Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Του Στέφανου Δημητρίου*, απο την Εποχη...

Προς ένα ριζοσπαστικό κίνημα πολιτικής συμμετοχής


Ο όρος «πολιτικό σύστημα» είναι ασαφής.  Προϋποθέτει την έννοια «πολίτευμα», χωρίς να ταυτίζεται με αυτήν. Αναφέρεται στην οργάνωση και την άσκηση της πολιτικής εξουσίας.

Το πολιτικό σύστημα είναι έννοια αφορώσα την άσκηση και την κατανομή της πολιτικής εξουσίας σε σχέση και με άτυπα κέντρα, όπως είναι κύκλοι συμφερόντων, π.χ. οι θύλακοι εξουσίας των ΜΜΕ.
Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς την αναζήτηση και την εξέταση του εκάστοτε πραγματικού κέντρου της πολιτικής εξουσίας. Η σπουδαιότητα της έννοιας έγκειται στο ότι και η έννοια «πολίτευμα» και η έννοια «κυβερνητικό σύστημα» προσδιορίζονται, ως προς τη λειτουργία τους, από την έννοια του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι δύο πρώτες έννοιες χάνουν τη νοηματική τους αυτοτέλεια. Σημαίνει ότι ο συσχετισμός τους με το πολιτικό σύστημα επιτρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τη λειτουργία του πολιτεύματος, ιδίως σε περιόδους κρίσης.

Πολιτική υποαντιπροσώπευση

Έχει καταφανεί η κατάργηση της αυτονομίας της πολιτικής απέναντι στα οικονομικά, επιχειρηματικά συμφέροντα. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που άσκησαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ και των πελατειακών σχέσεων που δημιούργησαν, δημιουργώντας έτσι θυλάκους ασύδοτης διαφθοράς. Η κρίση του πολιτικού συστήματος έχει μετατραπεί και σε κρίση της αντιπροσώπευσης. Ακριβέστερα, αφορά την πολιτική υποαντιπροσώπευση. Αυτή η κρίση δεν είναι απλώς κρίση της πολιτικής, είναι κρίση της ίδιας της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας. Περιλαμβάνει και τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τους αμεσοδημοκρατικούς και αυτούς που αφορούν την πολιτική συμμετοχή. Περιλαμβάνει δηλαδή το κοινοβούλιο, την εκτελεστική εξουσία, το φαύλο κομματικό σύστημα, την αυτοδιοίκηση, τα χειραγωγούμενα συνδικάτα. Η κοινωνική εξαθλίωση οδηγεί στην πολιτική υποαντιπροσώπευση, σε συνδυασμό με την απαξίωση της πολιτικής ή, ακριβέστερα, την «αποπολιτικοποίησή της».

Από τη δωσίλογη Δεξιά στον κυβερνώντα ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό...

του Στεφανου Δημητριου, απο τα Ενθεματα...

Ο σκληρός πυρήνας της κυβερνώσας Δεξιάς. Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει μία εκδοχή της Δεξιάς ούτε και της Αριστεράς. Γνωρίζουμε, επίσης, τη ρήση «η Δεξιά δεν αλλάζει», παρόλο που αλλάζει. Ωστόσο, ένας σκληρός, ιδεολογικός πυρήνας της διατηρείται άθραυστος. Ο πυρήνας αυτός της δωσίλογης Δεξιάς απετέλεσε, κατά τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας, τον μηχανισμό για την ανασύσταση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης,
υπό το πνεύμα του μισαλλόδοξου αφανισμού των αντιφρονούντων, του πνιγμού της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών. Οργάνωσε τη δημόσια διοίκηση ως μηχανισμό δίωξης και επιβολής διακρίσεων, αλλά και αναπαραγωγής των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των «συνεργατών» και της ίδιας. Χρειάζονται οι συνεργάσιμοι άνθρωποι· και η δωσίλογη Δεξιά είχε πλεόνασμα από αυτούς. Αυτή η Δεξιά κατέστειλε πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και παρέκαμψε το Σύνταγμα του 1952 με τα «παρασυντάγματα». Είναι η ίδια Δεξιά που συγκρότησε και τον σκληρό πυρήνα της δικτατορίας. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε να περιθωριοποιήσει τα υπολείμματα του ένοχου παρελθόντος. Αυτά όμως είναι παρελθόν. Σύμφωνα με τον αφόρητα κοινότοπο λόγο του πρωθυπουργού, «ανήκουν στο χθες και όχι στην Ελλάδα του αύριο». Ο ίδιος, βεβαίως, ανήκει στη σημερινή Ελλάδα, γι’ αυτό και είναι έτσι όπως την ζούμε η χώρα μας.

«Ποιος, επιτέλους, κυβερνά αυτόν τον τόπο;» και η απάντηση Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός κατέστη άβουλο ενεργούμενο του Μπαρόζο, στις Κάννες, το 2011. Με την πολιτική που του ανέθεσαν να εκτελέσει, υπονομεύτηκε η συνταγματική αυτονομία. Με την κατάρρευση της συνταγματικής αυτονομίας, παγιώθηκε η αδυναμία της χώρας ως προς το να καθορίζει αυτοδύναμα και κυριαρχικά τους κανόνες που διέπουν την αυτοτέλειά της, αλλά και το αν θα μπορεί να διατηρεί τον νομίμως εκλεγέντα πρωθυπουργό. Ο πρωθυπουργός περιφρόνησε τον «κυρίαρχο λαό», αναλαμβάνοντας ασμένως να διεκπεραιώσει πολιτική που δεν σχεδίασε ο ίδιος∙ ταξική πολιτική βάναυσης εξαθλίωσης. Στελέχωσε το επιτελείο του με τους ιδεολογικούς επιγόνους των υπολειμμάτων εκείνου του σκληρού ιδεολογικού πυρήνα, που μετέτρεψε τον δωσιλογισμό σε εθνικοφροσύνη και πατριδοκαπηλία.

Το «ανοιχτό κόμμα» του Ευάγγελου Βενιζέλου...

του Στεφανου Δημητριου, απο τα Ενθεματα...

Η σχέση δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και αντιπροσώπευσης καθορίζει τη θέση των κομμάτων στη δημοκρατία. Συνήθως, η λαϊκή κυριαρχία ανάγεται στην πολιτική αντιπροσώπευση και συνιστά την εξουσία εκλογής των αντιπροσώπων του λαού στο κοινοβούλιο. Με αυτή τη σημασιολόγηση της λαϊκής κυριαρχίας, η δημοκρατία ταυτίζεται με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Ως δημοκρατία νοείται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία· συνεπώς, η λαϊκή κυριαρχία χάνει τη νοηματική της αυτοτέλεια, καθώς και το αντίστοιχο κανονιστικό της περιεχόμενο. Το τελευταίο ανάγεται απλώς στην εκλογική διαδικασία και την αντιπροσώπευση. Η κυριαρχία του λαού εξαντλείται στην έκφραση της βούλησής του, η οποία έχει σκοπό την εκλογή κυβέρνησης. Έτσι, η θεσμική και εννοιολογική διάκριση της κυριαρχίας από την κυβέρνηση, αλλά και του δημοκρατικού πολιτεύματος από το κυβερνητικό σύστημα, συσκοτίζεται και σχεδόν απαλείφεται.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα κόμματα συνιστούν συνταγματικώς αναγνωριζόμενους θεσμούς, αναγκαίους για τον καθορισμό και την κινητοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας. Οφείλουν να οργανώνουν την πολιτική και να εκφράζουν τη λαϊκή κυριαρχία, διότι συνιστούν το πεδίο για την ανάπτυξη αυτόβουλης πολιτικής δράσης. Συνδέουν την αντιπροσώπευση με τη συμμετοχή. Τα κόμματα είναι αντίβαρα στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, επ’ ωφελεία της αμεσοδημοκρατικής πολιτικής. Όλα τα παραπάνω μετεωρίζονται εντός του ρευστού κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου. Σε αυτό, τα κόμματα διαμεσολαβούν τη σχέση κρατικής εξουσίας και αυτενέργειας των κοινωνικών δυνάμεων. Συνεπώς, τα κόμματα είναι διπλώς αναγώγιμα: και στο κράτος και στην κοινωνία. Σήμερα, η εξάρτηση των κομμάτων από ιδιώτες –κυρίως κρατικοδίαιτους ιδιοκτήτες ΜΜΕ και τραπεζίτες– βαθαίνει διαρκώς. Με το Μνημόνιο, εντάθηκε και η κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Με την παρούσα κυβέρνηση, η δημοκρατία συρρικνούται και το Σύνταγμα υποκαθίσταται από το Μνημόνιο. Εκδόθηκαν περισσότερες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου σε όλη τη μεταπολίτευση. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ως υποκατάσταση της νομοθετικής εξουσίας από την εκτελεστική, παγιώνεται.

Dignitas hominis...

του Στεφανου Δημητρίου, απο την Αυγη...

Ο όρος dignitas hominis, στην κλασική ρωμαϊκή σκέψη, προσδιόριζε το κοινωνικό status. Περιελάμβανε την απόδοση τιμής και την αναγνώριση σεβασμού. Έτσι, η ανάθεση δημόσιων αξιωμάτων σε κάποιον συνεπέφερε την dignitas, που του αναλογούσε. Εδώ, η αξιοπρέπεια, η dignitas, αφορά κυρίως τους θεσμούς. Η κατοπινή της εξέλιξη προϋποθέτει τον προσδιορισμό του ανθρώπου ως όντος με εγγενή αξία. Οι άνθρωποι λογίζονται πρόσωπα ίσης ηθικής αξίας και σεβασμού. Πλέον, η υποχρέωση σεβασμού της ανθρώπινης αξίας αποτελεί κανόνα της δημόσιας τάξης.
Ο σεβασμός της αξιοπρέπειας είναι στοιχείο του δικαιοπολιτικού μας πολιτισμού. Βεβαίως, η έννοια «ανθρώπινη αξιοπρέπεια» πάσχει από σημασιολογική απροσδιοριστία. Αυτή είναι και η αντινομία της: αξιώνει καθολική ισχύ, ενώ συγκροτείται σε έναν συγκεκριμένο πολιτισμό· τον νεωτερικό, δικαιικό και ηθικοπολιτικό πολιτισμό. Η προσβολή της ισοδυναμεί με προσβολή αυτού του πολιτισμού.
Οι βουλευτές, Γιώργος Σταθάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος, κατηγορήθηκαν ότι έχουν μετοχές της BlackRock. Η κατηγορία δεν προσδιορίζει αδίκημα, αλλά ηθικώς επίψογη πράξη. Αυτοί οι βουλευτές υπερασπίζονται τη δίκαιη κατανομή των βαρών της λιτότητας και την αναδιανομή του πλούτου, αλλά έχουν μετοχές. Η κατηγορία διατυπώθηκε από τα ΜΜΕ όχι μόνο ως ηθικός λόγος, αλλά και ως περιγραφική - διαπιστωτική κρίση. Περιέγραψε τι έκαναν οι δύο βουλευτές. Έχουμε, λοιπόν, και περιγραφή των πραγματικών περιστατικών. Αυτή προϋποθέτει και τη χρήση αποδεικτικών μέσων. Συνεπώς, οι εγκαλέσαντες όφειλαν να στηρίξουν την ηθική κατηγορία, με την ένταξη αυτής της περιγραφής στη δικαιολόγηση της κατηγορίας.

Πάτρωνες και Mαυραγορίτες...

Του Στέφανου Δημητρίου*, απο την Αυγη...

Ορθώς περιγράφουμε την κρίση και ως κρίση του πολιτεύματος. Η κρίση περιγράφεται και ως κρίση της Δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης. Ας αναρωτηθούμε, τώρα: Μπορούμε να περιγράψουμε την κρίση της Δημοκρατίας, χωρίς να την περιγράψουμε και ως κρίση της λαϊκής κυριαρχίας; Η τελευταία είναι κανονιστική αρχή της Δημοκρατίας. Χωρίς την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, δεν μπορούμε να περιγράψουμε τη δημοκρατική αρχή.
Ας δούμε τώρα πώς κάμπτεται αυτή η αρχή: Η ασκούμενη πολιτική δεν τελεσφορεί σε συνθήκες Δημοκρατίας. Ακριβέστερα: η ίδια η Δημοκρατία δεν είναι επιτρεπτική συνθήκη για την ευχερή περάτωση αυτής της πολιτικής. Είναι εμπόδιο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, σε όλη την Ευρώπη. Το κοινωνικό κράτος κόστισε πολύ στο κεφάλαιο. Τώρα, ό,τι παραχώρησε το κεφάλαιο το παίρνει πίσω, στο πολλαπλάσιο. Το κοινωνικό κράτος απετέλεσε τη ριζοσπαστική - δημοκρατική εξέλιξη του φιλελεύθερου κράτους. Η κατακρήμνισή του συνιστά αντιμεταρρύθμιση. Η αναθεμελίωσή του συνιστά δημοκρατική μεταρρύθμιση προς όφελος των αδικουμένων.
Το κύριο δίλημμα διατυπώνεται ως εξής: Καπιταλισμός ή Δημοκρατία; Ο επανακάμψας φασισμός συνδέεται και με τον πρώτο όρο του διλήμματος. Η λαϊκή κυριαρχία είναι ουσιωδώς πραγματώσιμη μόνο στον σοσιαλισμό. Συνεπώς, ο σοσιαλισμός θα πρέπει να είναι αναποδράστως δημοκρατικός. Εκεί επιτυγχάνεται ο δημοκρατικός αυτοκαθορισμός του λαού. Προς τα εκεί ανοίγεται η μετανεοφιλελεύθερη προοπτική. Αυτά, όμως, είναι για τη μεγάλη κλίμακα.

Κινδυνεύει η δημοκρατία;

του Στέφανου Δημητρίου, απο τα Ενθεματα...

Η αυταρχική διακυβέρνηση

Είναι κοινός τόπος η κρίση της δημοκρατίας. Η κυβέρνηση Σαμαρά συνδέει την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας με την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Η επίκλησή της είναι ένσκοπη ενέργεια, που σχετίζεται με την παραβίαση μιας αρχής συστατικής για το κοινωνικό κράτος δικαίου: το κράτος δεν δικαιούται να εγκαταλείπει τον ρυθμιστικό ρόλο του και τη συναφή εξουσία, που του αναγνωρίζει το Σύνταγμα, να μεριμνά για την ίση και ευχερή πρόσβαση όλων στα δημόσια κοινωνικά αγαθά, όπως είναι η κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, η παιδεία, η υγεία και η εργασία ως προϋπόθεση για αξιοπρεπή ζωή. Η αποσάθρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων προϋποθέτει την επίκληση της «έκτακτης ανάγκης».

Έργο του Φράνσις Μπέικον, 1969

Η ηθικοπολιτική δικαιολόγηση αυτών των δικαιωμάτων γίνεται σε αναφορά προς την αξία της ίσης αξιοπρέπειας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Το εναγκαλιζόμενο με τον εσμό της ακροδεξιάς πρωθυπουργικό επιτελείο κηρύττει τον αναγκαίο περιορισμό αυτών των αρχών, τις οποίες διασύρει ως απολιθώματα της μεταπολίτευσης. Προφανώς και έχουν πρόβλημα με τη μεταπολίτευση όσοι δεν είχαν πρόβλημα με τη χούντα — με τη θρασεία αρωγή των ΜΜΕ, ορισμένα από τα οποία εξακολουθούν να δανείζονται από τις τράπεζες, όταν ένας μικροεπαγγελματίας δεν μπορεί. Ο τελευταίος πρέπει να πιστέψει ότι του φταίνε οι «Μεχμέτ» και οι «Χασάν» — απλώς και μόνο επειδή δεν τους λένε «Γιάννη» ή «Κώστα»–, αυτοί που σταυρώνονται από τους επανακάμψαντες Χίτες, οι οποίοι υψώνουν σβάστικες στις συνοικίες της Αθήνας. Η αυταρχική εκτροπή του νεοφιλελευθερισμού έχει ανάγκη τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, προκειμένου να πλήξει τη δημοκρατία και την Αριστερά, για να επιτύχει την υποταγή της δυσπραγούσας κοινωνίας.

 Η ιδεολογική ταύτιση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και η συνεργασία με την Ακροδεξιά

Ας αναρωτηθούμε: η διακυβέρνηση ασκείται δημοκρατικά ή αυταρχικά; Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε, ως αξιωματική αντιπολίτευση, καλώς στηρίζουμε όσους δικαίως διαμαρτύρονται. Η ειρηνική διαμαρτυρία είναι έκφραση της δημοκρατικής νομιμότητας και του συλλογικού δημοκρατικού αυτοκαθορισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ εντέλλεται να εκφράσει αυτή την αγανάκτηση, να τη θέσει εντός του αντιπολιτευτικού και προγραμματικού του λόγου και να την αναδείξει στο κοινοβούλιο και την κοινωνία. Όσοι λοιδορούν τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή στηρίζει τη διαμαρτυρόμενη κοινωνία, παραβλέπουν ότι αυτός πράττει με σεβασμό στην αντιπροσωπευτική μορφή του πολιτεύματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ασκώντας αντιπολίτευση, πράττει το καθήκον του. Αντιπροσωπεύει αυτούς που τον όρισαν αξιωματική αντιπολίτευση.

Έργο του Τζωρτζ Γκρος, 1920

Είναι υπεύθυνη, θεσμική στάση, αναγκαία για την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Το πράττει και η κυβέρνηση; Θα πρέπει να εξετάσουμε πώς κυβερνά, καθώς και το ότι ακύρωσε το μεταπολιτευτικό, καραμανλικό «συμβόλαιο», που προέβλεπε πολιτική αυστηρού διαχωρισμού Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς: την άκρα Δεξιά η καραμανλική Δεξιά την έθετε εκτός συμμαχιών.

Υφιστάμεθα την επίθεση του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας, σε όλη την Ευρώπη. Το μεταπολεμικό, κοινωνικό κράτος κόστισε ακριβά στο κεφάλαιο. Τώρα, το κεφάλαιο παίρνει πίσω, στο πολλαπλάσιο, ό,τι αναγκάστηκε να παραχωρήσει. Στην ουσία, ακυρώνει τον μετασχηματισμό του φιλελεύθερου κράτους σε κοινωνικό κράτος. Το τελευταίο δεν υπήρξε χωριστή μορφή κράτους: προέκυψε και έλαβε συνταγματική μορφή ως εξέλιξη του φιλελεύθερου κράτους, με σκοπό την ενσωμάτωση των αρχών της αλληλεγγύης και την εναρμόνισή της με τις φιλελεύθερες αρχές. Είναι ιστορική εξέλιξη που υπήρξε αποτέλεσμα αγώνων. Γι’ αυτό, ο αντιφιλελευθερισμός, όταν στρέφεται κατά του πολιτικού φιλελευθερισμού, δεν είναι αντικαπιταλιστικός ούτε ριζοσπαστικός. Αρκεί να δούμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός προκαλεί τη μέγιστη κρατική παρέμβαση, προκειμένου να περιστείλει ατομικά και συλλογικά δικαιώματα ή να κατευθύνει την πορεία μετοχών στο χρηματιστήριο, όπως έκανε, από του βήματος του κοινοβουλίου, ο υπουργός Οικονομικών με τη μετοχή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Το κοινωνικό κράτος συνυπήρχε με τις αξίες του πολιτικού φιλελευθερισμού ως προς τον σεβασμό των δικαιωμάτων. Το ότι προσβλέπουμε στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και τον ριζοσπαστικό, κοινωνικό μετασχηματισμό δεν σημαίνει ότι θα παραβλέψουμε πως οι αρχές του πολιτικού φιλελευθερισμού και του δημοκρατικού ρεπουμπλικανισμού προσδιορίζουν το περιεχόμενο της δημοκρατίας στον όρο «δημοκρατικός σοσιαλισμός». Ο κυβερνητικός νεοφιλελευθερισμός συμπορεύεται με την άκρα Δεξιά, ώστε συνεργάτες του πρωθυπουργού και υπουργών να δηλώνουν ότι δεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις συναφείς διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας ή να αναμέλπουν ύμνους στον Χίτλερ, σε βιβλία. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής προαπαιτεί τη μείζονα κρατική παρέμβαση ως προς τη συρρίκνωση ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων (οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι έκφραση της συλλογικής αυτονομίας) και την πλήρη απουσία του κράτους ως προς τη στήριξη συλλογικών κοινωνικών αγαθών.

Η ασκούμενη πολιτική προϋποθέτει την περιστολή των αξιών της δημοκρατίας, ως προς τον συλλογικό αυτοκαθορισμό, και του πολιτικού φιλελευθερισμού ως προς τον σεβασμό των δικαιωμάτων. Αυτό υφίστανται οι πολίτες της Χαλκιδικής. Αυτοί γνωρίζουν τι ακριβώς συνεπάγεται η καταρράκωση των δικαιοκρατικών αρχών. Τώρα, θα το μάθουν και άλλοι. Προσπάθησε να το μάθει το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης σε όσους εργαζόμενους αναγνωρίστηκε έννομη προστασία, επειδή διεκόπη η σχέση εργασίας τους. Το «μάθημα» περιελάμβανε και τους εργαζόμενους για τους οποίους είχε εκδοθεί σχετική προσωρινή διαταγή. Πρόκειται για τη διά νόμου κατάργηση δικαστικών διαταγών, δηλαδή την κατάργηση της φιλελεύθερης αρχής περί διάκρισης των εξουσιών. Είναι προς τιμήν του Α. Ρουπακιώτη που –προσωρινά, φοβούμαι– ανέκοψε αυτή την αντιφιλελεύθερη υποτροπή. Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών είναι φιλελεύθερη και όχι δημοκρατική, όπως η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Δεν αφορά, όπως η λαϊκή κυριαρχία, τον δημοκρατικό, πολιτικό αυτοκαθορισμό του λαού. Αφορά τον φιλελεύθερο και δικαιοκρατικό καθορισμό της μορφής του κράτους.

Η επιχειρηθείσα κατάργηση θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών, όπως και η κατάργηση δικαστικών διαταγών, κατά παράβαση της διάκρισης των εξουσιών, σημαίνει ότι πλήττονται και η φιλελεύθερη και η δημοκρατική αρχή της συνταγματικής δημοκρατικής πολιτείας. Η πολιτική του Μνημονίου στρέφεται εναντίων των αρχών του φιλελεύθερου και δημοκρατικού συνταγματισμού. Το κοινωνικό κράτος δικαίου έστρεψε τον φιλελευθερισμό προς τον εξισωτικό, πολιτικό φιλελευθερισμό. Τώρα, διάγουμε την εποχή της αντιμεταρρύθμισης σε όλη την Ευρώπη και η δημοκρατία αποτελεί εμπόδιο.

Συνεπώς, η πολιτική συρρίκνωσης της δημοκρατίας έχει έντονα ταξικά χαρακτηριστικά, παντού. Τέτοια έχει και στη χώρα μας, αλλά επειδή η εγχώρια, επιχειρηματική τάξη αποτελείται κυρίως από κατσαπλιάδες –υπερτραφέντες μέσω της δήωσης του δημοσίου πλούτου– έχει και άλλα γνωρίσματα. Είναι ο κύκλος συμφερόντων που επέβαλε να μην πληρώσουν οι ανωτέρω, αλλά να συντριβούν η μεσαία τάξη και τα ασθενέστερα στρώματα. Η καταβάρθωση των εργασιακών δικαιωμάτων και ο εκβαρβαρισμός των εργασιακών σχέσεων προϋποθέτουν αυταρχική διακυβέρνηση. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και η προταθείσα κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία μόνο δημαγωγικά μπορούν να επικαλούνται τη «σωτηρία της πατρίδας». Η πατρίδα δεν κινδυνεύει από τους εργαζόμενους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους. Η εν λόγω πολιτική υπηρετεί συγκεκριμένο πλέγμα συμφερόντων. Είναι ο εσμός που λοιδορεί τους ανθισταμένους πολίτες της Χαλκιδικής ως τρομοκράτες και τους χρεώνει τη διασάλευση της τάξης.

Πρόκειται για τον κίνδυνο, του οποίου η επίκληση θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στην ενεργοποίηση του άρθρου 48 του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει αναστολή διατάξεων σε περιόδους έκτακτης ανάγκης. Έκτακτη ανάγκη είναι η κατάρρευση της κοινωνίας και ο αυταρχικός περιορισμός της δημοκρατίας. Αυτή η πολιτική διασαλεύει τη συνταγματική τάξη και υπονομεύει συντακτικές αρχές της δημοκρατικής πολιτείας. Είναι πλέον σαφές ότι οι αντιμεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις έχουν πολιτικούς στόχους: τη δημιουργία εργασιακού καθεστώτος που αρμόζει στον ανωτέρω κύκλο συμφερόντων, τα οποία έχουν ταυτίσει την ευόδωση των σχεδίων τους με την κυβέρνηση της Δεξιάς και των ακροδεξιών της παραφυάδων.

Αυτοί αντιμάχονται την Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί ανέλαβαν τη σκαιά, πολιτική δίωξη της εφημερίδας μας, της Αυγής, καθώς και του περιοδικού Unfollow. Η δίωξη της Αυγής πλήττει ευθέως τον διαβουλευτικό χαρακτήρα της δημοκρατίας. Αυξανομένου του νεοφιλελευθερισμού, εξασθενεί ο πολιτικός φιλελευθερισμός και η δικαιοκρατική συνηγορία υπέρ του ελεγκτικού ρόλου που οφείλει να ασκεί ο Τύπος ως όργανο της δημόσιας πολιτικής διαβούλευσης και αναγκαίο μέσο για την πραγμάτωση του ίσου πολιτικού αυτοκαθορισμού και της ίσης αντιπροσώπευσης των πολιτών. Είναι δίωξη που αντιστρατεύεται το γενικό συμφέρον. Αυτές τις δημοκρατικές αξίες υπερασπιζόταν η Αυγή, με τον Ηλία Ηλιού και τον Τάσο Χαϊνογλου αυτές υπερασπίζεται και τώρα. Δεν άλλαξαν οι υπερασπιστέες αξίες της, αλλά ούτε και οι διώκτες της. Η εκτραπείσα προς τον ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό Δεξιά επιτίθεται στη δημοκρατία.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόμαχος της δημοκρατίας και του δημοκρατικού πατριωτισμού

Ο καπιταλισμός χρειάζεται τον φιλελευθερισμό χωρίς δημοκρατία. Χρειάζεται τον οικονομικό –όχι τον πολιτικό– φιλελευθερισμό. Ο πρώτος απολήγει σε αντιδημοκρατικό αυταρχισμό. Πλέον, όποιος είναι με τη δημοκρατία δεν μπορεί παρά να είναι αντικαπιταλιστής. Στη χώρα μας, η μεταλλαγή του κεντρώου χώρου καταφαίνεται από την ιδεολογική συνταύτιση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. Το ΠΑΣΟΚ απεμπόλησε την ιδρυτική, κενόηχη αναφορά του στον σοσιαλισμό και υιοθέτησε την ιδεολογική ταυτότητα της Δεξιάς, τον λεγόμενο «κοινωνικό φιλελευθερισμό». Αυτές οι δυνάμεις χρειάζονται την αυταρχική εξουσία. Η άσκησή της μπορεί να γίνεται νομίμως ή και κατά παράβαση της δημοκρατικής νομιμότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να υπερασπίζεται τη δημοκρατική νομιμότητα και την αξία του δημοκρατικού αυτοκαθορισμού του λαού. Αυτή είναι η αξία του δημοκρατικού πατριωτισμού και της ρεπουμπλικανικής εννόησης του γενικού συμφέροντος. Η αυταρχική εξουσία ασκείται στο όνομα της ασφάλειας, προς συρρίκνωση των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών. Η αυταρχική εξουσία του Μνημονίου αδιαφορεί για τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τον ακώλυτο κοινοβουλευτικό διάλογο.

Ξανά για το ΕΑΜ, ξανά για την ΕΔΑ, ξανά για τη συνέχειά τους

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αναδεχόμενος την κληρονομιά της σύμφυσης δημοκρατίας και σοσιαλισμού, ελευθερίας και ισότητας, οφείλει να ανοιχτεί στους πολίτες και πρώην ψηφοφόρους του προοδευτικού Κέντρου. Δεν θα μας κάνει λιγότερο αριστερούς αυτό. Και αυτοί κατατρύχονται από τις συνέπειες αυτής της πολιτικής. Και αυτοί είναι μέρος μιας αναγκαίας πολιτικής εθνικής αλληλεγγύης, όπως αυτή που οργάνωσε το ΕΑΜ. Το καθήκον του ΣΥΡΙΖΑ — μαζί με τον σκοπούμενο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό– είναι και πατριωτικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προασπίσει την βαλλόμενη λαϊκή κυριαρχία, τα υπονομευόμενα κυριαρχικά δικαιώματα, την πληγείσα εθνική, πατριωτική αξιοπρέπεια. Θα πρέπει, όπως έπραξε η ΕΔΑ, να αποτελέσει εγγυητή των αξιών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας –αλλά και των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των ανέργων– των κοινοβουλευτικών θεσμών και του αντιπροσωπευτικού ελέγχου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι η δύναμη που θα αναπροσδιορίσει τον δημόσιο χώρο του γενικού συμφέροντος, του δημόσιου αγαθού αλλά και των όρων για μια εθνική στρατηγική. Αυτό είναι το ηθικοπολιτικό καταπίστευμα του δημοκρατικού πατριωτισμού, που μας άφησαν ο Ρήγας, ο Γληνός και το ΕΑΜ. Είναι όμως και η προοπτική της αναγκαίας κοινωνικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας: ο δημοκρατικός σοσιαλισμός.

Ο Στέφανος Δημητρίου διδάσκει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ!

ΙΣΚΡΑ...

Του ΑΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ*

Η μεγάλη παγίδα για τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία και τον άφησε απροετοίμαστο και εκτεθειμένο στην προεκλογική φοβολογία του κατεστημένου, είναι η θέση του για το ευρώ. Κι αυτή η παγίδα του ευρώ γίνεται για τον ΣΥΡΙΖΑ όλο και πιο βασανιστική, όσο και αν προσπαθεί να την αγνοεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ (δια της πλειοψηφίας του), στο όνομα ενός κακώς νοούμενου «ευρωπαϊσμού», έχει εγκλωβιστεί σε μια επιλογή που θεωρεί ως «μονόδρομο», την παρουσία της Ελλάδας στην ευρωζώνη και ακόμα χειρότερα ως, περίπου, καταστροφική την έξοδο από αυτήν.

Έτσι, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ αλείφουν με λίπος το κινδυνολογικό σχοινί που έστησε ο αστικός κόσμος για να τις κρεμάσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος στο μονόδρομο του ευρώ, ήταν και είναι αφοσιωμένος να υποστηρίζει ότι η κατάργηση και ακύρωση του μνημονίου, χωρίς τη συναίνεση της τρόικας, όχι μόνο είναι συμβατή με την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη αλλά και ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητήσει αυτήν την παραμονή.

Ως προέκταση αυτής της άποψης, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να υποστηρίζει (πλειοψηφικά) ότι η κατάργηση του μνημονίου δεν πρόκειται να θέσει, σε καμιά περίπτωση και με κανένα τρόπο, υπό ερώτημα τη χρηματοδότηση της τρόικας προς τη χώρα μας.

Κι αυτό διότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ εδέχετο ότι θα μπορούσε να επέλθει διακοπή της τροϊκανής χρηματοδότησης, τότε η Ελλάδα θα εκδήλωνε αναγκαστικά αδυναμία αποπληρωμής του χρέους, με αυτονόητη συνέπεια τη σύγκρουση με τους εταίρους της και τη γρήγορη έξοδο της από την ευρωζώνη, ως μόνου δρόμου για να αποφύγει την πλήρη κατάρρευσή της.

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΑΙ Η ΤΡΟΪΚΑΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ.

Μπορεί, όμως, να υπάρξει κατάργηση και ακύρωση του μνημονίου χωρίς να μην υπάρχει καμία πιθανότητα να αμφισβητηθεί η τροϊκανή χρηματοδότηση; Ή με άλλα λόγια είναι δυνατή η συνολική αθέτηση των μνημονιακών δεσμεύσεων και την ίδια ώρα να υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα ότι η τροϊκανή χρηματοδότηση θα συνεχίζεται ακώλυτη και αδιατάρακτα;

Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντάει περίπου ναι!

Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα, με το χρέος, κρατάει στα χέρια της μια «βόμβα» προς τους πιστωτές της. Επομένως, αν η Ελλάδα προχωρήσει, χωρίς τη συναίνεση της τρόικας, σε ακύρωση του μνημονίου, η τελευταία δεν θα προχωρήσει σε αναστολή ή και διακοπή της χρηματοδότησης προς τη χώρα μας, διότι θα υποχρέωνε την Ελλάδα σε διακοπή αποπληρωμής του χρέους , θέτοντας έτσι, σε κίνδυνο όχι μόνο τα συμφέροντα των πιστωτών αλλά και την ίδια την ευρωζώνη!

Ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι αυτός ο συλλογισμός είναι σωστός και ας δούμε τις προεκτάσεις του.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν, έρχεται κυβέρνηση με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή καταργεί το μνημόνιο αλλά η τρόικα απτόητη, για να μην καταρρεύσει η ευρωζώνη, συνεχίζει ακώλυτα την χρηματοδότηση!

Τι γίνεται από κει και πέρα;

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ.

Πάντα κατά τον ΣΥΡΙΖΑ το μνημόνιο θα αντικατασταθεί από ένα εθνικό προοδευτικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης.

Τι θα είναι αυτό; Ένα σχέδιο συμφωνημένο με την τρόικα; Με δύο λόγια ένα νέο μνημόνιο με πιο «χαλαρή» λιτότητα;

O ΣΥΡΙΖΑ, κατά πως ισχυρίζεται δια της πλειοψηφίας του, αποκλείει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αφού αποκλείει με οποιαδήποτε μορφή την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, ενώ αποκλείει και τη συγκρότηση ενός καινούργιου «αριστερού» μνημονίου από μια κυβέρνηση της Αριστεράς!

Επομένως, μιλάμε για ένα εθνικό προοδευτικό σχέδιο, χωρίς την έγκριση της τρόικας αλλά με τη χρηματοδότηση της τελευταίας!

Και ποιο θα είναι το περιεχόμενο αυτού του σχεδίου; Θα προβλέπει δραστική μείωση των ελλειμμάτων και μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, ώστε να γίνει , αν γίνει, εφικτή η έξοδος της χώρας προς τις αγορές μέχρι το 2014, που λήγει η τροϊκανή χρηματοδότηση;

Η ΤΡΟΪΚΑ ΘΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ – ΑΝΤΙΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΧΕΔΙΟ;

Γιατί αν το εθνικό σχέδιο δεν προβλέπει τέτοιου είδους εξελίξεις (οι οποίες, όμως, είναι αδύνατον να συμβούν), τότε, για να μην οδηγηθεί η χώρα σε στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ το 2014 (ή και νωρίτερα), θα πρέπει να συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, πέραν του 2014, η τροϊκανή χρηματοδότηση.

Με λίγα λόγια, η τρόικα όχι μόνο θα χρηματοδοτεί την ακύρωση του μνημονίου και την αντικατάστασή του από ένα εθνικό σχέδιο, που η ίδια δεν θα έχει εγκρίνει αλλά και θα παρατείνει, πέραν από τις σημερινές προβλέψεις, σχεδόν, επ’ αόριστον, τη χρηματοδότηση της στη χώρα μας, με πρόσθετες πολλές δεκάδες δισ. ευρώ!!!

Και όλα τούτα για να μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα να εφαρμόσει ένα αντινεοφιλελεύθερο προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση!

Μήπως κάποιοι ζητάνε πάρα πολλά;!!!!

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΤΡΟΪΚΑΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Πέραν αυτών, όμως, είναι δυνατόν μια κυβέρνηση της Αριστεράς να καταργήσει μονομερώς το μνημόνιο και η τρόικα να συνεχίζει να τη χρηματοδοτεί στο όνομα της διάσωσης της ευρωζώνης;

Θεωρούμε μάλλον απίθανο ή εν πάσει περιπτώσει ελάχιστα πιθανό ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το ενδεχόμενο να διακοπεί η τροϊκανή χρηματοδότηση σε περίπτωση μη εφαρμογής του μνημονίου, είναι υπαρκτό και δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να το θεωρεί εκτός πραγματικότητας ή να το παραπέμπει σε ένα «μυστικό» Plan B.

Διότι αν αυτό το ενδεχόμενο, ως δυσνόητο και πολύπλοκο, όπως όλα τα συναφή θέματα, μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να το αποφεύγει παλαιότερα , τώρα αυτό δεν γίνεται με τίποτα, αφού, πλέον, το ερώτημα του τι θα κάνει η χώρα χωρίς τα λεφτά της τρόικας έφτασε να συζητείται στα καφενεία!

Εδώ, η ΕΕ δεν αποδέχεται ούτε και αυτήν την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου από μια αστική φιλομνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ενώ εγείρει μεγάλες δυσκολίες ακόμα και για την επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής του μνημονίου και θα δεχθεί να συνεχίζει, χωρίς μνημόνια, τη χρηματοδότηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς για να εφαρμόσει ένα αντινεοφιλελεύθερο προοδευτικό πρόγραμμα;

Βεβαίως η ΕΕ θα έχει μεγάλο κόστος από τη διακοπή της τροϊκανής χρηματοδότησης στην Ελλάδα αλλά αυτό το κόστος θα αποδεχθεί, κατά πάσαν πιθανότητα, να το επωμισθεί, ενώ θα επιχειρήσει να στεγανοποιήσει, όσο το δυνατόν, τις σχετικές επιπτώσεις του στην υπόλοιπη ευρωζώνη (και επ’ αυτού υπάρχουν ήδη σχεδιασμοί), παρά να υποκύψει στον ελληνικό «εκφοβισμό».

ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΝΤΟΜΙΝΟ» ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ.

Η μόνη περίπτωση η ΕΕ να τα βρει «μπαστούνια» είναι αν η ακύρωση του μνημονίου από την Ελλάδα, εξωθήσει, ταυτόχρονα, και άλλες χώρες σε παρόμοιες κινήσεις, πράγμα που θα επιφέρει αποσυνθετικές και διαλυτικές διεργασίες σε όλη την ευρωζώνη, οι οποίες κατά την γνώμη μας θα είναι θετικές, αφού μπορούν να γίνουν αφετηρία για προοδευτικές ανατροπές σε όλη την Ευρώπη.

Τις θέλουν, όμως, στον ΣΥΡΙΖΑ τέτοιες εξελίξεις; Θέλουν τη διάλυση της ευρωζώνης; Ή τη θεωρούν παρακινδυνευμένη για την ευρωπαϊκή προοπτική και ασύμφορη για τη χώρα μας;

Η ΕΛΛΑΔΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩ!

Και αν η Ελλάδα μείνει για ένα χρονικό διάστημα μόνη στο αντιμνημονιακό δρόμο εντός της ευρωζώνης, πράγμα πιθανό, χωρίς τη χρηματοδότηση της τρόικα και στη συνέχεια υποχρεωθεί να βγει από το ευρώ;

Γιατί ας μην γελιόμαστε, η διακοπή της χρηματοδότησης της τρόικας, σημαίνει διακοπή αποπληρωμής του ελληνικού χρέους, άρα διακοπή αποπληρωμής των τραπεζών, των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων και διακοπή αποπληρωμής του ελληνικού χρέους προς την ΕΚΤ!

Αυτά συνεπάγονται την άμεση έξοδο από την ευρωζώνη και τη συγκρότηση εθνικού νομίσματος για να ανακοπεί η τραπεζική και οικονομική κατάρρευση και να μπορέσει, έτσι, η χώρα να σταθεί στα πόδια της, να ανακόψει σταδιακά την ύφεση, να ανακάμψει και να βαδίσει ανοδικά.

Είναι έτοιμοι στον ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθούν ως πιθανό ενδεχόμενο τη διακοπή της τροϊκανής χρηματοδότησης και την έξοδο από την ευρωζώνη;

Όσο στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αποδέχονται το «ρίσκο» της διακοπής της τροϊκανής χρηματοδότησης και της εξόδου από την ευρωζώνη και όσο, πολύ χειρότερα, κινδυνολογούν με ενδεχόμενες τέτοιες εξελίξεις, τόσο το έδαφος για μια συνεπή αντιμνημονιακή προοδευτική απάντηση στην κρίση γίνεται προβληματικό.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ούτε η χρηματοδότηση της τρόικα, ούτε η παραμονή στο ευρώ συνιστούν, ούτε πρέπει να συνιστούν, τα όρια και τους φραγμούς του οποιουδήποτε αντιμνημονιακού πειράματος.

Όσοι οριοθετούν με αυτούς τους παγιδευτικούς περιορισμούς τα σύνορα ενός αντιμνημονιακού δρόμου, κινδυνεύουν να βρεθούν στη δεινή θέση να διακόψουν την αντιμνημονιακή πορεία!

Το δίλημμα στη χώρα είναι αμείλικτο:

• Ή μνημόνιο μέχρι τέλους, με εκποίηση των πάντων και μισθούς Βουλγαρίας, σε ένα απονενοημένο και αναποτελεσματικό διάβημα διάσωσης του ευρώ.
• Ή κατάργηση του μνημονίου και ένας δύσκολος αλλά ελπιδοφόρος αριστερός δρόμος προοδευτικών μετασχηματισμών, που δεν θα αυτοπεριορίζεται αναγκαστικά στη Γερμανική ευρωζωνική «φυλακή».

Η Ελλάδα, για να ανακόψει την ύφεση και να βαδίσει σε ανακαμψιακή τροχιά χρειάζεται μια αντιμνημονιακή προοδευτική πολιτική, τη διαγραφή, τουλάχιστον, του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και σημαντικούς πόρους για μια αναπτυξιακή επενδυτική παραγωγική προσπάθεια.

Όλα αυτά, όμως, είναι πολύ δύσκολο να συμβαδίσουν με την ευρωζώνη!

Ακόμα και το ανεπαρκές «μορατόριουμ» στο χρέος, για το οποίο, πού και πού, κάνει λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά, επί της ουσίας στάση πληρωμών και κατ’ επέκταση θα επισύρει την έξοδο από τον μάταιο κόσμο της ευρωζώνης.

Πόροι , επίσης, για μια ουσιαστική επενδυτική αναπτυξιακή προσπάθεια είναι πολύ δύσκολο να εξευρεθούν στο πλαίσιο της ΕΕ, ακόμα και αν η χώρα εκτελεί αγόγγυστα τις τροϊκανές εντολές.

Ένα ουσιαστικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης αναπτυξιακών επενδύσεων στην Ελλάδα, μοιάζει κάτι πολύ πιο ευφάνταστο από όνειρο θερινής νυκτός!

Η ευρωζώνη δεν είναι μόνο το απαράδεκτο έδαφος αλλά και το εργαλείο κατακρήμνισης της ελληνικής οικονομίας και των μισθών σε Ανατολικοευρωπαϊκά και Ασιατικά πρότυπα. Ίσως, η παραμονή στην ευρωζώνη όχι μόνο να μην αξίζει τους ταπεινωτικούς εκβιασμούς που υφιστάμεθα αλλά και να είναι αναγκαία η άμεση υπέρβασή της ως αναντικατάστατη επιλογή αυτοχρηματοδότησης της οικονομίας και ανακοπής του κατήφορου!

*Ανένταχτος της Αριστεράς, φίλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012.