Επαναστατική μαϊντανολατρεία...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Με μαϊντανό μαγειρεύει και την ΑΝΤΑΡΣΥΑo "Ριζοσπάστης", γιατί με κάποια στελέχη της συμμετείχε στην εκδήλωση για τη "μικρή ΔΕΗ", που έγινε με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ: Υπέκυψε στα θέλγητρα των αντιμνημονιακών σειρήνων, έπαιξε ρόλο αντικαπιταλιστικού επαναστατικού μαϊντανού,
έγινε αριστερό άλλοθι στο όλο εγχείρημα για συμπαράσταση στον Λαφαζάνη, συμφύρεται με φυντάνια του σάπιου πολιτικού συστήματος και του εργατοπατερισμού! Αυτές είναι μερικές από τις κατηγορίες που της προσάπτει. Άκρως πολιτικές και με μια οσμή στην οποία έχουν ιδιαίτερη προτίμηση οι μάγειροι του ΚΚΕ: την οσμή του μαϊντανού.
Είναι φανερό πια ότι η έξις στους φραστικούς τραμπουκισμούς έχει γίνει δευτέρα φύσις για κάποιους εκεί στον Περισσό. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ποντίκια, χωρίς σκυλάκια του καναπέ, χωρίς αριστερά άλλοθι, χωρίς στυλοβάτες του σάπιου αστικού συστήματος, χωρίς, χωρίς... Το κυριότερο όμως είναι ο μαϊντανός -το ταπεινό φυτό που καλείται να νοστιμίζει τα καθημερινά γεύματα άκαμπτης κομματικής γραμμής και εύκαμπτης αριστεροφαγίας. Με τόσους χαρακτηρισμούς, τόσες βαριές κουβέντες, τόσες προσωπικές επιθέσεις, είναι λογικό να πέφτει κομμάτι άγευστο και άοσμο το πράγμα. Εξ ου και επιστρατεύεται ο μαϊντανός.
Το κυρίως γεύμα στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο δεν μας το αποκαλύπτει ο μαϊντανολάτρης και ανώνυμος, όπως πάντα, συγγραφέας του σχετικού σχολίου για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να ανατρέξεις σε άλλο σημείο της εφημερίδας για να βρεις τη δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα για τη "μικρή ΔΕΗ". Στην οποία μας εξηγεί ότι "οι προτάσεις τόσο της κυβέρνησης, όσο και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν εξασφαλίζουν...." και λοιπά. Στο ίδιο σακί δηλαδή η κυβέρνηση που ξεπουλάει τη ΔΕΗ με "άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης" που καλούν σε αγώνα για να ματαιωθεί το ξεπούλημα. Τρώγεται τέτοια πολιτική χωρίς μαϊντανό;
Εξ ου και ο Τσίπρας είναι μαϊντανός του συστήματος, ο Λαφαζάνης μαϊντανός του Τσίπρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαϊντανός του Λαφαζάνη. Μαϊντανός για όλους από το μεγάλο μαϊντανοχώραφο του Περισσού. Έτσι που το πράγμα να καταντάει μονότονο, παρά τις καλές προθέσεις. Με κάθε ταπεινοφροσύνη, μήπως θα μπορούσαν οι ιδεολογικοί και φυσικοί αυτουργοί της σχετικής κουζίνας να χρησιμοποιήσουν και κάποια άλλα δείγματα της ελληνικής χλωρίδας, έτσι για ποικιλία; Κολοκύθια με τη ρίγανη για παράδειγμα. Δεν θα ήταν αρκετά παραστατικό για τη γραμμή του κόμματος σχετικά με τη ΔΕΗ;

Ιδιωτική σοβιετία...

του Γιωργου Κυριτση, απο την Αυγη...

Στην προσπάθειά της να ιδιωτικοποιήσει τη ΔΕΗ, για την ακρίβεια να αποσπάσει το φιλέτο και να το παραδώσει, με προίκα τους καταναλωτές, σε κολλητούς (Μυτιληναίο, Μπόμπολα κ.λπ.), η κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά μίντια επαναφέρουν τη ρητορική της τελευταίας Σοβιετίας. Υπονοούν πως η ΔΕΗ είναι δημόσια και γι' αυτό δεν πάει καλά ως επιχείρηση, άρα πρέπει να την ξεφορτωθούμε.

Φυσικά όλα αυτά είναι ψέματα, και το γνωρίζουν. Η ΔΕΗ δεν είναι δημόσια, είναι κατ' ουσίαν ιδιωτική, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο και, παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις που θέλουν να την πουλήσουν φρόντισαν διά πράξεων και παραλείψεων να τη λεηλατήσουν, η ΔΕΗ παραμένει κερδοφόρα επιχείρηση, μοιράζει μάλιστα και μέρισμα.
Το επόμενο επιχείρημα, λογική συνέπεια του προηγούμενου, είναι ότι το κράτος δεν μπορεί να κάνει τον επιχειρηματία. Πρόκειται περί ενός ιδεολογικού επιχειρήματος, το οποίο δεν δικαιώνεται από την πράξη. Η εμπειρία της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας στην Ελλάδα μπορεί να περιγραφεί κάλλιστα με την περίπτωση των Hellas Power και Energa, των δύο εταιρειών - παρόχων που εισέπρατταν κανονικά το χαράτσι και, αντί να το αποδίδουν στο Δημόσιο, το έστελναν στην Ελβετία... Είναι μάλιστα τόση η απέχθεια της κυβέρνησης προς όσους "ποινικοποιούν την επιχειρηματικότητα", που στη δίκη των δύο εταιρειών συνήγορος υπεράσπισης είναι ο υπουργός Υγείας Μάκης Βορίδης.

Μικρή ΔΕΗ - μικρή Ελλάδα...

Στάθης στον enikos.gr...

Προαπαιτούμενο για να είναι μια χώρα υποτελής είναι να διαθέτει κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Επί παραδείγματι, οι ακτές της Ελλάδας, οι λίμνες κι ορισμένοι λόγγοι ιδιαιτέρου κάλλους. Για να πουληθούν, προαπαιτούμενο είναι να υπάρξει νόμος (και τα σκυλιά αμολητά ν’ αρπάξουν) του πολυχρονεμένου μας κράτους.

Προαπαιτούμενο για να περάσει ένας τέτοιος νόμος απ’ τη Βουλή (όπου, όσον και να ’ναι, δεν είναι το σύνολο της συμπολίτευσης ξεφτιλισμένο) είναι να ’ναι το τμήμα θερινό, όπως «θερινό» μπορεί να το καταντήσει μια κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Προαπαιτούμενο επίσης είναι να ακολουθηθεί η διαδικασία του φαστ τρακ και κατεπείγοντος, ώστε να υπομνησθεί εις όλους μας ότι η προϋπόθεση (άντε, προαπαιτούμενο) του εξευτελισμού της δημοκρατίας δεν είναι μόνον η πολιτική βούληση αυτών που την εξευτελίζουν αλλά και η κονόμα, κυρίως αυτή, όσων τους εμπιστεύονται ένα τέτοιο πατριωτικό έργο. Βεβαίως προαπαιτούμενο στην τελετουργία αυτής της διαδικασίας είναι να διαφωνεί το ΠΑΣΟΚ. Ωσπου να συμφωνήσει, και, από κοινού ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., να μας αλλάξουνε την Παναγία και να την κάνουν Εταιρεία Ανάπτυξης Αιγιαλών και Εκμετάλλευσης Κυμάτων.
Πλην όμως, αν όλα αυτά είναι αισχρά, αίσχιστο είναι το γεγονός ότι για να ψηφίσουν αυτόν τον νόμο τα δύο συνεταιράκια της συμφοράς, προαπαιτούμενο είναι να τον θέσουν πρώτα υπ’ όψιν των Κυρίων τους. Να τον θέσουν δηλαδή υπ’ όψιν της Τρόικας. Κι αν η Τρόικα τον εγκρίνει, τότε -οι άθλιοι- να τον φέρουν στη Βουλή. Και να την εξευτελίσουν. Οχι υποχρεώνοντας, αλλά απλώς ζητώντας από τους βουλευτές τους να υπερψηφίσουν τα όρντινα των Επικυρίαρχων - σαν να ’ναι οι βουλευτές τους οι τελευταίοι σμπίροι μιας συμμορίας που μοιράζει δώθε κείθε τα ιμάτια της χώρας, σαν να τα βρήκε απ’ τον πατέρα της.
Δεύτερο παρόμοιο άγος η Μικρή ΔΕΗ. Μιλούν και λένε τα ίδια σαν να απευθύνονται σε λωτοφάγους. Για τον ανταγωνισμό, για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τα λοιπά παρόμοια. Ξεχνούν το φιάσκο με την Energaκαι την HellasPower;

Η ΔΕΗ και η νύχτα...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το σοκ που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες με τις ειδήσεις για τη διακοπή ηλεκτροδότησης χιλιάδων νοικοκυριών και τους θανάτους που έχουν προκληθεί από την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να ζεσταθούν μέσα στον χειμώνα έχει, πέραν του προφανούς, και ένα συμβολικό περιεχόμενο.
Η «κυβέρνηση των αριθμών», υπό την καθοδήγηση της τρόικας, βυθίζει σε πολλαπλό σκοτάδι τη χώρα και τους κατοίκους της. Μια βαθιά, παγωμένη και σκοτεινή νύχτα απλώνεται πάνω από την Ελλάδα, σκορπίζοντας φόβο, απελπισία και τρομακτικούς εφιάλτες.

Η ΔΕΗ, κατ’ εντολήν της κυβέρνησης, προχώρησε σε χιλιάδες διακοπές ηλεκτροδότησης και αύξησε το ρεύμα μόνο τον τελευταίο χρόνο κατά 18%, ενώ η προοπτική ιδιωτικοποίησής της κάνει τον καθένα να αντιληφθεί τι έπεται. Ποιος ιδιώτης θα δεχτεί να χρηματοδοτεί Κοινωνικά Οικιακά Τιμολόγια ή θα δώσει δωρεάν ρεύμα σε φτωχούς πολίτες; Μιλώντας προ μηνών με ευρωβουλευτή από την Πορτογαλία, μου έλεγε ότι μόνο στη Λισαβόνα η ιδιωτικοποιημένη εταιρεία ύδρευσης κάνει περί τις δέκα χιλιάδες διακοπές νερού τον μήνα. Αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα των νεοφιλελεύθερων και αγοραίων κυβερνήσεων της ηπείρου: έφεραν τον Τρίτο Κόσμο στην Ευρώπη. Ανθρωποι χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς περίθαλψη, χωρίς φαγητό, χωρίς στέγη. Ανθρώπινες σκιές που κυκλοφορούν μέσα στο σκοτάδι της «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Τσάμπα το πλεόνασμα, βρε Γιάννηδες....

Πέτρος Κατσάκος, απο το Left.gr...

Και αφού το σκέφτηκαν, αφού το επεξεργάστηκαν, αφού το δούλεψαν καλά στο μυαλό τους κατέληξαν στην λύση του προβλήματος.
Λύση που έδωσε παράλληλα και απάντηση στους «λογιστές» των ΜΜΕ που κάθε βράδυ ρωτούσαν «ποιος θα πληρώσει» την όψιμη κοινωνική ευαισθησία της κυβέρνησης για το δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα στους παγωμένους συνανθρώπους μας.
Μετά λοιπόν από βασανιστική σκέψη ο αρμόδιος υπουργός βρήκε την λύση. Όλοι μαζί θα τσοντάρουμε με ένα μικρό φούσκωμα των λογαριασμών της ΔΕΗ και με τον τρόπο αυτό θα βρεθούν τα χρήματα για να καλυφθεί το έλλειμμα που θα δημιουργήσει στα ταμεία της επιχείρησης η άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Έτσι απλά και δημοκρατικά. Όπως ακριβώς έγινε και με την Ειδική Εισφορά Αλληλεγγύης που επέβαλαν τα τελευταία χρόνια οι μνημονιακές μας κυβερνήσεις. Μόνο που από το μυαλό του κ. Μανιάτη δεν πέρασε ούτε για μια στιγμή να χρησιμοποιήσει το απόθεμα της συγκεκριμένης εισφοράς που μόνο κατ επίφαση έχει το όνομα της αλληλεγγύης. Όπως προφανώς και δεν σκέφτηκε ο υπουργός να απευθυνθεί στον συνάδελφό του των Οικονομικών που διαχειρίζεται το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα το οποίο κάποια στιγμή θα διανεμηθεί μετά βαίων και κλάδων στα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα.

ΦΥΓΕΤΕ Ή ΨΟΦΗΣΤΕ...

kartesios...

Είδηση πρώτη: «Τα “κόκκινα” δάνεια αντικείμενο συζήτησης στη συνάντηση Προβόπουλου με τους τραπεζίτες».
Ακραίος παραλογισμός. Οι ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν λαμβάνοντας 78 δισ. ευρώ από το κράτος μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ).  Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ποσοστό συμμετοχής του ΤΧΣ στις ιδιωτικές τράπεζες μετά την ανακεφαλαιοποίησή τους να είναι από 81% έως 93% του μετοχικού τους κεφαλαίου.
Για άγνωστο λόγο, η μειοψηφία του 19% έως 7% των ιδιωτικών τραπεζών ελέγχει το μάνατζμέντ τους. Δε γνωρίζω κάποια εταιρεία στην οποία το 93% θα ελεγχόταν από το 7%. Και όχι μόνο θα ελεγχόταν, αλλά θα το εκλιπαρούσε. Διότι αυτό κάνει σήμερα η κυβέρνηση. Εκλιπαρεί τους τραπεζίτες να βρεθεί μια κάποια λύση στα «κόκκινα» δάνεια και «εύχεται» δημοσίως να καταλάβουν οι τράπεζες την ανάγκη να ρίξουν ρευστό στην αγορά.
Είδηση δεύτερη: «Κυβερνητική πρωτοβουλία για τα νοικοκυριά χωρίς ρεύμα»
Ειδικότερα, «σε ευρεία κυβερνητική σύσκεψη, υπό τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, και παρουσία του Ευάγγελου Βενιζέλου, στο Μέγαρο Μαξίμου έγινε εκτενής αναφορά και για το πρόβλημα των νοικοκυριών που δεν έχουν ρεύμα. Σύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη οι τοπικές αρχές θα πρέπει να ενημερώνουν άμεσα τη ΔΕΗ για τις περιπτώσεις εκείνες, των οικογενειών που πραγματικά δεν μπορούν να αποπληρώσουν και η ΔΕΗ θα επαναφέρει το ρεύμα».

Μυτιληναίος: δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο… η τέχνη του «επιχειρείν» χθες, σήμερα, αύριο...

των ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΣΠΑΝΟΥΔΗ  και ΛΟΥΚΑ ΣΑΜΟΥΗΛ, απο τις Οικοτριβες...

Όταν πριν από μερικά χρόνια ξεκινήσαμε ένα αγώνα για τη ρύπανση του Κορινθιακού από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Μυτιληναίου, αρχίσαμε να καταγράφουμε με πόσους διαφορετικούς τρόπους πριμοδοτούνταν από όλους εμάς. Εντωμεταξύ μπήκαμε στην κρίση και τα μνημόνια, αλλά ποτέ δεν σταματήσαμε να επιδοτούμε αδρά τον όμιλο, που χρόνο με το χρόνο ανακοινώνει ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη. Τελευταίο επεισόδιο επί Στουρνάρα: η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που ορίζει ότι ο Μυτιληναίος αγοράζει ρεύμα σε τιμή που αντιστοιχεί περίπου στο 50% του κόστους που το παράγει η ΔΕΗ και μάλιστα αναδρομικά. Τα ποσά είναι ιλιγγιώδη, αφού η κατανάλωση του Αλουμινίου ΑΕ αντιστοιχεί σε πάνω από 5% της συνολικής κατανάλωσης της χώρας. Αλλά ας δούμε την ιστορία από την αρχή, για να διαπιστώσουμε πόσο εύκολο είναι να πλουτίζεις, όταν όλα συνωμοτούν για το καταφέρεις.

-  Το 2008, έληξε η «αποικιακή» σύμβαση που είχε εξασφαλίσει η ΠΕΣΙΝΕ το 1967, με την οποία το Αλουμίνιο πλήρωνε το ρεύμα κάτω του κόστους. Λίγα χρόνια πριν, επί Τσοχατζόπουλου, ο νέος ιδιοκτήτης πήρε δημόσια χρηματοδότηση για την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο από την οποία υποτίθεται ότι θα έπαιρνε ρεύμα το Αλουνίνιο. Και όχι μόνο: με 100% δημόσια χρηματοδότηση κατασκευάστηκε από την ίδια την Πολιτεία, ο αγωγός φυσικού αερίου μήκους πολλών χλμ, που ως σήμερα τροφοδοτεί αποκλειστικά τον Μυτιληναίο.

Ονειρο στη σιδερώστρα...

Μαριάννα Τζιαντζή...

«Μη σιδερώνετε, απλώς διπλώνετε τα ρούχα» μας συμβουλεύει ένα ραδιοφωνικό σποτάκι μιας ενημερωτικής εκστρατείας για την εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας.

Με την επικείμενη αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ το σιδέρωμα γίνεται χόμπι πολυτελείας. Παραδόσεις δεκαετιών -ή μάλλον αιώνων- τινάζονται στον αέρα. «Δεν πειράζει αν τα ρούχα σας είναι παλιά και μπαλωμένα. Αρκεί να είναι καθαρά και σιδερωμένα» έλεγε κάποτε ο δάσκαλος, που το κοστουμάκι γυάλιζε από το πολύ σίδερο. Εκατομμύρια γυναίκες έχουν παλέψει για να πετύχουν την τέλεια τσάκιση στο παντελόνι, για να κάνουν το πουκάμισο με τον τριμμένο γιακά «να μιλάει».
Το καλοσιδερωμένο ρούχο ήταν το τελευταίο οχυρό της αξιοπρέπειας των φτωχών - όχι όμως των εξαθλιωμένων. Μέχρι χθες πολλές εργαζόμενες γυναίκες δεν σιδέρωναν γιατί δεν είχαν χρόνο, όμως σήμερα σε πολλά νοικοκυριά το σιδέρωμα αποφεύγεται για λόγους οικονομίας στο ρεύμα.
«Στο σπίτι μου η σιδερώστρα δεν κλείνει ποτέ» έλεγε παλιά μια πολύτεκνη φίλη, εννοώντας ότι πάντα την περίμενε ένα βουνό ρούχα για σίδερο. Αντί για «όνειρο στο κύμα», όνειρα στη σιδερώστρα. «Δεν προλαβαίνω» θρηνούσε μια άλλη, «σήμερα έστειλα το παιδί στο σχολείο ασιδέρωτο».
Μεγάλη ντροπή! Μικροαστικός καθωσπρεπισμός, νοικοκυροσύνη, περηφάνια, καταπίεση των γυναικών, προσφορά και αγάπη: ίσως όλα μαζί, πλεγμένα στα νήματα του υφάσματος. Το ασιδέρωτο ρούχο είναι ένα σημάδι εγκατάλειψης -τουλάχιστον για όσους το παρατηρούν. Πολλοί δεν δίνουν σημασία, ιδίως σήμερα με την κυριαρχία του φλις και των άλλων συνθετικών.
Ομως το να κυκλοφορούμε «ασιδέρωτοι» δεν είναι πάντα δείγμα αντισυμβατικότητας. Ακόμα και στα χρόνια του Μεσαίωνα είχαν γραφτεί ύμνοι για τις «μηχανές που απελευθερώνουν», λέει ένας σοφός ιστορικός. Τόνοι ανθρώπινου ιδρώτα έχουν ποτίσει τη γη πριν από το σιδερένιο άροτρο ή τη διάδοση του νερόμυλου, τόνοι γυναικείου ιδρώτα έχουν χυθεί πάνω από την «παπίτσα».
Ετσι έλεγαν κάποτε στην Πελοπόννησο το σίδερο με κάρβουνα, που το χρησιμοποιούσαν ακόμα και στην Αθήνα των αρχών του ’60, όπως βλέπουμε στην ταινία «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα». Το ηλεκτρικό σίδερο ήταν μια μερική απελευθέρωση σε σύγκριση με εκείνο το βαρύ και δύσχρηστο αντικείμενο, ενώ σήμερα χάρη στο ατμοσίδερο και την πρέσα το σιδέρωμα ναι μεν παραμένει βαρετό και μονότονο, αλλά όχι τόσο χρονοβόρο και εξαντλητικό όπως παλιά.
Να όμως που η κρίση μάς αναγκάζει να απαρνηθούμε τις «μηχανές που απελευθερώνουν», τα φάρμακα που μας γιατρεύουν, το πετρέλαιο που μας ζεσταίνει, τον ίδιο τον πολιτισμό που μας απελευθερώνει.
Επιστροφή στην ξυλόσομπα και στην «παπίτσα», στις πανανθρώπινες αξίες ή στη βαρβαρότητα της επιβίωσης; Τσαλακωμένο και ασιδέρωτο φεύγει το 2012. Η παλιά φίλη κλείνει τη σιδερώστρα και εύχεται, με χρόνια με καιρούς, όταν τα παιδιά της θα έχουν βρει δουλειά ή θα έχουν γυρίσει από τα ξένα, να την ανοίξει πάλι.

ΕΕΤΗΔΕGATE: Υπόθεση ΣΚΑΪ...

The Press Project...

Την Κυριακή 7 Οκτωβρίου η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ έκανε κατάληψη στο κτίριο Πληροφοριακών Συστημάτων της εταιρείας προκειμένου, όπως υποστήριξε, να αποδείξει ένα τεράστιο ηθικό αλλά και οικονομικό σκάνδαλο. Η κατάληψη διακόπηκε από άμεση επέμβαση των ΜΑΤ
τα οποία προχώρησαν σε συλλήψεις. Οι συνδικαλιστές κάλεσαν την επόμενη ημέρα τους δημοσιογράφους σε συνέντευξη Τύπου προκειμένου να τους ενημερώσουν για «ένα σκάνδαλο απέναντι στο φτωχό λαό».

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο Πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ, Νίκος Φωτόπουλος, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση βρήκε τρόπο να χαρίσει τεράστια ποσά σε μεγαλοϊδιοκτήτες μειώνοντας το ΕΕΤΗΔΕ, το γνωστό σε όλους μας ως «χαράτσι» μέχρι και 60% στα μεγάλα εμπορικά ακίνητα. Επιπλέον όμως υποστήριξε ότι μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα δεν πλήρωσαν ούτε ένα ευρώ αφού το τέλος δεν τους επιβλήθηκε ποτέ. Η ΓΕΝΟΠ έδωσε μια λίστα με εταιρείες που καλούνταν να απαντήσουν αν πλήρωσαν μειωμένο ΕΕΤΗΔΕ είτε απαλλάχτηκαν για κάποιο λόγο.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των θιγόμενων εταιρειών και των συνδικαλιστών, αλλά η συζήτηση παρέμενε στο επίπεδο των εντυπώσεων αφού δεν παρουσιάστηκε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο. Μέχρι σήμερα.

Οι ισχυρισμοί της ΓΕΝΟΠ περί της ρύθμισης για τους ιδιοκτήτες μεγάλων ακινήτων εμπορικής χρήσης είναι ακριβείς. Όπως θα διαβάσετε παρακάτω, επί κυβέρνησης Παπαδήμου υπογράφτηκε υπουργική απόφαση που εισήγαγε ευνοϊκή διάταξη, η οποία είχε μάλιστα αναδρομικό χαρακτήρα. Η εξέλιξη αυτή δεν είδε το φως της δημοσιότητας και ομολογούμε ότι είχε διαφύγει και τη δική μας προσοχή. Πρόκειται για σοβαρή υπόθεση με οσμή ηθικού και οικονομικού σκανδάλου που αξίζει να ερευνηθεί σε βάθος.
Διαβαστε τη συνεχεια στη σελιδα του The Press Project...

Μια σκανδαλώδης Ηλίαση...

Του Κωστα Βαξεβανη απο το Κουτι της Πανδωρας ...
Και ξαφνικά η Ελλάδα γέμισε με μη κερδοσκοπικές εταιρείες που μαζεύουν σκουπίδια, με κανάλια που δεντροφυτεύουν και σκαλίζουν σχεδόν ευλαβικά κόπρανα σκύλων, και επιχειρηματίες που ανακάλυψαν ξαφνικά πως πρέπει να σώσουν τον πλανήτη.
Στους κεντρικούς δρόμους, ανάμεσα στα κόκκινα «ενοικιάζεται» που κυριαρχούν πια, πινακίδες με παλ πράσινα χρώματα, περιγράφουν το νέο μέλλον της Ελλάδας. «Φτηνή, οικολογική ενέργεια».
Στις ομιλίες του πρώην πρωθυπουργού Γ Παπανδρέου, ο όρος «πράσινη ανάπτυξη», έχει μεγαλύτερη συχνότητα και από τα «θα» που κυριαρχούν στις ομιλίες πολιτικών. Πρόκειται για ένα όραμα κοντά στα άλλα που συνέθεταν τον ζεν χαρακτήρα του; Ο πρώην πρωθυπουργός προσέφερε επίσης το κύρος του στο συνέδριο του Ινστιτούτου για το Κλίμα και την Ενεργειακή Ασφάλεια (i4scence) στο οποίο μετέχει ο αδελφός του Αντρίκος Παπανδρέου. Έναν οργανισμό που προωθεί την ιδέα της πράσινη ανάπτυξης. Την ίδια περίοδο οι Τράπεζες, οι οποίες έχουν σταματήσει να δίνουν οποιοδήποτε επιχειρηματικό δάνειο, δίνουν δάνεια για πράσινη ενέργεια.
Εν ολίγοις τα χρόνια της κρίσης, η Ελλάδα έμελε να ζήσει στον παροξυσμό των πράσινων επενδύσεων. Τι συμβαίνει; Μέσα σε αυτό το νέο πολιτικό κλίμα της οικολογικής αθωότητας αναλαμβάνει το υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Μετά την «πετυχημένη»|του πορεία στο υπουργείο Οικονομίας, ο κύριος Παπακωνσταντίνου έχει στρατηγικό στόχο την υλοποίηση του προγράμματος «Ήλιος» από το υπουργείο του.
Το πρόγραμμα «Ήλιος» έχει παρουσιαστεί ως ένα πρόγραμμα παραγωγής ηλιακής ενέργειας από την Ελλάδα, την οποία θα αγοράζει η Γερμανία και τα έσοδα, γύρω στα 25 δις, θα ξεχρεώνουν τμήμα του χρέους. Μια έκταση όσο η Χίος, θα στρωθεί με κάτοπτρα για να παραχθεί ενέργεια που θα μας σώσει. Πράσινη ανάπτυξη; Όχι, ένα αναπτυξιακό τρυκ που χρεώνει την Ελλάδα με ένα ακόμη δάνειο.
Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να παραχωρήσει δωρεάν τη γη για αυτήν τη δραστηριότητα για δεκαετίες. Στη συνέχεια να αγοράσει τη γερμανική βεβαίως τεχνολογία ύψους αρκετών δις. Αν υποθέσουμε πως θα μεταφερθεί η ενέργεια στην Γερμανία πρέπει να δημιουργηθούν πανευρωπαϊκά δίκτυα που στοιχίζουν πολύ περισσότερο από το κέρδος της επένδυσης. Επίσης αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τεχνολογία που να επιτρέπει την μεταφορά της ενέργειας στη Γερμανία, δηλαδή σε τόσο μεγάλη απόσταση και χωρίς απώλειες. Άρα ή Ελλάδα αγοράζει την γερμανική υποδομή, χρεώνεται και δεν μπορεί να δώσει ενέργεια στην Γερμανία. Ένα project που θα ματαιωθεί με ευθύνη των «κακών και τεμπέληδων» ελλήνων, αλλά οι Γερμανοί θα έχουν εισπράξει το καλό χρήμα.
Το επικρατέστερο σενάριο όμως δεν είναι αυτό. Η Ελλάδα θα παράγει ενέργεια για την Γερμανία, αλλά αυτή η ενέργεια θα προωθείται στην Ελλάδα. Θα αγοράζουμε ηλεκτρική ενέργεια, που παράγεται στην Ελλάδα από την Γερμανία. Σε τιμές μάλιστα που δεν θα είναι αυτές της ΔΕΗ, αλλά των επιδοτούμενων φωτοβολταικών. Θα αγοράζει δηλαδή από την Ελλάδα 0,22 ευρώ ανά κιλοβατώρα και θα μεταπουλάει στην ίδια την Ελλάδα 0,35 ευρώ την κιλοβατώρα. Επίσης θα έχει τη δυνατότητα να προσαρμόσει την τιμολογιακή πολιτική μονομερώς. Να καθορίζει δηλαδή πόσο θα αγοράζουμε το ρεύμα το οποίο όμως θα πουλάμε στη σταθερή τιμή των 0,22 ευρώ ανά κιλοβατώρα.
Η Ελλάδα υλοποιεί το πρόγραμμα μετά την άρνηση της Ισπανίας να προχωρήσει σε μια τέτοια επένδυση ασύμφορη και σε καιρό κρίσης.
Όλα αυτά τα σπουδαία και οικολογικά βρίσκονται σε εξέλιξη και θα ψηφιστούν σύντομα στην ελληνική Βουλή. Ο κ. Παπακωνσταντίνου θα φέρει σε πέρας μία ακόμη ευρωπαϊκή πολιτική, για να «σώσει» την χώρα. Η Ελλάδα θα υπογράψει ένα ακόμη ασύμφορο δάνειο, και κάποιοι βεβαίως θα πλουτίσουν. Εγχώριοι κατασκευαστές, αντιπρόσωποι, dealers της πράσινης ανάπτυξης κλπ.
Όλα αυτά σύντομα και ταυτόχρονα με μία μεγάλη επικοινωνιακή καμπάνια για την πράσινη σωτηρία που θα τρέχει καβάλα στα πράσινα άλογα της πολιτικής. Την Ηλίαση βεβαίως θα την πληρώσουμε εμείς.

Εναντια στον Μονοδρομο ...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Αρνήθηκα από τότε που η μνήμη απόθεσε τα δώρα της στα ποδιά μου, τον κάθε είδους...μονόδρομο. Ούτε καν τον Απόλυτο. Το Τέλος. Το Θάνατο.

Άλλωστε ακόμα και αυτόν τον ...μονόδρομο, το μόνο έμβιο που έχει την γνώση και την αντίληψη του Τέλους του, ο Άνθρωπος, μέσα από τους αιώνες τον έντυσε με λογής λογής ...Αλήθειες, για να τον παρακάμψει. Για να τον νικήσει. Θρησκευτικές, Ρομαντικές, Κοινωνικές, Ηρωικές...Αλήθειες. Ακόμα και αυτόν τον ...νίκησε. Είτε φτιάχνοντας τα πλάνα του ...Επέκεινα σε θρησκευτικές ουράνιες ...λεωφόρους και...δρόμους υπό-γειους, είτε με τον ιδεαλισμό της συνέχειας της Ζωής του μέσα από τις μνήμες των Άλλων. Οι...Μονόδρομοι, αντιβαίνουν στις βασικές Ανθρώπινες Αρχές.

Καταπονημένες, ακόμα κι βιασμένες Αρχές από τους θρησκευτικούς αλλά και τους θρησκολογούντες ιδεαλισμούς «πιστών» κι «απίστων» αντίστοιχα. Ποδοπατημένες από τους ...ολετήρες.

Δεν τρέφω κάποια ιδιαίτερη εκτίμηση στη ...Λογική. Και ασφαλώς δεν έχω σε ΚΑΜΙΑ εκτίμηση την... «κοινή λογική». Τις λογάριαζα πάντα για αφόρητα απλοϊκές κι οδυνηρά λαϊκίστικες. Είναι τόσες οι Παράμετροι που η άθλια ανθρώπινη α-νοησία για να τις ...φτάσει στα χαμηλά μέτρα της, τις εκλαμβάνει ως Δεδομένα.

Κι αν λάτρεψα και εμπιστεύτηκα τον ...Αδαή Θαλασσόλυκο που ...χαιρετά τις Γοργόνες, μίσησα και απαξίωσα τον ...Τεχνοκράτη λογιστάκο που κλεισμένος στο γραφείο ....θαλασσίων μεταφορών φυλλομετρά τα ...κιτάπια και δίνει...οδηγίες στα ...Πέλαγα. Αυτός δεν είναι καν ...ιδανικός και ανάξιος εραστής. Δεν έχει καν την στοιχειώδη ικανότητα να ονειρευτεί τη ...γέννα. Δεν ποθεί καν τον χαμένο οργασμό της στιγμής. Ένας αυτοευνουχισμένος μαλάκας του πρόσκαιρου. Ένας κιμάς στην κρεατομηχανή της Ιστορίας.

Προχθές το βράδυ, κουρασμένη συναισθηματικά και εξοντωμένη νοητικά, σχεδόν απελπισμένη, αντί η ...Ντόλυ να με φορτωθεί στη ...σέλα της και να ανηφορίσει την Κηφισίας πηγαίνοντας με τον αυτόματο, στο... κρεβάτι μου, αποφάσισε να με πάει από την Μεσογείων .

Η ...Ντόλυ με οδηγεί πάντα μόνη της. Άλλωστε όσα ...αυτοκίνητα καλά ή κακά, «συζύγους» ή «εραστές», πιστά ή άπιστα, ...ντύθηκα τα σιδερένια παλτά τους, εγώ μόνο με...κριτήρια Ντολυ τα ...μνημονεύω.

Η Ντόλυ λοιπόν, γνωρίζοντας πάντα τα ...ελιξίρια μου, με οδήγησε προχθές τη νύχτα έξω από το «Κέντρο Έκδοσης Εντολών Διακοπής Ρεύματος» της ΔΕΗ. Το ραδιόφωνο της έλεγε ότι εκεί είχε επιστρέψει ο Φωτόπουλος που δεν...δικάστηκε -γιατί δεν ...βρέθηκαν (sic!) από τον διοικητή τους οι μπάτσοι που τον συνέλαβαν, γιατί η έδρα δεν διέταξε την προσαγωγή των ΜΑΤατζηδων, γιατί το φοβικό αυτιστικό χουντικό συστηματάκι που αυτο-αποκαλείται Κυβέρνηση προτιμάει την προβοκάτσια των υποτακτικών του παρακράτους του που ελέγχει, γιατί οι θλιβεροί ΕΠΙ-κοινωνιολόγοι τρέμουν την Κοινωνία- συνοδευόμενος απο τον αιώνιο μας Έφηβο. Την αιμοσφαιρίνη του αίματος μας. Τον Μανόλη Γλέζο.

Δεν ξέραμε ούτε η Ντόλυ, ούτε εγώ, που ακριβώς είναι αυτό το Κέντρο της ΔΕΗ, αλλά το βρήκαμε πολύ εύκολα. Μύριζε απο μακριά αυτο τον Υπέροχο μόσχο της Ανθρωπίλας. Κι ήρθε –όπως άλλωστε έρχεται πάντα αν ξέρεις να αναγνωρίζεις τα σημάδια της- η εικόνα, η εικόνα λάβδανο, στη δόση της παρηγοριάς που ανακουφίζει που πόνους της καταπιεσμένης αλλά εξεγερμένης ελπίδας.

Ένα ζευγάρι εκεί στην ...Άκρη του Πεζοδρομίου Νησίδας της Μεσογείων. Εκείνη φορώντας ένα φτενό πουλοβεράκι κι ένα ολοπρόσωπο-ίσως και δανεικό- τεράστιο σκουφί που έκανε το πρόσωπο να έχει μόνο μάτια και Εκείνος έχοντας ανοίξει το μπουφάν για να την χώσει μέσα του.

-Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά, τους ρωτάει η Ντολυ με τη φωνή μου, κλείνοντας την ακριανή λωρίδα της Μεσογείων

-Θα τους γαμήσουμε τους κερατάδες μου λέει ο σκούφος και γελάνε πύρινα τα ...μάτια της.

Κι ο Σύντροφος της- ίσως γιατί έψαχνε την αφορμή καταμεσής της παγωμένης Νοεμβριάτικης πολυάνθρωπης Μεσόγειων- κατεβάζει το στόμα του σκουφιού της και ορμάει στα χείλη της. Και Βάσου το ...έμβρυο. Να καλοφαίνεται σχηματοποιημένο στον υπέρηχο. Το έμβρυο της Ελπίδας. Αυτό που είναι η ερπύστρια του πιο αρχαϊκού όσο και πιο εξελιγμένου τανκ που γνωρίζει πως να τσακίζει την στέρφα ...βεβαιότητα της απελπισίας. «Αδαείς» θαλασσόλυκοι που ξέρουν να διαβάζουν τα ...αιωνόβια άστρα, που ξέρουν να ακούν τους χρησμούς απο τις γοργόνες, που ξέρουν να χαϊδεύουν τα ψηλά κύματα χωμένοι στους ...βυθούς τους.

Της γκρινιάζω συχνά της Ντόλυ ότι εκείνοι οι ...μηχανικοί έξω από το Τορίνο ξεραν την τέχνη της ....κατασκευής καλύτερα από τον ερασιτεχνικό, μη τεχνοκρατικό, έρωτα της μάνας και του πατέρα μου, μιας που όταν η Ντόλυ πεινάει μου το ανακοινώνει με ψίθυρους που εξελίσσονται σε κραυγές, κόκκινα ευανάγνωστα γράμματα και αγχωτικά προειδοποιητικά μηνύματα. Ενώ η δική μου η πείνα, μια ζαλάδα που σκοτίζει κι συσκοτίζει τα πάντα, χωρίς καντράν, ...χιλιόμετρα που αντέχει να περπατήσει και γκομενίστικα μουλαρώματα.

Κραυγάζει με κόκκινα απειλητικά γράμματα η Ντόλυ την πείνα της στα μούτρα μου. Ακου της λέω, να τα ξεχάσεις αυτά που ξέρεις απόψε. Κανόνισε θαλασσόλυκε να με πας λιμάνι και παράτα τα ...λογιστικά σου. Άλλωστε αν πίστευα στους ...μονόδρομους και στις γραφές τους, θα είχα επιλέξει να πιστέψω τον ...μεγάλο Μονόδρομο. Θα είχα επιλέξει να γίνω ...πιστή, να γίνω ...καλόγρια, να περάσω την μικρή στιγμή της Ζωής μου, σε κανένα μοναστήρι περιμένοντας να ...ζήσω την Μεγάλη ασφαλή Ζωή του ...Μετά. Από το να πιστέψω στο manual …συμπεριφοράς σου ή στα ...Μνημόνια των ηλίθιων, μάλλον θα επέλεγα να πιστέψω στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Σαφώς ...εντυπωσιακότερη. Αλλά που πιστεύουμε εμείς κουκλάρα μου; Μόνο στα φιλιά....

Και τώρα το έχω κι πρόσφατο το...θάμα. Μόλις το είδα. Σκύβω κι φιλάω τη καρδιά της. Την Βισκοντιανη της ...κυριότητα. Η κόρνα της με το που ακουμπούν τα χείλη μου πάνω της, αντηχεί στη Λεωφόρο απαντώντας μου «θα τους γαμήσουμε» και όλα τα ...απειλητικά γράμματα εξαφανίζονται απο το καντράν της.

Σ΄ αγαπάω σ. Ντόλυ. Σ’ αγαπώ πολύ γιατί ξέρεις να κλωτσάς, να ποδοπατάς, να διαφεντεύεις, να νικάς τους δικούς σου ...μονόδρομους. Τα δικά σου... manual . Σε σκεπάζω με το πανωφόρι μου. Πάμε καλή μου...

Υ.Γ. Ξέρω τι θα φάμε και οι δυο μας. Ξέρεις με τι θα χορτάσουμε την πείνα μας προσώρας. Βρες μου ένα κόκκινο φανάρι για να ΤΟ βρω...

Στην αγκαλιά της Μητέρας Νύχτας...

kathimerini.gr ...

Tης Mαριαννας Tζιαντζη
Ενα συνηθισμένο θέμα συζήτησης ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καλά μεταξύ τους ήταν και είναι ο καιρός. Σήμερα συχνά η συζήτηση μεταξύ ημι-αγνώστων αρχίζει με την ερώτηση «ανάψατε καλοριφέρ στην πολυκατοικία σας;».
Υπάρχουν πολυκατοικίες που δεν έχουν ακόμα προμηθευτεί πετρέλαιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων ή μάλλον οικονομικών δυνατοτήτων των ενοίκων. Αλλού το καλοριφέρ ανάβει μόνο τρεις ώρες το βράδυ, αλλού μία ώρα το πρωί και μιάμιση την εσπέρα. Το μεσημέρι, κατόπιν συμφωνίας, κανείς δεν κρυώνει. Ετσι, πολλοί περιμένουν να πέσει η νύχτα για να ζεσταθούν, ενώ άλλοι δεν περιμένουν καθόλου.
Κάποιοι θυμούνται μαρτυρίες για τον φοβερό χειμώνα του 1941-42, για τα «παιδιά της σχάρας» στην Ομόνοια, εκεί όπου αναδυόταν θερμός αέρας από τον υπόγειο σιδηρόδρομο. Σκληρός θα είναι ο φετινός χειμώνας και ας μην τον συνοδεύουν εικόνες σκελετωμένων παιδιών και γερμανικών στολών. Κουβέρτα, καναπές και τηλεόραση, φτώχεια κρυμμένη στους τέσσερις τοίχους, οικογενειακά δράματα και ατομικές τραγωδίες.
Πλάι στο ξεπάγιασμα και ο φόβος του σκότους, του κομμένου ηλεκτρικού ρεύματος λόγω της αδυναμίας ή της επιλογής αρκετών νοικοκυριών να εξοφλήσουν το τέλος ακίνητης περιουσίας στον λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν γνωρίζουμε τον αριθμό εκείνων που δεν πληρώνουν ούτε γνωρίζουμε στους πόσους νεκρωμένους μετρητές χτυπά το καμπανάκι και το ατομικό πρόβλημα γίνεται κοινωνικό. Στο 10%, στο 20%, στο 39%; Οι περισσότεροι πληρώνουν, μας διαβεβαιώνουν επίσημα χείλη, επομένως η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο ενώ όσοι δεν πληρώνουν εντάσσονται αυτομάτως στη μισητή κατηγορία των φοροφυγάδων.
Πώς θα μαγειρεύουν, θα πλένονται, θα ζεσταίνονται, θα βλέπουν, θα σερφάρουν, θα διατηρούν τα τρόφιμα, θα φορτίζουν το κινητό τους όσοι δεν έχουν ρεύμα; Θα ζουν όπως στα κάμπινγκ, με γκαζάκια και λάμπες θυέλλης; Θα γέρνουν στην αγκαλιά της Μητέρας Νύχτας και θα υπομένουν στωικά τη μοίρα τους;
Ο Γάλλος περιηγητής Β. Μπεράρ, που στα τέλη του 19ου αιώνα είχε επισκεφθεί τη Μακεδονία, γράφει: «Στην Τουρκία μπορεί κανείς να σταθμίσει την επιρροή του ελληνισμού από τα κυβικά πετρελαίου που καταναλώνει μια περιοχή. Ο μουσουλμάνος και ο μη εξελληνισμένος χριστιανός κοιμούνται με τις κότες ή καπνίζουν και συζητούν το βράδυ όταν δειπνούν στο σκοτάδι [...] Ο ελληνισμός έρχεται κουβαλώντας μαζί του τον τενεκέ [του πετρελαίου], όπως άλλοτε κόμιζε τα πήλινα αγγεία, τους λύχνους, τους κρατήρες και τους αμφορείς της Κορίνθου και των Αθηνών».
Δεν έχει σημασία αν θα είναι πολλοί ή λίγοι εκείνοι που θα στερηθούν το ρεύμα. Και ένα παιδί να τρέμει και ένας γέροντας να υποφέρει, η ζωή μας θα μπάζει από παντού, εκτός αν ζούμε μες στο θησαυροφυλάκιο του θείου Σκρουτζ, προφυλαγμένοι από τις ριπές της πραγματικής ζωής. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί κάποιος υπουργός να πει «φέρτε μου έναν νεκρό από το κρύο», όπως κάποτε επίσημα χείλη είχαν πει «φέρτε μου έναν νεκρό από το νέφος».
Και αν γίνουν πολλοί οι αντιρρησίες πληρωμής, ίσως η κυβέρνηση επιλέξει νέα δημόσια αγαθά που η χρήση τους θα συνδέεται με την είσπραξη του φόρου. Π.χ., θα μπορούσε να απαγορεύσει την εγγραφή των παιδιών των φοροφυγάδων στα δημόσια σχολεία ή τη νοσηλεία των εξ ανάγκης νεο-σκοταδιστών στα δημόσια νοσοκομεία, εφαρμόζοντας το σύνθημα «η φαντασία στην εξουσία».

Δεν έχω... ... Δεν μπορώ. Δεν πληρώνω

ΤΑ ΝΕΑ ...
Του Ρούσσου Βρανά

Δεν έχω...

... Δεν μπορώ. Δεν πληρώνω. Με αυτή τη λογική σειρά. Δεν τρελάθηκαν ξαφνικά οι άνθρωποι. Ούτε έγιναν πιο κακοί πολίτες από τη μια μέρα στην άλλη. Απλώς έγιναν πιο φτωχοί, πληρώνοντας για το πάπλωμα που με αυτό σκεπάστηκαν άλλοι.

Το φαινόμενο...

... δεν είναι καινούργιο. Στη δεκαετία του 1960, στην Ιταλία, μιλούσαν για ένα «οικονομικό θαύμα». Ομως, δεν ωφελήθηκαν από αυτό όλοι το ίδιο. Και την επόμενη δεκαετία, εκείνοι που είχαν ωφεληθεί λιγότερο ή και καθόλου κλήθηκαν να πληρώσουν το κόστος μιας οικονομικής και πετρελαϊκής κρίσης. Ετσι, το 1974, στον ιταλικό Βορρά,

Βαφτίζοντας το κρέας ψάρι...

xasodikis ...

Γιατί το χαράτσι βαφτίστηκε "τέλος" και όχι "φόρος"; Τυχαίο πάντως δεν είναι, υπάρχει λόγος. Σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ.1 του Συντάγματος, "κανένας φόρος δεν επιβάλλεται ούτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμο που καθορίζει το υποκείμενο της φορολογίας και το εισόδημα, το είδος της περιουσίας,