Το αμάρτημα του παρελθόντος...

Ενα ακομα εξαιρετικο αρθρο του κ. Νικου Ξυδακη, απο το Βλεμμα...
Ειδήσεις στο αυτοκίνητο. Ουκρανία, Ρωσία, Ευρώπη, ΗΠΑ, μνήμες Ψυχρού Πολέμου μηδέποτε εξαφανισθέντος, μνήμες σχεδίων Βίσμαρκ και δογμάτων γεωπολιτικής στην Ευρασία. Το παρελθόν αναδύεται στο παρόν μεταμορφωμένο. Ειδήσεις από την Ελλάδα: η τρόικα σαν μέρα της μαρμότας, μικροκινήσεις ενόψει ευρωεκλογών, και μια κουβέντα με τεράστιο συμβολικό βάρος από νεόκοπο πολιτικό ηγέτη: «Δεν έχουμε το αμάρτημα του παρελθόντος…». Εδώ ας σταθώ.


Πιθανόν να ήθελε να πει «δεν κουβαλάμε αμαρτίες του παρελθόντος», δηλαδή, είμαστε καθαροί, άσπιλοι. Αυτό που έχει βαρύνουσα σημασία όμως είναι η κυριολεξία της σόλοικης διατύπωσης: Το αμάρτημα του παρελθόντος. Δηλαδή: Το παρελθόν ως αμάρτημα. Γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει.
Για τον συγκεκριμένο λόγο, πολιτικό δια του απολιτικού, συμπεριληπτικό των πάντων δια της ασάφειας, είναι κομβικής σημασίας η καταδίκη του παρελθόντος και η υπόσχεση του μέλλοντος: καταδικάζεις τον ζόφο και τον πόνο, τις αποτυχίες των άλλων, και οικειοποιείσαι τη λύτρωση και το φως του άδηλου μέλλοντος. Κανείς δεν νοσταλγεί το καταδικασμένο παρελθόν, όλοι λαχταρούν το λαμπρό μέλλον. Win-win.

Οι φίλοι είναι το χνάρι σου...

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΘΥΜΑΜΑΙ Χριστούγεννα λογιών λογιών. Η αλήθεια είναι πως από τα σαράντα, που θα θα έπρεπε να έχω μνήμες, δεν ξέρω αν μπορώ να ξεπεράσω τα δέκα. Λένε πως μόνο όταν χρειαστεί τα θυμάσαι, ή όταν ένας έμπειρος «ανακριτής» σε αναγκάσει να ζωντανέψεις μνήμες που δεν είχες κανένα λόγο να τις διατηρείς ζωηρές.

Κάτι παιδικά, μαθητής Δημοτικού, τα τρία Χριστούγεννα του στρατού, και τα σημαντικά πρώτα με τους οριστικά δικούς μου ανθρώπους. Και ένα στη Νέα Υόρκη, πριν παρουσιαστώ στο στρατό, στην Τρίπολη, όπου είπα να παίξω με την αντοχή μου στις απότομες αλλαγές, από το λούνα παρκ στο ορυχείο...
Παλιότερα, στα γιορτινά τραπέζια μετρούσα ανθρώπους. Δεν μπορούσα να ελευθερωθώ από τη μαύρη λεζάντα που έβλεπα πάνω από τα κεφάλια μας. «Για πόσο ακόμα; Και του χρόνου μαζί; Ολοι;». Τώρα σταμάτησα να το κάνω. Δεν έχει νόημα να φοβάσαι κάτι που θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Ούτε να επιμερίζεις τα βασικά στοιχεία του κράματος. Να διαχωρίζεις τη λύπη από τη χαρά και να την πολεμάς χωριστά. Είναι σαν τα τραγούδια. Δεν έχει νόημα να τα τεμαχίζεις και να λες ωραίοι στίχοι, αδιάφορη μουσική, μέτρια ερμηνεία. Είναι αυτό που είναι και είναι ένα. Take it or leave it.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ έβγαιναν και οι δίσκοι, από Ελλάδα και εξωτερικό. Η εορταστική αγορά συγκέντρωνε όλο το αίμα του πλεονάσματος της αγοραστικής δύναμης και η μουσική διεκδικούσε το μερίδιό της. Ηταν τότε που περιμέναμε τα καινούργια τραγούδια σαν μωρά το γάλα. Μόνο η μουσική ημέρευε τα «κλάματά» μας. Ηταν γεγονότα οι κυκλοφορίες των δίσκων. Κυνηγούσαμε την τροφή μας. Υστερα ήρθε η κατανάλωσή της. Οπως σε όλα. Απονευρώθηκε το ένστικτο του κυνηγού, υποχώρησαν και οι τσακωμοί μας γύρω από κάτι απίστευτα θέματα που προέκυπταν ακόμη και από τον τρόπο παιξίματος του μπασίστα!

Χώρα χωρίς πατρίδα...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Σ' αυτή τη χώρα, μια χώρα που ολοένα και περισσότερο -αν δεν καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις- κινδυνεύει να γίνει μια χώρα δίχως πατρίδα, το γλωσσικό φαινόμενο της δημοκρατίας, δηλαδή οι πολλαπλοί, συναιρούμενοι, ασυναίρετοι και αντιφατικοί τρόποι του κοινού λέγειν, οι οποίοι συγκρατούν την ευθύνη διατύπωσης της δημοκρατίας, δέχεται για μια ακόμα φορά τεράστια πλήγματα. Πλήγματα βεβαίως που δεν καταφέρθηκαν για πρώτη φορά, αλλά είναι πλήγματα κατ' εξακολούθηση. Διαφορετικά δεν θα ήταν τεράστια. Πλήγματα επομένως που η θεραπεία τους χρειάζεται κόπο, τρόπο, φαντασία και ταυτοχρόνως απόλυτη συνείδηση της πραγματικότητας. Αυτής που είναι, επειδή με κάποιους συγκεκριμένους τρόπους και από κάποιους συγκεκριμένους δρόμους προέκυψε, και αυτής που επιδιώκεται να είναι με συγκεκριμένους τρόπους και από συγκεκριμένους δρόμους που τους διανοίγει η τρομακτική σκαπάνη του συγκεκριμένου (επίσης) παρόντος.
Δεν μιλώ μόνο για το φονικό της Αμφιάλης από ΤΟΥΣ και όχι ΤΟΝ ναζί δολοφόνο. Από μόνο του το στιλέτο του Ρουπακιά θα ήταν πολύ μικρό για να αφαιρέσει την απόλυτα θριαμβική κατάσταση υλοποιημένου ονείρου που λέγεται ζωή??? τη ζωή που την τραγούδησε (πραγματικά και συμβολικά) αυτό το υπαρκτικό κόσμημα της λυμένης γλώσσας, δηλαδή της αγωνιζόμενης δημοκρατίας, που λεγόταν και λέγεται και θα λέγεται (αν πράξουμε σωστά) για πάντα Παύλος Φύσσας. Αυτή η καινούργια λέξη στο γλωσσικό μητρώο της ελευθερίας. Μια λέξη βέβαια που μακάρι να μην υπήρχε.

Ο Κόμης Μόντε-Κρίστο και η λήθη...

του Κωστα Αθανασιου, απο τα Ενθεματα...

ΑΝΤΙΚΛΙΜΑΚΑ

 Στο βιβλίο του Ιστορίες από δω κι από κει (μτφ. Αχ. Κυριακίδης, εκδ. Opera), ο Χιλιανός συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα, μιλώντας για τη χούντα του Πινοτσέτ ή την Καθολική Εκκλησία, λέει για τον εαυτό του: «Εγώ είμαι τέκνο του Κόμη Μόντε-Κρίστο και έμβλημά μου είναι: “Ούτε λήθη ούτε συγγνώμη”». Σήμερα, μέσα στα ερείπια της κοινωνίας, γίνεται όλο και περισσότερο φανερό ότι η λήθη αποτελεί βασικό όπλο στα χέρια των κυρίαρχων, ότι το παρελθόν και η μνήμη είναι βασικός εχθρός τους. Όπως όμως λέει μια σοφή κουβανέζικη παροιμία, «κανείς ποτέ δεν ξέρει το παρελθόν που τον περιμένει».

Στο τελευταίο του βιβλίο, Αποκάλυψη, Ουτοπία, Ιστορία (εκδ. Πόλις), ο Αντώνης Λιάκος θυμάται τον Φώκνερ («Το παρελθόν δεν πεθαίνει. Δεν είναι καν παρελθόν»), για να αναφερθεί παρακάτω στις επιτροπές «αλήθειας και συμφιλίωσης» που δημιουργήθηκαν σε χώρες που βγήκαν από δικτατορίες, απαρτχάιντ κ.λπ. Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η «συμφιλίωση» προαπαιτούσε και συνεπαγόταν τη λήθη για όσα είχαν συμβεί εκείνα τα μαύρα χρόνια: ας τα ανακαλέσουμε στη μνήμη, ας τα δημοσιοποιήσουμε, αλλά μετά ας τα ξεχάσουμε για πάντα. Η λήθη ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση της ατιμωρησίας, που προσπάθησαν να επιβάλουν παντού οι δικτάτορες. Γι’ αυτό, μόνο ανακούφιση υπήρξε στις χώρες όπου τελικά έσπασαν αυτοί οι νόμοι της «συμφιλίωσης» και τελικά παραπέμφθηκαν σε δίκη δικτάτορες και βασανιστές (π.χ. Αργεντινή, Γουατεμάλα).

Ωστόσο, όσο κι αν η τιμωρία βοηθάει στο αίσθημα της κάθαρσης, ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη πάει πέρα από την τιμωρία και την ατιμωρησία· η τιμωρία δεν συνεπάγεται αναγκαστικά τη συγγνώμη, δεν σημαίνει –τελικά– λήθη. Δύο ιστορίες, διαφορετικές μεταξύ τους: Η πρώτη: κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο του αργεντίνου ποιητή Χουάν Χέλμαν, με τίτλο Σήμερα, που άρχισε να το γράφει –ως κιβωτό μνήμης, ίσως– όταν ανακοινώθηκε η απόφαση του δικαστηρίου για τους αυτουργούς της δολοφονίας του γιου του. Τον Μάρτιο του 2011, δικαστήριο της Αργεντινής καταδίκασε από 20 χρόνια έως ισόβια έναν πρώην στρατηγό και τρεις πολίτες πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών του στρατού για τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες στο παράνομο κέντρο κράτησης Αουτομοτόρες Ορλέτι, την εποχή της χούντας. Ο εικοσάχρονος γιος του Χέλμαν, Μαρσέλο, απήχθη μαζί με τη δεκαεννιάχρονη αδελφή του και τη σύζυγό του Μαρία Κλαούντια, τον Αύγουστο του 1976. Ο Μαρσέλο βασανίστηκε και εκτελέστηκε με μια σφαίρα στον αυχένα, κάποια στιγμή τον Οκτώβριο του 1976. Το πτώμα του τοποθετήθηκε σε ένα άδειο βαρέλι πετρελαίου, που το γέμισαν τσιμέντο και το έριξαν στον ποταμό Ρίο ντε λα Πλάτα· βρέθηκε τελικά στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Η Μαρία Κλαούντια, όταν την απήγαγαν, ήταν 19 ετών και οκτώ μηνών έγκυος. Μεταφέρθηκε στην Ουρουγουάη (που εκείνη την εποχή είχε επίσης χούντα) όπου γέννησε. Τότε παρέδωσαν την κόρη της σε μια οικογένεια αστυνομικού, που δεν είχε παιδιά, ενώ η Μαρία Κλαούντια εκτέλεστηκε. Η σορός της δεν έχει βρεθεί.

Θύματα ενός παιχνιδιού με σημαδεμένη τράπουλα...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η λάβα και το μάγμα των αλλαγών και της μετάλλαξης του καπιταλισμού, που κυοφορήθηκαν για περισσότερα από τριάντα χρόνια στο εσωτερικό του, ξεχειλίζουν πλέον και σκεπάζουν τις ανθρώπινες ζωές, πριν τις εγκλωβίσουν οριστικά όπως τις «παγωμένες» μορφές των θυμάτων της Πομπηίας. Ρευστοί καιροί.
Η καθημερινότητα των νέων κανόνων του παιχνιδιού διαμορφώνει ελαστικές ζωές με εναλλασσόμενους και διαδοχικούς ρόλους, οι οποίοι απαιτούν εγρήγορση, κινητικότητα, διαθεσιμότητα, νομαδικότητα, προσαρμοστικές ιδιότητες και, τελικά, μια «ρευστή συνείδηση». Εάν ραγίσει το κέλυφος της ζωής, τότε εκτίθεται σε άμεσο κίνδυνο ο ευαίσθητος πυρήνας της δυνατότητας για ορθολογική σκέψη. Η ραγδαία αποσάθρωση των σταθερών της ζωής (οικογένεια, ασφάλεια, εργασία, τόπος διαμονής, διαμορφωμένες προσδοκίες) οδηγεί σε «ρευστές σχέσεις», οι οποίες καθορίζονται από την επιβιωτική ανάγκη και όχι από επιλογή. Ρευστή ανθρώπινη κατάσταση.

Οι άνθρωποι αναγκαστικά γίνονται θεατές στο «ροντέο» της ζωής τους, στο οποίο η μόνη άγνωστη παράμετρος δεν είναι το «εάν», αλλά το «πότε» θα πέσεις από την πλάτη του «αφηνιασμένου καπιταλισμού». Σ’ αυτό το τσίρκο του κοινωνικού δαρβινισμού ο νικητής τα παίρνει όλα (winner takes it all), ενώ οι πολλοί απλώς γίνονται θύματα ενός παιχνιδιού με σημαδεμένη τράπουλα. Δεδομένου ότι η ελευθερία και η αυτονομία του καθενός προϋποθέτουν ορισμένες «σταθερές» στο κοινωνικό και το ατομικό πεδίο, η γενικευμένη ρευστότητα είναι προϋπόθεση και οδηγεί αναπόδραστα στην υποταγή, τον ετεροκαθορισμό και την ένταση της εκμετάλλευσης.

Πόλεμοι μνήμης...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αυτό που ζει η Ελλάδα σήμερα είναι ένας πόλεμος που πίσω από το πρόσωπο/προσωπείο του οικονομικού είναι και πόλεμος μνήμης. Η ένταξη στο ΤΑΙΠΕΔ του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής είναι μία ακόμα απόδειξη γι” αυτό, μία ακόμα βαρύτατη συνέπεια και όχι απλώς παράπλευρη απώλεια της επιχειρούμενης «αναδιάρθρωσης» της πατρίδας μας. Οπως αμφισβητείται η γενοκτονία των Εβραίων από τους ναζί, των Αρμενίων, των Ποντίων και των υπόλοιπων Ελλήνων το ’22 από τους Τούρκους -και όσους Ελληνες σπεύδουν να συμφωνήσουν μαζί τους διεκδικώντας δάφνες νεοφιλελεύθερου διεθνισμού-, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την Κατοχή και την Αντίσταση.

Οι τόποι μνήμης, χορταριασμένοι ή όχι, ερειπωμένοι ή υπό ανάπλαση, είναι, περισσότερο και από τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια, οι μόνοι μάρτυρες, το τελευταίο υπαρξιακό επιχείρημα, όταν όλα πωλούνται, ανταλλάσσονται, μεταλλάσσονται. Στην Αθήνα που αναζητά το πρόσωπό της, στην πόλη αυτή που όντας μνήμη φοβάται και εξοστρακίζει τις μνήμες της, που κάθε μέρα αλλάζει, χάνει τις σταθερές της, γιατί τα λιγοστά της μνημεία από χαλκό και σίδερο οδηγούνται στα χυτήρια, κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο τα μαγαζιά της, επιβιώνουν δύσκολα τα στέκια της, μένουν ξενοίκιαστα τα σπίτια της, σβήνουν για οικονομία τα φώτα της, τα γεράκια του κέρδους κάνουν χρυσές δουλειές.

Η νέα συσσώρευση του πλούτου γίνεται μπροστά στα μάτια μας αφήνοντας πίσω της ανθρώπους συντρίμμια. Και μαζί βεβηλώνει τους τόπους αυτούς μνήμης, που σε μια γενικευμένη αμφισβήτηση του ιερού, ιδιαίτερα όταν αυτό προέρχεται από την επίσημη εκκλησία, παραμένουν για να θυμίζουν ότι το ιερό βρίσκεται μέσα μας και δίπλα μας, σ’ αυτόν εδώ τον επίγειο κόσμο, εγγεγραμμένο στα ιστορικά και τα προσωπικά τραύματά μας, στις μνήμες που αμφισβητούν την αφασία των κυρίαρχων θεσμών και ρητορικών.

Η άνοδος του ναζισμού σήμερα στην Ελλάδα κάνει περισσότερο επιτακτική την ανάγκη να περιφρουρήσουμε τα σπαράγματα της μνήμης του τόπου μας, να μην αφήσουμε κανέναν τόπο μνήμης να γίνει παρανάλωμα των ζηλωτών της φωτιάς και της βίας. Για κάποια παιδιά που βομβαρδίζονται στα σχολεία τους από τη ναζιστική προπαγάνδα, μια «ξενάγηση» σ’ αυτόν που υπήρξε κρανίου τόπος στην Καισαριανή είναι ένα προνομιακό εργαλείο για να μη νιώθουν ξένα –ή και εχθρικά- προς τους αγώνες που συγκροτούν την ταυτότητά μας. Αυτό το εθνικό σχολείο αγωνιστικού ήθους θέλουν να πουλήσουν (έναντι πινακίου φακής, όπως και όλα τα άλλα) όσοι σχεδίασαν το πέρασμα του χώρου στο ΤΑΙΠΕΔ. Εννοείται ότι όπως και όλες οι άλλες καταστροφές που πρόσφατα έπληξαν τον τόπο μας, έτσι και αυτή η καταστροφή δικαιολογείται με το επιχείρημα της οικονομικής ανάπτυξης. Χωρίς, υποτίθεται, οι εμπνευστές του ολέθριου σχεδίου να αντιλαμβάνονται ότι εκεί όπου τσακίζεται η ηθική ραχοκοκαλιά ενός λαού, κανενός είδους ανάπτυξη, εκτός από την ανάπτυξη της κάθε λογής καταστροφής, δεν είναι νοητή.

ΟΛΜΕ: Γράμμα των καθηγητών προς τους μαθητές τους...

Ανοιχτό γράμμα των καθηγητών προς τους μαθητές τους  μεσω  left.gr..

Φίλε μαθητή/ φίλη μαθήτρια,

Θα ήθελα να σου εξηγήσω για ποιους λόγους αναγκαστήκαμε εμείς, οι καθηγητές σου, να ξεκινήσουμε αυτό τον δύσκολο απεργιακό αγώνα. Αυτό βέβαια δεν είναι αρκετό. Θα ήθελα να μάθω κι εγώ τη γνώμη σου, ιδίως αν είναι διαφορετική από τη δική μου. Σου ζητώ όμως πρώτα να ξοδέψεις δυο λεπτά για να με ακούσεις.

Σε συναντώ καθημερινά στην τάξη, ανταμώνουμε στους διαδρόμους και στις σκάλες, στη αυλή του σχολείου μας.  Με ενώνουν μαζί σου κοινές έγνοιες για το μάθημα της ημέρας, οι χαρές και οι λύπες της σχολικής καθημερινότητας.  Ακόμα κι αυτά που κάποιες στιγμές φαίνεται να μας χωρίζουν συχνά γίνονται αφορμή για να  συνδεθούμε στενότερα.

Κάποιες φορές στο σχολείο κυριαρχεί η ένταση, οι κραυγές δυναμώνουν, οι παλάμες σφίγγουν, το βλέμμα αγριεύει. Θα έχει περάσει, ασφαλώς, από το νου σου ότι τις περισσότερες φορές αυτές οι συγκρούσεις έχουν τη ρίζα τους έξω από το σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, στην καθημερινή ζωή. Και υπάρχουν λόγοι γιʼ αυτό. Ιδίως στις μέρες μας, η επιβίωση συχνά γίνεται ένας καθημερινός εφιάλτης.

Οι γονείς συζητούν ολοένα στο σπίτι για νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, για μεγαλύτερη φτώχεια, για το φόβο της απόλυσης. Οι μεγαλύτεροι φίλοι σου ομολογούν πόσο δύσκολο είναι να βρεις μια όποια δουλειά, κι ας έχεις ένα σωρό πτυχία. Μόνη διέξοδο βλέπουν στη μετανάστευση. Αλλά και συ ο ίδιος παρατηρείς το χαρτζιλίκι σου να  λιγοστεύει, το σπίτι σου μέρα τη μέρα να αδειάζει. Και την ίδια ώρα οι υπουργοί μας κάνουν λόγο για νέες περικοπές και νέα μέτρα, που σχεδιάζει να επιβάλει η τρόικα, ή για δημόσια περιουσία που πρέπει να ξεπουληθεί.

Αυτά, φίλοι μαθητές, είναι προβλήματα που κι εμείς οι καθηγητές σας αντιμετωπίζουμε, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Ο μισθός μας μειώθηκε μέχρι το μισό, το διδακτικό μας ωράριο αυξήθηκε, οι συνθήκες εργασίας χειροτέρεψαν, οι διορισμοί νέων εκπαιδευτικών σταμάτησαν. Ταυτόχρονα, πολλά δημόσια σχολεία καταργούνται και συγχωνεύονται, άλλα δεν έχουν θέρμανση, εξοπλισμό, αίθουσες και εργαστήρια. Με τα τελευταία μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση, μπορούν να μας ξεσπιτώνουν και να μας στέλνουν από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη οποτεδήποτε, χωρίς να νοιάζονται πώς θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιους μισθούς. Μπορούν ακόμη να μας απολύουν με το παραμικρό.

Μετά από αυτά τα τελευταία μέτρα το ποτήρι ξεχείλισε. Πήραμε την απόφαση πως πια δεν πάει άλλο. Το ξέρουμε πως δεν είναι εύκολο να απεργούμε σε μέρες που κάποιοι από σας δίνουν κρίσιμες εξετάσεις για το μέλλον τους. Όμως δεν διαλέξαμε εμείς αυτή την περίοδο για να συγκρουστούμε, αλλά η κυβέρνηση, που προώθησε αυτά τα μέτρα. Ούτε είναι εύκολο για μας σε τέτοιες συνθήκες να στερηθούμε το μισθό μιας πολυήμερης απεργιακής περιόδου. Όμως, δυστυχώς, δεν έχουμε άλλη διέξοδο.

Στην τηλεόραση συχνά θα ακούς ότι τάχα η απεργία μας έχει στο στόχο της εσένα. Αυτοί που τα λένε αυτά έχουν κάνει ήδη την επιλογή τους. Πήγαν με εκείνους τους λίγους, που συνεχίζουν να κερδίζουν ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Είναι αυτοί που διαπομπεύουν τους γονείς σου και όλους τους εργαζόμενους σαν τους τεμπέληδες της Ευρώπης. Μην επιτρέπεις σʼ αυτούς να μιλούν στο όνομά σου.  Μην τους αφήνεις να σε χρησιμοποιούν σαν όπλο ενάντια στο δίκαιο αγώνα όλων μας για ένα καλύτερο μέλλον.

Σκέψου πως έχουμε ένα κοινό στόχο, που μας φέρνει από την ίδια πλευρά. Θέλουμε να βάλουμε τέρμα σε αυτή την πολιτική, που διαλύει τη χώρα, που καταστρέφει το παρόν και το μέλλον μας. Έχουμε επιλέξει να σταθούμε από την πλευρά του δίκιου και της αξιοπρέπειας. Και θα το κάνουμε, όσο περνάει από το χέρι μας.

Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Αλλά, πίστεψέ μας, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ο καθηγητής/η καθηγήτριά σου

Μάιος 2013

Η μνήμη σαν βαρίδι...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Στα γράμματα από την Κύπρο, σαράντα χρόνια μετά τον «Αττίλα», ο φάκελος, μαζί με τα γραμματόσημα του ταχυδρομικού κόστους, εξακολουθεί να φέρει σε μιαν ακρίτσα το χαρακτικό του Τάσσου: ένα Κυπριωτάκι πνιγμένο από τα τουρκικά συρματοπλέγματα. Συνήθεια πια και μηχανική κίνηση των υπηρεσιών παρά επιλογή των επιστολογράφων; Ισως. Ακόμα και οι επαναλαμβανόμενες μικροκινήσεις, όμως, δεν χάνουν ποτέ όλο τους το νόημα· ας σκεφτούμε απλώς πόσο ανούσια θα φαινόταν η καθημερινότητά μας αν θεωρούσαμε ανόητες όλες τις κινήσεις ρουτίνας που τη συναποτελούν.
Και το «Δεν ξεχνώ», σαν αυτοκόλλητο, σαν επιτοίχια κραυγή ή σύνθημα άγαρμπα σφηνωμένο στα διαγγέλματα, ρουτίνα έγινε έτσι όπως περνούσαν άγονες οι δεκαετίες. Με την Κύπρο να αναζητεί «δίκαιη και βιώσιμη λύση» και την Ελλάδα να ανταποκρίνεται με το δικό της στερεότυπο περί «συμπαράστασης και συμπαράταξης». Φτάσαμε τελικά, από φταίξιμο τριπλό («εδώ πάνω», στην Αθήνα, «εκεί κάτω», στη Λευκωσία, και «εκεί ψηλά», στις Βρυξέλλες, που η σύμπτωσή τους με το Βερολίνο δεν εξαντλείται στο αρχικό Β), να διεκδικείται «δίκαιη και βιώσιμη λύση» όχι πια στο πρόβλημα της κατοχής, αλλά στο οικονομικό – και να μη βρίσκεται ούτε αυτή. Εδώ μάλιστα, στο πάντοτε ένοχο κέντρο, αναθέσαμε στον ναρκισσευόμενο ρεαλισμό μας να καθαρίσει με την ενοχή αυτή, επιτρέποντάς του να χαρακτηρίσει (συλλήβδην) «ριαλιστές» τους Κύπριους· να τους καταγγείλει, δηλαδή, ότι ο μόνος καημός τους είναι τα ριάλια. Ταυτόχρονα, ο πραγματισμός μας τους διαβάλλει σαν αθύρματα του αισθηματικού ανορθολογισμού όποτε προσπαθούν να βρουν το πρόσωπό τους στον σπασμένο καθρέφτη. Αλλά η αντίφαση αυτή δεν μας προβληματίζει. Μονά-ζυγά, δικά μας.
Η αλήθεια είναι ότι κάποιο πρόβλημα, σκεπασμένο από τη συμπαραταξιακή ρητορεία, υπήρχε από παλιά. Και αφορούσε τα αισθήματα και της ηγεσίας (που συχνά ένιωθε σαν βαρίδι το Κυπριακό), αλλά και τα λαϊκά. Κι αυτοί, βέβαια, μας λένε καλαμαράδες, αλλά κι εμείς βρίσκαμε ένα σωρό πράγματα για να νιώσουμε θιγμένοι. Πότε τις θέσεις στα πανεπιστήμια, που «μας τις έτρωγαν οι Κύπριοι», πότε τα λεφτά της ΕΟΚ, που κι αυτά «μας τα έτρωγαν οι Τζυπραίοι», πότε τον «μετατραυματικό ευδαιμονισμό» τους... Η μόνιμη ενόχλησή μας, όμως, σχετιζόταν με το «Δεν ξεχνώ». Επειδή διακρίναμε στο βάθος και μια αιχμή που δεν αφορούσε τον «Αττίλα», αλλά όσους εξ Αθηνών τού άνοιξαν τον δρόμο. Αυτό πια το μετρούσαμε σαν απόπειρα μητροκτονίας. Κι ας αλήθευε.
Η υπόθεση ότι εφεξής το «Δεν ξεχνώ» θα καλύπτει και την πανωλεθρία της 25ης Μαρτίου δεν είναι άστοχη. Στους μη λησμονητέους θα πρέπει να συμπεριληφθούν πια οι αδερφοί του εθνικού κέντρου, για την τωρινή τους στάση, και οι σύμμαχοι του ευρωπαϊκού κέντρου. Δε βαριέσαι. Το ’χουν αυτό τα παιδιά. Ολο στην γκρίνια είναι και στο παράπονο. Θα μεγαλώσουν κάποια στιγμή. Θα ωριμάσουν όπως εμείς. Και θα νιώσουν ότι πιο κακό βαρίδι από τη μνήμη δεν υπάρχει.

«Ανεύθυνοι Άρχοντες»...

του Σταθη,απο το enikos.gr...

Και αυτό θα ξεχασθεί.
Πέντε παίδες εν καμίνω. Και δεν φταίει κανείς! Κι αυτό θα ξεχασθεί. Νέα «νέα» θα έρθουν. Χειρότερα απ’ τα παλιά. Ή παράλογα και γελοία. Κι έτσι, κι αυτό θα ξεχασθεί.
Πέντεπαλληκαρόπουλα έχασαν την ανάσα τους – τα δύο χάθηκαν και δενφταίεικανείς.
Δεν φταίνε τα μέτρα που πάρθηκαν για το πετρέλαιο θέρμανσης; Δεν φταίει
ο κ. Στουρνάρας – ω τι ιεροσυλία να το πει κανείς! τι λαϊκισμός!
Ετσι, από χόμπι κρύωναν οι νεαροί φοιτητές, κανενός απ’ τα ανδρείκελα δεν ίδρωσε το αυτί, ποιος να παραιτηθεί και γιατί; υπάρχει πουθενά ευθύνη; και ποιος να την αναλάβει και να μην την αναλάβει ο διπλανός;
Φταίει ο κ. Χατζησωκράτης, που βγαίνει στα πάνελ και δικαιολογεί τα μέτρα, κρατώντας ταυτόχρονα μια πισινή για ενδεχόμενη συνεργασία στο μέλλον με τον ΣΥΡΙΖΑ; - πόρτα για τον χειμώνα σου λέει, πολύς ο χειμώνας στη Λάρισα – χάθηκαν δύο παίδες, διότι δεν είχαν για πετρέλαιο, όσα θέλει για το σούσι του ο κ. Βορίδης, ο εισηγητής της θανατικής ποινής – δύο λεβεντόπουλα χάθηκαν και δεν φταίεικανείς!
Χάθηκαν στη «βάρδια του κ. Σαμαρά», αλλά δενφταίνε ούτε ο ίδιος ούτε τα μέτρα του – και επιπροσθέτως τι λαϊκισμός να πεις, ότι φταίνε τα παπαγαλάκια που τα υποστηρίζουν.
Τι φταίει ο κυρ Κουβέλης; αυτός πως θα ονομάσει ψάρια τις απολύσεις μαζί με τον κ. Μανιτάκη αγωνίζεται, τι φταίει που πάνω στη φάση δύο παιδιά εξέπνευσαν και χαροπαλεύουν άλλα τρία;
Τι φταίνε τα ανθρωπάρια της Μέρκελ, και εις οποίαν διάχυσινευθυνών ξεπέφτω τώρα εγώ ο λαϊκιστής, που «προσπαθώ να εκμεταλλευτώ κομματικά» μια τραγωδία, ενώ δεν υπάρχουν υπεύθυνοι, ενώ η πολιτική τους προσπαθεί κι απ’ αυτό να τη σκαπουλάρει. Οπως απ’ τις αυτοκτονίες, το γενικό μαράζι, το απόλυτο ξεχαρβάλωμα και την υπαγωγή μιας ολόκληρης χώρας στους ορισμούς του Αδη.

Τον Γρηγορόπουλο τον σκότωσαν οι σφαίρες ενός άγριου αστυνομικού, τα παιδιά αυτά τα σκότωσαν τα άγρια μέτρα μιας κυβέρνησης, μα τι λέω; αποδίδω συλλογική ευθύνη
σε 40 Υπουργούς για το συλλογικό έργο τους;

Αλλά, σκυφτοί οι Ελληνες.
Δεν είναι Ισπανοί, να διαδηλώνουν.
Βγήκαν κάτι λιγοστοί στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για τα δολοφονημένα απ’ τα μέτρα παιδιά και η υπόθεση έληξε. Κι αυτό θα ξεχασθεί – έχουμε
μπόλικο καβγά να ασχοληθούμε, πολύ Κεδίκογλου να χαλκεύει, πολύ Γεωργιάδη να σκούζει, πολύ πείνα να αντιμετωπίσουμε, πολλούς νέους φόρους να πληρώσουμε, τουλάχιστον φεύγει ο χειμώνας και μαζί του το κρύο, έρχεται η άνοιξη, όχι
όμως για τα δύο παιδιά που έσκασε η ανέχεια. Για αυτά δεν έχει άλλη άνοιξη, ούτε θα «φθάσουν ως τον Ιούλιο» καθώς λέει ο κ. Σαμαράς, ώστε να «περάσουμε τον κάβο» κι από Σεπτέμβρη να πέφτει μάννα εξ ουρανού και να αρχίσει η...ανάκαμψη.
Δεν φταίει κανείς που αγγελοπαλέψανε πέντε παιδιά και χάθηκαν τα δύο, συμβαίνουν αυτά, έχουν τα μέτρα παράπλευρες απώλειες. Δεν φταίνε οι Υπουργοί που κάψανε οι πληβείοι στις σόμπες τους καρκίνο και τον ανασάναμε όλοι, τι φταίει  ο κ. Βενιζέλος; αυτός δεν ξέρει να μοιράσει ΦΠΑ σε δύο μπουγάτσες, ευθύνες θα του ζητήσουμε για δύο θανάτους;
Είναι όλοι αυτοί «ανεύθυνοι άρχοντες»! Δεν βλέπετε πως θρηνούν για τα μέτρα που παίρνουν εναντίον μας; πως αυτομαστιγώνονται που δεν μπορεί να γίνει αλλιώς; πως κάθονται σούζα μπροστά στην Τρόικα για το καλό μας;

Χάθηκαν δύο παιδιά. Θα χαθούν κι άλλα. Χιλιάδες έχουν αυτοκτονήσει. Θα αυτοκτονήσουν κι άλλοι. Εκατομμύρια τους τρώει το μαράζι της φτώχειας και άλλους τόσους το σαράκι της ανεργίας. Μα πάνω απ’ όλα

ένα ολόκληρο έθνος έχει γονατίσει. Και ζει γονατιστό ελπίζοντας ότι για τα επόμενα δέκα – είκοσι χρόνια, θα φυτοζωεί, αν δεν διαλυθεί, ξεπεσμένο και ξεφτιλισμένο.
Ετσι δεν θρηνείς νεκρούς. Ετσι δεν πενθείς. Τους παραχώνεις και πας παρακάτω. Περιμένοντας την επόμενη κατακεφαλιά. Παραζαλισμένος, άμοιρος και κακομοίρης.
Δεν σου φταίει κανείς (ή, σου φταίνε όλοι, που είναι ακριβώς το ίδιο), θα δώσει την επόμενη συνέντευξη ο κ. Στουρνάρας και θα πάμε παρακάτω. Στα νέα μέτρα. Να τα βρίζεις κι αυτά όπως τα παλιά. Μείον οι πεθαμένοι...

email:  stathis@enikos.gr

Θραύσματα από Τραύματα: η Ελλάδα τον Καιρό των Μνημονίων...

Αλέξης Καζαντζίδης, Intellectum...

Η Ελλάδα έτρεφε ρήτορες και δημαγωγούς από αρχαιοτάτων χρόνων. Ξόμπλια του μπαλκονιού και της τηλεοπτικής κουβέντας. Ο δημαγωγός παρουσιάζει τον εαυτό του τόσο αφελή όσο είναι οι ακροατές του, ώστε να πειστούν ότι είναι τόσο έξυπνοι όσο κι αυτός. Σήμερα η χώρα είναι στραβή, κουφή και άλαλη.
Απ’ το ‘21 και μετά πλειοψηφούν στην κεντρική πολιτική σκηνή αρκετοί κηφήνες ανεπάγγελτοι και παπατζήδες. Από τη μία, ο μεσαίος χώρος που χτίστηκε με την κοπριά μιας εκσυγχρονιστικής αριστεράς στο θερμοκήπιο του συντηρητισμού και της φασιστικής δεξιάς, χέρι-χέρι με τον κούφιο μεγαλοϊδεατισμό και μια ανέραστη ορθοδοξία και από την άλλη ο ξένος παράγων που εποπτεύει με τις ντόπιες εφεδρείες του, τους βαπτισθέντες στην κολυμπήθρα της αγοράς.

Στη θέση της μνήμης το μνημόνιο και ο νέος πρωθυπουργός, ο οποίος πασαλείβει σβουνιές τον ένδοξο ελληνικό λαό που ξέπεσε στο «όσα πάνε κι όσα έρθουν», κακομοίρης, ελαφρώς μαζοχιστής και ανεπιτυχώς βολεψίας. Λέξεις, νοήματα, έννοιες έχουν ρευστοποιηθεί βάζοντας στον ντορβά της ενημέρωσης μια κυνική καταστροφολογία που διαχέει την άποψη πως, εάν δεν υπακούσουμε στο ευαγγέλιο της αγοράς και τις κάψες του κεφαλαίου που χρειάζεται εργασιακά ανασφαλή υποκείμενα για να διατηρήσει την κυριαρχία του, θα μας φάει η μαρμάγκα και το μαύρο σκοτάδι.

Η αποστολή που έχει το σημερινό σκυλολόι είναι η λοβοτομή της μνήμης, η επιβολή της συλλογικής αμνησίας. Παλιάτσοι και σκέλεθρα του σωλήνα της εξουσίας μάς προτρέπουν να εργαστούμε περισσότερο για την πατρίδα γιατί «όλοι μαζί προσπαθώντας, μπορούμε». Όπως τα φάγαμε, άλλωστε, όλοι μαζί και τώρα πρέπει να τα γυρίσουμε πίσω.

Με την αναπαραγωγή ανοησιών  του τύπου: ο κλητήρας στην τάδε ΔΟΥ ή η καθαρίστρια στον δείνα οργανισμό παίρνει εκατό χιλιάδες ευρώ το χρόνο, που μόνο ένας αδαής μπορεί να εκστομίσει κι ακόμα ένας πιο αδαής να πιστέψει, προσπαθούν να ξεχαρβαλώσουν την έννοια του δημόσιου αγαθού αλλά και του δημόσιου συλλήβδην, φτιάχνοντας υβρίδια δημόσιου και ιδιωτικού, όπως επιτάσσουν οι συνθήκες που υπέγραφαν χειροπόδαρα τόσα χρόνια.

Από την γραφειοκρατική πατρωνία του παπανδρεϊσμού που συστηματοποίησε οργανωμένα και μαζικά το εξατομικευμένο ρουσφέτι της παρακμασμένης νοικοκυραίικης δεξιάς περάσαμε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αγορών. Φτάσαμε στον μετα-νεωτερικό ηγέτη, μισθοφόρο των αγορών, που καταργεί τη μνήμη και κατά συνέπεια την πολιτική, αφού αυτή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μνήμη.

Οι σημερινοί ιεροκήρυκες της ανάπτυξης, όπως ο νέος πρωθυπουργός, έχουν καρτελάκι στο πέτο που γράφει «έγκυρος συνομιλητής των αγορών». Άξια παιδιά, που έπιασαν τόπο τα λεφτά των μπαμπάδων τους και τα ξενύχτια σε στρογγυλά τραπέζια. Άξια παιδιά, διότι από πολιτικά πρόσωπα μεταμορφωθήκαν εν μια νυκτί σε υπαλλήλους που πειθαρχούν χωρίς δισταγμό γιατί δίνουν εξετάσεις στους αρχιερείς του κεφαλαίου που δεν δέχονται δισταγμούς και δεύτερες σκέψεις.

Άραγε γιατί ένα από τα τσακάλια της παγκόσμιας τοκογλυφίας (Στρος Καν) διατυμπάνιζε πως οι Έλληνες κολυμπούν στα σκατά; Μάλλον, γιατί η ανάπτυξη που «έρχεται» είναι τα λύματα της ευρωπαϊκής χωματερής, τα τοξικά απ’ τα γερμανικά σιφόνια, το υγροποιημένο αέριο στον Αστακό, οι πετρέλαιο-εξέδρες στο Ιόνιο, η υπεροπλία των βάσεων. Η Ελλάδα προορίζεται για βόθρο (sic) της Ευρώπης. Υπουργοί και παρα-υπουργοί, διοικητές, δεσποτάδες, στρατηγοί, δήμαρχοι και τσόλια του δημόσιου βίου είναι οι δήμιοι των όποιων κατακτήσεων.

Λίγοι φάνηκε ότι έχουν πάρει χαμπάρι την επερχόμενη καταστροφή που θα είναι η συνέπεια της εθελοδουλίας. Αν δεχτούμε πως ο ελληνικός λαός υπέστη κλύσμα, η νεολαία του βρίσκεται σε χειρότερο χαντάκι. Τα οράματα της μεταπολίτευσης των πατεράδων έχουν περάσει (;) λωβοτομημένα στα τέκνα, εγκαθιδρύοντας σε αυτονόητα έλλογο άρα και απαραβίαστο κανόνα της κοινωνικής συμβίωσης το «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Κυριαρχεί η κατάθλιψη, η ανέξοδη καταγγελία προσώπων και όχι πολιτικών που διαχέονται απ’ τα πρόσωπα στο κοινωνικό σώμα.

Το (νέο) Μνημόνιο περισσότερο ως αποτέλεσμα και όχι ως αιτία,  ήρθε να παγιώσει δραματικά το πλαδάρεμα των Ελλήνων που απεμπόλησαν το δικαίωμα σε έναν κόσμο δικαιότερο αλλά και την υποχρέωση να παλεύουν γι’ αυτόν με τρόπο συλλογικό. Όλο και λιγότεροι πλέον θα μπορούν να μιλούν για το δικαίωμα στην εργασία αλλά και την υποχρέωση της πολιτείας να την εξασφαλίσει στα μέλη της. Ο στόχος ήταν και είναι η μείωση των εξόδων. Με άλλα λόγια, νοσοκομεία χωρίς γιατρούς, σχολεία χωρίς δασκάλους, εργαζόμενοι χωρίς ασφάλιση, απόμαχοι χωρίς σύνταξη, νέοι χωρίς δουλειά.

Δημιουργώντας μια νέα πολιτική πειθαρχία στην οποία ο μη απασχολήσιμος δεν θα στιγματίζεται μόνο ως άχρηστος αλλά θα αυτοστιγματίζεται, ως ανάξιος να τύχει οποιασδήποτε θεσμικής κατοχύρωσης εκτός ίσως από την προσωρινή αναβολή του θανάτου του από ασιτία. Όσοι διεκδικούσαν μέχρι πρόσφατα ψιχία αλληλεγγύης δίχως να χάνουν της αξιοπρέπειά τους μετατρέπονται πλέον σε επαίσχυντους επαίτες.

Η αποτυχία και η φτώχεια ενεργοποιούν αισθήματα τόσο αιδούς όσο και ενοχής. Και το νέο Μνημόνιο λοιπόν έβαλε στο μάτι την αποτελεσματική σύνθεση ανάμεσα στις δυο αυτές μορφές κοινωνικού έλεγχου. Ήρθε να δράσει σαν εγκεφαλικό σε μια ολόκληρη κοινωνία.