«Αριστερός Νεοφιλελευθερισμός» ή Δεξιός Κομμουνισμός;

Μωρίας Εγκώμιον...

Σε άρθρο του κ. Δ. Δαβέττα, «Αριστερός νεοφιλελευθερισμός;»-το ερωτηματικό είναι ρητορικό- στον «Ελεύθερο Τύπο», (24/4/2014), ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, επιχειρεί μια νεοφιλελεύθερη ανάγνωση της ιστορίας.

Με μια σειρά από επιχειρήματα που ξεκινούν από τον Ολάντ, περνούν από τον Λέον Μπλούμ και καταλήγουν στον ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύεται η νομοτέλεια που διέπει το ιστορικό γίγνεσθαι και η οποία οδηγεί στον θρίαμβο του νεοφιλελευθερισμού. Γι αυτό και στο τέλος του άρθρου, απευθύνονται παραινέσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τους έλληνες εν γένει, ώστε να καταλάβουν-δηλαδή να αποδεχθούν- τη νέα πραγματικότητα, τη νομοτέλεια της νεοφιλελεύθερης στροφής.

Ο κ. Δαββέτας εξαγάγει το συμπέρασμά του αναλύοντας την περίπτωση Ολάντ, ο οποίος, προεκλογικά, μαζί με την «παρέα του» και στην υπηρεσία των «αριστερόστροφων ιδεών» τους, υποσχέθηκε ανάπτυξη, έτσι ώστε «χρησιμοποίησε την κενσιανή λογική του «θα δώσω, θα δώσω» για κατανάλωση». ‘Όμως, επειδή «Ο αριστερός λόγος δεν εναρμονίστηκε με την παγκοσμιοποίηση, τις αγορές, τα χρηματοπιστωτικά κέντρα….», ο Ολάντ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την «αριστερόστροφη λογική», διορίζοντας ως πρωθυπουργό τον Manuel Valls, τον Σαρκοζί της αριστεράς. Έτσι, ο Ολάντ, αφενός εγκατέλειψε την «αριστερόστροφη λογική», ενώ αφετέρου, στράφηκε φιλικά προς τον καπιταλισμό των αγορών. Γιατί… «οι αγορές δεν αστειεύονται».

Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ...

του Μωυση Λιτση...

Ήρθε λοιπόν και ο καιρός της Γαλλίας για όσους είχαν αυταπάτες ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη και την ΕΕ θα περιοριζόταν εντός των τειχών του «ανεπρόκοπου» νότου.

 Η Γαλλία του Ολάντ η οποία υποτίθεται θα έκανε τη… διαφορά και θα προωθούσε ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής με στόχο την ανάπτυξη στην Ευρώπη, είναι η πρώτη χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που ακολουθεί μέτρα τύπου… Ελλάδας. Ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ, θεωρούμενος εκ των βασικών εκπροσώπων της δεξιάς πτέρυγας στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα-το 2009 είχε ζητήσει να αφαιρεθεί η λέξη «σοσιαλιστικό» από το όνομα-ο οποίος ανέλαβε τα ηνία μετά την πρόσφατη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές του σοσιαλιστικού κόμματος και την ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, ανακοίνωσε προ ημερών σειρά μέτρων που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα οι Ευρωπαίοι δανειστές επέβαλλαν στη χώρα μας και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

 Όπως και στον ευρωπαϊκό νότο το επιχείρημα για τη λήψη δραστικών μέτρων λιτότητας που πλήττουν την πλειονότητα του γαλλικού λαού, είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερμανίας-βασικού ανταγωνιστή των γαλλικών επιχειρήσεων στην ΕΕ-και η αύξηση του κόστους δανεισμού, καθώς οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης είχαν αρχίσει το έργο τους πριν την εκλογή Ολάντ τον Μάϊο του 2012

(http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html?view=magazine)

 

Η 18η Μπρυμαίρ του Ολλανδού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στο δεύτερο γύρο των γαλλικών δημοτικών εκλογών επιβεβαιώθηκε η πανωλεθρία της κυβερνητικής Αριστεράς, σε συνεργασία με το Κ.Κ., και η κατίσχυση της Δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Η Αριστερά υπό όλες τις αποχρώσεις απώλεσε 160 δήμους σε πόλεις με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων, διατήρησε 349, η Δεξιά κατίσχυσε σε 572. Η ακροδεξιά αποκόμισε 11.
Ωστόσο, η άνοδός της φαίνεται καθαρότερα στις ψήφους της, που αυξήθηκαν κατά 7,5 εκατοστιαίες μονάδες, παρά στον αριθμό των δημάρχων που εξέλεξε. Σε αρκετές πόλεις έφθασε μέχρι 40% των ψήφων, χωρίς όμως να μπορεί να εκλέξει δήμαρχο.
Για τις συνεργαζόμενες σοσιαλιστική και κομμουνιστική Αριστερά, το εκλογικό αποτέλεσμα προκάλεσε σοκ. Χάθηκαν ιστορικά προπύργια της Αριστεράς: Τουλούζ, Λιμόζ, Μπελφόρ, Σαμπερί, Νεβέρ. Κρατήθηκαν το Παρίσι, η Λίλη, η Λιόν, με μειωμένα πάντως ποσοστά. Το εφιαλτικότερο: μέγα μέρος των παραδοσιακά «κόκκινων» εργατικών προαστίων πέρασαν στη Δεξιά, όπως οι περιοχές των Παρισιού, Λίλης, Λιόν, Μασσαλίας.
Οσον αφορά την Αριστερά της Αριστεράς υπό τον Μελανσόν, είχε μία μόνον επιτυχία στην Γκρενόμπλ, αλλά σε συνεργασία με οικολόγους και ανέντακτους.
Καθοριστική ήταν η αποχή: μεταξύ των δύο γύρων αυξήθηκε σε 36,3%, παρά τις εκκλήσεις των αριστερών κομμάτων για προσέλευση στις κάλπες, δεδομένου ότι οι αποχείς ήσαν κυρίως ψηφοφόροι τους. Οπου η αποχή αυξήθηκε, ανέβηκαν τα ποσοστά της Δεξιάς και της ακροδεξιάς. Κλειδί για τη γαλλική τραγωδία παραμένει το μερίδιο και το νόημα της αποχής. Οπωσδήποτε εκφράζει βαθιά και οριστική απογοήτευση από την κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, αφού δεν έχει τηρήσει καμία από τις επαγγελίες και δεσμεύσεις με τις οποίες είχε αποσπάσει εμπιστοσύνη προ διετίας. Αντί να βελτιώνει τη θέση των μισθωτών, παραχωρεί αύξουσες εισφοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις στην εργοδοσία, ενώ παράλληλα η ανεργία και η φτώχεια δεν παύουν να επεκτείνονται.

Το αληθινό σκάνδαλο στη Γαλλία...

του Πωλ Κρουγκμαν, Το Βήμα, The New York Times...

Δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στον Φρανσουά Ολάντ, τον πρόεδρο της
Γαλλίας, ιδίως από τότε που έγινε σαφές ότι δεν είχε σκοπό να τα βάλει
με την καταστροφική, προσανατολισμένη στη λιτότητα πολιτική ορθοδοξία.
Αλλά τώρα έκανε κάτι πραγματικά σκανδαλώδες.

Και φυσικά δεν αναφέρομαι
στη φημολογούμενη σχέση του με μία ηθοποιό, που, αν είναι αλήθεια ούτε
έκπληξη προκαλεί (μιλάμε για τη Γαλλία, έτσι; ) ούτε και ενοχλεί. Όχι,
αυτό που προκαλεί είναι η υιοθέτηση απαξιωμένων δεξιών οικονομικών
δογμάτων.

Είναι μία υπενθύμιση ότι τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης δεν
οφείλονται αποκλειστικά στις κακές ιδέες της Δεξιάς. Σύμφωνοι, ανάλγητοι
και άστοχοι συντηρητικοί κατευθύνουν τις πολιτικές επιλογές, αλλά
διευκολύνονται από άνευρους, «θολωμένους» πολιτικούς της μετριοπαθούς
Αριστεράς.

Μια χώρα στα όρια...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Οσοι επισκέπτονται ξένο τόπο έχουν πάντοτε έναν ζεστό λόγο να πουν. Το επιβάλλουν οι καλοί τρόποι. Αν δε είναι επίσημοι επισκέπτες, προσφεύγουν στο ευγενικότερο τμήμα του λεξιλογίου τους· τους υποχρεώνει η διπλωματική εθιμοτυπία και η επιθυμία εξυπηρέτησης των εθνικών τους συμφερόντων. Γιατί –θα ’πρεπε να το ξέρουμε πια– και οι καλύτεροι σύμμαχοι και εταίροι έχουν συμφέροντα και τα προωθούν.
Και ουδόλως επηρεάζονται από το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά, μονίμως στον αστερισμό ενός εξωιστορικού ιδεαλισμού, παραμένει προσκολλημένη στη ρητορική των «εθνικών δικαίων», με την αστήρικτη πεποίθηση ότι θα γίνουν αμέσως κατανοητά και θα βρουν θερμότατους υπερασπιστές. Πότε έγινε κάτι τέτοιο, ιδεωδώς ανιδιοτελές όσο το σχηματίζει η αγαθή ή ανιστόρητη φαντασία μας, ώστε να πιθανολογείται η επανάληψή του;

Για τον καλό λόγο του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας ήταν σίγουρη η Ελλάδα. Αλλωστε, ούτε καν η κ. Μέρκελ δεν είχε φεισθεί επαίνων για τις θυσίες του ελληνικού λαού. Δήλωσε λοιπόν ο κ. Ολάντ πως «η Ελλάδα βρίσκεται στα όριά της». Συνέπλευσε έτσι με τον δικό μας Πρόεδρο, που επανέλαβε ό,τι τού επιτρέπει να πει η αδύναμη και αμήχανη θέση του· πως «οι Ελληνες δεν αντέχουν άλλο».
Σωστά μίλησαν και οι δύο, έστω κι αν οι διαπιστώσεις αυτού του είδους μάλλον σαν αλάτι σε πληγή δουλεύουν παρά καταπραϋντικά, διότι συνήθως μένουν πολιτικά αμετάφραστες. Ναι. Η χώρα έχει φτάσει στα όριά της, ο καθένας στη μοναξιά της βιοποριστικής του αγωνίας και πολλοί μαζί οργανωμένοι σε σωματεία, όσο και όπως υπάρχουν ακόμα. Ιδού πάντως ένα από τα αναποδογυρίσματα της Ιστορίας: Η κρίση οδήγησε κι εκείνους που βδελύσσονταν τα συνδικάτα, να αναζητούν σε αυτά κάποια προστασία, τώρα που η κυβέρνηση ορέγεται να «μεταρρυθμίσει διαρθρωτικώς» και τον συνδικαλισμό, η δε κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων παραδίδει τον καθέναν έρμαιο στις εργοδοτικές διαθέσεις. Και ναι, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, εξαιρουμένων φυσικά των μονίμως ευνοημένων, που όχι μόνο δεν προβληματίζονται από την κρίση αλλά την εκμεταλλεύονται σαν ευκαιρία πλουτισμού. Και έχει φτάσει στα όριά του ως προς τις περικοπές τόσο του μισθού και της σύνταξης όσο και των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών παροχών. Δεν αντέχει άλλο ν’ ακούει λόγια παρηγοριάς από τους δικούς του ή από τους επίσημους ξένους, γιατί ηχούν σαρκαστικά.
Δεν αντέχει άλλες διαβεβαιώσεις πως μπήκαμε στον σωστό δρόμο, όταν ο ίδιος ματώνει κάθε μέρα και περισσότερο. Δεν αντέχει άλλο να του υπόσχονται θεραπεία όσοι οδήγησαν στη σημερινή αρρώστια, και με τα ίδια φάρμακα που επιδείνωσαν τα συμπτώματα αντί να τα αμβλύνουν. Δεν αντέχει άλλο να τον αντιμετωπίζουν οι δικοί του ηγέτες όπως οι ξένοι επισκέπτες. Να του λένε δηλαδή πέντε εγκωμιαστικές λέξεις και άλλες τόσες παραμυθητικές κι ύστερα να γυρίζουν σελίδα. Σαν να μην τους αφορούν ούτε όσα είπαν ούτε όσοι τα άκουσαν.

Αυτές οι «καταραμένες» επενδύσεις...

Της Ζέζας Ζήκου, απο την Καθημερινη...

Στην Ελλάδα τα πάντα καταρρέουν. Επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία καλπάζει, δεν κινείται τίποτε – εκτός από το θρίλερ των επενδύσεων που πήρε διαστάσεις λόγω Ολάντ. Ο Γάλλος πρόεδρος μας διαβεβαίωσε ότι ήρθε για επενδύσεις στην Ελλάδα και όχι για να πουλήσει όπλα! «Ηρθα να κινητοποιήσω τις γαλλικές επιχειρήσεις να επενδύσουν στην Ελλάδα, συμφέρει και αυτούς και τη χώρα», δήλωσε. Ο κ. Ολάντ αναφέρθηκε σε τομείς που θα υπάρξει συνεργασία, όπως στη δημόσια διοίκηση, στην υγεία, στον τουρισμό, στο φορολογικό, στο κτηματολόγιο, στην ενέργεια, στο νερό, στους σιδηροδρόμους, και προανήγγειλε ότι οι γαλλικές επιχειρήσεις θα συμμετάσχουν με κάθε διαφάνεια σε όλους τους διαγωνισμούς για τις αποκρατικοποιήσεις!
Και με τους συνήθεις γαλλικούς λεκτικούς λεονταρισμούς, έσπευσε να παροτρύνει τον Αντώνη Σαμαρά στο επίμαχο θέμα της ΑΟΖ, λέγοντας «είμαι παρών» στο «τραπέζι της ενέργειας». «Τα κοιτάσματα πρέπει πρώτα να βρεθούν και στη συνέχεια να τύχουν εκμετάλλευσης, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας και το διεθνές δίκαιο. Αν η Γαλλία μπορέσει να συμμετάσχει στην εκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων, θα το πράξει», είπε ο Γάλλος πρόεδρος.
Από τη φιλία που επιδιώκει με τη χώρα μας ο Φρανσουά Ολάντ, φαίνεται να προσπαθεί να αλλάξει την ισορροπία των εξαρτήσεων της χώρας. Πράγματι φαίνεται να υπάρχει αξιόλογος ενεργειακός πλούτος στον ελλαδικό χώρο. Οι ενεργειακοί πόροι μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά κομμάτια της ελληνικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Προφανώς κάθε χώρα οφείλει να αναπτύσσει μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να διευρύνει τα γεωπολιτικά ερείσματά της. Ωστόσο, όταν προκληθεί ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία εις βάρος μας, θα προστρέξει η Γαλλία; Προφανώς ΟΧΙ.
Αρκούντως τολμηρή ήταν η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά σχετικά με την ΑΟΖ για την εκμετάλλευση των φυσικών κοιτασμάτων: «Είναι δικαίωμά μας να ανακηρύξουμε την ΑΟΖ, δικαίωμα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και θα το πράξουμε όταν πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Μαζί με την Κύπρο θα παίξουμε σημαντικό ρόλο στην προμήθεια υδρογονανθράκων στην Ευρώπη»· και πρόσθεσε ότι σε 15 ημέρες θα μεταβεί στην Τουρκία, συνοδευόμενος από πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου. Τρέμε, Ερντογάν...
Ο κεντρικός στόχος του Σαμαρά είναι η ανακήρυξη της ΑΟΖ και η χρησιμοποίησή της ως ατμομηχανής για την αποπληρωμή του χρέους και την ανάπτυξη. «Μόλις μπήκε η Κύπρος στην Ευρώπη, ανακήρυξε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Και σήμερα μοιράζει συμβόλαια έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων, έχει γίνει το επίκεντρο του επενδυτικού ενδιαφέροντος και σπεύδουν να την προσεγγίσουν πολύ ισχυρά κράτη». Και ερωτά: «Θα μπορούσαμε εμείς να προχωρήσουμε, αν απομονωνόμασταν από την Ευρώπη ή αν μας έβγαζαν από την Ευρώπη;». Ok...
Κατά τα λοιπά, αξίζει να υπενθυμίσω τον Τζόζεφ Στίγκλιτζ, που έχει υπηρετήσει τους σύγχρονους δεσμοφύλακες του χρέους, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οταν έλαβε το βραβείο Νομπέλ για την Οικονομία, είχε αποκαλύψει στον δημοσιογράφο Γκρεγκ Πάλαστ της βρετανικής εφημερίδας Observer το πώς γεμίζουν σήμερα οι σύγχρονες φυλακές του χρέους με ολόκληρους λαούς. «Αναλύουμε ξεχωριστά την οικονομία κάθε χρεωμένης χώρας», έλεγε τότε ο Στίγκλιτζ. «Και παραδίδουμε σε κάθε υπουργό ένα πανομοιότυπο πρόγραμμα που αποτελείται από τέσσερα στάδια».
Πρώτο στάδιο: οι ιδιωτικοποιήσεις. Ή, ακριβέστερα, το «λάδωμα». Γιατί οι ηγέτες αυτών των χωρών ξεπουλούσαν πρόθυμα τις δημόσιες υπηρεσίες των χωρών τους!
Δεύτερο στάδιο: η απελευθέρωση στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Θεωρητικά, η απελευθέρωση επιτρέπει την εισροή και την εκροή κεφαλαίων. Στην πράξη, όμως, τα κεφάλαια έφευγαν μόνο έξω. Εμπαιναν για κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και έφευγαν στον πρώτο κίνδυνο. Υστερα οι χώρες τα «καλόπιαναν» για να επιστρέψουν με αστρονομικά επιτόκια, που συνέτριβαν τις οικονομίες τους και τα δημόσια ταμεία τους.
Τρίτο στάδιο: η προσαρμογή στις αγοραίες τιμές. Ενας ευφημισμός για αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων, του νερού και του φυσικού αερίου. «Οι ταραχές που ακολουθούσαν ήταν μια επώδυνη φυσική συνέπεια», συνεχίζει ο Στίγκλιτζ.
Τέταρτο στάδιο: το «άνοιγμα» της οικονομίας. Ο Στίγκλιτζ το παραλληλίζει με τους πολέμους του οπίου. Οι ισχυρές χώρες υποχρέωναν τις ασθενέστερες να ανοίξουν τα σύνορά τους στα προϊόντα τους, ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τις δικές τους αγορές από τα προϊόντα των ασθενεστέρων.

Τα δίνουν όλα και με υποκλίσεις...

Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ...

Η απομόνωση της Ελλάδας από τους εταίρους της είναι πλέον φανερή. Σιγά - σιγά αποκαλύπτεται αυτό που γράφαμε εδώ και καιρό: ότι τα ευχολόγια και η επικοινωνιακή στήριξη προς την κυβέρνηση είναι μόνο η επιφάνεια, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών για να μην επηρεαστεί η γερμανική προεκλογική εκστρατεία. Στο παρασκήνιο και επί της ουσίας η γραμμή των δανειστών παραμένει σκληρή, άκαμπτη και συμπαγής.

Αυτό διαφάνηκε και στην επίσκεψη τού, κατά τα άλλα, «φίλου» της χώρας μας Φρανσουά Ολάντ. Η κυβέρνηση τον υποδέχθηκε μετά βαΐων και κλάδων ελπίζοντας ότι αυτός θα... τα βάλει με τη Μέρκελ. Όμως, η κυβέρνηση εισέπραξε μόνο ευχολόγια και αλληλεγγύη για τα δεινά του ελληνικού λαού, ενώ πίσω από τις κλειστές πόρτες ο Γάλλος πρόεδρος είπε στον Αντώνη Σαμαρά τα εξής:

1 Ό,τι αποφασίσουν συντεταγμένα το Eurogroup και η τρόικα πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα χωρίς καθυστερήσεις και αποκλίσεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, εάν η τρόικα επιμείνει σε άμεσες απολύσεις στο Δημόσιο, οι «αντιρρησίες» καλά θα κάνουν να καθίσουν φρόνιμα...

2 Η πολυπόθητη ανάπτυξη που θέλει να επιτύχει ο Αντώνης Σαμαράς με ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ» δεν πρόκειται να έρθει. Όπως μετέφερε ο Ολάντ, τα κονδύλια που θα διατεθούν για την ανάπτυξη πρέπει να είναι στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ, όπως συμφωνήθηκε στη Σύνοδο Κορυφής πριν από δύο εβδομάδες.
Να υπενθυμίσουμε ότι η Ελλάδα «πέτυχε» μείωση των κονδυλίων που δικαιούται κατά 30%, διότι ο υπολογισμός έγινε πάνω σε στοιχεία που έδειχναν ότι έχουμε ανάπτυξη! Σε εκείνη τη Σύνοδο ο Σαμαράς έχασε σε όλα τα επίπεδα διαπραγμάτευσης. Όχι επειδή δεν το πάλεψε, αλλά κυρίως επειδή ακόμη και ο «φίλος» Ολάντ κράτησε σιγή ιχθύος και δεν υποστήριξε τη χώρα μας σε αυτό το οφθαλμοφανές λάθος και την κατάφωρη αδικία.

Επιδερμικές
Η επίσκεψη, οι συμφωνίες και οι συζητήσεις του Γάλλου προέδρου ήταν εντελώς επιδερμικές. Επί της ουσίας ο Σαμαράς δεν απέσπασε αυτά που ήθελε, ούτε μπορεί να ελπίζει στον Ολάντ σε μελλοντικά αιτήματα. Κατάλαβε ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο έχει η Άνγκελα Μέρκελ.

Ο Γάλλος πρόεδρος έσπρωξε τα γαλλικά επιχειρηματικά συμφέροντα σε όλους τους τομείς, από όπλα μέχρι ιδιωτικοποιήσεις, τώρα που η Ελλάδα θα ξεπουλήσει (με τις απειλές της τρόικας) όσο - όσο. Η ατζέντα του ήταν όμοια με αυτήν της Μέρκελ, όπως και οι απαιτήσεις: να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και προνομιακή μεταχείριση οι γαλλικές εταιρείες την ώρα του πλιάτσικου.

Όλα αυτά δημιουργούν εύλογες απορίες για τη διαπραγματευτική ικανότητα της κυβέρνησης. Το ξεπούλημα δεν πρόκειται να το γλιτώσουμε. Γιατί λοιπόν δεν παίρνουμε – μεγάλα – ανταλλάγματα, όπως κάνουν οι άλλες χώρες; Υποδεχθήκαμε τον Γάλλο πρόεδρο σαν ήρωα, τη στιγμή που η κυβέρνηση ξέρει καλά ότι καμιά ουσιαστική συμμαχία δεν υπάρχει.

Σίγουρα ο Ολάντ βάλλεται κι αυτός από τους εταίρους επειδή δεν θα πετύχει φέτος τους στόχους του ελλείμματος και της ανάπτυξης. Δίνει τη δική του μάχη να μπλοκάρει μέτρα λιτότητας και δεν επρόκειτο να προτάξει τα... στήθη του για τα δικά μας ζητήματα. Έχει ήδη έρθει σε αντιπαράθεση με τη Γερμανίδα καγκελάριο σε μια σειρά από θέματα καθαρά γαλλικού ενδιαφέροντος και δεν θα έκανε συμμαχίες με «αμαρτωλές» χώρες, όπως η δική μας, ώστε να τεντωθεί κι άλλο το σχοινί με το Βερολίνο.

Όμως, η κυβέρνηση δίνει πλέον γην και ύδωρ για να αποσπάσει μόνο καλά λόγια. Από την άλλη πλευρά η ενιαία στάση των εταίρων μας αυτή τη στιγμή φθάνει στα όρια της σκληρότητας. Ας μην ξεχνάμε ότι η δόση του Φεβρουαρίου ύψους 2,8 δισεκατομμυρίων, που έπρεπε ήδη να έχει εκταμιευθεί, θα έρθει με μερικές εβδομάδες καθυστέρηση.

Η κίνηση της καθυστέρησης δεν οφείλεται σε τίποτε άλλο από το μήνυμα των δανειστών «σας προειδοποιούμε πως δεν θα ανεχθούμε σήκωμα του κεφαλιού». Οι δόσεις του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου αφορούν αποκλειστικά εξυπηρέτηση δικών μας αναγκών και όχι οφειλές προς τους δανειστές. Γι’ αυτόν τον λόγο παγώνουν, ώστε οι «εταίροι», χωρίς ρίσκο για τα κεφάλαια που κατευθύνονται στην τσέπη τους, να στείλουν το μήνυμά τους...

Έξυπνοι και βλάκες..

Καθρεφτη, καθρεφτακι μου...

Έξυπνος δηλώνει ο κ. Ζεράρ Ντεπαρτιέ, απέναντι στον Πρόεδρο της μεγάλης χώρας του, κ. Ολάντ. Κι αφού –για να κλέψει τις εντυπώσεις- τον κατηγορεί ως τιμωρό της ‘επιτυχίας, του ταλέντου και της πρωτοβουλίας’ –που βεβαίως δεν μπορούν να φορολογούνται με 75%- ψάχνει εσπευσμένως να αποσείσει την ‘γαλλικότητά’ του –πουκάμισο αδειανό- ώστε να γίνει πολίτης Βελγίου ή, εσχάτως, Ρωσίας, πολίτης δηλαδή εκεί ‘που τον αγαπούν πολύ’ (και τον φορολογούν σαφώς λογικότερα). Κι επειδή η τέχνη ποτέ δεν ήταν εξυπνότερη της πολιτικής, ο κ. Ολάντ απ’ την μεριά του, δηλώνει πως θα παρακάμψει με τους κατάλληλους νομικούς χειρισμούς τα προσκόμματα που έθεσε η αποθαρρυντική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γαλλίας, και θα κάνει πράξη, τελικά, την απόφασή του για φορολόγηση των εισοδημάτων άνω του ενός εκατομμυρίου με 75%. Από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως πάνω απ’ το 60% των Γάλλων χαιρετίζουν ως θετική την απόφαση αυτή του σοσιαλιστή Προέδρου τους, αποδεικνύεται πως ο κ. Ντεπαρτιέ μπορεί να κερδίσει σε ..φορολογικό επίπεδο, θα χάσει όμως στο επικοινωνιακό. Η μεγάλη πλάκα, όμως είναι άλλη: Απ’ το μέτρο αυτό το Γαλλικό υπουργείο θα αποκομίσει μόλις 120 εκατομμύρια ευρώ, την στιγμή που απ’ την φορολόγηση των μεσαίων εισοδημάτων αποσκοπεί να αρμέξει γύρω στα 12 δις !! Με λίγα λόγια, όσο οι πραγματικοί βλάκες (οι πολλοί που απαντούν στα γκάλοπς) απασχολούνται με το ποιος είναι ο πιο έξυπνος (ο Ολάντ ή ο Ντεπαρτιέ) κάποιος (ποιός;) έχει βάλει το μακρύ του χέρι στις τσέπες τους ! Τα ίδια περίπου, γίνονται και εδώ. Την ώρα που ασχολούμαστε με το ποιος έσβησε  τα τρία ονόματα απ’ την λίστα, ξεχνάμε τα υπόλοιπα χιλιάδες ονόματα που δεν τα έσβησε κανείς και, το απείρως κυριότερο, ξεχνάμε το μακρύ χέρι που έχει μπει στις δικές μας φτωχικές τσεπούλες. Την ώρα που ο κ. Σαμαράς και η συγκυβέρνηση ρίχνουν στην φωτιά τα ήδη καμμένα χαρτιά (που δεν κοστίζουν πολιτικά) η κ. Πελέκη, που εντελώς τυχαία συνέτασσε έναντι των νομίμων προμηθειών ΟΛΑ τα συμβόλαια της μονής Βατοπεδίου και που –επίσης εντελώς τυχαία- ο πατέρας της διαθέτει οφ-σορ εταιρεία, βγαίνει λάδι, κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει για τίποτε! Την ώρα που ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ διαφωνούν για το εάν πρέπει ή όχι να εξαιρεθεί ο κ. Παπανδρέου από την πρόταση για εξεταστική (διαγκωνιζόμενοι για το ποιος είναι πιο ..τιμητής;) στα σκοτεινά υπόγεια του Υπουργείου Οικονομικών, τα κομπιουτεράκια έχουν πάρει φωτιά για να βρουν με ποιόν τρόπο θα μας κλέψουν περισσότερα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει εάν θέλει ή όχι το ευρώ και το μείζον πρόβλημά του είναι το εάν ο Τσίπρας θα αναδειχθεί ή όχι ‘από την βάση’, ενώ το ΚΚΕ διχάζεται για το εάν στο συνέδριο του Απριλίου θα αλλάξει ή όχι την Αλέκα, η επίσημη ανεργία έχει φτάσει στο 28% και οι αυτοκτονίες κοντά στις 3.000 !... Παιδιά (είναι και τα Φώτα σήμερα): Ή θα ξυπνήσουμε επιτέλους ή θα μας αθωώσει η Ιστορία ..λόγω βλακείας._

Περί των πραγματικών ενόχων της κρίσης...

του Αλφρέντ Γκροσέ απο την Προοδευτικη Πολιτικη...

Des vrais coupables de la crise
©La Croix
Στην Γαλλία, η αντιπαράθεση είναι οξεία, αλλά δικαιολογημένη: γιατί άφησαν οι Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) και Φρανσουά Φιγιόν (François Fillon)
να «ξεφύγει» το έλλειμμα και η ανεργία; Κι ο Φρανσουά Ολάντ (François Hollande), έδινε συνειδητά ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις, εν γνώσει του πως δεν θα μπορούσε να τις τηρήσει;
Δεν θα ήταν καλύτερο όμως να εξετάσουμε μαζί τους μηχανισμούς της διεθνούς οικονομικής κρίσης που έχουν στερήσει από τους ηγέτες μας κάθε δυνατότητα παρέμβασης;

Υπάρχουν πράγματι οι αληθινοί ένοχοι, που στην μεγάλη τους πλειοψηφία βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Απέτυχαν, διότι ήταν ανίκανοι ή απατεώνες. Επικεφαλής τους είναι ένας άνθρωπος που όλος ο κόσμος υμνολογούσε επί πολλά χρόνια, από το 1987 ως το 2005 οπότε παρέμενε επικεφαλής της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας επί τεσσάρων διαδοχικών προέδρων: ο 'Αλαν Γκρίνσπαν (Alan Greenspan) τελικά παραδέχτηκε μετά την αντικατάστασή του, πως η πολιτική του τού εύκολου δανεισμού, ιδίως για την απόκτηση ακινήτων, αποδείχθηκε καταστροφική.

Ήδη το 2007 έγινε έξωση επτά εκατομμυρίων οικογενειών από τα σπίτια τους που τα είχαν αποκτήσει με δάνεια που δεν ήταν εις θέση να αποπληρώσουν. Στην συνέχεια, με ανέντιμο τρόπο, αυτά τα επισφαλή δάνεια κρύφτηκαν μέσα σε άλλα τραπεζικά παράγωγα, που οι «ειδήμονες» του κλάδου σε όλα τα κράτη τα αποδέχτηκαν ευχαρίστως, λόγω εθελοτυφλίας ή συνειδητής συμμετοχής στην κομπίνα.

Τον Σεπτέμβριο του 2008, ο Χένρι Πόλσον (Henry Paulson), πρώην διευθυντής της τράπεζας «Γκόλντμαν Σακς» που το 2006 είχε αναλάβει το υπουργείο οικονομικών των ΗΠΑ, προκάλεσε παγκόσμια οικονομική κρίση αφήνοντας να βυθιστεί η τράπεζα «Λέμαν μπράδερς» (ανταγωνίστρια της προαναφερομένης «Γκόλντμαν Σακς»), την ίδια ώρα που διέσωζε την AIG («αμερικανικός διεθνής όμιλος») με την οποία η «Γκόλντμαν Σακς» είχε πελώρια κοινά συμφέροντα. Περί αυτής της ιστορίας, δεν διεψεύσθη τίποτα εξ όσων δύσοσμων δημοσιεύθηκαν.

Σήμερα ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων το σκάνδαλο του LIBOR («προσφερόμενο διατραπεζικό επιτόκιο του Λονδίνου») στη βάση του οποίου σταθμίζεται διεθνώς το επιτόκιο τραπεζικών παραγώγων η αξία των οποίων ανέρχεται στα 350 δις δολάρια. Κι όμως, απεκαλύφθη πως το ύψος αυτού του επιτοκίου χειραγωγούνταν από το 2005 ως το 2009. «Η υπόθεση του LIBOR», λέει ο πρόεδρος της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ) «υπονομεύει την εμπιστοσύνη σε έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του παγκοσμίου χρηματοοικονομικού συστήματος. Η συμπεριφορά ορισμένων εκ των πρωταγωνιστών του και οι παραλείψεις τους είναι αχαρακτήριστες». Εμπλέκονται δε οι τράπεζες πολυαρίθμων κρατών, ιδίως η βρετανική «Μπάρκλεϊς» αλλά και η «ντόιτσε μπανκ» (μια ιδιωτική τράπεζα, που δεν πρέπει να συγχέεται με την «μπούντεσμπανκ») και η «ένωση ελβετικών τραπεζών» (UBS).

Αλλά είχαμε κι άλλη χειραγώγηση, του δείκτη EURIBOR με εμπλοκή της «σοσιετέ ζενεράλ» και της «κρεντίτ αγκρικόλ».

Η «κρεντίτ αγκρικόλ» και η «ντέξια» (που υποτίθεται πως ήταν η τράπεζα που θα χρηματοδοτούσε τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης) διακινδύνευσαν τις καταθέσεις τους σε επιχειρήσεις εκτεταμένης αισχροκέρδειας. Η «ντέξια» πούλησε παράγωγα υψηλού ρίσκου σε πελάτες της που σήμερα βρίσκονται οικτρά χρεωμένοι. Ο βασικός επικεφαλής της «ντέξια» παραιτήθηκε λίγο πριν την κατάρρευσή της, εξασφαλίζοντας μια παχυλή σύνταξη που αντιστοιχεί σε εκείνη καμιάς πενηνταριάς καθηγητών.

Γενικά το προσωπικό ρίσκο που αναλαμβάνουν οι υπεύθυνοι για τις τυχοδιωκτικές κινήσεις κεφαλαίων είναι πρακτικά μηδενικό. Κάθε μεγάλη αμερικανική, βρετανική ή ελβετική τράπεζα είναι εις θέση να καταβάλλει πελώριες αποζημιώσεις προκειμένου να παύσει κάθε δικαστική δίωξή της. Όσον αφορά τις «μαύρες τρύπες» που αφήνουν, π.χ. στην Γαλλία, αυτές θα κληθούν να τις καλύψουν οι φορολογούμενοι. Αυτό είχε συμβεί κι άλλοτε, στο σκάνδαλο στο οποίο είχε αναμειχθεί η «κρεντί λιονέ». Αλλά πού είναι η καταστολή των απατεωνιών που επιτρέπουν την φοροδιαφυγή; Θα χρειαζόταν πράγματι αρκετό θράσος σε έναν σημαντικό Γάλλο τραπεζίτη για να αποκαλύψει τον ρόλο της «λουξαμπρέλα» («ομπρέλας Λουξεμβούργου») του ταμείου που έχει φτιαχτεί επίτηδες για να διευκολύνει την διαφυγή κεφαλαίων στον φορολογικό παράδεισο του μεγάλου δουκάτου!

Η επιθεώρηση «σχολιασμός» μόλις δημοσίευσε ένα ωραίο απόσπασμα του Γκι Ντε Μοπασάν (Guy De Maupassant) γραμμένο εδώ και πάνω από εκατόν τριάντα χρόνια: «η πελώρια οικονομική καταστροφή των καιρών μας αποκαλύπτει άπαξ δια παντός πως η τιμιότητα οδεύει προς την εξαφάνισή της... Το κλέψιμο λίγων κερμάτων δεν παύει να είναι κλοπή, αλλά η εξαφάνιση εκατό εκατομμυρίων είναι κάτι άλλο. Τα αφεντικά των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων πραγματοποιούν καθημερινά επιχειρήσεις που τα πάντα τους απαγορεύουν να τις κάνουν, από τους νόμους των κοινωνιών μας ως την πιο απλοϊκή αντίληψη περί τιμίου συμπεριφοράς· κι όμως, εξακολουθούν να θεωρούνται καθ' όλα αξιοπρεπείς...».

Χάρη στην τελειοποίηση των τεχνολογιών πληροφόρησης, κάθε trader μπορεί, μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, να προσθέσει εκατομμύρια στην κερδοφορία της επιχείρησής του. Μπορεί να το κάνει αυτό αγοράζοντας και μεταπουλώντας αστραπιαία ένα εργοστάσιο. Πόσο ευκολότερο από το να αναμένεις την απόδοση μιας επένδυσης! Οπότε, προς τι να επενδύει κανείς; Όπως και να είναι πάντως, το μερίδιο των μισθωτών στην ενδεχόμενη κερδοφορία θα είναι εξασφαλισμένα μηδενικό.

Δεν θα ήταν γονιμότερο να ξεκινήσουμε από παρόμοια ερωτήματα την πολιτική συζήτηση για τις απίστευτες δυσχέρειες που αντιμετωπίζει η έξοδός μας από την κρίση;

---

Ο Alfred Grosser είναι Γαλλο-Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός επιστήμονας

Ο Francois στον δρόμο του Francois;

 Protagon...

  του Γιάνη Βαρουφάκη

Ήταν Φεβρουάριος του 1993. Σε ένα μικρό γραφείο συνεδριάσεων στις Βρυξέλλες, τρεις άντρες συσκέπτονταν. Οι δύο από αυτούς βρισκόντουσαν στο επίκεντρο ενός νέου μεγαλοεπίβολου πολιτικο-οικονομικού σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Ένωση που σήμερα δοκιμάζεται τόσο σκληρά: ήταν ο Πρόεδρος της Γαλλίας Francois Mitterrand και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jacques Delors. Ο τρίτος ήταν σύμβουλος του τελευταίου και παραβρισκόταν επειδή ήταν ο εμπνευστής της ιδέας που ο Delors θα προσπαθούσε να πείσει τον γάλλο Πρόεδρο να ενστερνιστεί.
Ποια ιδέα; Την ιδέα ότι, για να εδραιωθεί σωστά η νομισματική ένωση που ετοίμαζαν τότε ο γάλλος Πρόεδρος με τον γερμανό Καγκελάριο Helmut Kohl, ήταν απαραίτητη η δημιουργία ενός κοινού ομολόγου που θα χρηματοδοτούσε κυρίως επενδυτικές ροές χωρίς τις οποίες η απόκλιση των οικονομιών (που θα κλείδωναν τα νομίσματά τους μέσω του κοινού νομίσματος) θα ήταν αναπόφευκτη. Αυτή η πρόταση είχε πάρει την μορφή Green Paper που είχε ετοιμάσει ο σύμβουλος του Delors και το οποίο προσπαθούσαν, σύμβουλος και Πρόεδρος της Επιτροπής, να πείσουν τον Francois Mitterrand να ασπαστεί. Η θεμελιώδης ιδέα ήταν να εκδοθούν ευρωομόλογα που θα χρηματοδοτούν επενδυτικά έργα μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) με διπλό στόχο (α) την δημιουργία ισχυρού κοινού ομολόγου το οποίο θα προσέλκυε επενδύσεις στην Ευρώπη από τον υπόλοιπο κόσμο και (β) την σύγκλιση των οικονομιών (κέντρου και περιφέρειας) της ευρωζώνης.
Ο Jacques Delors ανέπτυσσε την πρόταση για περίπου 40 λεπτά, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό του. Ο Francois Mitterrand άκουγε προσεκτικά. Όταν ο Delors τελείωσε, έπεσε σιωπή στο δωμάτιο καθώς ο γάλλος Πρόεδρος σκεφτόταν για 5 ολόκληρα λεπτά πριν απαντήσει. Όταν ήρθε η ώρα να μιλήσει, κοίταξε το ταβάνι και είπε: «Jacques, έχεις απόλυτο δίκιο. Όμως δεν υπάρχει πιθανότητα να προωθήσω αυτήν την πρότασή σου. Ο Helmut κι εγώ απλά δεν διαθέτουμε την πολιτική ισχύ να την περάσουμε. Προς το παρόν, απλά να δέσουμε τις οικονομίες μας με ένα κοινό νόμισμα μπορούμε – και αυτό θα κάνουμε. Όταν όμως μετά από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια θα έρθει μια μεγάλη Κρίση, τότε οι διάδοχοί μας θα βρεθούν μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: Είτε να κάνουν πράξη αυτό που προτείνεις, είτε να αφήσουν το κοινό νόμισμα να καταρρεύσει.»
Ο λόγος που γνωρίζω αυτή την ιδωτική συζήτηση είναι επειδή ο «τρίτος άνθρωπος», ο σύμβουλος του Delors που είχε συγγράψει την εν λόγω πρόταση, δεν ήταν άλλος από τον Stuart Holland (με τον οποίο δουλεύουμε μαζί την πρόταση για την επίλυση της Κρίσης που πρωτο-διαβάσατε εδώ στο protagon πριν από καιρό, κατόπον ξανά εδώ, και σε τελική επανέκδοση στο προηγούμενο άρθρο μου). Την αναφέρω όχι μόνο επειδή ο Francois Mitterand απεδείχθη εξαιρετικά προφητικός αλλά επειδή μας βοηθά να καταλάβουμε, σε αρκετό βαθμό, τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, βοηθά να «αναγνώσουμε» τον Francois Holland ο οποίος, μην το ξεχνάμε, «ανδρώθηκε» πολιτικά υπό την σκιά του Mitterand και θα κάνει ό,τι μπορεί για να ολοκληρώσει αυτό που θεωρεί ότι ήταν το ανολοκλήρωτο έργο του δάσκαλού του.
Στην πρώτη του (άτυπη) Σύνοδο Κορυφής, ο νέος γάλλος Πρόεδρος απεδείχθη συνεπής με αυτή την «ανάγνωση» των στόχων του. Μεταξύ άλλων δήλωσε πως θα επιμείνει στα ευρωομόλογα, προσθέτοντας ότι: «η ιδέα δεν είναι απλά να προχωρήσουμε στην έκδοση ομολόγων έργων (project bonds) αλλά να σκεφτούμε τρόπους χρηματοδότησης που επιτρέπουν στις χώρες μας την πρόσβαση στα ελάχιστα δυνατά επιτόκια, θέτοντας τέλος στην κερδοσκοπία και στην αμφιβολία των αγορών.»
Αυτή του η τοποθέτηση φαίνεται ότι αποσταθεροποίησε την κα. Merkel, η οποία κατέληξε να πει κάτι το οποίο σίγουρα μετάνιωσε: Δήλωσε πως διαφωνεί επειδή τα ευρωομόλογα θα έριχναν πολύ τα επιτόκια και αυτό θα ήταν κακό επειδή τα χαμηλά επιτόκια ήταν εκείνα που ευθύνονται για τον υπερβολικό δανεισμό των κρατών η οποία οδήγησε, μετά το 2008, στην Κρίση. Λέω ότι το μετάνιωσε για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή η γερμανική γραμμή έως τώρα ήταν πως το ευρωομόλογο δεν θα πετύχαινε χαμηλά επιτόκια. Και, δεύτερον, επειδή έδωσε έναυσμα στον κ. Hollande να απαντήσει καταδεικνύοντας ότι, σήμερα, τα γερμανικά επιτόκια είναι εκείνα που τείνουν στο μηδέν (υπονοώντας ότι αν τα χαμηλά επιτόκια είναι εξ ορισμού «κακά», τότε η Γερμανία έχει το... πρόβλημα) την στιγμή που Ισπανία και Ιταλία αδυνατούν, λόγω επιτοκίων του 6%, να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος τους. Ως χαριστική βολή, ο κ. Hollande εστίασε (επακριβώς) στην διαφωνία του με την γερμανική κυβέρνηση: «Προς το παρόν» είπε, «η Γερμανία σκέφτεται ότι τα ευρωομόλογα, τουλάχιστον αυτή είναι η αισιόδοξη ερμηνεία μου, θα μπορούσε να είναι η κατάληξη, ενώ για εμάς πρέπει να είναι η αρχή [της λύσης].»
Κανονικά, όσοι έχετε παρακολουθήσει την εξέλιξη της πρότασής μας με τον Stuart Holland, ίσως να νομίσετε ότι οι εξελίξεις αυτές με χαροποιούν. Πράγματι, και τα τρία σκέλη της πρότασής μας φαίνεται ότι, ξαφνικά, βρέθηκαν στο επίκεντρο των συζητήσεων σε επίπεδο αρχηγών κρατών. Πέραν της ισχυρής υποστήριξης της ιδέας των ευρωομολόγων για την εξυπηρέτηση του κατά Μάαστριχτ χρέους των κρατών-μελών (όπως προτείνουμε στην Πολιτική 2 εδώ), αυτές τις μέρες υποστηρίχτηκε και:

1. η πρόταση ευρωπαιο-ποίησης του τραπεζικού συστήματος, με την απ’ ευθείας επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το EFSF (δημοσίως από τον κ. Hollande, τον Ιρλανδό πρωθυπουργό Enda Kenny, τον ΟΟΣΑ, τον υπουργό οικονομικών της Ισπανίας και κύκλους της Fed (Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ) – βλ. Πολιτική 1 εδώ
2. η πρόταση για έκδοση νέων ευρωομολόγων από το EIF με στόχο την χρηματοδότηση ενός ευρωπαϊκού New Deal – βλ. Πολιτική 2 εδώ

Κι όμως. Όσο θετικό κι αν είναι το γεγονός ότι, επί τέλους, άρχισε η συζήτηση που τόσο καιρό η Ευρώπη αρνιόταν να κάνει, πολύ φοβάμαι ότι είναι, ίσως, πολύ αργά. Ελπίζω να σφάλω. Πραγματικά το ελπίζω. Δεν σας κρύβω όμως ότι δεν είμαι αισιόδοξος. Και δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα μόνο – αντίθετα με πολλούς που φοβούνται ότι η Ελλάδα θα θυσιαστεί ώστε να σωθεί η υπόλοιπη ευρωζώνη. Το κοινό νόμισμα είναι έτσι δημιουργημένο που είναι αδύνατον να επιβιώσει μετά από μια ελληνική έξοδο. Ο φόβος μου αφορά, όπως έγραφα από τον Μάρτιο του 2010, ολόκληρη την ήπειρό μας. Γιατί τέτοια απαισιοδοξία; Για τρεις λόγους:
Πρώτον, επειδή η εφαρμοζόμενη πολιτική στην ευρωζώνη ολόκληρη έχει διώξει σχεδόν όλα τα ιδιωτικά κεφάλαια από το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης. Δεν εννοώ τις καταθέσεις που απέδρασαν προς Ελβετία κλπ. Εννοώ τους επενδυτές που κάποτε αγόραζαν είτε μετοχές τραπεζών είτε ομόλογα τραπεζών (δηλαδή, τις δάνειζαν). Αυτά τα κεφάλαια ετράπησαν σε φυγή εδώ και καιρό, ιδίως όταν (μετά τον Δεκέμβριο) η ΕΚΤ δάνεισε περί το 1 τρις στις τράπεζες (για να δανείσουν εκείνες τα κράτη). Αυτά τα δάνεια της κεντρικής τράπεζας πανικόβαλαν τους επενδυτές οι οποίοι, μετά το δικό μας (εγκληματικό) PSI, γνωρίζουν πως, στην περίπτωση που οι τράπεζες έχουν πρόβλημα, τα δικά τους δάνεια σε αυτές (ή οι μετοχές τους) θα «κουρευτούν» πριν χάσει μια πεντάρα η ΕΚΤ. Έτσι, απεδήμησαν για άλλους τόπους. Ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο έχει χάσει την πρόσβασή του σε ιδιωτικά κεφάλαια, και βασίζεται αποκλειστικά πλέον σε μια Κεντρική Τράπεζα η οποία μάλιστα φοβάται τον ίσκιο της (δηλαδή την Bundesbank), αποτελεί νάρκη στα θεμέλια της ευρωζώνης.
Δεύτερον, επειδή μαζί με την απόδραση των καταθέσεων από τις τράπεζες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, απέδρασαν και τα μη ευρωπαϊκά κεφάλαια από την ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων. Λόγω της ανόητης πολιτικής (ή, για την ακρίβεια, μη πολιτικής) που μετά το δικό μας Μνημόνιο εφαρμόζει η Ευρώπη παντού, και με την τραπεζική κρίση να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, οι ξένοι επενδυτές ξεπουλούν τα ομόλογά τους ακόμα και χωρών πλεονασματικών όπως η Αυστρία (κάτι που δικαιολογεί την πρόσφατη αλλαγή στάσης της Βιέννης υπέρ των ευρωομολόγων). Έτσι, το μόνο που κρατά ζωντανά τα κράτη-μέλη είναι η έμμεση χρηματοδότησή τους από την ΕΚΤ (μέσω των προβληματικών τραπεζών).
Τρίτον, το SPD: το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα το οποίο, αν και πέρσι υιοθέτησε την πρότασή μας (επισήμως μάλιστα), σήμερα υποστηρίζει την σκληρή γραμμή της κας Merkel φοβούμενο ότι θα χάσει ψήφους αν την αφήσει να το παρουσιάσει στην κοινή γνώμη της Γερμανίας ως φιλο-γαλλικό κόμμα έτοιμο να υποχωρήσει στις πιέσεις των ελλειμματικών.
Εν κατακλείδι, από την μία παρατηρώ το σαράκι να έχει ροκανίσει τα θεμέλια της ευρωζώνης ενώ, από την άλλη, παρακολουθώ έντρομος την απόλυτη παράλυση της μίας μεγάλης γερμανικής πολιτικής δύναμης που γνωρίζει τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η ευρωζώνη. Ελπίζω να κάνω λάθος. Όμως, μην ξεχνάμε τα προφητικά λόγια του Francois Mitterand σε εκείνη την συζήτηση του 1993: «Όταν ... μετά από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια θα έρθει μια μεγάλη Κρίση, τότε οι διάδοχοί μας θα βρεθούν μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα: Είτε να κάνουν πράξη αυτό που προτείνεις, είτε να αφήσουν το κοινό νόμισμα να καταρρεύσει.» Αυτό το «είτε» δίνει πιθανότητες 50-50 στα δύο ενδεχόμενα. Ένα 50% πιθανότητα κατάρρευσης του ευρώ ισοδυναμεί με ένα 50% πιθανότητα μιας νέας δυστοπίας για ολόκληρη της ήπειρο. Ελπίζω η λοταρία της Ιστορίας να κληρώσει το «άλλο 50%». Θέλει όμως δουλειά πολλή και ταχύτατη.

Σαν να μην μας τα λες καλά, Φρανσουά!

Στη Χώρα της Λήθης... 

Σαν να μην μας τα λες καλά, Φρανσουά!

Δεν μας έφτανε η χυδαία και διαρκής επίθεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα στο εσωτερικό, έχουμε και τα έξωθεν χτυπήματα. Όσο οι εκλογές πλησιάζουν, τόσο οι προσπάθειες να ξεχάσουμε όσα μας περιμένουν θα εντείνονται. Αντωνάκης και Μπένυ δεν μιλούν για τα δικά τους προγράμματα, αλλά μόνο για την επιπολαιότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Για το ΚΚΕ, εχθροί του λαού δεν είναι τα τέως μεγάλα κόμματα, ούτε καν ο Καπιταλισμός, αλλά μόνο η Κουμουνδούρου, ενώ η ΔΗΜ.ΑΡ ανασκουμπώνεται για την επόμενη επίθεση.

Τα ξένα ΜΜΕ, μετά τον ξαφνικό έρωτα προς τον Αλέξη Τσίπρα -με συνεντεύξεις, ξεψάχνισμα του βιογραφικού του και φωτογραφίες- τώρα ανακάλυψαν πως είναι "αριστεριστής" και "επικίνδυνος". Μετά το ταρακούνημα που υπέστη η ηγεσία της ΕΕ, προσπαθεί να διασκεδάσει την εντύπωση ότι είναι έτοιμη να διαπραγματευθεί χαλάρωση των όρων των Μνημονίων, επιτιθέμενη στο κόμμα που δεν δείχνει διατεθειμένο να δώσει γην και ύδωρ.

Στο εσωτερικό, ο κάθε ερασιτέχνης γλωσσολόγος στηλιτεύει αμείλικτα όποιο λάθος κάνει ο Τσίπρας στις ομιλίες του, όπως η "στρεπτοδικία" αντί "στρεψοδικία", λησμονώντας φυσικά τα μαργαριτάρια που ακούμε ή διαβάζουμε καθημερινά και τα οποία τείνουν να καθιερωθούν. Και βέβαια, επειδή όλοι έχουν τουλάχιστον Cambridge, ειρωνεύονται τα αγγλικά του. Βλέπετε, ο Σημίτης κι ο ΓΑΠ ανέβασαν πολύ τον πήχυ στις ξένες γλώσσες. Ασχέτως αν τα σαρδάμ τους στα ελληνικά έχουν αφήσει εποχή.

Ωστόσο, ο 38χρονος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι μέλος της γενιάς που γαλουχήθηκε με τα πασοκικά εκπαιδευτικά ιδεώδη, τα οποία δεν φιλοδοξούσαν να καλλιεργήσουν το πνεύμα των μαθητών ή να τους εμπνεύσουν αγάπη για τη λογοτεχνία. Αντίθετα, δημιούργησαν την απαξιωτική λέξη "κουλτουριάρης", για να χαρακτηρίζουν όποιον αγαπάει τις τέχνες και το διάβασμα.

Όποιον, δηλαδή, αρνιέται τη μετριότητα, την απληστία και τη χυδαιότητα των μελών του ΠΑΣΟΚ.

Προχθες άκουγα τη Δάφνη Σφέτσα, απεσταλμένη του ραδιοσταθμού Στο Κόκκινο να περιγράφει την ενθουσιώδη υποδοχή που επιφύλαξαν οι γάλλοι αριστεροί στην αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Μελανσόν και Λωράν ζήτησαν από τον Φρανσουά Ολάντ να εκπληρώσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του και να δεχτεί την αντιπροσωπεία, παρά τις επιταγές του πρωτοκόλλου που ορίζουν ότι μόνο με αρχηγούς κρατών μπορεί να συναντηθεί.

Και να, που ο γάλλος Πρόεδρος παρέβη το πρωτόκολλο, αλλά, αντί να δεχτεί τον Τσίπρα, συνταντήθηκε με τον Βενιζέλο, αρχηγό του τρίτου κόμματος! "Δεν πήγα ως αρχηγός κόμματος, αλλά ως εκπρόσωπος του ελληνικού λαού", δήλωσε ο άνθρωπος που συνέταξε το Μνημόνιο, επέβαλε το χαράτσι της ΔΕΗ, αποδυνάμωσε τις εφημερίδες με τον νόμο περί Τύπου και έδωσε άφεση στη διαφθορά των πολιτικών με τον "νόμο περί [μη] ευθύνης υπουργών". Δεν θυμάμαι να τον εξουσιοδότησα για να με εκπροσωπήσει στον Ολάντ, Αντίθετα, βλέπω να δικαιώνεται ο Σαρκοζί που αποκαλούσε τον αντίπαλό του "Ολαντρέου". Είναι πράγματι αδελφά κόμματα.

Και ενώ όλοι ξεκατινιάζονται, προκειμένου να ξεχάσουμε ότι απεργάστηκαν την καταστροφή της χώρας, νά' σου κι ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Τελών εν αργία από το νομαρχιακό του αξίωμα εξαιτίας διαφόρων... απαλλοτριώσεων, βγήκε στον αφρό για να αποκαλέσει “ιμιτασιόν Ανδρέα Παπανδρέου” και “Θαθανδρέου του 2012″ τον Τσίπρα, να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως “επικίνδυνη, εφιαλτική και μηδενιστική Αριστερά” που “στρατολόγησε” τη “Χρυσή Αυγή” με τα επεισόδια και τις καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας και να δηλώσει πως “δεν θα αφήσουμε τη χώρα να γίνει Βόρεια Κορέα”!!! (http://kartesios.com/?p=84845#more-84845) Η Βόρεια Κορέα έχει γίνει πολύ δημοφιλής τελευταία. Στην εποχή μου ήταν η Ουγκάντα.

Τελικά έχει δίκιο ο Κώστας Βαξεβάνης: " Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, αλλά δεν είναι ο κομουνισμός. Είναι το φάντασμα του... Αλέξη Τσίπρα". (εφημ. Δρόμος /12.5.12)

Ελπίδα των σοσιαλιστών ο Ολάντ...

γιωργος δελαστικ,  ethnos.gr...
 
Επίσημη, λίγο θεατρινίστικη η διαβεβαίωση του Ολάντ το Σάββατο στο Παρίσι, μπροστά σε 1.200 άτομα από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. «Η Γαλλία δεν θα επικυρώσει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο» διακήρυξε, αν αυτό δεν συνοδεύεται από ένα πακέτο μέτρων ανάπτυξης. Ο χώρος όπου ο Γάλλος σοσιαλιστής υποψήφιος για την προεδρία της χώρας του στις εκλογές της 22ας Απριλίου και της 6ης Μαΐου δήλωσε τα παραπάνω ήταν το κεντροαριστερό φόρουμ «Η αναγέννηση της Ευρώπης» που είχε διοργανωθεί με στόχο Ευρωπαίοι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα του Φρανσουά Ολάντ για την κατάκτηση του θώκου του αξιώματος του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Παρών στην εκδήλωση -και αυτό ήταν που της προσέδωσε ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα- ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πιθανός υποψήφιος καγκελάριος στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στη Γερμανία τον Σεπτέμβριο του 2013.
«Η Γαλλία χρειάζεται αλλαγή. Ο Ολάντ θα την αλλάξει. Και μαζί θα αλλάξουμε την Ευρώπη!» διακηρύσσει ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης ηγέτης, προκαλώντας θυελλώδη χειροκροτήματα επευφημίας από τους συγκεντρωμένους. «Η Γαλλία και η Γερμανία χρειάζονται την Ευρώπη. Δεν μπορούν όμως να φιλοδοξούν να τη διευθύνουν μόνοι τους. Η Ευρώπη είναι η κοινή μας ευθύνη, δεν είναι η κοινή μας ιδιοκτησία» προσθέτει ο Φρανσουά Ολάντ. Η προσέγγιση των Γάλλων σοσιαλιστών με τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες και ιδίως τη σχετικά αριστερή τους πτέρυγα που εκπροσωπεί ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι εμφανής. «Μπορούμε να πούμε ότι έχουμε πετύχει τη μεγαλύτερη συμφωνία που είχαν ποτέ τα δύο κόμματα στη διάρκεια των τελευταίων τριάντα χρόνων» εξομολογείται ενθουσιασμένος στην ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς» ένας βοηθός του Γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη.
«Ο Ολάντ αναλαμβάνει στο Παρίσι την ηγεσία της ''σοσιαλδημοκρατικής επανάστασης'' στην ΕΕ - Οι Γάλλοι σοσιαλιστές επισφραγίζουν συμμαχία με τη γερμανική και την ιταλική Αριστερά» γράφει ενθουσιασμένη στους τίτλους του ολοσέλιδου σχετικού ρεπορτάζ της η κεντροαριστερή ισπανική εφημερίδα.
Παρών στη συνάντηση και ο Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι, γραμματέας του κεντρώου ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος, όπως και ο γενικός γραμματέας των Ισπανών σοσιαλιστών Αλφρέδο Πέρεθ Ρουβαλκάβα και ο σοσιαλιστής Βέλγος πρωθυπουργός Ελιο ντι Ρούπο.
Καταπέλτης ήταν ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ σε ορισμένες θέσεις του, σε συνέντευξη που έδωσε στη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» την Παρασκευή. «Αν ήσασταν καγκελάριος, η ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας θα ήταν πραγματικά διαφορετική;» τον ρώτησε ο δημοσιογράφος.
«Σε κάθε περίπτωση, οι σοσιαλδημοκράτες θα πρόσθεταν ένα σύμφωνο για την ανάπτυξη και την αλληλεγγύη στο δημοσιονομικό σύμφωνο» απάντησε ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης ηγέτης και πρόσθεσε: «Ο Φρανσουά Ολάντ έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές με τη σημερινή τους αποχαλίνωση είναι εχθροί μας. Συνιστούν κίνδυνο για τη δημοκρατία μας και για την κοινωνία μας»!
Ο Φρανσουά Ολάντ θέλει επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, μέτρα υποστήριξης προς τη βιομηχανία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, επιβολή φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ενεργό ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην πραγματική οικονομία και οπωσδήποτε την έκδοση ευρωομολόγων.
Τι ακριβώς θα κάνει από όλα αυτά αν εκλεγεί πρόεδρος, δεν το γνωρίζει βέβαια κανείς. Εκείνο όμως που ελπίζουν τόσο οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες σε πολιτικό επίπεδο όσο και ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης πολλών ευρωπαϊκών χωρών, είναι η νίκη του Ολάντ να ανοίξει τον δρόμο για νίκη και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών. Ευελπιστούν ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα αναβιώσουν τα σχέδια ενίσχυσης της ευρωπαϊκής οικονομίας με παροχή κινήτρων για βιομηχανική ανάπτυξη, κατασκευή μεγάλων έργων πανευρωπαϊκής εμβέλειας κ.λπ., ανάλογων με εκείνα που είχαν συνοδεύσει την άνοδο στην εξουσία του Γκέρχαρτ Σρέντερ και των σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, το 1998.
Τι από αυτά θα γίνει, πρέπει βέβαια να αποδειχτεί στην πράξη, καθώς στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά.
Η αιτία
Το Παρίσι θέλει νέα σχέση με Βερολίνο
Τα βαθύτερα αίτια της στάσης του Φρανσουά Ολάντ, πέρα φυσικά από τις πολιτικές του πεποιθήσεις, έχουν να κάνουν και με τη σχέση της Γαλλίας με τη Γερμανία. Οχι μόνο ο γαλλικός λαός, αλλά και ένα σοβαρό τμήμα της γαλλικής ελίτ έχουν την αίσθηση ότι η γαλλογερμανική σχέση γίνεται διαρκώς και περισσότερο ετεροβαρής εις βάρος της Γαλλίας. Απαιτούν λοιπόν επαναπροσδιορισμό της και ο Ολάντ εκπροσωπεί πολιτικά ακριβώς αυτή την τάση. Αυτός είναι ο λόγος της απροκάλυπτα εχθρικής στάσης της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ εναντίον του Γάλλου σοσιαλιστή υποψηφίου. Ευνόητο όμως είναι ότι αν ο Ολάντ εκλεγεί πρόεδρος και οι Γερμανοί προχωρήσουν σε κινήσεις παραχωρήσεων που ικανοποιούν τους Γάλλους, ο Ολάντ δεν θα διστάσει να εγκαταλείψει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Η Γαλλία θα στρίψει αριστερά;

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...
Σαν βόμβα έπεσε ο λόγος του σοσιαλιστή υποψήφιου για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ στο Μπουρζέ. «Ο εχθρός μου, ο αληθινός εχθρός μου, δεν έχει όνομα, δεν έχει πρόσωπο, δεν έχει κόμμα. Ποτέ δεν θα θέσει υποψηφιότητα. Ποτέ λοιπόν δεν θα εκλεγεί και παρ' όλα αυτά κυβερνά. Αυτός ο εχθρός είναι ο κόσμος του χρηματοπιστωτικού συστήματος» διακήρυξε, προκαλώντας κατάπληξη, γιατί ποτέ δεν εθεωρείτο ο Ολάντ αριστερό στοιχείο στο Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και αυτή η ευθεία, ολομέτωπη επίθεση κατά του «κόσμου του χρηματοπιστωτικού συστήματος» σηματοδοτεί μια σοβαρότατη πολιτική στροφή, αν φυσικά εφαρμόσει ο Ολάντ αντίστοιχη πολιτική σε περίπτωση που κερδίσει στις γαλλικές προεδρικές εκλογές που θα γίνουν στις 6 Μαΐου.
Ο σοσιαλιστής υποψήφιος συνέχισε ακάθεκτος. «Προειδοποιώ τους οικονομικούς εγκληματίες, τους απατεώνες, τους μικρούς αρχηγούς συμμοριών, όλους αυτούς που μπόρεσαν να πιστέψουν ότι ο νόμος δεν τους αφορά: η Δημοκρατία θα σας πιάσει!» τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση.
«Θέλω να κάνω το 2012 τη μεταρρύθμιση της λειτουργίας των χρηματοοικονομικών αγορών που εγκαταλείφθηκε καθ' οδόν από τον Νικολά Σαρκοζί. Δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα δικαιοσύνης. Είναι θέμα επιβίωσης της οικονομίας και της κυριαρχίας της χώρας μας» είχε τονίσει νωρίτερα ο σοσιαλιστής υποψήφιος σε επιστολή του προς τον εκπρόσωπο της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του, τον Αρνό Μοντεμπούρ, η υποστήριξη του οποίου ανέδειξε τελικά τον Φρανσουά Ολάντ ως υποψήφιο των σοσιαλιστών για την προεδρία της Δημοκρατίας.
Με τη γραμμή αυτή ο Ολάντ ανοίγει πλέον ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο κατά της Δεξιάς του Σαρκοζί, ελπίζοντας παράλληλα να συσπειρώσει με αυτές τις θέσεις γύρω του και τους ψηφοφόρους της κομμουνιστικής Αριστεράς στον δεύτερο γύρο. Πιθανότατα θα το πετύχει αυτό, αν παραμείνει αρκετά πιστός σε αυτήν τη γραμμή.
Είναι διασκεδαστική, αλλά ταυτόχρονα και αποκαλυπτική η επίθεση που έκανε εναντίον του Ολάντ η δήθεν σοσιαλαριστερίζουσα εφημερίδα «Λιμπερασιόν», η οποία όμως ανήκει στον μεγαλοτραπεζίτη ντε Ροτσίλντ - και μάλιστα από τη θέση του κύριου άρθρου της, γράφοντας μεταξύ άλλων:
«Δεν πρέπει όμως να κάνουμε τις τράπεζες αποδιοπομπαίο τράγο για όλα τα κακά μας. Η Γαλλία δεν θα βγει από την κρίση κηρύσσοντάς τους τον πόλεμο. Οι τράπεζες χρηματοδοτούν την οικονομία, δημιουργούν πλούτο, συνεισφέρουν στην ανάπτυξη» γράφει η «Λιμπερασιόν» εμφανώς ταραγμένη.
Αγωνιωδώς προσπαθεί να περισώσει τουλάχιστον ό,τι σώζεται: να προλάβει εκ των προτέρων ώστε η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο περιοριστική για τα κέρδη των τραπεζιτών.
«Η χρηματοοικονομική ρύθμιση είναι μια υπόθεση πάρα πολύ σοβαρή για να την εγκαταλείψει ο Ολάντ στους αγύρτες δημαγωγούς» καταλήγει το κύριο άρθρο της. Η στροφή του Ολάντ προς τα αριστερά και η αφόρητη πίεση της Μαρίν Λεπέν από τα δεξιά που έχει κάνει σημαία του προγράμματός της την έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ, οδήγησαν τον δεξιό Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί σε μια άκρως ριψοκίνδυνη επιλογή, ειδικά σε μια χώρα σαν την Γαλλία: να υποστηρίζει ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές και μάλιστα να εμφανίζεται ως ο απολύτως πιστός στο Βερολίνο φιλογερμανικός πόλος του γαλλικού πολιτικού σκηνικού.
Από την άλλη πλευρά, ο Ολάντ με τις τελευταίες του τοποθετήσεις εδραιώνει την εικόνα του πολιτικού που όντως θα απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του νέου δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας που προωθεί για ψήφιση στις χώρες της Ευρωζώνης η Γερμανία. Αυτό γεννά νέες ελπίδες στις χώρες του Νότου της Ευρώπης ότι με πρόεδρο τον Ολάντ η Γαλλία ίσως επιχειρήσει εκ νέου να αντιπαρατεθεί με το Βερολίνο και να συγκροτήσει μέτωπο κατά της απόλυτης γερμανικής επικυριαρχίας στη Γηραιά Ηπειρο.
ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ
Η Μέρκελ φυσικά ψηφίζει Σαρκοζί
Αναφανδόν υπέρ της επανεκλογής ως προέδρου της Γαλλίας του Νικολά Σαρκοζί τάσσεται δημοσίως πλέον η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ. Οχι μόνο λόγω ιδεολογικής συγγένειας αφού είναι και οι δύο δεξιοί, αλλά κυρίως λόγω του φόβου ότι η γραμμή που πρεσβεύει ο Φρανσουά Ολάντ των σοσιαλιστών θα διαταράξει τις γερμανογαλλικές σχέσεις αν αυτός εκλεγεί πρόεδρος. «Η Γαλλία βρίσκεται ενώπιον στροφής προς τα αριστερά» ήταν ο τίτλος ανάλυσης της γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». «Αν επιβεβαιωθούν στις κάλπες οι δημοσκοπήσεις, τότε μελλοντικά θα υπάρξουν αξιοσημείωτοι τριγμοί στις σχέσεις μεταξύ Βερολίνου και Παρισιού» προειδοποιούσε τους Γερμανούς ιθύνοντες με σχόλιό της η συντηρητική εφημερίδα της Φρανκφούρτης.