Υπερήφανος για τους εφοπλιστές; Περισσότερο για τον μπακάλη τής γειτονιάς...

Τρυπιο Ευρω...

Μπορούμε να κοροϊδευόμαστε όσο θέλουμε, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να λέμε τα πράγματα και με το όνομά τους: η φοροαποφυγή δεν είναι τίποτα άλλο από νόμιμη φοροδιαφυγή,
αδίκημα δηλαδή τόσο νομικό όσο και, κυρίως, ηθικό από τη στιγμή που αποτρέπει τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου. Με δεδομένο ότι οι ελίτ είναι αυτές που φτιάχνουν τους νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους είναι λογικό να έχουν επινοήσει και διάφορες μεθόδους ώστε να αποφεύγουν να καταβάλλουν τους φόρους που αναλογούν στα εισοδήματά τους. Κι αυτό βεβαίως δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Γι' αυτό κι έχουν κατασκευάσει νομικά εκτρώματα όπως τις "οφσόρ" εταιρίες και τους φορολογικούς παραδείσους ώστε να κλέβουν αποτελεσματικότερα το μόχθο των υπηκόων τους...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό και οι εφοπλιστές μας να μην είναι παράνομοι όταν δεν πληρώνουν ούτε δεκάρα τσακιστή στο ελληνικό Δημόσιο, αφού έχουν κατορθώσει να θωρακίσουν ακόμα και συνταγματικώς τις φοροαπαλλαγές τους. Μου σηκώνονται οι τρίχες ωστόσο όταν τους ακούω να λένε πως η ρευστότητα με την οποία κατασκευάζουν νέα πλοία προέρχεται από την τσέπη τους και δεν είναι κρατικοδίαιτοι ή όταν παρουσιάζονται σαν φιλάνθρωποι. Κι ο λαός θα είχε ρευστότητα, δεν θα είχε ανάγκη από μια θεσούλα στο Δημόσιο και θα ήταν φιλάνθρωπος αν δεν πλήρωνε μια σειρά φόρων, χαρατσιών και εισφορών που του απομυζούν τα ούτως ή άλλως πενιχρά του εισοδήματα την ώρα που εκείνοι που το αντέχει η τσέπη τους σφυρίζουν αδιάφορα...

Καράβια, αλήτες...

Της Ευγενιας Λουπακη, απο την Αυγη...

Το παραμύθι είναι παλιό: "Πού να το πιάσεις, ρε, το καράβι να το φορολογήσεις; Κάνει μια έτσι, ρε, το καράβι και φεύγει! Το παίρνει ο εφοπλιστής, ρε, και το πάει σ' άλλη σημαία! Και τι θα γίνει ο κόσμος που δουλεύει στα βαπόρια, ρε, τι θα γίνει η χώρα χωρίς συνάλλαγμα;".

Παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι, των δολαρίων και της δραχμής, και ήλθον οι χρόνοι του ευρώ και της εξαφάνισης του Έλληνα ναυτικού που γυρίζει τις εφτά θάλασσες για να φέρει συνάλλαγμα στη χώρα και γιαπωνέζικα κουρδιστά παιχνίδια στα παιδιά του. Η Αλεξάνδρα Λαδικού δεν περιμένει δακρυσμένη τον καπετάνιο Μάνο Κατράκη και στα ναυπηγεία μείνανε μόνο σκουριασμένα χέρια. Αλλά το παραμύθι της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας είναι πάντα ζωντανό και πειστικό, διότι οι εφοπλιστές ανθούν και θάλλουν και παραγγέλνουν θηριώδη πλοία σε θηριώδη ξένα ναυπηγεία.
Τη δεκαετία του 1980 στα ποντοπόρα δούλευαν 120.000 Έλληνες. Αυτοί ήταν το κορμί και η ψυχή της μεγάλης "ελληνικής" ναυτιλίας. Αλλά είχαν γερά συνδικάτα με θρυλική παράδοση και κατέστησαν ασύμφοροι. Σήμερα έχουν μείνει μόνο 4.000. Μεσολάβησε μια μεγάλη "μεταρρύθμιση", που ονομάστηκε "νόμος για την οργανική σύνθεση των πληρωμάτων" και οδήγησε στον σταδιακό αφελληνισμό της ναυτιλίας, αφού επέτρεπε στους εφοπλιστές, που φυσικά δεν είναι ρατσιστές, να χρησιμοποιούν φτηνούς Φιλιππινέζους, Πακιστανούς κ.λπ. ως κατώτερα πληρώματα. Πατήρ της μεγάλης αυτής "μεταρρύθμισης" δεν ήταν κανένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός και μήτηρ καμία τρόικα. Ήταν η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση της "Αλλαγής" και του Ανδρέα Παπανδρέου, το έτος 1982. Ο πρώτος υπουργός Ναυτιλίας του ΠΑΣΟΚ, ο αντιστασιακός Στάθης Γιώτας, παραιτήθηκε για να μην υπογράψει αυτό το νομοσχέδιο. Ο δεύτερος χρωστούσε: "Αν δεν ήταν ο Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας". Έτσι ο Γιώργος Κατσιφάρας πέρασε το νομοσχέδιο, υπαγορευμένο από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, με πρόεδρο τότε τον Αριστομένη Καραγιώργη. Παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις, πορείες και πολυήμερες απεργίες, οι εφοπλιστές πήραν αυτό που ήθελαν εκβιάζοντας με τον ίδιο τρόπο: ότι θα πάρουν τα βαπόρια τους και θα τα πάνε σε άλλη σημαία.
Και τότε, βέβαια, όπως και σήμερα, ένα μικρό μόνο μέρος των ελληνόκτητων πλοίων ήταν υπό ελληνική σημαία και η "καρδιά" του ελληνικού εφοπλισμού δεν βρισκόταν στον Πειραιά, αλλά στο Λονδίνο, όπου και σήμερα εδρεύει το περίφημο Comittee. Μόνο 820 ποντοπόρα (δηλαδή το 20% του συνόλου των ελληνόκτητων) είναι στην ελληνική σημαία, ενώ τουλάχιστον 3.700 είναι σε σημαίες ευκαιρίας.
Και τότε, όπως και τώρα, η φορολογική μεταχείριση των εφοπλιστών ήταν σκαναδαλώδης, με επίκληση του ίδιου πάντα παραμυθιού. Είναι νωπή η προκλητική απάντηση "ναι, καλά, αν με βρεις, φορολόγησέ με" του Βίκτωρα Ρέστη προς τον Αλέξη Τσίπρα μέσω Bloomberg. (Τον βρήκε βέβαια εν τω μεταξύ η Δικαιοσύνη για ένα σωρό κακουργήματα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Τώρα, λοιπόν, που μας θύμισε το Spiegel τις 58 φοροελαφρύνσεις, που έχει ο κάθε Ρέστης, τα 15 εκατομμύρια ευρώ που πλήρωσαν όλοι μαζί ως φόρο, έναντι 56 δισ. που πλήρωσαν οι ναυτικοί, σημειώστε ότι θα πλήρωναν 10 δισ. αν έλειπαν οι φοροαπαλλαγές τους. Διότι και λεφτά υπάρχουν και το παραμύθι δεν έχει πλέον δράκο.

Πολιτικοί απατεώνες υπό ελληνική σημαία...

Sotosblog...
Κεντρικό ρόλο είχε παίξει στις περασμένες εκλογές η απειλή ότι ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα σήμαινε φορολόγηση των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί προεκλογικά πολύ ηλεκτρισμένο κλίμα μεταξύ των ναυτιλιακών κύκλων· με διαρκείς και οργίλες αναφορές στις πρόνοιες του Συντάγματος για την ελληνική ναυτιλία κ.τ.λ. Το όλο κλίμα είχε πυροδοτήσει, αν θυμάστε, ένα άκρως αντιδημοσιογραφικό τηλεγράφημα του πρακτορείου Bloomberg το οποίο περιείχε και την περίφημη δήλωση Ρέστη «πιάσε με, αν μπορείς».

Ουσιαστικά, κύριος αποδέκτης της απειλής που υπέφωσκε ήσαν οι εργαζόμενοι στα ναυτιλιακά γραφεία. Με διάφορα email που υπόγεια κυκλοφορούσαν από το πλάι, καλούνταν να σταθμίσουν διπλά και τριπλά την ψήφο τους, δεδομένου ότι μια έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος σε βάρος των μνημονιακών κομμάτων έκρυβε το κίνδυνο να μείνουν χωρίς δουλειά, αφού οι εφοπλιστές είχαν ξεκαθαρίσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έφευγαν από τη χώρα.

Εμ, έτσι είναι...

Cogito ergo sum...

"Η Ελλάδα είναι η χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας και παράνομης μετανάστευσης (...) Στην Ελλάδα υπάρχουν τόσοι άνεργοι όσοι και παράνομοι μετανάστες και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο (...) Είμαστε μια χώρα που υποδέχεται περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, κυρίως παράνομους μετανάστες. Μόνο το 10% αυτών έρχονται από εμπόλεμες ζώνες ή ζητούν με τις κανονικές διαδικασίες άσυλο. Τι κάνει κανείς με το υπόλοιπο 90% σε μια χώρα που μαστίζεται από την ανεργία; Πάνω από το 60% αυτών είναι νέοι. Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτό. Να βρούμε μία λύση. Και δεν θέλω η λύση αυτή να είναι μόνο της Ελλάδας ή της Μάλτας ή της Ιταλίας, αλλά μία ευρωπαϊκή λύση." [Ακριβή αποσπάσματα από τις δηλώσεις που έκανε ο πρωθύ κατά τις χτεσινές συναντήσεις του με τους ομολόγους του της Μάλτας και της Ιταλίας.]


Βρε, καλώς τονε! Άντε, ρε συ Αντώνη, άντε και είχαμε κάμποσες μέρες ν' ακούσουμε χοντροπαπαριά από τα χειλάκια σου! Άξιζε η αναμονή, πάντως, γιατί τούτη την φορά η παπαριά σου πήρε διεθνείς διαστάσεις. Ευτυχώς, είσαι σε φόρμα βλέπω. Άντε μπράβο, γιατί κόντεψε να σου κλέψει την πρωτιά στις παπαριές ο Γιωρίκας, με κείνο το αμίμητο που είπε στον Ομπάμα για δημοψήφισμα.

Δηλαδή...ήμαρτον! Μα πόση διαστροφή κρύβει το μυαλό που έχεις στην καρκάλα σου, ώστε μπόρεσες να συνταιριάξεις τον αριθμό των ανέργων με τον αριθμό των μεταναστών; Διάολε, νομπελίστες και νομπελίστες οικονομολόγοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν τον πολύπλοκο συνδυασμό που έκανες εσύ!

Διαφάνεια; Διαφανειάρα!

Cogito ergo sum...

Πριν καμμιά εικοσιπενταριά χρόνια, καθώς προαλειφόταν για πρωθυπουργός, ο Μητσοτάκουλας κέρδισε το προσωνύμιο "αρχάγγελος της κάθαρσης" λόγω του ανένδοτου αγώνα που είχε κηρύξει κατά τής διαφθοράς τού ΠαΣοΚ. Τελικά, μετά από τρεις προσπάθειες, τα κατάφερε και ο λαός τον εξέλεξε για να στείλει φυλακή τον διεφθαρμένο Ανδρέα και την παρέα του. Όμως, μόλις τρία χρόνια αργότερα, ο "αρχάγγελος της κάθαρσης" βούλιαξε σε σωρεία σκανδάλων και ο ίδιος λαός τιμώρησε τους αδιάφθορους επαναφέροντας τον διεφθαρμένο Ανδρέα στην εξουσία.

Βέβαια, όλοι οι πρωθυπουργοί χρησιμοποιούν ως σημαία τους την διαφάνεια και την τιμιότητα και υπόσχονται ανηλεή πόλεμο κατά της διαφθοράς. Όμως έπρεπε να περάσει περίπου μια εικοσαετία από την εποχή Μητσοτάκουλα για να δούμε τόσο έντονη βούληση των κυβερνώντων να πατάξουν την διαφθορά. Έπρεπε να περάσουν είκοσι χρόνια ώσπου να εμφανιστεί ο άξιος απόγονος εκείνου του "αρχάγγελου", το πνευματικό του παιδί, ο φραντζάτος γιος τής άνοιξης, ο Σαμαράς. Τρέμε διαφθορά! Πρώτη φορά πρωθυπουργός τής χώρας μιλάει σε πρώτο πρόσωπο και με τόση οργή υπέρ τής διαφάνειας και κατά των διεφθαρμένων: "θα αγωνιστώ...", "θα πολεμήσω...", "θα πατάξω...", "θα τσακίσω...", "με όλες μου τις δυνάμεις...", "τους υπόσχομαι πως θα τους βρούμε όπου κι αν κρυφτούν..."

O ανθέλληνας και οι… φιλέλληνες

Της Αντας Ψαρρά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Ο τρόπος που έκαναν τα δισεκατομμύρια οι εφοπλιστές πριν και μετά τον πόλεμο, την ώρα που οι Ελληνες πολεμούσαν τους ναζί, έχει καταγραφεί με στοιχεία και με ονοματεπώνυμα. Σήμερα, όμως, ο πρωθυπουργός παρακαλεί σχεδόν αυτούς τους κυρίους για 140 εκατ. τον χρόνο, ενώ η Ελλάδα στενάζει κάτω και από τη δική τους μπότα των υπερκερδών και της φοροδιαφυγής.

Δύο σημαντικά ραντεβού είχε την περασμένη Πέμπτη ο Ελληνας πρωθυπουργός, από τα οποία αποκόμισε «στα λόγια» γύρω στα 240 εκατομμύρια ευρώ. Το πρώτο ήταν με τον «μισητό» Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, «τον ανθέλληνα, που πίνει το αίμα του λαού μας χειρότερα κι από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας», όπως σημείωσαν ακόμα και φανατικοί υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Από το ραντεβού αυτό αποκόμισε η Ελλάδα περίπου 100 εκατομμύρια, αόριστες υποσχέσεις και 10 ώρες με κλειστή την Αθήνα από πάνοπλους αστυνομικούς. Το δεύτερο ραντεβού ήταν με την ηγεσία των… φιλελλήνων Ελλήνων εφοπλιστών, που εθελοντικά και απολύτως ανεξέλεγκτοι φορολογικά συμμετέχουν κι αυτοί στην κοινή προσπάθεια του λαού μας.

Αφού οι εφοπλιστές πέτυχαν την επανασύσταση του υπουργείου Ναυτιλίας και αφού χάρη στη διαμεσολάβηση Ελλήνων πρωθυπουργών πέτυχαν και πολύ καλές τιμές στα ναυπηγεία της Απω Ανατολής, την ώρα που τα ελληνικά ναυπηγεία ρημάζουν με απλήρωτους και απολυμένους εργαζόμενους, «θα προσφέρουν» κι αυτοί με τη σειρά τους ένα αντίστοιχο ποσό για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!

Την προηγούμενη της συνάντησης ημέρα και ενώ τα δημοσιεύματα αναδείκνυαν την ανθελληνική συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης των Μνημονίων δημοσιεύτηκε η «τρομοκρατική» είδηση της μείωσης του αριθμού των υπό ελληνική σημαία πλοίων των Ελλήνων εφοπλιστών («Εφ.Συν.» 18.7.2013).

Το ερώτημα είναι: Ε και; Τι διαφορετικό άραγε θα προκύψει για τους πολίτες αλλά και για τους Ελληνες ναυτικούς με τη μείωση αυτή, όταν ήδη έχουν εξαντληθεί όλα τα όρια απασχόλησης Ελλήνων στα καράβια, όλα τα όρια συνθηκών εργασίας στις γαλέρες των εφοπλιστών και κυρίως όταν έχει συμβεί η απόλυτη αφαίμαξη Ταμείων και συντάξεων των ναυτικών; Η κερδοφορία των εφοπλιστών παραμένει αφορολόγητη και μέσα σε μια δεκαετία με μέτριες εκτιμήσεις ξεπερνάει τα 200 δισ. σε κέρδη.

Μπορεί το ναυτιλιακό συνάλλαγμα να μειώθηκε με την κρίση περίπου κατά 5 δισ. από τα 19 δισ., αλλά σ’ αυτό περιέχονται και οι φόροι των ναυτικών – και μάλιστα παραμένει ασαφές ποιο είναι το μεγαλύτερο ποσοστό συμβολής στον κρατικό προϋπολογισμό, μια και από τα στοιχεία προκύπτει ότι δεν ξεπερνούν τα 14 εκατ. ευρώ τον χρόνο τα ποσά που εισφέρουν οι εφοπλιστές στον προϋπολογισμό και οι οποίοι στα κυβερνητικά παρακάλια «υπόσχονται» να ανεβάσουν εθελοντικά το ποσό στα 140 εκατ. Οταν η χούντα το 1968 με το άρθρο 107 του «Συντάγματος» καταργούσε τη φορολογία στα κέρδη των φιλελλήνων εφοπλιστών με το αζημίωτο (την πολιτική της στήριξη και τις αβάντες), κανείς δεν φανταζόταν ότι η δημοκρατία θα κρατούσε αλώβητα αυτά τα προνόμια και μάλιστα θα τα διεύρυνε κιόλας.

Την ώρα που ο «μισητός» υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας διέσχιζε την Κατεχάκη, έβλεπε έξω από τα γραφεία των ναζιστών πανό που τον καλούσε να φύγει από την Ελλάδα, ενώ οι αντισυστημικοί χρυσαυγίτες, πολλοί από τους οποίους πρώην ή και νυν μπράβοι Ελλήνων εφοπλιστών (και ειδικά όσων ασχολούνται με τις ΠΑΕ ή με real estate ή και με μαγαζιά «υγειονομικού» ενδιαφέροντος), καμάρωναν για το πανό τους πλάι στα φασιστικά τους σύμβολα και στην ελληνική σημαία. Τα πολυτελή γραφεία της Χ.Α. δεν βγαίνουν από τις βουλευτικές αποζημιώσεις, που όπως «κατήγγειλε» ο Κασιδιάρης έχουν απαράδεκτη φοροαπαλλαγή. Τα πολυτελή γραφεία και τα διάφορα έντυπα όπως και οι μαύρες φάλαγγες δεν φαίνεται ούτε από πού ούτε και πώς χρηματοδοτούνται.

Τρόπος που έκαναν τα δισεκατομμύρια οι εφοπλιστές πριν και μετά τον πόλεμο, την ώρα που οι Ελληνες πολεμούσαν τους ναζί, έχει καταγραφεί με στοιχεία και με ονοματεπώνυμα. Σήμερα, όμως, ο πρωθυπουργός παρακαλεί σχεδόν αυτούς τους κυρίους για 140 εκατ. τον χρόνο, ενώ η Ελλάδα στενάζει κάτω και από τη δική τους μπότα των υπερκερδών και της φοροδιαφυγής.

Εδώ όμως οι Κασιδιάρηδες δεν έχουν κάτι να πουν στους «αντισυστημικούς» ψηφοφόρους τους που ακούνε για τσαμπουκά και τρέχουν να ψηφίσουν μέσα στην απελπισία τους. Αρκεί να έχει μια ελληνική σημαία επάνω το καράβι κι ας κουβαλάει λαθραία τσιγάρα, λαθραίο πετρέλαιο ή ακόμα και όπλα. Πολύ περισσότερο όταν το φορτίο είναι απολύτως νόμιμο και πάντα αφορολόγητο. Είναι γνωστό ότι δεν συμφέρει τους Ελληνες εφοπλιστές να χάσουν την πρωτιά της ελληνικής σημαίας, διότι θα χάσουν πολλά προνόμια και κυρίως το να έχουν τον πρώτο λόγο σε ζητήματα νομοθεσιών για ναυάγια, ρυπάνσεις κ.λπ.

Γι’ αυτό κυρίως διατηρούν την ελληνική σημαία, εκτός από τη φορολογική ασυλία, με την πολιτική στήριξη όχι μόνο των νεοφιλελεύθερων αλλά και των όψιμων αντισυστημικών «εθνικιστών». Ακόμη διατηρούν τη σημαία γιατί έτσι πείθουν εύκολα τους πρωθυπουργούς να συνάπτουν συμφωνίες που κάνουν φτηνότερο το χτίσιμο των καραβιών τους, εξαγοράζουν τις ΠΑΕ με τους στρατούς των οπαδών για να ορκίζονται στο όνομά τους (πάντα με τη φροντίδα των «αυτόκλητων» μπράβων), προμηθεύονται συχνότητες για την απρόσκοπτη προπαγάνδα, αλλά αγοράζουν και την όμορφη, φτηνή ελληνική γη για τις τουριστικές επιχειρήσεις τους.

Ολα αυτά οι φιλέλληνες εφοπλιστές του αφορολόγητου, που ακόμα και τα ψώνια από τον μπακάλη τα γράφουν στις προμήθειες για τα καράβια ώστε να γλιτώνουν τον ΦΠΑ. Πράγματι, πολύ ανθέλληνας ο Σόιμπλε!

Οι καναλάρχες, η ανομία και οι έγκριτοι...

Του Κλεαρχου Τσαουσίδη, απο την Αυγη...

Παρακολουθώ τον «διάλογο» του Βασίλη Μουλόπουλου με τους άλλοτε συναδέρφους μας στον ΔΟΛ. Ψυχανεμίζομαι ότι θα έχει πολλή δουλειά. Τα άρθρα ενάντια στα όσα ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγγέλλει για τον χώρο των ΜΜΕ θα πολλαπλασιαστούν και μάλιστα με τις υπογραφές ατόμων που πέρασαν από την Αριστερά (ή ακούμπησαν πάνω της).
Να μπω στην ουσία: Ο πρόεδρος Τσίπρας δεν τα έβαλε ούτε με ανεμόμυλους, ούτε με ναυαρχίδες (πάλαι ποτέ) της ενημέρωσης, ούτε ζήτησε την καταστροφή τους και συνακόλουθα των εργαζόμενων σ' αυτά. Τα έβαλε με τους ασύδοτους καναλάρχες και τους άθλιους παπαγάλους που ασελγούν στην ενημέρωση. Και αν τα ΜΜΕ δυστυχούν σήμερα, αυτό δεν είναι ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτών που τα διαχειρίστηκαν και των μνημονιακών κυβερνήσεων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ.) που τους έβαλαν πλάτη.

Οι «αγωνιστές» της Δημοκρατίας

Ακούω, από άλλες αδερφές ψυχές της οδού Μιχαλακοπούλου, για την αδιάκοπη πορεία των εφημερίδων τους πάνω στις ράγες του τρένου της Δημοκρατίας. Να θυμίσω δυο πράγματα:
- Τα "Αθηναϊκά Νέα" και το "Ελεύθερον Βήμα" έχασαν τα επίθετά τους μετά την Κατοχή. Γιατί άραγε;
- Το καλοκαίρι του '65, στην τρίτη φάση της αποστασίας, ο μικρονοϊκός μονάρχης αποφασίζει να αναθέσει την πρωθυπουργία στον Στέφανο Στεφανόπουλο. Οι εφημερίδες "Μακεδονία", "Το Βήμα", "Τα Νέα" μοιράζουν το πρωτοσέλιδο οκτάστηλο στη μέση και το ένα τετράστηλο είναι σαφώς υπέρ του νέου ανακτορικού τζουτζέ. Επακολουθεί η θλιβερή καύση των εφημερίδων από έξαλλους νέους, πασίγνωστους νεολαίους της ΕΔΗΝ (του Γ. Παπανδρέου Α') και έπεται η αυτόματη επαναφορά των εντύπων στον «δημοκρατικό» χώρο.

Το πλιάτσικο των συχνοτήτων

Όμως το μένος των όψιμων φιλομνημονιακών δημοσιογράφων έχει κυρίως να κάνει με τους τηλεοπτικούς σταθμούς κι ας μην το παραδέχονται.
Θυμίζω λοιπόν τα εξής:
Η τρικομματική κυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ (23 Νοεμβρίου 1989 - 11 Απριλίου 1990) μοίρασε τηλεοπτικές άδειες σε εκδότες, με μια προϋπόθεση: κανείς να μην κατέχει πάνω από το 20% των μετοχών. Έτσι, π.χ. το Mega είχε μετόχους τους κ.κ. Λαμπράκη, Τεγόπουλο, Μπόμπολα, Αλαφούζο, Βαρδινογιάννη. Σταδιακά άρχισαν τα «άλλα λόγια»: η μετοχική σύνθεση του Mega άλλαξε ραγδαία με είσοδο διαφόρων εταιρειών με ποικίλο αντικείμενο. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2012, η μετοχική σύνθεση ήταν: "Πήγασος" (Μπόμπολας) 27,92%, ΔΟΛ 22,11%, Benbay Limited 6,38%, BNP Paribas (Suisse) S.A. 4,88% και GS Bank, Προμηθέας GAS Α.Ε., Saran Holdings S.A., Premier Ltd με ποσοστά κάτω του 5%!
Ο Μίνως Κυριακού έστησε τον Ant1 και αργότερα αγόρασε την TV Μακεδονία, ενώ η οικογένεια Βαρδινογιάννη απέκτησε και το Star και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Η οικογένεια Αλαφούζου, αφού αγόρασε την ενημερωτική προίκα του Κοσκωτά ("Καθημερινή", πιεστήρια, ΣΚΑΪ κ.λπ.), έφυγε από το Mega και προχώρησε δυο φορές στην ίδρυση δικού της τηλεοπτικού σταθμού, με κάποιους μικρούς μετόχους.
Όσα ωραία η οικουμενική κυβέρνηση είχε επικαλεστεί για να μην κάνει δήθεν τους εκδότες πανίσχυρους, κατέρρευσαν λοιπόν πολύ γρήγορα.

Το νέο "κράτος"

Οι εργολάβοι, πετρελαιάδες, τραπεζίτες κ.λπ., που απέκτησαν τηλεοπτικές άδειες χωρίς να πληρώνουν κάτι για τις συχνότητες, έφτιαξαν το δικό τους κράτος μέσα στο κράτος. Και καμώνονται ότι θυμώνουν διότι το άλλο αμαρτωλό σώμα, το ΕΣΡ, παραχώρησε πανελλαδική άδεια στο κανάλι του άλλοτε ευνοούμενού τους, κ. Καρατζαφέρη.
Γιατί δεν μας λένε από πότε ανανεώνεται, παρά πάσα λογική και νομιμότητα, η εφτάχρονης διάρκειας άδειά τους;
Ακόμη και η κυβέρνηση Καραμανλή, που δήθεν πάλεψε το θέμα του «βασικού μετόχου», το έκανε για τα μάτια του κόσμου. Ήξερε ότι δεν θα περάσει από το επιχειρηματικό λόμπι που κάποιοι ονομάζουν ακόμη Κομισιόν.
Θα είχε λοιπόν ενδιαφέρον να μας πούνε οι έγκριτοι αρθρογράφοι των κορυφαίων εντύπων, πέραν του «Μήπως θέλει το μήνυμα και η πρότασή σας, κ. Τσίπρα, περισσότερη επεξεργασία;», αν ισχύουν ή όχι τα παραπάνω και πώς δικαιολογούνται; Αν πρέπει να πληρώνουν οι καναλάρχες για τις συχνότητες, αν πρέπει να τηρούνται οι νόμοι. Τόσο απλά...

Photo Copyright - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΥΓΗΣ

Εφοπλιστικά και...εθελοντικά!

Cogito ergo sum...

Βενιάμης. Θοδωρής (φτου, κακά!) Βενιάμης. Ντου γιου νόου Βενιάμης, γκάυς; Μιλάμε για τον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (Ε.Ε.Ε., όπως λεγόταν στην κατοχή η φασιστική γερμανοκίνητη αντισημιτική Εθνική Ένωσις Ελλάδος). Το εν λόγω μπουμπούκι μίλησε πρόσφατα, κατά την ετήσια γενική συνέλευση τής ΕΕΕ και είπε μερικά θαυμαστά πραγματάκια:

"Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ στην έντονη κριτική που ασκείται από μερίδα του ευρωπαϊκού τύπου κατά της ελληνικής εφοπλιστικής κοινότητας με κατηγορίες για ανεπαρκή φορολόγηση των κερδών της και μη συνεισφορά της στην επίλυση του αδιεξόδου της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται για υποκριτικά σχόλια, δεδομένου ότι ανάλογα φορολογικά καθεστώτα εφαρμόζουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές και μη χώρες, όχι μόνο για την εθνική τους ναυτιλία, αλλά και για την προσέλκυση ξένων εφοπλιστικών επενδύσεων. Μήπως επιθυμούν να στερήσουν από την Ελλάδα την πρωτοκαθεδρία στη διεθνή ναυτιλιακή κατάταξη;"

Να μεταφράσουμε σε απλά ελληνικά; Ρε μάγκες, τί μαλακίες μάς λέτε ότι στην Ελλάδα δεν  πληρώνουμε φόρους; Δηλαδή, σε ποιά χώρα πληρώνουμε, ρε γαμώτο; Αφού εμείς έχουμε το χαρτί στα χέρια μας κι εμείς κάνουμε τα κουμάντα, τί παπαριές ζητάτε; Να μας επιβάλει φόρους η Ελλάδα; Γίνονται αυτά; Τί σκατά φόρους να μας επιβάλει, από την στιγμή που μπορούμε να πάρουμε τα καράβια μας και να τα πάμε στην Μάλτα, στα Βανουάτου, στα Γκαλαπάγκος, στα νησιά Σολωμόντος ή όπου αλλού γουστάρουμε; Μαλάκες είμαστε να κάτσουμε εδώ και να πληρώνουμε; Θυμόσαστε τι σας είπε ο Ρέστης; "Θέλετε να μας φορολογήσετε; Βρείτε μας πρώτα και μετά μας φορολογείτε".

Να προχωρήσουμε την μετάφραση; Ρε σεις, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κάποιοι από μας έχουμε ακόμη εδώ τα καράβια μας; Τα έχουμε γιατί δεν πληρώνουμε δεκαράκι τσακιστό, γιατί καταργήθηκε το καμποτάζ, γιατί η ελληνική κυβέρνηση μάς έχει δώσει την δυνατότητα να απασχολούμε σκλαβάκια με τρεις κι εξήντα μεροκάματο και γιατί φροντίσαμε να γίνουν έτσι οι νόμοι ώστε να γαμάμε και να δέρνουμε δίχως να δίνουμε απολογία σε κανέναν. 

Αλλά ο Θοδωρής (φτου, κακά!) Βενιάμης είναι και μεγαλόκαρδος:

"Είμαστε σε ανοικτό, ειλικρινή και εποικοδομητικό διάλογο με την κυβέρνηση, προκειμένου το σύνολο του ελληνικού εφοπλισμού να προβεί σε εθελοντική οικονομική συμβολή στο προσεχές τριετές κρίσιμο διάστημα για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας."

Ωραια πράματα, έτσι; Τί είπε ο Βενιάμης, σε απλά ελληνικά; "Μιας και η κατάσταση έχει γίνει σκατά για τους έλληνες, το κουβεντιάζουμε με την κυβέρνηση να δούμε αν θέλουμε κι εμείς να δώσουμε το κατιτίς μας για να ανασάνει η οικονομία σας". Αμ πώς! Ξεχάστε αυτά τα "σοβιετικά" που ξέρατε και που έχετε βάλει και στο κωλοσύνταγμά σας, πως τάχατες ο καθένας πρέπει να δίνει σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Εδώ μιλάμε για ελεύθερη (ή φιλελεύθερη ή νεοφιλελεύθερη, το ίδιο κάνει) οικονομία, όπου ο καθένας -απ' αυτούς που έχουν- δίνει ό,τι γουστάρει και άμα του καυλώσει. Υποχρεωτικά πληρώνουν μόνον οι μαλάκες. Εμείς πάμε μόνο εθελοντικά. Κι άμα σας αρέσει.

Και ολοκλήρωσε ο πρόεδρος:

"Επισημαίνεται ότι οι εξελίξεις αυτές λαμβάνουν χώρα με βάση τον σεβασμό του παγιωμένου θεσμικού πλαισίου της ναυτιλίας, η συνταγματική κατοχύρωση του οποίου αποδεικνύει ότι η ναυτιλία έχει ιστορικά κριθεί εθνικό ζωτικό κεφάλαιο, μη διαπραγματεύσιμο και λόγω τούτου, αναγκαίο να διαφυλαχθεί από διακυμάνσεις στη νομοθετική πρωτοβουλία της εκάστοτε κυβέρνησης."

Κατανοητόν; Τί λέει ο Βενιάμης; "Μάγκες, τα φράγκα μας δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Συνεπώς, όποια κυβέρνηση κι αν διαλέχτε αύριο το πρωί να σας κουμαντάρει, μη μας σκοτίζετε τ' αρχίδια γιατί εμείς είμαστε κατοχυρωμένοι ιστορικά". Τί διάολο; Ολόκληρο Κανάρη, ολόκληρο Μιαούλη κι ολόκληρη Μπουμπουλίνα βγάλαμε. Τί θέλετε τώρα; Να βάλετε χέρι στα κεκτημένα 180-τόσων χρόνων;

Αυτά ακούει ο Μουσουρούλης και κατεβάζει τα βρακιά του, αυτά ακούει κι ο Σαμαράς και στήνεται στα τέσσερα. Προς θεού, μη κάνουμε κάτι κακό και θυμώσουν οι εφοπλιστάδες και πάρουν τα καράβια τους!

Μόνο που δεν καταλαβαίνω τί στον διάολο κερδίζω εγώ, ο απλός έλληνας πολίτης, από τα καράβια των εφοπλιστάδων. Φόρους; δεν πληρώνουν. Επενδύσεις; παπάρια, αφού τα καράβια τους τα χτίζουν στην Κίνα και στην Κορέα, ενώ τα δικά μας καρνάγια κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Δουλειά; κάτι μπαγκλαντεσιανούς και κάτι νιγηριανούς παίρνουν στην δούλεψή τους. Κι αν καμμιά φορά ξεστρατίσουν και πάρουν κι εμένα, με "πληρώνουν" μ' ένα ξεροκόμματο και μια κονσέρβα όλο κι όλο. Ας μου πει κάποιος, επί τέλους, τι στα κομμάτια θα μου λείψει αν σηκώσουν στα καράβια τους παναμέζικη σημαία.

Άει στον διάολο, συγχίστηκα πάλι σήμερα...

Οι δύο Ελλάδες (ή αλλιώς η Κρίση δεν είναι για όλους)...

jungle-report...

Οι Έλληνες θαυμάζουν τη σωτηρία της Ελλάδας από την τρικομματική κυβέρνηση. Στο τύμπανο ο Ν. Μιχαλολιάκος

Όταν ΣΣΕ σημαίνει μόνο Σκόρπιες Σκέψεις Εορτών (τι νομίζατε;)

Μέσα στις γιορτές και ενώ κολυμπούσαμε σε έναν ωκεανό αντιφατικών διαχεόμενων μηνυμάτων, είτε αισιοδοξίας είτε κατήφειας και απελπισίας, έτυχε να διαβάσω κάποια αποτελέσματα και κάποια πεπραγμένα Ελλήνων, τα οποία ήταν εκ διαμέτρου αντιφατικά με την συνολική εμπειρία του ελληνικού λαού τα τελευταία 4 χρόνια. Είναι τόσοι αυτοί που πλουτίζουν σήμερα στην Ελλάδα της «Κρίσης» και τόσο όμοιοι ως προς τη δραστηριότητα τους  που με έβαλαν πολλές φορές σε υπαρξιακό δίλημμα και σε αμφισβήτηση της ικανότητας μου να κατανοώ τη ζωή. Τελικά όμως το δίλημμα είχε καθαρή απάντηση. Ή είσαι άνθρωπος και το υπερασπίζεσαι καθημερινά ή αποκτηνώνεσαι. Από το τι διαλέγεις τελικά κρίνεσαι και μάλιστα από την ίδια σου τη συνείδηση (αν δεν την έχεις σκοτώσει ήδη)

Είναι λίγο ξινό να ανακαλύπτεις εκ νέου πως ο κοινωνικός ιστός της χώρας (αυτός για τον οποίο όλοι κόπτονται στ’ αλήθεια ή στα ψέματα)  είχε καταρρεύσει εδώ και χρόνια, προετοιμάζοντας την παράσταση για «δύο Ελλάδες» εκείνη με τη βίλα και τα φανταχτερά φορέματα και την άλλη, την εκπορνευόμενη (με προαγωγό τον προσποιούμενο τον  πρωθυπουργό της) τη ρακένδυτη και τη δίχως παρόν και μέλλον. Αυτή που υπάρχει στα δελτία ειδήσεων, στα πρωτοσέλιδα, στις λίστες Λαγκάρντ ή τις λίστες συσσιτίων, αυτή που αυτοκτονεί και αν δεν αυτοκτονεί, κλαίει καθημερινά σκοτώνοντας την ίδια την ψυχή της.
Μου προκαλεί αλλεργία, κνησμό, φτέρνισμα και αηδία, το άκουσμα της λέξης «Κρίση», ειδικά όταν συνοδεύεται από το προσδιοριστικό επίθετο «Οικονομική» μπροστά της. Είχα μάθει –ή με είχαν μάθει- πως όταν μία χώρα και η κοινωνία της διέρχεται κρίση, αυτό ισχύει για όλους τους πολίτες, αλλιώς δε θα μιλούσαμε για γενικευμένη κρίση αλλά για μεμονωμένη. Και όμως. Αυτό που ονομάζουν ελληνική κρίση είναι μόνο μία αναδιανομή πλούτου. Μία βίαιη αναδιανομή πλούτου προς τα πάνω. Από τους φτωχούς στους πλούσιους. Με λίγα λόγια μία κρίση των φτωχών προς όφελος των πλουσίων.
Εδώ και 4 σχεδόν χρόνια, η «κρίση» έχει αναδιαμορφώσει τη χώρα, έχει ξεθεμελιώσει κατακτήσεις των τελευταίων 200 σχεδόν ετών, έχει διαλύσει ζωές, έχει καταστρέψει σπίτια και οικογένειες και οι «ιθύνοντες νόες» είτε «κατανοούν» είτε «προσπαθούν» είτε οργανώνουν τη μετάβαση στη «νέα Ελλάδα», μιλώντας και προπαγανδίζοντας πάντα το ψευδώς εθνικό, πρόβλημα και παραβλέποντας σαν εξωγήινοι το ότι βρίσκονται σε μία αν όχι ύποπτη τότε ξεκάθαρα ένοχη,  συμπόρευση με άνομες πολιτικές, εχθρικές προς το λαϊκό και συνεπώς και προς το εθνικό,  συμφέρον. Μάλιστα, δεν ντρέπονται να καμαρώνουν κάθε φορά που τα αφεντικά τους,  τους καλούν στο σαράι τους για να τους δώσουν τις περαιτέρω οδηγίες για την επίτευξη της μεγαλύτερης δυνατής καταστροφής της χώρας που είχε την ατυχία –ή συνάντησε την αδικία- να βρεθεί στα χέρια τους. Μόλις χθες, καμάρωναν τα «ελληνικά ΜΜΕ» για τον προγραμματισμό επίσκεψης Σαμαρά στη Γερμανία σε συνέδριο, οργανωμένο από μεγάλο Γερμανικό εκδοτικό όμιλο, προκειμένου να πείσει τους Γερμανούς επιχειρηματίες, να επενδύσουν στην Ελλάδα. Να επενδύσουν γιατί, όπως θα τους εξηγήσει ο παριστάνων τον πρωθυπουργό, τώρα έχουν συμφέρον αφού έκανε τη χώρα μία εργασιακή κόλαση, πάντα προς όφελος των κεφαλαιούχων. Τώρα, θα τους πει, η εργασία πέθανε. Είναι η ώρα που οι επιχειρήσεις σας θα ανθίσουν. Ούτε μισθούς πληρώνετε, ούτε ασφάλειες, ούτε φόρους. Μόνο κέρδη θα έχετε. Και αν κάτι δεν πάει καλά, εδώ είμαστε. Θα νομοθετήσουμε αναλόγως και θα είστε και πάλι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, να απολαύσετε τα κέρδη σας, στην Ελβετία, στις Βερμούδες ή στα νησιά Κέυμαν ή σε όποιον άλλο φορολογικό παράδεισο γουστάρετε.
Και τα ΜΜΕ -αυτά τα πατσαβούρια που ατυχώς ονομάζουμε ΜΜΕ στην Ελλάδα- θα καμαρώνουν και θα προβάλλουν στις τέσσερις γωνίες της χώρας το κατόρθωμα του μέγα ηγέτη, αποσκοπώντας –δικαιολογημένα αν κρίνουμε από την κατάσταση- στην εμπέδωση της αλήθειας που βολεύει, στις αποχαυνωμένες λαϊκές μάζες.
Η ίδια Ελλάδα που πουλάει το σώμα της και το μέλλον των παιδιών της, με προαγωγό τον πρωθυπουργό της, σε «σοβαρούς επιχειρηματίες και υποψήφιους επενδυτές» που μοιάζουν πιο πολύ με σεξοτουρίστες, η ίδια εκείνη Ελλάδα διαθέτει μία οικονομική πρωτιοά παγκοσμίως, αλλά μόνο στα χαρτιά και μόνο αναγραφόμενη ως τόπος καταγωγής εκείνων που πράγματι κατέχουν την πρωτιά αυτή. Η πρωτιά αφορά τη ναυτιλία και πιο συγκεκριμένα:
1.    ο στόλος που κατέχουν Έλληνες (αλλά δε σημαίνει πως είναι και ελληνικός) είναι 2η δύναμη παγκοσμίως
2.    ο στόλος που κατέχουν Έλληνες (αλλά δε σημαίνει πως είναι και ελληνικός) είναι 1η δύναμη στην ΕΕ
3.     ο υπό ελληνική σημαία στόλος (αλλά που δε σημαίνει πως είναι και ελληνικός) είναι 6η δύνα­μη παγκοσμίως
4.    Οι Έλληνες εφοπλιστές δια­κινούν σημαντικό μέρος των θαλάσσιων μεταφορών εμπορευμάτων και πε­τρελαίου προς τις ΗΠΑ.
5.    Οι Έλληνες εφοπλιστές και ο στόλος τους ως μέρος του Διεθνούς Κεφαλαίου αποτελούν  το μοναδικό τμήμα του Εγχώριου  Κεφα­λαίου που διαπραγματεύεται από θέση ισχύος μέσα στην ΕΕ. (Οι τράπεζες είναι τα «κορίτσια» της ΕΚΤ)
Το ίδιο κομμάτι αυτού του Εγχώριου Κεφαλαίου, λειτουργεί κυρίως ως κομμάτι του Διεθνούς Κεφαλαίου αφού έχει εδώ και χρόνια απεμπολήσει κάθε δεσμό με τη χώρα, αφού είναι γνωστό πως το Κεφάλαιο δεν είχε ούτε θα έχει ποτέ πατρίδα. Και δεν είναι μία θλιβερή  διαπίστωση αυτό, ούτε το βλέπει κανείς σαν μία πλούσια βιτρίνα ζαχαροπλαστείου σε καιρό λοιμού. Είναι ένα αποτέλεσμα που σημειώθηκε και με τη βοήθεια του λαού που σήμερα τιμωρείται γιατί δεν στάθηκε ποτέ στο ύψος του και δεν διεκδίκησε, έστω λίγα ψίχουλα από τον πλούτο που ο ίδιος παρήγαγε δουλεύοντας στα μέσα που αυτοί νόμιμα ή νομότυπα, κατείχαν.
Δεν είναι μόνο το προκλητικό αφορολόγητο των εφοπλιστών, με την –ψευδή- δικαιολογία πως αν φορολογηθούν θα κατεβάσουν τις ελληνικές σημαίες και θα φύγουν από τα ελληνικά νηολόγια.  Είναι και μία σειρά από άλλους λόγους που με το ισχύον απάνθρωπο και αντικοινωνικό οικονομικό σύστημα, προκαλούν το κοινό αίσθημα και επιτείνουν την αίσθηση αδικίας, των λίγων προς τους πολλούς.
Ξεκινάμε από τους μισθούς πείνας για τους ναυτεργάτες αλλά και την ανεργία που καλπάζει στον κλάδο. Μοιάζει να είναι απαραίτητα συστατικά για την ανάδειξη της «ελληνικής» ναυτιλίας σε κορυφαία στον κόσμο. Αλλά δεν είναι. Πολύ σημαντικότερο στοιχείο είναι η ικανότητα και η δεξιότητα των Ελλήνων ναυτικών και ναυτεργατών, οι οποίοι κουβαλώντας μία τέχνη και μία παράδοση πολλών αιώνων, είναι αποτελεσματικότατοι την εργασία τους. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς
Μετά, μπορούμε να δούμε και τη συμμετοχή του τμήματος αυτού του Διεθνούς αλλά και Εγχώριου Κεφαλαίου, στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας. Ενώ το διάστημα Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2012 οι –στο όνομα και μόνο- Έλληνες εφοπλιστές επένδυσαν 7,733 δισεκατομμύρια δολάρια στην αγορά ή την  κατασκευή πλοίων (3,80 δισεκατομμύρια για την κατασκευή και κάπου 3,93 για αγορά) την πρωτοκαθεδρία στις παραγγελίες έχει η Κίνα. Σε περίοδο που η χώρα βασανίζεται από την ανέχεια, το κομμάτι της οικονομίας της εκείνο που έχει στηρίξει ο ελληνικός λαός με το χάρισμα των φόρων που θα του αναλογούσαν, γυρίζει το κεφάλι αλλού και απλά «κάνει αγαθοεργίες» προσφέροντας ελεημοσύνη που και αυτή αμφισβητείται αφού πλήθος διαμεσολαβητών αναλαμβάνουν (προφανώς με το αζημίωτο) τη διανομή της.
Αν πάλι, το υπερεθνικό (το μέρος εκείνο που καλείται και ελληνικό) Εφοπλιστικό Κεφάλαιο αποφασίσει να «επενδύσει» στη χώρα, θα το κάνει με την ταυτόχρονη ικανοποίηση των απαιτήσεων του για φθηνή (φτηνό να είναι και ότι να’ ναι) κατασκευή που αν υπολογίσουμε και το κόστος υλικών και το κέρδος του ναυπηγείο, θα οδηγήσει πάλι σε εξαχρείωση των άμεσων παραγωγών (των εργατών). Δεν έχει σημασία τελικά από πού είναι ο επενδυτής. Από όπου και να είναι, όσο το σύστημα θα του το επιτρέπει θα επιβάλει συνθήκες γαλέρας για τους εργαζόμενους στην «επένδυση του».
Ακόμα και αν (το καλούμενο και ελληνικό) εφοπλιστικό κεφάλαιο βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των 10 κρατών που επιχειρηματίες τους βρίσκονται στις πρώτες θέσεις στις αγορές, αυτό δε σημαίνει τίποτα ούτε για τη χώρα ούτε για τον λαό της. Απόδειξη πως οι άνεργοι ναυτεργάτες είναι περίπου 12.000 στην Ελλάδα και μάλιστα αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς. Τα επίσημα στοιχεία, λένε άλλα αλλά ως γνωστόν, τα επίσημα στοιχεία είναι απλά …επίσημα. Τα επίσημα στοιχεία χρησιμοποιούνται και για τη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας (κάπου 300 ευρώ) και γι’ αυτό μόνο το 20% των επίσημα ανέργων ναυτεργατών, το λαμβάνει.
Και γι’ αυτόν τον κλάδο, τον τόσο εξόφθαλμα αδικημένο, τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ εξασφαλίζουν μία από τις καλύτερες θέσεις στις επιθέσεις τους προς κάθε κινητοποίηση εργαζομένων. Ποιος δε θυμάται τα πάνελ που έφτιαχναν κατά τη διάρκεια της απεργίας της ΠΝΟ με ναυτεργάτες από τη μία μεριά και «Αγρότες της Κρήτης» από την άλλη, με σχολιαστές, γλοιώδη αποβράσματα, δουλάρια των εφοπλιστών, για να ενεργοποιήσουν τον κακώς εννοούμενο κοινωνικό αυτοματισμό, εναντίον των απεργών. Το τέρας της  σύμφυσης εφοπλιστικού και μιντιακού Κεφαλαίου εναντίον το δίκιου του εργαζόμενου. Και ο νικητής πάντα ο ίδιος. Ας μου συγχωρεθεί η εκτεταμένη αναφορά στο κομμάτι του πλούτου που θα προερχόταν από τη ναυτιλία σε άλλες συνθήκες και αυτούς που το ρουφάνε σήμερα, αλλά είναι περίτρανη απόδειξη πως οι κρίσεις είναι για τους μικρούς.
Άλλοι κάτοικοι της πλούσιας Ελλάδας (οι ομότεχνοι)
Στην πλούσια Ελλάδα κατοικούν και οι τράπεζες. Είναι οι μόνες επιχειρήσεις που και έξω να  πέσουν, όσο και να κακοδιαχειριστούν,  όσα και αν ξοδέψουν σε καθρεφτάκια και ανοησίες, έρχεται ο νόμος -αυτός που οι ίδιοι φτιάχνουν- και επιβάλει στο φορολογούμενο λαό (την άλλη, την εκπορνευόμενη από τον σεμνυνόμενο πρωθυπουργό-προαγωγό της) να πληρώσει τη ζημιά και να διατηρήσει τα κέρδη της πλούσιας. Αυτό δε ζούμε καθημερινά τον τελευταίο καιρό και μάλιστα με τον μπαμπούλα της «χρεοκοπίας» (της δικής τους χρεοκοπίας);
Από το πρώτο μνημόνιο, η πλούσια Ελλάδα έχει εισπράξει σε βάρος της φτωχής, αθροιστικά περίπου 400 δισεκατομμύρια ευρώ από τα οποία κράτησε την απαίσια αμοιβή της και πλήρωσε και τα αφεντικά της στο εξωτερικό ή το εσωτερικό, αφαιρώντας τον πλούτο αυτό από τη φτωχή Ελλάδα.
Στην παρασκιά των γεγονότων υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι που θησαυρίζει. Αυτό το κομμάτι δεν έχει την τέλεια κάλυψη μίας εφοπλιστικής εταιρίας ή τους αρχαιοπρεπείς κίονες ενός τραπεζικού ιδρύματος αλλά σαν πλάσμα του ημίφωτος, σέρνεται σε μικρούς σκιερούς και υγρούς χώρους, υπόγεια ή και ορόφους παλιών πολυκατοικιών και τρέφεται με χρυσό και άργυρο. Το διαβόητο επάγγελμα του αργυραμοιβού, το επάγγελμα του κατεξοχήν ελόβιου οργανισμού, γνωρίζει άνθηση. Η ανάγκη του ενός είναι ευκαιρία του άλλου. Δεν γνωρίζουν όμως αυτοί οι οργανισμοί πως βρίσκονται στην ίδια Ελλάδα με τα θύματα τους και αργά ή γρήγορα έρχονται τα μεγάλα αρπακτικά της οπλούσιας Ελλάδας και του βάλτου για να τα καταναλώσουν ως μεζέδες. Το κοινωνικό τους έργο τότε θα λάβει τέλος*
Οι εφοπλιστές και οι τράπεζες αποτελούν  ένα κομμάτι της μίας, της πλούσιας Ελλάδας. Δεν έχει καμία σημασία αν οι τράπεζες εισπράττουν απευθείας από το λαό την ντροπιαστική αμοιβή τους ή οι εφοπλιστές την εισπράττουν έμμεσα. Και οι δύο Αποτελούν παράσιτα στο σώμα του λαού.   Ας πάμε και στον λαό, τον ασθενή αυτόν που είναι το σώμα και η ψυχή της άλλης Ελλάδας. Της Ελλάδας  στην οποία ζούμε όλοι μας (οι περισσότεροι μας)
Η άλλη Ελλάδα
Στην φτωχή και εκδιδόμενη (με προαγωγό τον πρωθυπουργό της)  Ελλάδα και λόγω των ανισοτήτων και των αντιφάσεων που είναι ορατές από όλους και των κινδύνων που αυτές δημιουργούν για την άλλη, την πλούσια και ανέφελη Ελλάδα, καλλιεργήθηκε μία Πέμπτη Φάλαγγα, η οποία να διατηρεί του εξαθλιωμένους ήσυχους και χριστιανικά καρτερικούς, προσμένοντας το θαύμα, με την συνεχή προβολή της εμβληματικής φράσης «η Ελλάδα θα τα καταφέρει». Αλλά δεν έμειναν μόνο σ’ αυτό. Η γκεμπελική προπαγάνδα χρειαζόταν και βοήθεια για τους μη ευκολόπιστους.  Για την αντιμετώπιση των μη ευκολόπιστων, αξιοποιήθηκε το κοινωνικό περιθώριο και όσοι ζουν μέσα σ’ αυτό.
Πρώτα το περιθώριο έπρεπε να κάνει ένα μπάνιο, καυτό κατά προτίμηση για να εξαφανίσει την οσμή απανθρωπιάς από πάνω του. Έτσι με ένα κοινοβουλευτικό ντους, η σύμφυση Τραπεζικού-Βιομηχανικού-Εφοπλιστικού-Εκδοτικού Κεφαλαίου, εξασφάλισε την απαιτούμενη καθαριότητα (μόνο όση χρειαζόταν) για τους εκλεκτούς του περιθωρίου. Η πλούσια Ελλάδα είχε ξαναπειραματιστεί στη χρήση του περιθωρίου για την ανεύρεση συμμάχων κατά της εκπορνευόμενης χώρας αλλά τότε ήταν σε συνθήκες εργαστηρίου και συν τοις άλλοις, το πειραματόζωο είχε και περιττές φιλοδοξίες. Και γι’ αυτό το άλλαξε.
Μετά «διαπιστώνοντας» ή κατασκευάζοντας ή και αναδεικνύοντας πραγματικά γεγονότα, ανάγοντας τα σε θέματα πρώτης γραμμής εξαφανίζοντας τις αιτίες πίσω τους, έφτιαξαν το σκηνικό που χρειαζόταν το περιθώριο για να δράσει. Και μετά το έβγαλαν στη σκηνή χωρίς κανείς να διαμαρτυρηθεί για την ασχήμια αφού όλοι πια, είχαν συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος. Και το τέρας άρχισε να μιλάει εκτός από το να τρώει ανθρώπους. Και ο λόγος του ήταν «λογικός» ήταν «νουνεχής» ενώ παράλληλα συνέχιζε να τρώει ανθρώπους υπενθυμίζοντας σε όλους τι παθαίνει όποιος δε συμφωνεί. Διατήρησε βέβαια τη διάκριση μεταξύ επίθεσης και «ξεκαρφώματος», τηρώντας τη συμφωνία με τους γονείς του.
Η Ελλάδα μας, η ρακένδυτη εκπορνευόμενη (με προαγωγό τον σεμνυνόμενο  πρωθυπουργό της και με μια τσατσά στουρνάρι) ποτέ δεν είχε σχέση με την άλλη Ελλάδα, εκέινη του κέρδους και του πλούτου. Ούτε και με εκείνη του απάνθρωπου φασισμού που είναι η άλλη όψη του ίδιου σιχαμένου νομίσματος. Και όμως, η Ελλάδα του πλούτου και της ισχύος, εισέβαλε μέσα στην άλλη, τη φτωχή, όχι για να την κάνει πλούσια αλλά να την φτωχύνει περισσότερο. Να τη φτωχύνει περισσότερο, ηθικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά, συνειδησιακά και τέλος και οικονομικά, αποκομίζοντας υπέρ του πλούτου ακόμα περισσότερο πλούτο. Τίποτα άλλο. Μόνο περισσότερο πλούτο.
Τα δικά μου είναι  δικά μου και τα δικά σου είναι και αυτά δικά μου, επίσης. Και το χειρότερο δεν είναι πως το ισχυρίζεται η πλούσια Ελλάδα. Το χειρότερο, είναι πως συμφωνεί και η φτωχή.

*Από συνέντευξη αργυραμοιβού στη ΝΕΤ

Κουλούρι δίχως απόδειξη...

Cogito ergo sum...

Καταλάβατε τι είναι αυτό που φταίει για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας ή πρέπει να το ξαναπούμε; Φταίει η φοροδιαφυγή! Αυτή είναι η γάγγραινα που ταλαιπωρεί το ταλαίπωρο κορμί τής χώρας μας, τελεία και παύλα. Και δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα αν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι πρέπει να ζητάμε πάντοτε απόδειξη για οποιαδήποτε αγορά κάνουμε και για οποιαδήποτε υπηρεσία λαμβάνουμε.

Το καταλάβατε, επί τέλους; Μην περιμένετε αύξηση στους μισθούς σας αν ο κυρ-Μήτσος ο φούρναρης δεν μάθει να κόβει απόδειξη ακόμη και για το τελευταίο κουλούρι Θεσσαλονίκης που πουλάει. Μην ελπίζετε ότι θα πάψουν να κατρακυλάνε οι συντάξεις σας αν η Βούλα η κομμώτρια δεν χτυπάει στην ταμειακή της μηχανή ακόμη και το τελευταίο χτένισμα που κάνει. Μην ονειρεύεστε ανάκαμψη στα οικονομικά σας αν επιμένετε να αναθέτετε τα ιδιαίτερα της κόρης σας στον κάθε τυχάρπαστο φοιτητάκο που δεν κόβει αποδείξεις. Και, βέβαια, παραδεχτείτε τις δικές σας ευθύνες για την κατάντια αυτού του τόπου, εφ' όσον προσπαθείτε να πετύχετε φτηνότερο νοίκι για την γκαρσονιέρα τού φοιτητή κανακάρη σας, προτείνοντας στον ιδιοκτήτη να μη σας κόβει αποδείξεις για τα νοίκια.

Το καταλάβατε τώρα το μέγεθος του προβλήματος της φοροδιαφυγής; Μπράβο! Και το πιστέψατε; Τρομάρα σας...

Ρε σεις, ποιος την γαμεί την φοροδιαφυγή όταν υπάρχει η νόμιμη φοροαποφυγή; Ψωνίσατε ποτέ από τον Βασιλόπουλο τον ΆλφαΒήτα δίχως απόδειξη; Όχι βέβαια. Άρα ο ΑλφαΒήτας πληρώνει τους φόρους του κανονικά, έτσι; Μάλιστα. Κανονικώτατα! Ο άνθρωπος είναι νομιμώτατος και πληρώνει μέχρι δεκάρας όσα προβλέπει ο νόμος να πληρώσει. Μόνο που ο νόμος προβλέπει για τον ΑλφαΒήτα λιγώτερα απ' όσα προβλέπει για την κοπέλλα που κάθεται στο ταμείο και κόβει τις αποδείξεις.

Ταξιδέψατε ποτέ με βαπόρι ή με αεροπλάνο δίχως να κόψετε νόμιμο εισιτήριο; Φυσικά και όχι. Άρα οι εφοπλιστές και οι αεροπλανάδες πληρώνουν τους φόρους τους κανονικά, ε; Καμμιά αντίρρηση. Μόνο που τα "κανονικά" τους είναι ψίχουλα μπροστά στα "κανονικά" των μούτσων τους ή των αεροσυνοδών τους.

Κι ακόμη, μήπως κάνατε ποτέ οποιοδήποτε αλισβερίσι με οποιαδήποτε τράπεζα δίχως να σας κόψουν χαρτί; Οπωσδήποτε όχι. Άρα οι τράπεζες δηλώνουν και την τελευταία τους δεκάρα και, συνεπώς, πληρώνουν τους φόρους τους κανονικά, έτσι; Χμμμ.. Λογικά, εδώ πρέπει να γελάσουμε αλλά η φάση δεν βγάζει γέλιο.

Να σας θυμίσω τον ντόρο που έγινε πρόσφατα με τα εισοδήματα που δήλωσαν κάποιοι καλλιτέχνες, π.χ. η Βίσση; Θυμάστε πόση φασαρία έγινε στα κανάλια επειδή η Αννούλα δήλωνε -λένε- πενταροδεκάρες; Ε, λοιπόν, η Αννούλα δεν έκανε καμμιά φοροδιαφυγή και ήταν απολύτως νόμιμη. Μόνο που δεν είναι μαλάκας, να τραγουδάει ως Αννούλα σκέτη. Όπως κι ο Πρετεντέρης δεν είναι μαλάκας να λέει τις παπαριές του ως Πρετεντέρης σκέτος. Έχουν στήσει από μια εταιρεία ο καθένας κι έτσι η μεν Αννούλα τραγουδάει ως Αννούλα ΟΕ ο δε Πρετεντέρης παπαρίζει ως Πρετεντέρης ΕΠΕ. Βλέπετε, ως εταιρείες φορολογούνταν με 20% ενώ σκέτοι θα φτάνανε 45%.

Πάντως, ο Στουρνάρας το έπιασε το κόλπο. Σου λέει, λοιπόν: αφού πάω τον φόρο των εμπόρων και των ελεύθερων επαγγελματιών στο 26% και στο 33%, κάτσε να πάω και τον φόρο των ομόρρυθμων και των ετερόρρυθμων εταιρειών στο ίδιο ύψος, να μάθουνε τα κωλόπαιδα να μη μου στήνουν εταιρείες. Σωστός ο Στουρνάρας. Μόνο που ομόρρυθμες κι ετερόρρυθμες εταιρείες στήνουν τα λιγούρια. Οι πιο ψαγμένοι στήνουν ΕΠΕ και οι αφράτοι στήνουν Ανώνυμες. Και ο φόρος των ανωνύμων μπορεί να πέσει ακόμη και στο 10%, την ώρα που ο φόρος του κάθε μαλάκα μισθωτού μπορεί να καβαντζάρει και το τετραπλάσιο...

Συνεπώς, όλο αυτό το νταβαντούρι περί φοροδιαφυγής δεν ακουμπάει καν εκείνους που κονομάνε χοντρά. Όλοι αυτοί κόβουν αποδείξεις κανονικά. Δεν είναι ηλίθιοι οι άνθρωποι. Αφού μπορούν να γλιτώσουν φόρους νόμιμα (και ηθικά, μη σου πω), γιατί να παρανομήσουν; Κι αν κάποια στιγμή θεωρήσουν ότι ακόμη κι έτσι πληρώνουν πολλά, στήνουνε και μια οφ-σορ και καθαρίζουνε. Νόμιμα πάντα!

Κι άιντε τώρα εσύ να με πείσεις ότι για τα χάλια μας φταίει το δίχως απόδειξη κουλούρι τού κυρ-Μήτσου...

Δολοφονημένες Μέρες...

Αλέξης Καζαντζίδης, απο το intellectum...

Ο πάλαι ποτέ πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου ήθελε κυβέρνηση με άφθαρτους και γυμνασμένους. Ήθελε οικολογία, εταιρική ευθύνη, μοντέρνα εργαλεία στη διαχείριση. Η «ουτοπία», όμως, που έχτισε με τους εκατόγχειρες του Σκάι και του Μέγκα δεν του βγήκε. Για να κρατηθεί έπρεπε να συνθηκολογήσει με τους πλέον «χορτάτους». Να κάνει συμφωνίες για να μην καταποντιστεί δια παντός και αμετάκλητα. Να στοιχήσει τη θατσερική φράξια της αγοράς με την κομματική τάση στελεχών που θυσιάζουν και τη μάνα τους για ένα χιλιοστό υπουργικής καρέκλας.
Πήρε, λοιπόν, την εξουσία με τον ελιγμό του κατεργάρη, ο οποίος εξ επαγγέλματος παραπλανεί επ’ ωφελεία του το ποίμνιο που θέλει ηγέτη με σενάριο παροχών. Εστίασε προεκλογικά στη λέξη λεφτά. Αφού τα λεφτά αρέσουν πάντα. Κι αυτό διότι λίγα χρόνια πριν τον Σημίτη, ο οποίος έστησε εκσυγχρονισμό, ημιαπασχόληση και κοινωνικό αυτοματισμό, οδήγησε στη διαφθορά γενναίο τμήμα της μεσαίας τάξης που αγόραζε και πουλούσε λεφτά με τα λεφτά. Της μεσαίας τάξης που για να συρρικνωθεί και να κάτσει στ’ αυγά της έπρεπε πρώτα να φουσκώσει σαν παγώνι και να συντηρήσει μπετόβεργες για πανωσήκωμα.
Τα πρώτα δάνεια πέσανε στα στεγαστικά και τις προσδοκίες των πολλών κυβικών. Τα ψιλά γράμματα είχαν φαρμάκια και μια εντροπία προς την πηγή των αποφάσεων. Η χώρα μας στήθηκε πάνω στα δάνεια και τον θαυμασμό των ξένων γι’ αυτό που υπήρξε κάποτε. Στη νεότερη ιστορία χρεωθήκαμε το δεσποτισμό της άποψης που είχαν οι ξένοι για μας. Απείθαρχοι αλλά και πειθαρχημένοι. Εξεγερμένοι αλλά και λούμπεν.
Άλλωστε, οι τραγωδίες συχνά επωάζονται απ’ τις κοινωνίες που θέλουν να τις αποφύγουν. Ένας λαός, ο οποίος πληρώνει με αίμα περιοδικά την τύχη ή την ατυχία να γεννηθεί σε σταυροδρόμι πολιτισμών, φυσικής ομορφιάς και πλούτου. Δύσκολα παίρνει κάποιος μυρουδιά πως διανύουμε το τελευταίο στάδιο ενός κόσμου που τον διαχειρίζεται αυτός που χρειάζεται τις μάζες για να μπορεί να υπάρχει εκείνος και μόνο. Μια δράκα που ανακυκλώνει και ανακυκλώνεται. Που κρατήθηκε με τη συνδρομή μιας διανόησης-γελωτοποιός, εν πολλοίς, της αυλής. Που «είδε μακριά» επινοώντας παρδαλές αριστεροσύνες (βλέπε «Αριστερά της ευθύνης»). Που χάιδευε όσους ήθελαν το ονοματάκι τους στα βιβλία ιστορίας και στα εγκώμια κάποιων δήμιων της γραφής. Που, στο τέλος, καίει την ισχύ των ίδιων των δυνάμεων της.
Ζούμε πια το ζενίθ του θεάματος. Επινοήθηκε ακόμη κι η συντέλεια του κόσμου σε απ’ ευθείας μετάδοση μόνο και μόνο για να ερεθίσει την ψυχοτρόπο ανάγκη του πλήθους. Οι μαυραγορίτες της κατοχής, όταν κάποιος τους έψεγε για τη συμπεριφορά τους, αντιδρούσαν λέγοντας πως  πόλεμος είναι ευκαιρία. Πράγματι ο πόλεμος ήταν ευκαιρία γι’ αυτούς. Αφού μπόρεσαν ως κατσαρίδες να επιβιώσουν μέσα στον κοινωνικό τους βόθρο, έγιναν μετέπειτα βιομήχανοι, εφοπλιστές, και πολιτικές οικογένειες. Έγιναν ιδιοκτήτες ΠAE, χορηγοί, ευεργέτες. Στις αποθήκες του Παπαστράτου ξεψύχησαν μπόλικοι φθισικοί μα ο Παπαστράτος είναι ευεργέτης για τους Αγρινιώτες. Ο Ωνάσης βούλιαζε τα καράβια του για να αρμέγει τις ασφάλειες, μα οι Λευκαδίτες του χτίσανε άγαλμα.
Σήμερα, αναπολούμε αυτούς τους μονοφυσίτες του πλούτου μιας και οι απόγονοι τους έγιναν πιο στυγνά κυνικοί. Χτίζουν μηχανισμούς, ιδρύματα,  υπερόπλα. Φτιάχνουν τους Παπανδρέου της αγοράς και τις Μπίστηδες της Αριστεράς με τα απωθημένα και τις φροϋδικές σούστες. Στρατολογούν την αύρα και την ξινίλα διορισμένων απ’ τα γεννοφάσκια σε μηχανισμούς για να ξεκοιλιάσουν παιδεία, εργασία και λοιπά άλλα.
Για να αναγνωρίσεις, όμως, τώρα, έναν μαυραγορίτη αρκεί να ακούσεις απ’ τα χείλη του ότι η κρίση είναι ευκαιρία. Σαν να λες πως ο καρκίνος είναι ευκαιρία για τους καρκινοπαθείς ή το σύνδρομο καπόζι είναι ευκαιρία για τους οροθετικούς. Η κρίση είναι πράγματι ευκαιρία για το αρπαχτικό που σου κλέβει το μισό μισθό, που σε χαρατσώνει, σε εξευτελίζει, σε φτύνει στα μούτρα. Διότι τα χρήματα τα κομμένα και τα ραμμένα κάποιοι τα τρώνε και κάποιοι τα καταστρέφουν. Τα γκουρμέ και τα χρυσάφια τους, τα κότερα και οι ελεημοσύνες τους είναι τα οχτάωρα (και πλέον) της χαμένης νιότης της κάθε μάνας, τα εμφράγματα του κάθε πατέρα, το ξυλοκόπημα του κάθε θείου στην ασφάλεια και η μελαγχολία (ημών) των νέων για το σακάτεμα μιας ζωής.

Μύθος ή αλήθεια το εφοπλιστικό επιχειρηματικό δαιμόνιο;

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΛΑΚΟΓΙΩΡΓΟΥ* απο την Αυγη...

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, με αφορμή την κρίση της χώρας μας, αναπτύχθηκε μια έντονη συζήτηση σχετικά με τον ρόλο και την συμβολή των εφοπλιστών στην οικονομία της χώρας μας.
Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι στις διαδοχικές συναντήσεις του πρωθυπουργού με το Δ.Σ της ΕΕΕ συζητήθηκε η αύξηση της φορολογίας των εφοπλιστών με τη μορφή της έκτακτης ενίσχυσης για την επόμενη τριετία (και όχι με την κατάργηση των φοροαπαλλαγών και την αύξηση της φορολογίας σε μόνιμη σταθερή βάση με αλλαγή της υφιστάμενης νομοθεσίας).
Σε αυτήν τη σύντομη παρέμβασή μου θέλω να αναφερθώ και να απαντήσω στο γνωστό σλόγκαν που προβάλλουν και διαφημίζουν οι εφοπλιστές, οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι και τα παπαγαλάκια στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στα ΜΜΕ. Δηλαδή ότι η αλματώδης ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας, το λεγόμενο ναυτιλιακό θαύμα, οφείλεται στο επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ελλήνων εφοπλιστών!!!
Αυτή τη λαθεμένη και μακριά από την πραγματικότητα άποψη προσπάθησαν να προσπαθούν και σήμερα να την περάσουν στην κοινωνία για να γίνει αποδεκτή από αυτήν, να αποκτήσουν κοινωνικά και λαϊκά ερείσματα για να δικαιολογήσουν ότι ήταν και είναι απόντες από οποιαδήποτε αναπτυξιακή προσπάθεια του τόπου και της οικονομίας της χώρας μας.
Θα αναφερθώ για να απαντήσω σε αυτή την προκλητική επιχειρηματολογία εφοπλιστών, πολιτικών εκπροσώπων τους και σε όλους εκείνους που αναπαράγουν αυτήν την ψευδή εικόνα για να εξωραΐσουν τον ρόλο του εφοπλιστικού κεφαλαίου στη Ναυτιλία και στη χώρα μας γενικότερα.
Αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είδαμε τη θυελλώδη ανάπτυξη της ελληνικής ναυτιλίας από το 1950 και μετά. Αυτό είναι υποχρέωσή μου προκειμένου να αποτίσουμε φόρο τιμής στους χιλιάδες ναυτεργάτες που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας στο πλευρό των συμμάχων στη διάρκεια του πολέμου. Πάνω από 2.500 χιλιάδες Έλληνες ναυτεργάτες σκοτώθηκαν, πνίγηκαν ή σακατεύτηκαν στην διάρκεια αυτού του πολέμου.
Την περίοδο εκείνη οι εφοπλιστές έστειλαν τα παιδιά και τις οικογένειές τους στην αμερικανική ήπειρο γιατί στην Αγγλία κινδύνευαν να επιστρατευθούν, ενώ τις ανθρώπινες θυσίες των Ελλήνων ναυτεργατών τις μετέτρεψαν σε χρυσάφι. Πήραν τότε 27 εκατομμύρια πολεμική αποζημίωση (λίρες εκείνης της εποχής) για τα σαπιοκάραβα και τα πλωτά φέρετρα που οδηγούσαν στον υγρό τάφο τους Έλληνες ναυτεργάτες. Με μια κανονιά - όπως έλεγε και ο αείμνηστος ναυτεργάτης αγωνιστής Αντώνης Αμπατιέλος - μπορούσαν να βουλιάξουν, και έτσι χάθηκαν τα περισσότερα. Οι Εγγλέζοι μάλιστα τα χρησιμοποίησαν στην πιο επικίνδυνη γραμμή, αυτήν στον Βόρειο Ατλαντικό. Οι εφοπλιστές εισέπραξαν άλλα 13 εκατομμύρια λίρες από ναύλους και είναι άγνωστο πόσα εισέπραξαν τα πλοία τους που είχαν ξένη σημαία.
Οι εφοπλιστές πήραν τα 100 Λίμπερτυς με την εγγύηση της τότε κυβέρνησης πληρώνοντας μόνο το 25% της αξίας τους. Έτσι άρχισε το λεγόμενο ναυτιλιακό θαύμα. Το 1950 απελευθερώθηκαν οι 27 εκατομμύρια λίρες. Με αυτά τα λεφτά τα ζυμωμένα με τον ιδρώτα, τις θυσίες, το αίμα των ναυτεργατών και τον σπαραγμό των οικογενειών τους, φτιάχτηκε, οικοδομήθηκε και αναπτύχθηκε η ελληνική ναυτιλία.
Το θαύμα της ανάπτυξης της ελληνικής ναυτιλίας προβλήθηκε και προβάλλεται από την αστική προπαγάνδα σαν φαινόμενο που επιβεβαιώνει το σύστημα «της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας» και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος.
Τη μεταπολεμική περίοδο το κράτος υπηρέτης τους τούς έδωσε απίστευτα και προκλητικά προνόμια για να στηριχθεί και να εδραιωθεί το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο στην παγκόσμια ναυτιλία.
Τα προνόμια αυτά περιλαμβάνουν φοροαπαλλαγές (η Ελλάδα ήταν και είναι γι’ αυτούς φορολογικός παράδεισος, δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ναυτιλία αντέγραψαν το φορολογικό καθεστώς υπέρ των εφοπλιστών μετά την πάροδο 15 - 20 ετών), ανυπαρξία ελέγχου στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις, ελεύθερη διακίνηση συναλλάγματος, ελεύθερη επιλογή εθνικότητας της εταιρείας που διαχειρίζεται πλοία με ελληνική σημαία, χαμηλές ασφαλιστικές εισφορές σε σχέση με τους εργοδότες στη στεριά, τραγικά μειωμένες οργανικές συνθέσεις, απεριόριστος αριθμός χαμηλόμισθων αλλοδαπών πληρωμάτων, απόλυτη ελευθερία απολύσεων.
Ο Ν. 26787/53, νόμος συνταγματικά κατοχυρωμένος, θεσμοθετεί μια σειρά προνόμια στο ξένο κεφάλαιο που επενδύεται στην Ελλάδα. Το άρθρο 13 του νόμου αναφέρεται στη Ναυτιλία: πλοία πάνω από 1500 κοχ που ανήκουν σε αλλοδαπούς (νομικά ή φυσικά πρόσωπα) μπορούν να εγγραφούν στα ελληνικά νηολόγια και να υψώσουν την ελληνική σημαία θεωρούμενα ως εισαγόμενο κεφάλαιο. Απολαμβάνουν δηλαδή έτσι τα προνόμια του ξένου κεφαλαίου. Πολλά από αυτά τα προνόμια έρχονται σε αντίθεση από νομικής πλευράς ακόμη και με το ισχύον αστικό και εμπορικό δίκαιο.
Ο Ν. 89/67 ρυθμίζει τα της εγκατάστασης γραφείων και πρακτορείων στην Ελλάδα ξένων και ελληνικών εμποροβιομηχανικών εταιρειών.
Ο Ν. 378/68 εντάσσει τις αλλοδαπές ναυτιλιακές εταιρείες στον Ν. 89/67.
Ο Ν. 27/75 εντάσσει τις ελληνικές ναυτιλιακές εταιρίες στο Ν.Δ. 89/67 όπως έχει τροποποιηθεί με το άρθρο 28 του Ν. 814/78. Ο νόμος 27/75 και ο Ν. 29/75 καθορίζουν ελάχιστη φορολογία (κομίσιον) των ελληνόκτητων πλοίων (ελληνική σημαία και συμβεβλημένα με ΝΑΤ) πλοίων, που προσδιορίζεται με βάση το μέγεθος και την ηλικία του πλοίου.
Οι παραπάνω νόμοι είναι συνταγματικά κατοχυρωμένοι και απαλλάσσουν τους εφοπλιστές από τον έλεγχο της εμπορικής δραστηριότητας των ναυτιλιακών εταιρειών και από φόρο εισοδήματος. Κατοχυρώνουν την ελευθερία εξαγωγής συναλλάγματος κεφαλαίων και κερδών.
Με την αξιοποίηση αυτών των νόμων οι εφοπλιστές εγκαθιστούν στην Ελλάδα ένα πρακτορείο που διαχειρίζεται τα πλοία των «ξένων» εταιρειών τους που έχουν συσταθεί σε Λιβερία Παναμά κ.α. Ουσιαστικά το πρακτορείο είναι η πραγματική έδρα της εταιρείας, ενώ η καταστατική έδρα δεν είναι παρά ένα φάντασμα.
Οι παραπάνω σκανδαλώδεις φορολογικές και άλλες ρυθμίσεις προκάλεσαν πριν από λίγο διάστημα την παρέμβαση της Κομισιόν, που ζήτησε αιτιολογημένη απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης για την εξαίρεση των εφοπλιστών από συγκεκριμένες διατάξεις της νομοθεσίας. Την ίδια στιγμή όμως στα μέτρα των 13,5 δισ. επιβάλλει τον τριπλασιασμό της φορολογίας των Ελλήνων ναυτεργατών!!!!
Οι εφοπλιστές σαν κράτος εν κράτει επέβαλαν στις κυβερνήσεις την εξαίρεση των ναυτεργατών και των σωματείων τους από τον νόμο 1264/82 για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, την εξαίρεση από μια σειρά διεθνείς συμβάσεις όπως η Δ.Σ. 135 και η Δ.Σ. 156. Έχουν επιβάλει επίσης στις εργασιακές σχέσεις ένα ημιστρατιωτικό καθεστώς μέσω των πειθαρχικών συμβουλίων και της ναυτικής νομοθεσίας.
Το κράτος και οι υποταγμένες στους εφοπλιστές κυβερνήσεις έχουν δεχθεί κάθε παράλογη και εξωφρενική αξίωσή τους σε πλήθος θεμάτων που τους απασχολούν, όπως είναι η ναυτική εκπαίδευση, το ευρύ δίκτυο Προξενικών Λιμεναρχείων σε δεκάδες χώρες του κόσμου. Δεν είναι τυχαίος ο θόρυβος των εφοπλιστών για την πρόσφατη κατάργηση του ΥΕΝ. Το ΥΕΝ ήταν και είναι για τους εφοπλιστές «το υπουργείο τους». Το ίδιο πιστά υπηρετούσαν και υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις τα εφοπλιστικά συμφέροντα μέσω της εκπροσώπησης της χώρας μας στους διεθνείς οργανισμούς όπως είναι ο ΙΜΟ - ΔΓΕ κ.λπ.
Οι διασυνδέσεις και η επιρροή δεν σταματούν στο ΥΕΝ, αλλά ειδικά αυτό το υπουργείο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα υποταγής του κρατικού μηχανισμού στο εφοπλιστικό κεφάλαιο.
Η Ελληνική Ναυτιλία και ειδικότερα το τμήμα της ποντοπόρου Ναυτιλίας ελάχιστους δεσμούς έχει με την ελληνική οικονομία, συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οποιοδήποτε ξένο κεφάλαιο. Διαφέρει μόνο στις πρόσθετες δυνατότητες που έχει για να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους, να χρησιμοποιεί το ελληνικό κράτος αλλά και τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων.
Σχετικά με το ναυτιλιακό συνάλλαγμα, και σε αυτό επικρατεί ένας μύθος που μεθοδικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο διατηρεί και διαιωνίζει. Ακόμη και σήμερα που έχει αποδεκατιστεί το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό από τη ναυτιλία, κοντά στο 60% του ναυτιλιακού συναλλάγματος προέρχεται από τους μισθούς και τις εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία των ναυτεργατών στο ΝΑΤ κ.λπ. Όμως επειδή το μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών τους οι ναυτεργάτες το πληρώνονται στην Ελλάδα, εμφανίζονται οι εφοπλιστές να «εισάγουν» μεγάλο μέρος του ναυτιλιακού συναλλάγματος.
Αυτή είναι η κατάσταση πάνω στην οποία χτίστηκε η θεωρία περί «εφοπλιστικού και επιχειρηματικού δαιμονίου» και ναυτιλιακού θαύματος και η οποία δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
Η Ριζοσπαστική Αριστερά χρειάζεται να κάνει μια ταξική ανάλυση στην σημερινή ελληνική ναυτιλία και την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με τις ασκούμενες πολιτικές των τελευταίων 40 χρόνων των διαδοχικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. οι οποίες υπηρέτησαν το δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Χρειάζεται σε αυτές τις δύσκολες και κρίσιμες συνθήκες ο σχεδιασμός, η επεξεργασία, η διαμόρφωση και η διατύπωση μιας συνολικής και ενιαίας πρότασης για ένα άλλο μοντέλο ναυτιλιακής πολιτικής που θα υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, θα προσφέρει ουσιαστικά στην εθνική οικονομία, θα προσφέρει θέσεις εργασίας στους ναυτεργάτες και τους εργαζόμενους στον ευρύτατο χώρο της Ναυτιλίας με κατοχυρωμένα και συγκροτημένα δικαιώματα.
* Ο Αντώνης Νταλακογιώργος είναι πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Ο Φιλεργατικος βιομηχανος και ο ευαισθητος εφοπλιστης...

kartesios...

Ο ΣΕΒ σε υπόμνημά του στις 26/9/2012 προς το υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, ξεκαθαρίζει ότι δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους βιομήχανους η μείωση του μισθολογικού κόστους.
Τον Μάιο του 2012 ο ΣΕΒ είχε ζητήσει και πάλι την κατάργηση του νόμου που προβλέπει τη μείωση των κατώτατων μισθών κατά 22%, καθώς και την επαναφορά της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων στους έξι μήνες.
Εν ολίγοις, πιο φιλεργατικός Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών δεν πρέπει να υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Μέχρι και κουμουνιστές, τους λες. Βέβαια, αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμη είναι για ποιο λόγο οι επιχειρηματίες και οι βιομήχανοι δεν αγνοούν τον νόμο για να στηρίξουν τους εργαζόμενούς τους δίνοντάς τους μεγαλύτερους μισθούς. Ποιος θα τους τιμωρήσει και γιατί;
Είναι κι άλλα πολλά που δεν έχω καταλάβει. Για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνω γιατί ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών δηλώνει ότι είναι άχρηστο το μέτρο της μείωσης του μισθολογικού κόστους κι ότι απεχθάνονται τις ρυθμίσεις για μειώσεις μισθών των εργαζομένων τους, ενώ την ίδια ώρα όχι μόνο μειώνουν τους μισθούς κάτω από τα όρια που προβλέπει ο νόμος, αλλά εκμεταλλεύονται όλες τις ρυθμίσεις που τους ευνοούν στις απολύσεις, έχουν όμηρους τους εργαζόμενούς τους καθώς κάνουν να τους πληρώσουν 6 και 7 μήνες και τους βάζουν να υπογράφουν ότι πληρώνονται κανονικά κι ότι έχουν λάβει τα επιδόματα αδείας τους, ενώ δεν έχουν πληρώσει τίποτα;
Μήπως τελικά δεν είναι τόσο φιλεργατικός ο ΣΕΒ; Μήπως τελικά παίζει καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι του καλού μπάτσου, από τη στιγμή που στις αποδεδειγμένα κρυφές συνομιλίες του με τους εκπροσώπους της τρόικας έχει εξασφαλίσει ότι θα εφαρμοστούν όλα τα αιτήματά του για ισοπέδωση μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων;
Μα ναι! Ο ΣΕΒ, αφού ξεμπέρδεψε με το μισθολογικό κόστος, τώρα δηλώνει ότι δεν αρκεί μόνο αυτή η … «διευκόλυνση» για να πέσουν οι τιμές των προϊόντων που παράγει! Θέλει κι άλλες διευκολύνσεις. Ζητά να μην πληρώνει φόρους για το ρεύμα και το μαζούτ που καταναλώνει. Ζητά να μην πληρώνει φόρους γενικά. Ζητά να του επιστρέφεται αμέσως ο ΦΠΑ ενώ κάθε μέρα σκάνε ονόματα επιχειρηματιών που εμπλέκονται σε φοροδιαφυγή εκατομμυρίων ευρώ.
Λέει επίσης ο ΣΕΒ ότι δε μπορεί να μειώσει τις τιμές στα προϊόντα του, λόγω: «της αύξηση του κόστους πρώτων υλών, οι περισσότερες από τις οποίες είναι εισαγόμενες, του χαμηλού επιπέδου των βασικών υποδομών (όπως π.χ. των υποδομών φόρτωσης στο λιμάνι του Βόλου), του πολύ υψηλού κόστους των μεταφορών, το οποίο μόλις πρόσφατα έχει μειωθεί, του διπλασιασμού του κόστους δανεισμού το τελευταίο έτος».
Εν ολίγοις, άρμεγε και κούρευε. Ασυναρτησίες. Οι βιομήχανοι κατηγορούν τους τραπεζίτες για το ότι δεν πέφτουν οι τιμές στα προϊόντα. Κι εμείς κοιτάμε! Είμαστε άξιοι της μοίρας μας; Ναι, είμαστε! Σε κανένα καθεστώς δεν αρκούν μόνο οι πρόθυμοι κυβερνήτες και οι καλοί συνεργάτες. Για να αντέξει ένα καθεστώς χρειάζεται κι έναν υπάκουο λαό. Αυτό είμαστε! Ο τέλειος συνδυασμός: Πρόθυμη εξουσία και υπάκουος λαός.
Μας γελοιοποιούν, μας εκβιάζουν, μας κρατούν όμηρους με αντάλλαγμα την αύξηση των κερδών τους κι εμείς… σιωπή του φόβου! Δισεκατομμύρια κερδών που παράγονται από έναν εξαθλιωμένο λαό βγαίνουν στις τράπεζες του εξωτερικού. Κι εμείς καρτερικά υπομένουμε. Τι; Ένας να μου πει: Τι περιμένουμε; Εγώ! Ας μου απαντήσω εγώ. Τι περιμένω; Ποιον περιμένω να με σώσει; Ούτε στον καθρέφτη δε μπορώ να ξυριστώ, επειδή με φτύνω. Μα τόσο ξεφτιλισμένος είμαι πια; Τόσο δειλός και ανίκανος; Ναι, είμαι. Δεν υπάρχει άλλη απάντηση. Μέχρι να βρω το κουράγιο για να κάνω το σωστό, θα είμαι ένα τίποτα.

Υγ: Όσο για τον ευαίσθητο εφοπλιστή του τίτλου στο κείμενο, αναφέρομαι σε αυτή την είδηση και στο συμπέρασμά της ότι πριν αυτοκτονήσει ο εφοπλιστής κατέστρεψε κόβοντας σε λωρίδες 500.000 ευρώ «σε ένδειξη αποστροφής του υλισμού και του χρήματος». Ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ; Με τόσους τριγύρω να πεινάνε και να ψάχνουν για το νοίκι ή το φαΐ τους, ο άλλος έδειξε την αποστροφή του στον υλισμό καταστρέφοντας τόσα όσα θα έφταναν για να βοηθηθούν 500 άνεργοι; Μωρέ δεν ξαναγαμιόμαστε, ξαναλέω εγώ;

Γλάροι, σταυροί και αφορολόγητο...

LiFO...
Του Κωστα Βαξεβανη...
Η Κύπρος ετοιμάζεται να μπει στον μηχανισμό στήριξης. Η Ισπανία, αυτή η τεράστια χώρα που μπορεί να θρέψει όλη την Ευρώπη, καταρρέει οικονομικά. Η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, έχουν ήδη δημιουργήσει μια Ευρώπη άλλης ταχύτητας. Της όπισθεν.
Μα, τι γίνεται σε μια Ευρώπη που μέχρι χτες χρηματοδοτούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να σώζουν ανθρώπους που πέθαιναν από πείνα στην Αφρική; Και, τέλος πάντων, αυτό που έγινε οφείλεται στους 150.000 δημόσιους υπαλλήλους που δεν απολύθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο; Καταρρέει όλη η Ευρώπη γιατί η Ελλάδα έκανε δύο ώρες παραπάνω ηλιοθεραπεία σε σχέση με τον μέσο Γερμανό; Μήπως γιατί δεν έπινε την μπίρα ξεροσφύρι, όπως ο Ευρωπαίος, αλλά επιβάρυνε τον οικογενειακό προϋπολογισμό με μεζέ; Αστεία πράγματα. Όποιος πιστεύει πως η Ελλάδα βουλιάζει στην κρίση επειδή ζούσε με δανεικά δεν κατανοεί και πολλά πράγματα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ακόμη και αν στηρίζεται σε ένα λογικοφανές επιχείρημα. Η υπόλοιπη Ευρώπη γιατί βουλιάζει; Και πού χρωστάνε όλοι αυτοί που χρωστάνε ως κράτη;

Η άποψη πως η μικρή και καθόλου τίμια Ελλάδα είναι η αιτία της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μοιάζει με την άποψη όσων υποστηρίζουν πως το Ανατολικό Μπλοκ και η Σοβιετική Ένωση έπεσαν επειδή υπήρξε ένας Γκορμπατσόφ με πολύ ύποπτο ρόλο. Δηλαδή, ένα φιλολαϊκό σύστημα, με σωστή λειτουργία, που πατούσε πάνω στα όνειρα των ανθρώπων, κατέπεσε από έναν και μόνο άνθρωπο. Χωρίς να ενεργοποιηθούν τα αντισώματα αυτοπροστασίας του, χωρίς να το υποστηρίξουν οι μάζες για τις οποίες δημιουργήθηκε.
Κάπως έτσι η ευρωπαϊκή ιδέα, μαζί και η οικονομία, δείχνει να διαλύεται γιατί κάποιος Έλληνας ξύνει τ’ αχαμνά του σε μια ξαπλώστρα στη Λέσβο ή την Αμοργό. Φευ!

Έχει ενδιαφέρον, όμως, ποιος τα λέει αυτά τα πράγματα. Ποιος είναι ο φορέας αυτού του αυτομαστιγωτικού πατριωτισμού. Αυτοί που για μία ακόμα φορά κυβερνούν. Το επόμενο διάστημα μέτρα 11,5 ίσως και 15 δισ. θα παρθούν για να σωθεί η χώρα. Από μισθωτούς, υπαλλήλους, άνεργους πλέον καταστηματάρχες και απεγνωσμένους μικρομεσαίους. Αλλά και πάλι θα μείνουν έξω από κάθε φορολόγηση δύο κατηγορίες κατόχων χρήματος: η Εκκλησία και οι εφοπλιστές.
Κανείς απ’ τους δύο δεν προσφέρει το ελάχιστο σε φορολόγηση. Η μεν Εκκλησία, μεγαλύτερος κάτοχος γης στη χώρα, πηδάει συνεχώς από τα παραθυράκια του νόμου, εμφανίζοντας απέναντι στην ανάγκη μιας νόμιμης φορολόγησης την αμφίβολη φιλανθρωπία της.
Το δε εφοπλιστικό κεφάλαιο φοροαπαλλάσσεται, καλύπτοντας το μεγαλύτερο σκάνδαλο φοροδιαφυγής μέσα σε φλυαρία για γλάρους, ελληνικές σημαίες που ανεμίζουν στα πέρατα του κόσμου και πατριωτισμό μιας όψεως -αυτής που τους συμφέρει.
Ένα πλοίο 20.000 κόρων, με νόμο του 1975, τον μοναδικό νόμο του ελληνικού κράτους που δεν έχει αλλάξει, πληρώνει φόρο γύρω στα 3.000 ευρώ. Πολύ λιγότερα από ένα περίπτερο. Ο εφοπλιστής δεν πληρώνει τίποτε άλλο.
Σπίτια, γραφεία, κότερα, Φιλιππινέζες, είναι στο όνομα της ναυτιλιακής, που βάσει του νόμου δεν δίνει καμία άλλη φορολόγηση. Το χειρότερο είναι πως ο νόμος αυτός είναι συνδεδεμένος με το άρθρο 107 του ελληνικού Συντάγματος και δεν μπορεί ν’ αλλάξει, όπως και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, παρά μόνο με αναθεώρηση του Συντάγματος.

Το επιχείρημα γι’ αυτό το καθεστώς είναι πως, αν αλλάξει, τα πλοία θα εγκαταλείψουν την ελληνική σημαία. Η ελληνική σημαία φέρνει στην Ελλάδα περί τα 12 δισ., υποστηρίζουν οι εφοπλιστές. Το συνάλλαγμα, όμως, αυτό στην πραγματικότητα δεν έχει καμιά συνεισφορά στο κράτος, αφού δεν πάει στο κοινωνικό σύνολο, αλλά σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Το 45%, μάλιστα, επιστρέφει και πάλι στο εξωτερικό με διάφορες δικαιολογίες.
Από την άλλη μεριά, η ελληνική σημαία δίνει στα πλοία που την έχουν μια σειρά από πλεονεκτήματα. Το ελληνικό κράτος διαπραγματεύεται στην Ευρώπη υπέρ των εφοπλιστών και οποιαδήποτε προβλήματα στο εξωτερικό αντιμετωπίζονται από ένα εκτεταμένο δίκτυο ακολούθων στις πρεσβείες που έχει γίνει και διατηρείται μόνο γι’ αυτόν το σκοπό. Το δε επιχείρημα πως τα πλοία ελληνικής σημαίας έχουν ελληνικά πληρώματα είναι ένας ακόμη μύθος. Πέντε Έλληνες ναυτικοί είναι ο επιβαλλόμενος αριθμός Ελλήνων ναυτικών για το καθένα από τα 800 πλοία. Σε αντάλλαγμα, οι κιμπάρηδες, στα περιοδικά lifestyle και μόνο, εφοπλιστές δίνουν στο ελληνικό κράτος, με βάση τον προϋπολογισμό, 12 εκατομμύρια ευρώ για τα πλοία και 280 εκατομμύρια για όλες τις ναυτιλιακές τους δραστηριότητες. Λιγότερα δηλαδή από το Μπραχάμι.

Όσοι κυβερνώντες ανησυχούν, λοιπόν, για την ελληνική οικονομία είναι προφανές ότι κοιτούν τον λουόμενο στην παραλία, αλλά χάνουν το πλοίο. Και όταν μιλούν για σταυρό, εννοούν αυτόν στον οποίο υποκριτικά και ανταποδοτικά σταυροκοπιούνται και όχι αυτόν στον οποίο σταυρώνουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ALL WRITE

 

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

• LIFO #300
  Ουφ, σωθήκαμε!
  Ναι, δεν θα υπάρχουν δραχμές, αλλά θα πρέπει να πληρώσουμε σε ευρώ.
• LIFO #299
  Κατανοώντας τον κόσμο
  Η θεωρία της Ψωροκώσταινας αναβιώνει και πάλι. Η Ελλάδα καλείται να παραμείνει υποταγμένη σε πολιτικές που διαμόρφωσαν την υποταγή της.
• LIFO #298
  Φταίει το υπουργείο Άρμεγε και Κούρευε
  Το rebranding ως η τέχνη της διεφθαρμένης πολιτικής.
• LIFO #297
  Οι τράπεζες και ο νέος καπιταλισμός.
  Οι τράπεζες και ο νέος καπιταλισμός.
• LIFO #296
  Οι ευρωπαϊστές και ο γέρων Παϊσιος
  Όσοι μάς έκαναν μια κομπλεξική επαρχία του σύγχρονου κόσμου, προσπαθούν τώρα να αποδείξουν ότι είναι ευρωπαιστές

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΒΙΚΤΩΡ ΡΕΣΤΗΣ. Προκλητικές και πατριωτικά ασυνείδητες δηλώσεις..

SOFISTIS...

Παρότι συνηθίσαμε και δεν μας κάνει πια και ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός, όπως και η ιστορία μας δείχνει, πως η ελληνική κυρίαρχη τάξη δεν διέθετε ποτέ, από συστάσεως του ελληνικού κράτους, ίχνος πατριωτικής συνείδησης, σε αντίθεση με τον πατριωτισμό κάθε αντίστοιχης τάξης σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, κάθε φορά που κραταιά ονόματα αυτής της τάξης όπως ο κύριος Ρέστης προκαλούν με τις δηλώσεις τους, εξακολουθούμε και ανατριχιάζουμε..

Με τέτοια αφεντικά πως να μην εκραγεί ο Λυκαβητός…

Ο κύριος αυτός με το θράσος, την αλαζονεία και την χυδαιότητα του νεόπλουτου τσάμπα μάγκα που με τις πλάτες του κράτους και ενός ξεφτιλισμένου πολιτικού συστήματος απέκτησε χρήμα και εξουσία (αλήθεια πώς;) και γαμεί και δέρνει, δήλωσε ευθαρσώς στο Bloomberg, σχετικά με τη φορολογία των Ελλήνων εφοπλιστών, πως όχι μόνο ότι δεν θα φορολογηθεί αλλά και προκαλεί να τον βρούν! ”Δεν μπορείς να λες στους πλοιοκτήτες που έχουν ένα βαθμό φορολογικής ασυλίας σε όλο τον κόσμο “θα σε φορολογήσω”. Ναι, σίγουρα. Βρες με πρώτα”, δηλώνει ο Βίκτωρ Ρέστης. («You cannot squeeze and tackle a person that is in international shipping trade and finance and say, ‘I will tax you,’” said Restis, who controls a fleet of more than 200 vessels. “The answer is ‘sure, tax me. Find me.’»)
Δεν είναι ένας απλός εφοπλιστής ο κύριος αυτός αλλά ελέγχει μεγάλα ΜΜΕ της χώρας, ελέγχει δηλαδή την ενημέρωση των πολιτών καθώς και τον τουρισμό μας. Είναι μέτοχος στον ΔΟΛ, συνιδιοκτήτης της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα”, πρώην μέτοχος στην ΙΜΑΚΟ, ιδιοκτήτης του “Porto Hydra”, Ιδιοκτήτης της ναυτιλιακής εταιρίας “Enterprise Shipping & Traiding” υπό τον έλεγχο της οποίας βρίσκονται 98 πλοία ξηρού φορτίου και δεξαμενόπλοια, κατέχει επίσης το 33% της ναυτιλιακής εταιρίας “Freeseas” και αγόρασε το κρουαζιερόπλοιο “Delphin Voyager” μπαίνοντας έτσι και στον τομέα της κρουαζιέρας.
Η χώρα ζει τη μεγαλύτερη μεταπολεμική τραγωδία της. Άνθρωποι αυτοκτονούν και φεύγουν απ τη ζωή κάθε μέρα και άλλοι ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε και αυτοί οι κύριοι, όχι μόνο αν πλήρωναν αυτά που χρωστούν θα έφταναν και θα περίσσευαν για να σωθεί η χώρα, όχι μόνο φοροαπαλλάσονται και φοροδιαφεύγουν ξεδιάντροπα και προκλητικά, φυσικά με την συνειδητή στήριξη των πολιτικών και δημοσιογραφικών τους ανδρεικέλων, αλλά το θεωρούν και φυσικό και θεμιτό, ηθικό και πατριωτικό και αιώνιο δικαίωμα τους!
Και ενώ ακόμα και οι ξένοι ηγέτες κάθε πολιτικής απόχρωσης, όπως ο Γιούνκερ («Έχω δει αδύναμους Έλληνες να κλαίνε, δεν έχω δει κανέναν πλούσιο, κανέναν εφοπλιστή να κλαίει.. Εάν εγώ είχα ανάλογο πρόβλημα στο Λουξεμβούργο, θα είχα στραφεί σε αυτούς που έχουν τη δυνατότητα..»), η ίδια η κατάμαυρη Τρόικα και το ΔΝΤ, κατακρίνουν αυτό το ελληνικό φαινόμενο μιας κυρίαρχης τάξης που δεν διαθέτει ίχνος πατριωτικής συνείδησης, (καλά η κοινωνική συνείδηση είναι άγνωστη λέξη ούτως ή άλλως), παρά λοιπόν αυτήν την διεθνή κατακραυγή, η ντόπια, επίσης ασυνείδητη, πολιτική και δημοσιογραφία, επικροτεί και συγκαλύπτει την στάση τους με το αλήτικο επιχείρημα να μην φορολογηθούν γιατί αν φορολογηθούν θα φύγουν!!!! Φυσικά αυτοί που δεν μπορούν να φύγουν, θα φορολογούνται έως ότου να φύγουν απ τη ζωή..
Να φύγουν ρε πολιτικές και δημοσιογραφικές κότες! Να φύγουν και να πάνε στο διάολο, έτσι και αλλιώς και για λόγους παιδείας, ούτε Έλληνες είναι αλλά ούτε και επενδύσεις κάνουν. Απλώς ξεκοκαλίζουν δάνεια. Δεν είναι δυνατόν αυτή η χώρα, εδώ και δεκάδες χρόνια, να ζει υπό την απειλή της φυγής των χρυσών καθικιών της.. Να φύγετε και εσείς μαζί τους φυσικά, γιατί εσείς βρωμίζετε περισσότερο. Τελικά η πιο καλή οικονομική και εθνική επένδυση για να σωθεί ο τόπος είναι να φύγετε πάραυτα και να πάτε να κάνετε, οι μεν τις επενδύσεις σας, και οι δε, την πολιτική και την «δημοσιογραφία» σας στην Αλβανία, στην Βουλγαρία, στο Τσιμπουχτού και στην Μπιάφρα ώστε να μπορέσει επιτέλους ο τόπος μας να στηριχτεί στις δικές του γνήσιες ελληνικές δυνάμεις.  Είναι ο μόνο δρόμος για τη σωτηρία του. Αμήν και πότε..

Bloomberg: Οι Έλληνες πλοιοκτήτες έβγαλαν 175 δισ. αφορολόγητα σε 10 χρόνια....

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ...

Nέο δημοσίευμα του αμερικανικού πρακτορείου Bloomberg αναφέρεται στην κρίση στην Ελλάδα και το φορολογικό καθεστώς που ισχύει εδώ και χρόνια για τους εφοπλιστές.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του πρακτορείου οι Έλληνες πλοιοκτήτες, όχι μόνο έβγαλαν περισσότερα από 175 δισ. δολάρια αφορολόγητα μέσα σε 10 χρόνια, αλλά λένε ότι θα μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους, εάν η νέα κυβέρνηση καταργήσει τη φορολογική απαλλαγή τους, «διακινδυνεύοντας και 60.000 θέσεις εργασίας».
«Όλα αυτά, σε μία χώρα που βάλλεται ήδη από την ανεργία η οποία καλπάζει», όπως τονίζει ο συντάκτης.
Παράλληλα, οι εκτιμήσεις του Bloomberg κάνουν λόγο για 762 Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι δεν έχουν καταβάλει ούτε 1 ευρώ ως φόρο για τα κέρδη τους, εκμεταλλευόμενοι νόμο που ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα  από το 1967.
Ο λόγος στους εφοπλιστές
Το δημοσίευμα του αμερικανικού πρακτορείου φιλοξενεί και δηλώσεις των εφοπλιστών στις οποίες δε φαίνεται να υπάρχει ανησυχία για το βαθμό της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας.
«Η ναυτιλία είναι μία υπεράκτια βιομηχανία, και κάθε πράξη εναντίον της είναι σαν να πυροβολείς το πόδι σου», αναφέρει στο Bloomberg ο Ted Πετρόπουλος, ιδρυτής της Petrofin Research, ενώ από τη μεριά του ο πρόεδρος της DryShips, Γιώργος Οικονόμου, τονίζει πως είναι «εντελώς αδιάφορος» για τις ενδεχόμενες αλλαγές στη φορολογική απαλλαγή.
«Εγώ δεν ανησυχώ καθόλου», δηλώνει και συμπληρώνει: «Το εταιρικό μου γραφείο μπορεί να είναι οπουδήποτε στον κόσμο, κι έτσι θα χάσουν ένα ποσοστό του ΑΕΠ».
Βίκτωρ Ρέστης: «Βρες με πρώτα»
«Δεν μπορείς να λες στους πλοιοκτήτες που έχουν ένα βαθμό φορολογικής ασυλίας σε όλο τον κόσμο "θα σε φορολογήσω". Ναι, σίγουρα. Βρες με πρώτα», σημειώνει ο Βίκτωρ Ρέστης.
Την ίδια ώρα, το ειδησεογραφικό πρακτορείο αναφέρει πως ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) Θεόδωρος Βενιάμης εκτιμά πως «η φορολογική αντιμετώπιση των εφοπλιστών στην Ελλάδα δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από τις αντίστοιχες άλλων χωρών όπως η Ολλανδία, η Μάλτα ή η Κύπρος».
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος της Paragon Shipping με έδρα τη Βούλα Μιχαήλ Μποδούρογλου, ο οποίος θεωρεί ότι «αν αρχίσουν να επισκέπτονται τις ναυτιλιακές εταιρείες εφοριακοί, τότε αυτές οι επιχειρήσεις θα πάψουν να είναι τόσο παραγωγικές όσο σήμερα" αφού θα χάσουν το προνόμιο "της μη αλληλεπίδρασής τους με το ελληνικό κράτος».