Μια ελληνική «Χριστουγεννιάτικη ιστορία»...

Γελωτοποιος... 

Παραμονή Χριστουγέννων.
Ο Ε.Σ. (καμία σχέση με τον Εμπενέζερ Σκρουτζ, Ελευθέριος Στρατάκης λέγεται), είναι σκυμμένος πάνω από το γραφείο του και κοιτάει τους λογαριασμούς ξεφυσώντας.
Κάποια στιγμή σηκώνεται με το λογαριασμό της ΔΕΗ στο χέρι και πηγαίνει στο καθιστικό, όπου η γυναίκα του βλέπει τηλεόραση.
«Δεν είναι δυνατόν», της λέει. «560 ευρώ; Που θα τα βρούμε να τα πληρώσουμε;»
Εκείνη δεν απαντάει ούτε καν τον κοιτάει.
«Δε μιλάς;»
Εκείνη ούτε καν τον κοιτάει.
Ο Ε.Σ. τη διαολοστέλνει και αφού πετάει το λογαριασμό μαζί με τους υπόλοιπους πάει στην τουαλέτα και βγάζει τη μασέλα του.
Προτού ξαπλώσει ανοίγει την πόρτα του παιδικού δωματίου. Ο γιος του είναι εκεί, 35 χρονών πλέον, και κοιτάει με προσήλωση την οθόνη του υπολογιστή. Δε δίνει καμία σημασία στην πόρτα που άνοιξε.

Προτάσεις για χριστουγεννιάτικα δώρα και γιορτινές αγορές...

του Θωμα Τσαλαπατη...

 

Λοιπόν, σου έφτιαξα έναν μικρό κατάλογο όπως σου είχα υποσχεθεί, για να μην χάνεις χρόνο στα μαγαζιά, στις προσφορές και στις εκπτώσεις. Κατάλογο χάρτινο, λίγο από σιωπή και λίγο από καπνό, όπως άλλωστε όλες οι ειλικρινείς χειρονομίες.

Πάρε όλα τα προηγούμενα Χριστούγεννα των ανθρώπων τυλιγμένα σε συσκευασία δώρου, βαλμένα κάτω από ένα δέντρο που φέτος δεν στολίστηκε. Την σπασμένη σολ μιας κιθάρας που κάποτε είπε τα κάλαντα σε κάποια γειτονιά,   την μίζερη φάτνη στην άδεια σχολική αίθουσα, την κουτσουρεμένη εξωστρέφεια του  στολισμού στο δημαρχείο και την δημόσια υπηρεσία.  Πάρε εκείνη την αίσθηση όταν η μάνα σου εφημερεύει παραμονή πρωτοχρονιάς, τον παιδικό πυρετό εκείνη την πρωτοχρονιά της ίωσης και κυρίως το δέντρο υπέροχα να καίγεται στην πλατεία εκείνο τον Δεκέμβρη (έτσι όμορφα να καίγεται κάθε χρόνο). Πάρε τα Χριστούγεννα του 1999 λίγο πριν το 2000 μπουκωμένα σαν γαλοπούλα με την πιο κενή αισιοδοξία. Τους γείτονες που πάντα τα Χριστούγεννα σουβλίζουνε αρνί, τσουγκρίζουν αυγά και εύχονται ‘’ Ευτυχισμένος ο καινούργιος Πάσχας!’’

Πάρε τον Αι Βασίλη που ο λύκος τον έφαγε επειδή τον μπέρδεψε με την κοκκινοσκουφίτσα. 

«Δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας»...

Του Πετρου Κατσακου, απο το left.gr...

«Λευκές νύχτες» καταναλωτισμού και πουλόβερ καλλιτεχνικής μυωπίας στα δέντρα θα συνοδεύσουν το εορταστικό κλίμα της πόλης που ζει και κινείται παράλληλα με την σκληρή πραγματικότητα της «άλλης» Αθήνας.

Η φωτογραφία από τη σχετική με τα φετινά Χριστούγεννα σελίδα του δήμου Αθηναίων

Ιδωμένη μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά μιας επίπλαστης χαράς, η πρωτεύουσα ντυμένη τα γιορτινά της βγάζει τη γλώσσα κοροϊδευτικά στο πένθος των περιττών και των εξοστρακισμένων. «Δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας» τραγουδούν με τις φάλτσες τους φωνές οι εραστές της φτιασιδωμένης αισιοδοξίας και σέρνουν τον χορό της «θετικής δράσης».

Δράσεις ζωγραφισμένες στα χρώματα του ουράνιου τόξου που σχηματίζει την αψίδα της δημιουργικής αντίστασης στην γκρίνιας μιας επικίνδυνης τσογλανοπαρέας που έχει βαλθεί να ξεπαστρέψει το πνεύμα των Χριστουγέννων.

«Φιλάνθρωπες Κυρίες» φέρνουν την ανθρωπιστική άνοιξη μέσα στο καταχείμωνο της ανέχειας μοιράζοντας κρέας στους φτωχούς και σύζυγοι επιχειρηματιών πραγματοποιούν bazaar στήριξης γι αυτούς που απολύθηκαν από την οικογενειακή επιχείρηση.

Οι φίλοι είναι το χνάρι σου...

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

ΘΥΜΑΜΑΙ Χριστούγεννα λογιών λογιών. Η αλήθεια είναι πως από τα σαράντα, που θα θα έπρεπε να έχω μνήμες, δεν ξέρω αν μπορώ να ξεπεράσω τα δέκα. Λένε πως μόνο όταν χρειαστεί τα θυμάσαι, ή όταν ένας έμπειρος «ανακριτής» σε αναγκάσει να ζωντανέψεις μνήμες που δεν είχες κανένα λόγο να τις διατηρείς ζωηρές.

Κάτι παιδικά, μαθητής Δημοτικού, τα τρία Χριστούγεννα του στρατού, και τα σημαντικά πρώτα με τους οριστικά δικούς μου ανθρώπους. Και ένα στη Νέα Υόρκη, πριν παρουσιαστώ στο στρατό, στην Τρίπολη, όπου είπα να παίξω με την αντοχή μου στις απότομες αλλαγές, από το λούνα παρκ στο ορυχείο...
Παλιότερα, στα γιορτινά τραπέζια μετρούσα ανθρώπους. Δεν μπορούσα να ελευθερωθώ από τη μαύρη λεζάντα που έβλεπα πάνω από τα κεφάλια μας. «Για πόσο ακόμα; Και του χρόνου μαζί; Ολοι;». Τώρα σταμάτησα να το κάνω. Δεν έχει νόημα να φοβάσαι κάτι που θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Ούτε να επιμερίζεις τα βασικά στοιχεία του κράματος. Να διαχωρίζεις τη λύπη από τη χαρά και να την πολεμάς χωριστά. Είναι σαν τα τραγούδια. Δεν έχει νόημα να τα τεμαχίζεις και να λες ωραίοι στίχοι, αδιάφορη μουσική, μέτρια ερμηνεία. Είναι αυτό που είναι και είναι ένα. Take it or leave it.
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ έβγαιναν και οι δίσκοι, από Ελλάδα και εξωτερικό. Η εορταστική αγορά συγκέντρωνε όλο το αίμα του πλεονάσματος της αγοραστικής δύναμης και η μουσική διεκδικούσε το μερίδιό της. Ηταν τότε που περιμέναμε τα καινούργια τραγούδια σαν μωρά το γάλα. Μόνο η μουσική ημέρευε τα «κλάματά» μας. Ηταν γεγονότα οι κυκλοφορίες των δίσκων. Κυνηγούσαμε την τροφή μας. Υστερα ήρθε η κατανάλωσή της. Οπως σε όλα. Απονευρώθηκε το ένστικτο του κυνηγού, υποχώρησαν και οι τσακωμοί μας γύρω από κάτι απίστευτα θέματα που προέκυπταν ακόμη και από τον τρόπο παιξίματος του μπασίστα!

τα άγνωστα x (sniffin’ Christmas)...

a/man/called/...

Ανάμεσα σε κουραμπιέδες και μελομακάρονα, πασχίζεις να αποσώσεις λίγη αγορασμένη γλύκα γιατί η άλλη, η δωρεάν, παράγινε ακριβή κι απρόσιτη εκεί έξω. Δεν θα ‘πρεπε, μα έτσι κατάντησε. Κατάντια είναι να μη χαίρεσαι που είσαι όρθιος και περπατάς και κρύος αέρας τσιτώνει τις ρυτίδες σου και το όλο και πιο ερημωμένο σου κρανίο και έχεις ατρύπητα χέρια και δεν κρέμονται σωληνάκια πάνω απ’ το κεφάλι σου και δεν περιμένεις -μετρώντας τα ντουπ ντουπ- να διαβάσεις πορίσματα και εξετάσεις. Κατάντια, όμως, είναι και να βαδίζεις στο μονόδρομο του «τη δουλίτσα μας να ‘χουμε κι όλα παλεύονται» γιατί το ξέρεις, σε τρώει άσχημα από μέσα, πως δεν παλεύονται όλα. Όταν η δουλειά αποκτάει υποκοριστικό, είναι γιατί την κανακεύεις μη τυχόν και σου φύγει. Είναι άπιστη η πουτάνα, μπορεί να σου γυρίσει την πλάτη μέσα σε μια νύχτα και να μη ξαναϊδωθείτε ποτέ. Κι ας της κάνεις χατίρια και τεμενάδες και θελήματα και υπερωρίες αφοσίωσης και όλα τα wanna be your dog του σύμπαντος. Όταν πάψεις να γαβγίζεις όπως θέλει -ή κάποιος άλλος κουνήσει την ουρά καλύτερα- , τέλος.
Κάποιες ώρες ολισθαίνω προς το ζειν επικινδύνως, προσπαθώ να με, να μας σκεφτώ λίγα χρόνια μετά. Ένα, δυο, έστω. Μάταια. Εξίσωση που έχει μόνο άγνωστα x δεν λύνεται. Στο τέλος βολεύομαι με τα ρετάλια του 1+1 = 2 , τα carpe diem, τα «γεροί να ‘μαστε αύριο και βλέπουμε».

Γεύμα Χριστουγέννων στον παράδεισο...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

Ας ξεχάσουμε το ερώτημα «τι θα γίνει αύριο;» και -εορταστική αδεία- ας ταξιδέψουμε σ’ έναν υποθετικό παράδεισο με πρώτη και δεύτερη θέση, γιατί χιλιάδες χρόνια επίγειας ιστορίας δείχνουν ότι ακόμα και στο θάνατο ή και μετά το θάνατο δεν είμαστε ίσα κι όμοια.

Οι καλοί πλούσιοι πηγαίνουν στον παράδεισο των σεφ, ενώ οι καλοί φτωχοί στον παράδεισο των λαϊκών μαγειρείων. Τη μέρα των Χριστουγέννων οι καλοί πλούσιοι γκουρμεδιάζουν και ρεύονται κρύβοντας το στόμα τους με δαντελένια μαντιλάκια. Οι καλοί φτωχοί τρώνε ψητό με πατάτες, πίνουν και ακούν τραγούδια που έγραψαν οι επί της γης φτωχοί και άγιοι, όπως ο Γούντι Γκάθρι, ο Βαμβακάρης, ο Άλκης Αλκαίος.

«Εσύ, φίλε μου, ήσουν καλός και πλούσιος. Γιατί βρίσκεσαι εδώ;» ίσως ρωτούσαν τον παππού του Μάρκες που πάντα ταξίδευε δεύτερη θέση με το τρένο κι έτσι, καθώς του έμεινε το συνήθειο, βρέθηκε στην ίδια θέση κι εκεί ψηλά. Και ίσως εκείνος να έδινε την ίδια απάντηση: «Γιατί δεν υπάρχει τρίτη», όπως γράφει ο εγγονός του.

Στο μεγάλο τραπέζι της δεύτερης θέσης κάθεται ο  Παπαδιαμάντης με το τριμμένο του παλτό, τιμώντας τον πιο εκλεκτό ουράνιο ρητινίτη, κάθονται όλη της γης οι αδικοχαμένοι. Τόσοι πολλοί είναι αυτοί, που από το βάρος τους το σανίδωμα θα υποχωρήσει και κάποιοι θα κατρακυλήσουνε στη γη, να κάνουνε μαζί μας πάρτι.

Στα γόνατα του κυρ-Αλέξανδρου κάθεται ένα κοριτσάκι από τη Σερβία, η Σάρα που πήγε από ελληνικό μαγκάλι,

Merry οι τρεις μας...

Του Δημήτρη Μπαρδάνη, απο toPortal.gr...

Τα Χριστούγεννα ήταν πάντα, από τότε που ήμουνα μικρός, η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, αυτός ο συνδυασμός διακοπών, συγκέντρωσης της οικογένειας, δώρων, φαγητών, γλυκών, φοβερών και τρομερών ταινιών, υπέροχων μουσικών και αυτής της ιδιαίτερης θαλπωρής με έκανε πάντοτε ευτυχισμένο. Άσε τα φωτάκια και τη μαγευτική διαδικασία στολισμού του δέντρου.

Αλλά και αργότερα στα φοιτητικά και στα πρώτα «επαγγελματικά» χρόνια, όλα τα παραπάνω συνδυασμένα με παρτάρες, με σουλάτσα σε μπαρ και τραπέζια πόκας, με ποτά και ξενύχτια και φυσικά την απαραίτητη δυσκολία της αναστύλωσης έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί το Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στο πατρικό. Και αργότερα, επειδή η ζωή μας κύκλους κάνει, ξανά στην πρώτη φάση, με μικρή διαφορά ότι τα παιχνίδια τα δίνω πια και δεν τα παίρνω, αν και η χαρά τώρα είναι απείρως μεγαλύτερη.
Φέτος, για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω τη γιορτή. Δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω όλο αυτό που γίνεται γύρω, πάνω και μέσα μας. Δεν ξέρω πώς να αντιμετωπίσω όλο αυτό το κύμα χαράς που είναι καταγεγραμμένο στη μνήμη μου. Να κάνω ότι δε βλέπω, ότι δεν ακούω, ότι δεν αισθάνομαι τι συμβαίνει; Και το παιδί; Γιατί να του στερήσω τη χαρά; Γιατί να μεγαλώσει πρόωρα; Κι απ’ την άλλη, γιατί να ζει σε γυάλα; Γιατί να μην είναι έτοιμος γι’ αυτά που έρχονται; Ποιά προσέγγιση είναι είναι «προοδευτική», ποιά είναι «ανθρώπινη», ποιά είναι «ρεαλιστική»;
Πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα, τραγούδαγε το πάλαι ποτέ στο Λαύριο ο Σαββόπουλος. Κι όλο φοβάμαι το αύριο συνεχίζει. Αυτός ο φόβος που διαπερνάει όλους μου τους φίλους, όλους τους συγγενείς, όλους τους γνωστούς. Αυτός ο φόβος ότι ακόμα δεν πιάσαμε πάτο, υπάρχουν και χειρότερα. Αυτός ο φόβος που δεν μπορεί να βρει διέξοδο. Αυτός ο φόβος που μας ακινητοποιεί. Αυτός ο φόβος που μας παραλύει. Αυτός ο φόβος που τελικά λέει, βομβαρδισμός είναι, ακόμα είμαι εδώ, μπορεί και να τη γλιτώσω.
Θυμάμαι εκείνο το παλιό ανέκδοτο που έλεγε η μάνα μου, όπου η δασκάλα έβαζε τα παιδάκια να κλίνουν το «να πεθάνω», και ο πονηρός το είπε: Να πεθάνω; (ερωτηματικό) Να πεθάνεις! Να πεθάνει! (εμφατικά). Να πεθάνουμε; (πάλι ερωτηματικό) Να πεθάνετε! Να πεθάνουν! (πιό εμφατικά). Ε λοιπόν, δεν είμαι πονηρός και δε θέλω να πεθάνει κανένας και επίσης δε θέλω ούτε το παιδί μου να «πονηρέψει».Έτσι φέτος αποφασίσαμε ό,τι κάνουμε, να το κάνουμε μαζί οι τρείς μας.
Να μαζέψουμε όλα τα ρούχα της γιαγιάς που «έφυγε» πριν από δυό μήνες, όλα της τα πράγματα και να τα πάμε στο γηροκομείο. Οι τρεις μας. Αποφασίσαμε να μαζέψουμε τα περισσότερα παιχνίδια του παιδιού και να τα πάμε εκεί που δεν έχουν τίποτα. Οι τρεις μας. Αποφασίσαμε να δώσουμε από αυτό που δεν μας περισσεύει εκεί που δεν υπάρχει τίποτα. Και για δώρο στο παιδί; Μόνο αυτό που ζήτησε. Μαμά και μπαμπά δε θέλω δώρα φέτος, μόνο κάτι ζωντανό, ένα αδέσποτο σκυλάκι.
Έτσι για να είμαστε ευτυχισμένοι οι τρεις μας.

Τα Χριστούγεννα και η Αριστερά...

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Κοκκινο Σημειωματαριο...

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Μια μέρα πριν από την επέτειο της ενανθρώπισης του ίδιου του Θεού, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της «επικρατούσας», κατά το Σύνταγμα, στη χώρα μας θρησκείας. Όπως και να το κάνουμε μια σημαντική μέρα, ειδικά αν αναλογιστούμε πως, όπως έδειξε μια έρευνα, πριν από μια πενταετία περίπου, το 91% των συμπατριωτών μας πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού

Το πράγμα, μάλιστα, γίνεται περισσότερο ενδιαφέρον για έναν αριστερό, όπως εγώ,  αν σκεφτούμε πως η ίδια έρευνα έδειξε πως μόλις το 7% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ δεν πιστεύει. Ακόμη και το πιο «άθεο» μεταξύ των κομμάτων, ο Συνασπισμός, διέθετε μόλις 25% «απίστων» μεταξύ των οπαδών του.

Δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε πως τα συγκεκριμένα ευρήματα αντανακλούν την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς. Με αυτό δεν θέλω να πω πως δεν μπορεί να είναι κάποιος αριστερός και πιστός ταυτόχρονα. Αλλά πως συνιστά παραδοξότητα, όπως και να το δούμε, το να συνυπάρχουν οι δύο ιδιότητες στη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Αριστεράς. Πολύ περισσότερο όταν είναι προφανές πως η συνθήκη αυτή δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ενεργητικής επερώτησης των ζητημάτων της ύπαρξης, αλλά υπαναχώρηση από τη πάγια στάση των αριστερών.  Νομίζω, δηλαδή, πως η πίστη στο Θεό υποσημειώνει μια …έλλειψη πίστης στη δυνατότητά μας να αλλάξουμε ριζικά αυτή «την κοιλάδα των δακρύων», που είναι ο κόσμος μας. 

Να μην παρεξηγηθώ, όμως. Δεν ισχυρίζομαι πως υπάρχουν εύκολες απαντήσεις –δεν ξέρω καν αν υπάρχουν απαντήσεις– στα ερωτήματα της ύπαρξης, της ζωής και του θανάτου. Δεν υποστηρίζω πως τα ζητήματα του νοήματος και του σκοπού είναι α-νόητα εξ υπαρχής, όπως θεωρούν σημαντικοί σύγχρονοι φιλόσοφοι. Πολύ περισσότερο δεν συμμερίζομαι τις βλακώδεις βεβαιότητες ενός ορισμένου σοβιετικού «μαρξισμού», που όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε στο όνομα της αποκαλυφθείσας στους φορείς του «επιστήμης». Και δεν θεωρώ πως θα μπορούσαμε να επιλύσουμε το πρόβλημα του Θεού δια ψηφοφορίας –όπως έκαναν την τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα οι κομμουνιστές σύντροφοί μας στο Βόλο: το αποτέλεσμα ήταν 13-4 κατά της ύπαρξης του Θεού, πράγμα που αποτέλεσε απόφαση της τοπικής οργάνωσης.

Εκτός αυτού, όμως, η μέρα είναι παραμονή Χριστουγέννων, πράγμα που δίνει τη δυνατότητα για μια μετατόπιση της σκέψης. Αύριο το τιμώμενο πρόσωπο δεν είναι ο υπερβατικός Θεός, αλλά ο άνθρωπος Χριστός. Και, όπως και νάχει, ο Ιησούς έφερνε περισσότερο σε κομμουνιστή ή ροκά, παρά στους συντηρητικούς «επιγόνους», κι «εκπροσώπους»  του.

Μας έμαθαν πως μακάριζε τους «πτωχούς τω πνεύματι» κι εμείς, πιστεύοντάς τους, τον απορρίψαμε ως προαγωγό της άγνοιας και της τυφλής πίστης σε ό,τι συμφέρει τους ισχυρούς. Μόνο που υπάρχει και η άλλη παραλλαγή: «Μακάριοι σεις οι πτωχοί... Πλην ουαί εις εσάς τους πλουσίους, διότι απηλαύσατε την παρηγορία σας. Ουαί εις εσάς, οι κεχορτασμένοι, διότι θέλετε πεινάσει. Ουαί εις εσάς, οι γελώντες τώρα, διότι θέλετε πενθήσει και κλαύσει» (Κατά Λουκάν, στ΄, 21-25). Ταξικότερος λόγος δεν γίνεται.

Όπως σημειώνει ο Τέρρυ Ήγκλετον, στο Λογική, Πίστη και Επανάσταση (Πατάκη, 2011), τον Ιησού «[θ]α τον γνωρίσεις αληθινά όταν δεις το πεινασμένο πλάσμα να χορταίνει με όλα τα καλά και τους πλούσιους να αποδιώχνονται, μένοντας με άδεια χέρια… [Η] σωτηρία αποδεικνύεται να μην είναι θέμα λατρείας, νόμων και τελετουργιών, τήρησης ειδικών κανόνων και συμμόρφωσης προς κάποιον ηθικό κώδικα …ή, ακόμη, λαμπρής αρετής. Είναι θέμα σίτισης των πεινασμένων, φιλόξενης υποδοχής των μεταναστών, συμπαράστασης στους αρρώστους και προστασίας των φτωχών, ορφανών και χηρευάμενων από τη βία των πλουσίων».

Είναι ακριβώς ό,τι γίνεται σήμερα από όσους και όσες στηρίζουν τις δομές της κοινωνικής αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, τα κοινωνικά ιατρεία, φροντιστήρια, παντοπωλεία, τις συλλογικές κουζίνες, τις καταλήψεις για να σωθούν οι άστεγοι από το κρύο, τη μέριμνα για να μην πνίγονται οι πρόσφυγες και τα παιδιά τους, για να μην ταλαιπωρούνται και υποφέρουν. Αυτό είναι το καθήκον των ανθρώπων, αριστερών και χριστιανών. Και μαζί, να εξαναγκαστούν οι πλούσιοι να πληρώσουν, για την απρόκλητη βία που ασκούν.

Ας το υπηρετήσουμε και τότε θα είναι πολύ ευκολότερο και τα άλλα, τα φιλοσοφικά και θεολογικά, να τα δούμε καλύτερα. Καλά Χριστούγεννα.   

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα 6 μέρες

Ο χριστουγεννιάτικος μέρμηγκας...

Της Μαριαννας Τζιαντζη...

Με τον πασίγνωστο μύθο του Αισώπου με τον τζίτζικα και το μέρμηγκα κατέφυγε ο υπουργός Οικονομικών. Από το βήμα της Βουλής, ο Γιάννης Στουρνάρας προειδοποίησε ότι το 2013 θα είναι μια δύσκολη χρονιά και έκανε τη βαθυστόχαστη πρόβλεψη ότι «ή θ’ αποδειχθεί ότι θα τα καταφέρουμε είτε ότι δεν θα τα καταφέρουμε», θυμίζοντάς μας τη Γεωργία Βασιλειάδου στην Κυρά μας τη μαμμή όταν προέβλεπε με κομπογιαννίτικη ακρίβεια το φύλο του μωρού. Επίσης, πρόσθεσε ότι «για πολλά χρόνια ήμασταν τζίτζικες, όμως τώρα γινόμαστε μέρμηγκες».
Πώς ένας τζίτζικας μεταμορφώνεται σε μέρμηγκα; Πρώτον, χάνει τα φτερά του· δεύτερον, παύει να τραγουδάει και παίρνει αντικαταθλιπτικά χάπια και τρίτον, εγκαταλείπει τα φυλλώματα των δέντρων και χώνεται στις οπές της γης, όπου συσσωρεύει τα σπόρια και τα ψίχουλα που βρίσκει στην επιφάνειά της. Ο τροφοσυλλέκτης μέρμηγκας είναι το σύμβολο της εργατικότητας ενώ ο τζίτζικας της εφήμερης χαράς της ζωής.

Μόνο οι τράπεζες είναι υπεράνω των αρχαίων μύθων. Αυτές δάνειζαν τον τζίτζικα (και κέρδιζαν) και αυτές τώρα ποδοπατούν, συνθλίβουν τον μέρμηγκα και κερδίζουν ξανά. «Συρθείτε στο χώμα!», μας προστάζει η κυβέρνηση. Μεταμορφωθείτε σε ζωύφια, χωθείτε στις κατακόμβες, μη γυρεύετε το φως.

Η διαφορά των σύγχρονων μυρμηγκιών από τα μυρμήγκια του μύθου είναι ότι τα πρώτα θέλουν να εργαστούν και δεν μπορούν, δουλειά ψάχνουν και δουλειά δεν βρίσκουν. Είναι υποχρεωμένα να διαγράφουν ατέλειωτες διαδρομές στο χώμα ή αν είναι ακόμα νέα, να μεταναστεύουν σε ξένα χώματα για να επιβιώσουν.

Όλοι οι μέρμηγκες είναι ίσοι, αλλά κάποιοι φαίνεται ότι είναι πιο ίσοι. Τα μυρμήγκια – εργάτες δεν πρέπει ούτε να διανοηθούν να ζητήσουν ανακατανομή των αποθεμάτων τροφίμων ώστε να μη λιμοκτονούν τα περισσότερα από αυτά. Έτσι κι αλλιώς, οι τζίτζικες – τραγουδιστές πέθαναν, όμως και τα μυρμήγκια – εργάτες δεν αισθάνονται και τόσο καλά τώρα τελευταία.

Οι παγκόσμιοι και οι τοπικοί άρχοντες των μυρμηγκιών καλούν τους υπηκόους τους να περάσουν τα Χριστούγεννα ζαρωμένα στην τρύπα τους με την έγνοια στην επιβίωση και όχι στη ζωή. Όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα μυρμηγκάκια θα τους κάνουν το χατίρι.

(ΠΡΙΝ, "To τέλος της αγοράς", 22.12.2012)

Καλά Χριστούγεννα!

Στάθης στον eniko.gr...

Το τοπίο στη χώρα αλλάζει! Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι – η συντέλεια δεν ήρθε όπως ούτε άλλωστε το «τέλος της ιστορίας» προ εικοσαετίας, η ζωή συνεχίζεται, αλλά φοβάμαι ότι ο αγώνας ξεκουράζεται.
Ποιος αγώνας; αυτός που χρειάζεται για να συνεχίζεται η ζωή. Προς το καλύτερο κι όχι προς το χειρότερο.
Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε μια σοβαρή ιστορική καμπή –υπαρκτική αν όχι για τον Ελληνισμό, πάντως για την Ελλάδα.
Η έως τώρα ημιαποικιακή υπόσταση του νεότερου ελληνικού κράτους μεταμορφώνεται σε αποικιακή. Ενας νέος χάρτης διαμορφώνεται  και πολλοί από μας θα είναι εξόριστοι μέσα του ή έξω του.
Αν η διαδικασία που άρχισαν τα Μνημόνια ολοκληρωθεί ο «Εχθρός Λαός» θα είναι ένας ηττημένος εχθρός κι ένας πρώην λαός. Η ήττα θα είναι ταξική  και οι συνέπειες εθνικές. Νέοι δεινόσαυροι και γύπες θα κληθούν να ηγεμονεύσουν στην αγορά παίρνοντας το χρίσμα απ’ τους Επικυρίαρχους - οι  Επικυρίαρχοι θα κάνουν τη διαλογή, ώστε με τους κατάλληλους γηγενείς ως υποχείρια να ιδιοποιηθούν τον πλούτο της χώρας, όχι πια στο τυχάρπαστον, αλλά με τάξη -σιδηρά τάξη- και νόμους, με καλούς λογαριασμούς και νοικοκυρεμένα.
Αυτό είναι το νέο τοπίο που συντίθεται μπροστά μας και μέσα σε αυτό θα πρέπει να βρει ο καθείς τη θέση του - εκεί που χωράει, στον τρόπο με τον οποίον θα χωρέσει, τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει, ξέροντας ανά πάσα στιγμή ότι περισσεύει.
Είναι ένα τοπίο καφκικό, με έναν λαό ορφανό, και διότι υπήρξε επί μακρόν αδρανής, και επειδή προδόθηκε! Επιφυλάσσοντας όμως για τους προδότες επιδοκιμασίες και για τον εαυτόν του εύκολα εύγε. Τα αποτελέσματα γνωστά. Η παρακμή  κράτησε πολύ και τώρα χωρίς ήρωες, αγίους, αυτογνωσία, φιλοδοξίες και στρατηγική, με ανάξιους ηγέτες, Συβαρίτης ο Ελληνισμός, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κακό εαυτό του, έχοντας μισοξεχάσει τον καλό.
Ομως άγιες μέρες - ο Χριστός γεννιέται! Και οι λαοί ενίοτε αναγεννώνται -μάλιστα όσον πιο παλιοί είναι, τόσο πιο πολύ το κατέχουν το άθλημα- μια δυο δε φορές στην ιστορία τους μπορούν και να ανασταίνονται.
Εμείς οι Ρωμιοί, Γραικοί τε και Ελληνες, παλαιοί των ημερών, τάχουμε ζήσει όλα αυτά, πολλές φορές, φθάσαμε όμως τώρα πια σε έναν σταθμό κάπως γοτθικό, κρύο και γκρίζο, από δω και πέρα δεν μπορούμε να ταξιδεύουμε με χθεσινό εισιτήριο - πόσο μάλλον τζάμπα.
Μάλιστα το σημερινό εισιτήριο είναι πιο ακριβό - μας έπιασαν στον ύπνο και το ακρίβυναν.
Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν στέκομαι αμήχανος στον γκρίζο, ζοφερό σταθμό. Ούτε εισιτήριο έχω, αλλά κι αν είχα, ούτε που πάει το τραίνο γνωρίζω.
Είναι Χριστούγεννα περισυλλογής. Που δεν έχει να κάνει μόνο με την εγγενή μου μελαγχολία των γιορτών, ούτε με τη δυσπραγία πολλών απ’ τους φίλους, αλλά με μια αμηχανία που νιώθει κανείς όταν η οργή του είναι στέρφα - «αντιπαραγωγική» θα την έλεγαν τα κλισέ του συρμού.
Ούτε Παπαδιαμάντης παρηγορεί φέτος, ούτε ένα κεράκι το βράδυ αντί ο ηλεκτρικός γλόμπος, ούτε ο Μαρξ εις νεαράν ηλικία που με κοιτάζει απ’ τη φωτογραφία του όλο περιέργεια.
Ομως μη σας μελαγχολήσω κι εσάς -χρονιάρες μέρες για πιστούς κι άπιστους, φάρμακο η αγάπη- ας αφήσουμε ταις ειδούς του Μαρτίου για μετά τα Φώτα - πάντως για να θυμηθούμε τον Καβάφη, οι βάρβαροι έρχονταν δεν έρχονταν, ποτέ δεν ήταν λύση, έφευγαν.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες.
Με δυο πράγματα απλά, τα πιο πολύτιμα, υγεία και αγάπη!


email: stathis@enikos.gr

Χριστός ή κέρδος;

Tου Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τα Σατουρνάλια ήταν η μεγαλύτερη γιορτή των Ρωμαίων και κρατούσε εφτά ημέρες, 17-24 Δεκεμβρίου, και έκλεινε στις 25 του ίδιου μήνα, μέρα αφιερωμένη στον Ηλιο. Ο θεός Σατούρνος ήταν η ρωμαϊκή εκδοχή του θεού Κρόνου και αντιστοιχούσε στις γιορτές των Κρονίων. Ηταν η πιο σπουδαία ρωμαϊκή γιορτή και είχε καθολική συμμετοχή.
Πλούσιοι και φτωχοί, ελεύθεροι και σκλάβοι, γυναίκες και παιδιά έπαιρναν μέρος σε ένα ξεφάντωμα χωρίς περιορισμούς και κατέλυαν την τάξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι σκλάβοι γίνονταν αφέντες και οι αφέντες σκλάβοι. Κάθε λογοκρισία εξαφανιζόταν και η βλασφημία είτε προς τα θεία είτε προς τον αυτοκράτορα ήταν επιτρεπτή. Ανοιγαν οι φυλακές και οι κρατούμενοι έπαιρναν μέρος στις γιορτές, δικαστήρια και σχολεία έκλειναν, όλοι αντάλλαζαν δώρα μεταξύ τους και τα αφεντικά παρέθεταν στους σκλάβους τους πλουσιοπάροχα γεύματα.

Ολα αυτά γίνονταν ειρηνικά και υπήρχε πνεύμα αγάπης και αλληλεγγύης. Κάθε απαγόρευση είχε αρθεί και επιτρεπόταν ακόμη και ο τζόγος που ήταν αυστηρά απαγορευμένος. Αυτό κράτησε σε όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας.

Οπως όλοι γνωρίζουμε, στις 25 Δεκεμβρίου γεννιέται και ο Χριστός. Γιατί διάλεξε να γεννηθεί στη μεγαλύτερη ειδωλολατρική γιορτή, καταχείμωνο, και όχι μια ωραία ημέρα της άνοιξης, «όταν ο έρωτας έστηνε χορό με τον ξανθό Απρίλη»; Δυστυχώς ο Χριστός δεν διάλεξε τίποτα. Το ιερατείο επινόησε την ημερομηνία γέννησής του, τέσσερις αιώνες μετά (326 μ.Χ.) για να καταργήσει τα Σατουρνάλια.

Ο Χριστός γεννήθηκε χωρίς χαρτιά (δεν ήταν Ρωμαίος υπήκοος όπως ο Απόστολος Παύλος) και δεν ήταν αυτοκράτορας για να έχει πιστοποιητικό γέννησης, η γήινη του σχέση με την οικογένειά του ήταν προλεταριακή. Ο Ιωσήφ μαραγκός και η μάνα του νοικοκυρά. Τα ρούχα του ήταν τόσο ταπεινά, που αν πήγαινε στη Μητρόπολη, τη δικιά μας, τα Χριστούγεννα, με τους δεσποτάδες μέσα στα χρυσαφένια άμφιά τους, κοσμημένα με πολύτιμους λίθους, δεν θα τον άφηναν να μπει μέσα.

Στην ορθόδοξη υμνογραφία ο Χριστός παρουσιάζεται «σαν ξένος που δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του», δηλαδή μετανάστης, χωρίς χαρτιά, που αν τον πετύχαινε στον δρόμο η Χρυσή Αυγή θα τον μαχαίρωνε. Και με αυτήν τη μορφή ο Χριστός αναγνωρίζεται από τους φτωχούς, σαν δικός τους θεός, που διαφέρει από τον Χριστό του Ιερατείου, που μετέτρεψε τον Χριστιανισμό σε κρατική ιδεολογία και τα Χριστούγεννα σε γιορτή του καταναλωτισμού και της σπατάλης, χωρίς να κρατήσουν ίχνος από τον μυστικισμό τους.

Ακόμα και τα δημοτικά χριστουγεννιάτικα κάλαντα, ποιητικά αριστουργήματα της λαϊκής λατρείας, έχουν αντικατασταθεί από τα γλυκανάλατα τραγούδια των Χριστουγέννων MADE IN USA, που προωθούν την κατανάλωση στα πολυκαταστήματα. Και έτσι τα Χριστούγεννα γίνονται γιορτές θλίψης που είναι επικίνδυνες για την υγεία.

Ο πάντοτε έγκυρος Σπύρος Μανουσέλης, στην «Εφ. Συν.» (15-16 Δεκ. 2012), μας δίνει ένα επιστημονικό ραπόρτο για τη «Νόσο των Χριστουγέννων». Για τους πιο πολλούς ανθρώπους τα Χριστούγεννα είναι πηγή άγχους και πανικού. Πολλοί εισάγονται σε κάποια ψυχιατρική κλινική με διαταραχές που δεν είχαν εκδηλωθεί προηγούμενα.

Στις μέρες των εορτών παρατηρείται αύξηση των αυτοκτονιών κατά 100%. Αλλά δεν είναι μόνον οι ψυχικές αρρώστιες που εμφανίζονται σε αυτές τις καταναλωτικές γιορτές του καπιταλισμού. Είναι και οι σωματικές. Ενας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εισάγονται στα νοσοκομεία, ύστερα από σοβαρά καρδιαγγειακά επεισόδια.

Για τους σοβαρούς θεολόγους, σε όποια χριστιανική ομολογία και αν ανήκουν, τα Χριστούγεννα δεν είναι τα γενέθλια του Χριστού, που πρέπει να τα γιορτάσουμε με 2.012 κεράκια, αλλά υπενθύμιση του μυστηρίου της γέννησης της ζωής. Και αυτό ισχύει και για τον θεάνθρωπο, που γεννήθηκε όπως οι υπόλοιποι θνητοί και δεν κατέβηκε με άρμα από τον ουρανό. Και αυτή η γιορτή της ζωής μετατράπηκε σε γιορτή του καπιταλισμού, που πανηγυρίζει το κέρδος και την εκμετάλλευση.

Μήπως είναι καιρός να ξαναβρούμε το χαμένο νόημα των Χριστουγέννων και να είναι η μέρα για αυτούς που δεν έχουν πού «να γείρουν το κεφάλι τους»;

perkor29@gmail.com

Ό,τι λάμπει είναι σκατά(τρίγωνα κάλαντα….)

noumero11...

Αν υπάρχει κάτι πιο άθλιο και από την άθλια κυβέρνηση Σαμαρά , είναι τα πολυκαταστήματα. Αν υπάρχει κάτι αθλιότερο και από τα άθλια πολυκαταστήματα ,είναι τα στολισμένα λόγω των ημερών πολυκαταστήματα. Ευτυχώς ανήκουμε στη δύση και όχι στην βάρβαρη ανατολή οπότε και έχουμε την συγκίνηση να αντικρίζουμε από κοντά τον πολιτισμό των στολισμένων με λαμπερά σκουπίδια ,πολυκαταστημάτων .Ο δυτικός άνθρωπος τα Χριστούγεννα συγκεντρώνει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας ,άσχετα αν αποτελεί μόλις το 1/6 στον πλανήτη ,και επιβεβαιώνει την ηγεμονία του με το τρίπτυχο: χριστιανισμός-εκμετάλλευση-κατανάλωση, γιατί το τρίπτυχο:ψωμί-παιδεία- ελευθερία,τελείωσε με την έλευση των λευκών κολάρων.

Μικρές πολιτείες γεμάτες με ο,τι ποθεί ο καταναλωτής ,στηρίζονται σε τεράστιους τσιμεντένιους όγκους που επικοινωνούν μεταξύ τους με ηλεκτρικές σκάλες, εξυπηρετικές μόνο για τις αδηφάγες τσέπες των πολυεθνικών ,προσβλητικές για το περιβάλλον, δαιδαλώδης και συνωτισμένες ,φέρνουν στο νου σκηνές από το Metropolis του Fritz Lang .Όσο πιο πολλά τα γεμάτα με σακούλες χέρια ,τόσο περισσότερα τα αδειανά που περιφέρονται σαν φαντάσματα ψάχνοντας φαγητό και στεγή στις επίσης στολισμένες πλατείες, μακριά από τα φώτα της τηλεοπτικής δημοσιότητας. Ιδίως τις ήμερες των Χριστουγέννων, όλα τα γιορτινά σκηνικά υποκριτικών χαμογέλων που στήνονται στο εσωτερικό τους, είναι εξίσου εμετικά με το στολισμένο εξωτερικό τους. «Ζεστές» χριστουγεννιάτικες μελωδίες ακούγονται από τα μεγάφωνα τους  ,ζέχνοντας παλιανθρωπιά και αλλοτρίωση.

Εκεί μέσα ,εγκλωβισμένοι σε ένα αδιευκρίνιστο ­«εγώ» και γεμάτοι ανασφάλειες άνθρωποι,με μοναδικό ιδανικό την δύναμη του πορτοφολιού τους , συστεγασμένοι με ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο «αγάπης και αλληλοβοήθειας» θα ξεροσταλιάσουν σχεδόν ξέψυχοι μπροστά από μια βιτρίνα ,ψάχνοντας την λυτρωτική εκπτωτική καταναλωτική ευκαιρία ,ώστε να γευτούν και αυτοί την ποθητή ,γεμάτη  με  ψώνια ,φιλική στο περιβάλλον,σακούλα.Άλλοι ,θα κυνηγήσουν την ναρκισσιστική κοινωνική επιβεβαίωση μπροστά στην ταμειακή,την ταμειακή ,με τα αλλεπάλληλα και εκνευριστικά τικ τακ τικ τακ ,εκείνα τα τικ τακ που θυμίζουν ρομποτικές συναλλαγές μα καθόλου ανθρώπινες ,γεμάτοι πάθος για τα ξεχειλισμένα τους καρότσια και αυτοθαυμασμό για την επίσης ξεχειλισμένη από χρήμα ,πιστωτική τους κάρτα. Άλλοι ,θα αναδείξουν την τσαμπουκαλωσύνη τους εκεί κάτω στο απέραντο πάρκινγκ, πνίγοντας την υποτιθέμενη εκεχειρία με τον πολιτισμένο τους εαυτό για ένα εκατοστό γδαρμένου προφυλαχτήρα (ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;)αποτέλεσμα του «τρομακτικού» προβλήματος της εύρεσης χώρου στάθμευσης, γιατί, τι το χειρότερο από το να μην βρίσκεις μια θέση στάθμευσης στην όαση της κατασκευασμένης ευτυχίας;

Ο πολιορκημένος σκουπιδοτενεκές δεν είναι ορατός στην απολιόρκητη οικογενειακή ευτυχία γιατί απλά στέκεται κάτι εκατοντάδες βήματα μακριά από την διώροφη μεζονέτα, στολισμένη και αυτή λόγω των ήμερων (έφαγε η οικοδέσποινα μια εβδομάδα από την ζωή της ψάχνοντας τα κατάλληλα πλακάκια ,όμως την κακόγουστη χριστουγεννιάτικη  πλαστικούρα την βάζει πρώτη μούρη).Τόση αδιαφορία δεν αντέχονταν ούτε στις χρυσές περιόδους του «ελληνικού θαύματος». Τόση κατασκευασμένη συνείδηση ούτε ο Τσόμσκι δεν στοχάστηκε στο :«Κατασκευάζοντας την κοινωνική συνείδηση». Τέτοια ανεμελιά δεν θα μπορούσε να ενσαρκώσει ούτε η Ε. Μενεγάκη σε κάποιο από τα γνωστά της τηλεοπτικά καραγκιοζιλίκια.

Τα Χριστούγεννα είναι όμως ήδη εδώ, και η ζωή είναι ωραία με καλούς προσκεκλημένους σε κάποιο χρυσοσκατένιο ρεβεγιόν και χέσε το συγκεντρωμένο πλήθος στις πλατείες που καρδιοχτυπά για το πεθαμένο αύριο. Φυσικά και λόγω της ιερότητας των ημερών, όλο και κάποιες περισσευούμενες δεκάρες θα σώσουν προς στιγμήν τους αναξιοπαθούντες,όλο και ένα κομμάτι ψωμί θα περισσέψει από το χλιδάτο χλαπάκιασμα, όλο και κάποιο κροκοδειλένιο δάκρυ θα στάξει αντικρίζοντας το συνηθισμένο θέαμα με τα τουμπανιασμένα παιδάκια της Αφρικής στον δέκτη της τηλεόρασης ,καταστρέφοντας την πανάκριβη μάσκαρα .

«Κυρίες και κύριοι ας κάνουμε μια δωρεά για το ίδρυμα των κοριτσιών με τα σπίρτα .»

Πλαστικό δέντρο, πλαστικό φαγητό, πλαστικά στολίδια, πλαστική ζωή,πλαστικοί άνθρωποι.

Εντάξει λοιπόν, τρίγωνα κάλαντα μεσ’ τη γειτονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά.

To Δώρο του Θανάτου: Για τη φρενίτιδα της χριστουγεννιάτικης κατανάλωσης...

Clopy...

Έπεσα μέσω μια φίλης στο παρακάτω άρθρο του Monbiot για τη κουλτούρα της κατανάλωσης. Ίσως είναι πιο καλογραμμένο από άλλα, ίσως απλά λόγω κρίσης αυτή τη φορά να μου φάνηκε πιο σημαντικό, σε κάθε περίπτωση το μετέφρασα για όποιον ενδιαφέρεται και το παραθέτω χωρίς πολλά σχόλια, αφού στα περισσότερα συμφωνώ. Δεν είμαι ιδιαίτερα καλός στη μετάφραση, απλά προσπάθησα να διατηρήσω το νόημα οπότε οι αγγλομαθείς αν προτιμούν μπορούν να το διαβάσουν απευθείας εδώ
To Δώρο του Θανάτου
Του George Monbiot, δημοσιεύτηκε στη Guardian στις 11 Δεκέμβρη 2012
Δεν υπάρχει τίποτα που να χρειάζονται, τίποτα που να μην έχουν ήδη, τίποτα που ακόμη και να θέλουν. Οπότε τους αγοράζεις ένα ηλιακά κινούμενο φυτό, μια βούρτσα για τον αφαλό ή ένα σετ μίνι-γκολφ για την τουαλέτα. Φαίνονται διασκεδαστικά την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων, βαρετά τη δεύτερη, ντροπιαστικά από την τρίτη και μετά. Ως τη δωδέκατη μέρα έχουν μετατραπεί σε σκουπίδια. Για 30 δευτερόλεπτα αμφιλεγόμενης διασκέδασης, ή ένα ηδονιστικό ερέθισμα που διαρκεί όσο και μια δόση νικοτίνης, εγκρίνουμε τη χρήση υλικών των οποίων οι επιπτώσεις θα είναι ορατές για γενιές μετά.
Κάνοντας έρευνα για την ταινία της Η Ιστορία των Πραγμάτων, η Annie Leonard ανακάλυψε πως από τα υλικά που ρέουν μέσω της οικονομίας του καταναλωτισμού, μόνο 1% παραμένει σε χρήση έξι μήνες μετά την πώληση [1]. Ακόμα και τα αγαθά που θα περιμέναμε να διαρκέσουν περισσότερο, σύντομα καταδικάζονται σε αχρηστία είτε επειδή είναι προσχεδιασμένα να χάνουν τη χρήση τους (χαλάνε γρήγορα), είτε επειδή θεωρείται πως την έχασαν (βγαίνουν εκτός μόδας).
Αλλά πολλά από τα προϊόντα που αγοράζουμε, ειδικά για τα Χριστούγεννα, δε μπορούν να χάσουν τη χρήση τους, γιατί δεν είχαν καμία χρησιμότητα ποτέ. Ένα ηλεκτρονικό μπλουζάκι drum-machine, ένας κουμπαράς Darth Vader που μιλάει, μια θήκη για το iPhone σε σχήμα αυτιού, ένας ατομικός ψύκτης για κουτάκια μπύρας, μια οδοντόκρεμα με γεύση μπέικον, ένας σκύλος που χορεύει: Κανείς δεν περιμένει πως θα χρησιμοποιηθούν, ούτε ακόμα πως θα τα ξανακοιτάξουν μετά τη μέρα των Χριστουγέννων. Είναι σχεδιασμένα για να σου πουν ευχαριστώ, ίσως να προκαλέσουν και κάνα-δυο γέλια και μετά να πεταχτούν.
Η γελοιότητα των προϊόντων συγκρίνεται μόνο με το εύρος των επιπτώσεων. Σπάνια υλικά, πολύπλοκα ηλεκτρονικά, η ενέργεια που απαιτείται για την κατασκευή και τη μεταφορά τους, όλα παράγονται και συνδυάζονται σε ενώσεις μέγιστης ματαιότητας. Αν συμπεριλάβουμε τα ορυκτά καύσιμα των οποίων την εξόρυξη και χρήση αναθέτουμε σε άλλες χώρες, η κατασκευή και η κατανάλωση είναι υπεύθυνες για περισσότερη από τη μισή παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα [2]. Καταστρέφουμε τον πλανήτη για να φτιάξουμε ηλιακά θερμόμετρα μπάνιου και επιτραπέζιους παίκτες του γκολφ.
Άνθρωποι στο ανατολικό Κονγκό σφάζονται για να δημιουργηθούν αναβαθμίσεις για τα smartphone μας, όλο και μικρότερης χρησιμότητας [3]. Δάση υλοτομούνται για να κατασκευαστούν “προσωποποιημένες, σε σχήμα καρδιάς, ξύλινες επιφάνειες για τυριά”. Ποτάμια δηλητηριάζονται για να κατασκευαστούν ψάρια που μιλάνε. Αυτό είναι παθολογική κατανάλωση: μια παγκόσμια επιδημία συλλεκτικής τρέλας, που καθίσταται τόσο φυσιολογική από τη διαφήμιση και τα media, ώστε σπάνια προσέχουμε πως μας έχει συμβεί.
Το 2007 ο δημοσιογράφος Adam Welz κατέγραψε το θάνατο 13 ρινόκερων από λαθροκυνηγούς στη Νότια Αφρική. Φέτος, μέχρι στιγμής έχουν σκοτωθεί 585 [4]. Κανείς δεν είναι σίγουρος γιατί, αλλά μια απάντηση είναι πως πολύ πλούσιοι άνθρωποι στο Βιετνάμ προσθέτουν σκόνη από κέρατα ρινόκερου στο φαγητό τους ή το σνιφάρουν σαν κοκαΐνη ως επίδειξη του πλούτου τους. Είναι εφιαλτικό, αλλά δεν διαφέρει πολύ από ότι κάνουμε σχεδόν όλοι στα βιομηχανοποιημένα κράτη: καταστρέφουμε τον κόσμο μέσω μιας χωρίς νόημα κατανάλωσης.
Αυτή η καταναλωτική έκρηξη δε συνέβη τυχαία. Οι ζωές μας έχουν φτιαχτεί για να την ενθαρρύνουν. Παγκόσμιοι κανόνες εμπορίου αναγκάζουν χώρες να συμμετάσχουν στη γιορτή του σκουπιδιού. Κυβερνήσεις μειώνουν τους φόρους, απορυθμίζουν τις αγορές, αυξομειώνουν τα επιτόκια, όλα για να αυξήσουν την κατανάλωση. Αλλά σπάνια οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών σταματάνε να σκεφτούν “κατανάλωση τίνος πράγματος;”. Όταν όλα τα “θέλω” και τα “χρειάζομαι” έχουν πραγματοποιηθεί (από αυτούς που έχουν λεφτά για ξόδεμα), η ανάπτυξη εξαρτάται από τις πωλήσεις εντελώς άχρηστων πραγμάτων. Η επισημότητα του κράτους, η δύναμη και η μεγαλειότητά του, στην υπηρεσία της παράδοσης στην πόρτα μας του “Τέρι της Χελώνας που Βρίζει”.
Άντρες και γυναίκες αφιερώνουν τις ζωές τους στην κατασκευή και τη διαφήμιση τέτοιων σκουπιδιών, και κοροϊδεύουν την ιδέα του να ζεις χωρίς αυτά. “Πάντοτε πλέκω τα δώρα μου”, λέει μια γυναίκα σε ένα διαφημιστικό αλυσίδας ηλεκτρονικών. “Δεν θα πρεπε,” απαντά ο αφηγητής [5]. Η διαφήμιση για το τελευταίο τάμπλετ της Google, δείχνει έναν πατέρα κι ένα γιο να κατασκηνώνουν στο δάσος. Η ευχαρίστησή τους εξαρτάται από τα νέα features του Nexus 7 [6]. Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν, αλλά βρήκαμε ένα τρόπο να σας τα πουλήσουμε.
Η αύξηση της ανισότητας που συνοδεύει την έκρηξη καταναλωτισμού, διασφαλίζει πως στην ανερχόμενη οικονομική παλίρροια δεν θα επιπλέουν όλες οι βάρκες. Στις ΗΠΑ το 2010, το 1% του πληθυσμού είχε άνοδο των εισοδημάτων του κατά 93% [7]. Η χιλιοειπωμένη δικαιολογία, πως πρέπει να διαλύσουμε τον πλανήτη για να βοηθήσουμε τους φτωχούς, απλά δεν στέκει. Για μερικές δεκαετίες κατά τις οποίες γίνανε πλουσιότεροι αυτοί που είχαν ήδη περισσότερα από όσα μπορούσαν να ξοδέψουν, οι προοπτικές όλων των άλλων εξαφανίστηκαν.
Τόσο αποτελεσματικά έχουν οι κυβερνήσεις, τα media και οι διαφημιστές συνδέσει την κατανάλωση με την ευημερία και την ευτυχία, που το να λες τα παραπάνω σημαίνει το να βρίσκεσαι εκτεθειμένος στο χλευασμό και την κοροϊδία. Δείτε την εκπομπή Ηθικός Λαβύρινθος (Moral Maze) της προηγούμενης εβδομάδας, στην οποία το μεγαλύτερο μέρος του πάνελ μαζεύτηκε για να κοροϊδέψει την ιδέα της μικρότερης κατανάλωσης και να τη συνδέσει με τον ολοκληρωτισμό [8]. Όταν ο κόσμος τρελαίνεται, αυτοί που αντιστέκονται αποκηρύσσονται ως παλαβοί.
Φτιάξτε τους μια τούρτα, γράψτε τους ένα ποίημα, δώστε τους ένα φιλί, πείτε τους ένα ανέκδοτο, αλλά σταματήστε να καταστρέφετε τον πλανήτη για να πείτε σε κάποιον πως νοιάζεστε. Τελικά αποδεικνύετε το αντίθετο.
1. http://www.storyofstuff.org/movies-all/story-of-stuff/
2. It’s 57%. See http://www.monbiot.com/2010/05/05/carbon-graveyard/
3. See the film Blood in the Mobile. http://bloodinthemobile.org/
4. http://e360.yale.edu/feature/the_dirty_war_against_africas_remaining_rhinos/2595/
5. http://www.youtube.com/watch?v=i7VE2wlDkr8&list=UU25QbTq58EYBGf2_PDTqzFQ&index=9
6. http://www.ubergizmo.com/2012/07/commercial-for-googles-nexus-7-tablet-revealed/
7. Emmanuel Saez, 2nd March 2012. Striking it Richer: the Evolution of Top Incomes in the United States (Updated with 2009 and 2010 estimates). http://elsa.berkeley.edu/~saez/saez-UStopincomes-2010.pdf
8. http://www.bbc.co.uk/programmes/b01p424r

Ανάσες...

Rubies and Clouds...

Σε χώρο και χρόνο τελματωμένο στην ήττα και στη μιζέρια, αποζητάω ανάσες.

Ανάσα 1^η - Τρίγωνα-Κάλαντα Μεσημέρι στο τραίνο. Κόσμος και κοσμάκης διαφόρων διαθέσεων και χρωμάτων, αλλά κυρίως αλλού. Ο καθένας λικνίζει το δικό του αλλού στο ντούκου-ντούκου, ντούκου-ντούκου του ηλεκτρικού. Σε σταθμό του κέντρου, οι πόρτες ανοίγουν για να κλείσουν στο βαγόνι τρία παιδιά. Τσιγγανάκια με ακορντεόν. Δύο αγόρια, λιγότερο από δέκα κι ένα μικρότερο κορίτσι με μαλλί τόπους-τόπους ξεβαμμένο απ’ τ  οξυζενέ αλλά μ’ ένα χαμόγελο που λογίζεται κι εξωγήινο.
Παίζουν τα τρίγωνα-κάλαντα. Κι είναι εξαιρετικοί μουσικοί. Κοιταζόμαστε οι επιβάτες και χαμογελάμε με ύφος «μπα, είσαι κι εσύ εδώ; Μπα, σ’ αρέσει κι εσένα το τραγούδι των αγγέλων με τ’ ακορντεόν;» Κι από επιβάτες γινόμαστε για λίγο συνταξιδιώτες.

Ανάσα 2^η - Ο Μήουλος Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί πόνημα της οκτάχρονης φίλης των παιδιών, της Λ. Για λόγους αυθεντικότητας, έχω σεβαστεί την ορθογραφία της νεαρής συγγραφέως.
«Έχω  έναν  γάτο  που  τον  λένε  Τρίστανο. Τον  πείραμε  από  ένα  ωδείο. Είναι  10  μηνόν  και  ζιγίζει   5  κιλά. Εχει  φουντοτό  τρίχομα  με  γκρίζες  ραβδόσεις  στο  κεφάλι  στη  ράχη  στα  αυτιά  του  στην  ουρά  του και  στα τέσσερα  πατούσια του. Το  αγαπημένο  του  φαγητό  είναι  η  γατοκροκέτες  που  σινοδέυουν  το  κανονικό  φαγητό  του. Δηλαδή  κάτι  σαν  επιδόρπιο. Τον  πείραμε  επειδή  το  ωδίο  οπού  τον  πείραμε  είναι  σε  κεντρικό  δρόμο  και  μπορούσε  να  τον  πατίσει  κανά  αυτοκίνιτο. Ή  θα  μπορούσε  να  φάει  καμιά  φόλα. Το  αγαπημένο  παιχνίδι  του  Τρίστανου  είναι  ένα  ψεύτικο  ποντίκι  που  έχει  έντονα  χρόματα  και  μιά  ροζ  ουρά  που  στην  άκρη  της  έχει  ένα  ασιμί  κουδουνάκι. Το   όνομα  του  το  πήρε  από  τον  διάσιμο  τραγουδιστή  Τριστάνο  και  από  την  διάσιμη  συναυλία  του  Τριστάνου  την  συναυλία  του  Τριστάνου  και  της  Ιζόλδης. Οι  ιδιοκτήτες  του  ΤΡΙΣΤΑΝΟΥ  είναι  τέσσερις. Τα  ονόματα  τους  είναι  «Σ.  μαμά, Α.  μπαμπάς, Δ. μεγάλη  αδερφη, Λ. μεσέα  αδερφή  και  μην  ξεχνάτε  τον  μέγα  μήουλο  η  αλλιώς  ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ, μικρότερος  αδελφός. Όλλοι  μαζί.»

Ανάσα 3η - Πάλη
Ο Τζάστιν παλεύει με τον Τζάρετ. Ο Τζάρετ είναι αντίπαλος από το άλλο σχολείο. Ο Τζάρετ είναι επίσης, τετραπληγικός. Δεν μπορεί να παλέψει. Όχι όπως οι άλλοι. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να θέλει πάρα πολύ να συμμετάσχει στον αγώνα. Στον κόσμο της λογικής δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει τη νίκη. Εκτός κι αν αντίπαλος του είναι ένας αθλητής  μ΄ ευγενική καρδιά σαν τον Τζάστιν, που θα χαρίσει τη δύναμή του στον Τζάρετ.  Τα παιδιά αυτά είναι 12 χρονών και όπως και να το δεις, βρήκαν έναν τρόπο, να κερδίσουν κι οι δύο.  

Aνάσα 4η - Επαγγελματίες

Απαντάω απότομα στη μητέρα μου, τη δέκατη ή δωδέκατη φορά που επαναλαμβάνει την ίδια ερώτηση (πόσο του μηνός έχουμε σήμερα;) κι ο μικρός μου γιος παρατηρεί:
-          Καταλαβαίνω πως έχεις χάσει την υπομονή σου, αλλά δεν φέρνονται έτσι οι επαγγελματίες.
-          Ποιοι επαγγελματίες;
-          Της αγάπης.

Η απουσία του δέντρου...

απο torafeio...

Για φέτος, στη δουλειά, αποφασίσαμε να μη στολίσουμε δέντρο. Έτσι κι αλλιώς διάθεση δεν υπήρχε από κανέναν. Όμως ακόμα κι αυτό έπρεπε κάπως να αποτυπωθεί. Θέλαμε έστω μ’ αυτόν τον τρόπο να στείλουμε ένα μήνυμα. Σκεφτήκαμε λοιπόν το εξής:

Βρήκαμε ένα γκρίζο χαρτί, δεδομένης της διάθεσης και παράλληλα να συμβολίζει πως όλα -εργασιακά, οικονομικά, θεσμικά κ.λ.π.- έχουν περιέλθει σε μια γκρίζα ζώνη, μια ζώνη πλήρους αβεβαιότητας. Το κείμενο, που διανθίστηκε με σχετικές φωτογραφίες, γράφει:

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Ειδική Οικονομική Ζώνη

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ειδοποιούμε όλο τον κόσμο ότι τα φετινά Χριστούγεννα δεν θα υπάρξει δέντρο. Λόγω της αναπτυξιακής πολιτικής του 3ου Μνημονίου ο χώρος έχει μετατραπεί σε Ε.Ο.Ζ. Έτσι το δέντρο έπρεπε να φύγει γιατί ενοχλούσε. Το παρέλαβε ο ΣΚΑΪ, γνωστός για τις οικολογικές του ανησυχίες, το οποίο και μεταφύτευσε στις γαλέρες του Αλαφούζου. Όμως ενοχλούσαν και οι βοσκοί, των οποίων η σύμβαση έληξε κι έτσι αποχώρησαν με την ευγενική συνοδεία των ΜΑΤ. Οι Μάγοι κρίθηκαν αναξιόπιστοι κι ως εκ τούτου εκδιώχθηκαν ως τεμπέληδες και κοστοβόροι.

Η Φάτνη γκρεμίστηκε διότι δεν διακιολογούσε τα τετραγωνικά. Στην θέση της θα αναγερθεί MALL. Ο Ιωσήφ και η Μαρία πήραν το Βρέφος κι έφυγαν. Στην έξοδο τα δώρα κατασχέθηκαν διότι το Βρέφος αποτελεί τεκμήριο. Επιπλέον θεωρήθηκε ότι υπηρετούσαν ένα κλειστό επάγγελμα το οποίο πρέπει να ανοίξει.

Νέος Θεος το χρήμα -υπό μορφή χρέους-, η ανάπτυξη και τέλος μοντέρνες φάτνες οι τράπεζες που θα στεγάζουν τα σύγχρονα δώρα, τις ανακεφαλαιοποιήσεις.

Η απαγοήτευση του κόσμου διάχυτη. Προδομένοι, μουδιασμένοι, μην ελπίζοντας σε κανέναν και σε τίποτα, παραιτημένοι από όποια έννοια δικαιοσύνης κοιτάζουμε τα ωραία ερείπια.

Στο σημείο αυτό ανοίγουμε την “ΔΙΑΘΗΚΗ” του Παππού(Μιχάλη Κατσαρού) και διαβάζουμε:

Η ΔΙΑΘΗΚΗ(απόσπασμα)

…Αντισταθείτε

σ’ αυτό που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες

ατέλειωτες τις παρελάσεις…

…Αντισταθείτε

πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες

σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες, τις ευχές, στις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους

ως και σ΄εμένα- σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε…

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία.

το ραφτάκι

Η γενιά ...με τα σπίρτα!

Ελληνοφρένεια (ον δε νετ) ...
Κυριάκος Αργυρόπουλος

Τα Χριστούγεννα είναι παράξενα. Δεν με ενοχλεί ο στρουμπουλός Coca-Cola Άγιος, ούτε το βόρειο-ευρωπαϊκής, παγανιστικής προέλευσης Έλατο και θεωρώ γραφικούς όσους στολίζουν καραβάκι. Δεν με ενοχλεί η γαλλοθρεμμένη γαλοπούλα που αγοράσαμε χθες, δε με ενοχλούν τα Sant-aσματα που κατακλύζουν τα ραδιόφωνα αυτές τις ημέρες. Δεν με ενοχλεί η media-κη απαίτηση για χιόνι, αλλά αυτό που με τσακίζει είναι ότι το "πνεύμα" τους, έστω και μεταμφιεσμένο, διαχύθηκε σε όλο το έτος και καθόρισε τις ζωές μας.

Αναφέρομαι στις ζωές των ανθρώπων που μεγάλωσαν χωρίς, κάποιος να τους προειδοποιήσει έστω, ότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως κομπάρσοι, ως παράπλευρες απώλειες και ότι μπορεί να υποχρεωθούν στο γιορτινό τραπέζι να παίξουν το ρόλο του κοριτσιού με τα σπίρτα.

Αντιστάθηκα και δεν μπήκα στη διαδικασία να ανατρέξω στις λεπτομέρειες της συγκινητικής "Χριστουγεννιάτικης" ιστορίας. Θυμάμαι όμως, ένα κόκκινο ζεστό δωμάτιο, ένα στρωμένο τραπέζι και έξω στην παγωνιά ένα πολύ όμορφο ξανθό κοριτσάκι να παραμένει ακίνητα γερμένο στην πόρτα του σπιτιού. Αν και το παραμύθι ήταν σαφέστατο, το κοριτσάκι πεθαίνει, αν και ο δάσκαλος είχε διαβεβαιώσει για το μοιραίο, είχα αρνηθεί πεισματικά να το πιστέψω και πολλά χρόνια πριν το Βούρο, είχα αποφασίσει ένα διαφορετικό φινάλε.

Παραμυθιάστηκα!

Αυτό ίσως να μην ήταν κακό εάν δεν συνέχιζα να το κάνω και στην υπόλοιπη πορεία της ζωής μου και μαζί με μένα, τουλάχιστον δύο ολόκληρες γενιές. Αναφέρομαι όμως, κυρίως στη γενιά που μεγάλωσε στην Ελλάδα του πρώιμου ΠΑΣΟΚ, που βίωσε ως στιγμιαία θλίψη τις ουρές των Σοβιετικών έξω από το πρώτο Μοσχοβίτικο Mac Donald, ένιωσε ως παρένθεση την τριετία Μητσοτάκη, θεωρούσε δεδομένες τις καλοκαιρινές διακοπές και την έμμισθη εργασία, πρόλαβε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, εντυπωσιάστηκε με τα βεγγαλικά στα εγκαίνια του ...μακέτου. Αναφέρομαι στη γενιά που δέχθηκε δώρα και έδωσε χαρά στον παππού και πίστεψε σε μία σειρά μύθους: ότι η λογοκρισία για παράδειγμα τελείωσε με την ΥΕΝΕΔ, πίστεψε στη σύγκλιση, ότι οι κυβερνήσεις εκλέγονται, στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην "αέναη" ανάπτυξη, στα Χριστούγεννα!

Στη γενιά που γαλουχήθηκε από το "πνεύμα" τους, γέμισε ψευδαισθήσεις και τώρα επιστρέφει στο πατρικό με σκυμμένο κεφάλι, κρύβει τα πτυχία της, βιώνει τους μαυραγορίτες, σπάει μπροστά στο άδειο βλέμμα του ηλικιωμένου που δεν του επέτρεψαν να πληρώσει το χαράτσι σε δόσεις. Στη γενιά που παρακολουθεί αμήχανη ένα τεράστιο σφουγγάρι να σβήνει τη ζωή της, συνειδητοποιεί το ρόλο της στην ιστορία, δεν βρίσκει θέση στο τραπέζι και ψάχνει το τελευταίο της σπίρτο.


ΥΓ. Σκέφτηκες ποτέ ότι το "θέμα" με τη χάρη στην "τυχερή" γαλοπούλα έχει παίξει περισσότερο στην ελληνική τηλεόραση από την απεργία στη Χαλυβουργία;

Μια Ευχή για τα Χριστούγεννα...

Η Αυγή online...

Του Σπύρου Τζόκα
«Μια φωτογραφία μου παλιά κοιτάς... δεν της μοιάζω πια... γι’ αυτό δεν μ’ αγαπάς... » σιγομουρμουρίζει στο ραδιόφωνο η Χαρούλα... προπαραμονή Χριστουγέννων... σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα... με λαμπιόνια και στολίσματα. Με χαρούμενες φωνές παιδιών που περιμένουν τα δώρα τους. Αταίριαστο τραγούδι... αταίριαστο παιχνίδι. Ποιος παραγωγός το σκέφτηκε τέτοιες μέρες; Μέρες αγάπης. Ίσως κάποιος συνταξιούχος απελπισμένος... από τις πολλές περικοπές της σύνταξής του.
«Δεν της μοιάζω πια... γι’ αυτό δεν μ’ αγαπάς...». Έτσι και αλλιώς αυτό συμβαίνει, όταν δεν συμβιβαζόμαστε με τον χρόνο... μια βαθιά απώθηση για τη φθορά του σώματος... για την απώλεια της νεότητας. Η απώθηση αυτή... ή διαφορετικά... η άρνηση της ανθρώπινης κατάστασης, προκαλεί δυσφορία, πόνο και φόβο. Κάποιες φορές δεν είναι απλός φόβος... είναι αηδία... ακόμα χειρότερο και από τον τρόμο.
«Μια φωτογραφία μου παλιά κοιτάς». Πόσα Χριστούγεννα από τότε... Πόσες ωραίες και ευτυχισμένες στιγμές. Ο αμείλικτος χρόνος... και η σκληρότητα.. Η βίωση της υπεροψίας του θεωρούμενου άφθαρτου απέναντι στη φθορά. «Ναι, εγώ είμαι στη φωτογραφία... μη γελάς... ήμουν και εγώ παιδί... ήμουν και εγώ νέος... ναι ναι και η κυρία Ελένη... αυτή είναι!!! Κοροϊδεύεις ε;».
Και τώρα αυτά τα Χριστούγεννα... τα δύσκολα Χριστούγεννα... τώρα που όλα μοιάζουν φθαρμένα... και η φωτογραφία της πατρίδας μας είναι φθαρμένη... παλιά... διαφορετική... γερασμένη... και δεν μοιάζει της Ελλάδας μας που αγαπήσαμε. Η απώλεια της νεότητας... ...η απώλεια της σφριγηλότητας... η παρακμή... το τέλος;
«Δεν της μοιάζω πια... γι’ αυτό δεν μ’ αγαπάς...». Μην συμβεί αυτό... Να μ’ αγαπάς. Δεν είμαι η εξαίρεση, που πρέπει να εξοβελιστεί... δεν είμαι η ανωμαλία που πρέπει να εξαλειφθεί... Δεν είμαι το ανώμαλο σώμα που πρέπει να φύγει από τη μέση για να μη μολύνει και τα υπόλοιπα.
Ναι, δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός... μ’ αυτή τη λέξη με χαρακτηρίζουν... «ανωμαλία»... πρώτα ο Σάμιουελ Χάντινγκτον... και ύστερα εδώ και δυο χρόνια τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο στο χρέος ή στο δημοσιονομικό έλλειμμα. Πρόφαση είναι αυτό... Αφορά τον πολιτισμό, στην υπόστασή του λαού. Πεισμένοι από την προπαγάνδα, πολλοί Γερμανοί, και όχι μόνον, θεωρούν εμένα και τον λαό μου, ως τον νέο, μετά τους Εβραίους, καταραμένο λαό. Τον αποδιοπομπαίο τράγο της σύγχρονης ιστορίας. Όλα επάνω του είναι ανώμαλα. Στο κλίμα αυτό συνέβαλαν και δικοί μας, η κυβέρνηση Παπανδρέου, που υπερθεμάτισε στην κατασπίλωση του τόπου. Γεμίσαμε όλοι ενοχές.
Ακόμα ζω και αναπνέω. Κάποτε ήσουν περήφανος για μένα... μην με εγκαταλείπεις τώρα... τώρα που σε χρειάζομαι. Είμαι ότι αγάπησες... αυτό είμαι... αυτό που πίστεψες... τίποτα δεν άλλαξε.. μόνο το περίβλημα. Και συ μου ‘λεγες ότι το περίβλημα δεν σ’ ενδιαφέρει. Το ‘ξέχασες; Τότε στις απίστευτες εξομολογήσεις... στις υποσχέσεις για αιώνια αγάπη... Τότε... ναι... τότε που τράβηξα τη φωτογραφία.
Μην παρασυρθούμε... μην μείνουμε στο περίβλημα... στην επιφάνεια. Τη φλόγα που καίει στο εσωτερικό να δούμε. Σ’ αυτό που αγαπήσαμε να επιμείνουμε... στην ωραία μας πατρίδα... στους ωραίους μας ανθρώπους. «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!». Τον θυμάστε τον Έρνεστ Χεμινγουαίη... αυτός το είπε... .σε μια δραματική ανταπόκρισή του, ως ανταποκριτής τότε στη Σμύρνη... για τις συμφορές του μικρασιατικού ελληνισμού. Τι θα έλεγε σήμερα αν ζούσε; Για τις συμφορές του ελληνισμού;
Να επιμείνουμε στα αληθινά χαμόγελα των Χριστουγέννων.
Και να θυμάστε ότι η καλύτερη εξυπηρέτηση που μπορούμε να προσφέρουμε στον πόνο, τη μιζέρια, την κατάθλιψη είναι να επιτρέψουμε να μας αγγίξουν.
Μια ωραία ευχή για τις μέρες μας είναι: Να μην επιτρέψουμε.
Καλά Χριστούγεννα και... και καλή χρονιά.