Σταθερότητα στη φτώχεια ή περιπέτεια στην αλλαγή;

Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Η Ν.Δ. φαίνεται να επιλέγει ως κεντρικό προεκλογικό της σύνθημα για τις επικείμενες ευρωεκλογές το δίλημμα: «Σταθερότητα με τη Ν.Δ. ή περιπέτεια με τον ΣΥΡΙΖΑ;» Αντιπαρερχόμενοι την παντελή απουσία ευρωπαϊκής διάστασης στη μάλλον επαρχιώτικη πολιτικά συνθηματολογία της Ν.Δ., δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι η Δεξιά, αν μη τι άλλο,
είναι συνεπής στις αρχές και τις μεθόδους της. Ανέκαθεν εκπροσωπούσε τη συντήρηση, υποστήριζε την άρχουσα τάξη και διεκδικούσε τη σταθερότητα, τη διαφύλαξη των κεκτημένων και την ασφάλεια των βολεμένων.
Αυτά όμως συνέβαιναν τις παλιές καλές εποχές της ανάπτυξης και της ευημερίας, που η σταθερότητα σε μια ζωή ανεκτή είχε ακόμη νόημα και ενδιαφέρον για όσους δεν οραματίζονταν κοινωνικές αλλαγές. Οι περιπέτειες δεν γοητεύουν τους ανασφαλείς μικρομεσαίους και η Δεξιά πάντοτε καλλιεργούσε εντέχνως αισθήματα ανασφάλειας προκειμένου να δρέπει την κατάλληλη στιγμή τους καρπούς της ανάδειξής της στον κατ’ εξοχήν πόλο σταθερότητας.
Ως εδώ τα πράγματα έχουν καλώς, υπό τη βασική προϋπόθεση βεβαίως ότι υπάρχει ακόμη σήμερα μία ισχυρή μεσαία τάξη που επιδιώκει τη διατήρηση του status quo, της υπάρχουσας δηλαδή ισορροπίας των δυνάμεων. Ομως πόσο τα πράγματα σήμερα, στην εποχή της λιτότητας, της φτώχειας και της ανασφάλειας για τους πολλούς, είναι έτσι; Βλέπει δηλαδή κανείς κάποια κοινωνική ομάδα τόσο βολεμένη που να επιδιώκει, μέσα από την πολιτική σταθερότητα, τη διατήρηση των κεκτημένων της;
Τα νούμερα και οι στατιστικές τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς δίνουν για τη χώρα μας την εικόνα μιας κοινωνίας καταρρακωμένης και μιας οικονομίας σε παρατεταμένη ύφεση και παρακμή. Με μηδενική ανάπτυξη και με ένα χρέος που, παρ’ όλη την αιματηρή λιτότητα εδώ και τέσσερα χρόνια, εξακολουθεί να διογκώνεται, η ελληνική οικονομία δεν δείχνει το παραμικρό ίχνος ανάκαμψης. Οσο για το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα, γελούν μαζί μας ακόμη και στο Βερολίνο.

Σας ευχαριστώ, ω Εταιρείες!!!!

Στάθης στον eniko.gr...

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΕΠΕ. Αντώνης Σαμαράς @Στουρνάρας:
Αν δεν σας κόβαμε μισθούς και συντάξεις,  αν δεν σας κλείναμε μαγαζιά και σπίτια,  αν δεν αυτοκτονούσαν ορισμένοι από σας,
αν δεν πεινούσαν πολλά απ’ τα παιδιά σας,
δεν θα συνέχιζαν να πλουτίζουν αυτοί που πλούτιζαν πριν από την κρίση, οι ίδιοι που την προκάλεσαν, οι ίδιοι που δικαιούνται να πλουτίζουν για πάντα.
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΒΙΑΣΤΩΝ Ο ΒΑΓΓΕΛΑΣ (ή Μπενύτο ή Σφάχτης ή Σούγιας ή Αλαργιαμόργιας): Αν δεν
ψηφίσετε «Ελιά», θα σας βάλω κι άλλα χαράτσια,
θα σκίσω τη λίστα Λαγκάρντ,
θα ρίξω φωτιά να σας κάψω.
Θα σας κάνω τσογλάνια, τσογλάνια, τσογλάνια
αν δεν ψηφίσετε «Ελιά», θα πάνε χαμένες οι θυσίες σας για να σας πάρουμε τα σπίτια και να δουλεύετε για ένα κομμάτι ψωμί.
«Αν δεν μας ψηφίσετε, θα φύγουμε». (σ.σ.: για αυτό δεν σε ψηφίζουμε, χρυσέ μου, για να φύγεις).
Σιωπή! Μη μου αντιμιλάτε! Πληρώνω υπερβολικό κόστος που σας ανέχομαι. Και αυτό που σας λέω δεν είναι εκβιασμός, ηλίθιοι! Ξέρετε τι θα πάθετε, αν σας εκβιάσω ΕΓΩ; «Δεν εκβιάζω, κύριοι! Λέω το αυτονόητο». Διότι το αυτονόητο το δικό μου είναι οι εκβιασμοί.
Εμένα με λένε Βαγγέλη Βενιζέλο και είμαι τόσο υπερτιμημένος, που όταν εκβιάζω (κάνω ότι) δεν καταλαβαίνω ότι εκβιάζω!
Ή εγώ ή τα τανκς!
Ή εγώ ή το χάος!
Ή ο Κασσής ή θα σας κάνω Ουκρανία.
Ή ψηφίζετε Ελιά ή θα κουνήσω την αχλαδιά!

ΠΑΣΟΚ ή Ουκρανία; Ιδού η απορία...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

"Θέλουμε η χώρα να βγει από τα αδιέξοδά της, από τα μνημόνια και να ακολουθήσει το δρόμο της σταθερότητας ή θέλουμε η χώρα το βράδυ των εκλογών να είναι μια χώρα η οποία θα υποστεί αυτά που υπόκεινται οι χώρες της Βόρειας Αφρικής, της Ουκρανίας, της Τουρκίας;
" Τούτα είναι τα φοβερά διλήμματα που έθεσε στο εκλογικό σώμα ο αναπλ. Υπουργός Εσωτερικών Λεωνίδας Γρηγοράκος. ‘Η ψηφίζετε ΠΑΣΟΚ ή θα γίνουμε Ουκρανία, θα βρεθούμε δηλαδή στα πρόθυρα εμφυλίου, θα έχουμε νεκρούς, οι νεοναζί θα πυρπολούν κτίρια γεμάτα ανθρώπους, άσε που μπορεί να προσαρτήσει η Ρωσία κάποια από τα εδάφη μας. Την Κρήτη ενδεχομένως.

Αν τα έλεγε αυτά ένας σκέτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, θα επρόκειτο απλώς για κινδυνολογίες της συμφοράς, να πούμε καμιά χοντράδα, μπας και στραβωθεί κανένας βασιβουζούκος και μας ψηφίσει. Όταν τα λέει όμως ο αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών, ο οποίος είναι, μεταξύ άλλων, και συνυπεύθυνος για τη διεξαγωγή των εκλογών, τότε η κινδυνολογία αποκτά θεσμικό χαρακτήρα. Γίνεται απειλή της κυβέρνησης προς το λαό και όσο δεν βγαίνει κάποιος, ο Κεδίκογλου, επί παραδείγματι, να κάνει μια δήλωση, η απειλή θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας σαν Δαμόκλειο σπάθη.

Εν πάση περιπτώσει, δεν γίνεται να ζούμε άλλο μέσα στην αβεβαιότητα. Πρέπει κάποιος να βγει και να μας πει τι ακριβώς θα γίνουμε, αν πέσει η εθνική μας κυβέρνησις. Θα γίνουμε Ουκρανία; Θα γίνουμε Βόρεια Αφρική; Θα γίνουμε Τουρκία; Θα γίνουμε Αργεντινή; Θα γίνουμε Βενεζουέλα; Θα γίνουμε Βόρεια Κορέα; Κάποιος πρέπει να μας ενημερώσει επειγόντως, για να ντυθούμε αναλόγως, διότι αλλιώς είναι να είσαι βορειοαφρικανός και αλλιώς βορειοκορεάτης.

Προς το παρόν, πάντως, είμαστε η Ελλάδα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα των μνημονίων, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί τα εξής: Η φτώχεια έχει αυξηθεί κατά 98%, η ανεργία κατά 190,5%, οι νέοι με σοβαρή υλική στέρηση κατά 101,5%, τα κόκκινα δάνεια κατά 400%, το ποσοστά κατάθλιψης κατά 272%, οι αυτοκτονίες κατά 44%, η παιδική θνησιμότητα κατά 42,8%. Παραλλήλως, το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 25%, οι συντάξεις έχουν μειωθεί κατά 45%, οι μισθοί κατά 30%, οι καταθέσεις κατά 32%, η ζήτηση κατά 31%, η παραγωγή κατά 23,5%, η βιομηχανική παραγωγή κατά 30,4%, η οικοδομική δραστηριότητα κατά 84,3%.

Αυτή είναι η Ελλάδα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Και λίγο Ουκρανία και λίγο Βόρεια Αφρική και λίγο Τουρκία και λίγο Βόρεια Κορέα και λίγο απ' όλα τα κακά της μοίρας μας. Η αποτρόπαια Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Στουρνάρα, του Γρηγοράκου, που θα φύγει μαζί με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα και τον Γρηγοράκο.

Ξανά-μανά διλήμματα...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Νόμισμα με μία όψη ή με τρεις και τέσσερις δεν νοείται. Ολα δύο έχουν. Είτε για τα σημερινά αβαρή πρόκειται είτε για τα υπέρβαρα σιδερένια που έκοψε ο Λυκούργος στη Σπάρτη αντί των χρυσών και των ασημένιων, για να αποθαρρύνει την πλεονεξία· σκέφτηκε, σωστά όπως φάνηκε, πως αν χρειάζεσαι ένα ζευγάρι ζώα για να το φορτώσεις σίδερο και να βγεις για ψώνια, θα σου κοπεί η όρεξη για χλιδή. Στη μία πλευρά του ευρωπαϊκού μας νομίσματος, λοιπόν, είναι χαραγμένο το ερώτημα πόσο Ευρωπαίοι νιώθουμε. Πόσο νιώθαμε προ κρίσεως και πόσο τώρα, ζώντας σε μια χώρα που, όπως αναγνώρισε ο πρωθυπουργός της (με τη λαθεμένη ιδέα ότι έτσι μας παρηγορεί), το βιοτικό της επίπεδο μειώθηκε όσο καμίας άλλης μεταπολεμικά.
Η άλλη όψη σφραγίζεται από το ερώτημα πόσο Ευρωπαίους μάς μετρούν οι εταίροι μας. Οι «Γνήσιοι Ευρωπαίοι» δηλαδή. Οσοι δεν βρίσκονται τόσο κοντά στη «νωχελική» Ανατολή, και κυρίως δεν σκλαβώθηκαν επί αιώνες από την αυτοκρατορία της Ανατολής, την Οθωμανική. Τα λόγια τους βέβαια, ειδικά σε τελετές όπως αυτή για την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας, είναι πάντοτε θερμά. Λόγια ευγνωμοσύνης: «Είστε η πατρίδα της δημοκρατίας, σας ευχαριστούμε» κτλ.
Οι έπαινοί τους όμως δεν μεταφράζονται σε ανεπιφύλακτη αποδοχή της ευρωπαϊκότητάς μας. Δεν τη θεωρούν δεδομένη, αυτονόητη, και μάλιστα πολιτισμικά και πολιτικά αυτονόητη, όχι γεωγραφικά. Εξακολουθούν να μας αντιμετωπίζουν σαν «ειδική περίπτωση», περίπου σαν έναν ασθενή ή διαταραγμένο, που έχει μονίμως ανάγκη τα φάρμακά του, τον νοσοκόμο αλλά και τον παιδονόμο του.

Πολιτικοί απατεώνες υπό ελληνική σημαία...

Sotosblog...
Κεντρικό ρόλο είχε παίξει στις περασμένες εκλογές η απειλή ότι ψήφος στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα σήμαινε φορολόγηση των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί προεκλογικά πολύ ηλεκτρισμένο κλίμα μεταξύ των ναυτιλιακών κύκλων· με διαρκείς και οργίλες αναφορές στις πρόνοιες του Συντάγματος για την ελληνική ναυτιλία κ.τ.λ. Το όλο κλίμα είχε πυροδοτήσει, αν θυμάστε, ένα άκρως αντιδημοσιογραφικό τηλεγράφημα του πρακτορείου Bloomberg το οποίο περιείχε και την περίφημη δήλωση Ρέστη «πιάσε με, αν μπορείς».

Ουσιαστικά, κύριος αποδέκτης της απειλής που υπέφωσκε ήσαν οι εργαζόμενοι στα ναυτιλιακά γραφεία. Με διάφορα email που υπόγεια κυκλοφορούσαν από το πλάι, καλούνταν να σταθμίσουν διπλά και τριπλά την ψήφο τους, δεδομένου ότι μια έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος σε βάρος των μνημονιακών κομμάτων έκρυβε το κίνδυνο να μείνουν χωρίς δουλειά, αφού οι εφοπλιστές είχαν ξεκαθαρίσει ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα έφευγαν από τη χώρα.

Παραπλανητικά διλήμματα...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Μεταξύ αληθινών ή ψευδών διλημμάτων κινείται η χώρα από την έναρξη της εφαρμογής των μνημονίων της λιτότητας. Τουτέστιν ανάμεσα σε εκβιασμούς, αφού κάθε δίλημμα είναι και εκβιαστικό. Η πρώτη παθογένεια, καθώς αιωρείται ακατάπαυστα μεταξύ δύο διλημματικών άκρων, είναι ότι χάνεται κάθε εναλλακτική επιλογή. Πέραν όσων ορίζει κάθε εκβιαστικό δίλημμα (ή τούτο ή εκείνο και ουδέν έτερον). Το πιο επικίνδυνο, όμως, δεν είναι η φαινομενική είτε και πραγματική απουσία άλλων επιλογών για έξοδο από την κρίση. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι στην κατάσταση αυτή διαφεύγει το ουσιώδες. Με την ορθολογική κρίση να εκτοπίζεται από την προκατάληψη. Οπως, ας πούμε, το ά-λογο «ευρώ πάση θυσία». Ας πάρουμε τη «μητέρα» όλων των διλημμάτων στα μνημονιακά χρόνια. Δηλαδή, «ευρώ ή δραχμή». Η φετιχοποίηση και δαιμονοποίηση του ενός ή της άλλης μεταθέτει τον πυρήνα του ζητήματος. Ευρώ ή δραχμή πώς, από ποιους και με τι σκοπούς; Αλλιώς διατυπωμένο το ίδιο με απλουστευτικό τρόπο: Είτε με ευρώ είτε με δραχμή οι ίδιες πολιτικές παράγουν παρόμοια αποτελέσματα για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, είναι ποια εξουσία και κυβέρνηση έχει ανάγκη ο τόπος στις σημερινές συνθήκες κι όχι αποκλειστικά και κυρίως το όποιο νόμισμα. Θα μπορούσε να προστεθεί εδώ και σε ποια Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά αυτό είναι διαφορετικό θέμα. Ας υποθέσουμε, παρακάμπτοντας τους μύθους περί πολεμικής κατάστασης και λιμών, ότι η Ελλάδα επιστρέφει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στη δραχμή με το σχήμα Σαμαρά - Βενιζέλου στην κυβέρνηση. Η καταστροφή είναι αναπότρεπτη. Το μέγεθος μόνο συζητείται. Νωρίτερα ή αργότερα η καθολική φτωχοποίηση του λαού, η διάλυση της κοινωνίας και η πλήρης απαξίωση είναι δεδομένες. Οπως ακριβώς και με την αρχή «ευρώ πάση θυσία».
Φυσικά, τα παραπάνω δεν αναφέρονται για να υποβαθμιστεί η αυτονόητη σημασία του κοινού νομίσματος. Αλλά για να επισημανθεί, με ακραίο τρόπο, σε επίπεδο λογικής επιχειρημοτολογίας, ότι το μέγιστο σήμερα, όπως από το 2010 και μετά, δεν είναι η όποια απάντηση στα μνημονιακά διλήμματα όπως τίθενται κάθε φορά. Ετσι και τώρα η επιλογή δεν είναι «κούρεμα και μείωση των επιτοκίων ή νέος δανεισμός» (και νέο μνημόνιο). Αυτό είναι πρόβλημα των δανειστών στη γερμανοκρατούμενη ευρωζώνη. Το κύριο πρόβλημα των «ιθαγενών» είναι το κράτος τους, που συνθλίβεται στις μυλόπετρες των τεχνικών φτωχοποίησης...

Θα σε ξανάβρω… στον πάτο!

Sotosblog...

Όλοι γνωρίζουμε πόσο κραυγαλέα είναι η αναντιστοιχία της ασκούμενης πολιτικής προς το λαϊκό αίσθημα. Βγάζει μάτι. Το αντιλαμβάνονται ακόμα και οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της κυβέρνησης –ή μάλλον κυρίως αυτοί. Γελούν μέσα τους με τις δημοσκοπήσεις. Χμ… είναι το γέλιο του φόβου.
Σήμερα, η αναντιστοιχία αυτή διακηρύχθηκε κι επισήμως. Η ωμή δήλωση Μπαλτάκου (Γ.Γ. της κυβέρνησης αυτός, με… άκρως ενδιαφέροντα βίο και πολιτεία…) ήλθε να την επιβεβαιώσει, δια χειλέων επισήμων. «Ή ψηφίζετε τα νομοσχέδια, ή πάμε σε εκλογές. Μην υποτιμάτε την αποφασιστικότητα Σαμαρά!»
Αφορμή της δήλωσης κάτι ψευτοφάλτσα κατά την ψηφοφορία του πολυνομοσχέδιου, και αποδέκτες οι συμπολιτευόμενοι βουλευτές. Μόνο του Πα.Σο.Κ.; Όχι, βέβαια. Ασφαλώς και αυτοί πρωτίστως, διότι δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Αλλά και οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ουχ ήττον, που λέμε.
Αμφιβάλλετε; Γιατί; Επειδή, αν ήταν να μην βρουν ούτε κι εκείνοι την ψήφο τους, τότε ο Σαμαράς θα επεδείκνυε λιγότερη «αποφασιστικότητα»; Χα! Ας γελάσω… Μα, δεν πρόκειται περί αποφασίστικότητας, αλλά περί αυτοκαταστροφικότητας. Με ολίγη από αγανάκτηση.
Αναλογισθείτε: Διακατέχεσαι από την έπαρση ότι πλάστηκες για ηγέτης, συντάραξες κατά καιρούς την Ελλάδα για να το αποδείξεις, αλλά τώρα που το πέτυχες έγινες καταγέλαστος και μισητός, και θα κάτσεις να το λουστείς μέχρι τέλους; Δεν στέκουν αυτά, παρά μόνο… αν σου κάτσει. Αν συνεχίσει να κάθεται, βλέπουμε. Αν δεν σου κάτσει, γαία πυρί μειχθήτω, κι αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων και… των άλλων φίλων. Τα έχουμε ξαναπεί.
Άλλωστε, η περίφημη αποστροφή περί μοναχικής αυτοϊκανοποίησης σε συνδυασμό με εγκεφαλική αυτοσυνουσία που μεταδόθηκε εκ παραδρομής από τα κανάλια, αλλά διανεμήθηκε σε αυτά από απύθμενη ανικανότητα, δεν αφορούσε στο σαρδάμ που υποτίθεται ότι την προκάλεσε. Όχι. Είναι δηλωτικό μιας συνολικής αποτίμησης προσωπικών επιδόσεων. Κάτι σαν κι εκείνο που έλεγε η Μαλβίνα με την τύχη μου…
Ωμός εκβιασμός, λοιπόν. Ή ψηφίζετε ή πάμε για εκλογές. Ωμός εκβιασμός για λογαριασμό ενός ανθρώπου που έχει μάθει να τα παίζει όλα για όλα· ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτε να χάσει, αν κρίνει από τους προκατόχους του.
Τι; Έχει να χάσει την κουτάλα; Ακούστε. Εντάξει, η κουτάλα… σύμφωνοι. Αρκεί αυτή με την οποία τρως να είναι άλλη από εκείνη με την οποία ανακατεύεις τα…
Πουφ! Αηδίασα… Πάω να ρίξω μια βουτιά, και ξαναβλεπόμαστε στον πάτο… Αν στο μεταξύ εντοπισθεί κανένας βουλευτής με κάποια τελευταία ίχνη εντιμότητας, τραβήξτε μου τον αναπνευστήρα, και θα καταλάβω. Εντάξει;

Διαπραγμάτευση σημαίνει εμπιστοσύνη στο κίνημα...

Γιάννης Μηλιός,απο την Αυγη...

Σε άρθρο μου την προηγούμενη βδομάδα στο tvxs.gr εξήγησα τι σημαίνει διαπραγμάτευση και με βάση τον ορισμό της διαπραγμάτευσης ως έννοιας, υποστήριξα ότι όλες οι κυβερνήσεις των τριών τελευταίων ετών δεν διαπραγματεύονται τίποτα με τους δανειστές. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα δεν διαφωνεί σε τίποτα επί της ουσίας με τους υπαλλήλους της τρόικας.
Δεδομένου ότι οι δύο πλευρές του τραπεζιού υποστηρίζουν τα ίδια κοινωνικά συμφέροντα, αντί για διαπραγμάτευση, οι συζητήσεις τους αποτελούν ουσιαστικά μια διαδικασία επεξεργασίας των μέτρων λιτότητας και διαβούλευσης σχετικά με ζητήματα τακτικής, με κοινή μέριμνα την πολιτική επιβίωση του φθαρμένου ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Αντίθετα, μια διαπραγμάτευση της κυβέρνησης της Αριστεράς σημαίνει τη συνέχιση του κοινωνικού πολέμου που διεξάγεται, το τελευταίο διάστημα με μεγάλη ένταση, αλλά με μια ποιοτική διαφορά, μια τομή: Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαπραγματευτεί την αλλαγή της δανειακής σύμβασης προς τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων. Μέχρι εδώ, δεν νομίζω ότι υπάρχει καμία σοβαρή διαφωνία μέσα στην Αριστερά. Η συζήτηση ξεκινάει από το «τι θα κάνουν οι δανειστές σ' αυτήν την περίπτωση». Τι θα γίνει αν μας πουν «δεν διαπραγματευόμαστε»;

Πριν ασχοληθούμε μ' αυτό το ερώτημα, είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε τι ακριβώς σκοπεύει να διαπραγματευτεί η κυβέρνηση της Αριστεράς και τι όχι. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν σκοπεύουμε να διαπραγματευτούμε τα συμφέροντα των εργαζόμενων τάξεων και των ανέργων, τη δυνατότητα της κοινωνίας να αναπαράγεται, την ανακούφιση της φτώχειας, την κατάργηση της λιτότητας, με δυο λόγια: δεν θα διαπραγματευτούμε την κατάργηση των μνημονιακών νόμων που συνθέτουν το σημερινό ζοφερό σκηνικό. Αυτό θα το κάνουμε την «πρώτη μέρα». Αυτή η κίνησή μας είναι που θα αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα της διαπραγμάτευσης. Είναι αναμφίβολα μια επιθετική κίνηση, αλλά είναι μονόδρομος για μας. Μόνο αν αντεπιτεθεί το κοινωνικό κίνημα των εργαζόμενων τάξεων σε όλα τα επίπεδα μπορεί να ανατρέψει την κοινωνική καταστροφή που συντελείται.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ταυτόχρονα με τις νομοθετικές πράξεις, θα καλέσει σε έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., στην οποία θα επιδιώξει να επιβεβαιωθεί ότι κάθε κράτος είναι λαϊκά και εθνικά κυρίαρχο, δηλαδή ότι απαιτείται αλλαγή των όρων της δανειακής σύμβασης σύμφωνα με τη βούληση του ελληνικού λαού, όπως αυτή εκφράστηκε στις εκλογές. Όταν λοιπόν οι δανειστές (δηλαδή το μεγάλο κεφάλαιο) δουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί αυτά που λέει και ότι νομοθετεί υπέρ του κόσμου της εργασίας, πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τις δανειακές συμβάσεις. Αν δούμε το θέμα χωρίς συναισθηματισμούς, δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι οι δανειστές θα αρνηθούν να διαπραγματευτούν μια νέα σύμβαση, καθώς σ' αυτήν την περίπτωση οι απώλειες γι' αυτούς θα είναι τεράστιες (ας μην ξεχνάμε ότι το 93% της έως τώρα χρηματοδότησης έχει χρησιμοποιηθεί για την εξυπηρέτηση των δανειστών και των τραπεζών).

Είναι βέβαιο ότι οι δανειστές κατά τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης θα μας εκβιάσουν, θα ήταν αφελής όποιος δεν θα περίμενε κάτι τέτοιο. Θα μας εκβιάσουν πολιτικά -εμάς δεν μπορούν να μας εκβιάσουν προσωπικά, καθώς δεν έχουμε τις εξαρτήσεις του σημερινού πολιτικού προσωπικού της κυβέρνησης. Θα απειλήσουν να διακόψουν τη χρηματοδότηση και ίσως το κάνουν για όσο καιρό διαρκεί η διαπραγμάτευση.

Η διαπραγμάτευση εμπεριέχει τον εκβιασμό, αλλά και από τις δύο πλευρές. Το δικό μας όπλο είναι το κοινωνικό κίνημα. Εμείς μπορεί να μην έχουμε το Mega και τον ΣΚΑΪ, αλλά θα έχουμε μια διαφανή και άμεση επικοινωνία με τον κόσμο της εργασίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι δανειστές θα βρεθούν μπροστά στην πρωτόγνωρη κατάσταση να μαθαίνουν οι μάζες τι διαμείβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των συνεδριάσεων. Αν οι δανειστές δε συζητούν στο δικό μας πεδίο διαπραγμάτευσης, το οποίο θα είναι πως μόνο ένα μέρος του ελληνικού χρέους θα μπορέσει να αποπληρωθεί, και μάλιστα με την κοινωνία όρθια (κούρεμα μεγάλου μέρους του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης κ.λπ.), τότε θα πρέπει να εξηγήσουν στους εργαζόμενους των χωρών τους γιατί τους νοιάζει μόνο η μείωση των μισθών, οι απολύσεις, η διάλυση του κοινωνικού κράτους κλπ. Οι εργαζόμενοι σήμερα ενημερώνονται, συζητούν συνεχώς στο διαδίκτυο και αυτοοργανώνονται, όπως μας δείχνει η Τουρκία, η Βραζιλία, η Αίγυπτος. Εκτιμούμε λοιπόν βάσιμα ότι δεν θα έχουμε μόνο τον ελληνικό λαό να διαδηλώνει συνεχώς τη συμπαράστασή του στην σκληρή προσπάθεια μιας κυβέρνησης που θα υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Θα είναι τελείως διαφορετική η στάση και των Ευρωπαίων εργαζόμενων απέναντι στις κυβερνήσεις τους, όταν καταστεί σαφές τι προσπαθούν να κάνουν οι δανειστές. Όπως μας δείχνει το ιστορικό παράδειγμα της Αιγύπτου, κανένα καθεστώς δεν μπορεί να αντέξει την ορμητική δύναμη των μαζών, του πραγματικού κινητή της ιστορίας.

Εμείς λοιπόν λέμε ότι τη μάχη της διαπραγμάτευσης θα την κερδίσουμε. Λέμε ότι οι δανειστές θα υποχρεωθούν να διαπραγματευτούν μόνο επί του μέρους του χρέους που θα μπορεί να αποπληρωθεί και θα αποσυρθούν από την εσωτερική πολιτική της Ελλάδας. Έχουμε μαζί μας έναν ολόκληρο κόσμο που αγωνίζεται για να πέσει επιτέλους ο νεοφιλελευθερισμός, και σ' αυτόν τον κόσμο, στο κίνημα και τις δυνάμεις του, έχουμε εμπιστοσύνη. Είμαστε αισιόδοξοι, βασιζόμενοι στα πραγματικά δεδομένα, ότι θα νικήσουμε!

Σαμαράς και Σία και Λευκωσία...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...


Χρειάστηκε μόλις ένα 48ωρο, για να ανατραπεί η επιχειρηματολογία τριών χρόνων. Σύμφωνα με αυτή την επιχειρηματολογία, η Ελλάδα, πιεσμένη από τις συνθήκες και κυρίως από τους δανειστές, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα διαφορετικό από το να δεχθεί δυσβάστακτα μέτρα και σκληρούς όρους. Από τον Παπακωνσταντίνου ως τον Στουρνάρα και από τον Παπανδρέου ως τον Σαμαρά και Σία (σε αυτό το Σία συμπεριλαμβάνεται ο ευέλικτος μπαλαντέρ των χονδροειδών ψεμάτων του συστήματος, Βενιζέλος) η Ελλάδα εμφανίζεται να μην μπορεί να κουνηθεί. Καμιά διαπραγμάτευση, κανένα περιθώριο. Όλοι αυτοί που επέμεναν πως αυτοί οι ίδιοι οι όροι της δικής τους αγοράς επιτρέπουν την διαπραγμάτευση μέσα από την επίκληση της πιθανότητας κατάρρευσης, εμφανίζονταν ως επικίνδυνοι λαϊκιστές.
Και ξαφνικά από το Σαμαρά και Σία, πήγαμε στη Λευκωσία. Η κυβέρνησή της πήγε στο Eurogroup, απειλήθηκε, πιέστηκε και κατά πώς θα έκανε η κάθε υποτακτική κυβέρνηση, μετέφερε τις απαιτήσεις του Eurogroup στη χώρα ως αδιαπραγμάτευτη βάση. Η πολιτική Αναστασιάδη, κυρίως όμως αυτή του Σαμαρά βρέθηκε στον αέρα σε ώρες. Το κούρεμα των καταθέσεων προκάλεσε απρόσμενη αντίδραση. Πρώτα αντέδρασαν οι Κύπριοι και μετά τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Το αποτέλεσμα ήταν το Eurogroup να διαμηνύσει πως δίνει εναλλακτική λύση στην Κύπρο με φορολόγηση καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ. Να λοιπόν τι προκύπτουν ως συμπεράσματα από αυτές τις ώρες των εξελίξεων:
1. Τα μέτρα και οι όροι δεν είναι αδιαπραγμάτευτοι όπως ισχυρίζονται Βενιζέλος, Σαμαράς και Σία. Η πιθανότητα μια λαϊκή «αποκοτιά» να ακυρώσει τους σχεδιασμούς για την Κύπρο, δημιούργησε υποχωρητικότητα στους εμφανιζόμενους ως ανυποχώρητους από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Άρα τα μέτρα που επιβάλλονται δεν είναι ανελαστικά. Βενιζέλος Σαμαράς και Σία είναι ελαστικοί για τους δικούς τους λόγους. Όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ, αλλά δεν χρησιμοποίησαν την λαϊκή δυσαρέσκεια για τα μέτρα ως διαπραγματευτικό ατού. Αντιθέτως χρησιμοποίησαν καταστολή και επιχειρήματα φόβου απέναντι στον κόσμο για να δηλώσουν προς τους «εταίρους» την δική τους επιτυχή πάλη υπέρ των μέτρων.
2. Με το φτάρνισμα της μιρής οικονομικά Κύπρου, κρυολόγησε ο πλανήτης. Τα χρηματιστήρια έπεσαν,οι τράπεζες τρομοκρατήθηκαν, ο Πούτιν ανατρίχιασε. Αποδείχθηκε πάρα πολύ απλά πως οι παγκοσμιοποιημένες αγορές εκτός από «πλεονεκτήματα» έχουν και το μεγάλο μειονέκτημα της αλληλοσύνδεσής τους. Ακόμη και η μικρή Κύπρος μπορεί να ρίξει το ντόμινο. Και δεν το θέλουν. Γι” αυτό απειλούν, εκβιάζουν αλλά τελικώς διαπραγματεύονται. Διαφορετικά θα είχαν αφήσει την ελάχιστη οικονομία της Κύπρου να καταρρεύσει. Αλλά δεν αφήνουν ούτε αυτή.
3. Αν ισχύουν όλα όσα διέρρευσαν από το Eurogroup ως διάλογοι, τότε πρόκειται για μια συμμορία εκβιαστών την οποία Σαμαράς και Σία εμφανίζουν ως εταίρους ή ευρωπαϊστές. Σύμφωνα με τις διαρροές από την Κύπρο, όταν ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου Μ. Σαρρής σηκώθηκε να φύγει από το Eurogroup θεωρώντας πέρα από κάθε λογική τα επιβαλλόμενα μέτρα, ο Άσμουνσεν πήρε τηλέφωνο τον Ντράγκι και ακολούθησε ο εξής διάλογος:
«Μισό λεπτό να πάρω ένα τηλέφωνο… Έλα Μάριο (Ντράγκι) είμαστε έτοιμοι να σκάσουν δυο κυπριακές τράπεζες; Βεβαίως και είμαστε. ΟΚ κύριε Σαρρή, τώρα μπορείτε να πάρετε όποια απόφαση θέλετε».
Το κλίμα, αν όχι τον διάλογο, επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος στο διάγγελμά του λέγοντας πως υπήρξε απειλή για κλείσιμο δύο τραπεζών. Άρα δεν μιλάμε για τις προσπάθειες διάσωσης της Οικονομίας, αλλά για εκβιασμούς που γίνονται προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Όλο αυτό το αντιευρωπαϊκό και εκβιαστικό κλίμα, ο Σαμαράς και Σία το εμφανίζουν ως ευρωπαϊκή λύση και μάχη για την Οικονομία. Αποκρύπτουν πως δεν έχει τίποτα φιλοευρωπαϊκό και εμφανίζουν τη συμμορία των εκβιαστών ως πολιτικούς που αγωνιούν για τη σωτηρία, εξωραΐζοντάς τους μαζί φυσικά με τους εαυτούς τους. Οι πραγματικοί λόγοι που επιβάλουν τα μέτρα είναι άλλοι, όπως και οι πραγματικές προθέσεις αυτών που κυβερνούν την Ελλάδα.
Οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, αποφεύγουν να δώσουν την πραγματική διάσταση στο πρόβλημα: μια συστημική κρίση δεν απειλεί τις χώρες αλλά το σύστημα αν πέσουν οι χώρες. Έτσι το σύστημα απλά πολύ απλά,προσπαθεί να “επιλύσει” την κρίση κερδίζοντας από αυτή. Όποιος αμφιβάλει ας κοιτάξει τα κέρδη που συσσωρεύει η Γερμανία τον καιρό της κρίσης. Ο άλλος τρόπος επίλυσης, είναι μια άλλη Ευρωζώνη, με άλλους όρους Οικονομίας και Πολιτικής. Και βέβαια αλληλεγγύη, όραμα και κοινωνική (όχι τραπεζική) πολιτική.
Αυτή η στροφή για να γίνει χρειάζεται αυτό το αντιδραστικό σύστημα να έχει απέναντί του, ό,τι έγινε στη Λευκωσία.Όχι τους Σαμαρά και Σία.

Θαύμα, θαύμα...

Πολυφημος...

Την υπόσχεση του υπουργού οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα ότι από σήμερα, 16 Νοέμβρη, οι Έλληνες θα πεινάνε αν δεν πάρουμε τη δόση, έσπασε η Παναγιά και ο Θεός του Αντώνη Σαμαρά.

Το πιστόλι στον κρόταφο των βουλευτών που υπερψήφισαν τα μέτρα του τρίτου μνημονίου ήθελε τη χώρα να βγαίνει μονομιάς στην ανεργία και τα ράφια από τα σούπερ μάρκετ να αδειάζουν από αλλόφρονες πολίτες που δεν θα είχαν από δω και μπρος στον ήλιο μοίρα.

Έτσι ακριβώς όπως συνέβη και σε πολλές ακόμη περιπτώσεις στο παρελθόν με τους προηγούμενους υπουργούς οικονομικών και τις δικές τους δόσεις.

Από τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου την εποχή του Μεσοπροθέσμου το καλοκαίρι του 2011 και την εκτροπή δια της ψήφου εμπιστοσύνης στην υπόσχεση παραίτησης του ΓΑΠ τον Νοέμβρη, ως τον Φλεβάρη του 2012 και τα νέα μέτρα που έφερε το ελληνικό κούρεμα Παπαδήμου και Βενιζέλου.

Τελειωμένα ταμειακά αποθεματικά και πολλά πιστόλια σε κροτάφους πρόθυμους να σώσουν τα χρήματα του ελληνικού λαού καταστρέφοντας τις ζωές του.

Η δόση δεν εκταμιεύτηκε ως όφειλε, αλλά τα 5 και κάτι δισεκατομμύρια βρέθηκαν για να ξεπληρώσουν τα ομόλογα της υποθετικής πείνας των Ελλήνων μέσω των χρεοκοπημένων ελληνικών τραπεζών, που ναι μεν χρειάζονται τα 25 δισ. για να μην χάσουμε τις καταθέσεις μας, αλλά βρήκαν τα επιπλέον χρήματα για να σώσουν τα δημόσια ταμεία.

Χρήματα τα οποία θα προστεθούν στα υπάρχοντα μέτρα, παρέα με τις αυτόματες περικοπές που θα ακολουθήσουν την όποια συμφωνία θα υπογραφεί στο τέλος του μήνα από τρόικα και Ελλάδα.

Κι όμως το θαύμα έγινε για μία ακόμη φορά τα τρία τελευταία χρόνια. Η έλλειψη της δόσης δεν έφερε την τέλος που υποσχέθηκε η κυβέρνηση και ο χρόνος που απομένει στην Ελλάδα για να σωθεί παρατάθηκε ως την επόμενο πιστόλι στον κρόταφο των βουλευτών που στηρίζουν τον Αντώνη Σαμαρά.

Μόνο που όσο περισσότερο απειλείς με πιστόλια και θανάτους, τόσο πιο βολικό είναι στο τέλος να σε βρει αυτό που με τέτοια λαχτάρα ξεστομίζεις. Εκτός κι αν ελπίζεις σε ένα ακόμη θαύμα, σαν εκείνα των προηγούμενων δόσεων.

Κάθε φορά, η «τελευταία»...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Χάνουν κι οι κρίσιμες λέξεις τη σημασία τους σιγά σιγά. Κι όχι από την πολλή χρήση όσο από τη φενακιστική ή και εκβιαστική λειτουργία που τους ανατίθεται κάθε λίγο και λιγάκι. Το «είμαστε στην άκρη του γκρεμού» λ.χ. πάνε δύο, καν τρία χρόνια που το χρησιμοποιούμε.
Οσο για το «βρισκόμαστε στο δώδεκα παρά πέντε», πάει χρόνος που έδωσε τη θέση του στο «βρισκόμαστε στο δώδεκα παρά ένα» και πέρασαν μήνες αφότου αναβαθμίστηκε κι αυτό στην κλίμακα του τρόμου για να γίνει «είμαστε ήδη στο δώδεκα και πέντε».
Τα αποθεματικά μας, ας μην τα συζητάμε. «Η Ελλάδα αντέχει ώς τον Ιούνιο» έλεγαν. Και περνάει ο Ιούνιος. Κι ο Ιούλιος. Κι ο Οκτώβριος. Τελευταία προθεσμία; 15 Νοεμβρίου. Αλλά όχι. Ηδη οι Ευρωπαίοι, που ξέρουν καλύτερα από εμάς τι διαθέτουμε, λένε πως δεν είναι δα και πρόβλημα ν’ αρχίσουν να συζητούν για την εκταμίευση της δόσης στο τέλος του μήνα.
Και κάθε φορά που «τα λεφτά μας τελειώνουν», ο εκβιασμός παίρνει τη μορφή «ψηφίστε γιατί πεθαίνουμε σαν χώρα». Ψηφίστε εσείς οι πολίτες αυτούς που θα μετατρέψουν την κυβέρνηση σε όχημα μεταφοράς δισεκατομμυρίων από τις Βρυξέλλες.
Και ψηφίστε εσείς οι βουλευτές όχι με βάση την πίστη σας αλλά υπολογιστικά. Με κομπιουτεράκι στη θέση των ιδεών. Γιατί αν δεν ψηφίσετε, δεν θα δοθεί η δόση. Και θα φταίτε εσείς για την καταστροφή του έθνους. Και τι βαρύτερο από αυτό. Κι εντάξει. Μέχρι στιγμής, εμείς, οι πολίτες, είμαστε τυχεροί στην ατυχία μας. Το σχέδιο της μαζικής τρομοκράτησης εφαρμόστηκε δύο φορές, Μάιο και Ιούνιο.
Και του εκβιασμού μας επίσης. Αλλά οι βουλευτές οδεύουν από εκβιασμό σε εκβιασμό, από «τελευταία ευκαιρία» σε «τελευταία ευκαιρία». Εκφοβιζόμενοι από εκφοβισμένους αρχηγούς, υποχωρούν, κάθε φορά «για τελευταία φορά», αφού κάθε φορά «είναι τα τελευταία μέτρα». Και φτου κι απ’ την αρχή. Γιατί σ’ αυτή την υπόθεση είναι να μην κάνεις το πρώτο βήμα. Συνήθως δεν υπάρχει γυρισμός.
Μας το λένε αυτό οι εταίροι μας, ωμά και αμοραλιστικά. Τρέχουμε εμείς να ψηφίσουμε μέσα σε ελάχιστες ώρες και δίχως ουσιαστική συζήτηση μέτρα που σφραγίζουν τη ζωή μας, γιατί αλλιώς «δεν προλαβαίνουμε και θα χρεοκοπήσουμε».
Αλλά η δόση, που «θα ’ρχόταν σίγουρα τη Δευτέρα», και μάλιστα με πανωπροίκι, δεν έρχεται. Και ο εκβιασμός συνεχίζεται. Οσο τον ανεχόμαστε.