἐπιστρέψει τὰ κλεμμένα στὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα μας. Ἄρα μᾶς διπλοέκλεψε!
Κι ὁ georgakis εἶναι ἡ σημερινὴ κλοποξεφτίλα, ἕνα συναμφότερον ἐσχάτης βλακείας καὶ ἐσχάτης προδοσίας: τὸ συναμφότερον, ὡς roll over…
3ον) Τὸ Σ.Δ.Ο.E. ἀνεκοίνωσε ἐπισήμως, ὅτι ἀπὸ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. ἔστειλε 4.800 καί (!) ὀνόματα φοροκλεπτῶν στὶς Τράπεζες, γιὰ νὰ ἀνοίξουν οἱ λογαριασμοί τους πρὸς ἐπαλήθευσιν. Οἱ Τράπεζες, μέσα σὲ ἐννέα μῆνες, ἔδωσαν μόνον 100 (ἑκατόν!) λογαριασμοὺς φοροκλεπτῶν! Ἀπὸ τοὺς 4.800 ζητηθέντες ἀπὸ τὸ Σ.Δ.Ο.Ε. Ἄρα; Ἄρα, Τραπεζίτες, georgakis καὶ κολλητοί, συνένοχοι!
Ἄρα, georgakis, συναφεῖς ὑπουργοί του καὶ κολλητοί, ὡς καὶ οἱ Πρόεδροι τῶν Τραπεζῶν, ποὺ συνεργοῦν στὴν ἀπόκρυψη, εἶναι συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα… Ὣς καὶ οἱ Εἰσαγγελεῖς ποὺ μᾶς κοροϊδεύουν. Ἄρα; Ἄρα ὅλοι αὐτοὶ στὸν Κορυδαλλὸ καὶ Γιεντὶ Κουλέ (ὅπου εἶχαν καὶ τὸν πατέρα μου, ὄχι γιὰ κλοπή, ἀλλὰ γιὰ ἐσχάτη φιλοπατρία).
Νά τη ἡ συνταγή, γιὰ νὰ σπάσει ὁ «φαῦλος κύκλος»…
Μὴ δότε τὰ φαῦλα τοῖς φαύλοις: «Φόλλα, στοὺς φαύλους» τῆς Ε.Σ.Α., …συγγνώμη, τῆς Βουλῆς, ἤθελα νὰ ψελλίσω…
Γιὰ μᾶς τώρα, ποὺ συσπειρωνόμαστε στὶς «Σπίθες»: Ποιά ἡ στάση μας, ἀλλὰ καὶ ἡ κίνησή μας, ἔναντι ὅλης αὐτῆς τῆς πολιτικῆς δυσμορφίας καὶ δυσοσμίας; Μά, τὸ τοῦ Ἡράκλεους! Νὰ καθαρίσουμε τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου, τοῦ Κοινοβουλίου καὶ τοὺς ἐκεῖ ἐπιχωριάζοντες κοπρίτες τοῦ δικομματισμοῦ (καὶ μόνον, τοῦ δικομματισμοῦ).
Γενικὴ καὶ προσωρινὴ ρήτρα: Οὐδείς, δηλαδὴ οὐδὲ εἷς, τοῦ δικομματισμοῦ, ποὺ ὑπῆρξε σὲ ἀξίωμα κυβερνητικό, Δ.Ε.Κ.Ο., συμβούλια καὶ δὲν συμμαζεύεται, οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ συμμετάσχει τοῦ λοιποῦ στὸν δημόσιο βίο, τὸν ὁποῖον ἐξαχρείωσε ἡ παρουσία του. Στέρησις, δηλαδή, διὰ βίου, τῶν ἐθνοσωτήριων δικαιωμάτων τους.
Γιὰ τοὺς νῦν βουλευτὲς τοῦ δικομματισμοῦ, συμμετοχὴ στὰ κοινά, μόνον, ὅσων δὲν ψήφισαν τὰ Μνημόνια, τὰ Εὐτέλεια, τὰ Ὑποτέλεια καὶ τὰ Δωσίλογα, ποὺ διατάζει ἡ Κομμαντατούρ.
Καὶ οἱ Τράπεζες, μιά καὶ πῆραν 130 δὶς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἄρα λαϊκοκρατοῦνται. Προσωρινῶς, τελεία. Τελεία ἀτέλεστος…