Δημοκρατία …α λα καρτ...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο τα γεγονότα είναι αντικειμενικά, οι κρίσεις επ’ αυτών είναι υποκειμενικές. Αυτό το λέμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης εκτίμησαν ότι όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα των «F.T.» για την επιλογή Παπανδρέου να πάει σε δημοψήφισμα είναι αληθή. Δεν είχαν, άλλωστε, και πολλά περιθώρια, αφού πρόκειται για μεγάλη και έγκυρη εφημερίδα,
ο Αντ. Σαμαράς δεν διέψευσε το δημοσίευμα, το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ επί της ουσίας το επιβεβαίωσε, ο πρωταγωνιστής Μπαρόζο δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση, ενώ το θύμα της ιστορίας, ο Γ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι δικαιώνεται.
Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία (τρόπος του λέγειν). Ερχόμαστε τώρα στο διά ταύτα. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επέλεξαν να αναδείξουν το αποτέλεσμα των διεργασιών που έγιναν στο παρασκήνιο. Πανηγύρισαν γιατί απετράπη ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ο σκοπός ήταν ιερός, άρα το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθεί δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Τι μας λένε δηλαδή; Οτι τα πάντα επιτρέπονται, αν είναι για το συμφέρον της πατρίδας. Συνεπώς: Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνωμότησε με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντ. Σαμαρά και τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλο για να ανατρέψουν έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Είναι επίσης ασήμαντη λεπτομέρεια ότι τον διάδοχο του Γ. Παπανδρέου τον «βρήκε» ο Μπαρόζο και τον πρότεινε στους δύο Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι, για να σωθεί η χώρα βεβαίως βεβαίως, συμφώνησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο κυρίαρχος (;) λαός δεν ρωτήθηκε και έμεινε έξω από τη συναλλαγή, η οποία υποτίθεται ότι έγινε στο όνομά του και για το καλό του. Ο αντίλογος απ’ όσους υπερασπίζονται τέτοιου τύπου πρακτικές είναι γνωστός. Ρωτούν, τάχα καλοπροαίρετα: «Θα ήταν προτιμότερο να αφεθεί μια χώρα να αυτοκτονήσει επειδή ο ηγέτης της είχε αποφασίσει να παίξει τα ρέστα του σε μια παρτίδα, χωρίς μάλιστα να έχει στα χέρια του γερό χαρτί;».

Προφανώς δημοψήφισμα...

απο το Alter Thess...

Ανησύχησαν οι υποστηριχτές της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς γιατί, ίσως όχι με τον πλέον δόκιμο τρόπο, άνοιξε ξανά η δημόσια συζήτηση για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο ελληνικός λαός το αν θα συνεχιστεί το πρόγραμμα της φτωχοποίησης του.
Ξαναθυμήθηκαν οι υποστηριχτές της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς τι είχε συμβεί το Νοέμβριο του 2011,
όταν από το μυαλό του Παπανδρέου πέρασε η ιδέα για την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος – χωρίς πάντως ποτέ να ξεκαθαριστεί σε τι θα λέγαμε «ναι» ή «όχι» - και τις σφαλιάρες που έπεσαν τότε από τον Σαρκοζί, την Μέρκελ, τους τραπεζίτες, τους εκδότες και φυσικά τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, τα καθίκια λένε πως το μόνο δημοψήφισμα που μπορεί να πραγματοποιηθεί είναι αυτό για το ευρώ, ότι δηλαδή η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ χωρίς να συνεχιστεί – ούτε κουβέντα βέβαια για την επούλωση της καταστροφής – το πρόγραμμα της φτωχοποίησης των πολλών καλών ανθρώπων.
Αυτό που με δυσκολεύει σε αυτή την ιστορία είναι η αμηχανία με την οποία τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον αυτά που βγαίνουν στις τηλεοράσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα του δημοψηφίσματος και ότι στις σχετικές ερωτήσεις απαντούν με μία σχετική επιφυλακτικότητα για το τι θα συμβεί με τη ζώνη του ευρώ.
Για το δημοψήφισμα: Το δημοψήφισμα, το πρώτο, θα γίνει στις 25 Μαϊου, τελεία και παύλα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ το κερδίσει – κερδίσει δηλαδή και τα δύο ψηφοδέλτια του κόμματος της Ενωμένης Δεξιάς – τότε το δημοψηφισματικό «ΟΧΙ» στην αυταρχική λιτότητα θα κουνήσει τα θεμέλια και τις πλάκες στις πλατείες σε όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο, θα κάνει τα καθίκια να κλάσουν μέντες και θα συντονίσει τους χτύπους στις καρδιές όλων των καλών, με ή χωρίς αυταπάτες για το πόσα μπορεί να πετύχει μία αριστερή διακυβέρνηση, ανθρώπων παντού. Στις 25 Μαϊου προφανώς και θα γίνει δημοψήφισμα και εννοείται πως πρέπει να το σηκώσουμε στις πλάτες μας.
Ο alterthess ιανός

Στη "δημοκρατία" τους ο δήμος απαγορεύεται να κρατεί...

Τρυπιο Ευρω...
Η πρωθυπουργία τού ρεζίλη των Παπανδρέου ήταν από τις χειρότερες που γνώρισε αυτός ο τόπος, και δεν έχει γνωρίσει και πολλές καλές. Μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πρωθυπουργός που μας έβαλε στην εποχή των μνημονίων λέει πολλά από μόνο του.

Και για όσους πιστεύουν ακόμα ότι αυτή ήταν η μοναδική λύση, αρκεί για να τους αποστομώσει η απάντηση που έδωσε ο τότε πρωθυπουργός τής Ισπανίας Χ.Ρ. Θαπατέρο στην Ανγκ. Μέρκελ, όταν του πρότεινε να πάρει κι αυτός ένα "δανειάκι" από την τρόικα: "Προτιμώ να αυτοκτονήσω μόνος μου", της είπε.
Ο ρεζίλης των Παπανδρέου, πάντως, θα μπορούσε να περισώσει την υστεροφημία του αν είχε προχωρήσει στο δημοψήφισμα ενόψει του δευτέρου μνημονίου, αν έδινε δηλαδή πριν περίπου δύο χρόνια στη δημοκρατία τις πραγματικές της διαστάσεις. Κιότεψε, όμως, για τελευταία φορά μπροστά στις δικτατορικές απειλές των Μερκοζί και της ελληνικής διαπλοκής, που τον γκρέμισαν λίγες ημέρες αργότερα από την πρωθυπουργία...

Ο Πήτερ Γαπ στη χώρα του πουθενά!

outelogos...

Στον τρελό πλανήτη γη που έχουμε τη χαρά να ζούμε όλοι εμείς, όσο περνάνε τα χρόνια τα στόματα θα ανοίγουν όλο και πιο πολύ. Η περίπτωση με το βρισίδι που είχε φάει τότε ο Γαπ από τον Σαρκοζί, είναι γνωστή. Σήμερα μαθαίνουμε έως ένα βαθμό και για μία ακόμα φορά, τα παιχνίδια που παίζουν κάποιοι στις πλάτες των άλλων χωρών.

Κάποιοι όμως προσπαθούν να υπερασπιστούν τον Παπανδρέου, ότι είχε καλή πρόθεση με το σκεπτικό του δημοψηφίσματος προς τα τέλη του 2009. Ήθελε λέει να έχει λόγο και ο λαός!

Μερικές φορές με το δούλεμα που σου κάνουν, μένεις ακίνητος με στόμα και μάτια ανοιχτά, άλλες φορές σε εξοργίζουν τόσο πολύ, που με δυσκολία βαστάς τα “Γαλλικά” με τη βαριά προφορά που σου έρχονται να εκφράσεις.

Αφού μας είπε ότι ψέμα του ερχόταν για να γίνει πρωθυπουργός, γιατί δε ζήτησε δημοψήφισμα για το αν θα μπούμε στο μνημόνιο; Τόσο ξαφνικό και βιαστικό ήταν το πρόβλημα;

Εντάξει, δεν έχω το στοχαστικό επίπεδο του Γαπ, ψηλά αυτός, Ανταρτική μεριά εγώ, στο πολύ μείον δηλαδή. Ρωτάω όμως για να μάθω, γιατί να σε ρίξω στον γκρεμό και μετά να σε ρωτήσω αν θες να σε βγάλω; Άσε που ως κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα, ρε τίποτα λέμε.

Δεν γνωρίζω αν είναι όντως ψυχοπαθής που τον είπε ο Σαρκοζί ή ενεργούσε βάσει εντολών, αλλά θα πω το εξής, αν για παράδειγμα είσαι προπονητής σε μία ομάδα και λες στον παίκτη σου να μαρκάρει τον Χ αντίπαλο και αυτός μπαίνει μέσα και μαρκάρει τον Ψ, τι θα πεις; Άντε μπερδεύτηκε, άμα το ξανακάνει και ξανά… τι θα πεις;

Ε, με τον Γαπ αυτό συμβαίνει. Έχει στα σοβαρά ακουστεί πολλές φορές ότι, άλλα του λένε να πει πριν ανοίξει η πόρτα και άλλα πάει και λέει. Τυχαίο;

Και μην αρχίσουμε τα «Ήθελε και εκβιαστικά ή απειλητικά δεν τον άφησαν», το ακούσαμε για τον Κωστάκη, θα το μάθει και ο Αντωνάκης και θα μας πει τα ίδια. Νισάφι πια!

Καλέ μου Πήτερ Γαπ που τα έβαλες με τους κακούς, άντε στη χώρα του πουθενά να ησυχάσουμε και εμείς. Εκεί θα καταλάβουν την αξία σου γιατί εδώ είπαμε, είμαστε Ανταρτική μεριά εμείς.

Να αγαπήσουμε επιτέλους την ευθύνη...

του Μαζεστιξ απο το Ιστολογιο Τοιχο - Τοιχο...

Ένας λαός που έχει απεμπολήσει εδώ και 38 χρόνια το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων, δηλαδή στη Δημοκρατία, έχει διαμορφώσει χαρακτήρα μικρού παιδιού.
Αφού δε συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων, έχει απωλέσει την έννοια της ευθύνης.
Από το 1974 έχει να γίνει δημοψήφισμα, ώστε να αποφασίσει απευθείας ο λαός για κάποιο ζήτημα.
Έτσι, του αρέσει να κλαίγεται πάντα κατόπιν εορτής, να παρουσιάζεται ως αιώνιο θύμα, να υποδύεται την Κοκκινοσκουφίτσα που την πάτησε απ' τον μετεμφιεσμένο κακό λύκο.

Ε όχι λοιπόν!
Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες μας!
Ο λύκος αυτή τη φορά ήταν πιο ειλικρινής από ποτέ.
Κι αν φόρεσε και παπιγιόν, δεν έκρυψε τα δόντια του και μας κοιτούσε ξερογλείφοντας.
Και όταν μάλιστα μας μιλούσε με τα μαχαιροπήρουνα στα χέρια και την πετσέτα δεμένη στο λαιμό του, έτοιμος για το δείπνο του.
Κι αν είπε πως μ' αυτά τα δόντια δε θέλει να μας δαγκώσει, τα δόντια του τα βλέπαμε.
Κι όταν μάλιστα ο ίδιος λύκος μας είχε ξαναδαγκώσει μόλις πριν λίγο με τα ίδια ακριβώς δόντια.
Το ότι υποσχέθηκε πως την επόμενη φορά θα χρησιμοποιήσει τα κοφτερά του δόντια για να ανοίγει μπύρες δε σημαίνει πως δε βλέπαμε ξεκάθαρα τα δόντια του.
Κι όταν μάλιστα είχε ξεκαθαρίσει πως αν δεν υπάρξει άλλη διέξοδος, έστω και με "βαριά καρδιά", θα χρησιμοποιήσει τα δόντια του για να μας δαγκώσει, "για να μη βγούμε απ' το ευρώ".

Ε λοιπόν δεν μπορούμε να το παίζουμε ανήξεροι.
Ξέραμε.
Και επιλέξαμε.
Επιλέξαμε το λύκο.
Επιβεβαιώσαμε την εκδοχή του μύθου της Κοκκινοσκουφίτσας που θέλει τη συμπαθή νεαρά να είναι ψιλοπουτανίτσα και να τριγυρίζει κι αυτή το λύκο.
Ε τώρα ας μην κάνουμε τις παρθένες!



Κακά τα ψέματα, -μεταξύ μας, δε θα το πω στον Στουρνάρα- δεν υπάρχει πολίτης που ψήφισε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ και να μην ήξερε πολύ καλά ότι θα ψηφιστεί και νέο Μνημόνιο και θα ληφθούν και νέα μέτρα.
Δεν αισθάνομαι πως κορόιδεψαν κανέναν ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος.
Οι ίδιοι που τον Φλεβάρη ψήφισαν το Δεύτερο Μνημόνιο με τη Δανειακή Σύμβασή του, τώρα ψηφίζουν και την εξειδίκευση των μέτρων τους.
Πού είναι το περίεργο;
Ποιος εκπλήσσεται και για ποιο λόγο;
Ποιος εξαπατήθηκε;

Αν ψήφισε κάποιος το κόμμα της Ντόρας, του Άδωνι, του Βορίδη, του Βαρβιτσιώτη, του Ντινόπουλου, του Ψυχάρη και του Χατζηδάκη πιστεύοντα ότι δε θα πάρουν μέτρα περαιτέρω λιτότητας, ας έρθει να μου παρουσιαστεί για να σκίσω τα πτυχία μου.
Όπως επίσης και το κόμμα του Βενιζέλου, του Λοβέρδου, του Παπακωνσταντίνου κλπ.

Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ευθύνες των πράξεών μας.
Όπως δεν έχω βρει ακόμα κανέναν να παραδέχεται πως ψήφισε ΠΑΣΟΚ το 2009, όπως δεν υπήρχε ούτε ένας που να παραδέχεται ότι πίστεψε στο "λεφτά υπάρχουν" του Παπανδρέου και τον ψήφισε με χέρια και πόδια, έτσι και σήμερα δε βρίσκω ούτε έναν που να υποστηρίζει το Μνημόνιο, αν και 3-4 μήνες πριν το ψήφισε με τα δυο χέρια και δαγκωτό.

Θυμίζω ότι τον Ιούνη που μας πέρασε το 44% των πολιτών ψήφισε ξεκάθαρα Μνημόνιο (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Δημιουργία Ξανά, ΛάΟΣ), το 7% ψήφισε "πάση θυσία παραμονή στο ευρώ" και μισόλογα για το Μνημόνιο (ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι), το 7% ψήφισε τους Ναζί ενώ το 38% ψήφισε ξεκάθαρα ενάντια σ' αυτήν την πολιτική των Μνημονίων (ΣΥΡΙΖΑ, Αν.Ελ., ΚΚΕ).



Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας λοιπόν ως λαός και ας πάψουμε να θαυμαζόμαστε στον καθρέφτη ως τα αιώνια θύματα.
Οι μισοί (και κάτι) Έλληνες ψήφισαν το Μνημόνιο, ενώ οι μισοί (πλην κάτι) Έλληνες καταψήφισαν το Μνημόνιο.
Εμείς αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να πείσουμε κάποιους απ' την άλλη πλευρά για το δίκιο μας και να τους φέρουμε από τη δική μας.
Στόχος είναι να γίνει καθαρά πλειοψηφική η τάση των Ελλήνων πολιτών ενάντια στο Μνημόνιο και κυρίως να συμμετάσχουμε όλοι σε δυναμικές και επίμονες κινητοποιήσεις με σκοπό την ανατροπή του από το λαό.
Στόχος είναι να καταστήσουμε κάθε Έλληνα πολίτη υπεύθυνο των πράξεών του, να χειραφετηθεί και να πάρει τη μοίρα του εαυτού του και της χώρας του στα χέρια του.
Αν δε γίνει αυτό, σωτηρία δε θα 'ρθει ποτέ, ακόμη κι αν αναστήσουμε τον Τσε Γκεβάρα για να 'ρθει να καθαρίσει.
Λαός που κάνει τη ματσολιά του και μετά κρύβεται κάτω απ' το τραπέζι, είναι ένας λαός άξιος της μοίρας του.

Να πάψουμε να παραπονιόμαστε γιατί κάποιος δε μας σώζει.
Να πάψουμε να παραπονιόμαστε γιατί οι ξένοι δε μας σκέφτονται.
Να πάψουμε να παραπονιόμαστε επειδή δε μας κατεβάζει κάποιος στο δρόμο.
Να πάψουμε να παραπονιόμαστε για τα μέτρα που ψηφίζουν αυτοί που τους ψηφίσαμε για να ψηφίζουν μέτρα.
Να πάψουμε να παραπονιόμαστε στο μπάτσο που μας βαράει γιατί παίρνει κι αυτός 600 ευρώ.
Να πάψουμε να παραπονιόμαστε στο βουλευτή γιατί δε δείχνει ανθρωπιά.
Να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από άλλους.
Να βγούμε μπροστά.
Να αγαπήσουμε επιτέλους την ευθύνη, όπως έλεγε κι ο Καζαντζάκης.

Τέρμα: δυναστείες και δικομματισμός...

Από την Ελευθεροτυπία ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΤΣΗ

Ποια κατάρα μάς δέρνει; Πώς διάολο σωρεύτηκαν τόσες υπερφίαλες μετριότητες στην πολιτική μας ηγεσία; Η ευρωζώνη βυθίζεται στην κρίση, με τη χώρα μας να έχει ήδη πιάσει πάτο, η κατακερματισμένη Ευρωπαϊκή Ενωση παραπαίει στο βηματισμό της χήνας, που επιβάλλει η γερμανική κυριαρχία, κατοχικά Χριστούγεννα έρχονται για τα αμέτρητα πια πλήθη των ανέργων...

Και αυτοί το βιολί τους: συναγωνίζονται σε επικοινωνιακά καμώματα και ανευθυνότητα, αποκλειστικά για τη διεκδίκηση της εξουσίας, αδιαφορώντας πλήρως για τις επιπτώσεις.
Για τους εκτός θώκου και συνταγματικής τάξης, άτυπους συγκυβερνήτες, λέω: για τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά, γόνους «καλών οικογενειών» και συμφοιτητές κάποτε σε αμερικανικά πανεπιστήμια - δικαιωματικά, άρα, ηγέτες των δύο μεγαλύτερων (μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου) πολιτικών κομμάτων.
Ο Αντ. Σαμαράς μάς ταλάνισε πάνω από δύο εβδομάδες με την αβεβαιότητα, που μετέτρεπε κάθε νύχτα σε οιωνοσκόπους τους Πρετεντέρηδες των καναλιών. Πρώτα, με τη γελοία σοφιστεία ότι η Ν.Δ. δεν συμπράττει σε ενιαίο κυβερνητικό σχήμα με το ΠΑΣΟΚ της αντίπερα όχθης και με τους άξεστους εξτρεμιστές του ΛΑΟΣ. Απλώς (και για τη σωτηρία της πατρίδας, ρε γαμώτο!) τσοντάρει με έξι εξωκοινοβουλευτικά στελέχη της μια ατόφια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (έτσι φτάσαμε στο ευρωπαϊκό ρεκόρ των 50 υπουργών, τρομάρα μας...) για να υποβοηθήσει, υπό τακτή προθεσμία, το δυσχερέστατο έργο του τραπεζίτη μεταβατικού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, που ξέρει καλά τα χούγια της τρόικας. Και, δεύτερον, μας ταλάνισε αγρίως ώσπου να αποσύρει ένα ένα όλα τα δήθεν «όχι» του (σαν αυτά, που ψελλίζει με κόνξες η μυξοπαρθένα, για να αποκρούσει, τάχα, τις ερωτικές προτάσεις) και να υπογράψει φαρδιά-πλατιά τη δήλωση μετανοίας και μνημονιακής νομιμοφροσύνης, την υστάτη στιγμή, αφού αύριο το Γιούρογκρουπ αποφασίζει για την περιπόθητη έκτη δόση μας...
Για τον απρόβλεπτο Γ. Παπανδρέου έχουν όλα ειπωθεί και τίποτα πια δεν μας εκπλήσσει. Προχθές Παρασκευή, στις Βρυξέλλες, απτόητος από το ταπεινωτικό δείπνο στις Κάνες, όπου η αιφνιδιαστική πρότασή του για δημοψήφισμα προκάλεσε την οργή της Μέρκελ και τη χλεύη του Σαρκοζί (φέρεται ότι χρησιμοποίησε κοσμητικά, όπως «τρελός», «καταθλιπτικός» και «άχρηστος»), απευθυνόμενος στους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές επανήλθε στο δημοψήφισμα με... επαναστατικό μπρίο:
Πρότεινα -είπε- το δημοψήφισμα για ανακατανομή (;) της εξουσίας! Για να δοθεί η εξουσία στο λαό!
Σκέτη μπαρουφολογία, βέβαια, ιδιαίτερα για τους μελετητές του θεσμού (πρόσφατο και αξιομνημόνευτο το πόνημα του καθηγητή Θαν. Διαμαντόπουλου «Το Δημοψήφισμα ως θεσμός και ως πολιτική πράξη»), που υποστηρίζουν ότι το κατευθυνόμενο από την πολιτική εξουσία δημοψήφισμα «σαν μια εναγώνια αναζήτηση κοινωνικής νομιμοποίησης» (...) «ούτε αναβίωση της άμεσης δημοκρατίας συνιστά ούτε αυθεντική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί...».
Ψιλά γράμματα όλα αυτά για τον Γ. Παπανδρέου, που εκτίθεται κάθε φορά που αποπειράται ανεπιτυχώς να μιμηθεί τον πατέρα του, το μέγιστο σύγχρονο λαοπλάνο του πολιτικού μας κόσμου.
Βιάστηκε πρωτοσέλιδα το «Βήμα» (20-11-11) να εξαποστείλει τον Γ. Παπανδρέου από την πολιτική κονίστρα στις 20 Δεκεμβρίου (!) με εγκωμιαστικό αποχαιρετιστήριο ρεπορτάζ, που ενισχύει με το άρθρο του και ο Στ. Ψυχάρης:
«Η απόφασή του -γράφει- να παραδώσει την προεδρία του κόμματός του συμπληρώνει την εικόνα γενναιότητας, που αφήνει πίσω του».
Το πιθανότερο είναι ότι ο Παπανδρέου, αφού μίλησε με έναν έναν χωριστά τους κομματικούς πρωτοκλασάτους κι έλεγε διαφορετικά στον καθένα, εξέθεσε -όπως επιμένουν οι γνωρίζοντες- τον εκ των «δελφίνων» Αν. Λοβέρδο σαν πληροφοριοδότη του Ψυχάρη...
Κάπως έτσι, και πολύ χειρότερα, «έκαψε», άλλωστε, και τον επικρατέστερο των «δελφίνων» Ευάγγ. Βενιζέλο: εκμεταλλεύθηκε την αχαλίνωτη εξουσιομανία του και τον ξαμόλησε ξυπόλυτο στα αγκάθια, αναθέτοντάς του το υπουργείο Οικονομικών τη δυσκολότερη περίοδο και αποτρέποντας τον Λουκά Παπαδήμο να τον αντικαταστήσει με συγκεκριμένη επιλογή του.
Με πεσμένα αυτιά ο επηρμένος Ευάγγελος ανέγνωσε εσχάτως την αξιολογική λίστα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που τον ανακηρύσσει χειρότερο Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών (19ος στους... 18!).
Την έχουν πατήσει, ώς τώρα, όσα από τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν υποτιμήσει τον Γ. Παπανδρέου.
Αλλα ό,τι κι αν μηχανεύεται πλέον, το τέλος του ως πολιτικού ηγέτη θεωρείται δεδομένο. Αλλο τόσο προεξοφλείται ότι στη νέα Βουλή, πολυκομματική και με πολλούς αρχηγούς, αποκλείεται να αναδειχθεί μονοκομματική κυβέρνηση, παρά τον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο.
Δύο, συνεπώς, τα θετικά στο πολιτικό προσκήνιο: τερματίζεται και η δυναστεία Παπανδρέου, μετά τη δυναστεία Καραμανλή, και τουλάχιστον ανακόπτεται η παράδοση του δικομματισμού.
Παρ' ότι ο τόπος, στο σημερινό ιδιαίτερα χάλι μας, έχει ανάγκη από ριζοσπαστική αναμόρφωση των θεσμών και από γενναία ανανέωση κομματικού συστήματος και πολιτικού προσωπικού, κάτι είναι κι αυτό...

Καταρρέουν...

Mediasoup...
 Θωμάς Σίδερης

Καταρρέουν!
Θυμάστε την πίστα των PACMAN; Τα τερατάκια που ανοιγόκλειναν τα στόματά τους και καταβρόχθιζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους;
Θυμάστε το φόντο της πίστας; Μαύρο! Κατάμαυρο!
Τα τερατάκια του ΠΑΣΟΚ πάγωσαν πάνω στην στημένη πίστα τους, στην στημένη παρτίδα τους, με τους στημένους παίχτες τους.
Σα να τους πρόδωσε η RAM ή σα να απορρυθμίστηκε το λειτουργικό που τους εγκατέστησαν για να εκτελέσουν μία και μόνη εργασία: ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.
Η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη σε μια συνέντευξή της στο πρόσφατο φύλλο της «Κυριακάτικης» αναφέρει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου μάς ξεπούλησε στο ΔΝΤ με αντάλαλγμα τη θέση του Γ.Γ. στον ΟΗΕ.
Δεν ξέρω αν το αντάλλαγμα ήταν αυτό ή μόνο αυτό ή κάτι άλλο ή αν υπήρχαν από πίσω και άλλα περισσότερα ανταλλάγματα. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε στην Ελλάδα για να τελειώσει μια στημένη παρτίδα.
Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θυσίασε την τελευταία ζωή του με το δημοψήφισμα. Ήταν ένας στημένος γύρος με πολλούς λαβυρίνθους. Από εκεί τον έβριζε σύσσωμη η αντιπολίτευση για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, ξαφνικά όλοι μιλούσαν για διάσωση της Ελλάδας, της Ευρώπης και του ευρώ. Ως εκ τούτου, ο τρόπος που περιπλανήθηκε τις τελευταίες ώρες μέσα στους λαβυρίνθoυς του, δεν είναι μία ηρωική έξοδος αλλά μία τελευταία κίνηση απελπισίας για να τελειώσει –όχι να σώσει- την παρτίδα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πάσχει από το «σύνδρομο του Πεταλούδα». Δεν είναι ούτε ήρωας, ούτε τον ήρωα θέλει να παίξει. Δε βιάζεται επίσης να φύγει. Το λογισμικό που του εγκατέστησαν, του έλεγε μέχρι τελευταία στιγμή τις κινήσεις που πρέπει να κάνει. Και επειδή ο χρόνος πίεζε, έπρεπε να εξάπαντος να την τελειώσει.
Τώρα που στην οθόνη γράφει GAME OVER, σκέφτομαι τα χιλιάδες σκουλήκια που εξέθρεψε αυτό το πολιτικό σύστημα και τα ξαμόλησε με μοναδικό σκοπό να βοηθάνε στη σήψη της Ελλάδας: με τις εξυπηρετήσεις τους, τις διαμεσολαβήσεις τους, τις εργολαβίες τους.
Είμαστε έτομοι να πούμε όλοι μαζί ένα GAME OVER και να πάμε το πράγμα από την αρχή; Κι ας ελπίσουμε πως σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, δε θ’ αφήσουμε τα σκουλήκια να επιβιώσουν!

Average:

Το αληθές ψευτοδίλημμα...

Η Αυγή online...
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γ. Παπανδρέου αποτελεί παρελθόν για το πολιτικό σκηνικό. Ωστόσο, δεν έφυγε ακόμη με ελικόπτερο. Και ανεξάρτητα από την πιθανή ψυχοπαθολογία της πεισματικής αγκίστρωσής του στην εξουσία ή τις θεωρίες συνωμοσίας που ερμηνεύουν τις κινήσεις του την τελευταία εβδομάδα, κάποιοι του οφείλουν πολλά. Ενδεχομένως να του οφείλουν και έναν ανδριάντα ή τ’ όνομά του σ’ ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας.
ΤΩΡΑ που το δημοψήφισμα αποτελεί παρελθόν, αφού προηγουμένως πήρε μέσω Σαρκοζί και Μέρκελ την καθαρή μορφή του υπαρξιακού ερωτήματος «ναι ή όχι στην Ευρωζώνη», διαπιστώνουμε πως μάλλον βιαστήκαμε να θεωρήσουμε την πρωτοβουλία Παπανδρέου πανικόβλητη, χαοτική, αυτοκαταστροφική, βλακώδη και εκτός σχεδίου. Παρ’ ότι ο Γ. Παπανδρέου και οι πιο πιστοί του σύμβουλοι είναι πράγματι κλεισμένοι στη γυάλα του Μαξίμου -με όλη την αντιπολίτευση, το μισό ΠΑΣΟΚ, τη λαϊκή πλειοψηφία, αλλά και την οικονομική ελίτ για εντελώς διαφορετικούς λόγους απέναντί τους-, η τακτική του παπανδρεϊκού επιτελείου αποκαλύπτει κάτι το μακιαβελικό.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ γιατί, κρινόμενη εκ του αποτελέσματος, πέτυχε μια πρωτοφανή συσπείρωση κομμάτων, πολιτικών δυνάμεων και οικονομικών ελίτ υπέρ του νέου «συμβολαίου κατοχής» της χώρας. Το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα της κίνησης Παπανδρέου -με πολλαπλασιασμένη την ισχύ της μέσω Καννών- είναι η δημόσια αυτοδέσμευση του Αντώνη Σαμαρά και της Ν.Δ. στην υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης. Αυτής που στελέχη του κόμματός του και σε έναν βαθμό ο ίδιος κατήγγειλαν ως κατάπτυστη. Αυτή η θεαματική «κωλοτούμπα» ήταν τα πιο χρήσιμα πολιτικά αποκαλυπτήρια των τελευταίων ημερών.
ΔΙΟΤΙ, μπορεί ο ΓΑΠ να εμφανίζεται ως το καμένο χαρτί του πολιτικού προσκηνίου, από την άλλη όμως πλευρά πέτυχε την επανασυσπείρωση του αστικού χώρου γύρω από τις θεμελιώδεις επιλογές του. Και ο επελαύνων στην αυτοδυναμία Σαμαράς, από επίδοξος επαναδιαπραγματευτής των μνημονίων, εμφανίζεται ως εγγυητής της εφαρμογής τους. Από κοντά, φυσικά, σπεύδει και όλη η συμμαχία των προθύμων. Αυτή είναι η προσφορά του Γ. Παπανδρέου στο μπλοκ των καθεστωτικών δυνάμεων. Για τις οποίες απομένει η ανακατανομή ισχύος, μέσα από τις εκλογές.
ΑΛΛΑ τι γίνεται στην άλλη πλευρά; Τι γίνεται στην πλευρά της κοινωνίας που μοιάζει παγιδευμένη σε φοβικά σύνδρομα του τύπου «έξω από το ευρώ είναι η ζούγκλα»; Τι γίνεται στην πλευρά της αριστεράς που όφειλε να απελευθερώσει από τα σύνδρομα αυτά τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τα θύματα της τροϊκανής επέλασης; Ορθώς το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ επέμειναν κι επιμένουν στον μονόδρομο των εκλογών, ορθώς κατήγγειλαν το απειλούμενο πραξικόπημα της «κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης», ορθώς αντιμετώπισαν με ψύχραιμο «όχι» τον εκβιασμό του δημοψηφίσματος. Κι υπάρχει μια ενθαρρυντική σύγκλιση στη στάση τους αυτή. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια -κατά τη γνώμη μου- διόλου ενθαρρυντική σύγκλιση στη στάση τους απέναντι στο εκβιαστικό δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ». Από πού και ώς πού το δίλημμα αυτό είναι αποπροσανατολιστικό ή ψευτοδίλημμα; Μήπως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο; Μήπως το δίλημμα αυτό είναι πιο αληθές και κρίσιμο από ποτέ; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να αντιληφθούμε πως η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. εξελίσσονται στο πιο αντιδραστικό μόρφωμα της καπιταλιστικής υφηλίου και υπόσχονται στις κοινωνίες μόνο μια προοπτική διαρκούς επιδείνωσης;
ΦΥΣΙΚΑ, την ατζέντα των προτεραιοτήτων την καθορίζουν ο συσχετισμός δυνάμεων και η ετοιμότητα της κοινωνίας. Και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να παραδεχθεί κανείς ότι για τους απλούς ανθρώπους το δίλημμα «εντός ή εκτός ευρώ» φιλτράρεται από πιο βιοτικά ζητήματα, ανάλογα με το τι τους έχει απομείνει να υπερασπιστούν: τον μισθό τους, τη σύνταξή τους, την αποταμίευσή τους, τη μικρή τους περιουσία, τη δουλειά τους. Τα αγαθά που σήμερα «κουρεύει» βίαια η παραμονή στο ευρώ.
ΑΛΛΑ τι θα συνέβαινε αν το δημοψήφισμα πράγματι διεξαγόταν και δη με το ερώτημα που επέβαλε η γαλλογερμανική ηγεμονία; Τι θα πρότεινε η αριστερά στους πολίτες; Υποθέτω το «όχι». Μαζί με το «όχι», όμως, θα έπρεπε να πείσει πως μπορεί να υπάρξει ζωή και μετά το ευρώ. Πως υπάρχει ένα στοιχειώδες πολιτικό σχέδιο αποτίναξης του ζυγού των πιστωτών, απαλλαγής από το χρέος, ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης, κοινωνικού ελέγχου στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, ανακατανομής του πλούτου. Θα έπρεπε να πείσει πως «λεφτά υπάρχουν».
ΑΥΤΗ η συζήτηση -και εντός της αριστεράς και ανάμεσα στην αριστερά και την κοινωνία- δεν μπορεί να αποφεύγεται για πάντα. Η ίδια η ζωή και η ταχύτητα με την οποία η Ευρωζώνη εξελίσσεται σε προκεχωρημένο φυλάκιο της δικτατορίας των αγορών, τα δεινά που επιφυλάσσει στις κοινωνίες, φαίνεται να κλείνουν το ευρω-σχίσμα που διαπερνά την αριστερά και να μετριάζουν τους φόβους της κοινωνίας για την εκτός ευρώ «ζούγκλα». Ίσως το δημοψήφισμα ήταν μια κάποια λύσις... για να γίνει πράγματι και σε βάθος αυτή η συζήτηση. Επόμενη ευκαιρία, οι εκλογές.

Η δημοκρατική αρετή της αποχώρησης ...

βλέμμα ...
Ο ύπνος της 3ης Νοεμβρίου γέννησε τέρατα. Προτού κοιμηθούμε είχαμε δει τους Σαρκοζί και Μέρκελ να ταπεινώνουν την Ελληνική Δημοκρατία, υπαγορεύοντάς της το θέμα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που εκόμισε ο Γ. Α. Παπανδρέου στις Κάννες. Είχαμε αντιληφθεί ήδη ότι η κίνηση Παπανδρέου, να θέσει σε δημοψήφισμα τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους του κουρέματος, θα προκαλούσε την αντίδραση της ηγεσίας της Ε.Ε. και θα έβαζε τον ελληνικό λαό ενώπιον ενός εκβιαστικού και αδιέξοδου διλήμματος. Δεν είχαμε αντιληφθεί ωστόσο πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει ο Γ. Α. Παπανδρέου το παίγνιο Win-Win στον λαβύρινθο των τακτικών ελιγμών. Μας εξέπληξε, παρότι ο ίδιος δεν κατανοεί την έκπληξή μας ― ίσως διότι δεν κατανόησε πώς κατασπατάλησε διπλωματικό κεφάλαιο και εθνική αξιοπρέπεια στις Κάννες, όταν στήθηκε στον διάδρομο για να εξηγήσει πώς εδάρη από τη Γερμανίδα καγκελάριο και τον Γάλλο πρόεδρο.
Πράγματι, ίσως ο κ. Παπανδρέου να μην καταλαβαίνει τίποτε απ’ όσα καταλαβαίνουν οι Ελληνες πολίτες: πώς καταλαβαίνουν τους υλικούς και ψυχικούς όρους της κρίσης, πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους με όρους ιστορικής συνέχειας, πώς βιώνουν τον τόπο, τη γλώσσα, την παράδοση, τη συμβολική κληρονομιά, πώς αντιλαμβάνονται το ήθος και το έθος ― αυτά μάλιστα με την αριστοτελική έννοια. Κατά τούτο είναι ερμηνεύσιμη η εμμονή του σε μια γλώσσα μεταμοντέρνου σχετικισμού, που πολλά λέγει και ουδέν σημαίνει, η εμμονή του σε φόρμες χωρίς περιεχόμενο, και, κυρίως, η εμμονική του προσήλωση σε μια διακυβέρνηση απευθυνόμενη στην οικουμένη και ποτέ στη χώρα του.
Αυτό που προξενεί όμως την πιο αλγεινή εντύπωση, στην παρούσα ιστορική στιγμή, την ιδιαιτέρως δραματική, είναι η νοσηρή εξουσιομανία και ο αμοραλισμός που εκπέμπει η πολιτική πράξη του πρωθυπουργού. Καμώνεται πώς αγνοεί ό,τι ο ίδιος έχει προκαλέσει, μεταβιβάζει ανέμελα την ιστορική του ευθύνη στον λαό όταν και όπως το θυμάται, σαν να αγνοεί ή και να προσπερνά συνειδητά τον πυρήνα του δημοκρατικού βίου: την αυτοκριτική, τη σύνθεση, την εναλλαγή, την υποχώρηση, την αποχώρηση. Αυτό το τελευταίο κυρίως: ως προρφυρόγεννητος, ο κ. Παπανδρέου αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει ζωή εκτός εξουσίας.
Ο κ. Παπανδρέου, και μαζί του το όλον ΠΑΣΟΚ, φθαρμένοι ανεπανόρθωτα από την μακρά παραμονή στην εξουσία, θεωρούν ότι Ελλάδα είναι οι ίδιοι. Εχασαν όχι μόνο το αριστοτελικό ήθος και το έθος, αλλά και κάθε επαφή με τη δεινή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θα τους επισκεφθεί τιμωρητική σύντομα, αλλά δυστυχώς αυτή η τιμωρία ελάχιστα θα ανακουφίσει τις οδύνες των πολιτών.

Μέγιστη αφροσύνη...

Protagon...

του Γιάνη Βαρουφάκη

Ποτέ δεν πρέπει να λέμε όχι από αντίδραση. Όχι λέμε μόνο (ιδίως στους ισχυρούς) όταν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ένα ναι θα φέρει μεγαλύτερα δεινά. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Ελλάδα έπρεπε να πει όχι στην 'Συμφωνία' της Οκτωβριανής Συνόδου. Επειδή ήταν μια συμφωνία δήθεν που, αν και γιορτάστηκε εντός και εκτός ως 'λύση', στην πραγματικότητα σπρώχνει το ευρώ και την Ελλάδα πιο βαθειά στο τέλμα.
Το όχι εκείνο, όπως έγραφα την ώρα που έκλεινε εκείνη η 'Συμφωνία', έπρεπε να ειπωθεί από το στόμα του πρωθυπουργού της χώρας. Στις Βρυξέλλες. Εντός της Συνόδου. Έτσι ώστε να μην υπάρξει κοινό ανακοινωθέν και οι συζητήσεις να συνεχίζονται έως ότου προκύψει μια πραγματική λύση της Κρίσης του ευρω-συστήματος. Σε ένα μήνα, σε δύο, σε όσο καιρό χρειαζόταν. Αντ' αυτού του όχι, ο πρωθυπουργός άλλη μια φορά υπερθεμάτισε για ένα πακέτο τριών ανόητων μέτρων που ζημιώνουν Ελλάδα και Ευρώπη (βλ. πιο κάτω το παράρτημα με την σχετική ανάλυση).
Με ρωτούν πολλοί: Δεν είναι καλό που, έστω και τώρα, ο πρωθυπουργός έδωσε την δυνατότητα στους πολίτες να πουν το μεγάλο όχι που εκείνος δείλιασε να πει; Απαντώ αρνητικά. Ο κ. Παπανδρέου απλώς προσέθεσε άλλο ένα σφάλμα στην ακολουθία σφαλμάτων που θα στιγματίσουν την πρωθυπουργική του πορεία. Εξηγώ: Με την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες (ακριβώς όπως είχε κάνει τόσο τον Μάρτιο όσο και τον Ιούλιο) ο πρωθυπουργός παρουσίασε στον ελληνικό την 'Συμφωνία' που επετεύχθη ως μια καλή εξέλιξη - μια χαρμόσυνη είδηση. Ζήτησε εύσημα για την διαπραγματευτική επιτυχία του ιδίου και του επιτελείου του. Διατυμπάνισε ότι η Ελλάδα μπορεί να ανασαίνει πλέον ευκολότερα, καθώς απεμπόλησε ένα σημαντικό μέρος του δημόσιου χρέους. Λίγο-πολύ, είπε ό,τι είχε πει και την 25η του περασμένου Μαρτίου, τότε που κατά την επιστροφή του από την Εσπερία δήλωνε: "Η Ευρώπη έπραξε το καθήκον της. Τώρα εμείς μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει για την χώρα." Τα ίδια που είχε πει και μετά την 21η Ιουλίου.
Από την στιγμή που και συνυπέγραψε την πρόσφατη Συμφωνία και την παρουσίασε ως 'Λύση', ο κ. Παπανδρέου δεν έχει το ηθικό δικαίωμα απέναντι στους Ευρωπαίους να αρνηθεί τους βασικούς της άξονες. Παράλληλα, το να ισχυριστεί ότι ανακοίνωσε το δημοψήφισμα ώστε να αυξήσει την διαπραγματευτική του ικανότητα απέναντι στους ευρωπαίους ως προς τις λεπτομέρειες της 'Συμφωνίας' (που θα αποφασιστούν εντός των προσεχών εβδομάδων) αποτελεί μέγιστη αφροσύνη: Δεν θέτεις μια συμφωνία που συνυπέγραψες, και την οποία λες ότι πιστεύεις, υπό συνολική αμφισβήτηση για να πετύχεις κάποιες βελτιώσεις στις λεπτομέρειες. Είτε διαφωνείς με τους κεντρικούς άξονες της 'Συμφωνίας', οπότε λες όχι εντός της Συνόδου, είτε συμφωνείς, οπότε δεν κηρύσσεις δημοψήφισμα μήνες μετά. Κι αν αυτό που αποζητάς είναι πολιτική νομιμοποίηση, τότε κηρύσσεις εκλογές.
Εν συντομία, ο πρωθυπουργός αφήνει να εννοηθεί ότι ανακοίνωσε το δημοψήφισμα για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς της Ελλάδας στις επερχόμενες διαβουλεύσεις επί των λεπτομερειών της 'Συμφωνίας'. Ότι με την απειλή του λαϊκού 'όχι' θα πετύχει καλύτερους όρους για την χώρα. Ότι το δημοψήφισμα αποτελεί εργαλείο για να εκμαιεύσει υποχωρήσεις από τους ξένους. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Απολύτως τίποτα.
Ο κ. Παπανδρέου δεν χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως διαπραγματευτικό χαρτί εναντίον της κας Μέρκελ (αυτό μπορούσε να το κάνει χωρίς δημοψήφισμα απειλώντας με ένα δικό του όχι εντός της Συνόδου) αλλά στο εσωτερικό της χώρας. Αρχικά, ως διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους βουλευτές του, στους οποίους ουσιαστικά λέει: "Ξαναστηρίξτε με, αγνοώντας την λαϊκή κατακραυγή, μιας και έχω εξασφαλίσει το δικαίωμα στον λαό να μιλήσει μόνος του σε δυο-τρεις μήνες." Και τότε, όταν θα έρθει η ώρα του δημοψηφίσματος, ο κ. Παπανδρέου θα πει σε εμάς τους πολίτες: "Είτε λέτε ναι στην Συμφωνία που σας έφερα είτε επιλέγετε μια Ελλάδα εκτός Ευρώπης."
Τα ψέμματα όμως έχουν πάντα ένα τέλος.
Κύριε Παπανδρέου, σφάλατε κατ' εξακολούθηση σε όλη την διάρκεια της Κρίσης.
• Αποδεχθήκατε μια δανειακή συμφωνία, τον Μάη του 2010, που κανείς σώφρων δεν θα αποδεχόταν, παρουσιάζοντάς την μάλιστα ως την μοναδική εναλλακτική της καταστροφής.
• Προσθέσατε, όπως ο Macbeth, το ένα εγκληματικό λάθος στο άλλο και, κάθε φορά, το παρουσιάζατε ως 'λύση', 'επιτυχία', 'ελπίδα' την ώρα που η βάθαινε τόσο η εθνική όσο και η προσωπική σας τραγωδία
• Τώρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρατείνετε την παραμονή σας στην πρωθυπουργία, δεν διστάζετε να διακινδυνεύσετε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας, θέτοντας τον ελληνικό λαό προ του διλήμματος: Είτε ψηφίζεις 'ναι' στο δημοψήφισμα είτε εγκαταλείπουμε την Ευρώπη.
Φτάνει πια. Αρκετή ζημιά κάνατε. Ήρθε η ώρα της παραίτησης όσο υπάρχει ακόμα καιρός. Καιρός να μην προστεθεί στις επιπτώσεις των δικών σας αποτυχιών, πέραν της οικονομικής κατάρρευσης, και η απομάκρυνση της χώρας από την Ευρώπη.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Οι λόγοι που η Ελλάδα, δια στόματος πρωθυπουργού, έπρεπε να έχει ασκήσει βέτο στην τελευταία 'Συμφωνία'
Τρεις ήταν οι άξονές της: (1) Ελληνικό χρέος, (2) Χρηματοδότηση Ιταλίας-Ισπανίας μέσω ενός ενισχυμένου EFSF, (3) Επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Ας δούμε γιατί η Συμφωνία στην οποία κατέληξαν ήταν απαράδεκτη και ως προς τους τρεις αυτούς άξονες.
(1) Ελληνικό χρέος
Το μεγάλο σφάλμα της ΕΕ είναι η επιμονή της να μην χαρακτηριστεί ως 'πιστωτικό γεγονός' το κούρεμα των προ του Μαΐου 2010 ομολόγων. Το σκεπτικό είναι ότι ένα τέτοιο 'γεγονός' θα πυροδοτήσει τα ασφάλιστρα CDS με αποτέλεσμα (α) να κερδίσουν οι κερδοσκόποι που τα αγόρασαν, και (β) να χάσουν κι άλλα οι τράπεζες που τα εξέδωσαν. Ανοησίες! Οι κερδοσκόποι έχουν πιο πολλά να κερδίσουν αν δεν πυροδοτηθούν τα CDS. Από την περασμένη εβδομάδα, hedge funds αγοράζουν σωρηδόν ελληνικά ομόλογα (με έκπτωση 60% από την ονομαστική τους αξία) τα οποία λήγουν τα επόμενα δύο χρόνια. Γιατί; Επειδή η Συμφωνία επιμένει ότι το κούρεμα είναι εθελοντικό (ώστε να μη αποτελεί 'πιστωτικό γεγονός'). Τα hedge funds αυτά αγοράζουν με σκοπό να απαιτήσουν να πληρωθούν και την τελευταία δεκάρα απειλώντας ότι, διαφορετικά, θα προσφύγουν στην ISDA (την επιτροπή στην Ελβετία που αποφασίζει πότε έγινε 'πιστωτικό γεγονός') η οποία, θέλοντας και μη, θα αναγκαστεί να πυροδοτήσει τα CDS. Αν τους "βγει", θα έχουν αποδόσεις πάνω από 120%. Ποιος είπε λοιπόν ότι η πυροδότηση των CDS ωφελεί τους κερδοσκόπους; Το αντίθετο συμβαίνει. Αν η ΕΕ απεμπολούσε την φοβία για την πυροδότηση των CDS, θα επέλεγε ένα υποχρεωτικό κούρεμα της τάξης του 80%, θα επέτρεπε στις τράπεζες που έχουν αγοράσει CDS να επωφεληθούν από την ασφάλεια που αυτά τους παρέχουν, τα hedge funds θα έχαναν τα στοιχήματά τους και, το πιο σημαντικό, δεν θα ζητούσαν οι ευρωπαίοι από την Ελλάδα €30 δισ σε δωράκια για τους τραπεζίτες ώστε οι τελευταίοι να αποδεχθούν να προσποιούνται ότι το κούρεμα του 50% θα είναι εθελοντικό.
Συνεπώς, το ελάχιστο που έπρεπε να απαιτήσει ο κ. Παπανδρέου στις Βρυξέλλες ήταν η υποχρεωτικότητα του κουρέματος, η μεγαλύτερη έκτασή του (τουλάχιστον 70%), η πυροδότηση των CDS, και η συμμετοχή στο κούρεμα και των ομολόγων που κατέχει η ΕΚΤ. Επί πλέον, έπρεπε να μπει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης η παράλληλη ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας με επενδυτικό πρόγραμμα της τάξης του 10% του ΑΕΠ της χώρας. Γιατί αν η Ευρώπη ενδιαφέρεται πραγματικά για το ποσοστό χρέους μας το έτος 2020 θα πρέπει όχι μόνο να ελαφρύνει τον αριθμητή του κλάσματος (το χρέος) αλλά και να ενισχύσει τον παρονομαστή του (το ΑΕΠ).
(2) Χρηματοδότηση Ιταλίας-Ισπανίας μέσω ενός ενισχυμένου EFSF
Δώστε βάση σε τι συμφωνήσαμε ως προς αυτό το ακανθώδες ζήτημα, από το οποίο βέβαια εξαρτώνται όλα τα της χώρας μας σενάρια (καθώς τα πάντα είναι στον αέρα, ως προς την Ελλάδα, ενόσω Ιταλία και Ισπανία καταρρέουν): Συμφωνήσαμε να προσπαθήσουμε να καλύψουμε μια τρύπα των €3000 δισ με ένα ποσό των €250 δισ (τόσα έχουν απομείνει στα ταμεία του EFSF μετά από τα πακέτα διάσωσης Ιρλανδίας και Πορτογαλίας). Πως γίνεται αυτό; Αποφασίσαμε, λέει, το EFSF να δανειστεί από ιδιώτες €5 για κάθε €1 που διαθέτει. Έτσι, τα €250 δισ για γίνουν πάνω από €1000 δισ. Και επειδή αυτά δεν φτάνουν για να καλυφθεί η τρύπα των €3000 δισ που είναι το χρέος της Ιταλίας και της Ισπανίας, συμφωνήσαμε ότι, αντί να τους δανείζει το EFSF (όπως κάνει στην Ιρλανδία, ή όπως η τρόικα δάνεισε εμάς), θα κάνουμε το εξής πανέξυπνο: Θα βάλουμε τους ιδιώτες να δανείζουν τις δύο αυτές χώρες και το EFSF θα τους ασφαλίζει σε περίπτωση έως και 20% κουρέματος. Τέλειο;
Κοιτάξτε τώρα να δείτε πόσο γελοία είναι όλα αυτά. Πρώτον, το EFSF ουσιαστικά θα εκδίδει ασφαλιστήρια τύπου CDS για να ασφαλίζει τους νέους ομολογιούχους της Ιταλίας και της Ισπανίας. Ποιοι θα το κάνουν αυτό; Οι ίδιοι οι ευρωπαίοι που μόλις τώρα επέβαλαν στους ομολογιούχους του ελληνικού χρέους 'εθελοντικό' κούρεμα 50% στερώντας τους παράλληλα το δικαίωμα να εξαργυρώσουν τα ασφάλιστρα CDS που είχαν αγοράσει! Γιατί να πιστέψουν το EFSF οι ιδιώτες που σκέφτονται να αγοράσουν Ιταλικά ομόλογα ότι η Ευρώπη δεν θα τους την φέρει, σε μια δύσκολη στιγμή, όπως συνέβη με τους κατόχους των CDS επί των ελληνικών ομολόγων; Δεύτερον, η Ευρώπη ουσιαστικά ζητά από τους ιδιώτες να την δανείσουν δύο φορές. Μία φορά να δανείσουν το EFSF, ώστε αυτό να εκδώσει ασφαλιστήρια για τα Ιταλο-ισπανικά ομόλογα. Και μια δεύτερη φορά αγοράζοντας αυτά τα Ιταλο-ισπανικά ομόλογα! Τρίτον, και φαρμακερότερον: Από τα €250 δισ εναπομείναντα διαθέσιμα του EFSF, στην βάση των οποίων θα αποζητηθούν δανεικά από τους ιδιώτες για να ασφαλιστούν τα Ιταλο-ισπανικά ομόλογα, ποιες χώρες νομίζετε ότι τα έχουν εγγυηθεί ως επί το πλείστον (αυτά τα €250 δισ); Θα με πιστέψετε αν σας απαντήσω ότι τα εγγυώνται η... Ιταλία και η Ισπανία; Στο λόγο της τιμής μου. Αυτή είναι η λύση που ενέκριναν οι ηγέτες μας την περασμένη εβδομάδα ως προς Ιταλία και Ισπανία. Να τους χαιρόμαστε.
(3) Επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών
Αυτός είναι ο άξονας όπου η διαπλοκή υπερτερεί της ανοησίας. Η 'λύση' που προκρίθηκε παρουσιάζεται μεν ως επανακεφαλαιοποίηση αλλά στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα φύλο συκής ώστε να μην γίνει επανακεφαλαιοποίηση. Οι τραπεζίτες, εάν τους αφήσεις να προχωρήσουν κατά το δοκούν, δεν έχουν κανένα σκοπό να λάβουν κεφάλαια από το ευρωπαϊκό δημόσιο. Δεν χρειάζεται! Έλαβαν το πράσινο φως να τραβήξουν το ζήτημα για έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς να κάνουν τίποτα το ουσιαστικό. Κι αν κάνουν κάτι, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας θα είναι. Γιατί; Επειδή ο όρος που τους επιβάλλεται είναι να φτάσει στο 9% το ποσοστό κεφαλαίων (ως προς τα ανοίγματά τους). Αντί λοιπόν να δεχθούν κεφάλαια από το EFSF (με αντάλλαγμα μετοχές που θα περάσουν στο ευρωπαϊκό δημόσιο) ώστε να πάψουν να λειτουργούν ως ζόμπι, θα προτιμήσουν να μειώσουν τα ανοίγματά τους - θα δανείζουν ακόμα λιγότερο τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Ακριβώς αυτό που χρειάζεται η ευρωπαϊκή οικονομία!
Από τα παραπάνω είναι υπεράνω οποιασδήποτε αμφισβήτησης το συμπέρασμα ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είχε ιερή υποχρέωση να πει όχι σε αυτήν τη 'Συμφωνία' στις Βρυξέλλες, εξηγώντας στους εταίρους μας (βλ. τους παραπάνω λόγους) γιατί όποιος αγαπά την Ευρώπη δεν μπορεί να συνυπογράφει αυτές τις ανοησίες. Όχι να πει 'ναι' εκεί και πετάξει το μπαλάκι σε έναν διχασμένο και θυμωμένο λαό στον οποίο θα πουν ότι ένα 'όχι' σημαίνει έξοδο από την Ευρώπη.

Ο τελευταίος εκβιασμός του Βαρόνου Παπανδρέου

Red NoteBook ...
Του Κώστα Δουζίνα

Η απροσδόκητη αναγγελία του Γ. Παπανδρέου ότι θα διεξαγάγει δημοψήφισμα με ερώτημα τη δανειακή συμφωνία της 24ης Οκτώβρη είναι η εναρκτήρια ριπή (salvo) στο φινάλε της ελληνικής τραγωδίας. Είναι η τραβηγμένη αυτή κίνηση μια γνήσια προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία ή μια απεγνωσμένη μπλόφα ενός χαρτοπαίκτη που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση;

Προφανώς, η εμπλοκή της κοινωνίας σε μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ελληνικής Ιστορίας ακούγεται θετικό γεγονός. Όπως, όμως, έχουν εξηγήσει επανειλημμένα οι συνταγματολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες, τα δημοψηφίσματα δεν είναι απαραιτήτως δείκτης δημοκρατίας. Σε αντίθεση με τα δημοψηφίσματα που συγκαλούνται έπειτα από πρωτοβουλία του λαϊκού παράγοντα, όπως συνέβη πρόσφατα με αυτό στην Ιταλία, που ανέτρεψε τα κυβερνητικά σχέδια ιδιωτικοποίησης του νερού, τα δημοψηφίσματα έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά περισσότερο για να στηρίξουν αποτυχημένες κυβερνήσεις παρά για να δώσουν μια πραγματική δυνατότητα επιλογής στους πολίτες.

Το γεγονός ότι το ερώτημα επιλέγεται από την κυβέρνηση με βάση τις δικές της προτεραιότητές, το ότι η απάντηση μπορεί να είναι μόνο ένα ναι ή ένα όχι, το ότι δεν μπορούν να υπάρξουν πολιτικές αποχρώσεις και διαφοροποιήσεις εντός του ναι ή του όχι, σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το δημοψήφισμα για να εκβιάσουν την κοινωνία ή για να την πιέσουν να επικυρώσει ήδη ειλημμένες αποφάσεις.

Σκεφτείτε για παράδειγμα την επιλογή του ερωτήματος του δημοψηφίσματος. Εάν ρωτάει τους ανθρώπους να διαλέξουν μεταξύ εξόδου από την ευρωζώνη (και επιστροφής στη δραχμή) και παραμονής στην ευρωζώνη, πολλοί πολίτες και πολιτικά κόμματα που είναι ενάντια στα καταστροφικά μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση μπορεί να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη δίνοντας μια ψεύτικη νίκη στην κυβέρνηση. Από την άλλη, ένα ερώτημα που βασίζεται στην νέα δανειακή συμφωνία της 24ης Οκτώβρη και στα νέα μέτρα λιτότητας που ακολουθούν, θα οδηγήσει ξεκάθαρα σε ένα αποτέλεσμα αντίθετο με τις επιθυμίες της κυβέρνησης. Αλλά ένα τέτοιο ερώτημα είναι απίθανο να τεθεί, γιατί όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την μεγάλη αντίθεση του κόσμου στα μέτρα. Αντίστοιχα, κάποια μέτρα που η αξιοθρήνητη κυβέρνηση έχει υποσχεθεί αλλά δεν έχει πάρει, όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής και η δίωξη ειδικά των πλούσιων φοροφυγάδων, έχουν ήδη καθυστερήσει πάρα πολύ και είναι απολύτως απαραίτητα για να αλλάξει πορεία η χώρα. Εντούτοις, επειδή οι συνέπειες όλου του πακέτου των μέτρων ως συνόλου είναι εξαιρετικά αρνητικές, άνθρωποι που θα ήθελαν να υπερψηφίσουν ένα θετικό μέτρο, ενώ την ίδια στιγμή θα ήθελαν να καταψηφίσουν τα άλλα, δεν θα μπορούν να το κάνουν. Τα δημοψηφίσματα είναι, λοιπόν, μέσο άμβλυνσης των αντιθέσεων (blunt instruments).

Καθώς ένα μικρό δείγμα της τελευταίας συμφωνίας της Ευρωζώνης άρχισε να εμφανίζεται, έγινε σαφές ότι η επικεφαλίδα «καλά νέα» ήταν μια εικόνα της στιγμής. Παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας που έχουν ήδη επιβληθεί και αυτά που περιλαμβάνονται στη νέα συμφωνία, ο στόχος είναι το ελληνικό χρέος να μειωθεί στο 120% του ΑΕΠ το 2020, δηλαδή ακριβώς όσο ήταν το 2009, όταν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ κατέφθασαν στην Αθήνα ως άλλοι αποικιοκράτες. Παρά τις επικεφαλίδες των ΜΜΕ για 50% «κούρεμα» του χρέους, ο λεπτομερής έλεγχος των στοιχείων έδειξε ότι η πραγματική μείωση του συνολικού χρέους θα είναι μόλις 30 δις. Ζητάνε από τους Έλληνες να ματώσουν το λιγότερο γι’ άλλα 20 χρόνια χωρίς να διαφαίνεται προφανής βελτίωση στη δημοσιονομική τους κατάσταση.

Το χρέος μοιάζει να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την ριζική αλλαγή του κοινωνικού συμβολαίου. Χρησιμοποιείται για να καταστρέψει το ήδη αδύναμο κοινωνικό κράτος, για να μεταφέρει τον δημόσιο πλούτο στο κεφάλαιο σε εξευτελιστική τιμή, και για να μετατρέψει τους Έλληνες εργαζόμενους σε επισφαλές και απροστάτευτο προλεταριάτο. Οι ελληνικές και ευρωπαϊκές ελίτ χρησιμοποίησαν συνειδητά το ελληνικό χρέος ως ένα κοινωνικό εργαστήριο (lab) για να πειραματιστούν για το μέλλον της παραπαίουσας Ευρώπης.

Το συμπέρασμα είναι λοιπόν παραπάνω από προφανές: Το δημοψήφισμα είναι ένας ωμός εκβιασμός με μόνο στόχο την πολιτική νομιμοποίηση των τεχνοκρατών «τρίτης κατηγορίας» του Γιώργου Παπανδρέου, ώστε να συνεχίσουν την ίδια πολιτική. Το δημοψήφισμα είναι η απάντηση στην αντίδραση του ελληνικού λαού. Κανένας υπουργός δεν μπορεί πλέον να εμφανιστεί σε δημόσιο χώρο χωρίς να παρενοχληθεί ή να γιαουρτωθεί. Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτώβρη ακυρώθηκε, όταν διαδηλωτές κατέλαβαν τους δρόμους διαμαρτυρόμενοι ενάντια στα μέτρα. Οι περισσότερες μαθητικές παρελάσεις σε άλλες πόλεις και χωριά διακόπηκαν κι αυτές. Οι απεργίες, οι καταλήψεις και οι άλλες ευφάνταστες δράσεις, έχουν καταστήσει την Ελλάδα μια ακυβέρνητη χώρα. Η απονομιμοποίηση της κυβέρνησης έχει μεταφερθεί από τις δημοσκοπήσεις στους δρόμους. Οι πολιτικές ελίτ, που αισθάνονταν για 30 χρόνια απρόσβλητες, ανώτερες, σχεδόν υπερβατικές (transcendent) σε σχέση με τους απλούς ανθρώπους, για πρώτη φορά βλέπουν την λαϊκή οργή και έκρηξη και αδυνατούν να την κατανοήσουν. Το δημοψήφισμα είναι η μελαγχολική «έξοδος» ενός καθεστώτος που δεν έχει πλέον καμία λαϊκή αποδοχή.

Εντός αυτού του πολιτικού σκηνικού πάρθηκε η «περίεργη» απόφαση για δημοψήφισμα, μια απόφαση που μοιάζει να εξέπληξε ακόμη και τους Ευρωπαίους «αγκιτάτορες» της κυβέρνησης. Αλλά αυτό δεν είναι μια εκ των υστέρων αναγνώριση λαθών από την κυβέρνηση ή μια προσπάθεια επανόρθωσης των επανειλημμένων ταπεινώσεων που δέχτηκε η Ελλάδα ή μια επαναδιεκδίκηση της εθνικής κυριαρχίας εναντίον του ΔΝΤ και της Γερμανίας. Αντιθέτως. Είναι η τελευταία ανάσα, το κύκνειο άσμα μιας αποκαμωμένης και εντελώς ηττημένης κυβέρνησης. Είναι η προσπάθεια του Παπανδρέου να ξανασηκωθεί όρθιος, χρησιμοποιώντας δολώματα όπως ο βαρόνος Μυνχάουζεν. Μια απέλπιδα προσπάθεια αποτυχημένων μεγαλομανών να ξαναποκτήσουν την πρωτοβουλία κινήσεων απέναντι σε έναν ολόκληρο λαό που κραυγάζει ότι θέλει να τους διώξει από την πολιτική σκηνή. Και όπως όλες οι απέλπιδες ενέργειες αυτού του είδους, είναι κι αυτή ένας ωμός εκβιασμός και ταυτόχρονα μια πράξη αυτοχειρίας. Ένας εκβιασμός προς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που από τη μια βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο σε σχέση με την κοινωνική αντίδραση, και από την άλλη η κυβέρνηση τους ζητά ψήφο εμπιστοσύνης την Παρασκευή, εφαρμόζοντας το ρητό του Τζέιμς Κάλαχαν: «οι γαλοπούλες δεν ψηφίζουν για το αν θα γίνουν νωρίτερα τα Χριστούγεννα». Ένας εκβιασμός στους Έλληνες πολίτες, που τους λένε ότι αν δεν αποδεχτούν τα καταστροφικά μέτρα, θα καταδικαστούν σε έξοδο από την ευρωζώνη και στο να ζουν σε μια υπανάπτυκτη χώρα.

Στις λίγες πρόσφατες περιπτώσεις που οι ευρωπαϊκές ελίτ ζήτησαν την λαϊκή αποδοχή, δέχτηκαν ηχηρές αρνήσεις. Οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί απέρριψαν το Ευρωσύνταγμα και αποτελείωσαν τις φιλοδοξίες για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κράτους βασισμένου σε νεοφιλελεύθερες αρχές. Η κυνική χρήση της προσφυγής στης λαϊκή ετυμηγορία, όχι για να σώσει την Ελλάδα, αλλά μια μικρή συμμορία πολιτικών ελίτ, μου θυμίζει την πολιτική παραβολή Seeing του βραβευμένου με Νόμπελ Ζοζέ Σαραμάγκου. Κάτοικοι μιας ανώνυμης πόλης ψηφίζουν μαζικά λευκό σε δύο συνεχόμενες εθνικές εκλογές, χωρίς κανένα πολιτικό κόμμα να το έχει προσχεδιάσει και να έχει κατευθύνει τους πολίτες στο λευκό. Η δεξιά κυβέρνηση θεωρεί αυτή την πράξη εσχάτη προδοσία και αναγγέλλει κράτος έκτακτης ανάγκης. Τελικά η κυβέρνηση αποχωρεί από την πρωτεύουσα, θεωρώντας ότι η αταξία και η αναταραχή που ακολούθησε θα κάνει τους ψηφοφόρους να βάλουν μυαλό. Η ζωή συνεχίζεται ειρηνικά.

Τα δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία και ο Σαραμάγκου σκιαγραφούν τις δύο ανοιχτές επιλογές που έχουν οι Έλληνες. Το πιο πιθανό αποτέλεσμα της ψήφου των Ελλήνων, όποιο τέχνασμα κι αν χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση στον τρόπο που θα θέσει το ερώτημα, θα είναι είτε η μη συμμετοχή του ελληνικού λαού και η συνολική απόρριψη του εκβιασμού, είτε η συμμετοχή του και η δια της ψήφου ηχηρή απόρριψη της κυβέρνησης. Όποια κι αν είναι η απόφαση, έχει φτάσει η στιγμή της κατάρρευσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Είναι ευθύνη της ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης να αρχίσει τον σχεδιασμό της μετά το Μνημόνιο πολιτικής περιόδου στη χώρα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Greek Left Review

Δεν ξεμπλέκει κανείς εύκολα με τις ακρίδες,

απο την ΑλφαΒητα ...

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Απρόσμενη και αιφνιδιαστική χαρακτηρίζεται η δημοσιοποίηση της πρόθεσης του πρωθυπουργού κυρίου Γ.Α. Παπανδρέου, να ζητήσει δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση, παρόλο που είχε ήδη γραφτεί σε εφημερίδες τις προηγούμενες μέρες και είχαν, επίσης, ενημερωθεί, σύμφωνα με υπουργό της κυβέρνησης, τόσο η Μέρκελ όσο και ο Σαρκοζί.

Γιατί όμως ο πρωθυπουργός φαίνεται να επιλέγει το δημοψήφισμα στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, λίγες μόλις μέρες μετά την ευνοϊκή , σύμφωνα με τον ίδιο, απόφαση των Ευρωπαίων εταίρων μας για το κούρεμα του ελληνικού χρέους;

Για τους παρακάτω, κατά τη γνώμη μου, λόγους:

- Ευελπιστεί πως θα μπορέσει να εκβιάσει με την απειλή της χρεοκοπίας σε περίπτωση που το δημοψήφισμα βγάλει αρνητική απάντηση για τη νέα δανειακή σύμβαση, όχι τους βουλευτές του, όπως έκανε μέχρι τώρα αποσπώντας την συγκατάθεσή τους στην ψήφιση των μέτρων που πάρθηκαν, αλλά άμεσα ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Ζητάει με λίγα λόγια ο κύριος πρωθυπουργός, από τον ελληνικό λαό, να προσέλθει οικιοθελώς στη σφαγή του με την απειλή πως αν δεν το κάνει, τον περιμένει τάχα … η αγχόνη. Ήδη άρχισαν διάφοροι Ευρωπαίοι ηγέτες, υπουργοί και παράγοντες του τραπεζικού συστήματος να εκτοξεύουν απειλές για τη μοίρα της Ελλάδας αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι αρνητικό.

- Πιστεύει πως θα φοβίσει για μία ακόμη φορά τους βουλευτές του, ζητώντας πρώτα ψήφο εμπιστοσύνης, αφού όποιος αρνηθεί την ψήφο, τίθεται αυτόματα εκτός βουλευτικής υποψηφιότητας στις εκλογές που θα ακολουθήσουν.

- Κάτω από την πρωτοφανή πίεση του κόσμου και έχοντας χάσει εντελώς και την παραμικρή κοινωνική υποστήριξη, διαλέγει το δρόμο του «στρίβειν διά του δημοψηφίσματος» και όχι «διά των εκλογών» όπως είχε κάνει με μεγάλη επιτυχία ο προκάτοχός του.

- Διευκολύνει με την επιλογή αυτή την άμεση λύση κεντροδεξιάς κυβέρνησης (κυβέρνηση συνεργασίας ή ευρείας αποδοχής την ονομάζουν) κάτι το οποίο δεν είναι τόσο σίγουρο ότι θα συμβεί στην περίπτωση εκλογών.

Αν ο πρωθυπουργός εκτιμάει ότι με την επίκληση της στάσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις σε περίπτωση χρεοκοπίας, θα υφαρπάξει τη συγκατάθεση των πολιτών, για τη νέα δανειακή σύμβαση, μάλλον κάνει λάθος αφού οι πολίτες, εδώ και καιρό, έχουν δηλώσει ή καλύτερα έχουν διαδηλώσει, όχι λίγες φορές την οργισμένη αντίθεσή τους στις πολιτικές σκληρής και παρατεταμένης λιτότητας που εφαρμόζονται.

Άλλωστε η αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, για να μην πειραχτούν τα υπερκέρδη των κεφαλαιοκρατών, έχει εμφανιστεί από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση ο κύριος Παπανδρέου.

Αλλιώς πώς εξηγείται η δραστική περικοπή τους μαζί με την κατάργηση των δώρων, την εργασιακή εφεδρεία και την ελαχιστοποίηση των προσλήψεων, άσχετα αν στο ίδιο χρονικό διάστημα είχαμε άλλου είδους (Μη Κυβερνητικές) προσλήψεις και δημιουργία διάφορων «επιτροπών» με όχι και τόσο ευκαταφρόνητες αποδοχές για τα μέλη των «επιτροπών» αυτών;

Το βέβαιο είναι πως όποιο σενάριο και αν προκρίνει ως άμεσα εφαρμόσιμο η άρχουσα τάξη, η πρόθεσή της, τουλάχιστον σε επίπεδο αποφάσεων, είναι να συνεχιστεί η ίδια πολιτική σφαγής των δικαιωμάτων και των εισοδημάτων των πολιτών προς όφελος της συνέχισης της κερδοφορίας για την ίδια.

Άρα, για τους πολίτες, ο μόνος δρόμος που απομένει είναι και πάλι αυτός της σύγκρουσης κατά μέτωπο με την πολιτική άγριας λιτότητας και η ματαίωση των σχεδίων για βιώσιμη πολιτική λύση στα πλαίσια μιας, δήθεν, κυβέρνησης συνεργασίας με τη συμμετοχή τεχνοκρατών, είτε χωρίς εκλογές είτε μετά από τη διεξαγωγή εκλογών.

Μια τέτοια κυβέρνηση μόνο για το καλό των πολιτών δεν πρόκειται να «συνεργαστεί». Μόνο και μόνο να σκεφτούμε ποιοι υποστηρίζουν δημόσια τη δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης, φτάνει για να βγάλουμε απολύτως ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τον προσανατολισμό της.

Οι πρόσφατοι αγώνες των πολιτών έδειξαν μόνο ένα μικρό μέρος της δύναμής που διαθέτουν και του τρόμου που μπορούν να προκαλέσουν στους κρατούντες.

Η αδυναμία της κυβέρνησης να συνεχίσει να κυβερνά, είναι μια πρώτη και σημαντική νίκη των αγώνων.

Είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσουν και άλλες ακόμη πιο σημαντικές. Τα κιτρινισμένα φύλλα δεν πρασινίζουν ξανά. Όλοι μας γίναμε πιο σοφοί και μπορούμε καλύτερα να διακρίνουμε και σε επίπεδο πολιτικών δυνάμεων ποιος είναι με ποιον.

Μόνο να μην επαναπαυτούμε. Δεν ξεμπλέκει κανείς εύκολα με τις ακρίδες!

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
xrkyrgiakis@yahoo.gr

Αυτό δεν (θα) είναι δημοψήφισμα ...

alterthess...

Ώστε λοιπόν αυτή η ιστορία με το δημοψήφισμα δεν είναι μούφα. Και δεν είναι γιατί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος, με ελεύθερο θέμα, ήταν στις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ. Και είναι γνωστό ότι το ΠΑΣΟΚ – τώρα θα μου πείτε «ποιο ΠΑΣΟΚ, της βαθιάς διαπλοκής ή της ρηχής;» αλλά τέλος πάντων – αν ένα πράγμα τηρεί, από την ίδρυση του, αυτό είναι οι προεκλογικές του δεσμεύσεις. Γι’ αυτό και η Ελλάδα σήμερα είναι έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ… Γι’ αυτό και από το 2009 έχουν δοθεί σε μισθούς και συντάξεις αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό. Οπότε αφού το ΠΑΣΟΚ τηρεί τις προεκλογικές του δεσμεύσεις πάμε βουρ για το δημοψήφισμα.
Από αυτά που είπε ο Παπανδρέου στο μεταμεσονύκτιο υπουργικό συμβούλιο – το οποίο μπόρεσε να παρακολουθήσει μόνο ο Σκανδαλίδης, ως γνωστός μπαρόβιος, που παρόλα αυτά δεν κατάλαβε και πολλά πράγματα μάλλον γιατί δεν υπήρχε αλκοόλ στο τραπέζι – αυτό που θα(;) γίνει δεν θα είναι τόσο δημοψήφισμα όσο μία επίσημη κρατική δημοσκόπηση. Μία δημοσκόπηση που δεν θα έχει όμως πρόθεση ψήφου, ή εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος, γιατί η δημοκρατία μας κινδυνεύει και δεν είναι η ώρα διάφοροι γελοίοι να αμφισβητούν ότι ο Παπανδρέου συνεχίζει να έχει την υποστήριξη του 43,9% του ελληνικού λαού. Απ’ όσα κατάλαβε ο Σκανδαλίδης, όλοι οι άλλοι είναι φλώροι και κοιμήθηκαν από τις 11:30, το δημοψήφισμα – δημοσκόπηση θα έχει τρία σκέλη: α) ναι ή όχι στη νέα δανειακή σύμβαση, β) ναι ή όχι στο ευρώ και γ) ναι ή όχι στην Ευρώπη. Ας τα δούμε ένα, ένα.
Ναι ή όχι στη νέα δανειακή σύμβαση; ΟΧΙ, γιατί, αν όλα πάνε δεξιά για την πολιτική και την οικονομική ελίτ, το 2020 θα χρωστάμε περισσότερα απ’ ότι το 2009 και για να τα ξεπληρώσουμε οι πιστωτές μας θα μας ζητήσουν τα νεφρά των παιδιών μας. Απλό έτσι; Αφού δεν θα έχει μείνει τίποτα άλλο για να τους δώσουμε. Πάνω – κάτω το 60% του πραγματικού χρέους το έχουμε ήδη πληρώσει. Για τα υπόλοιπα ας γίνει μία τράπεζα ειδικού σκοπού για την αποπληρωμή του χρέους, που θα χρηματοδοτείται από τη φορολόγηση των «ελληνικών» καταθέσεων στην Ελβετία. Τα λεφτά θα είναι τόσα πολλά που θα μπορέσουμε όχι μόνο να τελειώσουμε με το χρέος, αλλά θα αρχίσουμε να δανείζουμε – προφανώς με ένα λογικό επιτόκιο - και στην Γερμανία.
Ναι ή όχι στο ευρώ; ΟΧΙ, γιατί μας έχουν πρήξει το συκώτι και οι υποστηρικτές της ευρωζώνης, έστω με νέα αρχιτεκτονική, και οι υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος, είτε οι «βρετανοί», είτε οι «βορειοκορεάτες». Και καθώς οι πρώτοι είναι συζητήσιμοι, ενώ οι δεύτεροι μοιάζουν ικανοί για να μας σκάσουν, σκάζοντας και αυτοί, επιλέγουμε το ΟΧΙ στο ευρώ. ΟΧΙ όμως και στη νέα δραχμή, ΟΧΙ και στο ρούβλι, ΟΧΙ και στο δηνάριο. Στις λιρέτες λέμε ΝΑΙ, γιατί ήταν το πιο λαρτζ νόμισμα στην Ευρώπη. Ήσουν δηλαδή στο Μαλπένζε και είχες χάσει την πτήση της Ατζούρα για Θεσσαλονίκη και ενώ έπρεπε να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο, έπαιρνες ένα μονό εσπρέσο με 4500 λιρέτες και ένιωθες καλύτερα, άρχοντας. Λιρέτες λοιπόν και να δείτε πως μέσα σε πέντε – έξι εβδομάδες δεν θα σωθούν όλες οι τροφές (όπως θα συμβεί με την επιστροφή στο πουθενά της δραχμής) αλλά θα κάνουμε τη Μεσογειακή Κοινοπολιτεία με την Ιταλία και θα τρώμε μακαρόνια κάθε μέρα.
Ναι ή όχι στην Ευρώπη; ΟΧΙ, γιατί ο πρωθυπουργός είναι βλαμμένος και δεν μπορεί να διατυπώσει σωστά ούτε ένα ερώτημα. Εκτός κι αν βέβαια δεν το έπιασε καλά το τρίτο σκέλος ο Σκανδαλίδης. Τέλος πάντως, ΟΧΙ. Αν και καλή είναι η φάση με την Ιταλία, καλύτερη είναι η φάση με την Καραϊβική! ΟΧΙ λοιπόν στην Ευρώπη ώστε η Ελλάδα να γίνει ένα νησί στην Καραϊβική και να την πέφτουμε όλη μέρα καπνίζοντας μοντεχρίστο, πίνοντας αβάνα με πραγματικό χυμό ανανά και χαζεύοντας τις συντρόφισσες να χορεύουν, που στο μεταξύ θα πρέπει να μάθουν να χορεύουν και κανέναν σοβαρό χορό και όχι μόνο ζεμπεκιές στα ρεμπετάδικα, ή άντε και το αϊ γοντ του μπι γιορ ντογκ σε κανένα πάρτι.
Υ.Γ. Ωραία μέρα η σημερινή, παρά την ανεργία, τις απληρωσιές, την προκαταβολή Νοεμβρίου που είναι για να πάθεις εγκεφαλικό, το χαρτζιλίκι που τελείωσε προ πολλού, την αναμονή στις ουρές του ΟΑΕΔ και την αναζήτηση προσφορών στα σούπερ μάρκετ. Αλλά δεν θα ήταν καλύτερη αν η Εύα Καϊλή δεν ήταν με την κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας» του Μνημονίου, αλλά με την εναλλακτική αντινεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση, όπου θα κυβερνάει ο λαός και η κυβέρνηση θα υπακούει; Αμάν ρε Εύα…
Θ.Μ.
φωτο: αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Εκλογές αντί για δημοψήφισμα

γιωργος δελαστικ, ethnos.gr...

Την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, τις οποίες ο πρωθυπουργός πασχίζει πάση θυσία να αποφύγει, έφερε τελικά πλησιέστερα η διακήρυξη του Γιώργου Παπανδρέου περί της διενέργειας δημοψηφίσματος μετά από τρεις μήνες για την έγκριση ή όχι της δανειακής σύμβασης με την Ευρωζώνη! Η σφοδρότατη αντίδραση του πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει δικαίως θορυβηθεί από την παλλαϊκή κατακραυγή στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, υπερέβη κατά πολύ τις εκτιμήσεις του πρωθυπουργού, ο οποίος περιήλθε σε δυσχερέστατη θέση.
Ξέσπασε κρίση ακόμη και στους κόλπους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, καθώς κατέστη σαφές ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει τους 151 απαιτούμενους βουλευτές για να προωθήσει το δημοψήφισμα. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει τους 151 βουλευτές που απαιτούνται για να επιβιώσει μεθαύριο τα μεσάνυχτα στην ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του. Αλλο το ένα, άλλο το άλλο. Οπως δείχνουν τα πράγματα, δημοψήφισμα δεν θα του επιτραπεί να κάνει.
Αναλύοντας το θέμα ψυχρά, από τη σκοπιά αποκλειστικά του προσωπικού πολιτικού συμφέροντος του Γιώργου Παπανδρέου και μόνο, η απόφαση για τη διενέργεια δημοψηφίσματος ήταν ωφέλιμη για το άτομό του, τουλάχιστον επί χάρτου. Καθόλου δεν ήταν προσχηματική διαδικασία για μια κατά το δυνατόν λιγότερο ατιμωτική αποχώρησή του από την πολιτική σκηνή της χώρας, όπως ισχυρίστηκαν ορισμένοι. Το εντελώς αντίθετο.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εν πρώτοις ουδέποτε υπήρξε κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη, η οποία να έχει βρεθεί σε τόσο αβυσσαλέα διάσταση με το λαϊκό αίσθημα όσο αυτή του Γ. Παπανδρέου. Οι συνθήκες είναι βεβαίως πρωτοφανείς, αλλά το γεγονός του χάσματος λαού - κυβέρνησης είναι αδιαμφισβήτητο.
Εξαιτίας του γεγονός αυτού, ευνόητο είναι πως ο πρωθυπουργός δεν θέλει με τίποτα να προσφύγει στις κάλπες. Οχι φυσικά επειδή οι πρόωρες εκλογές θα ήταν δήθεν "εθνικά επιβλαβείς", αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ θα προσλάβει ανείπωτες διαστάσεις με ανεξέλεγκτες συνέπειες για τη σταθερότητα του πολιτικού σκηνικού, καταστρέφοντας παράλληλα τις ελπίδες του Γ. Παπανδρέου για κατοπινή καριέρα σε κάποιο διεθνές αξίωμα.
Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, προσπάθησε να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία με το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, αφού σε εκλογές θα συντριβόταν.
Ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να εκβιάσει τον ελληνικό λαό με το δίλημμα "ή ψηφίζετε τη συμφωνία υποτέλειας ή χρεοκοπεί η Ελλάδα και αποβάλλεται από το ευρώ και την ΕΕ, αν τολμήσετε να πείτε ''Οχι''"!
Μπορεί το 80-85% των Ελλήνων να μη θέλει τον Γ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχει λαϊκή πλειοψηφία υπέρ της... χρεοκοπίας! Αν επί τρεις μήνες μαινόταν η κυβερνητική προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ τρομοκρατώντας τον κόσμο ότι "''Οχι'' ίσον χρεοκοπία", κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το "Οχι" θα επικρατούσε οπωσδήποτε. Ούτως ή άλλως πάντως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ήταν πολύ ευνοϊκότερο για τον Γ. Παπανδρέου από το ποσοστό που θα έπαιρνε σε πρόωρες εκλογές.
Ο πρωθυπουργός υποτίμησε τη σφοδρότητα της αντίδρασης του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος θα δραπέτευε στο εξωτερικό αν έχανε το δημοψήφισμα, όλοι οι άλλοι όμως θα έμεναν πίσω.
Διαφάνηκε αμέσως η προοπτική συγκρότησης ενός άτυπου μετώπου από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμη και από τα μέχρι τώρα κυβερνητικά "εξαπτέρυγα", με στόχο να υποχρεώσουν με κάθε μέσο τον πρωθυπουργό να προκηρύξει πρόωρες εκλογές πριν από τη διενέργεια του δημοψηφίσματος. Πάση θυσία, οτιδήποτε μπορεί να σημαίνει αυτό.
Υστατη γραμμή άμυνας θα ήταν η καθολική αποχή όλων των κομμάτων από το δημοψήφισμα, με στόχο να περιοριστεί η συμμετοχή στο 15%-20% και έτσι να γελοιοποιηθεί η όλη διαδικασία. Δεν θα φτάσουμε όμως ώς εκεί.
ΤΡΟΜΑΞΑΝ
Πολλαπλά ρήγματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ
Αναστατώθηκαν ακόμη και οι κάθε άλλο παρά ευαίσθητοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μόλις συνειδητοποίησαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την πολιτική τους επιβίωση η δραματική κατάσταση στην οποία θα οδηγούσε τη χώρα η πιθανότατη ήττα της κυβέρνησης στο δημοψήφισμα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός. Αποφάσισαν ήδη να του φράξουν τον δρόμο προς το δημοψήφισμα. Εχουν, όμως, επίγνωση ότι αυτό θα συνεπιφέρει ενδεχομένως την απομάκρυνση του Γ. Παπανδρέου τόσο από την πρωθυπουργία όσο και από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αυτό με τη σειρά του οδήγησε ακόμη και τους σημαντικότερους υπουργούς να αποστασιοποιούνται από τον πρωθυπουργό, προσβλέποντας στην ηγεσία του μεταπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ.

Ο νικητής τα χάνει όλα...

βλέμμα...
Η εξαγγελία δημοψηφίσματος από τον πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου αιφνιδίασε τους πάντες: λαό, κόμματα, βουλευτές, ΜΜΕ, Ευρωπαίους. Και τους έφερε όλους απέναντί του. Δημοψήφισμα που ζητεί ένα ναι ή ένα όχι, σε ποιο ερώτημα; Ενας υπουργός της κυβέρνησης, ο Χ. Καστανίδης, το περιέγραψε έτσι: «Το ερώτημα που θα τεθεί είναι αν η δανειακή σύμβαση, συνοδευόμενη από τα παραρτήματα, γίνεται αποδεκτή από τον ελληνικό λαό».
Το Μνημόνιο του 2010 ήταν ένα νομοτεχνικό κείμενο στα αγγλικά, περίπου 1.300 σελίδες, και ακολούθησαν άλλα επικαιροποιημένα μνημόνια. Το νέο Μνημόνιο του κουρέματος θα είναι ανάλογο κείμενο, ίσως και μεγαλύτερο μαζί με τα παραρτήματα. Προφανώς ουδείς ψηφοφόρος θα προλάβει να το μελετήσει και να το κατανοήσει έως τον Ιανουάριο του δημοψηφίσματος. Αρα, μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα ότι το δημοψήφισμα, εάν διεξαχθεί, θα διεξαχθεί βάσει ενός αδρού, ωμού διλήμματος, προς το οποίο αναπόφευκτα θα πιέσουν όλες οι πλευρές: Ναι ή όχι; Υπό ποικίλες μορφές: Να πάρουμε τα λεφτά του δανείου, ναι ή όχι; Να πληρώσουμε μισθούς – συντάξεις, ναι ή όχι; Ευρώ ή δραχμή; Ευρώπη ή Σομαλία; Φως ή σκοτάδι;
Πώς μπορεί ο δοκιμαζόμενος και σκοτεινιασμένος Ελληνας πολίτης να σκεφτεί και να αποφασίσει πάνω σε τέτοια εκβιαστικά διλήμματα; Τα οποία ουσιαστικά του δίνουν μόνο το περιθώριο να επιλέξει τρόπο αφανισμού του; Πώς μπορεί να διεξαχθεί υπό αυτούς τους εκβιαστικούς όρους η απολύτως αναγκαία συζήτηση για το πώς και προς τα πού θέλουμε να πορευτούμε σαν κοινωνία και χώρα, από δω και στο εξής; Μετά τη χρεοκοπία, μετά την αφροσύνη, σε αντίξοο γεωπολιτικό περιβάλλον;
Πάνω στην κόψη του καιρού, του πιο πυκνού και δραματικού ιστορικού χρόνου που έχουν ζήσει οι Ελληνες εδώ και δύο γενεές, ο Γ. Α. Παπανδρέου, συρόμενος πίσω από εξελίξεις που ο ίδιος πυροδότησε αλλά τον ξεπέρασαν, ρίχνει μια προσωπική ζαριά, ιδιοτελή. Η ζαριά επανορίζει προσώρας το πολιτικό πεδίο, στο οποίο ο ίδιος έχει ηττηθεί ήδη από τον περασμένο Ιούλιο του Μεσοπρόθεσμου, αλλά η ζαριά δεν μπορεί να αναστρέψει τη ροή του χρόνου και τα τετελεσμένα. Το game Δημοψήφισμα δεν οδηγεί σε Win-Win καταστάσεις, η νίκη του παίκτη δεν συνεπάγεται και νίκη της χώρας. Το παίγνιο αυτό εγκυμονεί τον διχασμό του λαού και την περαιτέρω φθορά της κλονισμένης χώρας. Το δημοψήφισμα θα φέρει διχασμό τύπου Σχεδίου Ανάν, χωρίς όμως τη λύτρωση του τότε Οχι: Η Κύπρος δεν καταστράφηκε, απεναντίας εισήλθε στην Ε.Ε. κυρίαρχη και με πλουτοφόρο ΑΟΖ – εδώ όμως πιθανόν να δρομολογηθεί έξοδος και απομόνωση.
Κανένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να δώσει αυτό που ζητείται απεγνωσμένα σήμερα: ηγεσία που να εμπνέει, ενότητα λαού, εθνικό σχέδιο διάσωσης, δράση άμεσα, τώρα. Οι εκλογές θα ήσαν μια κάποια λύσις.

Δημοψήφισμα άλλης εποχής,...

του Σ. Κούλογλου, TV Χωρίς Σύνορα...

Αν δεν είχε γίνει της.. μούτζας στις παρελάσεις, αν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κυκλοφορούσαν ελεύθερα και η χώρα δεν κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ σε γενικές απεργίες, αν δηλαδή δεν είχαν ψηφιστεί διαδοχικά μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και νέα μνημόνια από μια κυβερνητική πλειοψηφία που είχε εκλεγεί με ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα, αν με λίγα λόγια δεν είχε ξεσπάσει η μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, τότε η προκήρυξη του δημοψηφίσματος από τον Γ. Παπανδρέου θα εθεωρείτο μια επιτυχημένη κίνηση στην λεγόμενη «πολιτική σκακιέρα».

Σε μια τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα μπορούσε πράγματι να εκμεταλλευθεί τις αντιφάσεις των αντιπάλων της, οι περισσότεροι από τους οποίους πολιτεύονται τόσο ανεύθυνα όσο εκείνη κυβερνά, να τους φέρει σε δύσκολη, αμήχανη θέση και να κερδίσει πόντους στο πολιτικό παιχνίδι. Κάτι δηλαδή ανάλογο με αυτό που έγινε πέρυσι τον Νοέμβριο στις δημοτικές εκλογές, όταν ο πρωθυπουργός απείλησε ότι θα κατέφευγε σε πρόωρες βουλευτικές αν έχανε τις τοπικές, τις οποίες τελικά κατάφερε να κερδίσει.

Το γεγονός ότι μέσα σε ένα χρόνο στη χώρα έχουν έρθει τα πάνω κάτω, ο πολιτικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός, δεν φαίνεται να το έχει αντιληφθεί. Το Μέγαρο Μαξίμου φαντασιώνεται ότι πίσω από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας βρίσκεται βασικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι τα περιστατικά είναι ακατανόητα ή μεμονωμένα , γι αυτό και επιχειρεί να τα νουθετήσει με ηθικοπλαστικές διδαχές περί δημοκρατίας, όπως αυτές που έκανε τις προάλλες ο κ. Παπανδρέου ασκώντας κριτική σε όσους θέλουν να επιβάλλουν με τη βία «τις απόψεις τους». Δεν έχουν καταλάβει δηλαδή ότι για μια σημαντική μερίδα ανθρώπων, αυτούς που βρίσκονται ξαφνικά με μείον 500 ευρώ το μήνα ή ακόμη χειρότερα χωρίς δουλειά, πρόκειται για αγώνα ζωής ή θανάτου. Και επομένως το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τερτίπια, απ αυτά που χρησιμοποιήθηκαν τις 3 τελευταίες δεκαετίας, συμβάλλοντας στη χρεοκοπία της χώρας.
Το πόπολο δεν μπορεί να κυβερνηθεί με τον τρόπο που κυβερνιόταν μέχρι τώρα και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κυβερνηθεί από την σημερινή πλειοψηφία. Ίσως δεν υπάρχει προηγούμενο κοινοβουλευτικών δημοκρατιών δυτικού τύπου, όπου οι κυβερνητικοί βουλευτές να μην μπορούν να πάνε όχι σε παρέλαση, αλλά ούτε σε ταβέρνα.
Σε αυτές τις συνθήκες, η μόνη λύση είναι ή η παραίτηση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού και ο σχηματισμός μιας μεταβατικής κυβέρνησης που θα πρέπει να πάει γρήγορα τη χώρα σε εκλογές ή ακόμη καλύτερα εκλογές εδώ και τώρα. Σίγουρα δεν θα έλυναν το πρόβλημα της χώρας, πιθανώς να δυσκόλευαν τη σχέση της με το χρέος και τις Βρυξέλλες ή να οδηγούσαν σε ακυβερνησία- ασταθείς κυβερνήσεις, αλλά είναι η μόνη λύση που θα εκτόνωνε, προσωρινά τουλάχιστον, την κατάσταση.
Τώρα ο πρωθυπουργός βάζει σε δοκιμασία την συμφωνία της προηγούμενης εβδομάδας που καμαρώνει ότι κατάφερε να πετύχει. Μετατρέπει ένα θέμα, υποτίθεται εθνικό, σε πρόβλημα εσωτερικής πολιτικής και κομματικού ανταγωνισμού. Σπρώχνει όλους αυτούς που απεχθάνονται την κυβερνητική πολιτική να ψηφίσουν εναντίον της συμφωνίας, ακόμη κι αν θεωρούν ότι ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να πετύχει η χώρα-με δεδομένο πάντα το σημείο που την έχει φτάσει η κυβέρνηση.
Στην ιστορία της χώρας μόνο ένα αντίστοιχο ιστορικό προηγούμενο υπάρχει: το δημοψήφισμα της χούντας το καλοκαίρι του 73, όταν ο Παπαδόπουλος έθεσε ουσιαστικά το πρόβλημα «Ή εγώ ή ο Βασιλιάς» ποντάροντας στα αντιβασιλικά αισθήματα του λαού και φυσικά στους μηχανισμούς τρομοκράτησης και νόθευσης της ψήφου που διέθετε. Η σημερινή κυβέρνηση τέτοιους μηχανισμούς δεν διαθέτει. Και, σε κάθε περίπτωση, ξέρουμε που το παλιό, ανάλογο εγχείρημα κατέληξε.

Θέλει να διχάσει τον λαό με αντισυνταγματικά δημοψηφίσματα! Φεύγει και φορτώνει τις αποτυχίες του στον λαό!

αἰέν ἀριστεύειν...

Η ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου πριν λίγη ώρα που αποφάσισε δημοψήφισμα σχετικά με το αν πρέπει να επικυρωθεί η νέα δανειακή σύμβαση ή όχι, δεν είναι απλά η πολιτική ταφόπλακα του ΓΑΠ!
Είναι το υπέρτατο εκβιαστικό δίλημμα που θα ξεκινήσει από αύριο, με τρομοκράτηση των πολιτών, από τα ΜΜΕ που θα λένε ότι αν δεν ψηφίσει υπέρ ο λαός θα πτωχεύσουμε ανεξέλεγκτα, θα βγούμε από το ευρώ, θα χαθούν οι καταθέσεις, θα απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα πηγαίνουμε με κουπόνια να παίρνουμε φαγητό στα συσσίτια όλες οι πληγές του Φαραώ θα πέσουν στα κεφάλια μας.
Έτσι όλη η ευθύνη της παρούσας κατάστασης θα πέσει σιγά σιγά στον λαό, θα επιχειρηθεί να ξεχαστούν οι προδοτικές πολιτικές υποτέλειας, που μέχρι σήμερα ακολουθεί η κυβέρνηση, και αν ο λαός καταψηφίσει εν τέλει, ο ΓΑΠ θα φύγει νίπτοντας υποκριτικά τας χείρας του, καταγγέλλοντας για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό…
Οι άνθρωποι είναι διδάκτορες στην βρώμικη προπαγάνδα και τον αποπροσανατολισμό.
Μόνο ένα μεγάλο ποσοστό καταψήφισης δεν θα αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης, αλλά μην εκπλαγεί κανείς αν την κάνουν “ γυριστή” βλέποντας πως δεν πιάνει η προπαγάνδα και πρόκειται να καταψηφιστούν από τεράστιο ποσοστό πολιτών, τότε θυμηθούν το άρθρο 44 του Συντάγματος που προβλέπει ότι δεν μπορούν να γίνουν δημοψηφίσματα για δημοσιονομικά ζητήματα και ψηφιστεί με 151!!!
Όπως και να το δει κανείς η κίνηση ΓΑΠ βρωμάει και ζέχνει! Πρόκειται για “ καραμπινάτη” συνταγματική εκτροπή, επιχειρείται να διχαστεί ο λαός ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, δεν κάνει εκλογές, αλλά αν χρειαστεί να δραπετεύσει αλώβητος από την πρωθυπουργική καρέκλα μήπως και γλιτώσει το Ειδικό Δικαστήριο.
Εκτός αν όλα είναι ένα τεράστιο πυροτέχνημα γιατί ξέρουν εκ των προτέρων ότι θα παρουσιαστεί συνταγματικό κόλλημα και δεν θα προχωρήσει…
Βεβαίως, πριν φτάσουμε σε όλα αυτά πρέπει να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης από 151 βουλευτές -δεν αποκλείεται αφού η επόμενη σημαντική απόφαση θα βαραίνει τον λαό-, αλλά και η αντιδράσεις που θα υπάρξουν για την αντισυνταγματικότητα της απόφασης, κι ελπίζω ο Πρόεδρος που συναντάται αύριο με τον Σαμαρά, να ξύπνησε από την σφαλιάρα της Θεσσαλονίκης, να σταματήσει να ενεργεί ως μέλος της κυβέρνησης, να αναλογιστεί τις ιστορικές του ευθύνες και να προστατεύσει επιτέλους το Σύνταγμα.
αἰέν ἀριστεύειν