Αχ, αυτό το δημόσιο συμφέρον...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Στις αποφάσεις που εξέδωσαν τα αρμόδια δικαστήρια για το Μνημόνιο και το PSI ύστερα από προσφυγές πολιτών ή συλλογικοτήτων, αυτό που έκανε εντύπωση ήταν το σκεπτικό τους. Ανέφεραν, με λίγα λόγια, ότι το κριτήριό τους ήταν η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος. Πρόκειται για μια έννοια πολύ ελαστική και βεβαίως βαθύτατα ιδεολογική.
Το τι ακριβώς είναι το δημόσιο συμφέρον δεν μπορεί να προσδιοριστεί με αντικειμενικά κριτήρια σε μια ταξική κοινωνία. Για την επιχειρηματική τάξη και τον εφοπλισμό, το δημόσιο συμφέρον προάγεται με πολιτικές που ευνοούν τις επιδιώξεις τους και κατοχυρώνουν τα συμφέροντά τους. Δηλαδή, με την απελευθέρωση των απολύσεων και το ψαλίδισμα των αποζημιώσεων, γιατί μόνο έτσι θα συρρικνωθεί το εργατικό κόστος και σε βάθος χρόνου θα ενισχυθεί η απασχόληση. Με τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, γιατί μόνο έτσι θα επιτευχθεί ο στόχος της ανταγωνιστικότητας και θα μείνουν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα.
Με τη μείωση της φορολόγησης των κερδών τους, γιατί μόνο έτσι θα γίνουν επενδύσεις. Με την ιδιωτικοποίηση βασικών τομέων της οικονομίας, γιατί μόνο έτσι θα δελεάσουμε τα ξένα κεφάλαια να έρθουν στη χώρα. Και πάει λέγοντας. Το πακέτο είναι γνωστό και βρίσκεται στη φάση της πλήρους εφαρμογής του. Στον αντίποδα, όμως, βρίσκονται οι εργαζόμενες τάξεις. Γι’ αυτές το δημόσιο συμφέρον υπηρετείται με πολιτικές που: Προστατεύουν τις κατακτήσεις τους σε επίπεδο δικαιωμάτων και αμοιβών και εμποδίζουν το κεφάλαιο να επιβάλλει εργασιακές σχέσεις φεουδαρχικού τύπου. Αναδιανέμουν το εθνικό εισόδημα υπέρ των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων. Φορολογούν τον μεγάλο πλούτο και τις αμύθητες περιουσίες. Εντοπίζουν, συλλαμβάνουν και τιμωρούν παραδειγματικά τους μεγαλόσχημους φοροφυγάδες.
Αντιμετωπίζουν τις αιτίες που γεννούν τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και την παραγόμενη απ’ αυτές συγκέντρωση της πολιτικής δύναμης στα χέρια των πάσης φύσεως ελίτ. Αποτρέπουν την εκποίηση του δημόσιου πλούτου. Στήνουν δίχτυ ασφαλείας για τους άνεργους, τους άστεγους και όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Εγγυώνται ένα ελάχιστο εισόδημα. Δεν επιτρέπουν στις ισχυρές συντεχνίες του «πίσω κράτους» και στην ολιγαρχία της διαπλοκής να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Κοντολογίς, οι αντιθέσεις είναι αγεφύρωτες, παρά τα φληναφήματα και τις γραβατωμένες μεγαλοστομίες περί του αντιθέτου που εκτοξεύουν οι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία της χώρας, που τώρα υποδύονται τους σωτήρες της. Ταξικά μεροληπτική είναι λοιπόν η πρόσληψη της έννοιας του δημόσιου συμφέροντος, ταξικά μεροληπτικές οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης σε κρίσιμα θέματα και προδήλως ύποπτη η σπουδή της κυβέρνησης να λύσει τα μισθολογικά των δικαστικών. Ενοχες εκ συγγενείας (ταξικής βεβαίως, βεβαίως) κυβέρνηση και ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Δημοκρατία …α λα καρτ...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μόνο τα γεγονότα είναι αντικειμενικά, οι κρίσεις επ’ αυτών είναι υποκειμενικές. Αυτό το λέμε για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Σχεδόν όλα τα μέσα ενημέρωσης εκτίμησαν ότι όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα των «F.T.» για την επιλογή Παπανδρέου να πάει σε δημοψήφισμα είναι αληθή. Δεν είχαν, άλλωστε, και πολλά περιθώρια, αφού πρόκειται για μεγάλη και έγκυρη εφημερίδα,
ο Αντ. Σαμαράς δεν διέψευσε το δημοσίευμα, το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ επί της ουσίας το επιβεβαίωσε, ο πρωταγωνιστής Μπαρόζο δεν εξέδωσε κάποια ανακοίνωση, ενώ το θύμα της ιστορίας, ο Γ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι δικαιώνεται.
Μέχρι εδώ όλα καλά και ωραία (τρόπος του λέγειν). Ερχόμαστε τώρα στο διά ταύτα. Τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης επέλεξαν να αναδείξουν το αποτέλεσμα των διεργασιών που έγιναν στο παρασκήνιο. Πανηγύρισαν γιατί απετράπη ένα δημοψήφισμα, το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Ο σκοπός ήταν ιερός, άρα το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για να επιτευχθεί δεν έχει και μεγάλη σημασία.
Τι μας λένε δηλαδή; Οτι τα πάντα επιτρέπονται, αν είναι για το συμφέρον της πατρίδας. Συνεπώς: Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνωμότησε με τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντ. Σαμαρά και τον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλο για να ανατρέψουν έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό.
Είναι επίσης ασήμαντη λεπτομέρεια ότι τον διάδοχο του Γ. Παπανδρέου τον «βρήκε» ο Μπαρόζο και τον πρότεινε στους δύο Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι, για να σωθεί η χώρα βεβαίως βεβαίως, συμφώνησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Είναι ασήμαντη λεπτομέρεια ότι ο κυρίαρχος (;) λαός δεν ρωτήθηκε και έμεινε έξω από τη συναλλαγή, η οποία υποτίθεται ότι έγινε στο όνομά του και για το καλό του. Ο αντίλογος απ’ όσους υπερασπίζονται τέτοιου τύπου πρακτικές είναι γνωστός. Ρωτούν, τάχα καλοπροαίρετα: «Θα ήταν προτιμότερο να αφεθεί μια χώρα να αυτοκτονήσει επειδή ο ηγέτης της είχε αποφασίσει να παίξει τα ρέστα του σε μια παρτίδα, χωρίς μάλιστα να έχει στα χέρια του γερό χαρτί;».

Είναι οι εκλογές παγίδα για τους μαλάκες;

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Ενα κόμμα της Αριστεράς με ριζοσπαστικό πρόγραμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση (στην Ευρώπη δεν έχει συμβεί συχνά) καλείται να αναμετρηθεί με το κλασικό ερώτημα για το αν είναι δυνατόν να υπάρξει ριζική αλλαγή του κοινωνικού υποδείγματος μέσω των εκλογών. Η συζήτηση εκτείνεται από τον παλιό αφορισμό που έλεγε ότι «αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες»,
μέχρι το συναφούς περιεχομένου σύνθημα του Μάη του ’68 «εκλογές = παγίδα για τους μαλάκες» και από το τριτοδιεθνιστικό επιχείρημα ότι «δεν πρέπει οι εργαζόμενοι να τρέφουν ψευδαισθήσεις για τον κοινοβουλευτισμό», μέχρι τη σοσιαλδημοκρατική λογική που αναγορεύει την εκλογική διαδικασία και την αντιπροσώπευση σε βασικές και απαραβίαστες αρχές της δημοκρατίας.
Η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά έχει πάρει αποστάσεις και από τον φιλελευθερισμό, που έχει συμφιλιωθεί με την τρέχουσα μορφή της συρρικνωμένης δημοκρατίας όπου οι πολίτες είναι μόνο εκλογείς, και από τον ελευθεριακό κομμουνισμό, που πιστεύει ότι μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία χωρίς να κατακτήσουμε την εξουσία, χτίζοντας μικρές ανεξάρτητες νησίδες και παράλληλες μορφές κυριαρχίας, και από την παραδοσιακή κομμουνιστική Αριστερά, που χαρακτηρίζει τις εκλογές ένα μέσο μικρής σχετικά σημασίας, στις οποίες συμμετέχει, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς του αστικού κράτους, χωρίς όμως αυταπάτες, αλλά για να ενισχύσει τη θέση της προκειμένου να δώσει τη μάχη κατά του καπιταλισμού με καλύτερους όρους.
Για τη ριζοσπαστική Αριστερά, που έχει εντάξει στην κοσμοθεωρία της τη γνωστή φράση του Πουλαντζά ότι «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει», τόσο η συναίνεση της κοινωνίας που θα προκύψει και από τις κάλπες, όσο και η ισχυρή παρουσία κινημάτων διεκδίκησης που θα έχουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της κεντρικής πολιτικής, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να ευδοκιμήσει μια στρατηγική ρήξης με τις κατεστημένες δομές και τις δεσπόζουσες νοοτροπίες. Ο συνδυασμός είναι ασφαλώς δύσκολος, ωστόσο είναι αναγκαίος.

Ο «καταλληλότερος»...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

«Με εντολή Σαμαρά εκείνο, με εντολή Σαμαρά το άλλο, με εντολή Σαμαρά ετούτο». Θα την ακούμε συχνά αυτή τη φράση κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Σύσσωμο το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης ρίχνεται στη μάχη με εμπροσθοφυλακή τον πρωθυπουργό. Λογικό. Πρωθυπουργοκεντρικό είναι το σύστημά μας, τον επικεφαλής του πρέπει να πλασάρουν οι διάφοροι κατασκευαστές εικόνας. Δεν πρωτοτυπούν. Αλλωστε, δεν έχουν να επιδείξουν και κάτι άλλο. Οι επιδόσεις τους σε όλα τα μέτωπα είναι αξιοθρήνητες. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλλουν, ο κόσμος δεν δείχνει να τσιμπάει ούτε με το πρωτογενές πλεόνασμα ούτε με τις αλλεπάλληλες αλχημείες που κάνουν οι αρμόδιοι για να εμφανίσουν την ανεργία μειωμένη ούτε με τις διαδόσεις μέσω των φιλικών μέσων ενημέρωσης ότι, τάχα, η δικομματική κυβέρνηση έχει βγει στα χαρακώματα και συγκρούεται ανηλεώς με την ανάλγητη τρόικα για να προστατεύσει τα εθνικά συμφέροντα. Μάλιστα, όπως δήλωσε ανώτατη κυβερνητική πηγή (πιο ανώτατη δεν γίνεται), «περιμένουμε δήλωση στήριξης από την τρόικα». Τόσο ανηλεής είναι η σύγκρουση! 

Από τις δημοσκοπήσεις προκύπτει πως οι περισσότερες κοινωνικές ομάδες έχουν αποσύρει την εμπιστοσύνη τους από τα κόμματα που κυβερνούν. Δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, άνεργοι και νέοι αποδοκιμάζουν τις πολιτικές που προωθούνται. Μπορεί να μη δίνουν αέρα άνετης νίκης στον ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο δηλώνουν βαθύτατα απογοητευμένοι με την πορεία της χώρας, εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τη στάση της Ευρωπαϊκής Ενωσης απέναντι στην Ελλάδα και παραμένουν σταθερά απαισιόδοξοι για το μέλλον τους. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες είναι σχεδόν αναγκαστική η επιλογή της σύγκρισης ανάμεσα στον εν ενεργεία πρωθυπουργό και τον υποψήφιο πρωθυπουργό. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η επίσημη προπαγάνδα, όσο και οι δημοσιολόγοι που στηρίζουν την κυβερνητική γραμμή αναδεικνύουν από τις μετρήσεις το εύρημα για το ποιος είναι καταλληλότερος για τη θέση του πρωθυπουργού, υποβαθμίζοντας και την πρόθεση ψήφου και την παράσταση νίκης και όλα τα άλλα μεγέθη που δεν τους ευνοούν.

Αόρατοι είναι για τα ΜΜΕ οι εργαζόμενοι...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μαθαίνουμε τα πάντα από τις τηλεοράσεις, ακόμη και ασήμαντες λεπτομέρειες, για το τι έπραξε η κυβέρνηση για να εξασφαλίσει την εκταμίευση της δόσης. Μας κρατούν σε συνεχή αγωνία για τον χρόνο επιστροφής της τρόικας στην Αθήνα. Ενημερωνόμαστε τακτικά για τις διεργασίες στο εσωτερικό της κίνησης των «58» και για τις διαπραγματεύσεις με το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να αποκτήσει ο μεσαίος χώρος της Κεντροαριστεράς ένα σοβαρό κόμμα που θα υπηρετήσει την πατρίδα με ρεαλισμό και υπευθυνότητα. Κάποια θέματα πάντως που είναι κρίσιμα για την επιβίωση ανθρώπων είτε μένουν εκτός ενημερωτικής ατζέντας είτε παρουσιάζονται στα πεταχτά.

Για παράδειγμα, 200 εργαζόμενοι της Χαλυβουργικής βρίσκονται από τη Δευτέρα σε διαθεσιμότητα και αγωνίζονται για να μην πληρώσουν αυτοί το μάρμαρο της κρίσης. Σε άλλη μεγάλη επιχείρηση, τη «Μηχανική», ο όρος εργαζόμενος ήταν ευφημισμός. Παρέμειναν απλήρωτοι επί μήνες, στη συνέχεια απολύθηκαν και μόνο ελάχιστοι κατάφεραν να πάρουν τις αποζημιώσεις τους, όπως καταγγέλλουν οι εκπρόσωποί τους όταν τους δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουν. Εχουν κερδίσει στα δικαστήρια, αλλά η νίκη τους είναι χωρίς αντίκρισμα.

Το ίδιο συμβαίνει σε πολλές επιχειρήσεις όπου οι απολύσεις χωρίς αποζημίωση, η εργασία χωρίς αμοιβή, η μερική και κακοπληρωμένη απασχόληση και η ασφυκτική πίεση στους εργαζόμενους να υπογράψουν απαράδεκτες ατομικές συμβάσεις είναι ο κανόνας, ενώ οι ιδιοκτήτες τους μοιράζουν υποσχέσεις,

Τα «αριστερά» και τα «δεξιά» λάθη...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς είναι γεμάτη αγώνες, ηρωικές δράσεις, θυσίες, προσφορά, επιτυχίες αλλά και μεγάλα λάθη. Συμφωνία για το ποια λάθη της ήταν μοιραία για την ίδια, αλλά και για το λαϊκό κίνημα, δεν υπάρχει. Κάθε πτέρυγα και μια διαφορετική ανάγνωση. Το κεντρικό σχήμα της, ο ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία και όπως ήταν αναμενόμενο έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του, αλλά και στον ευρύτερο χώρο, μια συζήτηση για το τι οφείλει να πράξει αμέσως μια κυβέρνηση με κορμό τη Ριζοσπαστική Αριστερά, με ποια ταχύτητα επιβάλλεται να προχωρήσει και τι πρέπει να αποφύγει, αν θέλει να έχει τύχη το σχέδιό της για δημοκρατική ανατροπή. Ολες οι πλευρές επιστρέφουν στην πρόσφατη ιστορία και ειδικότερα στη δεκαετία του ’40 για να αντλήσουν διδάγματα.

Αν, για παράδειγμα, πιστεύεις ότι την Αριστερά ζημίωσαν τα λεγόμενα «δεξιά λάθη», δηλαδή ο Λίβανος, η Καζέρτα και η Βάρκιζα -ο τριπλός συμβιβασμός-, τα οποία μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να ξανακάνει (Π. Λαφαζάνης από την ομιλία του στον Κεραμεικό 7-2-2014), τότε επιλέγεις ως απάντηση στο πρόβλημα της συγκυρίας τη στρατηγική της μετωπικής σύγκρουσης με ό,τι και όποιον στέκεται ή θα σταθεί εμπόδιο σ’ αυτήν την προσπάθεια, απορρίπτοντας κάθε συμβιβασμό, γιατί μπορεί να σε οδηγήσει στην ήττα και την αφομοίωση.

Αν, αντιθέτως, εκτιμάς ότι «τα αριστερά λάθη» ήταν αυτά που στιγμάτισαν τη διαδρομή της Αριστεράς, μ’ άλλα λόγια ο Δεκέμβρης του ’44, η αποχή από τις εκλογές και ο ένοπλος αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού 1946-1949, τότε αναγκαστικά πορεύεσαι με τη λογική των συνετών βημάτων, υπολογίζεις τον συσχετισμό δυνάμεων και εδώ και στην Ευρώπη, οργανώνεις πολιτικές συμμαχίες για να διευρύνεις την επιρροή σου, δεν υποτιμάς τις μικρές νίκες που δίνουν αυτοπεποίθηση σ’ έναν καθημαγμένο λαό και χτίζεις μεθοδικά συναινέσεις και πλειοψηφίες.

Το σύνδρομο του «πατερούλη»...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συνήθης κοινοτοπία περί «πολιτικής ρευστότητας» περιγράφει στην παρούσα φάση με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το σκηνικό συνθέτουν οι προτάσεις για επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, τα σενάρια για μεταπήδηση βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Νέα Δημοκρατία, οι παρασκηνιακές συζητήσεις για νέα κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό από τη σημερινή Βουλή, η κινητικότητα στην περιοχή της Κεντροαριστεράς και βεβαίως οι επίμονες φήμες ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Παπανδρέου) προετοιμάζουν το έδαφος για να επανακάμψουν. Ολα τα παραπάνω μπορεί να μη συνδέονται μεταξύ τους, με την έννοια ότι εκπονούνται από συγκεκριμένο κέντρο, ωστόσο έχουν την ίδια αιτία. Οι δυσκολίες της κυβέρνησης να πετύχει τους στόχους της, η ασφυκτική πίεση της τρόικας, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των σχημάτων που συγκροτούν το δικομματικό μπλοκ εξουσίας, η κλιμακούμενη (έστω και σιωπηλή) δυσφορία της κοινωνίας και η εντεινόμενη ανησυχία των κυρίαρχων κύκλων για το ενδεχόμενο να προκύψει ο ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, παράγουν τις σχετικές διεργασίες.

Ισως η πιο ερεθιστική πλευρά της συζήτησης είναι αυτή που αναφέρεται στους «πρώην». Και οι δύο δηλώνουν (δι’ αντιπροσώπων) ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν ξανά στα πολιτικά πράγματα. Ο ένας (Καραμανλής) το λέει εμφατικά, ο άλλος (Παπανδρέου) λιγότερο κατηγορηματικά. Οι δικοί τους άνθρωποι πάντως στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου θα αρνηθούν να βοηθήσουν τα κόμματά τους και τη χώρα, αν τους ζητηθεί.

Ραντεβού με τη συνείδηση...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

          

Οταν ο Θ. Πάγκαλος μίλησε για την ανάγκη συνεννόησης (ακόμη και εκλογικής) ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας ώστε να μπει φραγμός στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία, στη Χ. Τρικούπη τον αντιμετώπισαν με ειρωνεία: «Πάγκαλος είναι αυτός, λέει ό,τι του έρχεται».
Ο αρχηγός του κόμματος και τα στελέχη που τον περιβάλλουν συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι «ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία είναι διαφορετικά κόμματα που απλώς συνυπάρχουν στην κυβέρνηση για το καλό της πατρίδας».

Ηρθε μετά η προγραμματική συμφωνία Σαμαρά–Βενιζέλου για να πείσει και τον πιο αφελή πως ανάμεσα στα δύο σχήματα δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές ούτε στο ιδεολογικό ούτε στο πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα ο κ. Βενιζέλος ισχυρίστηκε ότι το κείμενο-πλαίσιο επί της ουσίας εκφράζει τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, εξυπονοώντας ότι με τη δεξιοτεχνία του κατάφερε να ρυμουλκήσει στα νερά του τον Α. Σαμαρά. Η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ διασκέδασε και την τελευταία αυταπάτη. Αν δεν ήξερες τα πρόσωπα και τις παραταξιακές ταυτότητες που κουβαλούν δεν θα έβρισκες ποιος(-α) ανήκει στο ΠΑΣΟΚ και ποιος(-α) βρίσκεται στη Νέα Δημοκρατία. Τέτοια συναντίληψη!

Την πρόταση Πάγκαλου επανέφερε στο προσκήνιο ένας εκ των στενότερων συνεργατών του κ. Βενιζέλου, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Λ. Γρηγοράκος, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας, δήλωσε ότι «γιατί να μη γίνει συνεργασία των δύο κομμάτων και στις προσεχείς περιφερειακές εκλογές;». Το σκεπτικό, το ίδιο: «Κοιτάζοντας το εθνικό συμφέρον να παραμερίσουμε το κομματικό συμφέρον».

Τα ολισθήματα του πρωθυπουργού...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Οταν ένας πρωθυπουργός συλλαμβάνεται δημοσίως να αλλοιώνει την πραγματικότητα, το μυαλό σου πάει αμέσως σε τρεις εκδοχές: Ή τον έχουν πληροφορήσει λάθος οι συνεργάτες και οι σύμβουλοί του. Ή λέει συνειδητά ψέματα γιατί θέλει να εξωραΐσει την κατάσταση και να αποσείσει τις ευθύνες του. Ή το έκανε εκ παραδρομής, εν τη ρύμη του λόγου που λέμε. Ο Αντ. Σαμαράς στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Mega, απαντώντας στην ερώτηση του συναδέλφου Γ. Πρετεντέρη «Γιατί η κυβέρνηση καθυστέρησε τόσο πολύ να δράσει κατά της Χρυσής Αυγής;», είπε, με φανερή ενόχληση για την αιχμή που είχε η σχετική ερώτηση, ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδιας είχε στείλει τους φακέλους που αφορούσαν τις εγκληματικές πράξεις βουλευτών, στελεχών και μελών της οργάνωσης πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Πρώτο ψέμα. Η εντολή από τον Ν. Δένδια για τη συγκέντρωση και την αποστολή των υποθέσεων στη Δικαιοσύνη δόθηκε μετά τη δολοφονία στην Αμφιάλη. Με βάση τη βολική «αλήθεια» του κ. Σαμαρά, η κυβέρνηση δεν έχει λόγο να κάνει αυτοκριτική, αφού κινήθηκε εγκαίρως. Συνεπώς είναι άδικη η επίθεση που δέχεται από διάφορες πλευρές.

Στο θέμα των υποβρυχίων που γέρνουν, ο Αντ. Σαμαράς, στην προσπάθειά του να στηρίξει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, σημείωσε ότι «τον Βενιζέλο τον ψάξανε και σε εξεταστική και σε προανακριτική και δεν του βρήκανε τίποτε». Οπότε; Καθαρός ο κ. Βενιζέλος και εκτεθειμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κάνει τα πάντα προκειμένου να πλήξει την κυβέρνηση και να αποσταθεροποιήσει τη χώρα. Δεύτερο ψέμα. Τον κ. Βενιζέλο δεν τον «ψάξανε» για το θέμα αυτό. Οπως δήλωσε ο υπεύθυνος του τομέα Αμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, Θ. Δρίτσας, «προανακριτική έγινε μόνο για τον Τσοχατζόπουλο, κατά παράβαση της εισαγγελικής παραγγελίας, εξεταστική δεν έγινε ποτέ».

Μήνυμα από την ΕΡΤ στους καθηγητές...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δεν ξέρω ποια θα είναι η έκβαση της μάχης που δίνουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ απέναντι στην κυβέρνηση. Οπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, ακόμη και οι χαμένες μάχες έχουν το νόημά τους. Κάποιοι θεωρούσαν άσκοπη τη σύγκρουση και συνιστούσαν συνθηκολόγηση από την πρώτη στιγμή. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης έκαναν τα πάντα για να το πετύχουν. Δυσφήμησαν τους εργαζόμενους στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, επιχείρησαν να τους διασπάσουν, προσπάθησαν να τους δελεάσουν προσφέροντας θέσεις και ανταλλάγματα. Η γενναιοδωρία των χρεοκοπημένων.

Αρκετοί πράγματι ενέδωσαν: Είτε γιατί το φάντασμα της ανεργίας καραδοκούσε απειλητικό πάνω από τα κεφάλια τους είτε γιατί πιστεύουν ότι είναι μάταιο να αγωνίζεσαι ενάντια στις εξουσίες, ακόμη κι όταν αυτές σε προκαλούν με τον πιο βάναυσο τρόπο, είτε γιατί προτίμησαν να συνεργαστούν με τον αντίπαλο παρά να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους αντιστεκόμενους συναδέλφους τους. Η ρετσινιά «δηλωσίας», πάντως, είναι ισοπεδωτική, γιατί δεν ανήκουν όλοι στην ίδια κατηγορία. Ας αναλογιστούν όσοι την εισηγήθηκαν το παρελθόν αυτής της λέξης και το πόσο κακό έκανε στα δύσκολα χρόνια, τότε που η Αριστερά ήταν στην παρανομία, στις φυλακές και τις εξορίες.

Ωστόσο, οι απεργοί της δημόσιας τηλεόρασης και της ραδιοφωνίας με τον αγώνα τους επί τόσες εβδομάδες απέδειξαν στην πράξη ότι είναι δυνατόν να λειτουργήσουν έξω από τις συμβάσεις. Χωρίς αφεντικά, χωρίς εντολές από πάνω, χωρίς κάθετη και αυστηρή ιεραρχία, με μοναδικά εφόδια τον επαγγελματισμό τους, τον ενθουσιασμό τους και την αλληλεγγύη των πολιτών, κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή έναν μεγάλο οργανισμό, παρέχοντας υπηρεσίες επιπέδου. Οπως σωστά έχει σημειώσει στην «Εφ.Συν.» ο καθηγητής ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Γ. Πλειός, αυτό που έγινε στην ΕΡΤ ήταν ένα πρωτόγνωρο, μαζικό πείραμα αυτοδιαχείρισης.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

«Ε, όχι και απεργία οι καθηγητές την περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων. Πρόκειται για απαράδεκτη επιλογή του συνδικαλιστικού κινήματος, που έχει καταντήσει συντεχνιακή σύναξη. Βλάπτουν τους μαθητές που ετοιμάζονται για μία από τις κρισιμότερες μάχες της ζωής τους και τις οικογένειές τους που αγωνιούν για το μέλλον των παιδιών τους».
Κυβέρνηση, κομματικά στελέχη, δημοσιολόγοι και λοιποί οπαδοί της κοινής λογικής χρησιμοποίησαν αυτό το επιχείρημα πριν από μερικούς μήνες για να επιτεθούν στην απόφαση της ΟΛΜΕ. Είχε φυσικά προηγηθεί μπαράζ συκοφαντικών σχολίων για τους τεμπέληδες καθηγητές που απολαμβάνουν τρεις μήνες διακοπές τον χρόνο, που αρνούνται να επιμορφωθούν και να αξιολογηθούν, που έχουν μαύρο εισόδημα από τα ιδιαίτερα μαθήματα, που, που, που. Ολα αυτά για να έρθει ως φυσιολογική η απόφαση της κυβέρνησης να επιστρατεύσει τους καθηγητές.

Το ίδιο σκηνικό είχε στηθεί τον περασμένο Φεβρουάριο με τους ναυτεργάτες, οι οποίοι, άκουσον-άκουσον, είχαν τολμήσει να ξεσηκωθούν επειδή οι εργοδότες τους -κάτι πληβείοι εφοπλιστές που μάχονται από το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα μεροκάματο της πείνας- τούς χρωστούσαν δεδουλευμένα πέντε και έξι μηνών. Οι άφρονες ναυτεργάτες -και το δικό τους συνδικαλιστικό όργανο έχει χαρακτηριστεί αισχρή συντεχνία- εξεδήλωσαν τη βέβηλη πρόθεσή τους να αντιδράσουν με απεργία διαρκείας. Ηταν δυνατόν ένα σοβαρό (λέμε τώρα) κράτος να μείνει απαθές; Οχι, βεβαίως. Πολιτική επιστράτευση λοιπόν.

Συνδυασμός που σκοτώνει...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν είναι προτιμότερο να έχεις να κάνεις με φανατικούς ή με μαθητευόμενους μάγους. Τον φανατικό δύσκολα τον μεταπείθεις. Είναι τόσο σίγουρος για τις απόψεις του που δεν ακούει κανέναν. Δεν του περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να κάνει λάθος και θεωρεί τη δημιουργική αμφιβολία και τον υγιή σκεπτικισμό φρένα στην προσπάθειά του να οργανώσει σε νέες βάσεις την κοινωνία. Αν όμως διαθέτει διαχειριστικές ικανότητες και είναι οπλισμένος με ένα σχέδιο, τότε μπορεί κάτι καλό να αφήσει πίσω του.

Με τους μαθητευόμενους μάγους τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Νομίζουν ότι είναι επαρκείς και προσοντούχοι, φαντασιώνονται μεγάλες ανατροπές και ριζικές τομές, αυτοπλασάρονται ως εμπνευσμένοι αναμορφωτές και τολμηροί μεταρρυθμιστές που δεν διστάζουν να συγκρουστούν με τις παθογένειες, αλλά κινούνται εική και ως έτυχε, παίζοντας με το μέλλον των ανθρώπων. Στην πράξη αποδεικνύονται σκιτζήδες, εκκεντρικοί θορυβοποιοί, αριστοτέχνες της τιποτολογίας. Η συνέπεια της δράσης τους είναι απέραντοι ερειπιώνες.

Στην περίπτωση του πολιτικού προσωπικού που κυβερνά τη χώρα, νομίζω ότι έχουμε τον συνδυασμό των δύο ιδιοτήτων. Είναι και φανατικοί και μαθητευόμενοι μάγοι. Πιστεύουν, και το διαλαλούν, ότι το Δημόσιο είναι μεγάλο, αντιπαραγωγικό και γραφειοκρατικό, ότι αυτό ευθύνεται για την ένταση και την έκταση της οικονομικής κρίσης και επιβάλλεται να μειωθεί δραστικά. Τι κι αν τα στοιχεία λένε άλλα, όπως για παράδειγμα ότι είμαστε κοντά στον μέσο όρο της ευρωζώνης, αυτοί επιμένουν στον χαβά τους. Φανατικοί με τη βούλα.

Τι κάνουν όμως για να φτάσουν στον στόχο τους; Αντί να πάνε σε αξιολόγηση προσώπων και δομών, αντί να καταγράψουν τις ανάγκες, αντί να δουν πού υπάρχει πλεονάζον προσωπικό και πού ελλείψεις και να προσπαθήσουν με μετακινήσεις και μετατάξεις να λύσουν το πρόβλημα, κλείνουν επιχειρήσεις (ΕΡΤ), κόβουν ειδικότητες (εκπαίδευση), καταργούν υπηρεσίες (σχολικοί φύλακες, δημοτική αστυνομία). Μαθητευόμενοι μάγοι πέραν πάσης αμφιβολίας.

Πιστεύουν ότι το Δημόσιο πρέπει να απαλλαγεί από επιχειρηματικές δραστηριότητες γιατί αυτό ισχύει παντού στην Ευρώπη. Να παραχωρηθούν λοιπόν στους ιδιώτες ακόμη και τομείς που είναι επικερδείς, ακόμη και φορείς που εξυπηρετούν το κοινωνικό σύνολο και πρέπει να επιδοτούνται από το κράτος γιατί δεν γίνεται διαφορετικά. Ο φανατισμός του νεοφιλελεύθερου.

Ενεργούν όμως ως κομπραδόροι των ξένων συμφερόντων με τόσο κραυγαλέο τρόπο που εκπλήσσει ακόμη και αυτούς που θα ευνοηθούν από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Τους το λένε ο Σόρος και οι λοιποί αστέρες του καπιταλισμού-καζίνο. Αν δείχνεις πρόθυμος να ξεπουλήσεις, αν δεν κρατάς ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα, αν τα πάντα στη συμπεριφορά σου «φωνάζουν» ότι βρίσκεσαι σε ανάγκη, η διαπραγματευτική σου δύναμη περιορίζεται. Ούτε αξιοπρεπές τίμημα θα πάρεις ούτε κανόνες διαφάνειας μπορείς να απαιτήσεις ούτε, σε τελική ανάλυση, αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι ως δημόσιο συμφέρον, μπορείς να το υπηρετήσεις. Οι τύποι που βρίσκονται, για κακή τύχη της χώρας, στα πράγματα, κάνουν ό,τι μπορούν για να δώσουν όσο όσο τα φιλέτα, αλλά ούτε κι αυτό πετυχαίνουν γιατί οι γύπες του διεθνών αγορών περιμένουν να αγοράσουν ακόμη πιο φτηνά. Ερασιτέχνες της συμφοράς.

Το μείγμα ιδεολογικού φανατισμού και ερασιτεχνισμού είναι εκρηκτικό και παράγει καταστροφικά για την κοινωνία αποτελέσματα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και τη βαθύτατα αντιδημοκρατική νοοτροπία της κυβερνώσας ελίτ, θα έχουμε το πλήρες περίγραμμα της νοσηρής κατάστασης που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια.

- Τα συστημικά κόμματα μετακινούνται από τη μία άκρη στην άλλη σε ό,τι αφορά την πολιτική τους, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, κι αυτό θεωρείται ομαλός κοινοβουλευτικός βίος.

- Το υπουργικό συμβούλιο έχει περιπέσει σε αχρησία, κι αυτό κρίνεται ως απολύτως φυσιολογικό.

- Η Βουλή καλείται να στηρίξει μέτρα κάτω από ασφυκτική πίεση και υπό συνεχείς εκβιασμούς με διαδικασίες εξπρές, κι αυτό παρουσιάζεται ως αποτελεσματική διακυβέρνηση.

- Το Σύνταγμα και οι νόμοι παραβιάζονται από την ηγέτιδα τάξη όταν αυτό επιτάσσει η μνημονιακή στρατηγική, κι αυτό περιγράφεται ως νομιμότητα.

- Οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες των πολιτών συκοφαντούνται, με τη συνέργεια των μεγάλων δικτύων ενημέρωσης, ως θλιβερά κατάλοιπα της εποχής της μεταπολίτευσης, κι αυτό προβάλλεται ως υπεύθυνη στάση απέναντι στις συντεχνίες, τους βολεμένους, τους εξτρεμιστές.

- Η ριζοσπαστική Αριστερά τοποθετείται δίπλα στους νεοναζί με τη θεωρία των δύο άκρων, κατηγορείται ότι φλερτάρει με την τρομοκρατία και ότι υποθάλπει την ανομία και την παραβατικότητα, κι αυτό «μεταμφιέζεται» σε υπεράσπιση της δημοκρατίας.

t.pappas@efsyn.gr

Τέλος χρόνου...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΠΑ απο την Αυγη...

Η Ελλάδα έχει μια κυβέρνηση που καταρρέει και έχει περάσει πλέον το σημείο μη επιστροφής. Έχει υποστεί τραύματα τα οποία δεν μπορούν να γιατρευτούν. Ο ένας εκ των τριών κυβερνητικών εταίρων διαλύεται στην κυριολεξία και ο άλλος ετοιμάζεται να πληρώσει (ακριβά, ελπίζουμε) το τίμημα της μνημονιακής προσήλωσης.
Οι μάχες τις οποίες έχει αρχίσει να χάνει η κυβέρνηση δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας. Έχασε τη μάχη της πολιτικής δίωξης του Κώστα Βαξεβάνη και της συγκάλυψης της λίστας Λαγκάρντ. Ο φάκελος της υπόθεσης πήρε τον δρόμο για τη Βουλή και ο Βενιζέλος με τον Παπακωνσταντίνου θα κληθούν εκ νέου να θυμηθούν τι έκαναν το περίφημο στικάκι. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε εάν η ομερτά θα συνεχιστεί.
Έχασε η κυβέρνηση, ντε φάκτο, τη μάχη του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Οι 148 καταφατικές ψήφοι, εκ των οποίων οι 50 δόθηκαν με το περιβόητο μπόνους, δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση πλειοψηφία, εξ ονόματος της οποίας μπορεί κανείς να βάλει τις υπογραφές του στην εκποίηση.
Έχασε τη μάχη της συντριβής της μεσαίας τάξης, μέσω της διάλυσης των επαγγελματικών ασφαλιστικών ταμείων. Αυτή η συντριβή βρίσκεται στον πυρήνα του δεύτερου κύματος οικονομικής εκκαθάρισης που μας επιφυλάσσει το Μνημόνιο. Έχασε τη μάχη του καταθλιπτικού ελέγχου της δημόσιας τηλεόρασης.
Οι κυβερνητικοί εταίροι του καλούνται να πιούν το ποτήρι του Μερκελισμού μέχρι τον πάτο. Καλούνται να κάνουν πως δεν άκουσαν ούτε τη δήλωση της καγκελαρίου περί μη ανεξαρτησίας όσων έχουν χρέος άνω του 80% ούτε τη δήλωση του κ. Ρέσλερ ότι χωρίς ειδικό λογαριασμό εξωτερικά ελεγχόμενο δεν υπάρχει δόση.
Κανείς τους πίσω από κλειστές πόρτες δεν ευελπιστεί ότι το πακέτο των 20 σχεδόν δισ. θα εφαρμοστεί και, πολύ περισσότερο, θα πετύχει. Γνωρίζουν πως ακόμα και αν καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτό τον κάβο, ο χρόνος τους έχει τελειώσει. Ήδη έχουν αρχίσει, ερήμην του λαού, να αναζητούν διάδοχα σχήματα.
Μπαίνουν σε μια δύσκολη εβδομάδα. Πρέπει να ψηφίσουν στη Βουλή και τα νέα μέτρα και τον προϋπολογισμό του 2013. Μέσα σε αυτή την εβδομάδα πρέπει να συγκρουστούν με την αντιπολίτευση στη Βουλή και με την κοινωνία στους δρόμους. Μοναδική προσδοκία τους είναι να αποφύγουν την άμεση κατάρρευση. Είναι βέβαιο ότι θα είναι η εβδομάδα των παθών τους.
Ας ετοιμαστούμε, λοιπόν, να τους ακούσουμε για άλλη μια φορά να λένε ότι τα χρήματα τελειώνουν, ότι οι τράπεζες θα καταρρεύσουν, ότι αν δεν ψηφιστούν τα μέτρα, θα επέλθει καταστροφή.
Ας γκρεμίσουμε εγκαίρως τα χιλιοειπωμένα ψέματα.
Ας θυμίσουμε ότι «τα λεφτά τελειώνουν» από τον περασμένο Μάιο.
Ας εξηγήσουμε πειστικά ότι καθόλου δεν θα αυξηθεί η ρευστότητα στην αγορά από τα λεφτά της δόσης.
Ας κάνουμε καθαρό ότι λύση με τον λαό στη γωνία και το Μνημόνιο σε εφαρμογή δεν υπάρχει.
Ας πούμε ρητά και κατηγορηματικά ότι η μόνη πιθανότητα να αποτρέψουμε και την κοινωνική καταστροφή και την τραπεζική κρίση είναι να μπλοκαριστεί αυτό το πρόγραμμα από τη λαϊκή παρέμβαση και τη δράση του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο λαός μας σύντομα θα κληθεί εκ νέου να δώσει την ετυμηγορία του. Και σύντομα θα κληθούμε και εμείς, μαζί με τους πολιτικούς και κοινωνικούς μας συμμάχους, να αποτρέψουμε την καταστροφή, να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα και να συμβάλουμε τα μέγιστα στο σταμάτημα του Μερκελικού κατήφορου της Ευρώπης.

Σιγά μη φοβηθούμε!

Η Αυγή online...

ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΠΑ

Οι πολίτες μάς ρωτάνε: Γιατί τέτοια επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν μπορούν να πιστέψουν πώς τόση διαστρέβλωση και τέτοιο πάθος από τα κανάλια, από την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ.
Αλλά και από τους διάφορους Ευρωπαίους Μερκοζί, ακούμε διαρκώς τις νουθεσίες που μοιάζουν περισσότερο με διατεταγμένη προπαγάνδα. Ο λόγος είναι πολύ απλός και ταυτόχρονα συγκλονιστικός. Ζούμε μια ιστορική δυνατότητα, η οποία έχει μεγάλες πιθανότητες να πραγματοποιηθεί. Η Αριστερά διεκδικεί να κυβερνήσει. Διεκδικεί να πάρει την εξουσία.
Αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι μια απλή κυβερνητική αλλαγή. Είναι η απαρχή μιας νέας ιστορικής διαδικασίας για την οποία πολλές γενιές πάλεψαν, μάτωσαν, φυλακίστηκαν, έζησαν τον πολιτικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Πολλές γενιές έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Σήμερα φαίνεται πως επαληθεύονται όσοι, νηφάλια και με ιστορική ενόραση, υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι “τίποτα δεν πάει χαμένο”.
Αυτής της ιστορικής διαδρομής είμαστε γόνοι. Γόνοι των γενεών που όπως έγραψε ο Ρίτσος “...κεράσανε ρακί το θάνατο...”
Σιγά, λοιπόν, μη φοβηθούμε. Αντίθετα, θα ήταν μεγάλη αυταπάτη αν έστω και για λίγο πιστεύαμε ότι αυτή η αλλαγή θα είναι περίπατος.
Οι αντίπαλοί μας αντιλαμβάνονται περισσότερο από εμάς ότι η εξουσία τους και η ασυδοσία τους τελειώνει. Οι αντίπαλοί μας σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με τις ενοχές τους, διαχρονικές, αλλά και σύγχρονες. Αυτές οι ενοχές τούς κάνουν επιθετικούς, όμως πλέον δεν μπορούν να τις συγκαλύψουν. Δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ενορχηστρωμένη μαύρη προπαγάνδα τους.
Τώρα και οι προστάτες τους, οι διάφοροι Μερκοζί με επικεφαλής τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, μέρα με τη μέρα στριμώχνονται. Όμως η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να μεταφέρουν στον λαό μας την ηχώ από τη φωνή τους και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο. Μα, ούτε ο λαός φοβάται πλέον.
Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ με θεωρητικούς ακροβατισμούς επιμένουν ότι θα μας διώξουν από το ευρώ ή ότι θα αναγκαστούμε να φύγουμε. Αλλά και από τη ΔΗΜ.ΑΡ. φαίνεται πως συμμερίζονται την ίδια κομπογιαννίτικη πολιτική και οικονομική ανάλυση.
Ε, λοιπόν, θα πρέπει να το χωνέψουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έπαψε να αποτελεί πεδίο κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων. Η Μέρκελ και λοιποί δεν διστάζουν να αποκαλύψουν το πραγματικό τους σχέδιο. Στρατηγική τους είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση δύο ταχυτήτων. Αν βέβαια κάποιος προσέξει καλύτερα τα σχέδιά τους, θα διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται μόνο για δύο, αλλά για πολλαπλές ταχύτητες. Η τύχη του ευρώ, της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα εξαρτηθεί από την έκβαση της σύγκρουσης των διαφορετικών στρατηγικών.
Αν θα νικήσουν οι λαοί της Ευρώπης τα κινήματα και η Αριστερά, τότε η Ευρώπη θα προχωρήσει όλο και πιο πολύ την ενότητά της, όλο και περισσότερο θα διευρυνθεί η δημοκρατία, όλο και περισσότερο θα αναπτύσσεται το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, όλο και περισσότερο η Ευρώπη θα αποτελεί παράγοντα παγκόσμιας Ειρήνης και συνεργασίας.
Αν θα νικήσει η πολιτική της Μέρκελ, η Ευρώπη θα κατακερματιστεί σε μεγάλες εθνικές αναδιπλώσεις, σε ανερμάτιστους οικονομικούς και νομισματικούς ανταγωνισμούς, σε σφοδρές πολιτικές συγκρούσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.
Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ συνομολόγησαν και στηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική των Μερκοζί. Προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από προτάσεις για ευρείες πολιτικές ενότητες με εθνικό χαρακτήρα. Η ΔΗΜ.ΑΡ. αποδέχεται λύσεις εθνικής ενότητας. Δεν μας είπαν όμως ποιος είναι ο εθνικός εχθρός που μας επιτίθεται. Από όσα έχουμε καταλάβει μέχρι σήμερα, αντίπαλος της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ ήταν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, ο λαός που διαδήλωνε στις πλατείες. Αυτός ο λαός που τον ράντιζαν με τόνους ληγμένα χημικά.
Αυτός ο λαός δεν τους φοβήθηκε τότε που έδειχναν κραταιοί και με ισχυρούς συμμάχους, θα τους φοβηθεί τώρα που είναι οι ίδιοι φοβισμένοι; Όσο πιο φοβισμένοι είναι, τόσο πιο ανεύθυνα συμπεριφέρονται.
Ας είναι, ό,τι και να κάνουν το μήνυμα του ελληνικού λαού έχει ήδη φτάσει στους λαούς της Ευρώπης.
Δεν τους φοβόμαστε. Ανοίγουμε δρόμο για το κοινό μας μέλλον.

Αγαπητέ Σπύρο Λυκούδη...

Η Αυγή online...

Του Στέλιου Παππά
Αντιγράφω επακριβώς τη διατύπωση από τη συνέντευξή σου στην "Αυγή" της Κυριακής.
"Οι διεθνείς συμβάσεις που υπογράφει η χώρα είναι δεσμευτικές όχι γιατί μας το ζητάει η τρόικα, οι εταίροι ή οποιοσδήποτε άλλος, αλλά γιατί αυτό απαιτεί η διεθνής πραγματικότητα και λειτουργία στον πολιτικά πολιτισμένο κόσμο τα τελευταία 200 χρόνια τουλάχιστον. Προφανώς τα πάντα ανατρέπονται με 'έκτακτες' επαναστατικές συμπεριφορές σε 'έκτακτες' επαναστατικές συνθήκες. Όποιος αναζητεί όμως σήμερα και υπόσχεται τέτοιους προσανατολισμούς, κρίνεται για τη σοβαρότητά του".
Όμως αγαπητέ Σπύρο η χώρα έχει υπογράψει και άλλες διεθνείς συμβάσεις οι οποίες έχουν γίνει κουρελόχαρτο στο πλαίσιο των "μνημονικών" δανειακών συμβάσεων.
Αναφέρομαι στη "Χάρτα δικαιωμάτων", η οποία όπως είναι γνωστό, παρά τις ατέλειες της, ενσωματώθηκε στη Συνθήκη της Λισσαβώνας μετά από αγώνες των κινημάτων και της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και περιβάλλεται με την ίδια νομική ισχύ, όπως όλες οι Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν την έχεις μελετήσει προσεκτικά παρά το ότι διακηρύσσετε τον σταθερό ευρωπαϊκό σας προσανατολισμό.
Για παράδειγμα εκτός των άλλων, αναφέρει στο προοίμιο της.
"Η Ένωση, έχοντας επίγνωση της πνευματικής και ηθικής κληρονομιάς της, εδράζεται στις αδιαίρετες και οικουμενικές αξίες της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, της ελευθερίας της ισότητας και της αλληλεγγύης ερείδεται στις αρχές της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η Ένωση τοποθετεί τον άνθρωπο στην καρδιά της δράσης της καθιερώνοντας την ιθαγένεια της Ένωσης και δημιουργώντας ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης".
Το ερώτημα λοιπόν στο οποίο πρέπει κάθε ένας να απαντήσει είναι, αν αυτές οι αρχές καταπατούνται ή όχι μέσα από τις δανειακές συμβάσεις των μνημονίων. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτές οι γενικές αρχές.
Στο Άρθρο 24. παρ. 2 αναφέρεται: "Σε όλες τις πράξεις που αφορούν στα παιδιά, είτε επιχειρούνται από δημόσιους είτε από ιδιωτικούς οργανισμούς πρωταρχική σημασία δίδεται στο υπέρτατο συμφέρον του παιδιού"...
Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα παιδιά και συνολικότερα στη νεολαία δείχνει ότι υπηρετείται το "υπέρτατο συμφέρον του παιδιού"; Όταν τα παιδιά λιποθυμάνε στα σχολειά και οι νέοι έχουν χάσει το δικαίωμα στο όνειρο;
Στο άρθρο 25. "Η Ένωση αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των ηλικιωμένων προσώπων να διάγουν μια αξιοπρεπή και ανεξάρτητη ζωή".
Η καταβαράθρωση των συντάξεων και η διάλυση του κοινωνικού κράτους ως ένδειξη σεβασμού και αναγνώρισης αυτού του δικαιώματος πρέπει να ερμηνευτεί;
Στο Άρθρο 26. "Η Ένωση αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των ατόμων με ειδικές ανάγκες να επωφελούνται μέτρων που θα τους εξασφαλίσουν την αυτονομία, την κοινωνική και επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή στον κοινωνικό βίο".
Το κλείσιμο ειδικών σχολείων και η κατάργηση δράσεων από έλλειψη χρηματοδότησης είναι εκδήλωση σεβασμού στα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες;
Στο Άρθρο 28. "Οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες, ή οι αντίστοιχες οργανώσεις τους, σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές έχουν δικαίωμα να διαπραγματεύονται και να συνάπτουν συλλογικές συμβάσεις στα ενδεδειγμένα επίπεδα, καθώς και να προσφεύγουν σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων σε συλλογικές δράσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους συμπεριλαμβανομένης και της απεργίας".
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα των μνημονίων παραβιάζουν ή όχι αυτά τα δικαιώματα;
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο απλά θα συνιστούσα να μελετήσετε πιο προσεκτικά το σύνολο των δικαιωμάτων που σήμερα παραβιάζονται όχι μόνο από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά από τα κοινοτικά εκτελεστικά όργανα τα οποία υποτίθεται ότι είναι εντεταλμένα να τηρούν της ευρωπαϊκές συνθήκες.
Αυτές τις παραβιάσεις τις έχει καταδικάσει το σύνολο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, το ΚΕΑ, η QUE / NGL, τις έχουν καταδικάσει τα εκατομμύρια των λαών της Ευρώπης που βρίσκονται στους δρόμους και τις πλατείες. Όλοι αυτοί ζητούν την κατάργηση τους. Σύμφωνα όμως με την άποψη σου όλοι αυτοί "ελέγχονται για τη σοβαρότητα τους". Αλήθεια θέλω πολύ ειλικρινά να σε ρωτήσω, σε ποια πολιτική ομάδα του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος εντάσσεστε; Μέχρι αυτή την στιγμή δεν έχω δει την πρόθεση σας να ενταχθείτε στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αν βέβαια η πρόθεση σας είναι να ενταχθείτε σε κάποια άλλη ομάδα, ασφαλώς είναι δικαίωμα σας αλλά ο λαός πρέπει να γνωρίζει. Αν όμως θέλετε να ενταχθείτε σε άλλη ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν είναι δικαίωμα σας είναι να ισχυρίζεστε ότι σύντροφοι που έχουν φύγει από κοντά μας, όπως ο Η. Ηλιού και ο Λ. Κύρκος θα μπορούσε να σας ακολουθήσουν στην απομάκρυνση σας από τις δυνάμεις της πολύχρωμης Ευρωπαϊκής Αριστεράς που σήμερα βρίσκονται στο ΚΕΑ.
Όμως επειδή όλοι παρακολουθούμε την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται για "έκτακτες συνθήκες", προφάσεις εν αμαρτίες λέω εγώ, για να δικαιολογηθούν οι παραβιάσεις δικαιωμάτων, είναι χρήσιμο να παραθέσουμε αυτούσιο και το ακροτελεύτιο άρθρο της Χάρτας.
Άρθρο 54. "Καμιά από τις διατάξεις του παρόντος Χάρτη δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως συνεπαγόμενη δικαίωμα επίδοσης σε δραστηριότητα ή εκτέλεση πράξης που αποσκοπούν στην κατάλυση δικαιωμάτων ή ελευθεριών που αναγνωρίζονται από τον παρόντα Χάρτη ή σε περιορισμούς δικαιωμάτων και ελευθεριών ευρύτερους από τους προβλεπόμενους σε αυτόν".
Η Χάρτα λοιπόν δεν επιτρέπει καμιά κατάλυση δικαιώματος και σε καμιά περίπτωση.
Δεν θέλω να επεκταθώ σε άλλες διατάξεις της Χάρτας. Θέλω όμως να σου πω, αγαπητέ Σπύρο ότι οι δανειακές συμβάσεις σε καμιά περίπτωση δεν είναι πάνω από τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες. Διότι οι αυτές αποτελούν τον Καταστατικό Χάρτη. Αυτός που σήμερα καταλύεται είναι ο Καταστατικός Χάρτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το δίλημμα που τίθεται λοιπόν δεν είναι αν θα σεβαστούμε ή όχι τις δανειακές συνθήκες, το δίλημμα είναι αν θα υπερασπιστούμε ή όχι τα δικαιώματα που είναι κατοχυρωμένα με τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες και τα Σύνταγμα των Ευρωπαϊκών χωρών και που καταλύονται από τις δανειακές συμβάσεις.

Εκτόξευση ασυναρτησίας ...

Η Αυγή online...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΠΑ*
Τον Ιούνιο, τον Σεπτέμβρη, τον Δεκέμβρη. Tο τριμηνιαίο κύμα εκβιασμών έχει καταστεί ο μόνιμος καμβάς διεξαγωγής της πολιτικής συζήτησης στην Ελλάδα.
Όλα για το δάνειο. Οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, οι απολύσεις, η διάλυση των συνδικάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις, η ακραία φτώχεια, τα παιδιά που εγκαταλείπονται, οι άστεγοι, οι αυτοκτονίες. Χωρίς αίμα και δάκρυα δανεικά δεν έχει.
Υπουργοί και υπουργήσιμοι λένε, κλαίγοντας, ότι ψηφίζουν για τελευταία φορά, μέχρι την επόμενη. Τα λεφτά τελειώνουν κάθε μέρα και μέχρι την επόμενη. Αρχηγοί (;) κομμάτων διασύρονται και σύρονται να διατρανώσουν την απόλυτη δέσμευσή τους για τη θυσία της Ιφιγένειας. Και ο εκβιασμός καλά κρατεί. Αν δεν κάνουμε αυτά που μας ζητούν, θα μας βγάλουν από το ευρώ, θα πέσουν μετεωρίτες, θα βρέξει βατράχια. Αυτά τα έχουμε ακούσει πολλές φορές.
Αυτές τις μέρες, όμως, ζούμε την αποθέωση αυτής της αντίληψης και την εκτόξευση της κυβερνητικής προπαγάνδας στη στρατόσφαιρα της ασυναρτησίας. «Κόκκινη γραμμή είναι να πάρουμε το δάνειο», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος από τη συχνότητα του γνωστού δελτίου σε μια κορύφωση αρλούμπας.
Σε ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης κάθονται δύο μέρη τα οποία κάτι κατέχουν, κάτι ζητούν, κάτι διατίθενται να ανταλλάξουν. Έχουν όμως και κάτι το οποίο δεν είναι διατεθειμένα να απεμπολήσουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και υπό την απειλή κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων. Αν αυτό δεν υπάρχει, δεν υπάρχει και διαπραγμάτευση. Αρκεί η μονομερής συγγραφή και υπογραφή της «συμφωνίας».
Είναι σαφές ότι δύο χρόνια τώρα για τις μνημονιακές κυβερνήσεις δεν υπάρχει κόκκινη γραμμή. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κάτι που βρίσκεται πέραν αυτής και το οποίο δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν, προκειμένου να τελεσφορήσει η συμφωνία. Οι τελευταίες τοποθετήσεις της κυβέρνησης είναι εντυπωσιακές. Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές; Ερωτώνται οι κυβερνητικοί. «Την κόκκινη γραμμή την ορίζει η νέα δανειακή σύμβαση με την οποία σώζεται η Ελλάδα», απαντούν με στόμφο. Στόμφος ανεξήγητος, διότι η ερώτηση δεν έχει απαντηθεί.
Η ερώτηση δεν είναι «τι θες να πάρεις;», ώστε να απαντήσουν «νέο δάνειο». Η ερώτηση είναι «τι θα δώσεις;». Ή, ακριβέστερα, «τι είναι αυτό που δεν διατίθεσαι να δώσεις ώστε να πάρεις δάνειο;». Τι είναι αυτό που βρίσκεται επέκεινα της κόκκινης γραμμής; Το επιχείρημα ότι δεν μπορούμε να βάζουμε κόκκινες γραμμές είναι ψευδές, ειδικά μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία.
Στους επόμενους έξι μήνες ομόλογα μισού τρισ., χωρών με υψηλό χρέος στην Ευρωζώνη, λήγουν. Η ευρωπαϊκή ηγεσία είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να κάνει κάτι ή να αφήσει το κοινό νόμισμα να διαλυθεί υπό το βάρος των αλλεπάλληλων ανά την Ευρώπη μνημονίων. Μια κυβέρνηση που θα είχε νωπή λαϊκή εντολή και κατεύθυνση υπεράσπισης του λαού θα κέρδιζε αυτούς τους μήνες. Θα απαιτούσε ευρωπαϊκή λύση τώρα και ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή των τόκων.
Ο κρατικός προϋπολογισμός προβλέπεται να επιβαρυνθεί με 16 έως 20 δισ. για την πληρωμή τόκων. Ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή τόκων θα μπορούσε να απελευθερώσει εξαιρετικά μεγάλα ποσά, που είναι ανάγκη να διοχετευτούν στην κοινωνική προστασία και σε μια νέα έκρηξη δημοσίων επενδύσεων για τη δημιουργία απασχόλησης. Αντικείμενο και δυνατότητα διαπραγμάτευσης, λοιπόν, υπάρχουν. Προϋποθέτουν τον λαό στο προσκήνιο και μια κυβέρνηση σε αριστερή και προοδευτική κατεύθυνση.
Το πρόβλημα δεν είναι η τρόικα. Είναι αυτοί που μεθόδευσαν την εγκατάστασή της, αυτοί που ωφελούνται από τις πολιτικές που επιβάλλονται στο όνομα των απαιτήσεών της και όσοι ζητούν από τον ελληνικό λαό να υποκύψει σε αυτού του τύπου τη σωτηρία. Η τρόικα, ως εκπρόσωπος δανειστών, κάνει τη δουλειά της. Το πρόβλημα είναι ότι εκπρόσωπος των δανειστών κάθεται και στον πρωθυπουργικό θώκο.
*Ο Ν. Παππάς είναι οικονομολόγος

Ποιο ΠΑΣΟΚ νοσταλγεί ο Α. Τσίπρας;

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ από την Ελευθεροτυπία...

«Νοσταλγώ το ΠΑΣΟΚ» δήλωσε ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας, ενώνοντας κι αυτός τη φωνή του με τις φωνές χιλιάδων οπαδών και δεκάδων στελεχών του κινήματος, που λένε ότι το κόμμα που κυβερνά σήμερα τη χώρα δεν είναι το ΠΑΣΟΚ που ξέραμε. Και καλά, οι οπαδοί και τα στελέχη δικαιούνται να αναπολούν τις ηρωικές εποχές της παντοδυναμίας και της πλαστής ευημερίας και να οργίζονται με τη σκληρή λιτότητα που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση.