Η σχέση αυτοδυναμίας και διαπραγμάτευσης...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εξηγήσει με πολύ καθαρό τρόπο ότι το χρέος αποτελεί ένα εργαλείο, έναν μοχλό εκβιασμού των λίγων ισχυρών της κοινωνίας απέναντι στους πολλούς για να περάσει η πολιτική λιτότητας που ευνοεί τα συμφέροντά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μπει στη λογική που λέει ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα ζήτημα αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία,
ούτε ένα ζήτημα «συνεννόησης» ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, όπως προτείνει ο κ. Σαμαράς, που υπαινίσσεται ότι πρέπει να παραμείνει στην εξουσία γιατί «οι Γερμανοί είναι φίλοι του».
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακηρύξει από πολύ νωρίς ότι το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι μόνο μια ασθενής πτυχή ενός μεγάλου ευρωπαϊκού προβλήματος και ότι για τη λύση αυτού του προβλήματος συγκρούονται δύο πολιτικά στρατόπεδα, που εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα: των νεοφιλελεύθερων και της Αριστεράς. Όλα τα άλλα στρατόπεδα που εμφανίζονται θα αναγκαστούν την κρίσιμη ώρα να πάνε είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται πεισματικά να συνδράμει στην υποτιθέμενη διαπραγμάτευση που κάνει ο κ. Σαμαράς με τους φίλους του, δεν πρόκειται να συμφωνήσει ότι τίθεται ζήτημα «εθνικής διαπραγμάτευσης» (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Σταθάκης). Ο εχθρός των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων δεν είναι μόνο το κεφάλαιο και οι ελίτ στο εξωτερικό, αλλά κυρίως στο εσωτερικό. Με το εσωτερικό μέτωπο η σύγκρουση θα είναι πιο δύσκολη αλλά και πιο σημαντική (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Δραγασάκης). Για τον λόγο αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί μια ρητορική που λέει ότι ο κ. Σαμαράς πιέζεται από τους δανειστές και υποκύπτει, αλλά αντίθετα συστηματικά αποκαλύπτει ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την τρόικα και το χρέος ως φόβητρο για να εφαρμόσουν πολιτικές που ευνοούν τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Την Αλήθεια ή τα Ζόνγκ;..

Ουδέν Σχόλιον...

 

    Τις περισσότερες φορές η αλήθεια στέκεται εκεί, μπροστά μας,
     ..αλλά εμείς δεν θέλουμε; δεν μπορούμε; φοβόμαστε να την δούμε;
     Μάλλον φοβόμαστε..
     Γιατί από την στιγμή που θα παραδεχτούμε ότι την είδαμε, κάτι θα πρέπει να κάνουμε για να την υπερασπιστούμε.  Κάτι πρέπει να πράξουμε!
     Κι αυτό είναι! Φοβόμαστε την πράξη!  Φοβόμαστε μη χρειαστεί να πράξουμε!

     Φοβόμαστε ότι για να υπερασπιστούμε την αλήθεια, να μην ταυτιστούμε κι εμείς με το ψέμα, πρέπει να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να ξεσηκωθούμε, να επαναστατήσουμε,
     ..δηλαδή να ξεβολευτούμε, να κινηθούμε, να κινδυνεύσουμε, να τολμήσουμε, να ρισκάρουμε..

     Κι έτσι βολευόμαστε με το ψέμα και λέμε ''θα ψάξουμε την αλήθεια'', κι αυτή μας κοιτάει κατάματα και κλαίει με την κατάντια μας.

     Τρανό παράδειγμα τα ψέματα των κυβερνητικών αγυρτών περί πτώχευσης, αδυναμίας καταβολής συντάξεων και μισθών, έλλειψης βασικών αγαθών, αλλά και σεισμών 10,5 ρίχτερ και τσουνάμι πεντακοσίων μέτρων, και πανούκλα, χολέρα και ιλαρά σε όλον τον πληθυσμό,
     ..αν δεν πάρουμε ή καθυστερήσουμε να πάρουμε κάποια δόση, απ' αυτές που μας δίνουν οι τοκογλύφοι για να τους ξεπληρώνουμε παλαιότερα χρέη και τόκους.
     Απ' την άλλη όμως καμαρώνουν ότι ''διαπραγματεύονται'' σκληρά και ότι κάνουν (μάλλον δίνουν) τα πάντα για να εξασφαλίσουν την επόμενη δόση, αλλά κι αυτήν, προσέξτε, του Δεκεμβρίου που ήδη καθυστερεί!

     Παραδέχονται δηλαδή οι ίδιοι ότι καθυστερεί κάποια δόση ήδη τρείς μήνες και δεν μας έχει βρεί ακόμα κάποια απ' τα δεινά που με αυτά μας φοβερίζουν και μας εκβιάζουν!
     Το ίδιο έχει συμβεί και στο άμεσο παρελθόν με κάποιες άλλες δόσεις που καθυστέρησαν, και μία που παραλείφθηκε εντελώς για να ενσωματωθεί μετά στο επόμενο μνημόνιο που ακολούθησε!
     Και ζούμε ακόμα!
     Κι ο Αρμαγεδδών δεν έχει έρθει ακόμα!

     Ψέματα, ψέματα, ψέματα!
     Και η Αλήθεια εκεί, να μας γνέφει, κι εμείς να την ψάχνουμε στα μεγκάλα βοθροκάναλα!

     Έτσι επιβιώνει η κυβέρνηση Ψευταρά και Σία..
     Με την δική μας όχι ανοχή,  ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!

     ''Την κουρτίνα ή το ζόνγκ;'' ρώταγε παλιά, η παρουσιάστρια τηλεπαιχνιδιού.
     Κι όποιος διάλεγε το ζόνγκ πιστεύοντας ότι κρύβει δώρο-έκπληξη, έχανε το ταπεινό αλλά σίγουρο κι αληθινό δώρο της κουρτίνας..

     Τα δικά μας ''ζόνγκ'' ξέρουμε πιά τί κρύβουν!
     Ας διαλέξουμε την Αλήθεια και τους αγώνες που αυτή συνεπάγεται..
     ..ή, ας τελειώσουμε ακίνητοι..

Ζήτημα ζωής και θανάτου...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στο πρόσφατο συνέδριο του Ελληνο-Γερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του συγκυβερνώντος κόμματος παραδέχθηκε ότι το ελληνικό πρόβλημα βρίσκεται σήμερα σε «λάθος βάση», με ευθύνη των Ευρωπαίων «θεσμικών» εταίρων μας, καθ' όσον «αγνοείται το ακραίο όριο αντοχής της ελληνικής κοινωνίας». «Κανείς δεν μπορεί να υπερβεί το σημείο θραύσης της Ελλάδας», ετόνισε ο ίδιος. «Δεν θέλουμε πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά οικονομική, χωρίς λάθη και μυωπικές προσεγγίσεις.

Αίτημά μας είναι να έχουμε πολιτικούς συνομιλητές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που να είναι ικανοί να κατανοήσουν πραγματικά και σε βάθος τα επιστημονικά και τεχνικά δεδομένα, ώστε να αλλάξει η βάση της διαπραγμάτευσης για το ελληνικό πρόβλημα».
Ούτε λόγος, αξιέπαινη η διευκρίνιση τού αντιπροέδρου, αλλά μόνον κατά το ήμισυ. Αντί να αποκαλύπτει την ανευθυνότητα της ευρωπαϊκής πλευράς, όπως υπαινίσσεται ο ίδιος, συγκαλύπτει την καταλυτική διαπραγματευτική ανυπαρξία της ελληνικής. Ως γνωστόν, για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση απαιτούνται τουλάχιστον δύο πλευρές. Ομως, μέχρι σήμερα στο ελληνικό πρόβλημα, εάν υπάρχει δραματικό έλλειμμα έγκυρων συνομιλητών από ευρωπαϊκής πλευράς, το αντίστοιχο έλλειμμα από ελληνικής παραμένει απελπιστικά δραματικότερο.
Εάν για την πρώτη διακυβεύονται κάποια συμφέροντά της, που επιμένει να διαχειρίζεται με αλυσιτελή και αυτοκαταστροφικό τρόπο, για τη δεύτερη διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξή της. Ακόμη και αν οι εταίροι μας επιλέγουν την ανευθυνότητα, η ελληνική πλευρά όφειλε προ πολλού να αντιτάσσει σοβαρότητα και αυξημένη διαπραγματευτική ικανότητα. Αντ' αυτού, από την αρχή της σημερινής κρίσης, καθ' όλη τη διάρκεια της πρόσφατης τετραετίας, ουδεμία ελληνική κυβέρνηση στάθηκε ικανή να διαπραγματευθεί οτιδήποτε.

Πρωτογενές έλλειμμα 690.000 Ευρώ

Sotosblog...

Μετεκλογικό, μάλλον μικρό δωράκι 690.000 Ευρώ που δόθηκαν στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Άγκελα Μέρκελ από τους ιδιοκτήτες της BMW, εύλογα συνδέθηκε εντός Γερμανίας, αλλά και σε όλη την Ευρώπη με τη στάση του Βερολίνου στο θέμα της ρύπανσης από τα αυτοκίνητα.
Μολονότι η απόφαση να μειωθούν τα όρια εκπομπών είχε ληφθεί σε θεσμικό ευρωπαϊκό επίπεδο μόλις πριν από πέντε μήνες, η Γερμανία ξαναβάζει τώρα το θέμα στο τραπέζι. Δεν λέει φυσικά ότι το ξαναβάζει επειδή η Μέρκελ ενθυλάκωσε το παστό, αλλά επειδή θέλει να διαφυλάξει τις θέσεις εργασίας στην αυτοκινητοβιομηχανία της, η οποία παράγει περισσότερα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, άρα πιο ρυπογόνα, και μια μείωση στο ήδη συμπεφωνημένο όριο θα την έπληττε.
Αυτή είναι η Γερμανία των κοινών, των μεγάλων και των σύγχρονων ευρωπαϊκών αξιών. Είναι η Γερμανία της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Η ίδια Γερμανία που ηγήθηκε των «πακέτων διάσωσης» και τα οποία κόστισαν, χωρίς τους μη εγγεγραμμένους, τουλάχιστον 1.500.000 θέσεις εργασίας στην ελληνική Οικονομία –κατά πληθυσμιακή αναλογία οι δικοί της άνεργοι θα ήταν δώδεκα εκατομμύρια, δηλαδή περίπου 14 φορές το σύνολο των εργαζομένων στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Διορθώστε με αν έχω λάθος: Αλλά, αν έχεις υπογράψει ό,τι έχεις υπογράψει με ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι μ’ εφτακόσια χιλιάρικα να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια ευρωπαϊκές αποφάσεις με νωπό ακόμα το μελάνι, και ν’ ανοίξουν στα ίσα πόλεμο με τη Γαλλία της Peugeot-Citroen και της Renault, τη Σουηδία της Volvo, και την Ιταλία της FIAT, τότε είναι προφανές ότι δεν έκανες μαζί τους, ούτε εσύ, ούτε κανείς μα κανείς, κανείς, κανείς, καμιά, μα απολύτως καμιά, καμιά, καμιά διαπραγμάτευση. Ούτε στο πρώτο τηλεφώνημα, ούτε στο πιο πρόσφατο, ούτε σε κανένα από τα ενδιάμεσα. Ούτε στην πρώτη συζήτηση, ούτε στην πιο πρόσφατη, ούτε σε καμιά από τις ενδιάμεσες. Ούτε στο πρώτο ταξιδάκι, ούτε στο πιο πρόσφατο, ούτε σε κανένα από τα ενδιάμεσα. Με τον ισχυρισμό μου αυτόν, δεν νομίζω ότι  κομίζω γλαύκα εις Αθήνας.

Διαπραγμάτευση σημαίνει εμπιστοσύνη στο κίνημα...

Γιάννης Μηλιός,απο την Αυγη...

Σε άρθρο μου την προηγούμενη βδομάδα στο tvxs.gr εξήγησα τι σημαίνει διαπραγμάτευση και με βάση τον ορισμό της διαπραγμάτευσης ως έννοιας, υποστήριξα ότι όλες οι κυβερνήσεις των τριών τελευταίων ετών δεν διαπραγματεύονται τίποτα με τους δανειστές. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν διαφωνεί σε τίποτα επί της ουσίας με τους υπαλλήλους της τρόικας.
Δεδομένου ότι οι δύο πλευρές του τραπεζιού υποστηρίζουν τα ίδια κοινωνικά συμφέροντα, αντί για διαπραγμάτευση, οι συζητήσεις τους αποτελούν ουσιαστικά μια διαδικασία επεξεργασίας των μέτρων λιτότητας και διαβούλευσης σχετικά με ζητήματα τακτικής, με κοινή μέριμνα την πολιτική επιβίωση του φθαρμένου ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Αντίθετα, μια διαπραγμάτευση της κυβέρνησης της Αριστεράς σημαίνει τη συνέχιση του κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται, το τελευταίο διάστημα με μεγάλη ένταση, αλλά με μια ποιοτική διαφορά, μια τομή: Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί την αλλαγή της δανειακής σύμβασης προς τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων. Μέχρι εδώ, δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία σοβαρή διαφωνία μέσα στην Αριστερά. Η συζήτηση ξεκινάει από το «τι θα κάνουν οι δανειστές σ' αυτήν την περίπτωση». Τι θα γίνει αν μας πουν «δεν διαπραγματευόμαστε»;

Πριν ασχοληθούμε μ' αυτό το ερώτημα, είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε τι ακριβώς σκοπεύει να διαπραγματευτεί η κυβέρνηση της Αριστεράς και τι όχι. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν σκοπεύουμε να διαπραγματευτούμε τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και των ανέργων, τη δυνατότητα της κοινωνίας να αναπαράγεται, την ανακούφιση της φτώχειας, την κατάργηση της λιτότητας, με δυο λόγια: δεν θα διαπραγματευτούμε την κατάργηση των μνημονιακών νόμων που συνθέτουν το σημερινό ζοφερό σκηνικό. Αυτό θα το κάνουμε την «πρώτη μέρα». Αυτή η κίνησή μας είναι που θα αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα της διαπραγμάτευσης. Είναι αναμφίβολα μια επιθετική κίνηση, αλλά είναι μονόδρομος για μας. Μόνο αν αντεπιτεθεί το κοινωνικό κίνημα των εργαζόμενων τάξεων σε όλα τα επίπεδα μπορεί να ανατρέψει την κοινωνική καταστροφή που συντελείται.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ταυτόχρονα με τις νομοθετικές πράξεις, θα καλέσει σε έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., στην οποία θα επιδιώξει να επιβεβαιωθεί ότι κάθε κράτος είναι λαϊκά και εθνικά κυρίαρχο, δηλαδή ότι απαιτείται αλλαγή των όρων της δανειακής σύμβασης σύμφωνα με τη βούληση του ελληνικού λαού, όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές. Όταν λοιπόν οι δανειστές (δηλαδή το μεγάλο κεφάλαιο) δουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί αυτά που λέει και ότι νομοθετεί υπέρ του κόσμου της εργασίας, πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τις δανειακές συμβάσεις. Αν δούμε το θέμα χωρίς συναισθηματισμούς, δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι οι δανειστές θα αρνηθούν να διαπραγματευτούν μια νέα σύμβαση, καθώς σ' αυτήν την περίπτωση οι απώλειες γι' αυτούς θα είναι τεράστιες (ας μην ξεχνάμε ότι το 93% της έως τώρα χρηματοδότησης έχει χρησιμοποιηθεί για την εξυπηρέτηση των δανειστών και των τραπεζών).

Είναι βέβαιο ότι οι δανειστές κατά τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης θα μας εκβιάσουν, θα ήταν αφελής όποιος δεν θα περίμενε κάτι τέτοιο. Θα μας εκβιάσουν πολιτικά -εμάς δεν μπορούν να μας εκβιάσουν προσωπικά, καθώς δεν έχουμε τις εξαρτήσεις του σημερινού πολιτικού προσωπικού της κυβέρνησης. Θα απειλήσουν να διακόψουν τη χρηματοδότηση και ίσως το κάνουν για όσο καιρό διαρκεί η διαπραγμάτευση.

Η διαπραγμάτευση εμπεριέχει τον εκβιασμό, αλλά και από τις δύο πλευρές. Το δικό μας όπλο είναι το κοινωνικό κίνημα. Εμείς μπορεί να μην έχουμε το Mega και τον ΣΚΑΪ, αλλά θα έχουμε μια διαφανή και άμεση επικοινωνία με τον κόσμο της εργασίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι δανειστές θα βρεθούν μπροστά στην πρωτόγνωρη κατάσταση να μαθαίνουν οι μάζες τι διαμείβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των συνεδριάσεων. Αν οι δανειστές δε συζητούν στο δικό μας πεδίο διαπραγμάτευσης, το οποίο θα είναι πως μόνο ένα μέρος του ελληνικού χρέους θα μπορέσει να αποπληρωθεί, και μάλιστα με την κοινωνία όρθια (κούρεμα μεγάλου μέρους του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης κ.λπ.), τότε θα πρέπει να εξηγήσουν στους εργαζόμενους των χωρών τους γιατί τους νοιάζει μόνο η μείωση των μισθών, οι απολύσεις, η διάλυση του κοινωνικού κράτους κλπ. Οι εργαζόμενοι σήμερα ενημερώνονται, συζητούν συνεχώς στο διαδίκτυο και αυτοοργανώνονται, όπως μας δείχνει η Τουρκία, η Βραζιλία, η Αίγυπτος. Εκτιμούμε λοιπόν βάσιμα ότι δεν θα έχουμε μόνο τον ελληνικό λαό να διαδηλώνει συνεχώς τη συμπαράστασή του στην σκληρή προσπάθεια μιας κυβέρνησης που θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Θα είναι τελείως διαφορετική η στάση και των Ευρωπαίων εργαζόμενων απέναντι στις κυβερνήσεις τους, όταν καταστεί σαφές τι προσπαθούν να κάνουν οι δανειστές. Όπως μας δείχνει το ιστορικό παράδειγμα της Αιγύπτου, κανένα καθεστώς δεν μπορεί να αντέξει την ορμητική δύναμη των μαζών, του πραγματικού κινητή της ιστορίας.

Εμείς λοιπόν λέμε ότι τη μάχη της διαπραγμάτευσης θα την κερδίσουμε. Λέμε ότι οι δανειστές θα υποχρεωθούν να διαπραγματευτούν μόνο επί του μέρους του χρέους που θα μπορεί να αποπληρωθεί και θα αποσυρθούν από την εσωτερική πολιτική της Ελλάδας. Έχουμε μαζί μας έναν ολόκληρο κόσμο που αγωνίζεται για να πέσει επιτέλους ο νεοφιλελευθερισμός, και σ' αυτόν τον κόσμο, στο κίνημα και τις δυνάμεις του, έχουμε εμπιστοσύνη. Είμαστε αισιόδοξοι, βασιζόμενοι στα πραγματικά δεδομένα, ότι θα νικήσουμε!

Συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ - ΔΝΤ: Η πραγματική διαπραγμάτευση μόλις ξεκίνησε...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...

Οι συναντήσεις κλιμακίου του ΣΥΡΙΖΑ με αξιωματούχους του ΔΝΤ και αξιωματούχους της κυβέρνησης των ΗΠΑ εντάσσονται στην προετοιμασία της διαπραγμάτευσης που θα κάνει η επερχόμενη κυβέρνηση της Αριστεράς με τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ συναντά το ΔΝΤ για να αποσαφηνίσει τις θέσεις του, να τις παρουσιάσει όπως είναι, χωρίς τις παραμορφώσεις που προκαλούνται από την πρωτόγνωρη και επίμονη προπαγάνδα της κυβέρνησης και μεγάλης μερίδας των ΜΜΕ.
Αν η χώρα δεν βρισκόταν σε αυτήν την κατάσταση, ο τρόπος που παρουσιάζει τις συναντήσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε Γερμανία και ΗΠΑ μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, αλλά και η κριτική που ασκείται από την κυβέρνηση, θα προκαλούσαν θυμηδία. Κυβέρνηση και διαπλεκόμενα ΜΜΕ ενημερώνουν τον ελληνικό λαό ότι «ο Τσίπρας» δεν συμφώνησε με το ΔΝΤ, όπως δεν είχε συμφωνήσει και με τον κ. Σόιμπλε. Τι περίμεναν δηλαδή; Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν κι αυτούς, δεσμευμένος και αδύναμος να διατυπώσει θέσεις υπέρ της χώρας και του κόσμου της εργασίας; Περίμεναν ότι θα αγωνίζεται τρία χρόνια ενάντια στο μνημόνιο και μόλις καθΊσει στο τραπέζι θα αρχίσει να λέει ναι στους δανειστές και όχι στο λαό, όπως έκανε ο κ. Σαμαράς; Αν δεν πρόκειται περί ανόητης προπαγάνδας, πρόκειται για κρίση εξ ιδίων.
Οι συναντήσεις μας ήταν ειλικρινείς και όλα τα ζητήματα τέθηκαν ανοικτά, έτσι συμβαίνει όταν δεν κάνεις στροφές που σε απονομιμοποιούν πολιτικά. Ο Αλέξης Τσίπρας τους είπε ακριβώς ό,τι λέει και στην Ελλάδα: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βαθιά παράδοση στον αγώνα του λαού για δημοκρατία και δικαιοσύνη. Η παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο θετικός καταλύτης, ώστε η οργή του λαού απέναντι στις συνταγές της τρόικας εξωτερικού και εσωτερικού να μετουσιώνεται σε πολιτική πρόταση για διέξοδο, την ώρα που η κυβέρνηση και το σύστημα της διαπλοκής ευνοούν πρακτικές τύπου Χρυσής Αυγής, που θέτουν τη δημοκρατία σε κίνδυνο.
Επισήμανε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως η μόνη λύση είναι το σταμάτημα της λιτότητας και πως το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Συνεπώς πρέπει να υπάρξει συμφωνία για αναδιάρθρωση του χρέους, όπως και όλων των ευρωπαϊκών χωρών που έχουν πρόβλημα, μια συμφωνία με γνώμονα την ευημερία των ανθρώπων και όχι των αριθμών.
Επισημάναμε με ένταση στους συνομιλητές μας ότι το πρόβλημα για το ευρώ είναι η δομή της νομισματικής ένωσης, ότι το πρόβλημα είναι πως η Ευρώπη δεν έχει δανειστή ύστατης καταφυγής, ότι δεν εκδίδει ευρωομόλογα, ότι, αντί να είναι μια ένωση αλληλεγγύης, είναι μια ένωση «εσωτερικού ανταγωνισμού». Τους επισημάναμε ότι η έξοδος από την ελληνική κρίση προϋποθέτει δομικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και στην οικονομία, ώστε να μετατραπεί η Ελλάδα επιτέλους σε πραγματικά δημοκρατική χώρα, σε μια χώρα όπου δεν θα λαμβάνονται αποφάσεις με βάση τα συμφέροντα μιας μικρής ολιγαρχίας, αλλά της πλειοψηφίας των ανθρώπων της.
Οι διαφωνίες μας με το ΔΝΤ είναι γνωστές στον λαό από την αρχή αυτής της ζοφερής περιπέτειας στην οποία μας έσυρε το πολιτικό σύστημα ΠΑΣΟΚ -Ν.Δ., με στόχο την υποτίμηση της ζωής του λαού προς όφελος μιας μικρής μειοψηφίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που δίνει η συγκυρία να διαπραγματευτούμε.
Τα στελέχη του ΔΝΤ μας είπαν ότι επέμειναν πολύ στην ανάγκη για «κούρεμα» και του θεσμικού χρέους (OSI). Η κυβέρνηση πρέπει να μας απαντήσει επιτέλους: Πώς αξιοποίησε αυτή τη θέση; Γιατί δεν έκανε τίποτα προς αυτήν την κατεύθυνση; Μας είπαν ότι επέμειναν στην ανάγκη να πληρώσουν φόρους οι πλούσιοι, που έως τώρα χαίρουν μιας ιδιότυπης ασυλίας. Για το θέμα αυτό δεν χρειάζεται να μας πει τίποτα η κυβέρνηση, ξέρουμε πολύ καλά και υποσχόμαστε την απονομή δικαιοσύνης όταν θα είμαστε κυβέρνηση. Μας ενημέρωσαν ότι δεν έθεσαν ποτέ ζήτημα για περικοπή 13ου και 14ου μισθού! Γιατί η κυβέρνηση χρησιμοποίησε απέναντι στον λαό αυτή την απειλή; Με ποιους είναι επιτέλους αυτή η ελληνική κυβέρνηση;
Πέρα από το ΔΝΤ, συναντηθήκαμε επίσης με κυβερνητικούς αξιωματούχους. Από το κλίμα των συζητήσεων προκύπτει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανησυχεί ιδιαίτερα για την εξαγωγή της ύφεσης από την Ευρώπη στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, λόγω ακριβώς της ευρωπαϊκής ύφεσης που προκαλεί η εμμονική νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ε.Ε.
Η «άλλη πλευρά του τραπεζιού» μάς έθεσε βασικά δύο επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι έχουν δοθεί ήδη πολλά χρήματα στην Ελλάδα. Απαντήσαμε ότι «συμφωνούμε»! Ότι κι εμείς υποστηρίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουν τα χρήματα των φορολογουμένων σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο, μόνο και μόνο για να διασωθεί ένα παρωχημένο, κοινωνικά χρεωκοπημένο οικονομικό μοντέλο. Το δεύτερο είναι ότι θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα αν είχε μια ενιαία στάση απέναντι στους δανειστές της.
Υπενθυμίσαμε το προφανές. Ότι ο κ. Σαμαράς για ενάμιση χρόνο ήταν λαύρος ενάντια στις λανθασμένες πολιτικές των Μνημονίων. Πράγματι, αν είχε διατηρήσει τη θέση του και δεν έκανε στροφή 180 μοιρών για να προασπίσει τα συμφέροντα της μικρής μειοψηφίας που νέμεται τον πλούτο στην Ελλάδα, θα υπήρχε η πιθανότητα σήμερα η Ελλάδα να έχει μια ενιαία στρατηγική ενάντια στην ανθρωπιστική κρίση, ενάντια στην κοινωνική καταστροφή. Σήμερα όμως είναι αδύνατον.
Ο κ. Σαμαράς έχει απέναντι του τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας κι αυτό πλέον είναι φανερό και εκτός Ελλάδας.

Ο ιερεας της Ντιντριχ, οι φλυαροι του Γκραμσι και το ...σουβλι του Σαμαρα...

Φελνίκος, απο το Matrix24...

Τα τελευταία λόγια της Μάρλεν Ντίντριχ, λίγο πριν πεθάνει, λέγεται ότι ήταν προς έναν ιερέα που πήγε να την εξομολογήσει. «Για ποιο λόγο να συζητήσω μαζί σου;» του είπε, «έχω επείγουσα συνάντηση με το αφεντικό σου».
Μόνον μια ντίβα, όπως η Μάρλεν, θα μπορούσε να πει αυτή τη φράση. Ούτε καν ένας άθεος.
Κι όμως πόσο καλύτερα θα ήταν, για τη χώρα, αν τη στάση της Ντίντριχ απέναντι στον ιερέα, την ακολουθούσαν και οι δικές μας πολιτικές «ντίβες», οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί, στις διαπραγματεύσεις, τρία χρόνια τώρα, με τους εκπροσώπους της τρόικας. Αν ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς και οι δεκάδες των υπουργών είχαν βάλει από την αρχή τους διάφορους Τόμσεν στη θέση τους, τους αντιμετώπιζαν δηλαδή σαν υπαλλήλους, όπως και είναι, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά.
Αν μιλούσαν απευθείας με τα αφεντικά τους, και έκαναν μαζί τους πολιτική διαπραγμάτευση, ίσως η συνταγή των μνημονίων να μην ήταν τόσο θανατηφόρα. Ίσως οι τεχνοκρατικές και τεχνικές λεπτομέρειες να μην είχαν διαγράψει εντελώς τις έννοιες της αλληλεγγύης, της εταιρικής ισοτιμίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και των γεωστρατηγικών συμφερόντων στις διαπραγματεύσεις για έξοδο από την κρίση. Οι υπάλληλοι έχουν την τάση να φέρνουν τα πράγματα στο επίπεδο της γνώσης και των αρμοδιοτήτων τους. Και άμα τους δώσεις θάρρος ανεβαίνουν, όπως ο χωριάτης, και στο κρεβάτι σου. Οι πολιτικές ηγεσίες λαμβάνουν αποφάσεις με άλλα κριτήρια. Προσεγγίζουν διαφορετικά τα προβλήματα. Βλέπουν τη μεγάλη εικόνα. Και αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα συμφέροντα.
Δυστυχώς ο Σαμαράς έκανε κι αυτός το ίδιο σφάλμα με τους προκατόχους του. Αντί, ως νέος πρωθυπουργός, να αλλάξει το καθεστώς που είχε επιβληθεί και να επιδιώξει να συζητά με την Μέρκελ, τον Ομπάμα, τον Ολάντ, ακόμη και τον Πούτιν και την κινεζική ηγεσία, βάζοντας δηλαδή κι άλλους παίχτες στο παιχνίδι, που θα ζημιώνονταν από μια άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας, δυστυχώς, έκανε κι αυτός συνομιλητές του τον Τόμσεν και την παρέα του.
Αντί το αποτέλεσμα των συζητήσεων με τα αφεντικά να ήταν η «γραμμή» που θα εδίδετο στους υπαλλήλους της τρόικας, ήταν οι εκθέσεις των υπαλλήλων που έδιναν “γραμμή” στα αφεντικά για το πώς θα αντιμετωπίσουν την ελληνική κυβέρνηση και το “ελληνικό πρόβλημα”. Αυτό μπορεί να διευκολύνει, για προφανείς λόγους, τη Μέρκελ, βλάπτει όμως, επίσης για λόγους προφανείς, τον Σαμαρά. Και τώρα το πληρώνουμε. Οχυρώνονται πίσω από τις λογιστικοποιημένες εκθέσεις των υπαλλήλων τους για τη βιωσιμότητα του χρέους για να λύσουν τις δικές τους διαφορές και να κάνουν τις δικές τους διευθετήσεις.
Κι εμείς εν τω μεταξύ έχουμε ισοπεδώσει την κοινωνία. Και στο προβλεπτό μέλλον θα χρειαστεί να πάρουμε κι άλλα μέτρα, και μετά κι άλλα, μέχρι να σκάσει το …γαϊδούρι. Αν δεν αλλάξει ο τρόπος της διαπραγμάτευσης, αν δεν μπουν, από σήμερα κιόλας, πραγματικές κόκκινες γραμμές και ελληνικοί όροι στο αλισβερίσι κορυφής, η επαιτεία για τη δόση, αυτή και τις επόμενες, θα συνεχίζεται. Μέχρι να γίνουμε ένα τελειωμένο και δακτυλοδεικτούμενο, απ’ όλο τον κόσμο, τζάνκι. Αν δεν μπορεί να το κάνει η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, ας το δηλώσει. Ευθέως. Κι αν δεν εξευρεθεί κάποια άλλη λύση ας καταθέσει και την εντολή, για να αποφασίσει το έθνος τι θα κάνουμε.
Πάντως η κατάσταση των πανηγυρισμών κάθε φορά που παίρνουμε τη δόση, όπως αναμένεται να γίνει και τη Δευτέρα, είναι κοροϊδία και δεν μπορεί να συνεχιστεί. ´Η εφεξής θα αλλάξουμε κι εμείς τροπάρι, συμπεριφορά και συνήθειες ή καλύτερα να παραδώσουμε τα κλειδιά του μαγαζιού για να μας διοικήσουν οι υπάλληλοι. Για να σταματήσουν και οι αυταπάτες, αλλά και οι τσακωμοί περί ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και λοιπών …εδώδιμων και αποικιακών.
Και επειδή ξεκινήσαμε με μια μεγάλη, Γερμανίδα, ντίβα του κινηματογράφου, να κλείσουμε με έναν μεγάλο Ιταλό διανοητή της πολιτικής και της φιλοσοφίας. «Οι μεγάλοι φλύαροι σχεδιαστές του μέλλοντος, είναι φλύαροι ακριβώς γιατί, αφού ρίξανε τη “μεγάλη ιδέα”, δεν μπορούν να διακρίνουν τους δεσμούς της με τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, δεν μπορούν να καθορίσουν την πραγματική διαδικασία της πραγμάτωσης. Ο μεγάλος πολιτικός άνδρας συλλαμβάνει ταυτόχρονα την ιδέα και τη σωστή διαδικασία για την πραγματοποίησή της», έλεγε ο Αντόνιο Γκράμσι. Συνονόματος του πρωθυπουργού μας είναι. Ας τον ακούσει, έστω κι αν ιδεολογοπολιτικά βρίσκεται στην αντιπέρα όχθη.
Διαφορετικά, πολύ φοβάμαι ότι ο Σαμαράς θα την πάθει όπως εκείνος ο αρχιεργάτης, στον οποίον είχε παραδοθεί ένας ωραίος κορμός από ξύλο ξεραμένης ελιάς για να κάμει ένα ωραίο άγαλμα του Αγίου Πέτρου, και κόβει εδώ, κόβει εκεί, διορθώνει, σχεδιάζει και τελειώνει έχοντας φτιάξει μια λαβή για σουβλί…

Η άνευ όρων παράδοση της χώρας

του Στελιου Κουλογλου απο το Lifo...

Το κακό με τους σύγχρονους οικονομικούς πολέμους είναι ότι, σε αντίθεση με τους συμβατικούς, τα πράγματα δεν είναι άσπρα ή μαύρα. Δεν έχεις ούτε στρατεύματα κατοχής στο έδαφός σου, ούτε να καταφτάνουν τα πλοία της αυτοκρατορίας για να πάρουν τα γυναικόπαιδα σκλάβους, αν δεν πληρώσεις τη δόση.
Παρότι τα θύματα είναι πολλά και οι ανθρώπινες τραγωδίες εκατομμύρια,
ο εχθρός είναι λιγότερο ορατός και μισητός απ' ό,τι στον συμβατικό, αιματηρό πόλεμο με τα όπλα και τους στρατούς. Η Ελλάδα βρέθηκε στη δίνη του οικονομικού πολέμου που ξεκίνησε το 2008 με την τραπεζική φούσκα στις ΗΠΑ, αλλά ακόμα και σήμερα δεν το έχει πολυκαταλάβει.
Δεν είχε διορατική πολιτική ηγεσία να την οχυρώσει, όταν η κρίση περνούσε τον Ατλαντικό και η Ελλάδα βρισκόταν εκτεθειμένη λόγω των δημοσιονομικών της ελλειμμάτων. Αν στο τέλος του 2009 είχαν φροντίσει να καλύψουν τις δανειακές της ανάγκες για την επόμενη χρονιά, πιθανότατα δεν θα ζούσαμε τη σημερινή τραγωδία.
Το ίδιο καταστροφική ήταν και η στάση της πολιτικής ηγεσίας απέναντι στο Βερολίνο, όταν η Μέρκελ αποφάσισε να προστατέψει τις δικές της τράπεζες, αφήνοντας την Ελλάδα στην τύχη της. Μετατρέποντάς την σε αποδιοπομπαίο τράγο για τα συστηματικά προβλήματα της ευρωζώνης, παρατείνοντας τη δήθεν «ελληνική» κρίση, γιατί το Βερολίνο κέρδιζε χρήματα και πολιτική επιρροή από αυτήν, και επιβάλλοντας, τέλος, μια σειρά μνημονίων που δεν εξυπηρετούν παρά μόνο έναν στόχο: να πάρουν οι δανειστές τα λεφτά τους πίσω.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, πληρώνοντας τα λάθη και τις παραλείψεις δεκαετιών ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, η Ελλάδα θα κατέβαλλε κάποιο τίμημα. Όμως, δεν χρησιμοποίησε κανένα από τα όπλα που είχε στη διάθεσή της για να πολεμήσει: είναι πλέον φανερό ότι η ανεκδιήγητη αναδιάρθρωση του χρέους δεν έγινε παρά μόνο όταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες είχαν ξεφορτωθεί τα ελληνικά ομόλογα και επίσης ότι η χώρα δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ, σε κανένα μνημόνιο. Έπεσε αμαχητί.
Ένα από τα πλέον αξιοπερίεργα φαινόμενα είναι ότι ούτε και η σημερινή κυβέρνηση διαπραγματεύεται, παρότι με αυτήν τη σημαία κέρδισε στις τελευταίες εκλογές. Όταν, μάλιστα, η εντυπωσιακή άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είχε επαγγελθεί την ακύρωση των συμφωνιών με τους δανειστές, μπορούσε να αποτελέσει απέναντι στους τελευταίους ένα επιπλέον διαπραγματευτικό χαρτί.
Όταν αναγνωρίζεται πανηγυρικά ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και ότι τα νέα, επαχθέστατα μέτρα θα διαλύσουν ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Πρόκειται για τη συνέχιση της παράδοσης που θέλει την κυρίαρχη τάξη της χώρας να χάνει ή και να το βάζει στα πόδια στους πολέμους; Είχαν, άραγε, υποσχεθεί στον κ. Σαμαρά ότι αν το παίξει καλός μαθητής και ζητήσει συγγνώμη από τη Μέρκελ, πράγμα που έκανε στο Βερολίνο, θα του ετοιμάσει ανακουφιστικά πακέτα, όπως έλεγε στους κυβερνητικούς εταίρους; (Ο Φ. Κουβέλης αυτό ισχυρίζεται ότι τον διαβεβαίωσαν οι Σαμαράς-Βενιζέλος για να μπει στην κυβέρνηση.)
Ανήκει η ηγεσία της κυβέρνησης στους ανίκανους και φοβισμένους ή στο στρατόπεδο των συνεργατών (δες Στουρνάρας), που πιστεύουν ότι οι δανειστές και η Μέρκελ έχουν δίκιο να πάρουν και τα γυναικόπαιδα; Το βέβαιο είναι ότι σε έναν πόλεμο, ακόμα και αν έχεις γνωρίσει σοβαρές ήττες, συνεχίζεις να μάχεσαι για να πάρεις ό,τι μπορείς ή διαπραγματεύεσαι μια συμφωνία.
Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει κάνει ούτε αυτό. Ακόμα και αν τα μέτρα ψηφιστούν, οι δανειστές δεν έχουν δεσμευτεί να εκταμιεύσουν όλη τη δόση, να επιμηκύνουν το χρέος (ως επικοινωνιακό δωράκι στους ντόπιους συνεργάτες, γιατί η επιμήκυνση δεν λύνει κανένα πρόβλημα) ή να το κουρέψουν. Μπορεί να αρχίσουν πάλι τα ήξεις-αφήξεις, να συστήσουν ένα ειδικό ταμείο στις Βρυξέλλες για την τμηματική καταβολή της δόσης, ανάλογα με τις εκθέσεις της Τρόικας.
Και το βέβαιο είναι ότι σε 3 μήνες θα ζητήσουν, λόγω της ύφεσης που θα προκαλέσουν τα τωρινά, κι άλλα μέτρα, τα οποία καμιά κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να περάσει. Αυτό που η «Καθημερινή» εξέφραζε ως φόβο την Κυριακή, ότι δηλαδή αν Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας δεν πάρουν ένα γενναίο πακέτο, είναι τελειωμένοι πολιτικά, η γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» το επιβεβαίωνε: «Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι και ο τέταρτος από τον Οκτώβριο του 2009 Έλληνας πρωθυπουργός ίσως οδεύει προς το πολιτικό του τέλος».
Δεν είναι καθόλου περίεργο: έτσι δεν συμβαίνει στον πόλεμο με όσους παραδίδουν άνευ όρων μια ολόκληρη χώρα;

Φώτη χάσαμε....

Του Στέλιου Κούλογλου απο το TVXS...

Ένα από τα σπάνια περιστατικά χιούμορ στην πολιτική ζωή της χώρας σημειώθηκε το 1996, μόλις η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είχε ψηφίσει τον Κ. Σημίτη για αντικαταστάτη του Α. Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Ο Γεράσιμος Αρσένης, ένας από τους δύο χαμένους της ψηφοφορίας (ο άλλος ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος), διηγήθηκε στην ομιλία του, αμέσως μετά, το ανέκδοτο με τον αγρότη που ακούει μια φωνή από τον ουρανό, η οποία τον συμβουλεύει να έρθει στην Αθήνα και να στοιχηματίσει στον Ιππόδρομο. Στην κρίσιμη ιπποδρομία, ο επαρχιώτης χάνει όλη την περιουσία του και η φωνή τού λέει: «Γιώργο, χάσαμε».

Δεν είναι ακόμα σαφές πού οφείλεται η ξαφνική μεταστροφή του Φώτη Κουβέλη το βράδυ της Δευτέρας 18 Ιουνίου, την επαύριο των πρόσφατων, επαναληπτικών εκλογών. Μέχρι νωρίς το βράδυ εκείνης της ημέρας, ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εμμέσως ταχθεί υπέρ μιας ψήφου ανοχής σε μια πιθανή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειαζόταν, άλλωστε, η κοινοβουλευτική δύναμη της Δημοκρατικής Αριστεράς για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Γιατί την επομένη το πρωί να ταχθεί υπέρ της συμμετοχής στην κυβέρνηση Σαμαρά;
Άλλοι υποστηρίζουν ότι, στη διάρκεια της νύχτας, του δόθηκε η υπόσχεση ότι θα προταθεί για επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά το σενάριο αυτό μπάζει νερά, αφού ήταν από εκείνες τις μέρες φανερό ότι σε δύο χρόνια «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει» στην καταρρέουσα πολιτική ζωή της χώρας. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι του δόθηκε η διαβεβαίωση πως θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός στη διάρκεια της τετραετίας, αφού με τα επαχθή μέτρα που θα λάβει η νέα κυβέρνηση ο Α. Σαμαράς δεν θα μπορέσει να σταθεί για πολύ.
Είναι γεγονός ότι την θέση της πρωθυπουργίας είχε δεχθεί ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές της 6ης Μαίου. Η ορκομωσία θα γινοταν αμέσως μετά την αποτυχία των διερευνητικών επαφών του Α. Τσίπρα και το σενάριο προέβλεπε ο Ευγ. Βενιζέλος να καταθέσει αμέσως την εντολή για να προχωρήσει γρήγορα η ορκομωσία τρικομματικής κυβέρνησης υπό τον Φ.Κουβέλη.
Ο τελευταίος ειδοποίησε στις 6 το πρωί την προεδρία της Δημοκρατίας, ότι τελικώς δεν θα έπαιρνε το ρίσκο, και έτσι φτάσαμε στις δεύτερες εκλογές, όταν ο σχηματισμός κυβέρνησης είχε ωριμάσει και στην κοινή γνώμη. Αλλά τα προηγούμενα πάλι δεν εξηγούν που οφείλεται η μεταμεσονύχτια μεταστροφή, από την ευέλικτο και πολύ λιγότερο δαπανηρή ψήφο ανοχής, στην συμμετοχή. Σε μια κυβέρνηση που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα χάσει την κούρσα, όπως την είχε χάσει και ο Γιώργος στο ανέκδοτο του Αρσένη.
Τα όσα γίνονται αυτές τις ημέρες με τη διελκυστίνδα ΔΗΜΑΡ-Τρόικας για τα εργασιακά δεν είναι παρά αναπόφευκτη συνέπεια εκείνης της μοιραίας απόφασης. Ο Φ. Κουβέλης επέλεξε να διαφοροποιήσει τη θέση του οργανώνοντας μια επικοινωνιακή ρήξη, όχι στο θέμα της «δημοσιονομικής προσαρμογής», δηλαδή στα νέα μέτρα λιτότητας, στα οποία η Τρόικα είναι αμετακίνητη, αλλά στις εργασιακές σχέσεις. Πράγματι, με απλούς κανόνες λογικής η Τρόικα δεν θα είχε πρόβλημα να υποχωρήσει σε αυτό το σημείο: με την καταστροφή που φέρνουν τα νέα μέτρα, η επιμονή στην κατάργηση του επιδόματος γάμου είναι σαν να έχεις φάει όλο τον γάιδαρο, αλλά να επιμένεις να σου ψήσουν και την ουρά.
Το λάθος του αρχηγού της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι ότι δεν υπολόγισε πως πρόκειται για παιχνίδι εξουσίας. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο, χωρίς προηγούμενο σε ευρωπαϊκή χώρα μετά τη δεκαετία του ’50 καθεστώς οικονομικής κατοχής και η Τρόικα κάνει επίδειξη δύναμης. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για δημοσιονομική προσαρμογή αλλά για την προσαρμογή μιας κοινωνίας στον νεοφιλελεύθερο Μεσαίωνα. Στο ερώτημα ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα, η Τρόικα ήταν αδύνατο να απαντήσει: «ο Φώτης».
Είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εδώ κι εβδομάδες την αίσθηση ενός αδιεξόδου, και όχι μόνο για τα μέτρα λιτότητας. Η επιλογή της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ του κ. Σαμαρά αποδεικνύεται καταστροφική σε όλους τους τομείς: εδώ έφτασαν να συλλαμβάνουν τον Βαξεβάνη που έκανε πολύ καλά τη δουλειά του δημοσιοποιώντας την λίστα που συγκάλυπταν οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, όπως την έκαναν οι Κατσίμη-Αρβανίτης στην ΕΡΤ πριν τους διώξουν, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή.
Ο Δένδιας συγκαλύπτει τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα για να τον ξεφωνίσουν η «Guardian» και οι ιατροδικαστές. Στην Κέρκυρα έκαναν έρευνα στο σπίτι, κατέσχεσαν τον υπολογιστή και συνέλαβαν έναν πολίτη επειδή ανάρτησε στο facebook φωτογραφίες αστυνομικής βίας στην τοπική παρέλαση. Υστερα τον κατηγόρησαν για διάδοση ψευδών ειδήσεων με σκοπό να βλάψει την εικόνα της χώρας!
Στο Δημόσιο διορίζουν ακάθεκτοι από συγγενείς μέχρι γκόμενες, τα ΕΣΠΑ τα σταμάτησαν για να τα δώσουν σε κολλητούς, την ώρα που η οικονομία ασφυκτιά. Πρόκειται για μεταμφιεσμένους πασοκτζήδες, με έξτρα δόση συντηρητισμού και βλακείας. Ένα κόμμα που πήρε 18% στις εκλογές (άντε 29,6% στις δεύτερες, όταν ψήφισαν η Μέρκελ, η «Bild» με τα ανοιχτά γράμματα και το κακό συναπάντημα) συμπεριφέρεται λες και είναι ο στρατάρχης Παπάγος με το 50%, τρία χρόνια μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου.
Ενα ακόμη στρατηγικό λάθος ήταν ότι, πάνω στη φούρια να σχηματιστεί κυβέρνηση το καλοκαίρι, η χάραξη της όποιας διαπραγματευτικής τακτικής με τους δανειστές, ανατέθηκε στην ΝΔ, για να αποδειχθεί σύντομα ότι ο κ. Σαμαράς δεν είχε την παραμικρή διάθεση να διαπραγματευθει το παραμικρό. 'Ομως “τακτική του καλού μαθητή” που χάραξαν οι Σαμαράς-Στουρνάρας εξαντλήθηκε σε κάποια καλά λόγια της Μέρκελ, με αποκορύφωμα την επίσκεψη στην Αθήνα, όπου η γερμανίδα καγκελάριος όχι μόνο δεν έφερε δώρα, αλλά ούτε καν επανέλαβε ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη.
Αντίθετα, η με όρους και νοοτροπία υποτέλειας προσκόληση στο Βερολίνο στερεί από την Αθήνα την δυνατότητα να συστρατευθεί με τους φυσικούς συμμάχους της, δηλαδή τις χώρες του ευρωπαικού νότου. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα δεν προσκλήθηκε τον προηγούμενο μήνα στην διάσκεψη της Μάλτας, στην οποία συμμετείχαν οι πρωθυπουργοί της Ισπανίας και της Ιταλίας και ο Γάλλος πρόεδρος. Ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν έχει καμιά πρόθεση πολιτικής διαπραγμάτευσης, όπως του ζητούσαν οι εταίροι του για να υπάρξει κάποιου ειδους ελάφρυνση στα μέτρα. Οταν κήρυξε το τέλος της εικονικής διαπραγμάτευσης την Τρίτη, προκάλεσε την άμεση αντίδραση των Βενιζέλου- Κουβέλη που την επόμενη ούτε κατέβηκαν να ψηφίσουν στην Βουλή.
Ο Γιώργος στο ανέκδοτο του Αρσένη είχε παίξει όλη την περιουσία του σε μια ιπποδρομία. Ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εγκαίρως ειδοποιηθεί ότι η τρόικα, ακόμη και για λόγους γοήτρου, δεν θα έκανε πίσω στα εργασιακά. Αλλά παρ'όλα αυτά προχώρησε σε ένα λάθος καταστροφικό στην πολιτική, όπου ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Επαιξε όλα τα χαρτιά του στο όχι, δηλώνοντας ότι δεν θα τα ψηφίσει με τίποτα και αυτοεγκλωβίστηκε: η θα έπρεπε θα κάνει κωλοτούμπα ή να επιφέρει συντριπτικό πλήγμα στην κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.
Προς το παρόν φαίνεται να επιλέγει την τελευταία λύση. Ακόμη όμως και αν τα μέτρα περάσουν την ερχόμενη εβδομάδα, η κυβέρνηση βγαίνει ετοιμοθάνατη από την μάχη: πέρα από τις διαρροές στο ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ θα έχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ταχθεί εναντίον της βασικότερης επιλογής της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει. Αλλά επειδή η επιλογή της σύμπραξης με την ΝΔ δεν έχει ανατραπεί, δηλώνει ότι θα συνεχίσει να στηρίζει την κυβέρνηση την οποία δεν θα υποστηρίξει στην πιο κρίσιμη ψηφοφορία!
Στην πολιτική είναι καλό να πηγαίνεις μέχρι τέλος την επιλογή που έχεις κάνει. Η αν αλλάξεις, να επιμείνεις στην αλλαγή. Αν δεν κάνεις ούτε το ένα ούτε το άλλο, στο τέλος θα χάσεις. “Η όπως έλεγε το ανέκδοτο, Φώτη χάσαμε"

Θύελλα σε ένα ποτήρι νερό....

Του Στέλιου Κούλογλου, TVXS...

Η χθεσινή νέα κρίση που προέκυψε γύρω από τα εργασιακά, θυμίζει την γνωστή βρετανική φράση: “a storm in a cup of tea”(Θύελλα σε ένα φλιτζάνι τσάι). Τα περισσότερα από τα εργατικά δικαιώματα, όπως οι τριετίες, την κατάργηση των οποίων ο Φ. Κουβέλης ανακοίνωσε ότι δεν θα ψηφίσει, έχουν ήδη παγώσει από τον Φεβρουάριο.
Με την ανεργία να καλπάζει και την οικονομική κρίση να βαθαίνει, δεν πρόκειται να ξεπαγώσουν στον αιώνα τον άπαντα.

Αν πράγματι η τρόικα επιμένει να τα καταργήσει και τυπικά, η εμμονή της μπορεί να προδίδει τυφλή προσήλωση στην νεοφιλελεύθερη συνταγή που έχει πλήρως αποτύχει και στην Ελλάδα, αλλά η ουσία είναι αλλού: τα μέτρα των 13,5 δις, που θα αντληθούν από περικοπές στους μισθούς, τις συντάξεις και  τα επιδόματα, από επιπλέον φορολόγηση και από την διάλυση των όποιων κοινωνικών υπηρεσιών έχουν απομείνει, γυρίζουν την χώρα δεκαετίες πίσω. Το να αναγορεύεται σε θέμα αν αυτή η επιστροφή θα γίνει με ή χωρίς συλλογικές συμβάσεις, είναι σαν να γίνεται φασαρία για το αν ο μελλοθάνατος θα εκτελεσθεί διά τουφεκισμού ή με την χρήση ηλεκτρικής καρέκλας.
Δυστυχώς η ΔΗΜΑΡ και ο πρόεδρος της μπλέχτηκαν σε μια ιστορία από την οποία πολύ δύσκολα θα βγουν αλώβητοι, καθώς καλούνται τώρα να υπερψηφίσουν σκληρότερα μέτρα απ' αυτά που είχαν καταψηφίσει τον Φεβρουάριο και στα παλιότερα μεσοπρόθεσμα και μνημονιακά πακέτα. Η αναδιαπραγμάτευση, η βασική προεκλογική επαγγελία του κόμματος, έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, παράλληλα με τις υποσχέσεις για αλλαγή των αντεργατικών μέτρων που ψηφίστηκαν την προηγούμενη διετία. Η ΔΗΜΑΡ, παραδείγματος χάριν, δεν έχει ζητήσει μέχρι σήμερα την άρση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που μείωσε τους κατώτατους μισθούς, παρ' ότι είχε δεσμευθεί προεκλογικά.
Με την συμμετοχή στην κυβέρνηση Σαμαρά, η ΔΗΜΑΡ έχει εγκλωβιστεί: αν αποφάσιζε να φύγει, θα παραδεχόταν ότι έκανε λάθος που μπήκε. Αν παραμείνει, θα υποστεί την ραγδαία φθορά που θα προκαλέσουν τα μέτρα στα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού. Είναι φανερό ότι έχει επιλέξει την δεύτερη οδό. Και οι βαριές επιπτώσεις της επιλογής αυτής δεν μπορούν να αποτραπούν προκαλώντας επικοινωνιακές θύελλες σε φλιτζάνια τσαγιού.

Ο τζάμπας πέθανε...

Η Αυγή online...

Καρτερός Θανάσης

Υπάρχει μια παραδοχή πίσω από κάθε κίνηση -και κάθε ακινησία- της κυβέρνησης Σαμαρά. Η ίδια παραδοχή που καθόριζε τη στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου και της κυβέρνησης Παπαδήμου: Ότι απέναντι στους δανειστές και στους εταίρους δεν έχουμε κανένα όπλο, καμιά δυνατότητα πίεσης και, ακόμα χειρότερα, καμιά δυνατότητα αντίδρασης. Είμαστε υποχρεωμένοι να διαπραγματευόμαστε με την πλάτη στον τοίχο, όπως έλεγε ο Παπανδρέου, ή με τα μάτια στην έκθεση της τρόικας, όπως λέει ο Σαμαράς. Να κάνουμε δηλαδή ό,τι μας λένε, έστω κι αν βλέπουμε και ξέρουμε ότι αυτό καταστρέφει εκατομμύρια ζωές και τη χώρα.
Δυο εκδοχές υπάρχουν γι’ αυτή την παραλυτική εκδοχή, που έχει γίνει πεποίθηση και σε ένα μέρος των Ελλήνων. Η μία είναι ότι οι διακινητές της την πιστεύουν. Πιστεύουν δηλαδή ότι αν κουνηθούμε έστω και λίγο, αν τα στυλώσουμε, η τρόικα, οι εταίροι, οι δανειστές θα μας καταστρέψουν ολοσχερώς, θα μας ρίξουν στον Καιάδα, γιατί έχουν και τη δύναμη και τη θέληση να το κάνουν. Η άλλη είναι ότι απλώς τους βολεύει, γιατί πιστεύουν στην πολιτική που ασκείται εις βάρος της πλειοψηφίας του λαού, καθώς αυτή εξυπηρετεί μια οικονομικά ισχυρή και με μεγάλη επιρροή μειοψηφία - τους τραπεζίτες, για παράδειγμα, και όχι μόνο.
Όποια κι αν είναι τα κίνητρά της, είναι ολοφάνερο ότι αν δεν ανατραπεί αυτή η παραδοχή πάμε με μαθηματική ακρίβεια κατά διαόλου. Θα μας λιανίσουν με τις υπογραφές των πολιτικών μας ταγών. Κι αν κάποιος ακόμα αμφιβάλλει γι’ αυτό, καλείται επειγόντως να ξαναρίξει μια ματιά σε όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια. Κανένα έλεος για τους εκ των προτέρων ηττημένους ούτε από δανειστές, ούτε από τρόικες, ούτε από εταίρους. Εφαρμόστε κατά γράμμα όσα σας λέμε και αφήστε τα λόγια ήταν και είναι η ομόφωνη απαίτησή τους. Ούτε μία παραχώρηση, ούτε μία υποχώρηση, ούτε καν μια τυπική διαπραγμάτευση.
Αν υπάρχει συνεπώς ένας μονόδρομος σήμερα είναι αυτός που οδηγεί έξω από την παραδοχή της παράλυσης. Στη μια περίπτωση είμαστε χαμένοι από χέρι, στην άλλη τολμάμε, διακινδυνεύουμε, αλλά ελπίζουμε. Ακόμα κι αν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι στην περίπτωση αυτή η ευρωπαϊκή στρίγκλα θα γίνει αρνάκι, θα γίνει τουλάχιστον φανερό ότι ο τζάμπας πέθανε. Κι αυτό είναι το ήμισυ του παντός...

Για ένα πουκάμισο αδειανό...

kathimerini.gr...
Του Παντελη Μπουκαλα
 Τόση φαιά ουσία δαπανήθηκε. Τόση γλωσσική επινοητικότητα ξοδεύτηκε. Τόσες μάταιες συγκρούσεις με πύρινους χαρακτηρισμούς ετοιμασμένους σε γραφεία επικοινωνιακών συμβούλων. Τόσα προεκλογικά προγράμματα εκπονήθηκαν με άξονα και χρυσόμαλλον δέρας το «επανα-». Οχι το «επανα-» της επανάστασης, δεν χρειάζεται πανικός, αλλά της επαναδιαπραγμάτευσης. Που την είπαν και επανεξέταση και αναδιαμόρφωση και αναδιευθέτηση και αναθεώρηση και επαναπροσδιορισμό (πλούσια η γλώσσα μας, δεν είχε ποτέ πρόβλημα με τις προθέσεις), αλλά και τροποποίηση και σταδιακή απαγκίστρωση· και στους ευφημισμούς έχουμε μακρά πείρα, από τον καιρό του Εύξεινου Πόντου.
Και αποδείχθηκε τελικά, με τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» λίγο μετά την ορκωμοσία του, ότι πρόκειται γι’ αυτό ακριβώς που φοβούνταν οι πολλοί και γνώριζαν οι λίγοι, οι οποίοι, ωστόσο, συνέχισαν να αθλούνται στην παραμυθητική ρητορική: «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια επαναδιαπραγμάτευση».
«Το πρόγραμμα είναι εκτός στόχων. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτε από τους δανειστές μας πριν επανέλθουμε στη σωστή πορεία», είπε λοιπόν ο κ. Γιάννης Στουρνάρας, για να κριθούν «ατυχείς» οι δηλώσεις του και από τη ΔΗΜΑΡ. Σίγουρα δεν ήταν αυτός ο καλύτερος τρόπος προλείανσης του εδάφους ώστε να έχει τη δυνατότητα ο πρωθυπουργός να συνεχίσει να ορκίζεται στην επαναδιαπραγμάτευση κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τις κυβερνητικές του προθέσεις. Αλλά ξεκρέμαστη έμεινε και η «διαρκής επαναδιαπραγμάτευση» του συγκυβερνήτη κ. Βενιζέλου, πάντοτε ευρηματικού σε σοφίσματα που ο ήχος τους είναι βαρύτερος του νοήματός τους. Οπωσδήποτε, κάτι άλλο θα ’χε κατά νουν ο πρόεδρος του αμήχανα συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ και όχι βέβαια τη «διαρκή επανάσταση» του Τρότσκι ή τη «διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών» του Ελύτη. Αλλωστε, στο κοινοβουλευτικό τριήμερο δέσποσε άλλος ποιητής, ο Καβάφης, που απέσπασε περισσότερες αναφορές, εξαιτίας και του διδακτισμού αρκετών στίχων του, ο οποίος κατέληξε να υπονομεύει την ουσία του συνολικού έργου του. Στις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών υπάρχει ένα κρίσιμο «πριν» και σε αυτό βασίστηκε όταν χρειάστηκε να δώσει κάποιες εξηγήσεις, Δηλαδή, δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτε (λ.χ. την εφαρμογή και στην Ελλάδα όσων συμφωνήθηκαν για την Ισπανία και την Ιταλία), «πριν επανέλθουμε στη σωστή πορεία», δηλαδή στην πορεία που έχουν χαράξει ανθ’ ημών οι πιστωτές μας. Αυτήν την πορεία, όμως, τη θεωρούσε καταστροφική ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός και ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ως αντιπολιτευτικώς συγκυβερνών επί Λουκά Παπαδήμου, όταν επέμενε να εξυμνεί το ήδη αποσκορακισθέν από το λεξιλόγιό του «άλλο μείγμα». Οσο σαφές ήταν το «άλλο μείγμα» του κ. Σαμαρά τόσο είναι και το «πριν» του κ. Στουρνάρα. Το ξέρουμε, άλλωστε, ότι το νόημα στις κρίσιμες λέξεις (άρα και το νόημα της πολιτικής που συνδέεται με αυτές) δεν το προσδιορίζουμε πια εμείς, αλλά οι πιστωτές μας. Ο παραιτηθείς υφυπουργός Εργασίας Ν. Νικολόπουλος έλαβε πρώτος το μήνυμα. Κι έστειλε το δικό του. Εστω θολό.

Ένας λαός, τέρας ευφυΐας...

2310net...

Η επαναδιαπραγμάτευση, όπως αναμενόταν, μας τελείωσε σύντομα. Ειλικρινά τώρα, κάποιος πρέπει να είναι εντελώς ηλίθιος ή να πάσχει από κάποια σοβαρή ψυχική διαταραχή για να πιστέψει ότι αυτή η κυβέρνηση θα επαναδιαπραγματευόταν το μνημόνιο. Το έχουμε ξαναγράψει ότι η επαναδιαπραγμάτευση ήταν κάτι εξορισμού ανέφικτο ακόμα και για μια κυβέρνηση που θα ήθελε να την πραγματοποιήσει. Στο περίπου 50% που μάζεψαν συνολικά τα τρία κυβερνητικά κόμματα σίγουρα περιλαμβάνονται άνθρωποι που δεν ήθελαν την επαναδιαπραγμάτευση, αλλά την πιστή εφαρμογή του μνημονίου, περιλαμβάνονται επίσης άνθρωποι που είχαν κατανοήσει ότι δεν πρόκειται να γίνει κανενός είδους επαναδιαπραγμάτευση απλά ψήφισαν κάποιο από τα τρία για δικούς τους λόγους και πολλοί οι οποίοι, όπως πάντα, πείστηκαν από τις προεκλογικές εξαγγελίες. Μιλάμε για τέρατα ευφυΐας. Αν γινόταν συλλογικό test IQ από την MENSA ο ελληνικός λαός θα ήταν πολύ μεγάλο νούμερο. Αρνητικό, αλλά νούμερο.

Αλήθεια όταν ψηφίζεις αυτόν που συνέταξε το μνημόνιο, αυτόν που διέγραψε 20 βουλευτές του επειδή δεν το ψήφισαν και αυτόν που δηλώνει ότι πρέπει με κάθε κόστος να μείνουμε στην ευρωζώνη, και παρόλα αυτά περιμένεις ότι αυτοί θα επαναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο, πως ακριβώς μπορεί να σε χαρακτηρίσει κάποιος;

Όμως η παθητικότητα του λαού, η άρνησή του να δει την πραγματικότητα κατάματα φαίνεται κι από μια σειρά άλλα πράγματα. Για παράδειγμα όλοι διαμαρτύρονται για την φορολογική τους δήλωση. Και τι κάνουν; Κάθονται και κλαίνε ελπίζοντας σε μια παράταση, ή σε μια ρύθμιση με περισσότερες δόσεις. Σπουδαία πράγματα!

Καμιά φορά ξεφεύγουμε από την παθητικότητα αν ακούσουμε ότι ο Ιταλός τραπεζίτης που κάνει τον Πρωθυπουργό έβρισε κάποιον που δεν ξέρουμε ποιος είναι, τι ρόλο έχει, απλά ακούσαμε ότι είναι κακός. Καθόμαστε και ανεχόμαστε ακόμα τον Πρετεντέρη και τον Καψή να μας μαλώνει, να μας κάνει κατήχηση και να μας βάζει στο στόμα όλα αυτά που λέμε στις παρέες μας: «να απολυθούν επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι που τα ξύνουν γιατί ό,τι είναι δημόσιο είναι κακό». Θέλω να σε δω ρε φουκαρά όταν θα σου έρχεται ο λογαριασμός της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και του ιδιωτικού νερού! Αλήθεια δεν θα σε λυπηθώ καθόλου.

Εκτός από τους δημόσιους υπάλληλους φταίνε και οι μετανάστες. Μας κλέβουν τις δουλειές. Θέλει ο Έλληνας να πλύνει τα τζάμια στα φανάρια και δεν μπορεί. Ο λαός γοητεύεται από τον φασισμό. Βρίσκει εκεί το συμπλήρωμα στην ευνουχισμένη του προσωπικότητα. Η χαμένη του μαγκιά ξαναβρίσκεται στο μαχαίρι και το γκλομπ του επαγγελματία τραμπούκου που την νύχτα ξεχύνεται για να ορμήσει σε κάποιον, ανυπεράσπιστο πάντα, μετανάστη. Άλλα μη μας πει κανείς ότι δεν είμαστε φιλόξενοι. Εμείς είμαστε Έλληνες ρε, είμαστε ο πιο φιλόξενος λαός, εκτός αν…

Την ίδια ώρα ανάλογες καταστάσεις ζουν κι άλλες χώρες. Όμως εσύ επιμένεις να πιστεύεις ότι την κρίση έφερε ο Τσοχατζόπουλος και η γυναίκα του. Την ώρα που ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος περνάει την μεγαλύτερη κρίση του τα τελευταία 100 χρόνια, εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι φτάσαμε εδώ γιατί είναι σάπιο το πολιτικό σύστημα, έχουμε κρίση αξιών, οι υπάλληλοι της βουλής έπαιρναν μετεκλογικό επίδομα, οι πολιτικοί είναι κλέφτες.

Την ίδια ώρα βρίζουμε την Μέρκελ επειδή λέει ακριβώς αυτά που λέμε κι εμείς. Μόνο που η Μέρκελ όταν λέει να κοπούν μισθοί και να περιοριστεί το «σπάταλο» κράτος εννοεί όλοι οι μισθοί και όλο το ελληνικό κράτος. Εμείς όταν το λέμε εννοούμε να κοπούν οι μισθοί των άλλων και όχι ο δικός μας, να απολυθεί ο διπλανός μας και όχι εγώ.

Όμως δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Δεν μπορεί, θα υποκύψει αυτή η στριφνή Γερμανίδα και θα γίνει επιτέλους το ευρωομόλογο. Το λέει κι ο Τσίπρας, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Άσε που το έχει προβλέψει και ο γέροντας Παϊσιος.

Αν κάποιος συμπολίτης μας βγει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί τον κατηγορούμε. Κλείνει τον δρόμο, καταστρέφει την αγορά, είναι υποκινούμενος από αυτούς που είναι μέσα στο σύστημα, είναι επαγγελματίας συνδικαλιστής και λαμόγιο, άρα δεν πάει στο διάολο κι αυτός. Καλά να πάθει.

Ντρεπόμαστε να αναγνωρίσουμε την ταξική μας θέση. Προτιμούμε να αυτοχαρακτηριζόμαστε «στελέχη» άντε «υπάλληλοι» και όχι εργάτες. Δεν ανήκουμε στην εργατική τάξη. Αυτό είναι κάτι tres banal. Άλλωστε αν δεχτούμε την ταξική μας θέση κάτι θα πρέπει να κάνουμε. Θα πρέπει να πάρουμε μέρος σε εκείνο που κάτι άπλυτοι, λαϊκοδεύτεροι τύποι λέγανε παλιά ταξική πάλη. Άστο καλύτερα! Θα απέχω, το λέει και η Athens Voice.

Αυτός είναι ο λαός. Παραδείγματα της ηλιθιότητάς του μπορεί να ανασύρει κανείς άπειρα. Κάθε ένα θα αποδεικνύει ότι η ανθρώπινη βλακεία είναι τελικά όντως ανίκητη. Ποτέ μου δεν κατάλαβα το γλύψιμο του ελληνικού λαού από τα κόμματα συνήθως πριν τις εκλογές. Ποτέ δεν κατάλαβα, επίσης, τι εννοούσε το ΚΚΕ όταν έλεγε ότι έχει εμπιστοσύνη στον ελληνικό λαό. Σε κάποια άλλη ιστορική στιγμή ο λαός αποδείκνυε έμπρακτα γιατί πρέπει να του έχεις εμπιστοσύνη. Σήμερα; Για να είμαι ειλικρινής, και συναισθηματικά μιλώντας, κάποιους από αυτούς που σήμερα υποφέρουν δεν τους λυπάμαι. Δεν τους θεωρώ όσο χαζούς θέλουν να πιστεύουμε ότι είναι και γι’ αυτό θα γίνω χοντρόπετσος για να ταιριάζω μαζί τους. Για αυτούς, λοιπόν, καμία συμπάθεια, στο εξής μόνο περιφρόνηση.