Ιστορίες προσφύγων και η Ιστορία σαν πρόσφυγας...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Π​​όσοι άραγε από τους αναρίθμητους πρόσφυγες ανά τον κόσμο να πληροφορήθηκαν πως η προχθεσινή ημέρα, Παρασκευή, 20 Ιουνίου, ήταν αφιερωμένη στην ταπεινότητά τους, κατά το ετήσιο έθιμο, που αποσκοπεί στην κάποια άμβλυνση των προσφυγικών προβλημάτων αλλά και στον μετριασμό των τύψεων της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας και των ηγεσιών της;
Και πόσοι να χάρηκαν μαθαίνοντας ότι, σύμφωνα με πρόγραμμα της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, η τετριμμένη ιστοριούλα κάποιου απ’ όλους αυτούς μπορεί να γίνει ευρύτερα γνωστή; Να βρει δηλαδή τη θέση της στο διαδικτυακό οικουμενικό χωριό –ποιος ξέρει, ακόμα και να μεταποιηθεί σε σενάριο για ταινία– αν έχει την τύχη να αναλάβει τη διάδοσή της κάποιος διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, πολιτικός, δημοσιογράφος, ποδοσφαιριστής, ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ελάχιστοι. Μπορεί και κανένας από όλους αυτούς που, κυνηγημένοι από το φάσμα του πολέμου –το φάσγανό του μάλλον–, εγκαταλείπουν την εστία τους και μετακινούνται προς ένα από τα σημεία του ορίζοντα, σαν κουκκίδες σε άλλη μία μαζικότατη οικουμενική μετανάστευση. Και όχι τόσο επειδή ελπίζουν πως η ζωή τους θα γίνει ανθρωπινότερη αλλά με την προσδοκία ότι ο θάνατός τους έστω θα είναι πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Ελάχιστοι έχουν τον τρόπο ή την επιθυμία να τα μάθουν όλα τούτα, που όσο αναγκαία κι αν είναι, περισσότερο παρηγορούν όσους τα αποφασίζουν παρά τους αποδέκτες τους. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι’ αυτό. Αντίθετα, καθόλου σίγουροι δεν είμαστε ούτε καν για τον αριθμό των προσφύγων σήμερα, στα μισά του 2014, αφού πληθαίνουν κάθε μέρα, έτσι όπως πολλαπλασιάζονται οι πηγές πανικού· στις υπό διαρκή κρίση αφρικανικές και ασιατικές χώρες, ο πληθυσμός των οποίων υποχρεώνεται σε εσωτερική ή διακρατική εκτόπιση, προστέθηκε ήδη μία ευρωπαϊκή: η Ουκρανία.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το σύνολο των προσφύγων ανήλθε στα 15 εκατομμύρια, των δε εκτοπισμένων είναι τρεις φορές μεγαλύτερο. Οι αριθμοί αυτοί ωστόσο αφορούν το 2012. Και αν ενάμισι ή δύο χρόνια δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα όσων κατοικούμε στις αργόρυθμες δυτικές δημοκρατίες μας, σαν κακοδιάθετοι υποδοχείς τού αλλότριου πόνου, αντιστοιχούν σε πυκνές δεκαετίες για τη ζωή των ανθρώπων που γεννιούνται κάπου στην Ασία ή την Αφρική: στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία, στο Σουδάν, στη Λιβύη, που έτσι όπως «εκδημοκρατίστηκε», έγινε κι αυτή παραγωγός φυγάδων.

Οι τραγωδίες των άλλων...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Για να το πω ήπια: υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί ως κοινωνία στις τραγωδίες των άλλων. Υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε εθιστεί στο διαρκές έγκλημα που συμβαίνει με πυκνή περιοδικότητα στην πολυθρύλητη θάλασσά μας που ξεβράζει πτώματα αθώων «στις αμμουδιές του Ομήρου». Άλλα 22 βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες πέρασαν για πάντα στο αχανές έξω από τη Σάμο,
την εβδομάδα που για μας ήταν απλώς ακόμα μια εβδομάδα ήδη εγκαταστημένη στο καθολικό μας πριν. Άλλες 22 ψυχές πνίγηκαν. Και πνίγηκαν γιατί ήθελαν να ζήσουν.
Αλλά εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τα δικά μας για να νιώσουμε το γεγονός να αντηχεί μέσα μας και να μας κατακλύζει. Το απόλυτο μέγεθος της φρίκης ακόμα ενός ομαδικού πνιγμού (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τα πτώματα που ξεβράζονται κατά μόνας είναι μικρότερης σημασίας ως προς τη φρίκη τους). Το γεγονός μιας μάνας που ανασύρθηκε μέσα από το φονικό πλοιάριο πνιγμένη, κρατώντας στην αγκαλιά το πνιγμένο μωρό της. Τ' ακούς; Τ' ακούμε; Νιώθουμε συθέμελα το τράνταγμα αυτού του σκάφους που βυθίζεται; Νιώθουμε την τελευταία στιγμή του πνιγμένου ρόγχου; Νιώθουμε το μαύρο σκοτάδι της κραυγής πνιγμένο από τα φύκια; Βρέφη, παιδιά και έγκυες γυναίκες. Κι εμείς, περιχαρακωμένοι σε μια ανέξοδη ανθρωπιά (ίσως) περιορισμένης οδύνης, ακριβώς όπως θα λέγαμε «περιορισμένης ευθύνης». Περιορισμένη σε μια ανθρωπιά χωρίς οργή, χωρίς εξέγερση εναντίον εκείνων που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα. Γιατί βέβαια αυτού του είδους οι θάνατοι δεν είναι δυστυχήματα, είναι εγκλήματα. Είναι φονικά. Και όπου υπάρχει φόνος, υπάρχει και φονιάς. Κι εμείς; Εμείς πού είμαστε με τόσα πτώματα πνιγμένων μπροστά στα μάτια μας; Πού είμαστε όταν οι φονιάδες αιτιολογούν και αριθμοποιούν τη λογιστική του ανείπωτου πόνου;
Πολύ φοβάμαι ότι εμείς λείπουμε, παρ' όλη την εκδήλωση συμπάθειας, που κι αυτή δυστυχώς δεν εκδηλώνεται από όλους και πολλές φορές πνίγεται στα ρηχά των μεμψίμοιρων αιτιάσεων ψευδοπροστασίας μιας ατομικής ζωούλας ολοένα και πιο μίζερης. Πνιγμένης ανοιχτά της ανθρωπιάς. Που βέβαια, για να υπάρξει, χρειάζεται την αυτοπρόσωπη παρουσία μας -το πρόσωπό μας ολόκληρο- στον κάθε αγώνα, αλλά και στην κάθε αγωνία. Άλλωστε, πού θα αναλαμπαδεύσεις την ψυχή σου αν όχι από το άγγιγμα της τραγικής αθωότητας; Ήρθαν, σου λέει από τη Σομαλία και την Ερυθραία. Ήρθαν; Ε, δεν ήρθαν, πνίγηκαν.

Υπουργοί τραγικής ποιότητας...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

«Τραγική» είναι η ποιότητα των μεταναστών που δέχεται η Ελλάδα, υποστηρίζει ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, τραγική η διαφορά της κουλτούρας μας. Άλλο πράγμα ο μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση ο οποίος συνήθως έχει ένα «μορφωτικό επίπεδο» και είναι «κατά κάποιο τρόπο Ευρωπαίος» και άλλο οι μετανάστες από τη βαθιά Ασία.

Πιστοποιητικό «ευρωπαϊκότητας» πρέπει, επομένως, να ζητάμε από όσους η φτώχεια, οι διωγμοί, ο πόλεμος ξεβράζουν στις στεριές μας. Ξεχνά ο κ. υπουργός πόσοι πτυχιούχοι μετανάστες από τη Γεωργία ή τη Βουλγαρία γηροκόμησαν τους γέροντές μας, πόσοι Αλβανοί μουσικοί ή δάσκαλοι έχυσαν τον ιδρώτα ή και το αίμα τους στα μεγάλα ολυμπιακά έργα, ξεχνά τι έπαθε η ευρωπαία Κούνεβα που έχει σπουδάσει αρχαιολογία κι έγινε καθαρίστρια και την έκαψαν με βιτριόλι επειδή διεκδίκησε τα στοιχειώδη ως Ευρωπαία και αυτή. Πόσο η μνημονιακή Ελλάδα σέβεται τα πτυχία των Ελλήνων εκπαιδευτικών, των νοσηλευτών, των υψηλής ειδίκευσης τεχνικών που καθημερινά πετιούνται στο δρόμο;

Ποτέ η Ελλάδα δεν έκλεισε ευρωπαίους μετανάστες σε στρατόπεδα ή σε «κέντρα φιλοξενίας», όμως οι ξένοι από το Αφγανιστάν ή το Μπανγκλαντές δεν πρέπει να απαιτούν περισσότερα, πάντα σύμφωνα με τη λογική του Δένδια. Εξάλλου, σε ένα τεράστιο άτυπο στρατόπεδο φτώχειας και ανεργίας μετατρέπεται μέρα τη μέρα η Ελλάδα, γι’ αυτό κι εμείς τώρα εξάγουμε άριστης ποιότητας πτυχιούχους μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη, στο Κατάρ, στο Ντουμπάι.

Από τη Μάχη της Ηλεκτρικής ως τη δολοφονία του Παύλου...

του Θωμά Σίδερη...

Κερατσίνι, από «πόλη της σιωπής» σε πόλη των κοινωνικών, πολιτικών και αντιφασιστικών αγώνων.

Το Κερατσίνι είναι μια από τις «πόλεις της σιωπής», με την έννοια που τους προσέδωσε ο Ιταλός φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Υπήρχε μια ένοχη σιωπή του αστικού κράτους του Μεσοπολέμου απέναντι στον προσφυγικό πληθυσμό ^. μια ένοχη σιωπή που λειτούργησε υποδόρια για χρόνια κάτω από το μένος των προσφύγων αλλά και της δυσφορίας του λαϊκού εργατικού πληθυσμού που προϋπήρχε σ’ αυτές τις περιοχές.
Το 1929, η Γενική Εταιρεία Ηλεκτροφωτισμού (Πάουερ) θα δημιουργήσει ένα μεγάλο εργοστάσιο στο Κερατσίνι, τον ΑΗΣ του Αγίου Γεωργίου. Ένα εργοστάσιο – αδηφάγο βιομηχανικό μνημείο, που μόνο μνημείο δεν είναι αφού λειτουργεί αδιάλειπτα έως σήμερα και που στην καθημερινότητα των ανθρώπων με το πέρασμα των χρόνων θα γίνει γνωστό ως «δράκος». Το εργοστάσιο αυτό στη συλλογική συνείδηση έχει αποτυπωθεί ως σημείο αναφοράς για δύο εντελώς διαφορετικούς λόγους: από τη μια ως σημείο αυτοθυσίας των μελών του Ε.Λ.Α.Σ και του «Καπετάνιου» Νίκανδρου Κεπέση για να προστατέψουν τη λειτουργία του από την εκδικητική μανία των Γερμανών και από την άλλη ως σημείο διαρκούς και ανατροφοδοτούμενης συναλλαγής των εκάστοτε δημοτικών αρχών με την κεντρική εξουσία.
Το ότι οικοδομείται εκείνη την εποχή το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εδώ ζουν 11.000 πρόσφυγες, ανεξάντλητη πηγή φτηνής εργατικής δύναμης για όλες τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις που απλώνονται κατά μήκος της ακτογραμμής του Κερατσινίου.

Σαν κακό αστείο...

trollingstone.gr...

Η τραγωδία της Λαμπεντούζα ήρθε και πέρασε. Σχεδόν 320 πτώματα (ναι, πτώματα. Κακόηχη λέξη, ε; 
Θα ένιωθες καλύτερα αν έλεγα «σοροί»;) έχουν ανασυρθεί από τη θάλασσα, 155 διασώθηκαν και μερικοί παραμένουν χαμένοι εκεί, στα σκοτάδια του βυθού.

Κανένας από αυτούς δεν ξεκίνησε από τον τόπο του για να πεθάνει. Κάποιοι έφυγαν γιατί δεν υπήρχε γι’ αυτούς τίποτε άλλο. Όλοι έψαχναν κάτι με μέλλον.

Το διάβασες. Ίσως πιάστηκε η ψυχή σου. Ίσως έβρισες το τι έχουμε γίνει. Ίσως έκλαψες κιόλας, αν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος. Ίσως σοκαρίστηκες βαθιά όταν έμαθες για τη μητέρα που γέννησε πεθαίνοντας, για να πνιγεί δεμένη με το παιδί της με τον ομφάλιο λώρο. Το μάθαμε όταν απόρησε ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο γιατί το φέρετρό της είναι τόσο μεγάλο. Αυτά. Δεν έκανες πολλά παραπάνω – γιατί και τι να κάνεις, εξάλλου;

Πέρασε μια εβδομάδα και ίσως το σκέφτεσαι ακόμη. Όχι συνέχεια, όπως τις πρώτες ημέρες, αλλά βρίσκεται ακόμη στο μυαλό σου. Μια τραγωδία ανείπωτη.

Στα νεκροταφεία της Μεσογείου...

Αφροδιτη Μπαμπαση, απο το doctv.gr...

Χιλιάδες μετανάστες πνίγονται αγκαλιασμένοι στα νερά της Ευρώπης…

Στα ανοικτά του πελάγους, ένα μίλι έξω από τη Λαμπεντούζα, η θάλασσα γέμισε κεφάλια, η θάλασσα γέμισε πτώματα. Νεαροί άντρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, αγκαλιασμένοι πνίγηκαν στα νερά της Ευρώπης.

Σαράντα παιδιά τα κατάφεραν. 211 νεκροί μέχρι στιγμής και 152 οι αγνοούμενοι. Τα νούμερα είναι απελπιστικά μεγάλα. Τα τελευταία 10 χρόνια οι νεκροί μετανάστες στη θάλασσα της Ιταλίας έφτασαν τους 6.707. Ενώ 25.000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους τα τελευταία 20 χρόνια στα σύνορα της Ευρώπης.

Στην Ευρώπη της κρίσης, της ανεργίας, της Χρυσής Αυγής, 500 άνθρωποιm κυρίως από την Ερυθραία της Αφρικής μπήκαν σε ένα προχειροφτιαγμένο σκάφος και ταξίδεψαν 13 μέρες. Λίγο έξω από την Ιταλία χάλασε η μηχανή του, αλλά κανένας δεν τους βοήθησε μέχρι να βυθιστούν. Τρία ψαράδικα πέρασαν και δε βοήθησαν, καθώς ψαράδες, που το έκαναν σε παλαιότερη τραγωδία, βρίσκονται υπόδικοι για διευκόλυνση παράνομης μετανάστευσης. Οι μετανάστες ακόμα κι έτσι προτιμούν να προσπαθήσουν, γιατί δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Στην Ελλάδα φτιάχτηκε μια μεγάλη φυλακή, χιλιάδες μετανάστες «φιλοξενούνται» φυλακισμένοι σε παλιά στρατόπεδα, μέσα στα αστυνομικά τμήματα, στις φυλακές, στα σύνορα, σε χώρους του λιμενικού και των συνοριακών φυλακίων. Περιμένουν, περιμένουν μήνες να τους γυρίσουν πίσω, τους αφήνουν ελεύθερους, μετά από λίγες μέρες πάλι στη φυλακή να περιμένουν, χωρίς επικοινωνία, με λιγοστό φαγητό, λιγοστά ρούχα και λίγο σαπούνι να κάνουν μπάνιο μια φορά το μήνα. Μετανάστες στα υπόγεια των αστυνομικών τμημάτων σε κοιτούν με μάτια που δεν ανοίγουν, αφού έχουν να δουν φως πάνω από έξι μήνες.

Στη Λαμπετούζα είναι που πεθαίνω....

Του Γιώργου Πήττα, απο το  TVXS...
Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον, / Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες / όνειρον εικάζοντες είναι τόνβίον; / ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;
Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, / εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; / ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή; 

Έτσι θρηνούσε ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς το τέλος των ελλήνων στον «4ομΧ αιώνα»  κι’ έχω την αίσθηση την ισχυρή πως αν ζούσε στις μέρες της σύγχρονης τραγωδίας θα άλλαζε τη λέξη «έλληνες» και θα μιλούσε για το τέλος των Ανθρώπων.
Η οθόνη βουλιάζει ναι, αλλά το πλήθος δεν σαλεύει.  Η οθόνη βουλιάζει από τα σιχαμένα και αγροίκα πρόσωπα της γνωστής συμμορίας, αλλά λίγο πιο πέρα στα ανοιχτά της Λαμπετούζα, ένα πλοιάριο με φορτίο πέντε με έξη εκατοντάδες απελπισμένους, θύματα αγαθά των δουλεμπόρων και του ονείρου για τον ευρωπαϊκό παράδεισο, λαμπάδιαζε και στη συνέχεια βυθίζονταν για να πάρει μαζί του στον πάτο εκατοντάδες.
Στη Λαμπετούζα, στέρεψαν τα φέρετρα μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων.
Στη Λαμπετούζα, το νεκροτομείο ξεχείλισε θάνατο και τα πτώματα είναι σωριασμένα εδώ κι’ εκεί, σκεπασμένα πρόχειρα στους γύρω δρόμους.

Με Κατσέλη και Κουβέλη θά ’χουμε πολλά οφέλη...

του Κωστα Κρεμμυδα, απο την Εποχη...
Μάζευε κι ας ειν’ και ρώγες
(Λαϊκή παροιμία)

Την προηγούμενη φορά έγραφα για την πληρότητα που αισθάνονται όλοι αυτοί που τα τελευταία χρόνια είναι επιφορτισμένοι να εμπαίζουν ζωές και να οδηγούν αναίτια –όχι αφιλοκερδώς (γιατί στους μαφιόζους δεν υπάρχει ηθική, αλλά συμφέρον)– μια χώρα στην καταστροφή. Και βέβαια η ευδαιμονία είναι μια αίσθηση υποκειμενική, ανάλογα με τις αξίες, τις ηθικές αναστολές, τον κυνισμό, την αλαζονεία, που ο καθένας επιφυλάσσει στον εαυτό του.
(Ας πούμε, για τα προσφιλή μας τετράποδα ευτυχία είναι να κυλιούνται στον βούρκο). Για τον Βενιζέλο είναι οι στομφώδεις δεκάρικοι, που εκπέμπονται με τη βεβαιότητα ενός μειωμένης αντίληψης ακροατηρίου. Για τον Κουβέλη η πεμπτουσία της υπευθυνότητας. Για την Κατσέλη η ασφάλεια των διαπροσωπικών σχέσεων, αυτή η ομερτά των κομματικών παραγόντων που επιτρέπει, δίχως κανένα κόστος, να πετάνε από «κανάρα σε κανάρα», κατά το γνωστό άσμα του Χρηστάκη. Και να απευθύνουν μηνύματα συμπαράστασης στους απολυμένους της ΕΡΤ. Οι θεομπαίχτες, ή μάλλον οι ανθρωπομπαίχτες.

Τέτοιο κλίμα αγωνιστικότητας, την αποφράδα Τρίτη στην Αγία Παρασκευή, που προς στιγμήν νόμισα πως άκουγα τα τρακτέρ των Μεγαρέων να καταφτάνουν. Μέχρι κι ο Ζουγανέλης πήρε το μικρόφωνο (όχι για να τραγουδήσει τους ύμνους του στον ΒΗΜΑ FM). Δεν χαιρέτισε επίσης και ο πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ Ραυτόπουλος. Ελπίζω να το κάνει σε ώρα υψηλής προσέλευσης στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. (Οι κληρώσεις πάντα ευνοούν τους τολμηρούς).

Δεν ξέρω πάλι αν σχετίζεται με το συνέδριο και η λελογισμένη οπισθοχώρηση Κουβέλη, που πάντως επιτρέπει πολλαπλές ερμηνείες και αφήνει ανοιχτά πεδία σε ό,τι σχετίζεται με τις (αφανείς) πολιτικές πρωτοβουλίες των ηγετικών κύκλων, που από γενέσεως κόσμου, πέρα από τετριμμένες διακηρύξεις κι άχρηστες καταστατικές διατάξεις, διατηρούν κοινά χαρακτηριστικά: «Να μη μαθαίνει κανείς το μυστικό ολάκερης της δουλειάς. Βάζουν έναν να κάνει χώρια τις βίδες, άλλος κάνει μόνο τα λάστιχα, άλλος τυλίγει τα σύρματα. Πάντα αυτό. Ώσπου να πεθάνουν. Γιατί αν μάθαιναν σε όλους το χούι της δουλειάς, αυτοί θάχαναν το ψωμί τους», όπως τα έγραφε κι ο Μυριβήλης στην Παναγιά τη Γοργόνα, εξηγώντας γλαφυρά τα μυστικά και τις επιδιώξεις κάθε επαγγέλματος και κάθε μηχανισμού.

Σε λιγότερο από ένα μήνα γνώρισα από κοντά δύο μεγάλες καταστροφές τού ελληνισμού. Όχι εξ αιτίας στρατιωτικής ανεπάρκειας –κανείς πόλεμος δεν κερδίζεται με κανόνια, αυτό το μάθαμε καλά το τελευταίο διάστημα, αλλά ως αποτέλεσμα του πολιτικού αμοραλισμού. Εννοώ τη μικρασιατική και την κυπριακή καταστροφή, που ξεκλήρισε ζωές, κατέστρεψε κοινωνίες και άφησε ανεπανόρθωτα ρήγματα. (Πολλές οι ομοιότητες με το σήμερα).

Δασκάλα, η γιαγιά μου, σπουδαγμένη με την αδελφή της στο Αρσάκειο της Αθήνας, διορισμένες κι οι δύο στη γενέτειρά τους, τις Κυδωνίες, τουρκικά Ayvalik, με πατέρα φούρναρη στη συνοικία του Άη Γιώργη, ή του Ταξιάρχη –βλέπετε η νεότητα δεν ενδιαφέρεται για ρίζες και συνέχεια, κι όταν νοιαστεί στην ωριμότητά της, είναι αργά καθώς ο θάνατος βάζει τα πέπλα του εμπόδιο στην αφήγηση και τις μνήμες των πρωταγωνιστών/θυμάτων– ξεβράστηκαν «ανταλλάξιμοι» απέναντι στα Τσόνια, τη σκάλα της Κλειούς, στη Μυτιλήνη, για να βλέπουν από 'κει τον τόπο τους και να ελπίζουν.
Στην Πέτρα γεννήθηκε η μάνα μου, εκεί στήσανε εκ των ενόντων το σπιτικό τους «οι πρόσφυγες» (που δε διαφέρανε πολύ από τους σύγχρονους μετανάστες, επίσης ξεκληρισμένοι, απροστάτευτοι, χωρίς χαρτιά, και με μια κοινωνία αποστασιοποιημένη, αν όχι εχθρική, στο προσωπικό τους δράμα. Που όσο χανόταν μακριά στο χρόνο, παρέμενε επώδυνο μόνο για τους άμεσα παθόντες). Άλλωστε, ευνοεί την εξουσία ο διαχωρισμός, αφού με τη διαίρεση καταφέρνουν να διοικούν και να εξαπατούν ανά τμήματα τους λαούς. Όπως το βλέπουμε και σήμερα.

Μόλις τακτοποιήθηκαν στο δημόσιο οι πιο «ιδεολόγοι» από τους προσφυγοπατέρες, και το όνειρο του μεγάλου γυρισμού κατέπεσε σε «δημοκοπία», αφού «αι ονειροπολήσεις απεδείχθησαν απατηλαί ως γοητευτικός αντικατοπτρισμός της ερήμου», κατά την εφημερίδα Προσφυγικός Κόσμος, κατανοώντας το αμετάκλητο της καταστροφής, επισημοποιημένο και ως πολιτική συμφωνία, αναζήτησαν στις παράγκες του Ταύρου, στα σφαγεία, μια καλύτερη τύχη. (Τραγικό και οξύμωρο).
«Είμαι απ’ το Ρέθυμνο», μας είπε ο καπετάνιος, σε άπταιστα ελληνικά, παρότι τρίτης γενιάς «ανταλλάξιμος» κι αυτός, που μας έφερε στο Αϊβαλί. Από την Κρήτη κι ένας άλλος που προσπαθούσε να μας βοηθήσει.

«Εγώ από μικρός τ’ αγαπούσα τα γράμματα κι από την άλλη ζούσα και πορευόμουν μόνο με την καρδιά μου. Τι τ’ όφελος; Πάντα μού στάθηκε ένα ακονισμένο μαχαίρι που δε βγήκε απ’ το θηκάρι του. Κι αν βγήκε καμιά φορά, έγινε για να καρφωθεί στην καρδιά μου», ξαναγυρνάω στον Μυριβήλη, κατά κόσμον Στρατή Σταματόπουλο από τη Συκαμνιά (ή Μορέα), όπως ονοματίζει συχνά τον τόπο του, που δανείστηκε το ψευδώνυμό του από την κορυφή «Μεροβίγλι/Μυριβίλι» του όρους Λεπέτυμνου. «Δε βλέπεις τους γραμματισμένους! Απ’ αυτούς βγαίνει η συμφορά του Γένους. Αυτοί σπεκουλάρουν τα χτήματα της Ανταλλαγής, αυτοί υπογράφουν τις ψεύτικες δηλώσεις… Αυτοί βρήκαν και τούτη την άτιμη λέξη “ανταλλαγή”. –Τι ανταλλάζεις μωρέ; Τον Τούρκο με τον Έλληνα αλλάζεις, κεφάλι με κεφάλι, σαν τραγί με τραγί; Την ψυχή ανταλλάζεις με τις μετοχές και με τους παράδες; Τους τάφους τους ιερούς, το σπίτι μου με την κληματαριά στην αυλή, τα βιβλία μου με τα σημάδια, το στασίδι που γυαλίζει το ξύλο στους αγκώνες του μακαρίτη πατέρα μου, δύο χιλιάδων ετών Ελλάδα και πολιτισμό, ανταλλάζονται;»

Συχνά το βάρος συσχετισμών και πορισμάτων πέφτει στον αναγνώστη. Στον συγγραφέα απλά η ευθύνη κατάθεσης ψυχής. Και μέρες που ’ναι, οι καταθέσεις παραμένουν επισφαλείς. Έστω κι έξω απ’ τις τράπεζες.

Κώστας Κρεμμύδας
mandragoras_magazine@yahoo.gr

Ανθρωποι που δεν υπάρχουν...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ας ξεκινήσουμε από μια δυσάρεστη διαπίστωση. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολλούς μετανάστες. Και όντως, στις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων της Ελλάδας, τους βλέπουμε στοιβαγμένους στις πλατείες, να μιλούν ακατανόητες γλώσσες και να ανήκουν σε όλες τις φυλές του Ισραήλ. Οι περίοικοι δυσανασχετούν και θέλουν να φύγει αυτό το κακό από τη γειτονιά τους. Και η διορατικότητά τους φτάνει μέχρι τη μύτη τους. Θέλουν να φύγουν από την περιοχή τους. Και παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους. Και βιαιοπραγούν εναντίον ανθρώπων που δεν γνωρίζουν και που δεν τους έβλαψαν σε τίποτα. Οταν τα καταφέρουν και τους διώξουν και το πρόβλημα μετατεθεί στη διπλανή γειτονιά, τότε πιστεύουν πως το έλυσαν.

Αυτή η κατηγορία των ανθρώπων ποτέ δεν βάζει το ερώτημα γιατί ήρθαν εδώ αυτοί οι άνθρωποι. Τι τους τράβηξε να έρθουν στη φτωχότερη χώρα της ευρωζώνης και την τρίτη φτωχότερη της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Ποτέ δεν βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του άλλου. Ποιος από όλους αυτούς τους ανθρώπους που μισούν τους ξένους θα άφηνε το διαμερισματάκι του ή το χωριουδάκι του για να πάει να ζητήσει δουλειά στο Αφγανιστάν ή στο Μάλι; Μόνο όταν είχε πέσει μια συμφορά στη χώρα και δεν είχε άλλη λύση. Ποτέ δεν διερωτώνται γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί Ελληνες σε όλο τον κόσμο που απαρτίζουν μια άλλη Ελλάδα. Και αν έχουν ένα σπουδαγμένο παιδί, μακροχρόνια άνεργο, ευχαρίστως θα το δουν να πηγαίνει σε μια άλλη χώρα, χωρίς να μπορούν να φανταστούν πως στέλνουν έξω έναν «Πακιστανό». Ετσι θα τον δουν οι αντίστοιχοι ομόλογοί τους.

Αλλά υπάρχει και η άλλη άποψη που πάει ασορτί με την προηγούμενη και δημιουργούν έναν άψογο μανιχαϊσμό. Ασπρο-μαύρο. Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών εδώ και τώρα. Και ας υποθέσουμε πως αυτό γινόταν. Θα προσθέταμε ακόμα κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, με νόμιμα χαρτιά, στους ήδη υπάρχοντες ανέργους με ελληνική ταυτότητα. Και από τις δύο απόψεις λείπει ο ρεαλισμός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τις εξισώνουμε. Η πρώτη άποψη είναι του μισάνθρωπου, η δεύτερη του ουμανιστή. Αλλά επί του πρακτέου τι γίνεται; Κι εδώ θα είναι χρήσιμο να δούμε μερικά στοιχεία: Πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για διάφορους λόγους (πόλεμοι, πολιτικοί διωγμοί, φυσικές καταστροφές ή για λόγους περιβαλλοντικούς). Οι άνθρωποι αυτοί προστατεύονται σύμφωνα με την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Πρέπει να τους παρασχεθούν τροφή, ιατρική φροντίδα, κατοικία και παιδεία. Από όλους αυτούς, μόνο το 1% απορροφάται από τις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Το 50% υποδέχονται οι χώρες της Ισλαμικής Συνεργασίας και το υπόλοιπο, κυρίως από την Αφρική, καταφεύγει σε γειτονικές χώρες, που συχνά είναι φτωχότερες από τη χώρα που εγκατέλειψαν. Να δώσουμε μερικά παραδείγματα: Εκατόν σαράντα χιλιάδες πρόσφυγες από το Μάλι βρήκαν άσυλο στη Μαυριτανία, την Μπουργκίνα Φάσο και τον Νίγηρα. Περίπου άλλοι τόσοι χιλιάδες πρόσφυγες από τη Λιβύη κατέφυγαν στην Τυνησία και την Αίγυπτο.*

Αλλά να ξαναγυρίσουμε στα δικά μας. Η Ελλάδα, στο χάλι που κατάντησε, δεν μπορεί να προσελκύει πρόσφυγες. Τότε γιατί συνεχίζουν να έρχονται; Η απάντηση είναι απλή. Δεν έρχονται για να μείνουν. Είμαστε ο διάδρομός τους για την Ευρώπη. Και η κυβέρνηση τούς κλείνει την έξοδο. Θα μπορούσε εύκολα να τους άνοιγε την πόρτα, αν απέσυρε την υπογραφή της από τη συμφωνία του Δουβλίνου 2. Αλλά τους κρατάει εδώ για πολλαπλούς λόγους. Αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματά του. Για τη φτώχεια που επέβαλε σε αυτόν τον λαό δεν φταίει η κυβέρνηση, αλλά οι ξένοι. Επιβάλλει τον ρατσισμό, που είναι μια ναζιστική αντίληψη, και δεν σταματάει στον ξένο. Επεκτείνεται και στο διαφορετικό. Οποιος ξεφύγει από το κοπάδι είναι υποψήφιο θύμα. Καλλιεργεί τον αυταρχισμό και την αστυνομική τρομοκρατία σαν μια φυσιολογική κατάσταση. Στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες χθες. Σήμερα για τους εξαρτημένους από τα ναρκωτικά. Αύριο πιθανότατα για τους αναρχικούς. Και στο μέλλον, γιατί όχι για τους ομοφυλόφιλους και γι’ αυτούς που δεν θέλουν να συμμορφωθούν. Και, τέλος, γίνεται ο χωροφύλακας της Ευρώπης.

Εν κατακλείδι, η τρόικα εσωτερικού προετοιμάζει σε βάθος χρόνου την εναλλακτική λύση του συστήματος, που δεν είναι άλλη από τη Χρυσή Αυγή. Ηδη λειτουργεί σαν παρακράτος με την πλήρη κάλυψη της κυβέρνησης. Αλλά λειτουργεί και σαν κράτος μέσα στην Αστυνομία, που έχει αναλάβει τον ρόλο των βασανιστών, δηλώνοντας και την ταυτότητά τους. Και ποιος θα φανταζόταν πως ανάμεσα στους προστάτες της Χ.Α., κρατικής ή παρακρατικής, θα ήταν οι κ. Κουβέλης, Ρουπακιώτης, Μανιτάκης; Πήραν ποτέ θέση για τα βασανιστήρια; Η σιωπή είναι συνένοχη.

*Στοιχεία από την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

perkor29@gmail.com