Μία υπόθεση εργασίας...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, μοιάζεις με φτερό που πετάει ελεύθερα μέσα στον ακίνητο κόσμο. Γελάς με την καρδιά σου με όσους, ενώ βρίσκονται στη δική σου κατάσταση, νομίζουν ότι όλα (;) τα έχουν και φοβούνται να μην τα χάσουν.
Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, γίνεσαι δυνατός απέναντι στο ανθρωποφάγο σύστημα που στύβει τους ανθρώπους και τους πετάει. Είσαι σκληρός με τους Δυνατούς. Δεν τους χαρίζεις ούτε μια στιγμή παραπάνω. Έτσι μόνο, απολαμβάνεις στην έκφρασή τους την απορία: Από πού αντλεί το θράσος; Πώς είναι δυνατόν να μη μας έχει ανάγκη; Εμάς με τα εργοστάσια, τα φράγκα, την τηλεόραση, την πρέζα, τους παπάδες και τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα; Σκέφτονται πώς μπορούν να σε πλήξουν. Μα, ανακαλύπτουν μετά βδελυγμίας ότι δεν μπορούν να σου πειράξουν νύχι.

Όταν δεν έχει να τίποτα να χάσεις, η χαρά σου είναι μεγάλη. Είσαι ποιητής, μουσικός και ζωγράφος που μια νύχτα η μούσα σού ψιθυρίζει να μη φοβάσαι. Δεν χτυπάς πόρτες, δε φιλάς κατουρημένες ποδιές για να γίνεις ακαδημαϊκός. Γιατί να εξαρτάσαι, από ένα θώκο, για να μείνει το έργο αθάνατο; Η ανασφάλεια όσων νομίζουν πως έχουν τα πολλά…
Όταν δεν έχεις να τίποτα να χάσεις, αποκτάς το προνόμιο να συναντιέσαι με τη μεγαλύτερη αδελφότητα που υπάρχει, αυτή των καταπιεσμένων που δεν καταδέχεται καμία εκμετάλλευση και η μόνη της επιθυμία είναι όλα να μοιράζονται. Στο διάολο η λύσσα για πλουτισμό. Να μοιράζεσαι είναι ίσως και η μόνη εκδοχή του Παράδεισου επί γης.
Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, καταλαβαίνεις πως και τα σκληρά και τα μαλακά ναρκωτικά οφείλουν την ύπαρξή τους στα πάσης φύσεως αφεντικά και τους μπάτσους. Πάντα θα υπάρχει ένα σκληρό και ένα μαλακό αφεντικό (όπως κι ένας σκληρός και ένας μαλακός μπάτσος). Ανάλογα με τις περιστάσεις και τι θέλει να καταφέρει. Όπου φυσάει το συμφέρον, προς τα εκεί κατευθύνονται τα σκληρά και τα μαλακά… ανθρωπάκια.
Όταν δεν έχεις να τίποτα να χάσεις, το τραγούδι σου λέει: «Από παιδάκι, κατοικώ σε τόπο χλοερό… Κοιλάδα, μάταια περίμενες τα δάκρυα τα δικά μου, έγιναν άστρα και ήσυχα πέφτουν μες στη σιωπή μιας πόρνης που στα χέρια της κρατάει την καρδιά μου, άλλοι τη λένε μάνα μου, άλλοι τη λένε ζωή».
Όταν δεν έχεις να τίποτα να χάσεις, αντιδράς σε κάθε είδους ευνουχισμό που προσπαθούν να σου επιβάλουν. Παύεις να αναρωτιέσαι για τις αιτίες που γεννούν και στηρίζουν αυτήν την κατάντια, γιατί η έγνοια σου είναι μία: πώς θα την καταστρέψεις…
Φωτογραφία: Πίνακας Κυριάκου Κατζουράκη από την έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη

Τα ζόμπι… τραγουδούν ακόμα....

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Στον καιρό της δημοκρατίας-πίξελ, η Βουλή συνεδριάζει σταθερά στις οθόνες μέσω… τηλεοπτικών παραθύρων. Oι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν, εκτός από τους εκλεγμένους του αντιπροσώπους, και κάθε λογής ρήτορες.
Προνομιακή θέση κατέχει μια ορδή πρώην αριστερών και διανοουμένων. Αυτοί που από τη Μεταπολίτευση και ιδίως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης μεταλλάχθηκαν στους φανατικότερους  «καθεστωτικούς». Προωθήθηκαν κατά χιλιάδες σε πανεπιστήμια, μέσα μαζικής ενημέρωσης, κυβερνητικές επιτροπές.  Μουτζαχεντίν του «εκσυγχρονισμού» και του «νεοφιλευθερισμού» σε κάθε σύγκρουσή του με το δημόσιο αίσθημα. Ασφαλιστικό, αμερικανικές γκανγκστερικές επιδρομές σε ανυπάκουες χώρες, Μνημόνιο.
Χωρίς τακτ, έκαναν επιτόπου τη μεγάλη τούμπα. Γύρισαν τα νώτα προς τους μπατιρημένους, υποκλίθηκαν στους Δυνατούς και ανέλαβαν τον ρόλο του αναμορφωτή μας. Προσαρμόζουν τώρα με άνεση την… ανοικτή τους αντίληψη στην υπηρεσία των νέων ηθών του συστήματος για αποκοινωνικοποίηση των λαών.
Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές. Στα χρόνια του Μεσοπολέμου, τα φασιστικά κόμματα τα οποία δημιουργήθηκαν, κοσμούσαν ως ιδρυτές ή μεγαλοστελέχη κάποιοι πρώην μαρξιστές που πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ο Μουσολίνι είναι μόνο το πιο γνωστό παράδειγμα.
Το ιστορικά και συναισθηματικά φορτισμένο δίπολο «αριστερός-διανοούμενος», που καλλιεργούσε ένα αίσθημα εμπιστοσύνης στους πολλούς, γύρισε μπούμερανγκ. Χωρίς αυτούς τους ιδεολογικούς μισθοφόρους, το «εκσυγχρονιστικό» αλλά και μνημονιακό εγχείρημα, που «τσάκισε» την εθνική και κοινωνική συνοχή, θα φάνταζε αδύνατο.
Ο συνήθης «αριστερός-διανοούμενος» με τα «ατσαλάκωτα» πτυχία της αστικής κουλτούρας, δεν δίνει δεκάρα για την λαϊκό πολιτισμό: γλωσσικό, ανθρωπολογικό. Στην καλύτερη περίπτωση, έχει ορισμένες -περιστασιακές- εμπειρίες από επαφές του σχολείου και του στρατού. Συνήθως τις αναπολεί ειρωνικά σαν «γραφικές».
Φαντασιώνεται τον λαϊκό καθοδηγητή, ακόμη και από θέση εξουσίας στην κυβέρνηση. Επαγγέλλεται ένα αόριστο «νέο» (που μας έχει επιστρέφει στην εποχή του… Ντίκενς) και επείγεται για «αλλαγές» και «μεταρρυθμίσεις» υπέρ του λαού. Εκείνες, βεβαίως, που μόνο εκείνος και οι συν αυτώ εκτιμούν ως αναγκαίες. Με την στρεβλή έπαρση του «μορφωμένου», αποφασίζει για τους λαϊκούς ανθρώπους.  Οι ίδιοι θεωρεί πως δεν μπορούν να διακρίνουν το καλό τους. Είναι δική του… αποστολή να τους το καταδεικνύει.
Όλοι αυτοί που αγορεύουν από τα κανάλια, προτείνοντας έτοιμα σχήματα, δείχνουν να αγνοούν το προφανές: με τους ιδεολογικούς τους ακροβατισμούς έχουν σκορπίσει τέτοια καχυποψία που, όταν κάποιος ακούει σήμερα κάποιον να δηλώνει αριστερός, (λέγε με ΔΗΜΑΡ) δεν ξέρει τι να υποθέσει. Μπορεί να είναι ο υπουργός που θέλει να του αρπάξει τη σύνταξη, μπορεί ο χρηματιστής που του έφαγε τις οικονομίες, μπορεί ο Ψαριανός αυτοπροσώπως.
Οι ιθαγενείς δραπέτες του μαρξισμού, για να δικαιολογήσουν τη μετάλλαξή τους, αντιτείνουν πως καθένας έχει το δικαίωμα να αναθεωρήσει τις θέσεις του.  Όποιος νομίζει ότι έκανε λάθος, μάλλον ζητάει συγνώμη και πάει σπίτι του. Πρέπει να έχει αποβάλει κάθε ίχνος αυτοαξιοπρέπειας για να επιχειρεί τώρα να πουλήσει τα αντίθετα.  Aν η αλλαγή θέσης στερείται κάποιου ηθικού περιεχομένου, τότε φαντάζει ένας μασίφ σαλταδορισμός. Χωρίς αιδώ από υπερασπιστές των αδυνάτων επί γης, μεταβάλλονται σε κυνικούς χειροκροτητές προληπτικών πολέμων ή αφαίρεσης κάθε δυνατότητας επιβίωσης στους εργαζόμενους.
Οι πρώην «αριστεροί» και νυν ζηλωτές του καπιταλισμού κάνουν ό,τι μπορούν να επιβεβαιώσουν αυτό που είχε προβλέψει ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, ιδεολογικός γκουρού του ναζισμού: «Σε κάθε χώρα θα βρούμε μπόλικα ιδιοτελή καθάρματα για να συνεργαστούμε».
Το ίδιο πράττουν και τώρα που η «υπερήφανη» πολιτική μετέτρεψε την «ισχυρή Ελλάδα» σε χώρα-πειραματόζωο πολιτικών εξανδραποδισμού. Μονοπωλούν τις οθόνες. Και με απειλές, ειρωνείες και τρομοκρατικές προβλέψεις, προσπαθούν να καταβάλουν το φρόνημα των ανθρώπων που στην πλειοψηφία τους, με πόνο και αίμα επί χρόνια πάλεψαν στη ζωή τους.
Όμως, το γυαλί είναι αμφίστομο. Θα είναι αρκετή μια συγκλονιστική εμφάνιση του λαού, να επαναλαμβάνει το «ΟΧΙ» χιλιετιών, για να αποκαλύψει την αχρειότητα και την τιποτολογία τους.

Εναλλακτικά… ανταλλακτικά...

Αλέξης Καζαντζίδης, απο το intellectum...

Κράτη, μίση και στρατοί. Σαν μια ατέλειωτη παρέλαση φτώχειας. Ένα ξέφρενο μίσος για τον άλλον που είναι κι αυτός με τη σειρά του στημένος σε μια ουρά. Υπερήφανεια (;) για την καλύβα του μπάρμπα Θωμά όπου ζει.
Δεν είναι δα και λίγοι οι νέοι που ονειρεύονται να γίνουν καταδρομείς. Φουσκώνουν σαν παγώνια όταν φοράνε στολή. Υπακούουν σε παράλογες και γελοίες διαταγές ανωτέρων που διάβηκαν σαν κι αυτούς το Ρουβίκωνα της ιεραρχίας και του καθήκοντος.
Οι άνθρωποι που προετοιμάζονται για τις μελλοντικές μάχες πιθανόν να μην μάθουν ποτέ τους μηχανισμούς που προκαλούν τις μάχες. Θα είναι αιωνίως… γάζες από μπαμπάκι -που μαζεύουν οχτάχρονα- στην πληγή ενός κόσμου όπου δεσπόζουν σοφοί ποιμενάρχες. Αυτοί που διδάσκουν το ευαγγέλιο στις τρυφερές ηλικίες μιλώντας για υπακοή και ταπείνωση. Αυτοί που εκπαιδεύουν τους μάνατζερ επιχειρήσεων για να αγοράζουν και να πουλάνε το εμπόρευμα αλλά και το ιδεολόγημα του εμπορεύματος.
Μια ατέλειωτη ακολουθία ανθρώπων-μηχανών,  προορισμένων να διαιωνίσουν την κυριαρχία. Μια αδιάκοπη διαδικασία ανακατέματος και μαγαρίσματος. Μια διαδικασία ξεδιάντροπης επιβολής τους κακού. Ενός κακού που μαγειρεύεται μεγαλειωδώς στα κανάλια, στις εκκλησίες, στις ακαδημίες και στις μη κυβερνητικές επάλξεις οργανώσεων που με τρόπο ισοπεδωτικό έχουν επιβάλει το χρήμα στο κέντρο όλων των ζωτικών συμφερόντων. Ένας σοφός διασκελισμός του συστήματος μετέτρεψε τον Δασκαλόπουλο σε επιχειρηματία και τον εκλεκτό πολιτευτή της μεσαίας τάξης σε… ευαίσθητο υπουργό που κάνει όνειρα για ανάπτυξη.
Ένας κόσμος ικανοποιητικής γελοιότητας και ξεβρακώματος, που ευτελίζει την κατεξοχήν ανθρώπινη χρήση της νόησης, την πρόβλεψη και την αντίδραση απέναντι στον άμεσο κίνδυνο. Ζώντας σαν τους κατοίκους πολιορκημένης πόλης που τους σώνονται τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά χωρίς να έχουν πια από τίποτε να πιαστούν εκτός απ’ τους ώμους κάποιου λεφτά. Θα κάνει επενδύσεις και θα πετάξει ένα ξεροκόμματο για να ξεγελάσουμε την πείνα και να περάσουμε για λίγο καλά με τα κάθε λογής όπια.
Οι κλινάμαξες που οδηγούν στην άβυσσο της εκμετάλλευσης ξεκινούν από δω, την ώρα που ανοίγουν οι πόρτες των συσσιτίων, την ώρα που ο στερημένος παζαρεύει λίγη ευτυχία, την ώρα που οι εργαζόμενοι ψάχνουν όπλα νόμιμα για… νόμιμους και ένδοξους σκοτωμούς.

Παιδιών εγκώμιο...

του Αλέξη Καζαντζίδη, απο το Intellectum...

Το κράτος δηλώνει ότι προστατεύει τα δικαιώματα του παιδιού. Εκτός απ’ το δικαίωμά του να… έχει δικαιώματα. Το παιδί παύει εν πολλοίς να είναι παιδί όταν μπει στην ηλικία που μπορούν μέχρι και να το κλείσουν φυλακή. Όταν θα γίνει έρμαιο των κριτών. Σε όσους προσφέρει υπεραξία για να του χυτεύουν τιμωρίες.
Το παιδί φαντάζει το αρχέτυπο του καταναλωτή. Οι ρυθμιστές του χρήματος που αγοράζουν και πουλάνε οδύνες, έχουν αναλάβει να στήσουν από καιρό ένα εργαστήριο επιδιορθώσεων των πατικωμένων υπάρξεων. Το εμπόρευμα με ανθρώπινο πρόσωπο.
Τα παιδιά για όλους αυτούς τους αργυραμοιβούς είναι τα μελλοντικά μέσα παραγωγής. Χωνεμένα σε καρικατούρες ρόλων. Οι μικροαστικές γονεϊκές αυταπάτες τείνουν να μετατρέπουν από νωρίς τα τέκνα τους σε εργαλεία για εργασία. Μετά απ’ τη δόξα του να πεθαίνεις υπέρ πίστεως και πατρίδος, έρχεται (;) η δόξα του να ζεις για την εταιρία και να χρυσώνεις τα δεσμά και τα σιρίτια της μισθωτής σου σκλαβιάς. Όσο πιο βέβηλος είναι ο κόσμος τόσο πιο παιδοκεντρικός γίνεται.
Μια ψύχωση πλανιέται πάνω απ’ τους ευγενείς καταναγκασμούς. Απ’ τη μια, βίαιοι νεανικοί σπασμοί και απ’ την άλλη, προστασία της αθωότητας. Τα κομμάτια της κοινωνίας που δεν διαθέτουν αποθέματα πλούτου, καταλήγουν να κατέχουν μόνο τα παιδιά τους. Σαν να θεωρούν ότι έχουν στην ιδιοκτησία τους πλάσματα που συντηρούν και μορφώνουν με κρατικά κεφάλαια, για να εξοπλίσουν αύριο το οπλοστάσιο διαχείρισης της δυναμικής του χρήματος.
Όταν, λοιπόν, τα παιδιά έπαψαν να είναι άμεσα εκμεταλλεύσιμα απ’ τη μέγγενη της αχόρταγης παραγωγής, η κοινωνία ανακάλυψε την παιδική ηλικία ως μια ξεχωριστή στιγμή στη ζωή, η οποία για να ενταχθεί στην κοινωνία θα πρέπει να επιμορφωθεί συστηματικά. Ωστόσο, ακόμη και ο εγκληματίας υπήρξε κάποτε παιδί και το έγκλημά του μπορεί να θεωρηθεί ένα ιδιάζων σημείο της εντροπίας της εκπαίδευσής του.
Μέσα στο περιτύλιγμα του ενήλικα εαυτού μας βρίσκεται ένα πληγωμένο παιδί. Χαστουκίζουμε τα παιδιά ή τους κάνουμε ευγενικά κηρύγματα λίγο πριν, πιθανόν, γνωρίσουν τους… ομοϊδεάτες τους στο σαλονάκι του κάθε τυπικού ή άτυπου ψυχαναλυτή. Εκεί που το σύγχρονο κράτος ως καλοκάγαθος δικτάτορας σπεύδει να κάνει τη διανομή των ρόλων. Όσο πιο ανθρωποφαγική είναι η Πολιτεία τόσο υμνεί τους αδύναμους, τους οποίους η ίδια έφτιαξε, για να θρέφεται απ’ αυτούς σαν το αρπαχτικό που ξεσκίζει σάρκες ενώ προσποιείται πως βοηθά.
Και εμείς; Τα πριονιστήρια των επιθυμιών μας δουλεύουν ακόμη με το πετρέλαιο της τηλεόρασης και τα σπίρτα της μεταφυσικής. Κι έτσι χορεύουμε πάνω στα πριονίδια κάθε κοινωνικής ήττας που κολακεύει τον κομφορμισμό μας, μέχρι να έρθει η ώρα να γκρεμίσουμε θεούς και δαίμονες και να βάλουμε στο βάθρο τους αυτό που λέγεται ζωή.

Ανέμελοι νεκροθάφτες...

του  Αλέξη Καζαντζίδη, απο το Intellectum...

Ρωσία του 15ου αιώνα. Η χώρα ήταν στα χέρια των Μογγόλων. Ένας χωρικός και η γυναίκα του περπατούν σ’ ένα βρώμικο χωματόδρομο, γεμάτο από σκόνη. Σταματάει τότε δίπλα τους ένα έφιππος, Μογγόλος πολεμιστής. Απειλεί τον χωρικό και ορμά να βιάσει τη γυναίκα του. Αλλά θέτει και τους όρους του: «Επειδή ο δρόμος έχει πολλή σκόνη, θέλω εσύ να μου κρατάς κλειστά τα ματιά την ώρα που το κάνω, για να μη σκονίζονται». Λίγο αργότερα τελειώνει ο βιασμός. Ο Μογγόλος φεύγει με το άλογό του. Όμως ο χωρικός αρχίζει να γελάει. Πανηγυρίζει. Τη στιγμή εκείνη τον ρωτάει έκπληκτη η γυναίκα του: «Πως μπορείς να πανηγυρίζεις που με βίασαν, με τόσο κτηνώδη τρόπο!» Κι ο χωρικός της λέει: «αφού είχα τα δάχτυλά μου ανοιχτά και την παλάμη μου σχεδόν στον αέρα, τα… μάτια του γεμίσανε σκόνη!
Τα τρία, συνεργαζόμενα κόμματα ενσαρκώνουν επιτυχώς το ρόλο του χωρικού στη σημερινή πολιτική σκηνή. Όταν ο Μογγόλος κατακτητής, τουτέστιν οι δανειστές μας, σύμφωνα με την επίσημη προσφιλή ορολογία, βάζει την κυβέρνηση να προστατεύει το πρόσωπο από τη σκόνη, αυτή, ύστερα από κάθε βιασμό της χωρικής (φτωχοδιαβόλων) πανηγυρίζει γιατί τους κατατρόπωσε, αφήνοντας λίγη βρωμιά να περάσει μέσα απ’ τα δάχτυλα. Με την αγαστή σύμπραξη μιας αριστεράς που πέταξε τους εργαζόμενους στα σκουπίδια και βαυκαλίζεται με οικολογίες και πέτρες στα καζανάκια. Με τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που δημιουργούν έναν ανύπαρκτο κόσμο καταστρέφοντας τον πραγματικό. Με τους συνδικαλιστικές ηγεσίες που λειαίνουν το κορμί τους για τις δερμάτινες καρέκλες του μέλλοντος.
Το παραπάνω πολιτικό ανέκδοτο μοιάζει να αποκαλύπτει κάποιες μεγαλειώδεις ανθρώπινες συμπεριφορές. Την εξουσία και τον πλούτο που ουδόλως έχουν ηθικές αναστολές, αλλά μπόλικη δίψα για να ικανοποιήσουν κάθε διαστροφή τους. Τους υπαλλήλους τους που με σπουδή την προστατεύουν, αφήνοντας επιμελώς κάθε τόσο την εντύπωση ότι την υποσκάπτουν. Τον λαό που αφήνεται (;) στα χέρια του βιαστή του περιμένοντας τον προστάτη να δράσει και να βγάλει τον φίδι απ’ την τρύπα εμποδίζοντας το βιασμό.
Η σημερινή αδίστακτη επιβολή της ακραιφνούς οικονομίας της αγοράς διανοίγεται μέσα από κάποιο τραύμα, φυσικό, πολεμικό, οικονομικό. Είναι η μέθοδος του σοκ. Σαν και της Κύπρου. Ενός βιασμού που αναγκάζει τους ανθρώπους να αποτινάξουν τις παλιές συνήθειές τους μετατρέποντας τους σε μια ιδεολογική tabula rasa. Σε επιζώντες του ίδιου τού συμβολικού τους θανάτου. Αμήχανους να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα. Αφημένοι σε κάθε ιδεολογική χημειοθεραπεία με τη συνδρομή μητροπολιτών και νταβατζήδων της ψυχοφελούς και κούφιας ρητορείας περί σωτηρίας της πατρίδας.
Με τους περιφεριακούς του ιδεολογικούς μηχανισμούς το κατεστημένο ποντάρει στο παθολογικό μίσος του μικροαστού για την εξέγερση. Από την πιο ξεφτισμένη περσόνα του δημόσιου βίου μέχρι τις κυρίες της σοβαρής δημοσιογραφίας ακούγονται κραυγούλες και ουρλιαχτά, πως οι επαναστάσεις είναι ντεμοντέ κι ο κόσμος δε γυρνά πίσω, την ίδια ώρα που υπερασπίζονται ένα πυρηνικό σύστημα ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Την ίδια ώρα που αντιμετωπίζουν με τον πιο κτηνώδη τρόπο τον πολιτισμό της εργασίας. Αφήνοντας το μεγάλο πρόβλημα του νοήματος στη θρησκεία, η οποία επανεφευρίσκει σήμερα το ρόλο της, ανακαλύπτοντας εκ νέου την αποστολή της, ως ο παράγοντας ο οποίος εγγυάται μια ζωή με νόημα σε όσους μετέχουν στην άνευ νοήματος λειτουργίας της μηχανής. Την ώρα που οι πολιτικές κουβέντες εξατμίζονται σε άγονες γκρίνιες που λειτουργούν ως παραβάν της εξαθλίωσης ενός κόσμου αφημένου στις καλές προθέσεις του εκάστοτε βιαστή.
Όμως, το μεγάλο αγκάθι που τριβελίζει ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές, το μεγάλο αγκάθι στη σέλα του Μογγόλου κατακτητή, θα είναι πάντα ο φόβος μιας νέας εποποιίας αντίστασης, ενός αμιγώς λαϊκού άθλου που συμβαίνει πάντα ερήμην θεσμών και άνωθεν εντολών…

Δότες σώματος...

Αλέξης Καζαντζίδης, απο το Intellectum...

Όλοι εκείνοι που νοθεύουν το μυαλό τους με κάθε λογής όπια, αρχίζουν να γίνονται ειλικρινείς με τον τρόπο τους. Ωστόσο, η ειλικρίνεια συχνά φέρνει την παρακμή, ενώ η υποκρισία μάλλον, τον πολιτισμό.
Το ξέρουν αυτό καλά οι στρατηγοί της δημοσιογραφίας, οι οποίουν έχουν εν πολλοίς το γενικό κουμάντο. Και ο λαός έμαθε να αγαπά τους στρατηγούς. Έχει ανάγκη να λυτρωθεί, δηλαδή να… χαθεί. Οι κρίσεις -περισσότερο από άλλα- ναρκώνουν, αφιονίζουν. Όταν οι άνθρωποι προγραμματίζονται μαζικά για να διασώσουν την ιδιωτική τους και μόνο ζωή, μέσα στα ερείπια και τα κοινωνικά κουφάρια ενός κόσμου που ξεπέφτει, τότε μπορεί να βιώσουν ακόμη και τον εκφυλισμό τους ως αναγκαίο κακό. Ξεκομμένοι από συλλογικές δομές, μοιάζουν πλέον προϊόντα της παρακμής. Βουλιάζουν στη μελαγχολία, στην έπαρση ή σε έναν ακατανόητο χαβαλέ.
Όλα αυτά, όμως, προδίδουν ανθρώπους που οι ελπίδες τους ακυρώθηκαν και τώρα, σαν μέσα σε κάποιο όνειρο, κάνουν κωμικές γκριμάτσες. Πλιατσικολογούν αλλά και γκρινιάζουν. Πότε-πότε φτύνουν, κιόλας, το κομμάτι της κοινωνίας που επιλέγει να αντιστέκεται. Είναι ικανοί να προσφέρουν και το… παιδί τους σε κάποια εταιρία. Στον φωτισμένο, αδιάφθορο εκείνο ιδιώτη, ο οποίος τόσο παστρικά κουνάει το δάχτυλο στους εργαζόμενους (όσοι υπάρχουν ακόμη) που θέλουν φαγητό, φάρμακο, σπίτι, ξεκούραση, αξιοπρέπεια. Στήνεται, τώρα, η γενιά νέων, αιφνιδιαστικών πολέμων. Η γενιά που περισσότερο και από την προηγούμενη, δεν θα υποκύπτει στο νόμο του δικαίου αλλά σε αυτόν του νικητή. Ακόμη κι αν ο νικητής είναι ένας αδίστακτος φονιάς.
Έτσι, μια πολιτισμένη (sic) χώρα, σαν την Αμερική ασχολήθηκε όλο το φθινόπωρο με το πόσες γυναίκες κουτούπωσε ο αρχηγός της CIA κι όχι με το… πόσα γυναικόπαιδα έσφαξε για να προασπίσει το δικαίωμα του Αμερικάνου να είναι καλός οικογενειάρχης και να βγάζει λεφτά. Η σημερινή τους δύναμη είναι στην πραγματικότητα η αδυναμία των μελλοντικών ηττημένων. Ένας λαός που βρίσκει μονάχα απαλλακτικές δικαιολογίες, προκειμένου να ντύσει μια ανήθικη ηθική.
Μετά από αυτά, δεν είναι τυχαίοι οι όψιμοι, φασίζοντες υπερασπιστές του δήθεν δικαίου. Μια εφεύρεση της κυρίαρχης τάξης (και ας αυτοπαρουσιάζονται ως αντισυστημικοί), μια ευρεσιτεχνία των στρατηγών, διασκευασμένη και διορθωμένη από τη γερμανική… κοσμιότητα. Σαν ένα σμάρι Ούννων μέσα σε έναν αγρό με παπαρούνες. Εθνικιστές που φαίνεται να έχουν πάρει αγκαλιά τον καλόγερο Ρασπούτιν και τους αιμοφιλικούς γιούς του Τσάρου. Ρατσιστές, αλλά με αγγλοσαξονικό φλέγμα που φοβούνται μήπως, νέγροι με… κολιέ από δόντια αγριογούρουνου που πίνουν συμπυκνωμένο γάλα, προσθέσουν ένα σόλο από ταμ ταμ στον εθνικό ύμνο ή αν Αλβανοί μεγαλοϊδεάτες βασιλέψουν στο Προεδρικό Μέγαρο.
Όμως και σήμερα, όπως και τότε, προσπαθούμε να ψηλαφίσουμε την άκρη αυτών των ανθρώπινων λαβυρίνθων. Κι όταν όλα αμβλύνονται, ο χρόνος παίζει μαζί μας και μας ξαναγυρίζει πίσω. Και μοιάζουμε σαν καμαρόπορτες που βροντούν σ’ ένα άδειο σπίτι μ’ ανοιχτά παράθυρα. Εκεί απ’ όπου τρύπωσαν όλες οι θύελλες της προϊστορίας και δεν είναι πια οι νύμφες που αναδύονται απ’ τις πεδιάδες, αλλά η καρβουνιασμένη όψη των κολασμένων.

Δολοφονημένες Μέρες...

Αλέξης Καζαντζίδης, απο το intellectum...

Ο πάλαι ποτέ πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου ήθελε κυβέρνηση με άφθαρτους και γυμνασμένους. Ήθελε οικολογία, εταιρική ευθύνη, μοντέρνα εργαλεία στη διαχείριση. Η «ουτοπία», όμως, που έχτισε με τους εκατόγχειρες του Σκάι και του Μέγκα δεν του βγήκε. Για να κρατηθεί έπρεπε να συνθηκολογήσει με τους πλέον «χορτάτους». Να κάνει συμφωνίες για να μην καταποντιστεί δια παντός και αμετάκλητα. Να στοιχήσει τη θατσερική φράξια της αγοράς με την κομματική τάση στελεχών που θυσιάζουν και τη μάνα τους για ένα χιλιοστό υπουργικής καρέκλας.
Πήρε, λοιπόν, την εξουσία με τον ελιγμό του κατεργάρη, ο οποίος εξ επαγγέλματος παραπλανεί επ’ ωφελεία του το ποίμνιο που θέλει ηγέτη με σενάριο παροχών. Εστίασε προεκλογικά στη λέξη λεφτά. Αφού τα λεφτά αρέσουν πάντα. Κι αυτό διότι λίγα χρόνια πριν τον Σημίτη, ο οποίος έστησε εκσυγχρονισμό, ημιαπασχόληση και κοινωνικό αυτοματισμό, οδήγησε στη διαφθορά γενναίο τμήμα της μεσαίας τάξης που αγόραζε και πουλούσε λεφτά με τα λεφτά. Της μεσαίας τάξης που για να συρρικνωθεί και να κάτσει στ’ αυγά της έπρεπε πρώτα να φουσκώσει σαν παγώνι και να συντηρήσει μπετόβεργες για πανωσήκωμα.
Τα πρώτα δάνεια πέσανε στα στεγαστικά και τις προσδοκίες των πολλών κυβικών. Τα ψιλά γράμματα είχαν φαρμάκια και μια εντροπία προς την πηγή των αποφάσεων. Η χώρα μας στήθηκε πάνω στα δάνεια και τον θαυμασμό των ξένων γι’ αυτό που υπήρξε κάποτε. Στη νεότερη ιστορία χρεωθήκαμε το δεσποτισμό της άποψης που είχαν οι ξένοι για μας. Απείθαρχοι αλλά και πειθαρχημένοι. Εξεγερμένοι αλλά και λούμπεν.
Άλλωστε, οι τραγωδίες συχνά επωάζονται απ’ τις κοινωνίες που θέλουν να τις αποφύγουν. Ένας λαός, ο οποίος πληρώνει με αίμα περιοδικά την τύχη ή την ατυχία να γεννηθεί σε σταυροδρόμι πολιτισμών, φυσικής ομορφιάς και πλούτου. Δύσκολα παίρνει κάποιος μυρουδιά πως διανύουμε το τελευταίο στάδιο ενός κόσμου που τον διαχειρίζεται αυτός που χρειάζεται τις μάζες για να μπορεί να υπάρχει εκείνος και μόνο. Μια δράκα που ανακυκλώνει και ανακυκλώνεται. Που κρατήθηκε με τη συνδρομή μιας διανόησης-γελωτοποιός, εν πολλοίς, της αυλής. Που «είδε μακριά» επινοώντας παρδαλές αριστεροσύνες (βλέπε «Αριστερά της ευθύνης»). Που χάιδευε όσους ήθελαν το ονοματάκι τους στα βιβλία ιστορίας και στα εγκώμια κάποιων δήμιων της γραφής. Που, στο τέλος, καίει την ισχύ των ίδιων των δυνάμεων της.
Ζούμε πια το ζενίθ του θεάματος. Επινοήθηκε ακόμη κι η συντέλεια του κόσμου σε απ’ ευθείας μετάδοση μόνο και μόνο για να ερεθίσει την ψυχοτρόπο ανάγκη του πλήθους. Οι μαυραγορίτες της κατοχής, όταν κάποιος τους έψεγε για τη συμπεριφορά τους, αντιδρούσαν λέγοντας πως  πόλεμος είναι ευκαιρία. Πράγματι ο πόλεμος ήταν ευκαιρία γι’ αυτούς. Αφού μπόρεσαν ως κατσαρίδες να επιβιώσουν μέσα στον κοινωνικό τους βόθρο, έγιναν μετέπειτα βιομήχανοι, εφοπλιστές, και πολιτικές οικογένειες. Έγιναν ιδιοκτήτες ΠAE, χορηγοί, ευεργέτες. Στις αποθήκες του Παπαστράτου ξεψύχησαν μπόλικοι φθισικοί μα ο Παπαστράτος είναι ευεργέτης για τους Αγρινιώτες. Ο Ωνάσης βούλιαζε τα καράβια του για να αρμέγει τις ασφάλειες, μα οι Λευκαδίτες του χτίσανε άγαλμα.
Σήμερα, αναπολούμε αυτούς τους μονοφυσίτες του πλούτου μιας και οι απόγονοι τους έγιναν πιο στυγνά κυνικοί. Χτίζουν μηχανισμούς, ιδρύματα,  υπερόπλα. Φτιάχνουν τους Παπανδρέου της αγοράς και τις Μπίστηδες της Αριστεράς με τα απωθημένα και τις φροϋδικές σούστες. Στρατολογούν την αύρα και την ξινίλα διορισμένων απ’ τα γεννοφάσκια σε μηχανισμούς για να ξεκοιλιάσουν παιδεία, εργασία και λοιπά άλλα.
Για να αναγνωρίσεις, όμως, τώρα, έναν μαυραγορίτη αρκεί να ακούσεις απ’ τα χείλη του ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Σαν να λες πως ο καρκίνος είναι ευκαιρία για τους καρκινοπαθείς ή το σύνδρομο καπόζι είναι ευκαιρία για τους οροθετικούς. Η κρίση είναι πράγματι ευκαιρία για το αρπαχτικό που σου κλέβει το μισό μισθό, που σε χαρατσώνει, σε εξευτελίζει, σε φτύνει στα μούτρα. Διότι τα χρήματα τα κομμένα και τα ραμμένα κάποιοι τα τρώνε και κάποιοι τα καταστρέφουν. Τα γκουρμέ και τα χρυσάφια τους, τα κότερα και οι ελεημοσύνες τους είναι τα οχτάωρα (και πλέον) της χαμένης νιότης της κάθε μάνας, τα εμφράγματα του κάθε πατέρα, το ξυλοκόπημα του κάθε θείου στην ασφάλεια και η μελαγχολία (ημών) των νέων για το σακάτεμα μιας ζωής.

Θραύσματα από Τραύματα: η Ελλάδα τον Καιρό των Μνημονίων...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Η Ελλάδα έτρεφε ρήτορες και δημαγωγούς από αρχαιοτάτων χρόνων. Ξόμπλια του μπαλκονιού και της τηλεοπτικής κουβέντας. Ο δημαγωγός παρουσιάζει τον εαυτό του τόσο αφελή όσο είναι οι ακροατές του, ώστε να πειστούν ότι είναι τόσο έξυπνοι όσο κι αυτός. Σήμερα η χώρα είναι στραβή, κουφή και άλαλη.
Απ’ το ‘21 και μετά πλειοψηφούν στην κεντρική πολιτική σκηνή αρκετοί κηφήνες ανεπάγγελτοι και παπατζήδες. Από τη μία, ο μεσαίος χώρος που χτίστηκε με την κοπριά μιας εκσυγχρονιστικής αριστεράς στο θερμοκήπιο του συντηρητισμού και της φασιστικής δεξιάς, χέρι-χέρι με τον κούφιο μεγαλοϊδεατισμό και μια ανέραστη ορθοδοξία και από την άλλη ο ξένος παράγων που εποπτεύει με τις ντόπιες εφεδρείες του, τους βαπτισθέντες στην κολυμπήθρα της αγοράς.

Στη θέση της μνήμης το μνημόνιο και ο νέος πρωθυπουργός, ο οποίος πασαλείβει σβουνιές τον ένδοξο ελληνικό λαό που ξέπεσε στο «όσα πάνε κι όσα έρθουν», κακομοίρης, ελαφρώς μαζοχιστής και ανεπιτυχώς βολεψίας. Λέξεις, νοήματα, έννοιες έχουν ρευστοποιηθεί βάζοντας στον ντορβά της ενημέρωσης μια κυνική καταστροφολογία που διαχέει την άποψη πως, εάν δεν υπακούσουμε στο ευαγγέλιο της αγοράς και τις κάψες του κεφαλαίου που χρειάζεται εργασιακά ανασφαλή υποκείμενα για να διατηρήσει την κυριαρχία του, θα μας φάει η μαρμάγκα και το μαύρο σκοτάδι.

Η αποστολή που έχει το σημερινό σκυλολόι είναι η λοβοτομή της μνήμης, η επιβολή της συλλογικής αμνησίας. Παλιάτσοι και σκέλεθρα του σωλήνα της εξουσίας μάς προτρέπουν να εργαστούμε περισσότερο για την πατρίδα γιατί «όλοι μαζί προσπαθώντας, μπορούμε». Όπως τα φάγαμε, άλλωστε, όλοι μαζί και τώρα πρέπει να τα γυρίσουμε πίσω.

Με την αναπαραγωγή ανοησιών  του τύπου: ο κλητήρας στην τάδε ΔΟΥ ή η καθαρίστρια στον δείνα οργανισμό παίρνει εκατό χιλιάδες ευρώ το χρόνο, που μόνο ένας αδαής μπορεί να εκστομίσει κι ακόμα ένας πιο αδαής να πιστέψει, προσπαθούν να ξεχαρβαλώσουν την έννοια του δημόσιου αγαθού αλλά και του δημόσιου συλλήβδην, φτιάχνοντας υβρίδια δημόσιου και ιδιωτικού, όπως επιτάσσουν οι συνθήκες που υπέγραφαν χειροπόδαρα τόσα χρόνια.

Από την γραφειοκρατική πατρωνία του παπανδρεϊσμού που συστηματοποίησε οργανωμένα και μαζικά το εξατομικευμένο ρουσφέτι της παρακμασμένης νοικοκυραίικης δεξιάς περάσαμε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών. Φτάσαμε στον μετα-νεωτερικό ηγέτη, μισθοφόρο των αγορών, που καταργεί τη μνήμη και κατά συνέπεια την πολιτική, αφού αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μνήμη.

Οι σημερινοί ιεροκήρυκες της ανάπτυξης, όπως ο νέος πρωθυπουργός, έχουν καρτελάκι στο πέτο που γράφει «έγκυρος συνομιλητής των αγορών». Άξια παιδιά, που έπιασαν τόπο τα λεφτά των μπαμπάδων τους και τα ξενύχτια σε στρογγυλά τραπέζια. Άξια παιδιά, διότι από πολιτικά πρόσωπα μεταμορφωθήκαν εν μια νυκτί σε υπαλλήλους που πειθαρχούν χωρίς δισταγμό γιατί δίνουν εξετάσεις στους αρχιερείς του κεφαλαίου που δεν δέχονται δισταγμούς και δεύτερες σκέψεις.

Άραγε γιατί ένα από τα τσακάλια της παγκόσμιας τοκογλυφίας (Στρος Καν) διατυμπάνιζε πως οι Έλληνες κολυμπούν στα σκατά; Μάλλον, γιατί η ανάπτυξη που «έρχεται» είναι τα λύματα της ευρωπαϊκής χωματερής, τα τοξικά απ’ τα γερμανικά σιφόνια, το υγροποιημένο αέριο στον Αστακό, οι πετρέλαιο-εξέδρες στο Ιόνιο, η υπεροπλία των βάσεων. Η Ελλάδα προορίζεται για βόθρο (sic) της Ευρώπης. Υπουργοί και παρα-υπουργοί, διοικητές, δεσποτάδες, στρατηγοί, δήμαρχοι και τσόλια του δημόσιου βίου είναι οι δήμιοι των όποιων κατακτήσεων.

Λίγοι φάνηκε ότι έχουν πάρει χαμπάρι την επερχόμενη καταστροφή που θα είναι η συνέπεια της εθελοδουλίας. Αν δεχτούμε πως ο ελληνικός λαός υπέστη κλύσμα, η νεολαία του βρίσκεται σε χειρότερο χαντάκι. Τα οράματα της μεταπολίτευσης των πατεράδων έχουν περάσει (;) λωβοτομημένα στα τέκνα, εγκαθιδρύοντας σε αυτονόητα έλλογο άρα και απαραβίαστο κανόνα της κοινωνικής συμβίωσης το «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Κυριαρχεί η κατάθλιψη, η ανέξοδη καταγγελία προσώπων και όχι πολιτικών που διαχέονται απ’ τα πρόσωπα στο κοινωνικό σώμα.

Το (νέο) Μνημόνιο περισσότερο ως αποτέλεσμα και όχι ως αιτία,  ήρθε να παγιώσει δραματικά το πλαδάρεμα των Ελλήνων που απεμπόλησαν το δικαίωμα σε έναν κόσμο δικαιότερο αλλά και την υποχρέωση να παλεύουν γι’ αυτόν με τρόπο συλλογικό. Όλο και λιγότεροι πλέον θα μπορούν να μιλούν για το δικαίωμα στην εργασία αλλά και την υποχρέωση της πολιτείας να την εξασφαλίσει στα μέλη της. Ο στόχος ήταν και είναι η μείωση των εξόδων. Με άλλα λόγια, νοσοκομεία χωρίς γιατρούς, σχολεία χωρίς δασκάλους, εργαζόμενοι χωρίς ασφάλιση, απόμαχοι χωρίς σύνταξη, νέοι χωρίς δουλειά.

Δημιουργώντας μια νέα πολιτική πειθαρχία στην οποία ο μη απασχολήσιμος δεν θα στιγματίζεται μόνο ως άχρηστος αλλά θα αυτοστιγματίζεται, ως ανάξιος να τύχει οποιασδήποτε θεσμικής κατοχύρωσης εκτός ίσως από την προσωρινή αναβολή του θανάτου του από ασιτία. Όσοι διεκδικούσαν μέχρι πρόσφατα ψιχία αλληλεγγύης δίχως να χάνουν της αξιοπρέπειά τους μετατρέπονται πλέον σε επαίσχυντους επαίτες.

Η αποτυχία και η φτώχεια ενεργοποιούν αισθήματα τόσο αιδούς όσο και ενοχής. Και το νέο Μνημόνιο λοιπόν έβαλε στο μάτι την αποτελεσματική σύνθεση ανάμεσα στις δυο αυτές μορφές κοινωνικού έλεγχου. Ήρθε να δράσει σαν εγκεφαλικό σε μια ολόκληρη κοινωνία.

Μαύρες Σημαίες σε Λευκές Οθόνες – Η Ελευθερία του Λόγου στη Σύγχρονη Ελλάδα...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Ο φασισμός, παρέα με το παρακράτος, φαίνεται ότι έχει άκρες στο υπουργείο Δημοσίας Τάξης. Εκεί, όπου γνωρίζουν πριν από τον κ. Δένδια τι θα κάνει ο κ. Δένδιας. Και έτσι, στη ΝΕΤ παύουν, πατώντας κάτω, τούς -έτσι κι αλλιώς προγραμμένους- Αρβανίτη και Κατσίμη, διότι… σχολίασαν!
Η Ελλάδα του νόμου Γκεϋσώ. Ενός νόμου, όπως τον αποκαλούν οι Γάλλοι, που ποινικοποιεί τη γνώμη. Ο νόμος-ρετσινιά για έναν πολιτισμό που θέλει να ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του απ’ τον διαφωτισμό, αναγνωρίζει… εγκλήματα γνώμης, προτείνοντας για την καταστολή τους τη λογοκρισία. Αλλά, όπως φαίνεται, και τις ποινικές καταδίκες.
Νόμους, σαν τον νόμο Γκεϋσώ, διαθέτουν μπόλικες κεντροευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία και η Αυστρία, που τους καθιέρωσαν υπό το κράτος της ενοχής τους για το Ολοκαύτωμα. Μια ποινικοποίηση της σκέψης, αλλά και της ιστορικής έρευνας, που στην αρχή τουλάχιστον είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους προοδευτικών ανθρώπων, των οποίων για μια ακόμη φορά οι καλές τους προθέσεις οδήγησαν τσιφ στην Κόλαση.
Πού ακούστηκε, λοιπόν, δημοσιογράφοι να σχολιάζουν; Να παπαγαλίζουν και να μηρυκάζουν θα έπρεπε. Οι δημοσιογράφοι είναι προτιμότερο να κάνουν αγωγές σε δημοσιογράφους, όπως η Τρέμη στον Βαξεβάνη –για… τρία εκατομμυριάκια ευρώ- λες και η Τρέμη δεν έχει το δημόσιο βήμα για να μιλήσει, να υπερασπισθεί τον εαυτό της, εκτός, βέβαια, κι αν έχει μεν το δημόσιο βήμα, αλλά δεν έχει τι να πει.
Πόσο υποκριτές είναι, επομένως, όλοι εκείνοι, οι οποίοι παρεπιδημούν στα Μέσα και σκούζουν για λογοκρισία, κάθε φορά που στάζει η ουρά του γαϊδάρου, ενώ, αντιθέτως ποιούν  την νήσσα, όταν η λογοκρισία εμφανίζεται ως πολιτικώς ορθή (διότι βολεύει τους παπαγαλοτρόφους).
Έτσι, στην κομματικοκρατική τηλεόραση της ΝΕΤ λογοκρίνουν δημοσιογράφους και στα ιδιωτικά κανάλια δημοσιογράφοι-φερέφωνα λογοκρίνουν ειδήσεις, πληροφορίες, επιδίδονται σε πλύση εγκεφάλου που όλα τα λευκαίνει, σαν τα λευκά κελιά για το μυαλό.
Παραδίπλα, απολύονται και άλλοι δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί που εργάζονται στον Τύπο. Και αντί μιας σιδερένιας ενότητας στον κλάδο, κυριαρχούν όχι μόνο συνδικαλιστικές ιδιοτέλειες κι έριδες, μα και ανοησίες.
Στον ΔΟΛ, για παράδειγμα, προχώρησαν προ μηνών σε περικοπές 20% και 40% με την υπόσχεση ότι δεν θα κάνουν απολύσεις. Τρίχες υπόσχεση. Τώρα, εξαγγέλλουν 80 απολύσεις. Οι επικεφαλής των τμημάτων -άλλος Μάριος κι άλλος Σύλλας- αναζητούν ποιον θα προγράψουν. Το απαιτούν, λέει, οι Τράπεζες. Το μέτρο είναι αναγκαίο για τη «βιωσιμότητα της επιχείρησης». Έγινε ο θάνατος του εργαζόμενου προϋπόθεση βιωσιμότητας του τρόπου ζωής των εργοδοτών κι όμως! Στις ίδιες εφημερίδες του ομίλου, ουκ ολίγοι αρθρογράφοι επιχειρηματολογούν υπέρ αυτής της πολιτικής, συκοφαντούν και καθηλώνουν τους πολίτες. «Αυτοί φταίνε», «τίποτα καλύτερο δεν τους αξίζει», και κόβει στους ίδιους τον μισθό το αφεντικό. Λοιδορούν και χλευάζουν τους εργαζόμενους και τους στύβει το αφεντικό. Στέλνουν στο εκτελεστικό τους απόσπασμα όποιον αντιστέκεται και τους απολύει το αφεντικό.
Η ελευθερία του λόγου (για την οποία μάλλον αδιαφορούν μόνο όσοι δεν τη μετέρχονται), ακόμη και η ελευθεριότητα, η παρεκτροπή ή η υπερβολή είναι προτιμότερες για τη δημοκρατία απ’ τη σιωπή των διαταγμάτων και των διατεταγμένων. Όπως η σύλληψη από λόχο αστυνομικών του Κώστα Βαξεβάνη. Με μια τεράστια ομάδα φρουρών της τάξης και έναν εισαγγελέα να ψάχνουν νωρίτερα, μέσα στη νύχτα από σπίτι σε σπίτι στη βάση πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών έναν δημοσιογράφο που κατηγορείται για… πλημμέλημα!
Λες και οι πολίτες δεν μπορούν να κρίνουν. Και για την όποια κρίση, προϋπόθεση δεν είναι παρά η δημοσίευση. Ίσως όσο πιο πολύ φοβούνται την κρίση και την κριτική, τόσο πιο πολύ θα δίνουν τον χώρο στην ανατροπή τους. Αν μπορούν να εννοήσουν τη διαφορά.

Γκουρμέ Ανθρωποφάγοι...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Όταν τα παλιότερα χρόνια υπέφερε κανείς, υπέφερε κατά μόνας αλλά τον βοηθούσε και ο όποιος περίγυρος.  Σήμερα η δυστυχία κι η εξαθλίωση έχουν ενσωματωθεί στην κοινωνία του θεάματος. Είμαστε σε ζωντανή σύνδεση με τη δυστυχία του άλλου, μα ελάχιστα (;) μπορούμε να τον βοηθήσουμε.
Ο σινιέ όρος «ανθρωπιστικές τραγωδίες» είναι άλλωστε  το ακαδημαϊκό προκάλυμμα της επέλασης του «πολιτισμένου κόσμου» που τοκίζει τις δυστυχίες. Η ελεημοσύνη έρχεται να σπαράξει και το τελευταίο χιλιοστό αξιοπρέπειας. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν μπορεί κάποιος να βγει απ’ την δική του τραγωδία και να ορθοποδήσει. Θα παραμένει πάντα υποχείριο του ελεήμονα  που αυτάρεσκα σκουπίζει το χνώτο της ζητιανιάς απ’ τον καθρέφτη της καλοζωίας του.
Η εξουσία υπογραμμίζει την ανωτερότητά της με την ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι ο βρυχηθμός του τέρατος που για να χορτάσει, κατασπαράζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ελεημοσύνη ξεθωριάζει το πιο ελεύθερο πνεύμα. Ο ελεήμων δέχεται την κατωτερότητα των πλασμάτων που ελεεί. Ο φτωχός είναι το απολίθωμα στο βαρέλι του πλούτου. Η ελεημοσύνη είναι ένα ελάχιστο ποσοστό υπεραξίας που ισοφαρίζει την ευθύνη και την ενοχή. Ο φτωχός είναι φτωχός γιατί είναι αβέβαιος και φοβισμένος. Είναι αποτέλεσμα επιδρομής.
Η λέξη «ανάπτυξη» (ξεφτισμένο κυβερνητικό σύνθημα) έχει μια θολούρα και μια υποκρισία. Προοδεύει η κυρίαρχη τάξη εξαθλιώνοντας την κατώτερη. Διαχειρίζεται τους όρους εξαθλίωσης κάθε πλάσματος που την υπηρετεί. Κλεμμένη εργασία, κυνική καταστολή, αποβλάκωση. Πλήθη συρρέουν για να χαθούν στην ανώνυμη πλήξη μιας εργάσιμης μέρας που οδηγεί στην εκκλησία, στην ψηφιακή τηλεόραση ή στη Χρυσή Αυγή. Ο θεός και το εμπόρευμα πάνε χέρι – χέρι μετατρέποντας το λαό σε ανήμπορη αγέλη.
Ο εργαζόμενος δούλεψε, υπερσυσσώρευσε και τώρα δεν μπορεί να χαρεί τον πλούτο που έχτισε με τα χέρια και το μυαλό του. Τον πλούτο που απορρόφησε την ύπαρξή του για να μορφοποιηθεί. Ο πλούτος τώρα δεν τους χρειάζεται όλους. Κάποιους θα τους ρίξει στον Καιάδα της ανεργίας. Κάποιους θα τους κρατάει στον προθάλαμο της μιζέριας και της εξαθλίωσης. Κάποιους θα τους καλλιεργεί ως γενίτσαρους στο θερμοκήπιο της ελεημοσύνης.
Η αυτοκράτειρα του πλούτου απ’ τη μια χαϊδεύει το παιδικό μάγουλο κι απ’ την άλλη του κλέβει το ένα νεφρό. Περήφανοι εκλεπτυσμένοι υπερπατριώτες κόβουν κορδέλες στα μαγαζιά ελεημοσύνης. Παντοπωλεία, φαρμακεία, ιατρεία για φτωχούς. Οι φτωχοί και οι άλλοι. Οι φτωχοί εδώ, στο παραπέτασμα που έφτιαξαν οι άλλοι για να τους κρύβουν. Οι άλλοι που διαχειρίζονται τον πλούτο και τα αγαθά του θεού βρίσκονται αλλού, σε άλλα σχολεία, σε άλλα ιατρεία, σε άλλα μαγαζιά.
Η φτώχεια λειτουργεί ως επιδημία. Σαν να επρόκειτο για φυσικό φαινόμενο. Και το εμβόλιό της είναι η ελεημοσύνη. Κανένας δεν την προκαλεί. Έρχεται ξαφνικά. Θεϊκά αυθόρμητη και θεϊκά επιτηδευμένη. Η φτώχεια δεν έχει υπεύθυνους, άρα για τη φτώχεια τους ευθύνονται αποκλειστικά και μόνο οι φτωχοί που είναι φτωχοί και δεν είναι πλούσιοι. Κανένα δικαστήριο της λεγόμενης δημοκρατίας δεν θα δικάσει κάποιον που οδήγησε κάποιον άλλο στη φτώχεια. Τα δικαστήρια της δημοκρατίας δεν δικάζουν τον εκμεταλλευτή. Η δημοκρατία μας έχει προστάτιδα την υπεραξία.
Στη δημοκρατία μας μπορείς να μιλάς ελεύθερα, να σκέπτεσαι ελεύθερα, να ψηφίζεις ελεύθερα. Στην δημοκρατία μας όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Μα η εφαρμοσμένη άποψη είναι μία και μοναδική. Η εφαρμοσμένη ελευθερία επίσης. Είναι η άποψη και η ελευθερία που σου δίνει το δικαίωμα να ζεις μόνο όταν υπερασπίζεσαι το αξίωμα της εκμετάλλευσης που οδηγεί στο θεώρημα της δυστυχίας. Μόνο όταν αποδέχεσαι τον εκμεταλλευτή ως κυρίαρχο πάνω στη φύση και τους ανθρώπους. Όταν γράφεις ύμνους γι’ αυτόν, όταν είσαι αυλικός του, όταν τον γλείφεις. Όταν τού κάνεις χάρες σαν υποτακτικός σκύλος. Τότε ναι, είσαι ελεύθερος, ηδονίζεσαι με την λέξη ελευθερία και επιδίδεσαι σε παιάνες και στιχουργήματα.
Η ελευθερία γίνεται κάτι μεταφυσικό για τα σχολικά εγχειρίδια και τις υπερπατριωτικές επάλξεις. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις σπίτι. Είσαι ελεύθερος όμως. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις φάρμακα. Έχεις ελευθερία όμως. Δεν έχει σημασία που δεν έχεις εργασία, μέλλον. Έχεις ελευθερία. Δεν έχει σημασία που ζεις με τα σκουπίδια. Έχεις ελευθερία. Κάτσε στ’ αυγά σου λοιπόν αφού έχεις ελευθερία. Μούτζωνε με την ψυχή σου. Γκρίνιαζε, αγανάκτησε. Έχεις ελευθερία. Ένα πράγμα όμως δεν έχεις, ζωή.
Γιατί τη ζωή σου τη ρουφάνε οι βδέλλες και σου πετάνε στα μούτρα μια σταλιά ελεημοσύνης κι ένα γενόσημο ζωής. Γιατί η ανάπηρη ελευθερία που σου προσφέρουν είναι μια σακατεμένη ζωή.

Ο Ξένιος Ζευς της Ραφήνας και η Ελληνική Αδράνεια...

Intellectum...
Αλέξης Καζαντζίδης


Η ιστορία μας δεν είναι παρά η ιστορία των διευθυντών, των στρατηγών μας και των ολοκαυτωμάτων που ενσαρκώνουν το δραματικό μας πεπρωμένο. Αυτό το στατικό και αναλλοίωτο τελετουργικό των αρχών που, αν δεν σερβίρουν θέαμα στα μάτια του λαού, ξεπέφτουν.

Η εξουσία που δεν ενεργεί, είναι ξεπεσμένη. Δεν είναι εξουσία. Η εξουσία που δεν παράγει θέαμα, δεν μπορεί να συγκινήσει τους υπηκόους της. Θα χάσει τους θεατές της.

Άρα θα τους ξεσηκώσει καθώς δεν θα μπορεί να τους καθηλώσει πλέον κάτω απ’ το ζυγό μιας εικόνας. Η εικόνα μπορεί να παίζει το έργο της κοινωνικής ειρήνης, της ασφάλειας, του μεγαλείου της παράδοσης, του δόγματος και της συντήρησης. Οι κρατούντες επιτρέπουν στο θέαμα να λανσάρει υποδειγματικές συμπεριφορές, ήρωες, αμφισβητίες της αμφισβήτησης, αμοραλιστές της ελευθερομανίας αναπαράγοντας το ίδιο μοντέλο διοίκησης και την ίδια ηθική διασπορά στους υπηκόους.

Μένουμε έξω απ’ τα γεγονότα εξαιτίας της προσωπικής  μας μη-συμμετοχής.
Φλυαρούμε ξορκίζοντας την αδυναμία μας να λαμβάνουμε αποφάσεις για μας. Τους αφήνουμε να κάνουν ό,τι θέλουν. Επομένως, και να πλαστογραφούν τη θέλησή μας. Αφήνουμε τον καιρό να αποφασίζει για μας.
Αφήνουμε να χαθεί αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε. Άρα, στο τέλος δεν μένει τίποτε να υπερασπιστούμε. Μια μεταφυσική αχλή αμφισβήτησης των πάντων. Μιαν αναγνωρισμένη θεσμική θλίψη που οδηγεί στους συλλογικούς φόνους και στα κρεματόρια.

Εθιζόμαστε στην ακραία αντίφαση. Την ίδια στιγμή που το ανθρώπινο μάτι φτάνει στον πλανήτη Άρη ο μισός πλανήτης γη είναι… τυφλός. Κανένα μάτι δεν τρυπώνει στη δυστυχία του διπλανού μας. Καμιά τεχνολογία δεν εξαλείφει τη φτώχεια, τη βρωμιά και την εξαθλίωση. Μονάχα σκούπες, Ηρώδειες διαστροφές βρικολάκων της εξουσίας. Αντίποινα εθνοφασιστικής έμπνευσης.

Ένας ατιμασμένος λαός που δέχεται ένα ανελέητο κυνήγι μαγισσών. Ένας λαός εν πολλοίς, μοιραίος κι άβουλος που χαιρετίζει το ιλουστρασιόν τίποτε που παίρνει αποφάσεις. Ένας λαός χωροφύλακας των Ευρωπαίων και πειραματόζωο των αγορών της. Ένας λαός που παίρνει εντολές απʼ αυτούς που τον κατέσφαξαν και στο τέλος λοιδορείται απʼ τους ίδιους ως καταπατητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Βαριεστημένοι απόμακροι κι αδιάφοροι θεατές βλέπουμε σε επεισόδια τηλεκανιβαλισμού το έργο, Χρυσή Αυγή, μια σαπουνόπερα για αρχαιολάτρες, προγονόπληκτους, άδεια ξυρισμένα κεφάλια, νοικοκυραίους που βρίσκουν υπερασπιστές υπέρβαρα κτήνη που έρχονται σε οργασμό μόνο με σβάστικες και αγκυλωτούς σταυρούς.

Στο κέντρο, ο εχθρός είναι οι μετανάστες, οι μελαμψοί άνθρωποι, οι ξένοι με τις λευκές κελεμπίες και τα χρωματιστά φεσάκια. Στην ενδοχώρα είναι οι γύφτοι, οι τσιγγάνοι και οι γυρολόγοι.
Βουλευτές των ελληνικών Ες Ες, καταδότες, κουκουλοφόροι ανεβασμένοι σε καπό αυτοκινήτων προτρέπουν το λαό σε ξεβρόμισμα έχοντας ως άλλοθι την εσκεμμένη ανεπάρκεια της αστυνομίας. Ξεβρομίστε τον τόπο απʼ το διαφορετικό. Από αυτό που δεν σας μοιάζει, από αυτό που απειλεί την κενότητά σας.

Κατάκοποι μεσοαστοί, μαρκαρισμένοι με το ευρώ και το όραμα της καλοζωίας των Ευρωπαίων παίρνουν τα όπλα στο Αιτωλικό. Η αστυνομία δεν έχει δήθεν περιπολικά.
Έχει όμως κρανοφόρους που μπορούν να σαπίζουν στο ξύλο ένα εκατομμύριο διαδηλωτές. Ομάδες κρούσης στην Κόρινθο, τάγματα εφόδου σε Ραφήνα και Μεσολόγγι, όμορφος κόσμος, ηθικός εθνικιστικά πλασμένος.

Αρχίζουμε να συνηθίζουμε το αποτρόπαιο. Αν κάποιος τολμήσει να φτύσει αυτό το σίχαμα απανθρωπιάς στα μούτρα θα κινδυνέψει με λιντσάρισμα από τους υπερπατριώτες αυτής της χώρας. Θα λοιδορηθεί ως άτιμος, επειδή υπερασπίζεται τους μιαρούς ξένους.
Εδώ οι εξισώσεις είναι αμείλιχτες. Σκεφτείτε έναν χασάπη που θα μας πουλούσε σάπιο κρέας. Θα ήταν η αφορμή να εκτελέσουμε τους… χασάπηδες.
Σκεφτείτε έναν γιατρό που πετσοκόβει κάποιο φουκαρά. Θα ήταν η αφορμή να στείλουμε όλους τους γιατρούς εξορία! Τόση ευφυΐα διαθέτει, όπως φαίνεται, η ψυχορραγούσα ελληνική λεβεντιά.

Το κακό, λοιπόν, που τόσα χρόνια βλέπαμε στις τηλεοράσεις, οι ανθρωπιστικές εκκαθαρίσεις, οι μπανανίες με τα εξευτελιστικά μεροκάματα, η βαρβαρότητα του καταναγκασμού των άλλων, η αποθέωση του κέρδους, ο ακραίος καταναλωτικός μαζοχισμός, η υπέρβαρη Δύση, η λιμοκτονούσα Αφρική είναι εδώ.
Τα εσωτερικά προβλήματα, οι αποκλεισμοί, η διαφθορά, τα προνόμια, το ξεκλήρισμα της παραγωγής επίσης. Μείγματα εκρηκτικά στα χέρια κομματαρχών και μπράβων.
Ο Ξένιος Ζεύς εσχάτως, διαπνέει συλλήβδην όλη την επικράτεια, έχοντας ως φόντο την απαστράπτουσα μαρμαρυγή των σιδερολοστών.