Το άλογο του τραπεζίτη...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Αν είχα μυαλό, αυτήν την χθεσινή επιπολαιότητα του να ασχοληθώ με την Ελληνική Γραμματεία θα έπρεπε να την είχα κάνει πολύ νωρίτερα στη ζωή μου.
Αν κρίνω από την απήχηση που είχε στους αναγνώστες, πιστεύω ότι θα μπορούσα χάρη σε αυτήν να είμαι από χρόνια όχι βουλευτής, σαν κι εκείνον που στάθηκε αφορμή για την προηγούμενη ανάρτηση· όχι –διότι πώς θα γλύτωνα ως βουλευτής στις μέρες μας το λιντσάρισμα; Με μπράβους; Αστεία πράγματα! Όχι λοιπόν, δεν δεν θα ήμουν βουλευτής. Θα ήμουν τραπεζίτης. Μάλιστα, τραπεζίτης!
Αν ήμουν τραπεζίτης, δεν θα χρειαζόμουν μπράβους για να με φυλάνε. Αντί για μπράβους, θα είχα βουλευτές. Πολλούς βουλευτές. Θα εξηγούσαν μάλιστα αυτοί στον κόσμο, με προθυμία μεγαλύτερη από του μπράβου, και πόσο αναγκαίος είμαι· εγώ και οι δραστηριότητές μου.
Αν ήμουν τραπεζίτης, θα είχα φυσικά μια τράπεζα. Άρα θα είχα πολλά χρήματα. Όχι δικά μου, αλλά των άλλων. Δηλαδή, θα ήταν δικά μου τα χρήματα των άλλων. Αν για κάποιο λόγο είχα βάλει δικά μου χρήματα για να φτιάξω την τράπεζα, λέω αν, θα τα είχα πάρει πίσω αμέσως, και με το παραπάνω.
Αν ήμουν τραπεζίτης, θα εγνώριζα εκ των προτέρων ότι η τράπεζά μου πάει για φαλιμέντο· δεν θα περίμενα να το μάθω από τον έγκριτο, άμμωμο και άσπιλο Πρετεντέρη· ούτε από τους βουλευτές μου. Μάλλον θα περίμεναν αυτοί να το μάθουν από εμένα –θέλω να πω, από τους υπαλλήλους μου.
Αν ήμουν τραπεζίτης, θα έπαιρνα πριν από το φαλιμέντο και κανένα έξτρα δανειάκι από την τράπεζά μου. Αν, φυσικά, μου το επέτρεπε η Διοίκηση της τράπεζάς μου –εννοείται!   Ε ν ν ο ε ί τ α ι  !  Τι; Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει; Όχι δα!
Αν ήμουν τραπεζίτης, θα το έπαιρνα δανεικό και αγύριστο. Ως καλός πελάτης! Τι στην ευχή… Τράπεζά μου είναι στο κάτω-κάτω! Πώς το λέμε αυτό το δανεικό κι αγύριστο, να δεις… Α, μπράβο! Επισφαλές. Μέσα και το δικό μου, το επισφαλές, μαζί με τις υπόλοιπες επισφάλειες.
Αν ήμουν τραπεζίτης, δεν θα έπαιρνα βέβαια τίποτε πενταροδεκάρες –aquila non capit muscas: οι αετοί δεν αρπάζουν μύγες. Με τι μούτρα άλλωστε…
Αν ήμουν τραπεζίτης, θα είχα βγάλει ήδη από καιρό τα λεφτά που θα είχα βάλει, αν είχα βάλει· θα είχα βγάλει ό,τι άλλα λεφτά θα είχα βγάλει επί όσο καιρό είχα την τράπεζα. Ε, ευκαιρία το φαλιμέντο να κάνω και ένα τελευταίο δωράκι στον εαυτό μου. Κάπως μεγάλο δωράκι, είναι η αλήθεια, αλλά έτσι είναι αυτά…
Έρχεται τώρα ο Στουρνάρας και μου λέει: Πώς σας φαίνεται η ιδέα να ρίξετε μερικά λεφτά μέσα στην τράπεζα σας, που τα έχει ανάγκη –αυτά επί λέξει, όπως τα εξηγούν στον κόσμο οι βουλευτές μου!!! Θα τον άκουγα, γιατί με είχε ζαλίσει για ραντεβού, έκανε και τόσο δρόμο, κοτζάμ τραπεζίτη ήρθε να επισκεφθεί, μην κάνω και κακή εντύπωση. Θα τον άκουγα, αλλά θα φοβόμουν, διότι θα καταλάβαινα αμέσως ότι δεν στέκει με τα καλά του –«δεν μπορεί, να μιλάει σοβαρά», θα σκεπτόμουν μέσα μου· «και πού το ξέρω εγώ μήπως κάνει καμιά τρέλα, με τέτοια που λέει;»
Αν ήμουν τραπεζίτης, επειδή, μάλλον, θα είχα από στιγμή σε στιγμή να πάω για ιππασία, θα του έκανα και ένα δωράκι, μη φύγει με άδεια χέρια  –είπαμε, να μην κάνουμε και κακή εντύπωση– και θα του έδινα να καταλάβει ότι η συνάντησή μας έφθασε στο τέλος της.
Αυτό το τελευταίο με το δωράκι δεν θα ήταν χρηματισμός, διαφθορά και τέτοια. Θα ήταν ένα ειλικρινές δείγμα ευγνωμοσύνης –που ως τέτοιο δεν τιμωρείται. Τίποτε παραπάνω από μια ευγενική χειρονομία όλη κι όλη, για το γεγονός ότι με απάλλαξε από την παρουσία του μια ώρα αρχύτερα.
Αν ήμουν τραπεζίτης, ένας τέτοιος τραπεζίτης, ποτέ δεν θα μάθαινα τι θα έλεγε μετά αυτός στον κόσμο για την πρώην τράπεζά μου, διότι δεν θα με ενδιέφερε· καθόλου. Έτσι κι αλλιώς, από οικονομικά κάτι θα σκάμπαζα, κι εν πάσει περιπτώσει, κάτι από όσα θα έλεγε θα μπορούσα να τα σκεφθώ και ο ιδίος: κάτι μπερδεμένα για την ανάγκη της ανακεφαλαιοποίησης και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Τέλος πάντων, δεν έχει καμμία σημασία.
Τώρα, για να είμαστε σοβαροί, εδώ που τα λέμε, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν γίνονται, διότι υπάρχουν εποπτικές αρχές, υπάρχουν νόμοι και πολλά άλλα. Των οποίων επικεφαλής είναι εκείνος εκεί που είχε έρθει και μου έλεγε κάτι τρελά, ένας… ένας… πώς τον είπαμε;
Δεν υπάρχουν και δεν γίνονται· απλώς τα φαντάζομαι εγώ με την καλπάζουσα φαντασία μου –την τόσο καλπάζουσα, όσο και το άλογο του τραπεζίτη, που πήγε για ιππασία. Στην πλάτη μου.
Όπως μπορείτε να παρατηρήσετε, η Αρχαιοελληνική Βιβλιοθήκη είναι σχεδόν πλήρης. Για κάτι λίγα που έχουν μείνει, θα σας μιλήσω άλλη μέρα.

Μοιραίοι...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Τρεις οι Μοίρες, κατά την Μυθολογία: Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος.

Τίποτε περισσότερο από μοιραίος, ένας μοιραίος ανάμεσα στους μοιραίους –λιγότερο ή περισσότερο θα έρθει η ώρα που θα αποτιμηθεί και αυτό– ο Φίλιππος Σαχινίδης, αμέσως μετά την «συμφωνία» των τριών να παραταθεί το Χαράτσι Βενιζέλου και για το 2013, διερωτήθηκε: «Σε τι θα ωφελούσαν πρόωρες εκλογές;» Εννοείται ένα «άλλωστε», εννοείται ένα «διότι αυτό θα γινόταν, αν δεν συμφωνούσαμε». Τι «εννοείται» δηλαδή… Το είπε: «Αυτήν τη στιγμή γράφουμε το εγχειρίδιο “καλής συμπεριφοράς” για το πώς συμπεριφέρονται τρεις αρχηγοί κομμάτων σε κυβέρνηση συνεργασίας.»
Η προεργασία που μεσολάβησε για να νομιμοποιηθεί το αισθήμα της ματαιότητας γύρω από το αίτημα για εκλογές είχε ήδη ετοιμάσει καλά το έδαφος για τέτοιες δηλώσεις. Προηγήθηκαν οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι η πλειονότητα θεωρούσε την κυβέρνηση ως «αναγκαίο κακό»: σύμφωνα με τα «ευρήματα» ο κόσμος την αποδοκίμαζε μεν, αλλά την ανεχόταν ως προτιμότερη. Υποτίθεται. Αυτά ως πρώτο ανάχωμα. Ως δεύτερο, Ν.Δ. και Σύριζα ισοψηφούσαν –στην καλύτερη περίπτωση για την Αξιωματική Αντιπολίτευση. Οπότε, για όσους δεν κατάλαβαν προστέθηκε μετά ως κερασάκι στην τούρτα και ο Σαχινίδης, λέγοντας «τι νόημα θα είχε;» Εδώ εννοείται ένα «αφού δεν είναι βέβαιο ότι θα τις έπαιρνε ο Σύριζα».
Φρονώ ότι κάτι τέτοια δεν πρέπει να μένουν αναπάντητα· δεν είναι αυτά άκακα και ανούσια λόγια, για να τα προσπερνάει κανείς. Όσοι γνωρίζουν το σχετικό ανέκδοτο θα με καταλάβουν, όταν πω ότι… είναι καφετιέρες που γίνονται τρένα. Κι ας ζούμε ήδη το Εξπρές του Μεσονυκτίου!
Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:
Αυτή η κυβέρνηση συνεργασίας είναι εντελώς άχρηστη και ανίκανη. Δεν με ενοχλεί καθόλου που συμφωνεί με την άποψή μου η Τρόικα. Θα με ενοχλούσε, αν είχα έστω και ένα σημάδι ότι μόνο υποδύεται την άχρηστη μήπως και μας γλυτώσει από κανένα μέτρο, που επιβάλλουν οι Τροικανοί. Αντιθέτως! Αυτοί εδώ δεν χάνουν ευκαιρία να μας αποκαλύπτουν κάθε τρεις και λίγο ότι όσα κάνουν θα τα έκαναν και μόνοι τους –στο πλαίσιο του δόγματος Πάγκαλου ότι «το Μνημόνιο είναι ευλογία». Με εξαίρεση, υποτίθεται, το Χαράτσι Βενιζέλου. Που το βαφτίζουν τώρα αλλιώς. Νονοί!
Αυτή η κυβέρνηση είναι τόσο ανίκανη που δεν κατάφερε να φτιάξει μια τράπεζα δεδομένων για να μην αμφισβητεί την αποτελεσματικότητά της ο Τόμσεν και η παρέα του. Και τρέχουν τελευταία στιγμή για να γράψουν το εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς του Σαχινίδη. Κατάλαβες, φίλε μου; Ένας ολόκληρος λαός σε άσκηση επί χάρτου, αλλά με πραγματικά πυρά!
Αυτή η κυβέρνηση είναι και θρασύτατη. Δεν της φτάνει η παγκοσμίως πιστοποιημένη ανικανότητά της, ετοιμάζεται εντός των ημερών να μας ανακοινώσει και τις γενικές κατευθύνσεις της εθνικής στρατηγικής για τα επόμενα τέσσερα χρόνια!!! Πόσα θαυμαστικά να βάλω;
Αυτή η κυβέρνηση, εκτός από ανίκανη, άχρηστη και θρασύτατη, είναι επιπλέον και εντελώς ανήθικη. Μια τράπεζα δεδομένων δεν μπορούν να φτιάξουν, αλλά τράπεζες ξέρουν να χαρίζουν! Και τη ληστεία σε βάρος των κυπριακών τραπεζών ξέρουν να την διαπράττουν· και μετά να την καλύπτουν… κολεγιά!
Αυτή η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για την παραμονή της στην εξουσία. Θα έλεγα ότι καλώς το εξομολογήθηκε ο Σαχινίδης, αν και δεν χρειαζόμασταν τον Σαχινίδη για να το πληροφορηθούμε.
Αυτή η κυβέρνηση… Αλλά γιατί κουράζομαι; Ρωτάει ο Σαχινίδης τι νόημα θα είχαν οι πρόωρες εκλογές; Τον ερωτώ κι εγώ σε απάντησή του: τι νόημα είχαν οι προηγούμενες, που ήσαν και αυτές πρόωρες; Τι νόημα, αφού δεν προσέθεσαν τίποτε παρά νέους μοιραίους στους μοιραίους, όμοιους του Σαχινίδη, πάνω από τον Σαχινίδη, δίπλα του και παντού μας;
Πιστεύει μήπως αυτός, πιστεύουν μήπως οι τρεις και η κουστωδία τους ότι θα τις κερδίσουν, όπως δήθεν τους επιτρέπουν οι δημοσκοπήσεις να ονειρεύονται; Τότε προς τι η αγωνία και τα εγχειρίδια; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
Από την άλλη, φοβάται μήπως κανείς ότι αν δεν τις κερδίσουν, μας επιφυλάσσεται ένας ακόμα μοιραίος, που ωστόσο οι άλλοι μοιραίοι δεν τον θέλουν για παρέα, διαψεύδοντας μια από τις παλαιότερες παροιμίες του λαού μας, ότι δηλαδή «όμοιος τον όμοιον αεί πελάζει»; Και σε αυτό υποκρίνονται; Ε, τότε να τους βγάλουμε το καπέλο! Αλλά αν το βγάλουμε και αυτό, ε, θα μείνουμε πλέον τελείως τσίτσιδοι! Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά ήμασταν μέχρι τώρα πελάτες στο στριπτιζάδικο… Λουσμένοι, αλλά πελάτες.
Μπορεί, κατά την γνώμη του Σαχινίδη, οι πρόωρες εκλογές να μην ωφελούν, αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι δεν μας τις οφείλουν κιόλας. Το πρόβλημα είναι ότι το αν και πότε θα γίνουν, προς το παρόν το αποφασίζει ελόγου του ο ίδιος και οι άλλοι μοιραίοι. Έχει όμως η μοίρα και τους δικούς της δρόμους, να ξέρετε.

Κουφός προφήτης...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Του λες: «Δεν κάνει το παιδί, είναι βλαμμένο». Δεν ακούει. Ακούει «λεφτά υπάρχουν». Το χάβει· πάει και τον ψηφίζει. Την άλλη μέρα ακούει «δεν υπάρχει σάλιο». Και ξεραίνεται ο στόμας του!
Του λες: «Είναι λαμόγιο». Δεν ακούει. Ακούει «θα κάνουμε επαναδιαπραγμάτευση και απαγκίστρωση». Το χάβει· πάει και τον ψηφίζει. Την άλλη μέρα όχι μόνο δεν βλέπει απαγκίστρωση, αλλά βλέπει αγκίστρωση με όλα τα αγκίστρια όλων των ψαράδων όλου του  κόσμου. Και του κάθεται το αγκίστρι στο λαιμό!
Του λες: «Είναι μούτρο». Δεν ακούει. Ακούει «θα σώσουμε την Ελλάδα». Το χάβει· πάει και τον ψηφίζει. Την άλλη μέρα ακούει «σώσαμε την Ελλάδα». Και το λούζεται το μούτρο στη μάπα! Ακούει τη λέξη “διάγγελμα” και τον λούζει κρύος ιδρώτας. Από να ακούσει διάγγελμα, χίλιες φορές ο κόσμος να χάνεται και το Μαξίμου να λούζεται, να λούζεται η αγάπη μου στον Γουαδαλκιβίρ… Άκρα του τάφου σιγή, λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει…
Του λες: «Είναι στο κόλπο». Δεν ακούει. Ακούει «δεσμεύομαι κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπογράψω ποτέ κούρεμα». Το χάβει· πάει και τον ψηφίζει. Την άλλη μέρα ακούει «πονάω, αλλά έπρεπε να γίνει το κούρεμα». Και όχι απλώς κουρεύεται, μιλάμε «Ο Ψαλιδοχέρης Οικονομολόγος». Η κάρα του γουλί, γλόμπος! Και χτυπάει κάρα και καράφλα στον τοίχο! Στον καρατοίχο! Να τα ζουμιά από το ξερό κεφάλι!
Του το λες. Και σου λέει: «Φταίνε οι προηγούμενοι, φταίμε κι εμείς». Καλέ μου άνθρωπε, άσε τους προηγούμενους, για τώρα μιλάμε. Χαμπάρι! Καραχαμπάρι!
Του λες: «Δεν πάει άλλο!» Κάνει ότι ακούει. Σου απαντάει: «Και ποιος να έρθει; Όλοι στο κόλπο είναι». Ρε χάφτα, καραχάφτα, έχεις πέσει έξω σε όλη σου τη ζωή και θα μου κάνεις τώρα τον προφήτη; Πόσο χάφτας πια; Χάφτα, καραχάφτα! Ε; Πόσο; Μέχρι πότε δεν θ’ ακούς, μέχρι πότε θα χάβεις; Μέχρι να κλατάρεις;
Μα, πές μου, αλήθεια, ακόμα κι εσύ που είσαι όρθιος, θες πρώτα να κλατάρεις; Αυτό θες; Σε ρωτώ! Σε ρωτώ, γιατί σου το λέω να το ξέρεις: θα κλατάρεις κι εσύ!   Θ α   κ λ α τ ά ρ ε ι ς !
Δεν ακούς; Γιατί, καλέ μου άνθρωπε, δεν ακούς;
Ε, λοιπόν, δεν είναι το άλογο που φάγαμε. Ούτε το παράλογο. Είναι το κουφάλογο! Το καρακουφάλογο! Που χάβει μύγες, αλογόμυγες, κουφαλογόμυγες… Καρακουφαλογόμυγες!
Ζζζ… Ζζζ… Ζζζ… Ζζζ…

Η μεγάλη έκρηξη...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Πόση απώλεια επαφής με την πραγματικότητα πια; Πόση;;
«Η απώλεια επαφής του με την πραγματικότητα δε συνιστά άλλοθι. Κι ο Χίτλερ ήταν παράφρων και ανισσόροπος, αλλά αν έφτανε σε δίκη δεν υπήρχε περίπτωση να αθωωθεί ή να τιμωρηθεί με εγκλεισμό σε ψυχιατρείο. Πρόκειται για το παράδοξο της συνειδητής παραφροσύνης», έγραψε ο εκλεκτός μπλόγκερ, ο Καρτέσιος. Εντάξει, αλλά πόση;;;
Ακούστε:
«Ναι θα τα καταφέρουμε», δηλώνει στον «Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής», και αναφερόμενος στην ανάπτυξη: «Έχουμε εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για αυτό. Παλεύουμε για τη ‘Μεγάλη Έκρηξη’ δημιουργίας και ευημερίας. Που θα φέρει μια νέα Ελλάδα: Καλύτερη, πιο δυνατή, πιο ανταγωνιστική προς τα έξω και δίκαιη απέναντι στους πολίτες της. Αυτό δεν είναι μακρινό όνειρο. Είναι κοντά! Φτάνει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας ως έθνος. Και να μείνουμε ενωμένοι ως κοινωνία.»
Παιδιά, το σύμπαν έχει κολώνες, έχει και οροφή. Και όταν λέμε τέτοια πράγματα, τρίζουν οι κολώνες, τρέμει και η οροφή. Και θα πέσει να μας πλακώσει. Όχι η Ελλάδα. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Το Σύμπαν. Θα μας πέσει το Σύμπαν στο κεφάλι.
Μας έλεγε τρελλά για την Τρόικα, πήγε εκεί και τον συνεφέρανε. Άλλα κόλπα, ευρωπαικά! Πριν καλά-καλά επιστρέψει όμως μας λέει τώρα πάλι τα δικά του, ε, πάει πολύ. Του λέει το Εκόνομιστ ότι δεν πάει άλλο με αυτόν, εκεί αυτός, το χαβά του! Δηλαδή ποιος άλλος πρέπει να του το πει; Το Σούπερ Γκούφη; Το Σούπερ Κατερίνα; Το Κυνήγι και Σπορ; Οι Τέσσερις Τροχοί; Το κλαδικό περιοδικό των νοσοκόμων του Δρομοκαΐτιου; Για όνομα του Θεού!
Επιτέλους, ας μιλήσει κάποιος στην γυναίκα του. Ας μιλήσει κάποιος στην πεθερά. Ας μιλήσει κάποιος στον γιατρό! Ας του στείλει κάποιος ένα Tavor, ένα Lexotanil, ένα Atarax, ας του παει κάποιος έναν ζουρλομανδύα! Κάτι τέλος πάντων.
Σας λέω, θάχουμε δράματα…

Ο παληός ο γάιδαρος…

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Τα βαρύτερα λάθη στην πολιτική τακτική είναι και τα πιο συνηθισμένα. Τα κάνουν με εντυπωσιακή συνέπεια και απαράλλακτα μες τους αιώνες εκείνοι ακριβώς οι κουφιοκεφαλάκηδες, οι οποίοι έχουν την ψευδαίσθηση –ή μάλλον την παραίσθηση (διότι δεν χαίρουν οι τέτοιοι και άριστης πνευματικής υγείας, εδώ που τα λέμε)– τα διαπράττουν, λοιπόν, εκείνοι οι κουφιοκεφαλάκηδες οι οποίοι τελούν υπό το κράτος της παραίσθησης ότι ο κόσμος, αμέτρητοι θνητοί, τους ανέμεναν επί χρόνια γεμάτοι αγωνία –την γέννησή τους, τους ίδιους και την ανάρρησή τους σε αξιώματα· για να τους δουν να λάμψουν επιτέλους· και να διαλάμψουν στην πλάτη μας…
Ε, από αυτούς τους ουκ ολίγους κουφιοκεφαλάκηδες της Ιστορίας, να προετοιμάζονται σιγά-σιγά και οι σημερινοί για τον σκουπιδοφάγο της… Έφθασε η σειρά τους. Όσο για τα «κοσμητικά» επίθετα που θα τους συνοδεύουν στην αιωνιότητα, κατά το κοινώς λεγόμενο, θα τα βρει αυτά η υπηρεσία· αν και… ούτε καν αυτή η σκοτούρα δεν θα μας απασχολήσει –έχουν ήδη επιλεγεί· προσφυέστατα μάλιστα και πολύ καταλλήλως.
Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι! Που λέτε, το κλασικότερο λάθος που κάνουν αυτοί οι κουφιοκεφαλάκηδες –παληάνθρωποι κατά κανόνα, φασίστες και παράφρονες– είναι να εμπλέκονται τυφλά σε μια διένεξη, πριν φροντίσουν να οργανώσουν στοιχειωδώς τον τρόπο με τον οποίο θα απεμπλακούν από ό,τι ξεκίνησαν. Στην δική μας περίπτωση η εν λόγω εμπλοκή ονομάζεται «Σκουριές».
Αντιλαμβάνεσθε, φαντάζομαι, ότι δεν υπάρχει άνθρωπος με σώας τας φρένας ο οποίος δεν θα κοίταγε να ανακρούσει πρύμναν, για να τινάξει από πάνω του τα χάλια, τα μαύρα, τα αδιόρθωτα που δημιούργησε εκεί. Ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ακόμα και πιστεύοντας, έστω σε μια έσωθεν έκρηξη φρεναπάτης ότι αποτελεί προσωποποίηση της Μάργκαρετ Θάτσερ –ίνδαλμα κι αυτό!– κάτι σαν συλλεκτική ρέπλικα, ή ακόμα και βλέποντας ότι είναι πια αργά για όλα, αν ωστόσο είχε κουκούτσι μυαλό, θα είχε λάβει τα μέτρα του –εννοείται, ώστε να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι ο συγκεκριμένος κουφιοκεφαλάκης ένας τοπικιστογενής μαυρογιαλούρος, που διόριζε αβέρτα από την εκλογική του περιφέρεια, πλην όμως δεν χωράει ο νους του αυτήν την ίδια την έννοια της «εντοπιότητας», ε, τότε είναι άξιος της μοίρας του… Κλάφτε τον!
Θα μου πείτε ότι πραγματεύομαι ζητήματα τακτικής, ενώ στις Σκουριές το καυτό θέμα είναι μάλλον ηθικό· και μόνον κατά τούτο οικονομικό. Και θα έχετε δίκαιο. Αλλά μην ξεχνάτε ότι έχουμε από καιρό υπερβεί τα όρια της ηθικής. Τώρα πια μόνο τακτική. Μόνο τακτική! Όσοι γνωρίζουν τουλάχιστον…


Εικονα: “Από τι πέθανε;” Χαρακτικό του Φρανθίσκο ντε Γκόγια (1746-1828).

Γραικύλος...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Παραμερίζω την συζήτηση για τους λεγόμενους «κηπουρούς του Γιώργου»· τα πεπραγμένα τους· και την αποκατάστασή τους εδώ κι εκεί, κυρίως στο Εξωτερικό, όταν πια τους εξέμεσε η χώρα τους. Παραμερίζω, επίσης, την συζήτηση για το τις πταίει για τα χάλια μας, και πόσο. Παραμερίζω, προσπερνώ και κοιτάζω μπροστά, κρατώντας μόνον ότι, οικονομικά, πολιτικά και εν τέλει ανθρωπιστικά, εκείνο που έχει συνθλιβεί μέσα στα χάλια μας είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα –εξ ου και τα χάλια μας· λεπτομέρειες και καταγραφή περιττεύουν.
Εξαθλιωμένοι και φτωχοποιημένοι οι Έλληνες διερωτώμαστε αν υπάρχει κάπου ένα Βήμα Δικαίου, ένας Οργανισμός, ένα δικαστήριο στο οποίο θα μπορούσαμε να προσφύγουμε, για να βρούμε το δίκηο μας: στην Χάγη, στην Πραιτώρια, στο Πεκίνο, στην Κουάλα Λουμπούρ, κάπου… Όχι τώρα, αλλά εδώ και τρία χρόνια. Θεωρούμε ότι κάποιος θα βρεθεί σε αυτό το κάπου, με το θάρρος, το σθένος και την εντιμότητα να πει πως δεν μπορεί να είναι δίκαιο το να σου κόβουν την σύνταξη για την οποία πλήρωνες μια ζωή. Τις αποδοχές για τις οποίες εργάζεσαι, σε ένα κράτος όπου είχες κατοχυρώσει ότι η μείωση μισθού είναι παράνομη. Να κουρεύονται τα πάντα και με δικά σου δανεικά να στηρίζονται οι τράπεζες, αλλά να μην κουρεύεται το δάνειό σου. Να ισοδυναμεί η φορολόγηση με δήμευση της περιουσίας. Να ξυλοκοπείσαι αγρίως. Να χάνεις δικούς σου που δίνουν τέλος στη ζωή τους. Κτλ. κτλ. κτλ., λίγα μόνο αυτά τα αίσχη από το όλον δράμα μας. Όμως, εγκαταλελειμένοι και αβοήθητοι οι Έλληνες δεν γνωρίζουμε, πού να αποταθούμε, δεν γνωρίζουμε πώς γίνεται μια προσφυγή, δεν γνωρίζουμε πόσο κάνει, και φυσικά δεν ελπίζουμε να έχουμε κάποια τύχη, αν ήθελε να αποπειραθούμε να το ψάξουμε.
Κάποιοι που κάτι γνωρίζουν, κάποιοι αγανακτισμένοι που κάπως μπορούν να τα καταφέρουν –δικηγόροι, φίλοι δικηγόρων, κάποιοι τέλος πάντων– κάνουν κάποιες προσπάθειες· μόνοι τους. Και είναι οι προσπάθειές τους των συφοριασμένων, αβέβαιες, άδηλες, μοναχικές· παλεύουν χωρίς ένα στήριγμα, αδιαφορώντας εντούτοις που αντιμετωπίζονται ως γραφικοί. Αν και όταν τελεσφορήσει ποτέ κάτι, αν βγάλουν άκρη, το κακό θα είναι πια πλήρως τετελεσμένο και μη αναστρέψιμο. Απορεί κανείς, αλλά είναι, ομολογουμένως, συγκινητική η πίστη τους ότι δεν μπορεί θα υπάρχει, βρε αδερφέ, ακόμα στις μέρες μας η δυνατότητα να βρεις το δίκηο σου πολιτισμένα.
Την ίδια ώρα ο Σταύρος Λαμπρινίδης, πρώην υπουργός Εξωτερικών –ο τελευταίος της κυβέρνησης Παπανδρέου και τούτο μόλις για μερικούς μήνες– απολαμβάνει εδώ και δύο χρόνια τα προνόμια που απορρέουν από την ιδιότητα του Ειδικού Εντεταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα!!! Διορίσθηκε εκεί αμέσως μετά την πτώση της κυβέρνησης-θιάσου της οποίας ήταν μέλος. Μου είναι αδιάφορο πώς τοποθετήθηκε εκεί, αν και μπορεί να το υποθέσει ο καθένας. Είπαμε, παραμερίζω και προσπερνώ. Εκείνο που έχει σημασία για μένα είναι ότι ένας Έλληνας, που, αν δεν γνωρίζει, πάντως οφείλει να γνωρίζει την κατάσταση, κατέχει αυτή τη θέση. Τι κάνει γι αυτό; Τίποτα!
Μπορεί να κάνει κάτι; Είναι στις αρμοδιότητές του; Ρωτάτε; Ακούστε, λοιπόν, πώς είχε υποδεχθεί τον διορισμό του ο Μάρτιν Σουλτς, ως Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: «Με μεγάλη μου χαρά χαιρετίζω τον ορισμό του Σταύρου Λαμπρινίδη ως πρώτου ειδικού εκπροσώπου της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Γνωρίζω πολύ καλά τον Σταύρο και είμαι πεπεισμένος ότι θα θέσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην υπηρεσία της ΕΕ την πείρα του, τη μόρφωση, την προσωπικότητα και την ευφυΐα του, συμβάλλοντας στον αγώνα της υπέρ της προστασίας και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για αυτή την αποστολή. Ως ο πρώτος ειδικός εκπρόσωπος της ΕΕ στον τομέα αυτό, θα προσδιορίσει, κατά τη διάρκεια της αποστολής του, τα ακριβή καθήκοντα αυτού του αξιώματος και θα δημιουργήσει ένα πρότυπο για τους άλλους. Στην προσπάθειά του αυτή, μπορεί να υπολογίζει στην υποστήριξη, αλλά και στον έλεγχο, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.» (Τα μαύρα γράμματα για την έμφαση δικά μου.) Ήταν, δηλαδή, οι αρμοδιότητές του στο χέρι του. Τόσο μεγάλο το βύσμα, που καλείτο να δημιουργήσει ο ίδιος το πρότυπο, να ορίσει αυτός την θέση, να την προσδιορίσει, να ξέρουν οι επόμενοι τα καθήκοντά τους –αν υπάρξουν επόμενοι…
Κρίμα το πρότυπο…  Πείρα, μόρφωση, προσωπικότητα, ευφυΐα… Να τα βράσω! Όλα μες το κόλπο…
Κύριε Βενιζέλε, άκου, δεν σώζεται το πράγμα! Ομοίως και για εσάς τους υπόλοιπους, που σώζετε την Ελλάδα… Οι Έλληνες γνωρίζουν καλύτερα ότι, αν υπάρχει κάτι που πάτε να σώσετε, αυτό είναι το τομάρι σας. Και όταν έχει γίνει πια τούτο γνωστό τοις πάσι, τότε είναι που δεν σώζεται πια με τίποτα. Όσο το προσπαθείτε δε, να ξέρετε ότι κάνετε την θέση σας χειρότερη.

Φαΰλος κύκλος...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Το ποταπό και αηδιαστικό σχόλιο του Φαήλου Κρανιδιώτη μέσω Twitter είναι πια γνωστό στο πανελλήνιο. Θα το επαναλάβω, όμως, εδώ μη τυχόν και κάποιος δεν το πληροφορήθηκε. Έγινε αυτό το εμετικό σχόλιο σε απάντηση άλλου χρήστη, ο οποίος είχε γράψει επί λέξει το εξής: «βία είναι ο γέρος μου που πάει στον γιατρό και βρίσκει ταμπελάκι τελείωσαν οι 10 δωρεάν επισκέψεις! Αν πεθάνει θα στον φέρω!» Η νοσηρή απάντηση του Φαήλου Κρανιδιώτη, ενδεικτική πλήρους ηθικής αποσύνθεσης, επί λέξει ήταν: «Ευχαρίστως αλλά που να τον βάλουμε; Α, έχω όμως μια κούτα από τηλεόραση (ασπρόμαυρη). Αν τον διπλώσεις πριν παγώσει, θα χωράει.»
Υπογραμμίζω ότι στα Ελληνικά η έκφραση «ο γέρος μου» σημαίνει «ο πατέρας μου». Και το σημειώνω σε επίρρωση της άποψης ότι ο ηθικά αρρωστημένος κατά τεκμήριο υποτροπιάζει. Έτσι και ο συντάκτης της αποκρουστικής και σιχαμένης αυτής απάντησης. Επιχείρησε να διασκεδάσει εκ των υστέρων τις εντυπώσεις, λέγοντας ότι έκανε μαύρο χιούμορ απέναντι σε μαύρο χιούμορ· και επιβάρυνε με τα περί μαύρου χιούμορ την αποκάλυψη της ηθικής καταρράκωσης, που εξ αυτού τον χαρακτηρίζει.
Τις εντυπώσεις προσπάθησε να τις διασκεδάσει, όχι μετά από εσωτερική παρόρμηση μεταμέλειας, αλλά διότι υπήρξαν καταδίκες για το σχόλιό του από το κυβερνητικό στρατόπεδο –ανάμεσα σε αυτές και εκείνη του κυβερνητικού εκπροσώπου, Σίμου Κεδίκογλου. Στη συνέχεια, τις εντυπώσεις επιχείρησαν να διασκεδάσουν και άλλοι, διοχετεύοντας την «διευκρίνιση» ότι ο Φαήλος Κρανιδιώτης δεν είναι σύμβουλος στο Μαξίμου.
Οι παραπάνω καταδίκες και διαρροές είχαν προφανή στόχο: να μείνει το θέμα εκεί· στον Φαήλο· να μην πάει παρά πέρα· να μην αγγίξει μια καρέκλα που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, μέχρι που εκλιπαρεί για μια ακόμα περίοδο χάριτος, ρε παιδιά, μέχρι τον Ιούνιο, διότι, λέει, άμα την βγάλουμε ως τον Ιούνιο, λέει, μετά, τον Σεπτέμβριο, λέει, θα απογειωθούμε· χωρίς, βέβαια, να μας λέει με ποια πτήση!..
Στο θέμα μας τώρα: Ερωτώ, λοιπόν: Αφού ο Φαήλος Κρανιδιώτης δεν είναι σύμβουλος, τότε γιατί ανακατεύθηκε στην υπόθεση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;
Πριν δώσετε οποιαδήποτε απάντηση, παρακαλώ να λάβετε υπόψη σας ότι δεν είχε ξεσπάσει ακόμα ο ντόρος, όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος   α ν α π α ρ ή γ α γ ε  και αυτός μέσω του δικού του λογαριασμού στο Twitter, όπως πιστοποιείται, το συγκεκριμένο σχόλιο του Φαήλου Κρανιδιώτη! Έχω άδικο να υποθέσω ότι η αναπαραγωγή προδίδει ίδια ηθική σκοπιά; Δεν εγκρίνει κάποιος αυτό που αναπαράγει, όταν το αναπαράγει; Ή μήπως επεδίωκε ο Κεδίκογλου να εκθέσει τον Κρανιδιώτη στα μάτια της Κοινής Γνώμης, διότι πράγματι ο τελευταίος δρα σαν σύμβουλος, και ανακατεύεται στα πόδια του, άνωθεν επιβληθείς, και άρα χωρίς να χρειάζεται την επίσημη ιδιότητα του συμβούλου; Και ο Κεδίκογλου που καιροφυλακτούσε αδραξε την ευκαιρία για να φθείρει τον Κρανιδιώτη, στο πλαίσιο μιας τακτικής που αποσκοπούσε στο να τον αποδυναμώσει, ώστε να απαλλαγεί από αυτόν; Και τελικά πέτυχε, όμως, να εκτεθεί και ο ίδιος ηθικά, καθώς επιχείρησε να επιτύχει τον σκοπό του επιπόλαια-επιπόλαια, αφού ήλπιζε ότι η αναπαραγωγή εκ μέρους του θα περνούσε απαρατήρητη.
Τι από όλα τούτα συμβαίνει, λοιπόν; Μήπως απλώς είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του ιδίου φυράματος; Μην κουράζεσθε να δώσετε καμιάν απάντηση. Πρόκειται για την συμπεριφορά μιας άθλιας καμαρίλας. Καμαρίλας, ωστόσο, με επικεφαλής· που εκμαυλίζει. Διότι, ως αποδεικνύεται, με όποιον δάσκαλο καθήσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Περί… νέας τρομοκρατίας...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Το μυαλό του νεαρού ανθρώπου δεν σηκώνει εξαιρέσεις. Σαν έλθει αντιμέτωπο με αυτές, φλασάρει, φρικάρει, σαλτάρει, παθαίνει, όπως θέλετε πείτε το. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια της Παιδαγωγικής, για να το διαπιστώσει. Φτάνει να θυμηθεί τα νειάτα του, ή να στοχασθεί πώς αισθάνεται και ο ίδιος ως ενήλικας, κάθε φορά που για κάποιο λόγο βρίσκεται σε ρόλο μαθητή.
Λ.χ., το βιβλίο της Γραμματικής λέει: «Η κόρη του υπουργού/της κόρης του υπουργού». Ο δάσκαλος ζητάει να το κλίνεις στον Πληθυντικό. Το παιδί λέει: «Η κόρες των υπουργών/των κορών των υπουργών». Ο δάσκαλος λέει: «λάθος· κάνει “οι κόρες των υπουργών/των θυγατέρων των υπουργών ”· είναι εξαίρεση». Το παιδί τρελλαίνεται. Από το σημείο αυτό και μετά η εξέλιξη του παιδιού είναι πλέον με βεβαιότητα αβέβαιη –διότι δεν είναι ακόμα γνωστό ποια εξαίρεση θα κυριεύσει σε αυτή τη ζωή και θα την κάνει δική του.
Τώρα, από καταβολής κόσμου, η οργανωμένη και συντεταγμένη κοινωνία λέει, επισήμως παρακαλώ, σε ένα δεκαοκτάχρονο ότι όχι μόνο μπορεί, αλλά και πρέπει να φέρει όπλα –εξ ου και η στρατιωτική θητεία έχει ορισθεί στα δεκαοκτώ. Με εξαιρέσεις τον Πρετεντέρη και τους προσκεκλημένους στην εκπομπή του, το γνωρίζει αυτό σύμπασα η Οικουμένη. Καλύτερα από όλους το γνωρίζουν οι ίδιοι οι δεκαοκτάχρονοι –διότι αυτοί καλούνται να πάρουν όπλα: G3 A3, για να υπερασπισθούν την πατρίδα που φτιάχνει ο Δένδιας· Καλάσνικοφ, για να υπερασπισθούν την πατρίδα που χαλάει ο Δένδιας. Ποιό από τα δύο να πάρει;
Από γύρω ακούει χθεσινούς νοικοκυραίους να λένε: «μωρέ, δεν υπάρχει ένας; Ένας;;;» Όσο και να τους κρύψουν από τα Μέσα, τους βλέπει και τους ακούει. Να μην είναι αυτός «ο ένας»; Να μην τους ακούει; Ποιόν να ακούει; Τον Δένδια;
Λοιπόν, αφού πρέπει να ακούει τον Δένδια, όταν ακούει τον Δένδια, πληροφορείται από τον ίδιο τον Δένδια ότι η πατρίδα που φτιάχνει ο Δένδιας έχει εκχωρήσει με τον Δένδια την εθνική της κυριαρχία. Από δε τον πολιτικό προϊστάμενο του Δένδια πληροφορείται ότι «τώρα αρχίζει η Ελλάδα», και καθώς γνωρίζει ότι, κατά συνέπεια, τώρα αρχίζει και   η   Ε λ λ ά δ α    τ ο υ  ,  βλέπει με τα ίδια του τα μάτια έναν υφιστάμενο του Δένδια να σηκώνει το όπλο του Δένδια, να ρίχνει στο ψαχνό, και να καθαρίζει τον κολλητό του, που δεν είναι ακόμα σε ηλικία να φέρει όπλα. Τι να τον θεωρήσει τον υφιστάμενο; Εξαίρεση;
Πώς να τον θεωρήσει εξαίρεση; Έχει ακούσει ότι και άλλοι τέτοιοι υφιστάμενοι κάνουν διαρκώς ανάλογα πράγματα που διαφέρουν μεταξύ τους όσο… οι κόρες από τις θυγατέρες… Και κυρίως έχει κατανοήσει ότι η εξαίρεση της εξαίρεσης ω εξαίρεση των πραγμάτων είναι ένας λαβύρινθος που για να μην φλασάρουν, φρικάρουν, σαλτάρουν και πάθουν όλοι, καταλήγει να αποσαφηνίζεται τελικά μέσα από την εκπομπή που έχει ο Πρετεντέρης. Και έχει κατανοήσει επίσης ότι έχει γίνει κανόνας αυτή η διαχείριση της εξαίρεσης· κανόνας του Δένδια.
«Καλά όλα αυτά» , λέει ο Πρετεντέρης, «παιδιά είναι…» Και ρωτάει: «Γιατί, όμως, αυτό παιδί πήρε το Καλάσνικοφ, ενώ τα άλλα παιδιά δεν το πήραν;»
Απορώ κύριε Πρετεντέρη μου που απορείτε… Μα, για τον ίδιο λόγο για τον οποίο πήρατε εσείς την δική σας εξαιρετική εκπομπή και όχι κάποιος άλλος. Τι; Έχετε εσείς ιδρώσει γι αυτήν και άσπρισαν τα μαλλιά σας; Καλά… Γράψτε λάθος. Δεν ήθελα να πω για σας, ε, συγγνώμη, για την, ε, για την κυρία Ανθή Σαλαγκούδη ήθελα να πω –την, ε, την κόρη του υπουργού που πήρε εκπομπή. Την εξαιρετική εκπομπή της εξαιρετικής κόρης του εξαιρετικού υπουργού, των εξαιρετικών εκπομπών των εξαιρετικών κορών, ε, θυγατέρων των εξαιρετικών υπουργών… Εντάξει; Μη μου πείτε ότι εξακολουθείτε να απορείτε!

Το Βατερλώ..

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Το χέρι που κρατάει τα χαρτιά ανήκει στον Στουρνάρα. Το στιγμιότυπο είναι από την έξοδό του από το Μαξίμου, μετά το πέρας της πρόσφατης σύσκεψης των τριών. Διακρίνεται ο τρόπος με τον οποίο είχε αντιμετωπίσει εκεί μέσα την συζήτηση, που διημείφθη από τους τρεις φωστήρες: Ζωγραφίζοντας καρικατούρες με κόκκινο μαρκαδόρο!
Αμηχανία; Αδιαφορία; Εγκαρτέρηση; Αποχαύνωση; Παράδοση; Πολλά μπορεί να υποθέσει κανείς. Για το γεγονός ότι δεν τα κρύβει από τον φωτογραφικό φακό επίσης μπορεί να υποθέσει κανείς πολλά πράγματα…

◊

Το κοντέρ τερμάτισε· η χώρα έσκασε: ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει, και τα έσοδα του Κράτους κατά το μήνα Ιανουάριο υπολείπονται κατά 300 εκατομμύρια Ευρώ· εννοείται, έναντι του στόχου που έχει θέσει η Τρόικα, πριν τεθεί σε λειτουργία ο συμπεφωνημένος αυτόματος μηχανισμός επιβολής περικοπών.
Για να εξισσοροπηθούν από τα έσοδα Φεβρουαρίου και Μαρτίου, ούτε όνειρο χειμερινής νυκτός: το 81% των Ελλήνων έχουν τραπεζικές καταθέσεις κάτω των 2.000 Ευρώ. Θα ακουστούν βέβαια στα Διαπλεκόμενα διάφορες απειλητικές ιαχές περί συλλήψεων, κατασχέσεων σπιτιών, αποταμιεύσεων, μισθών, συντάξεων κ.τ.λ. μπας και τρομάξει κανείς και πάει μέχρι την Εφορία, αλλά τζίφος. Εδώ παρακούνε τον Ράιχενμπαχ οι τράπεζες, και δεν ρίχνουν στην αγορά τα δύο δις. που έχουν (και τα οποία χρεωθήκαμε εσείς κι εγώ), θα πάει ο κόσμος να δώσει τις τελευταίες καταθέσεις του στον Στουρνάρα;;;
Για νέα μέτρα δεν τους παίρνει ούτε να το διανοηθούν, αν και… (Για την ώρα που θα το ψελλίσουν, σας έχω φυλάξει το καλύτερο…) Πέραν του ανεκδότου που ακούει στο όνομα Μανιτάκης, άλλες δαπάνες δεν υπάρχουν για να περικοπούν: Ήδη κλείνουν κλινικές και νοσοκομεία, κλείνει το ένα, κλείνει το άλλο, στο τέλος δεν θα μείνουν χρήματα ούτε για την αγορά της πινακίδας, που θα τοποθετηθεί στα σύνορα και θα λέει «Κλειστόν-Αργεί». Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξισορροπηθούν τα έσοδα θα ξεπουληθεί το σύμπαν. Μπιρ παρά! Την πινακίδα που βρίσκεται ήδη εκεί και λέει «Πωλείται» έτσι κι αλλιώς την χρωστάμε.
Θα έλεγα ότι πρόκειται για το Βατερλώ της ανεκδιήγητης αυτής κυβέρνησης –την χαρακτηρίζω «ανεκδιήγητη», αρκούμενος σε τούτα μόνον· σε τούτα τα ολίγα από τα αμέτρητα. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι πρόκειται για το Βατερλώ, αλλά δεν θέλω με την σύγκριση να αδικήσω τον Ναπολέοντα. Διότι, σε αντίθεση με τους ήκιστους, άμα σου έχει κοτσάρει η Ιστορία το «Μέγας», όπως και αν στο έχει κοτσάρει, ε, δεν μπορεί κάτι θα φτουράς… Απόδειξη;
Ακούστε τι έλεγε ο Μέγας Ναπολέων: Έξυπνος και δραστήριος; Στο μέτωπο! Έξυπνος και τεμπέλης; Στο Γενικό Επιτελείο! Βλάξ και τεμπέλης; Όλο και κάπου θα βρεις να τον βολέψεις… Βλαξ και δραστήριος; Στο ικρίωμα! Στη λαιμητόμο!

Άντε καλέ…

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

“Συνάντηση”, χαρακτικό του Μ.Κ. Έσερ

◊

«[…] έχω καταλήξει εδώ και καιρό στο συμπέρασμα ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα μας δεν είναι απλώς αλλαγή κυβέρνησης, αλλά η ριζική αποτίναξη πολλών κατεστημένων της, μη εξαιρουμένου, ασφαλώς, του κατεστημένου των Μ.Μ.Ε., τα οποία στηρίζουν τις επιτυχείς προσπάθειες της κυβέρνησης να ρίχνει στάχτη στα μάτια των Ελλήνων πολιτών».
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επί λέξει μια δήλωση του Βαγγέλη Διαμαντόπουλου, βουλευτή του Συ.Ριζ.Α., ο οποίος ελέγχθηκε πρόσφατα από την κυβέρνηση και τα ενεργούμενά της Μ.Μ.Ε. για την αναφορά του στον αναρχισμό· αλλά όχι. Προέρχεται από τα χείλη του υιού Μαρκεζίνη, εκείνου που σαγηνεύει με την υψίσυχνη φωνή του σε κάτι συνεστιάσεις μετά πολιτικής ομιλίας ευπάτριδες και δελαπάτριδες –θιασώτες του αυτοί μάλλον από την πεποίθηση ότι το αλλόκοτο είναι επίτευγμα, και κληρονομείται –ή απλούστερα όμοιος ομοίω αεί πελάζει: Σου λέει, υιός Μαρκεζίνη είναι… Μην το γελάτε, διότι δεν διαφέρουν στην νοοτροπία και πολύ, εδώ που τα λέμε, οι κηπουροί του Γιώργου: παρέβλεψαν τα επίκτητα, επένδυσαν ομοίως στην τυφλή πίστη για το επώνυμο, και βγήκαν με τα κλαδευτήρια μια βόλτα στον πράσινο κήπο του.
Ναι, ο υιός Μαρκεζίνη, που λέτε… Παρακολουθώ εγώ τα λεγόμενα και γραφόμενά του; Τα πάντα παρακολουθώ, ή ό,τι προλαβαίνω τέλος πάντων –τον συγκεκριμένο τον έχω στα υπόψιν ως τον πλέον αξιόπιστο εν ζωή μάρτυρα του τι σημαίνει τεθωρακισμένο (μια και το κουβεντιάζαμε τις προάλλες) από την πλευρά της εξουσίας· και άρα ως πάροικό της, τον έχω για πολύ διαφωτιστικό, στην αναζήτησή μου για την θελητή ή αθέλητη αποκάλυψη των διαφόρων μεθόδων, που μπορεί αυτή να μετέρχεται για να θωρακισθεί. Στην περίπτωσή μας, π.χ., ιδού που γίναμε μάρτυρες ενός θαυμάσιου εξ οικείων πορίσματος για τα Μ.Μ.Ε.!
Τι σημαίνει όμως Μ.Μ.Ε.; Σε τι συνίστανται; Τι περιέχει ο όρος; Οπωσδήποτε κάτι περισσότερο από τα προφανή. Δεν πιστεύω, ας πούμε, να υπάρχει άνθρωπος με σώας τα φρένας που, ενώ θεωρεί σχεδόν αυτονόητη την παραπάνω διαπίστωση για αυτά, τα διαχωρίζει, ωστόσο, από, λ.χ., τις εταιρείες δημοσκοπήσεων… Θάχει γούστο! Θα ήταν από πλευράς του κάτι τέτοιο περίπου σαν να κάνει διάκριση ανάμεσα στον Ζερζεβούλη και το Βελζεβούλη, την φαλάκρα και την καράφλα, την φούχτα και την χούφτα. Το νου του, αυτουνού, διότι αυτή η τελευταία ενίοτε ανοίγει, τεντώνωνται τα δάχτυλα, έρχεται το τελευταίο μέρος του άνω άκρου σε όρθια θέση και εκτείνεται μετά με όλη τη φόρα του βραχίονα και του πήχυ εις απάντησιν. Αυτά τα ολίγα για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων· γενικώς· αλλά και ειδικώς για τις πρόσφατες…
Προσοχή, όμως: θα ήταν επιπόλαιο να εξαντληθεί η εδώ συζήτηση σχετικά με τις μετρήσεις της Κοινής Γνώμης, μόνο στην διακρίβωση του πόσο αξιόπιστες είναι –όσο γι αυτό… ξεκαθαρίσθηκε, νομίζω, από την πρώτη παράγραφο ακόμα και στα μάτια του τελευταίου, που δεν είχε την πλήρη εικόνα. Όχι, το κρίσιμο στοιχείο δεν έγκειται στο αξιόπιστο ή αναξιόπιστο μεθοδολογίας και αποτελεσμάτων, αλλά στο ότι τα αποτελέσματα των λεγομένων μετρήσεων είναι προϊόν υψηλής μαγειρικής. Παρακολουθώντας τα κανείς, καθώς συνήθως εστιάζει την προσοχή του στην πορεία του κόμματος που έχει/διεκδικεί την προτίμησή του, ή καθώς απλώς αρκείται στην απορρόφηση μιας γενικότερης αποτίμησης του συσχετισμού των δυνάμεων, ή καθώς κάνει ακόμα και υπολογισμούς για να ελέγξει ο ίδιος κατά πόσον στέκουν ή όχι όσα του ξεφουρνίζουν, το όντως σκοπούμενο του master chef επιτυγχάνεται την ίδια ώρα αποτελεσματικότατα με την πλαγιοκόπηση, όπως συμβαίνει σε κάθε μάχη.
Το κρίσιμο στοιχείο της πλαγιοκόπησης που μας αφορά στα νέα «ευρήματα» είναι η δύναμη της Χρυσής Αυγής. Παρουσιάζεται αυτή και πάλι ως απαρεγκλίτως σθεναρή –το ανοδικά ή σταθερά είναι εδώ επουσιώδες. Τι σκοπό εξυπηρετεί το επαναλαμβανόμενο «εύρημα»; Τι στόχο έχει; Αυτό είναι το σημαντικό. Αποσκοπεί στο να επιτύχει η σημερινή Ν.Δ. την απενοχοποίησή της ως κόμμα της άκρας δεξιάς, επειδή η νέα ιδεολογική ταυτότητα απωθεί τον παραδοσιακό Νεοδημοκράτη, που παρακολουθεί πολύ κριτικά τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η διακυβέρνηση, διότι αρέσκεται αυτός να εκλαμβάνει τον εαυτό του ως μετριοπαθή, κεντρότροπο και ενοχλείται. Και ενοχλείται διπλά όταν γνωρίζει την προέλευση της αυταρχικής αυτής και ακραίας διακυβέρνησης, καθώς την ταυτίζει αυτόματα με τον νυν αρχηγό του κόμματος της Ν.Δ. Θυμηθείτε ότι, όταν ο νυν επικεφαλής προκάλεσε κορυβαντιών τις εκλογές, για να συνεχίσει όμως, ως απεδείχθη, τα ίδια με τους προκατόχους του, πλην όμως διεκδικούσε ως πεφυσημένος ασκός την αυτοδυναμία, απειλώντας μάλιστα στο όνομά της με εκ νέου προσφυγή στην κάλπη, απέσπασε εντέλει από τον Νεοδημοκράτη στις πρώτες εκλογές του ’12 όλο κι όλο ένα γενναιόδωρο 19% –πολύ γενναιόδωρο μάλιστα, αν το συγκρίνει κανείς με τα ποσοστά του εγχειρήματός της Πολιτικής Άνοιξης, που δεν λησμονείται εύκολα. Ήγουν, ο Νεοδημοκράτης δεν τον εγκρίνει στη συνείδησή του καθόλου. Ήδη από τότε.
Να σημειώσω με την ευκαιρία ότι τα ίδια κεντρικά πρόσωπα της τότε οδού Πανδρόσου είναι που ανταλλάσσουν σήμερα καλημέρες στο Μαξίμου; Λέτε να άλλαξαν πεποιθήσεις, για να κερδίσουν όψιμα με μια μεταστροφή τους τον παραδοσιακό ψηφοφόρο του κόμματος; Πάλι θα αρχίσουμε τα ίδια με τον Βελζεβούλη και τον Ζερζεβούλη, τη φούχτα και την χούφτα; Μπορεί, δεν λέω, να σωφρωνίσθηκαν στέμμα και ηρακλειδείς κατά τι –το μυαλό πήζει με την ηλικία. Αλλά, αν σωφρωνίσθηκαν, σωφρωνίσθηκαν ως προς την τεχνική της άμυνας, όχι ως προς το περιεχόμενο της επίθεσης! Και επιχειρούν να τον κερδίσουν τον ψηφοφόρο της Ν.Δ. με τον φόβο και την εξαπάτηση –γνωρίζουν ήδη από τις δεύτερες των δίδυμων εκλογών του ’12 ότι αποδίδει αυτή η πρακτική. Ενώ η αρχική, η πρώτη που είχαν ακολουθήσει τους εξέθεσε. Και δεν την εμπιστεύονται. Και νουθετήθηκαν. Αλλά δεν μπορούν και να την απεμπολήσουν, κατά τον παληό τον γάιδαρο και την περπατησιά του…
Θυμηθείτε, επίσης, ότι οι ακροδεξιές αντιλήψεις της κυβερνητικής ομάδας των εμπίστων και του εκλεκτού τους, πιστοποιήσιμες αυτές μέχρι κεραίας σε όποια στιγμή επιλέξει κανείς να ερευνήσει από την όλη τους διαδρομή, είναι οι ίδιες εκείνες που τους είχαν κατά βάθος φέρει σε σύγκρουση με την κεντρογενή οικογένεια Μητσοτάκη –μην επιτρέπετε στον εαυτό σας να σας παραπλανεί ως προς αυτά η θέση που αντιστοιχεί στο κοινοβουλευτικό φάσμα για το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που πατέρας και θυγατέρα πρεσβεύουν, και συμβεί έτσι να ανακατέψετε λάθος τις θέσεις στις κοινοβουλευτικές πτέρυγες· υπάρχουν πάντα και τα δεξιότερα· φτάνουν αυτά μέχρι και έξω από την αίθουσα· πάνε και παραπέρα.
Θα απορούσα, αν δεν σας αρκούσαν για να πεισθείτε οι μεταγραφές στη Ν.Δ. και, κυρίως, η συστηματική εδώ κι εκεί πρωτοκαθεδρία των Άδωνη Γεωργιάδη και Μάκη Βορίδη, για να πεισθείτε σχετικώς. Πρόκειται για πολιτικές φιγούρες που κατά βάθος γεννούν επιφυλάξεις στον Νεοδημοκράτη. Τον συσκοτίζουν με τον αχαλίνωτο λαϊκισμό τους. Και όταν κάποιες φορές τον μαγνητίζουν, το επιτυγχάνουν αυτό διεγείροντας το θυμικό του· και μόνον.
Θα υπέπεσε, άλλωστε, στην προσοχή σας τούτες τις μέρες, που βγήκαν μια ιδέα οι μάσκες –λέω μια ιδέα, διότι έχει κι άλλο ο μπαξές να δώσει, κήπος και αυτός με κηπουρούς– ότι είδαν το φως της δημιοσιότητας προσεκτικές διαρροές περί μιας ακαθόριστης ενόχλησης του Καραμανλικού περιβάλλοντος, προφανώς για τους λόγους που εδώ πραγματευόμαστε. Αποδόθηκε αυτή σε δηλώσεις Στουρνάρα. Αλλά πείθει αυτό;
Η επικοινωνιακή τακτική, λοιπόν, το τέχνασμα της αναπόφευκτης σύγκρισης με την Χρυσή Αυγή από τον ψηφοφόρο έχει το πλεονέκτημα να χαλκεύει μια κίβδηλη μεταμόρφωση της Ν.Δ., και να της επιτρέπει να υποδύεται την μετριόφρονα, παρά το τρέχον κράμα της. Στη συνέχεια κεφαλαιοποιείται η μεταμόρφωση προς μια στοχοποίηση των άκρων με πρόδηλο μεν το επιδιωκόμενο, αλλά με στόχο κυρίως να κατοχυρωθεί η μεταμόρφωση. Και τούτο απαιτεί την προβολή μιας σθεναρής Χρυσής Αυγής από τις εταιρείες, οι οποίες, βέβαια, έχουν αναλάβει την σχετική εργολαβία με το αζημίωτο· από τη δόση· που είναι το αίμα της αγοράς· το οξυγόνο· και τέτοια…
Καθώς στηρίζει το όλον κατασκεύασμα και το Πα.Σο.Κ, διολισθαίνει αυτό ολοταχώς προς την ίδια κατωφέρεια, δεδομένου ότι αναγκαστικά έχει εξαρτήσει ο νυν αρχηγός του την επιβίωση του ιδίου και του κόμματος από την ανίερη αυτή συμμαχία. Και έχει προσχωρήσει στο επικοινωνιακό τέχνασμα περί μετριοπάθειας, διότι δεν έχει να πληρώσει ούτε καν το νοίκι της Ιπποκράτους, την ώρα που πεπόνι και μαχαίρι κρατάει η Συγγρού. Και στηρίζει ολόψυχα τις επιτάξεις, όταν ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε, παρακαλώ, καταθέσει πριν από όχι και τόσο πολύ καιρό στη Βουλή πρόταση νόμου για την κατάργηση, ναι, ναι, την κατάργηση της πολιτικής επιστράτευσης λόγω απεργίας –και σωστά· διότι, όπως εξηγεί η Αιτιολογική Έκθεση της Πρότασης Νόμου, την επιβάλλει αυτήν την κατάργηση το Σύνταγμα, ενώ συνιστά και συμβατική μας υποχρέωση έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου δεν ισχύουν τέτοια τερατώδη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρακαλώ, εντός της οποίας υποτίθεται ότι αγωνιζόμαστε να παραμείνουμε!!! (Την σχετική τεκμηριωμένη πληροφόρηση οφείλω στα ιστολόγια «Καρτέσιος» και «Φερώνυμος».)
Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει, άρα το τέχνασμα της μετριοπάθειας ταιριάζει γάντι και στο προφίλ της Δημ.Αρ. Το στηρίζει, λοιπόν, και αυτή εκθύμως. Την αποκάλυψη της περαιτέρω εκτροπής της προς τα ακόμη δεξιότερα, μοιραία συνέπεια ενός θανατηφόρου εναγκαλισμού με το γκουβέρνο, δεν καταφέρνουν να περισώσουν κάτι χλιαρές, δειλές, αναιμικές και σκόρπιες επικριτικές δηλώσεις στελεχών της, που τάχαμου την διαφοροποιούν από ένα Πα.Σο.Κ. με συμπεριφορά παχύδερμου, ρινόκερου για την ακρίβεια. Όχι δεν την διαφοροποιούν. Εξ ου και φυλλοροούν αμφότεροι· και φυσικά καταδικάζονται περαιτέρω στην συνείδηση του κόσμου. Αγκαλιά και οι τρεις στη μεγάλη κατρακύλα. Κι εμείς στον γκρεμό.
Θα μπορούσε να αντιτείνει κανείς: Μα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής; Του αρμόζει η απάντηση ότι τα πραγματικά ποσοστά είναι άτοπη ερώτηση· η εικονική πραγματικότητα είναι πάντα ισχυρότερη· διαφορετικά οι πολίτες, όλοι, ή σχεδόν όλοι, θα ήταν στους δρόμους.
Τώρα, ένας ακόμη πιο σχολαστικός θα μπορούσε ίσως να διαμαρτυρηθεί για τη δυσανάλογη ανάκαμψη, που καταγράφει το Πα.Σο.Κ σε σχέση με την Ν.Δ. Ή ακόμη και να απορήσει πώς και καταγράφεται καθήλωση της Δημ.Αρ., αφού θα ήταν λογικό να έχουν και οι τρεις λόγο πάνω από το τσουκάλι. Και να αναρωτηθεί: Αν είναι έτσι, χάθηκε στη μοιρασιά των μετρήσεων να βάλουν κάτι παραπάνω σε δυό, εν πάση περιπτώσει, συνοδοιπόρους; Νομίζω ότι όποιος εγείρει μια τέτοια ένσταση θα πρέπει μαλλον να λογαριάσει ότι, ναι, πράγματι ισχύει το «μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια», και ίσως μια σχέση αμοιβαιότητας, μια αλληλεγγύη, αλλά έχουν όλα τούτα και τα όριά τους…  Εξάλλου, εκείνο το περίφημο… «άντε καλέ», ε, δεν είναι δα και κάποιο αποκλειστικό προνόμιο του Ευάγγελου Βενιζέλου να το εκστομίζει. Ίσα-ίσα, υπάρχουν κάποιες φορές που, για να είναι σε θέση να το λέει, θα πρέπει να είναι σε θέση και να το ακούει. Και να το καταπίνει.

Το τανκς στην πλατεία...

Σώτος Χρυσαφόπουλος...

Η 21^η Απριλίου του 1967 ήταν ημέρα Παρασκευή. Μια απαράσκευη Παρασκευή. Ξημερώματα. Εγώ ήμουν ετών πέντε άκλειστα και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Πιο έντονα θυμάμαι ένα τεθωρακισμένο που είχε καβαλήσει το πεζοδρόμιο στην πλατεία κάτω από το παράθυρο της κουζίνας. Εκείνο το τεθωρακισμένο παρουσίαζε για μένα από μόνο του τεράστιο ενδιαφέρον, και επιθυμούσα διακαώς να πάω να το περιεργασθώ. Ήμουν, ωστόσο, σε θέση να καταλάβω από το κλίμα που επικρατούσε στο σπίτι ότι δεν με έπαιρνε ούτε καν να ψελλίσω την επιθυμία. Το τεθωρακισμένο αυτό έμεινε εκεί για κάμποσο διάστημα· στο ίδιο σημείο. Εδώ που τα λέμε έμεινε εκεί για χρόνια. Επτά και λίγα λέω…
Επί όσο καιρό παρέμεινε εκεί για να εποπτεύει, ο κόσμος άρχισε δειλά στην αρχή να περνάει από μπροστά του, αλλά μέρα με την ημέρα όλο και πιο εθισμένος, λίγο-λίγο όλο και πιο ατάραχος, μετά σχεδόν ατρόμητος και στο τέλος στητός-στητός σαν παλιοκαιρισμένος ευπατρίδης –μάλλον σε ένδειξη αντίστασης– πάντα βέβαια καθ’ όδόν προς την παρακείμενη στάση, για να πάρει ο καθένας το δικό του λεωφορείο και να πάει στη δουλειά του· αυτά, μπλε και πράσινα, πηγαινοέρχονταν κανονικά. Από την άλλη κατεύθυνση, άλλοι άνθρωποι, κύριοι και κυρίες, ειδικά του φιλοπτώχου, πέρναγαν από μπροστά του για να πάνε στην Εκκλησία –ήταν αυτή στη μέση της πλατείας.
Ερωτώ: Από πού και ωσπού είχαν, παρακαλώ, δικαίωμα οι μεγαλύτεροι να πλησιάζουν το τεθωρακισμένο και δη με αναιδή απάθεια, ενώ ήταν αυτό για μένα απηγορευμένο, ενώ μάλιστα το δικό μου πλησίασμα δεν θα ήταν καθόλου, μα καθόλου απαθές και αδιάφορο, σαν το δικό τους; Τη φόρα, την αλαζονεία και τη γνώση τους του μεγάλου, του ενήλικα και του ωριμότερου, την πλήρωσαν. Ακριβά.
Αν οι δικοί μου είχαν μείνει μέσα όπως με συμβούλευαν, και αν μαζί τους είχαν μείνει μέσα όλοι οι γονείς όπως –είμαι βέβαιος– συμβούλευαν τα παιδιά τους, εκείνο το τεθωρακισμένο θα είχε πάει για ύπνο νωρίς-νωρίς, πριν ακόμα νυστάξει. Ασφαλώς, για να συμβεί αυτό θα χρειαζόταν να μείνουν μέσα όλοι οι διάφοροι γονείς και μη, ή εν πάσει περιπτώσει οι περισσότεροι. Διότι είναι άλλο να μην βγεις γνωρίζοντας ότι οι άλλοι όμως ίσως βγουν, και άλλο να γνωρίζεις ότι κανένας δεν θα βγει. Πώς το διασφαλίζεις αυτό; Εδώ σας θέλω;
Αυτό το διασφαλίζεις όταν, ας πούμε, βγει κάποιος στην τηλεόραση και στο βεβαιώσει. Εκείνες τις ημέρες δεν είχαμε τηλεόραση, μέχρι που πήραμε συσκευή και βλέπαμε τον Άγνωστο Πόλεμο. Σήμερα, που έχουμε και ραδιόφωνο και τηλεόραση και κινητά και Διαδίκτυο και Ιστολόγια και απ’ όλα, κομπλέ, δεν βγαίνει ένας να το πει.
Ο πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε. λέει (τούτο την τελευταία φορά που τον θυμάμαι να μιλάει, γιατί εδώ και καιρό έχει εκδοθεί γι αυτόν Silver Alert) ότι λογαριάζει ως πρώτιστη και βαρύνουσα την συμμετοχή, εννοώντας προφανώς ότι δεν είναι βέβαιος γι αυτήν, αν και περνάει αυτή κατεξοχήν από το χέρι του· μισή κουβέντα θέλει από τα χειλάκια του, ακόμη και από αυτουνού του άκρως αναξιόπιστου. Λέει επίσης ότι αφίσταται των κομμάτων (ψέμματα γιατί είναι καραπασόκος) και δεν θέλει να δώσει δικαιώματα στα κόμματα μη και τον καπελώσουν. Έχει δε κόψει και την καλημέρα με τον Τσίπρα, που είναι το προφανώς ισχυρότερο αντίπαλο δέος στο τεθωρακισμένο, και του κρατάει μούτρα και πείσματα. Λέει, τέλος, ότι δική του δουλειά είναι ο ιδιωτικός τομέας και πετάει τάχαμου το μπαλάκι στον πρόεδρο της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., για τον οποίον ισχύουν, λίγο-πολύ, μια απ’ τα ίδια. Τα ενώνει τα δυό τους το ότι θα προσφύγουν, άκουσον-άκουσον, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Φαντάζομαι ότι σε δεύτερη φάση θα προσφύγουν και στην Επιτροπή του Διαστήματος, εις μνήμην του γεγονότος ότι είδαμε και τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, εκτός από τον Άγνωστο Πόλεμο, όταν αποκτήσαμε τελικά τηλεόραση, όση ώρα το τεθωρακισμένο δέσποζε ασάλευτο στην πλατεία, κάτω από το παράθυρο της κουζίνας.  Τα σύκα-σύκα και η σκάφη-σκάφη, τσιμουδιά και οι πολιτικές δυνάμεις που δεν θέλουν, λέει, να καπελώσουν το συνδικαλιστικό κίνημα –ας μην βγάζουν την ουρά τους απέξω, όσο κι αν έχουν επ’ αυτού λόγους σχετικώς κατά τι βάσιμους…
Στο μεταξύ έχουμε αρχίσει και τα βάζουμε με τον κόσμο. Που δεν σηκώνεται από τον καναπέ, που δεν βγαίνει στους δρόμους, που δεν κάνει κάτι… Να σηκωθεί να πάει πού; Τι ώρα; Και για πόσο; Σε ποιόν δρόμο; Σε εκείνον ή τον άλλον; Και τι να κάνει, δηλαδη;
Δεν μας αρκούν αυτά τα ερωτήματα. Είναι επουσιώδη!..΅Ως εκ τούτου, λοιπόν, τα ρίχνουμε τώρα ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί καταλογίζουμε ευθύνες στον ανώνυμο διπλανό, κάτι σαν σε λαϊκό αντίποδα προς το «μαζί τα φάγαμε»· σύντομα θα πάρει και αυτή η συλλογική κατηγορία πιο συγκεκριμένη μορφή: «μαζί τους ανεχθήκαμε»! Και καθώς μας χωρίζουν όλους τους άμοιρους τα πού, σε ποιο δρόμο ακριβώς, σε πιο συγκεκριμμένο σημείο, πρωί ή απόγευμα, τι γάλα θα πιει το παιδί μου όταν γυρίσω, από πού θα το αγοράσω, ποιο νοσοκομείο θα διανυκτερεύει, μας χωρίζει περιληπτικά και η τελευταία λεπτομέρεια γύρω από την ιδεολογική πλατφόρμα που θα συσκευάσει την αντίδραση. Επίσης μέχρι κεραίας η ακριβής απόσταση από την αυθεντική ιστορική νομοτέλεια της κινητοποίησης, όπως την προέβλεψε ο τάδε ή ο δείνα. Για να μην πάρουμε κακό βαθμό στη δική μας Κ.Ο.ΒΑ. Καταλήγει να μας ενώνει εν τέλει μόνον η απορία: Γιατί δεν αντιδρούμε;
Το γκουβέρνο τρίβει τα χέρια του. Πετάει τη σκούφια του από τη χαρά του, κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια και ανοίγει σαμπάνιες. Μέχρι και ο Χατζηκαθηκάκης, που όχι μόνον δεν έβαλε μυαλό από εκείνους που δεν είχαν μυαλό, αλλά επιδεινώθηκε κιόλας η κατάστασή του: Δηλώνει δημοσίως ότι την απεργία την κάνει η μειοψηφία. Μάλιστα. Και τον ακούμε. Τον ακούμε, διότι οι εργαζόμενοι στο Τ.Τ. προτίμησαν τις μειώσεις αποδοχών, παρά να χάσουν τη δουλειά τους. Και καλά έκαναν οι άνθρωποι. Έχουν παιδιά να θρέψουν.
Όσο για τους άνεργους… Άστους αυτούς… Αυτοί δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα. Θα φθάσουμε όμως να ελπίζουμε να ξεπεράσουν αυτοί το 50% μήπως και δούμε από κει μεριά κάποιο φως, καθώς προσπερνάμε οι υπόλοιποι το τεθωρακισμένο, που έχει καβαλήσει το πεζοδρόμιο στην πλατεία. Καθ’ οδόν προς τη στάση για τη δουλειά· καθ’ οδόν προς την Εκκλησία.
Έτσι, μαζί με το τεθωρακισμένο παραμένει και το δίλημμα. Για να μας κοιτάζει. Όπως κοίταζε τον κόσμο, τους δικούς μου και όλη την Ελλάδα, ήδη από τα ξημερώματα της απαράσκευης Παρασκευής της 21^ης Απριλίου. Επέζησε αυτό το δίλημμα μέσα σε όλη την Επταετία, σημάδεψε το τέλος της, ουσιαστικά εθέσπισε την Μεταπολίτευση. Και επιμένει ως σήμερα. Και θα επιμένει μέχρι να τελειώσει επιτέλους και αυτή. Όχι όμως με την ίδια απαράλακτη μορφή με την οποία έχουμε συνηθίσει να το επαναλαμβάνουμε. Αλλά μάλλον όπως το βίωσα στα πέντε μου:  Ή εγώ ή το τάνκς…