Ο Τσίπρας και η αριστερά...

του Άρη Δαβαράκη, ToPortal...

Ακούω και διαβάζω τα διάφορα που γράφονται και λέγονται για τις (πολύ χρήσιμες κατά τη γνώμη μου) ζυμώσεις και συζητήσεις που γίνονται μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το κόμμα αυτό, κάθε μέρα που περνάει, πλησιάζει όλο και πιο πολύ στη στιγμή που θα κυβερνήσει –ή θα «συγκυβερνήσει». Βέβαια, όσοι με ξέρετε από τα «δημόσια» γραπτά μου σε περιοδικά και εφημερίδες σαράντα χρόνια τώρα, ή από ραδιοφωνικές εκπομπές με ζωντανό σχολιασμό, ξέρετε ότι δεν «ανήκω στην αριστερά». Αντίθετα. Εκτός από την «πρώτη μου φορά» που ψήφισα τον Λεωνίδα Κύρκο (το 1974), στην υπόλοιπη ζωή μου ψήφιζα την Νέα Δημοκρατία. Δεν είχα βέβαια καμία απολύτως σχέση  με τα «κομματικά» της ούτε και πολλές γνωριμίες με τα στελέχη και τους πολιτευτές της. Έχοντας όμως ταυτίσει (βιωματικά δυστυχώς γιατί τράβηξα πολλά απ’ αυτό το σκυλολόϊ) το ΠΑΣΟΚ με τον «Αυριανισμό» και τον Κουρή  που εξέδιδε το 1988 την φυλλάδα του με το πρόσωπο του Μάνου Χατζιδάκι απλωμένο σε ολόκληρη την πρώτη σελίδα και μοναδικό τεράστιο τίτλο το άρθρο «Ο» και τη λέξη «ΠΟΥΣΤΗΣ» - ήταν τιμή μου και καμάρι μου να ψηφίζω τον μεγάλο εχθρό αυτής της χυδαιότητας, το αντίπαλον δέος - που (νόμιζα) πως ήταν η Ν.Δ.

Όμως τα σκάνδαλα, η κρίση, τα Μνημόνια, τα μεγάλα ζόρια, οι δουλικές συμπεριφορές προς τους «δανειστές» και η απίστευτη σκληρότητα που έδειξαν οι πολιτικοί των δύο μεγάλων Α.Ε απέναντι στον κοσμάκη που αγωνίζεται για να επιβιώσει, με έκαναν να συνειδητοποιήσω με τι έχω να κάνω. Αυτόματα ένοιωσα την ανάγκη να στραφώ αλλού – και κοίταξα αριστερά μου αποφασιστικά και με μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν μπορώ να πω πως με γοήτευσε η θέα αυτόματα γιατί η αριστερά έχει πολύ γκρίνια και πολύ γκρίζο σε κάποιες σκονισμένες γωνιές της που, από ιδιοσυγκρασία, με μελαγχολεί και με καταπλακώνει.

Σωστά: Στις 25 ψηφίσαμε, στις 26 φεύγουνε!

του Αρη Δαβαρακη, απο toPortal...

Αυτή την ώρα που γράφω, ενώ ακόμα «παίζεται» η πρωτιά του περιφερειάρχη (με την Δούρου μπρός γύρω στους 5.000 ψήφους), τα υπόλοιπα έχουν ξεκαθαρίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρά τον απίστευτο πόλεμο που υπόκειται απ’ όλα αυτά τα «κέντρα εξουσίας» που τον βλέπουν, όπως είναι φυσικό,  σαν μεγάλη απειλή, εδραιώνει με όλο και μεγαλύτερη σιγουριά τη θέση του
μέσα στο πολιτικό μας σύστημα και γίνεται πιά αποδεκτός (χωρίς πολλές κραυγές και φασαρίες)  σαν η πρώτη δύναμη της πολιτικής σκακιέρας που κανείς δεν αμφιβάλλει πως, όποτε και αν γίνουν βουλευτικές εκλογές, θα τις κερδίσει. Γι’ αυτό και ήταν μεγάλη η ανακούφιση του κ. Σαμαρά που, παρ’ ότι είδε τα δικά του ποσοστά να κατρακυλάνε, μπόρεσε να παρηγορηθεί που η «Ελιά» (του ΠΑΣΟΚ) άντεξε –έστω και μ’ αυτήν την μονοψήφια επίδοση. Ελπίζει πως έτσι, με το κουτσουρεμένο ποσοστό της ΝΔ (που σιγά-σιγά σβήνει κι’ αυτή  σαν το ΠΑΣΟΚ καθώς παλιώνει και δεν εκπροσωπεί πια πλειοψηφίες δυναμικές και δημιουργικές) η «συγκυβέρνηση» θ’ αντέξει λίγο ακόμα, ίσως και μέχρι τον Μάρτιο του 15 (το αργότερο) και «κάποια λύση θα βρεθεί» στο μεσοδιάστημα.
Θα τολμήσω να πω ότι είναι λίγο κοντόφθαλμη και πάλι η οπτική του κ. Σαμαρά . Θα προχωρήσει τώρα αναγκαστικά (ως δέσμιος πιά, της Ελιάς-ΠΑΣΟΚ, του κ. Λοβέρδου κ.λπ.) σε ανασχηματισμό και θα πρέπει να καταφέρει να περάσει και άλλα μέτρα, και άλλη λιτότητα, και άλλους αντιλαϊκούς νόμους που θα στεγνώσουν ακόμα παραπάνω τη αγορά και την ρευστότητα, με τις ψήφους ανθρώπων (βουλευτών και υπουργών) που δεν δείχνουν να έχουν πρόθεση να μοιραστούν τέτοιες αντιδημοφιλείς ευθύνες.  
Υπ’ αυτή την έννοια κάτι ξέρει ο κ. Τσίπρας όταν δηλώνει (άμεσα ή έμμεσα) ότι θα πάμε πολύ γρήγορα σε βουλευτικές εκλογές.  Είναι λογικό και αναπόφευκτο. Πως θ’ αντέξει κοινοβουλευτικά αυτή η κυβέρνηση να περάσει και άλλες κρεμάλες  στους λαιμούς μας – θα πέσει πολύ γρήγορα, είναι μοιραίο. Εκτός και αν η Πασοκοδιεύρυνση στην σύνθεση της κυβερνήσεως που ασφαλώς θα απαιτήσει ο τζογαδόρος κ. Βενιζέλος θα είναι αποφασισμένη  να χορέψει μαζί με την χιλιοταλαιπωρημένη Ν.Δ τον χορό του Ζαλόγγου –πράγμα που δεν μου μοιάζει καθόλου πιθανό.

Το 10% του doctor Beny-zelou...

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal.gr...

 

Τώρα αυτό πάλι πώς να το αναγνώσουμε εμείς οι απλά σκεπτόμενοι αθώοι πολίτες της τόσο όμορφης αυτής χώρας; Μας διαμηνύει ο κύριος Βενιζέλος πως αν το ντουετάκι «ΠΑΣΟΚ-Ελιά» δεν πάρει τουλάχιστον 10%, πέφτει η κυβέρνηση. Τρομάζω σύντροφοι. Και καλά –εγώ ας τρομάξω. Τρομάζει και ο Σαμαράς που, κουκιά μετρημένα σου λέει είναι αυτά που έχουμε ως συγκυβέρνηση, σε ποιόν απευθύνεται ο αντιπρόεδρος – στους δικούς μου ψηφοφόρους; Γιατί δεν έχει λογική αυτό που λέει. «Είναι ένα είδος πολιτικού εκβιασμού» μου εξηγεί στενός φίλος, αγαπητός και δεξιός μέχρι το μεδούλι. Διασπαστικού δε εκβιασμού. Διότι από πού θα το πάρει το 10% ο συνδυασμός ΠΑΣΟΚ-Ελιάς; Από την ΧΑ; Όχι. Από το ΚΚΕ; Όχι. Από τους ΑΝΕΛ; Όχι. Από την ΔΗΜΑΡ; Όχι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ; Όχι. Τι απομένει; Το «μικρό κόμμα» (η Ντόρα το είπε) της «Νέας Δημοκρατίας». Διότι μόνον σε αυτούς που κόπτονται να μην διαταραχθεί η ισορροπία της «συγκυβερνήσεως» μπορεί να απευθύνεται ο κύριος Ευάγγελος, αυτό λέει η κοινή λογική. Στους άλλους (όλους) που δεν τους ενδιαφέρει εάν «θ’ αντέξει  η συγκυβέρνηση», δεν τους αφορά καθόλου τι λέει. Στα παλιά τους τα παπούτσια  – και ας μου συγχωρεθεί η λαϊκότροπος αυτή προσέγγιση. Ποιος νοιάζεται αν θα πάρει 1 ή 10% η Ελιά του ΠΑΣΟΚ; Μόνον η ιδία – και το έτερον της ήμισυ, η Νέα Δημοκρατία. Έλα όμως που και αυτή, τσουρουφλισμένη και καταταλαιπωρημένη όπως είναι, παλεύει να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα μήπως και παραμείνει «πρώτο κόμμα»- έστω και με μία ψήφο διαφορά; Δεν έχει περιθώρια να πριμοδοτήσει τους συγκυβερνήτες ρισκάροντας την τελευταία της ελπίδα – την «πρωτιά» δηλαδή.

Βενιζέλος-Σαμαράς: Ο γάμος της χρονιάς!

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal...

Τα ψέματα τελειώσανε –ή τελοσπάντων τελειώνουνε μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Όσα κόλπα και να σκαρφιστεί η συγκυβέρνηση, ό,τι και να κατεβάσει η κούτρα της, ένα είναι το απολύτως σίγουρο: Τον Μάϊο το εκλογικό σώμα, με αφορμή τις Ευρωεκλογές  (αλλά και τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση) θα πάει στις κάλπες και θα ψηφίσει – και το αποτέλεσμα θα ερμηνευτεί από όλους τους λογικούς ανθρώπους σαν δημοψήφισμα, σαν την πιο έγκυρη δημοσκόπηση για τις βουλευτικές εκλογές που και αυτές, όσο και να προσπαθήσει να τις απομακρύνει προς το 1916 η συγκυβέρνηση, κάποια στιγμή θα γίνουν. Και, φυσικά, αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι το αναμενόμενο, μια κατά κράτος ήττα δηλαδή του Σαμαρά και του Βενιζέλου, η «συγκυβέρνηση» δεν θα μπορέσει να κρατηθεί στην εξουσία. Να μην ξεχνάμε πως Μάρτιο του 15 λήγει η θητεία του κ. Παπούλια και θα πρέπει να αναζητηθεί «συναίνεση» για την εκλογή νέου προέδρου της Δημοκρατίας. Και εκεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι μάλλον απίθανο να θελήσει να «βοηθήσει» μια κυβέρνηση καθόλου αγαπητή να παραμείνει στην εξουσία. Το έχει ήδη δηλώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμπεριφερθεί έτσι ώστε να οδηγηθούμε σε εκλογές από τις οποίες θα προκύψει μια νέα πλειοψηφία που θα επιλέξει τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Εσωτερική Ηλιοφάνεια...

του Αρη Δαβαρακη, απο toPortal...

Δεν ξέρω τι έχω πάθει –μήπως φταίει αυτή η άνοιξη του 2014 που ήδη
την έχω μυριστεί από μακριά να πλησιάζει κάθε μέρα και πιο κοντά, μέχρι
να καταφτάσει εκεί κατά τα τέλη Μαρτίου, στις 21 συγκεκριμένα που είναι
και η εαρινή ισημερία; Μάλλον.

Γιατί πάω να γίνω λίγο κυνικός, λίγο
εξυπνάκιας, λίγο over the rainbow και αμέσως συμμαζεύομαι και λέω, σκάσε
Ζαχαρία. Σκάσε και κολύμπα. Η φάση που διανύουμε απαιτεί υπομονή, επιμονή, εργατικότητα, χαμόγελο αληθινό εσωτερικό (όχι δήθεν) –και προσπάθεια κατανόησης των προβλημάτων. «Εσωτερική ηλιοφάνεια» την λέω εγώ αυτήν την ψυχοσωματική συνθήκη. Δεν είμαστε για εύκολες κραυγές και συμπεράσματα επί παντός επιστητού σ’ αυτή την επικίνδυνη στροφή,
πρέπει να δούμε την κατάσταση με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαύγεια
και, αν μπορούμε, να εκφραστούμε επαρκώς με όσο το δυνατόν λιγότερα
λόγια.

Φυλακή, Κορυδαλλός, Ξηρός...

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal...

Το 2005, στις 2 Φεβρουαρίου, προφυλακίστηκα στον Κορυδαλλό ως ιδιαίτερα επικίνδυνος για την κοινωνία, κατά συρροή και  κατ’ επάγγελμα εγκληματίας κακοποιός, μεγαλέμπορος
ναρκωτικών,

 – και άλλα πολλά παρόμοια παλαβά και πολύ ύποπτα. Έτσι
έκριναν μια ανακρίτρια που την λένε Χονδρορίζου και μία εισαγγελεύς που
την λένε Γκανέ χωρίς ούτε ένα στοιχείο, ούτε μία μαρτυρία,
ούτε καν έναν ψευδομάρτυρα. Το ποινικό μου μητρώο ήταν φυσικά
κατάλευκο, δεν υπήρξα ποτέ φυγόποινος ή φυγόδικος, δεν ήμουν ύποπτος
φυγής και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος να προφυλακιστώ. Κι’ όμως. Κατά
την άποψη των δύο αυτών λειτουργών της Δικαιοσύνης, έπρεπε η κοινωνία να
μην απειλείται από την παρουσία μου μέχρι να δικαστώ κι’ έτσι βρέθηκα
στον Κορυδαλλό σ’ ένα κελί περίπου τρία επί τέσσερα
μέτρα, με άλλους τρείς συγκάτοικους, με μια τούρκικη τουαλέτα στον ίδιο
χώρο χωρίς διαχωριστικό, τέσσερις κουκέτες-κρεβάτια ανά δύο το ένα πάνω
απ’ τ ’άλλο, έναν μικρό νιπτήρα όπου και οι τέσσερις πλέναμε τα δόντια
μας, τα σκεύη μας, τις κάλτσες, τα σώβρακα και το πρόσωπό μας –και ένα
μικροσκοπικό άνοιγμα στον τοίχο (παράθυρο) με κάγκελα δύο.

We delivered (Mrs Merkel)...

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal.gr...

Όταν έρχεται η στιγμή που πρέπει κανείς να κοιτάξει κατά πρόσωπο την αλήθεια, τα πράγματα ζορίζονται. Όπως τώρα που, μπροστά στο μεγάλο στοίχημα των Ευρωεκλογών (αλλά και των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση) όλοι μας, ψηφοφόροι και υποψήφιοι, ζυγίζουμε πια πολύ προσεκτικά αυτά που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια για να πάρουμε και τις αποφάσεις μας – που θα καθορίσουν την πορεία της χώρας στην αμέσως επόμενη φάση. Θα τολμήσω να συνοψίσω: Μετά την μεταπολίτευση και την πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή που είχε την φόρτιση της πρώτης σοβαρής απόπειρας να λειτουργήσει επιτέλους η Δημοκρατία και στην Ελλάδα, ζήσαμε την ελληνική εκδοχή του «Σοσιαλισμού» με την  οκταετία του ΠΑΣΟΚ και μετά κατρακυλήσαμε βιαστικά στην απόλυτη υποβάθμιση της πολιτικής μας ζωής προσπαθώντας να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο νόμιμο και το ηθικό, χωμένοι μέχρι το λαιμό στην διαπλοκή και την λαμογιά. Μέχρι να καταλάβουμε πόσο στραβά αρμενίζουμε είχαμε ήδη πιάσει πάτο και οι δανειστές μας, μέσω Καστελόριζου και ΓΑΠ, μας βάλανε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι – αποφασιστικά και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Ούτε που το καταλάβαμε για πότε πτωχεύσαμε και κλείσανε όλες οι στρόφιγγες, άρχισαν οι περικοπές, οι απολύσεις, η ανεργία, η φτώχεια. Και, φυσικά, όπου φτώχεια και γκρίνια.

Ανάγνωση Ψυχάρη από τον Άρη...

του Άρη Δαβαράκη, απο toportal.gr...

Το κύριο άρθρο του «Βήματος της Κυριακής» που υπογράφεται από τον κ. Σταύρο Ψυχάρη ξεκινάει την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013 με την εξής κορωνίδα : «Φαντασθείτε τον κ. Τσίπρα πρωθυπουργόν! Πώς σας φαίνεται;».
Λες, δεν αντέχω, θέλω να διαβάσω και παρακάτω. Και το κάνεις: «Τα αμφιλεγόμενα αποτελέσματα των τελευταίων πολιτικών δημοσκοπήσεων πολλαπλασιάζουν τα σενάρια για τις πολιτικές εξελίξεις», γράφει ο επικεφαλής του ΔΟΛ και δεύτερος (όσο ζούσε ο Χρήστος Λαμπράκης) «ισχυρός ανήρ» της παρασκηνιακής πολιτικής μας πραγματικότητας, διαμορφωτής σημαντικών εξελίξεων από την μεταπολίτευση ακόμα. Τι θέλει να πει ο ποιητής αναρωτιέσαι. Πού το πάει; Για να παρακολουθήσω το νήμα της σκέψεώς του με προσοχή μεγάλη: «Πολλοί», λέει, «βλέπουν αμετακίνητο στη θέση του τον κ. Αντ. Σαμαρά, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν τον κ. Τσίπρα νέο ένοικο στο Μέγαρο Μαξίμου».
Μμμμμμμ! Αυτό το λες ζουμερό. Εδώ ο ποιητής εμπνέεται από καινά δαιμόνια (όχι κενά αγράμματοι, καινά, καινούργια δηλαδή). Τι λέει στην ουσία ο έμπειρος και «παλαιός» πιά, ο τελευταίος εκείνης της σειράς των «ηγετών» στα ΜΜΕ,

Τον είδα τον Σημίτη...

Του Αρη Δαβαράκη, toPortal.gr...

Τον είδα τον Σημίτη, τον είδα το πουρνό, εδώ στην Ηροδότου, με έναν κολλητό. Εκείνοι ανεβαίνανε γελαστοί κουβεντιάζοντας προς το Κολωνάκι, εγώ κατέβαινα προς Βασιλίσης Σοφίας. Το πεζοδρόμιο είναι στενό, σχεδόν σπρωχτήκαμε και λιγάκι προσπαθώντας ευγενικά να κάνουμε χώρο, πάντα με το χαμόγελο και χωρίς να διακόψει τη συζήτησή του - που πρέπει να ήταν ευχάριστη αφού είχε και γέλιο. Εγώ ως περίεργο άτομο σταμάτησα να δω τριγύρω να εντοπίσω πού ήταν η φρουρά που ακολουθεί κατά βήμα τους εθνοπατέρες –και τους τριτοκλασάτους ακόμα – αλλά όσο και να προσπάθησα δεν τους είδα. Κάπου θα ήταν οπωσδήποτε κάνα, δυο ή και τρεις –το ζήτημα είναι πως δεν κατάφερα να τους δω με τα μάτια μου πουθενά. Και η Ηροδότου είχε κόσμο εκείνη την ώρα και εγώ την ώρα που «σπρωχτήκαμε» τόσο ευγενικά με τον κύριο Κώστα θα μπορούσα να είχα ένα περίστροφό ας πούμε στην τσέπη μου (φορούσα και σακάκι, Νοέμβριος είναι) και να τον σκότωνα στην ψύχρα τον άνθρωπο. Μετά, περπατώντας θυμήθηκα πως και στην Ράτκα που τον έβλεπα να τρώει κάποια βράδια παρέα με το ζεύγος Τσουκαλά (λέμε τώρα) ρωτούσα «μα που είναι η φρουρά» και μου απαντούσε η Ράτκα «εδώ είναι αλλά δεν θα μπορέσεις να τους διακρίνεις. Δεν θέλει να ενοχλεί ο πρωθυπουργός». Ητανε και πρωθυπουργός βλέπετε τότε.

Και μπήκα σε σκέψεις. Η οκταετία Σημίτη που συνέπεσε με την περίοδο που ήμουν 40 προς 50 ετών ήταν ένας οικονομικός παράδεισος για την Ελλάδα. Όλοι είχαμε λεφτά.

Άρης, ο λαϊκιστής...

του Άρη Δαβαράκη, Protagon...

Δηλώνω απερίφραστα ότι δεν αντέχω πιά να ακούω για δάνεια και δόσεις και απολύσεις, περικοπές «οριζόντιες», συντάξεις πείνας, δυσθεώρητα ποσοστά ανεργίας, αστέγους, αρρώστους χωρίς ελπίδα, γέροντες χωρίς φάρμακα, οικογένειες χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό, παιδιά χωρίς ζεστό φαϊ, εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένους στον ιδιωτικό τομέα, επιχειρήσεις που κλείνουν, μετατάξεις, απανωτές μειώσεις αποδοχών, φόρους, χαράτσια, εξώσεις, αυτοκτονίες – και βάλε.  Δεν αντέχω άλλο. Σκέφτομαι τι σημαίνει στην πράξη να πεινάς και να κρυώνεις και να είσαι άρρωστος και στο δρόμο χωρίς ένα ευρώ στην τσέπη και κάθε «ψύχραιμη», «ορθολογιστική» ή «λογιστική» σκέψη εξαφανίζεται μπροστά στην σκληρότητα της πραγματικότητας.

Ξέρω: Όλα αυτά δεν προέκυψαν έτσι, μόνα τους, χωρίς την δική μας συμβολή, χωρίς την αχόρταγη καταναλωτική υστερία στην οποία μας οδήγησε η πολιτική, επιχειρηματική και «μηντιακή» ηγεσία των τελευταίων 20-30 χρόνων. Το άγριο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού και του «anything goes» από την εποχή του Ρέιγκαν και της Θάτσερ  μέχρι το ηχηρό χαστούκι της Lehman, ενθάρρυνε και την φτωχή Ελλάδα, το 2% της ευρωπαϊκής «πίττας», να ξεπατικώσει συμπεριφορές που οδήγησαν στον «εκτροχιασμό» μας – όπως τον χαρακτηρίζει τώρα ο Σημίτης που,  όμως, ως πρωθυπουργός, ενθάρρυνε τον βιοπαλαιστή «νοικοκυραίο»  να πάει να παίξει στο χρηματιστήριο γνωρίζοντας την πολυπλοκότητα του ρίσκου που αυτή του η προτροπή εμπεριείχε. Έτσι κι αλλιώς άνθρωποι σαν τον Σημίτη (εννοώ αυτής της κοινωνικής νοοτροπίας) δεν ρισκάρανε τίποτα και συμπεριλαμβάνονται ακόμα σε αυτό το 2,5% περίπου που όπως έδειξε πρόσφατη δημοσκόπηση (για το MEGA και την «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη) δεν έχουν καταλάβει καν ότι η Ελλάδα έχει πρόβλημα, μαστίζεται απ’ την ύφεση και ζει και με τα δύο πόδια μέσα σε μία «κρίση» που προβλέπεται να κρατήσει  (όπως μας λένε κάθε μέρα «οι τηλεοράσεις») τουλάχιστον μέχρι το 2022 –στην καλύτερη περίπτωση.

Έχουμε καταντήσει να μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους και συμπατριώτες μας λες και μιλάμε για ποντίκια σε υπονόμους. Και αν τολμήσουμε να πούμε «τι θα κάνει αυτό το ζευγάρι  με τα δυό παιδιά και τους γέρους του» χωρίς μισθό, χωρίς σύνταξη, χωρίς περίθαλψη, χωρίς ηλεκτρικό και θέρμανση, χωρίς πάνες, χωρίς φάρμακα, χωρίς καν τον άρτο τον επιούσιο, τότε μας λένε «λαϊκιστές» και επιπόλαιους, χωρίς «βαθύτερη σκέψη» και γνώση των ουσιαστικών προβλημάτων. Γιατί τα ουσιαστικά προβλήματα είναι σου λέει η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών, η ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, η προστασία των κεφαλαιούχων ώστε να μην πτωχεύσουν ή φύγουν από την Ελλάδα δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα ανεργίας και άλλες υποθέσεις εργασίας επί χάρτου – ανάλογες με αυτές που μας έφεραν ως εδώ. Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία να περιμένουμε τις αμερικανικές εκλογές για να έρθει η στιγμή να ακούσουμε την κ. Λαγκάρντ να ξεσπαθώνει κατά της κ. Μέρκελ που θέλει τα ποντίκια να περιμένουν στους υπονόμους τους άλλον έναν χρόνο μέχρι να γίνουν και οι Γερμανικές εκλογές, από το γεγονός πως στην Ελλάδα υπάρχουν αυτή τη στιγμή παιδιά που υποσιτίζονται ή γεροντάκια που τη βγάζουν με μια τυρόπιττα ή με ότι μπορεί να τους προσφέρει στο συσσίτιο ο Δήμος και η εκκλησία.

Εδώ συνήθως έρχεται αυστηρό το γνωστό πιά σηκωμένο δάχτυλο και το «τι προτείνεις εσύ λοιπόν»; Είναι η στιγμή που ο ανόητος λαϊκιστής πρέπει επιτέλους να συμμαζευτεί και να αναλογιστεί ότι αν δεν είναι Μεσσίας δεν δικαιούται να μιλάει. Δικαιούται ο Σαμαράς να λέει πως «στις 16 Νοεμβρίου δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις αν δεν έχει εκταμιευτεί η δόση» - και να αποδεικνύεται από τα πράγματα ότι και ψεύδεται και  λαϊκίζει ανερυθρίαστα – αλλά δεν δικαιούται να αναρωτιέται ο μέσος άνθρωπος που οδηγείται η Ελλάδα μέσα σε τόση φτώχεια και τόση ανέχεια, τόση αποβλάκωση, τέτοια ανικανότητα αντίδρασης σε όλες τις μορφές υπέρβασης εξουσίας που ασκούνται επάνω του καθημερινά στερώντας του κάθε μέρα και μια ανάσα παραπάνω –μέχρι να εξοντωθεί για να μεταφερθεί αγόγγυστα από τον παλιό του καναπέ και τον τηλεοπτικό του δέκτη, στον επιθανάτιο ρόγχο και την τελευταία του κατοικία.

Κάθε μέρα που περνάει ο ρεαλισμός σκληραίνει. Ήδη έχει αρχίσει να μοιάζει σαν ταινία τρόμου. Οι λαοί (της Ευρώπης και των ΗΠΑ τουλάχιστον, που μας αφορούν και πιο άμεσα) έχουνε παραδώσει τη μοίρα τους στην κάθε Moody’s  και από εκεί περιμένουν την «αξιολόγησή» τους. Οι λίγοι που αντιδρούν είναι «αλήτες που τα σπάνε» και «καταστρέφουν δημόσια περιουσία». Οι απεργίες είναι της πλάκας και οι ειρηνικές διαμαρτυρίες διαλύονται με πολύ νερό και πολλά χημικά εν ριπή οφθαλμού.

Και όποιος έχει αντίρρηση ή πρέπει να είναι ο προφήτης που θα ανακαλύψει το σύστημα το οποίο θα αντικαταστήσει την ολιγαρχία που μας εξουσιάζει σήμερα παγκοσμίως (και θα το θέσει και σε εφαρμογή απαντώντας στο «εσύ τι προτείνεις λοιπόν;» ) ή πρέπει να αποδεχθεί την ταμπέλα του επιπόλαιου, φτηνού «λαϊκιστή».

Σαμαράς ή Τσίπρας;

του Άρη Δαβαράκη, Protagon...

Photo: Joana Roja@Flickr

Όλοι οι τρομαγμένοι από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, όσοι φοβούνται πως ο Τσίπρας φέρνει μαζί του ριζικές «αλλαγές» που δεν τους συμφέρουν και τους ξεβολεύουνε, συμφωνούνε – όπου και αν ανήκουν: Καλύτερα εδώ, κολλημένοι για πάντα στον παλαιοκομματισμό – από ΚΚΕ μέχρι Χρυσή Αυγή – παρά στον τρόμο του κενού που προκαλεί το αδοκίμαστο και το καινούργιο.
Και στα τυφλά, ψηλαφίζοντας το κοινό μας μέλλον μέσα στο βαθύ σκοτάδι των μνημονίων και των δόσεων που θα πολλαπλασιάζονται συνεχώς και θα μας σπρώχνουνε όλο και πιο βαθειά μέσα στο βαρέλι (που ΔΕΝ έχει πάτο, κι ας λέει ο Βενιζέλος πως φρόντισε και τον επανατοποθέτησε), έχουνε αρπαχτεί από τον πραγματικά ικανό και ενθουσιώδη Αντώνη γιατί βλέπουνε πως είναι η τελευταία τους ελπίδα, το τελευταίο τους οχυρό.
Ο τελευταίος γνωστός σταθμός, το τελευταίο οικείο πολιτικό τοπίο πριν την μετάβαση σε μια άλλη (πια) φάση όπου μια νέα αριστερά (ναι, αυτή με τις πολλές συνιστώσες που θα συντονιστούνε μια χαρά μπροστά στις υποχρεώσεις που, αναγκαστικά, θα αναλάβουν αν τις εμπιστευτεί ακόμα περισσότερος κόσμος) θα πάρει την ευθύνη να μπει επιτέλους στο παιχνίδι και να θέσει άλλους στόχους και άλλες προτεραιότητες από τις «μεταπολιτευτικές».

Έτσι λοιπόν και στη φάση που διανύουμε, όπως πάντα στην πολιτική, τα Πρόσωπα παίζουν και τώρα τον πρωταγωνιστικό ρόλο και δεν υπάρχουν παρά δύο μόνο τέτοια (πρωταγωνιστικής δυναμικής): Ο Σαμαράς και ο Τσίπρας. Ο ένας παλεύει με νύχια και με δόντια «για να μην βρεθεί η Ελλάδα απομονωμένη, έρμαιο του λόμπυ της δραχμής» και δίνει γήν και ύδωρ στους «εταίρους» μας, αδιαφορώντας πια ακόμα και για το πώς θα επιβιώσουνε οι μη έχοντες Έλληνες μέσα σε τόση ύφεση, τόση ανεργία και ψυχολογικό κόλλημα –μετά την ψήφιση των μέτρων την Τετάρτη.
Η δική του γραμμή και (καθ’ όλα σεβαστή) άποψη λέει πως πρέπει να κάνουμε «αυτό που πρέπει» χωρίς πολλά-πολλά για να έχουμε το προνόμιο να παραμείνουμε, τουλάχιστον, όπως είμαστε - επιβιώνοντας τσάτρα-πάτρα έστω και με πολύ λίγα, έστω και με τα ελάχιστα, έστω και με αέρα κοπανιστό εν ανάγκη (και δεν το λέω ειρωνικά) – φτάνει να μην κατρακυλήσουμε στο «χάος» το οποίο δεν προσδιορίζεται ούτε περιγράφεται επαρκώς, είναι όμως ο σωστός μπαμπούλας για κάθε σώφρονα άνθρωπο της κεντροδεξιάς και της συντηρητικής παράταξης και λειτουργεί μέχρι στιγμής επαρκέστατα : «Χάος».
Αν ρωτήσεις «τι επιτέλους μπορεί να συμβεί» που τόσο τρομάζει την ραχοκοκαλιά του συστήματος, δεν θα πάρεις σαφή απάντηση. Το χάος δεν περιγράφεται. Αφήνουν απλώς να εννοηθεί ότι θα ζήσουμε στιγμές σαν αυτές που ζήσανε στις ΗΠΑ με τον τυφώνα – αλλά στο πολλαπλάσιο.
Ή ακόμα χειρότερα, οι πιο τρομαγμένοι, μας παραπέμπουν σε πολεμικά και μεταπολεμικά ντοκιμαντέρ της εποχής του Εμφυλίου εδώ στην Ελλάδα, όπου στους χωματόδρομους της παλιάς Αθήνας κείτονται πτώματα -και σκελετωμένοι άνθρωποι ψάχνουν με το τενεκεδάκι στο χέρι για λίγο νερό και ένα ξεροκόμματο. Αυτό είναι το «χάος» και δεν έχει ούτε δομή ούτε λογική. Είναι απλά πάρα πολύ γκράν-γκινιόλ και, δικαίως, τρομάζει φριχτά τους νοικοκυραίους.

Ο Τσίπρας από την άλλη, χωρίς να υπόσχεται τίποτα, έτσι άφθαρτος και «καθαρός» όπως εμφανίζεται ξαφνικά στο γκρεμισμένο αυτό τοπίο, μαγνητίζει αυτόματα τις καλές σκέψεις πολλών από μας – και όχι μόνο δεν μας τρομάζει καθόλου αλλά ενσαρκώνει μια εναλλακτική που την έχουμε μεγάλη ανάγκη: Άλλα μυαλά. Άλλη νοοτροπία. Άλλη επικοινωνιακή μέθοδος και άλλη γλώσσα του σώματος. Και, βέβαια, το κυριότερο – εντελώς άλλη γενιά.
Οι δημοσκοπήσεις, προς το παρόν, ερίζουν. Σε κανέναν από τους δύο δεν διανοούνται ακόμα να δώσουν αυτοδυναμία (μας έκαψαν και μας τσουρούφλισαν οι αυτοδυναμίες και τώρα φυσάμε και το γιαούρτι), δείχνουν όμως όλες πως η πραγματική μάχη αυτές τις μέρες, τις επόμενες βδομάδες και όλον αυτόν τον χειμώνα, εκεί εντοπίζεται: Σαμαράς η Τσίπρας;

Μνημόνια και άλλα μνημόνια και δόσεις ή (μήπως λέμε τώρα) είναι πάλι καιρός να βουτήξουμε στα βαθειά όπως μας συνέβη όταν μας έσπρωξε στο κύμα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο Α’) «για να μάθουμε κολύμπι»; Το πείραμά του απέδωσε – μάθαμε τις ευρωπαϊκές μεθόδους μια χαρά και τώρα τις μαθαίνουμε και από την ανάποδη.
Έρχεται άραγε η ώρα να σκεφτούμε λίγο πιο ανθρώπινα και λιγότερο σκληρά «καπιταλιστικά» και να δούμε μήπως μια γερή ανατροπή απελευθερώσει επιτέλους άλλες υγιείς δυνάμεις που έχουμε ξεχάσει ότι διαθέτουμε – γιατί τις έχουμε θάψει βαθειά υπό τον γενικό τίτλο «Το Χάος»;

Να «περάσουν» τα μέτρα και βλέπουμε, ε;

Λοιπόν Αλέξη, yessssssss!

 Protagon, του Αρη Δαβαρακη ...

Στην τελική πιά ευθεία για την κάλπη, τα νεύρα όλων των εμπλεκομένων, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, είναι στο κόκκινο. Τα δυο πρώην «μεγάλα κόμματα» προσπαθούν με διαρροές και δηλώσεις να «διορθώσουν» λίγο το κλίμα βαθύτατης αντιπάθειας εναντίον τους, αλλά είναι πιά αργά. Τα πρόσωπα του Βαγγέλη Βενιζέλου και του Αντώνη Σαμαρά, για όσους δεν είναι φανατικοί οπαδοί τους ή εξαρτώμενοι από αυτούς, είναι πιά κυριολεκτικά αντιπαθητικά. Δεν πιστεύω (κατά την ταπεινή μου γνώμη) ότι θα καταφέρουν τα δύο «μεγάλα κόμματα» μαζί να πάρουν το 40% των ψήφων που έπαιρναν επί 35 χρόνια το καθένα χωριστά. Παρ’ όλ’ αυτά και ενώ είναι σαφές ότι η σελίδα γυρίζει με δύναμη και είναι πια καιρός να μάθουμε πράγματι να «σκεφτόμαστε διαφορετικά», κάποιοι είναι κολλημένοι εκεί που πάντα ήταν. Δεν μας πειράζει. Θα ξεκολλήσουν, ή θα μείνουν πίσω να κοιτάζουν από μακριά τη ζωή να προχωράει χωρίς αυτούς.
Μήνες τώρα γράφω εδώ για τον Αλέξη Τσίπρα. Από την πρώτη στιγμή που σταμάτησα για λίγο και ακούμπησα το βλέμμα μου πάνω στα λόγια, τις θέσεις, το πρόσωπο και την ματιά του, να τον παρατηρήσω χωρίς να ακούω την άθλια προπαγάνδα που επί χρόνια τον εξόριζε «στους απ' έξω» (το έχω υποστεί αυτό, στην δική μου μικρή κλίμακα, επί χρόνια - και την ξέρω πιά την τεχνική που χρησιμοποιούν οι «ειδικοί» του είδους), κατάλαβα ότι αυτός είναι ο επόμενος. Κανένας Σαμαράς και κανένας (βέβαια) Βενιζέλος. Με ειλικρινή εκτίμηση για το πρόσωπο – και κανένας Τζήμερος. Ο Τζήμερος δεν είναι πολιτικός. Είναι ένας λαμπρός πολίτης – όπως πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων και πολλοί από σας (εγώ δεν είμαι «καλός πολίτης», είμαι άτακτος, γι’ αυτό εξαιρώ τον εαυτό μου). Ούτε μπορεί κανείς να ελπίζει σοβαρά ότι o Στέφανος Μάνος αν μπει στη Βουλή θα ανατρέψει το μπετόν αρμέ και τον μηχανισμό ολόκληρου αυτού του συστήματος εξουσίας του οποίου, εξάλλου, αποτελεί επί δεκαετίες ζωντανό κομμάτι.
Η συγκυρία θέλει δυναμική, θέλει διάθεση ανατροπής σοβαρής –όλα παίζονται τώρα, κανένα ταμπού δεν υπάρχει πιά, ούτε καν το ευρώ και η Ευρώπη. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Το σύστημα πάλιωσε, διεφθάρη ασύστολα και χωρίς ελπίδα ίασης και, νομοτελειακά, αναγκάζεται να καταρρεύσει (όπως συνέβη και μετά τον «Ανένδοτο», την υπόθεση «Ασπίδα», την κόντρα Καραμανλή-Φρειδερίκης, την «αποστασία», την δολοφονία του Λαμπράκη και τα λοιπά -την δεκαετία του 60).  Ήδη έχουμε τελειώσει με την χούντα του Παπαδόπουλου, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» που ανέβηκε το καλοκαίρι του 73 ήδη παίζεται (ήμουν βοηθός σκηνοθέτη, του Κώστα Καζάκου, εικοσάχρονος ακριβώς) και ο Μαρκεζίνης είναι ο πρωθυπουργός-Παπαδήμος.
Δεν θα ακολουθήσει η καταστροφή που έφερε η χούντα του Ιωαννίδη με την περιπέτεια της Κύπρου. Αλλά όλο το σύστημα που στήριζε την εκτροπή θα καταρρεύσει πολύ σύντομα, όπως κατέρρευσε και τότε. Οι πολιτικοί που είχαν την εξυπνάδα και την αντοχή να συνεχίσουνε να «παίζουνε» με τους καινούργιους όρους θα επιζήσουν και τώρα όπως επέζησαν και τότε. Οι άλλοι (οι περισσότεροι δηλαδή) θα ξεχαστούν –αν δεν δικαστούν κάποιοι για τα οικονομικά τους εγκλήματα κατά του Ελληνικού λαού, πράγμα που εγώ προσωπικά και το θέλω –και πιστεύω ότι θα συμβεί μόλις αρθεί η βουλευτική ασυλία και η αθλιότητα του «νόμου περί ευθύνης υπουργών».
Ο Τσίπρας είναι όμως αυτός που λειτούργησε σαν καταλύτης και έκανε την μεγάλη διαφορά: Μετά τον Εμφύλιο η Αριστερά ήταν παράνομη εκτός αν ήταν διατεθειμένη να υποκλίνεται στην Φρειδερίκη και να λέγεται ΕΔΑ. Το 74 το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και αδρανοποιήθηκε. Του δώσανε όλα τα νόμιμα δικαιώματα και, με την συγκατάθεσή του, έκατσε στην γωνία με το 10% του (πάνω-κάτω) να μας κοιτάζει και να «επιχειρεί» και να κάνει κριτική με όρους Σοβιετίας. Δεν διεκδίκησε εξουσία η αριστερά. Της έφαγε όλο το παντεσπάνι το ΠΑΣΟΚ εξάλλου, δεν πρόλαβε ούτε να το καταλάβει –ο Αντρέας ήτανε γερός παίκτης.
Τώρα η Αριστερά ζητάει τον ρόλο που δικαιούται στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου: Να είναι ελεύθερη όχι μόνο να ανασαίνει και να διαβάζει Ριζοσπάστη και αριστερά blogs, αλλά να αναλάβει ευθύνες διαχείρισης και εξουσίας. Αυτό το τόλμησε πρώτος ο Αλέξης Τσίπρας και αυτός θα το εισπράξει. Και εγώ που δεν υπήρξα ποτέ αριστερός αλλά κεντροδεξιός αστός δηλωμένος και με στάμπα στο κούτελο, ούτε που θα γυρίσω να κοιτάξω τα υπολείμματα του αχόρταγου αυτού βόθρου που επί τόσα χρόνια ψήφιζα – και έγινε ίδιο με το ΠΑΣΟΚ και την παλιά Αυριανή του. Θα ψηφίσω την Αριστερά που διεκδικεί εξουσία και δεν με νοιάζει πια η καταστροφολογία των τραπεζών, των εργολάβων, των άλλων Big Businessmen, των ΜΜΕ που τους εξυπηρετούν και του πολιτικού προσωπικού που τους υπηρετεί δουλοπρεπέστατα. Χαίρομαι που είμαι ακόμα ζωντανός και υγιέστατος στα 58 (δεν τα έκλεισα ακόμη, έχω άλλους τρείς μήνες για να γίνω 59!) και που, πρώτα ο Θεός, θα είμαι εδώ να δω την νέα γενιά των πολιτικών, αυτήν του Αλέξη Τσίπρα, να κάνει τα πρώτα της τουλάχιστον βήματα.
Οι «μεγάλοι» πολιτικοί αρχηγοί είναι καιρός (σαν έτοιμοι από καιρό θα έγραφα, αλλά δεν την αξιώθηκαν αυτή την ποίηση ποτέ τους) να φύγουν. Αν δεν το καταλάβουν την άλλη Κυριακή, θα το καταλάβουν σε λίγες βδομάδες που θα ξαναγίνουν εκλογές. Ας μην ελπίζουν πως κάποιος, κάτι, ένα θαύμα, θα τους σώσει. Δεν σώνεται το παιχνίδι.
Όσο πιο γρήγορα εξαφανιστούνε από μπροστά μας, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουνε να τους θυμόμαστε με κάποιο σεβασμό -και κάποια νοσταλγία πιθανώς, γιατί δεν περάσαμε και άσχημα επί των ημερών τους: Τα κέρατά μας –δανεικά –ξοδέψαμε!

Μανιφέστο διετούς πόνου....

Protagon...

του Άρη Δαβαράκη

Photo: Dadissad

Ο πρωθυπουργός μας αναφέρθηκε στον «πόνο» που θα υποστούμε τα επόμενα δύο χρόνια με τόση γλυκύτητα, ηπιότητα και ψυχραιμία ώστε νοιώσαμε υπήκοοι μιας πολύ ευγενούς εξουσίας που στο τέλος θα μας ξαμολήσει να ζήσουμε πια στην ύπαιθρο, χαρούμενοι, κάτω από τα εσπεριδοειδή και τις ελιές –τώρα που (σε λίγες εβδομάδες τελοσπάντων) μπαίνει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν.
Τι τα θέλουμε τα σπίτια, τους ηλεκτρισμούς, τα καύσιμα και τις «κλειστές», κοινωνικά απομονωμένες ομάδες, σαν αυτές της οικογένειας, του ζευγαριού, της φοιτητικής ζωής, του εργένη, ή της μοναχικής γερόντισσας; Οι εξελίξεις μας δείχνουν τον δρόμο: όλοι μαζί, στην ύπαιθρο, αγκαλιασμένοι, στον καθαρό αέρα, κοντά στη φύση, τη γη, το οξυγόνο, τη θάλασσα. Εντάξει, μπορεί για λίγες μέρες να έχουμε κάπου λίγο χαμηλές θερμοκρασίες (Ιανουάριος στη Φλώρινα π.χ.), αλλά αυτά είναι εξαιρέσεις και επιβεβαιώνουν τον κανόνα: η φύση στην Ελληνική χλωρίδα και πανίδα είναι φιλική προς τον άνθρωπο. Αν μάλιστα, με την βοήθεια κάποιων ευγενών (πλην όμως ευαίσθητων) πλουσίων οικογενειών που ασχολούνται με τα φιλανθρωπικά, μπορέσει να εφοδιασθεί ο πτωχός και πένης Έλληνας με μια σουλουμπάμια της προκοπής, ένα sleeping-bag δηλαδή, δεν νομίζω να υπάρχει κάν θέμα. Μπορούμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να εγκαταλείπουμε τα άθλια αυτά τσιμεντένια ψωροδιαμερίσματα (που άρχισαν να χτίζονται, όπως θυμούνται όλοι οι σοβαροί αριστεροί Έλληνες, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή-του παλαιού- από στενούς του φίλους εργολάβους και κάνα δυό, πάντα φίλους του, αρχιτέκτονες). Αυτά τα διαμερίσματα έτσι κι’ αλλιώς είναι μικρές αποπνικτικές φυλακές όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να δημιουργήσει ούτε να ονειρευτεί. Απλώς κάθεται σε καναπέδες (φτηνούς και συνήθως άβολους) βλέποντας (συνήθως κακής ποιότητας) τηλεόραση. Στο ψυγείο του διατηρεί τροφές τίγκα στα χημικά τις οποίες συχνά καταναλώνει ακόμα και μετά την ημερομηνία που «λήγουν». Θερμαίνεται με κάτι άθλια καλοριφέρ που λειτουργούν με πετρέλαιο, συνεργώντας έτσι και στην υπερθέρμανση του πλανήτη αλλά και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αφού προκαλούν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση μαύρου χρυσού – γεγονός που, όπως είναι γνωστό, γίνεται αφορμή για ένα σωρό πολέμους στον πλανήτη. Είναι νομίζω ξεκαθαρισμένο πια σαφώς πως οι πόλεμοι στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα λοιπά γίνονται «για το πετρέλαιο».

Η εξέλιξη λοιπόν που μάθαμε να τη λέμε «κρίση», μπορεί με λίγη φαντασία (και στην εξουσία αλλά και στον λαό), να μετατραπεί σε τεράστια ευκαιρία. Οι παλαιότεροι από σας θα θυμάστε ίσως τους hippies, γνωστούς και σαν «παιδιά των λουλουδιών» και εκείνο το τραγούδι που ήταν ο ύμνος τους και έλεγε πως αν έχεις σκοπό να πάς στο Σαν Φρανσίσκο, να μην ξεχάσεις να στολίσεις τα μαλλιά σου με λίγα λουλούδια (be sure to wear some flowers in your hair). Αν, λοιπόν, αντί να γκρινιάζουμε, όλοι οι άνεργοι, άστεγοι, χρεωμένοι, απελπισμένοι κ.λπ., προτιμήσουμε να το δούμε θετικά (think positive, Zen, φεγκ-σούϊ) και εφοδιαστούμε με σουλουμπάμιες για τις αμέσως επόμενες λίγες εβδομάδες (να ξεπεράσουμε το ελάχιστο αυτό εμπόδιο των χαμηλών θερμοκρασιών που, στην Ελλάδα, δεν είναι παρά ένα ευχάριστο μικρό διάλλειμα στη διάρκεια του οποίου έχουνε και την ευκαιρία και τα παιδιά μας να παίξουν χιονοπόλεμο, να φτιάξουνε χιονάνθρωπους και να χαρούνε τα έλκηθρά τους), τότε η εικόνα αυτή που μας φαίνεται τόσο απαισιόδοξη θα αλλάξει αμέσως: εγκαταλείποντας τις τσιμεντουπόλεις θα ξεχυθούμε οι Έλληνες στις παραλίες και τις καταπράσινες πλαγιές της Ελλάδας μας, με τις υπέροχες ξερολιθιές τους και τα γευστικότατα φραγκόσυκα, τις φράουλες, τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια, τις ντομάτες, τα φασολάκια –για να μην αναφερθώ στα ελαιόδεντρά μας που μας παρέχουν, εκτός από σκιά, και τις πιο νόστιμες ελιές του πλανήτη και το καλύτερο ελαιόλαδο για τις σαλάτες μας.

Δεν θέλω να επεκταθώ και στην κτηνοτροφία με την οποίαν θα ασχοληθούμε επιτέλους και πάλι σοβαρά, απολαμβάνοντας γάλα αγελαδινό αλλά και κατσικίσιο (όπως και τα αντίστοιχα τυριά), θαυμάσιο κρέας και αλλαντικά, γευστικότατα κοτόπουλα αλανιάρικα χωρίς καθόλου χημικά (και άλλες τέτοιες αθλιότητες), όπως και ολόφρεσκα αυγά χλιαρά ακόμα, καθώς θα προέρχονται κυριολεκτικά «κατ’ ευθείαν από το κώλο της κότας». Ούτε στον πλούτο των θαλασσών μας θα επεκταθώ, όπου με μια πετονιά κι’ ένα καμάκι θα μπορούμε να ψαρεύουμε ότι προτιμάει ο καθένας, από μαλάκια μέχρι λαβράκια και τσιπούρες, τόνους, ξιφίες ή και απλή μαριδούλα τραγανή και μυρωδάτη. Η Ελληνική φύση είναι γεμάτη μυρωδικά και μπαχάρια για να αναγεννήσουμε την πραγματική Ελληνική κουζίνα όπως μπορούσε να την γευτεί ο άνθρωπος πριν ενσκήψει αυτή η λαίλαψ του σύγχρονου πολιτισμού που μας ανάγκασε να ενδίδουμε σε κάθε είδους λαμογιά προκειμένου να εξασφαλίσουμε ένα κακό τραπέζι στα ακριβά gourmet εστιατόρια με τους σομελιέ και τα παρκαρισμένα φάτσα φόρα, διαφόρων μοντέλων και μεγεθών. Porsche ή Mercedes.

Αλλά ας μην τα θυμόμαστε αυτά, ας τα ξεγράψουμε επιτέλους από τη μνημόνιό μας και ας βάλουμε νέους στόχους –στόχους που μπορούν να επιτευχθούν εδώ και τώρα, στην Ελληνική ύπαιθρο, με προσωπική εργασία, χωρίς δάνεια, χωρίς χρηματοδοτήσεις, με μια απλή (αλλά ριζική) αλλαγή νοοτροπίας: να αποβάλλουμε από το μυαλό μας (και δι’ αυτού από το ίδιο το «σύστημα») την ιδέα του άστεως. Η ύπαιθρος, η φύση, η εξοχή, τα βουνά και οι θάλασσες μας, οι αγροί, οι ελαιώνες, τα δημητριακά, τα οπωροκηπευτικά, τα εσπεριδοειδή, οι κατσίκες, οι αγελάδες, τα ψάρια, τα γουρούνια μας είναι εδώ και μας περιμένουν.

Σας υπενθυμίζω ότι ήδη διανύουμε το πρώτο ήμισυ του (μεσογειακού ούτως ή άλλως) «χειμώνα» μας – και ότι απo τα μισά του μήνα Μάρτη , με τις αμυγδαλιές ανθισμένες, μπορούμε εμείς, εδώ, στα νοτιοανατολικά βαλκάνια, να εγκαινιάσουμε ένα εντελώς ανατρεπτικό lifestyle που θα αφήσει άφωνο όλον τον πολιτισμένο κόσμο – και θα ξαναφέρει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Όχι όμως πια για χρέη, CDS και σκάνδαλα αλλά για τη δύναμη και την προσαρμοστικότητα της Ελληνικής ψυχής που ενστικτωδώς οδηγείται στην αρετή και την ελευθερία, δίνοντας το παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, διασπείροντας παγκοσμίως το ουσιωδώς πολιτισμένο σύνθημα «επιστροφή στη φύση» και στις βασικές μας τις αρχές που είναι «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» - και όχι τοστ ζαμπόν-τυρί και φραπουτσίνο, ΤΕΙ και ψευτοπανεπιστήμια «Οικονομικών και Πολιτικοκοινωνικών Επιστημών» όπου το μόνο που μαθαίνεις είναι πώς να κλέβεις καλύτερα το ομόλογο του διπλανού σου και «ελευθερία» αστικού τύπου όπου η μόνη ελευθερία που λειτούργησε απρόσκοπτα ήταν αυτή της αυτοδιαμόρφωσης των αγορών – με τα γνωστά αποτελέσματα που σήμερα απολαμβάνουμε.

Πάς καλά, πράϊμ-μίνιστερ;

Protagon ... του Άρη Δαβαράκη ...

Δεν θέλω να φλυαρήσω και να πλατειάσω ασκόπως: Θέλω όμως απαραιτήτως και επειγόντως να καταγράψω την απορία μου που γρήγορα μεταμορφώθηκε σε οργή και θυμό. Δεν το κατάλαβα καθόλου αυτό το ύφος του «νικητή» που μόλις επέστρεψε από μια δύσκολη μάχη. Λέω για τον Γιώργο Παπανδρέου βέβαια. Μήπως πρέπει να το κοιτάξει; Έχει μήπως πεισθεί ότι μας «έσωσε» κιόλας; Ότι η διετία του οδήγησε σ’ αυτόν τον θρίαμβο του "κουρέματος" της Πέμπτης που θέλησε να τον εκμεταλλευτεί κιόλας και πολιτικά, απευθύνοντάς μας και διάγγελμα πανηγυρικό, την ώρα της μεγάλης τηλεθέασης και των δελτίων ειδήσεων; Στέκει καλά ή μας κοροϊδεύει συνειδητά και έχει πεισθεί ότι είμαστε εντελώς κορόϊδα και δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον τόπο; Μήπως θέλει να του πούμε και «ευχαριστώ» για τους αξιοθρήνητους, τρισάθλιους χειρισμούς του, που έχουνε κλείσει ήδη πολλές χιλιάδες σπίτια και οδηγούν άμεσα, μέσα στον δύσκολο αυτόν χειμώνα 2011-2012, ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπων μας που κατοικούν στην Ελλάδα, στην πλήρη πια απόγνωση;
Το γεγονός ότι εμείς οι Έλληνες στα δύσκολα δεν μας αρέσει να μιζεριάζουμε κι’ έχουμε από τη φύση μας μια διάθεση να υπερβούμε το εμπόδιο που προκύπτει έξαφνα μπροστά μας, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε καταλάβει πόσο γερά μας σφράγισε ο Γιώργος Ανδρέου Παπανδρέου. Δεν θέλω να προχωρήσω ούτε σε χαρακτηρισμούς άκομψους ούτε σε συμπεράσματα ενοχλητικά, αλλά μη βγαίνεις αδερφάκι μου να μας πεις ότι είσαι και πολύ μάγκας και πολύ ωραία τα κανόνισες γιατί είναι σαν να μας προκαλείς. Enough is enough – για να στο πώ και στη μητρική σου γλώσσα. Δεν φτάνει που μας οδήγησες, πριν ακόμα εκλεγείς στο ΔΝΤ, κραυγάζοντας, μόλις όρκισες κυβέρνηση, με τον φωστήρα σου τον Παπακωνσταντίνου, «Τιτανικός, Τιτανικός, βυθιζόμαστε». Δεν φτάνει που μας έχει εκθέσει παγκοσμίως με τις πρωτοβουλίες σου – επενδύεις τώρα και στην συνέχεια της πολιτικής καριέρας σου στην Ελλάδα; Μήπως σε παραμυθιάζει κανείς πως θα ξανακατέβεις (κάποτε) σε εκλογές και θα τρέξουμε να σε ψηφίσουμε –να σε επιβραβεύσουμε για την παγκόσμια διαπόμπευση στην οποία μας έχεις υποβάλλει; Έλεος κύριε πρωθυπουργέ! Δεν έχεις καταλάβει πώς το 80% του Ελληνικού λαού (και λίγους λέω) μετράει τις μέρες μέχρι ναρθεί η ώρα να τελειώσει αυτός ο φαύλος κύκλος που σε περιλαμβάνει – μαζί με όλο εκείνο το κομμάτι του "πολιτικού προσωπικού" που μας έφερε ως εδω και με τους παρατρεχάμενους αυτών των ανθρώπων σε όλα τα κόμματα;
Κρίμα, δεν έχεις καταλάβει τίποτα. Υπομονή κάνουμε Γιώργο, υπομονή και ΖΕΝ και καλές σκέψεις, επειδή πιστεύουμε στην αισιοδοξία σαν στάση ζωής. Επειδή ελπίζουμε πως θα τα περάσουμε και τα δικά σου τα δύσκολα και, πολύ σύντομα, θα αποτελείς παρελθόν. Αυτό περιμένουμε : Ξεμπέρδευε Γιώργο, κι’ εσύ και η κυβέρνησή σου και διαλέξτε άλλα χόμπι : Οι πολίτες που έχουν δικαίωμα ψήφου ήδη αναζητούν άλλες διεξόδους και θα τις βρουν. Αντέχουμε – είμαστε από καλή γενιά. Θα τα καταφέρουμε, φτάνει να μας αδειάσεις τη γωνιά το συντομότερο.

Επιτέλους, ξεκουμπιστείτε!

του Αρη Δαβαρακη απο το Protagon...

Τρείς χιλιάδες οκτακόσιοι φοροφυγάδες του ενός εκατομμυρίου και πάνω «τρώνε» στο πιτς-φυτίλι έναν υφυπουργό και προστατεύονται από τον υπουργό Οικονομικών (τον Παπακωνσταντίνου), αλλά και τον Πρωθυπουργό (που, φυσικά, θα ενημερώθηκε). Έχουμε κι’ άλλους, πιο μεγάλους, που χρωστάνε πιο πολλά λεφτά, αλλά αυτοί δεν είναι πάνω από κάνα-δυό ντουζίνες και έχουνε τόσο στενή συνεργασία με το κράτος ώστε στην ουσία Είναι το Κράτος.
Εντοπίσαμε και γιατρούς και άλλα πολλά εκατομμύρια εδώ κι εκεί και παραπέρα, πιθανότατα «νομιμοποιημένα» (ξεπλυμένα που λένε), άρα και «ηθικά» κατά την άποψη που εξέφρασε το Βουλγαράκι όταν πήγε και ανακατεύτηκε με τις μπίζνες των μοναστηριών. Η άλλος το είπε το «νόμιμο, άρα ηθικό», μήπως ο εξαιρετικός Νεονάκης επί Σημίτη, στα ντουζένια του χρηματιστηρίου, ή ο κάποτε συνάδελφος Ρουσόπουλος (γράφαμε στήλες την ίδια εποχή στο ELLE, όταν το διεύθυνε η πάντα αγαπημένη Χαρά Λουκάκου με την θερμή υποστήριξη της επίσης πάντα αγαπημένης Φλώρας Τζιμάκα – και με τον Αντώνη Μαμαλάκη να κρατάει τα μπόσικα). Δεν συναντιόμαστε σχεδόν ποτέ, ένα κείμενο το μήνα στέλναμε ο καθένας, αλλά τις δυό τρείς φορές που «έτυχε» θυμάμαι πως μου είχε φανεί πολύ προσεκτικός, λιγάκι «όχι και πολλά-πολλά παρακαλώ» για να το πω πιο απλά. Που πήγε κι έμπλεξε μετά, τόσο «προσεκτικός» και μετρημένος – τι σημασία έχει θα μου πείτε; Αυτός μας μάρανε.

Στο βαρόμετρο της Public Issue (όσο και αν αυτές οι μετρήσεις-παραγγελιές από τα μεγάλα μαγαζιά εξυπηρετούν όσο νάναι και κάποιες τάσεις που τα ευνοούν αυτά τα μαγαζιά, στις άλλες, όχι τις ΜΜΕ, επιχειρηματικές τους δραστηριότητες), ξαναείδαμε πολύ καθαρά ότι επιτέλους αρχίζουμε να συγκλίνουμε οι Έλληνες σε κάτι σαφές και ξεκάθαρο: δεν μας αρέσει πια κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα και έχουμε σιχαθεί το «πολιτικό προσωπικό» μας ανεπιστρεπτί. Οι σημερινοί βουλευτές και τα παρατρεχάμενα κομματόσκυλα μετράνε πια μέρες, άντε μήνες αν το θέλετε – βάλτε και δυό-τρία χρόνια αν με βρίσκετε πολύ βιαστικό. Είναι όμως τελειωμένοι και το ξέρουνε – και γι’ αυτό πάμε από το κακό στο χειρότερο γιατί αυτοί που θα μας σώνανε καλώς εχόντων των πραγμάτων είναι υπεραπασχολημένοι με την ιδιωτική τους σωτηρία. Μαζεύουν λεφτά (και άλλοθι) για την μετά την 1η Ιανουαρίου του 2014 περίοδο, τότε που κανείς από αυτούς δεν θα είναι πια στο μισθολόγιό μας – θα τους έχουμε όλους απολύσει μαυρίζοντάς τους με φούμο και πίσσα στην πρώτη (εκλογική εννοώ) ευκαιρία.

Αν είχαν λίγο μυαλό όλοι αυτοί θα εξαφανιζόντουσαν πάραυτα. Αλλά, για να πούμε και την αλήθεια, και να θέλανε να εξαφανιστούνε δεν μπορούν. Το πολιτικό μας σύστημα με τους τόσο σοφά φτιαγμένους (για πάρτη τους εννοώ – για το πάρτυ τους) εκλογικούς και άλλους «νόμους», δεν έχει προβλέψει υπόγειο τούνελ εξαφάνισης. Είναι λοιπόν εγκλωβισμένοι στην Βουλή και εμείς (ας είμαστέ ρεαλισταί) είμαστε εγκλωβισμένοι στα στημένα εκλογικά συστήματα και, όταν θα πάμε να ψηφίσουμε θα πρέπει να συμπεριφερθούμε πολύ προσεκτικά για να τους στείλουμε όλους αυτούς, πακέτο, από εκεί πούρθανε. Θα το καταφέρουμε όμως αν εκλέξουμε σε πρώτη φάση μια επτακομματική ή και οκτακομματική βουλή – και αυτό ακριβώς νομίζω πως έχουμε ξαφνικά αποφασίσει όλοι μαζί να κάνουμε (και χωρίς να το έχουμε οργανώσει – μη τα βάλουν πάλι με το Facebook ή το Twitter – αυτά είναι απλώς μηχανισμοί που εμείς «φορτώνουμε»).

Αν δεν περνάγαμε τέτοιες μαύρες φτώχειες θα πήγαινε τώρα καρφωτός ο Γιώργος (που είναι πονηρός κι’ αυτά που λέει μην τα τρως) για εκλογές. Μέσα στην εβδομάδα πάντως, υπάρχουνε πολλές ενδείξεις πως η κυβέρνηση αυτή, η ιστορική πραγματικά, θα παραιτηθεί επιτέλους. Δεν μπορεί όμως κανείς να συμπεράνει εξ’ αυτού ότι θα πάει και σε εκλογές. Ίσως επιχειρήσει την συγκυβέρνηση ή την «Εθνικής Ενότητας» με άλλον πρωθυπουργό, τον κ. Παπαδήμο λένε τα κανάλια, αλλά για να το λένε τα κανάλια σίγουρα θα είναι άλλος αυτός που θα φορτωθεί τον ασήκωτο βράχο – κάποιος που δεν τον φανταζόμαστε αυτή τη στιγμή εμείς οι κοινοί θνητοί.

Πάντως αν όχι αυτή, την άλλη βδομάδα το αργότερο, καλά θα κάνουνε να τα μαζέψουνε και να ξεκουμπιστούν, Πρωθυπουργός και κυβέρνηση παρέα. Να πάμε στο επόμενο βήμα και το μεθεπόμενο που θα είναι κι’ αυτά χάλια κι’ αδιέξοδα, αλλά καλό είναι να τα ζήσουμε μια ώρα αρχύτερα για να τ’ αφήσουμε και πίσω μας το γρηγορότερο δυνατόν. Μέσα από τις «ζυμώσεις» που, αναγκαστικά, θα προκληθούν, θα φανεί και η πρώτη αχτίδα, η πρώτη ελπίδα, η πρώτη σπίθα που τόσο χρειαζόμαστε για να ξαναβάλουμε μπρός.