Νέο παράδειγμα μετά-τον-κατακλυσμό...

του Αντωνη Λιακου, απο το περιοδικο Χρονος...
Πώς θα συνδέσουμε την κοινωνία της γνώσης με την ιδιότητα του πολίτη, τη δημοκρατία και την πολιτική του πολιτισμού.
Η κρίση που ζει η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη, έχει ιστορικές παραμέτρους οι οποίες είναι πολύ ευρύτερες από τη χρηματοπιστωτική ιστορία των τελευταίων χρόνων. Στο κέντρο αυτών των παραμέτρων βρίσκονται οι τεχνοεπιστημονικές αλλαγές, εκείνο που περιγράφεται ως ψηφιακή (digital) και διαδικτυακή εποχή.
Πρόκειται για την τρίτη βιομηχανική επανάσταση. Όπως και οι προηγούμενες, καθεμιά από αυτές τις μεγάλες στροφές στην τεχνοεπιστήμη περιλαμβάνουν όχι αναγκαιότητες αλλά δυνατότητες. Το μέλλον εξαρτάται από το ποιος θα είναι καβάλα στις αλλαγές και σε ποια κατεύθυνση θα τις οδηγήσει. Τώρα τις οδηγεί ένας συνασπισμός δυνάμεων ο οποίος σκοπεύει στην αναίρεση όλων των προηγούμενων συμβιβασμών και ισορροπιών ανάμεσα στο κεφάλαιο, στην εργασία και τη δημοκρατία.
Οι αλλαγές στην τεχνοεπιστήμη χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα αλλά και εργαλείο για την προσαρμογή της κοινωνίας σε μια νεοφιλελεύθερη λογική. Πράγματι, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός χρησιμοποίησε μια γλώσσα τεχνοεπιστημονικού μοντερνισμού ως εργαλείο για να αυτοπαρουσιαστεί ως η μόνη λύση στις νέες συνθήκες. Εκφράζεται με μια γλώσσα υπόκλισης στην πρόοδο, εκσυγχρονισμού ευκινησίας και ευελιξίας, ρίσκου και αριστείας, ατομικής επιλογής. Δημιουργεί έναν νοητικό χάρτη ανάμεσα στο σύγχρονο και το καθυστερημένο. Το πεδίο της αντιπαράθεσης αυτής είναι η κουλτούρα. Η κατάρρευση της παλιάς κρατικής ή κρατικοδίαιτης και ιεραρχικής κουλτούρας έδωσε τη θέση της σε ένα νέο πεδίο πολιτισμικού μοντερνισμού πάνω στον οποίο σμιλεύεται η νέα κυρίαρχη ιδεολογία, χωρίς να έχει ούτε τα χαρακτηριστικά του κυρίαρχου ούτε τα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας. Πράγματι, περισσότερο και από ιδεολογία, πρόκειται για μια κουλτούρα ή οποία, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της –πολλές φορές κριτικό– είναι αρθρωμένη πάνω σε μια νέα γραμματική. Αυτή η γραμματική προετοιμάστηκε σε πανεπιστήμια και think tanks, εντατικά και συστηματικά, εδώ και χρόνια.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης...

Brohm Jean-Marie, Perelman Marc, Vassort Patrick, απο  monde-diplomatique.gr...

Η παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού, η οποία στην πραγματικότητα άρχισε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον ατελείωτο πολλαπλασιασμό των αγώνων, συνοδεύθηκε από την « αθλητικοποίηση » του κόσμου, η οποία συνιστά ένα πολιτικό-ιδεολογικό μέσο, κοινό για το σύνολο των χρηματοοικονομικών δυνάμεων που επιβάλλουν με τη βία τη θέλησή τους στον πλανήτη. Από τότε που ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερτέν προώθησε το απαράμιλλο κίνημα αθλητικής προπαγάνδας, αναβιώνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, το 1896, το αθλητικό φαινόμενο χαρακτηρίστηκε από τον συνδυασμό πολλών παραγόντων : τη χωρίς προηγούμενο ανάπτυξη των περισσότερων αθλημάτων σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, τη διεθνή ομογενοποίησή τους με την κωδικοποίηση ενιαίων κανόνων, τη σταδιακή εξαφάνιση των σωματικών τεχνικών ή των τοπικών αγώνων.

Αυτό το ενιαίο σύνολο αναδιαμόρφωσε τον χρόνο (καθιέρωση όλο και πιο ασφυκτικών αγωνιστικών προγραμμάτων, τα οποία χρησιμεύουν ως καθολικά αποδεκτό σημείο αναφοράς) και ταυτόχρονα τον γεωπολιτικό χώρο (πολλαπλασιασμός των αθλητικών χώρων : στο ισόγειο των πολυκατοικιών, στα στάδια, στο σπίτι μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη, στην ύπαιθρο), κι αυτό μέσα από ένα θέαμα σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση. Μάλιστα, η πρωτόγνωρη σύνδεση του χρόνου με τον χώρο μοιάζει να διαμορφώνει μια νέα ιστορία, που αποτελείται από τα κατορθώματα, τα ρεκόρ, τις επιδόσεις, δημιουργώντας έτσι ακόμη και μύθους ή « φανταστικούς θρύλους », των οποίων θεοί είναι οι πρωταθλητές, στο κέντρο ενός ωκεανού από εικόνες.

Σκέψεις για μια αριστερή επανίδρυση της Ευρώπης...

του Ευκλειδη Τσακαλωτου, απο τα Ενθεματα...

Ευρώπη, δημοκρατία, κοινωνικός πειραματισμός

Μετά  το 2008 παρατηρούμε μια εντυπωσιακή έλλειψη νέων ιδεών από τη μεριά των συστημικών δυνάμεων. Στο πολιτικό επίπεδο ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να προχωρά ακάθεκτος, να μην έχει υποστεί σημαντικές πολιτικές ήττες, αλλά συγχρόνως δεν φαίνεται να λύνει κανένα από τα προβλήματα που ανέδειξε η μεγάλη κρίση: ούτε οι κοινωνικές ανισότητες, ούτε το αχαλίνωτο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ούτε οι μακροοικονομικές ανισορροπίες διορθώνονται έστω και μερικώς.

Ακούγονται κριτικές φωνές που ανησυχούν για το μέλλον του συστήματος. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και ο Πωλ Κρούγκμαν έχουν ασκήσει δριμεία κριτική στην ασκούμενη μακροοικονομική πολιτική, που έχει οδηγήσει τόσες χώρες στην παγίδα χρέους και στη συνέχιση των μακροοικονομικών ανισορροπιών. Ο Ραγκουράμ Ραγιάν και ο Βόλφγκανγκ Στρικ έχουν αναδείξει το αδιέξοδο των πολιτικών προτεραιοτήτων των ελίτ που δεν αναγνωρίζουν κανένα κοινωνικό συμβόλαιο, για παράδειγμα προς τους συνταξιούχους και τους νέους, λες και τα μόνα συμβόλαια που πρέπει να τηρηθούν ως ιερή υποχρέωση είναι τα συμβόλαια προς τους πιστωτές και τις χρηματαγορές.

Για έναν νέο διεθνικό πατριωτισμό...

Του Ευτύχη Μπιτσάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Καμία κρίση του καπιταλισμού δεν είχε το βάθος και την παγκοσμιότητα της σημερινής. Και ποτέ άλλοτε ο καπιταλισμός δεν σάρωνε τα πάντα, χωρίς αποτελεσματικό αντίπαλο...
«Χάνεται ένα πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο δημιούργησε η θετική ελληνική ιδιομορφία: να σπουδάζουν και τα παιδιά των αγροτών και των εργατών, φαινόμενο που σ’ αυτή την έκταση δεν παρατηρείται σε καμία χώρα της Ευρώπης»...
Κινητικότητα στην Αριστερά: συνέδριο του ΚΚΕ, κινητικότητα στον ΣΥΡΙΖΑ, συνέδριο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, νέο κόμμα στην Αριστερά, Κίνηση των 1.000, φαινόμενο αμοιβάδας στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Εν τω μεταξύ, «η Ελλάδα ταξιδεύει». Δεν ταξιδεύει: βουλιάζει! «Αν δεν εκδιωχθεί η χούντα του εξωτερικού και αν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση των δωσίλογων, η πατρίδα μας θα πάψει να είναι αυτό που ήταν. Αυτό που είναι ακόμη. Ο τόπος που ζήσαμε και που ελπίζουμε να ζήσουν και τα παιδιά μας.

Τι είναι πατρίδα; Είναι ο τόπος! Το έδαφος, τα βουνά, η θάλασσα, ο ήλιος, το υπέδαφος, η βιομηχανία, οι τέχνες, τα μνημεία. Είναι προ παντός οι άνθρωποι που κατοίκησαν αυτόν τον τόπο, που τον εξανθρώπισαν και που δημιούργησαν όρους κοινωνικής συμβίωσης και πολιτισμό. Είμαστε όλοι εμείς: ο λαός, δημιουργός του υλικού και του πνευματικού πολιτισμού, προστάτης του τόπου του και του πολιτισμού του.

Στην Κατοχή ο λαός πήρε τα όπλα εναντίον των χιτλερικών επιδρομέων. Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ δημιούργησε το, ανάλογα με τον πληθυσμό, μεγαλύτερο και ισχυρότερο αντιστασιακό κίνημα στην υποδουλωμένη Ευρώπη. Και σήμερα; Σήμερα η ναζιστική μπότα δεν πατάει τα χώματα της πατρίδας μας. Σήμερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα νέο ιστορικό φαινόμενο. Μια νέα κατοχή, χωρίς στρατεύματα κατοχής, μια εθνοκτόνο οικονομική κατοχή από τους «εταίρους» της Ευρωπαϊκής «Ενωσης», με κύριο κατακτητή το κράτος του γερμανικού νεο-ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.

Κάποτε θα βγούμε από την κρίση. Με ποιον τρόπο; Αν δεν ανατρέψουμε, στο μεταξύ, «την ξένη και την ντόπια ακρίδα» και την εγχώρια δουλική εντολοδόχο, η Ελλάδα που θα προκύψει από την κρίση, δεν θα είναι η Ελλάδα που γνωρίζαμε. Γη, βουνά, ενεργειακός πλούτος, ορυκτά, ήλιος, θάλασσα, μνημεία, βιομηχανίες, συγκοινωνίες θα έχουν εκποιηθεί. Θα ζήσουμε (όσοι ζήσουμε) Ελληνες εις γην ξένην. Ενας λαός τσακισμένος, λάφυρο των πολυεθνικών.

Μετά τον Εμφύλιο και στις συνθήκες της μετεμφυλιακής τρομοκρατίας χάθηκε μια γενιά νέων, κυρίως αγροτών, που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Την ίδια περίοδο υπήρξε μια στρεβλή, απρογραμμάτιστη οικονομική ανάπτυξη, σε βάρος της γης και της εργατικής δύναμης, των αγροτών και της εργατικής τάξης. Συνέπειες: Η σχετική ερήμωση και μεταμόρφωση της υπαίθρου. Ο γιγαντισμός και η καταστροφή των πόλεων. Η διόγκωση των παρασιτικών επαγγελμάτων. Οι άθλιες συνθήκες ζωής στις μεγαλουπόλεις. Η σχετική εξάρθρωση και υποβάθμιση του λαϊκού πολιτισμού. Αυτή είναι η κύρια όψη της μεταπολεμικής ανάπτυξης. Εν τούτοις, σε αυτές τις συνθήκες υπήρξε μια σημαντική επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, προϋποθέσεις για μια αξιοβίωτη ανάπτυξη. Και προ παντός, με πρωτοπορία την Αριστερά και, παρά τους διωγμούς, δημιουργήθηκε μια αξιοζήλευτη ανάπτυξη της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών.

Και σήμερα, σήμερα η Ελλάδα σαρώνεται από την επέλαση του ανελέητου, ανθρωποκτόνου ευρωπαϊκού και διεθνικού κεφαλαίου. Θα αφεθούμε να γίνουμε «χώρα υπηρεσιών», υπηρέτες στο έλεος των ξένων και της εγχώριας ολιγαρχίας; Μετά τον Εμφύλιο, άδειασε η ύπαιθρος από νέους. Μια νέα αιμορραγία ξεκίνησε με την κρίση. Αλλά σήμερα η χώρα θα χάσει νέους με υψηλή επιστημονική και τεχνολογική ειδίκευση: γιατρούς, μηχανικούς, χημικούς, ηλεκτρονικούς, ειδικούς στην πληροφορική κ.λπ. Θα χάσει ένα πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο δημιούργησε η θετική ελληνική ιδιομορφία: να σπουδάζουν και τα παιδιά των αγροτών και των εργατών, φαινόμενο που σ’ αυτή την έκταση δεν παρατηρείται σε καμία χώρα της Ευρώπης*.

Πού πηγαίνει ο κόσμος μας, πού πηγαίνει η ανθρωπότητα βυθισμένη στην παγκόσμια κρίση; Πού πηγαίνει η «ηγέτις» του καπιταλισμού με τα 10 τρισεκατομμύρια δημόσιο χρέος; Και με ποιες μεθόδους εξόντωσης των λαών τείνει να υποδουλώσει την Ευρώπη το γερμανικό κεφάλαιο, το οποίο εξίσου άκαρδα εκμεταλλεύεται και τη δική του εργατική τάξη, έχοντας επί δέκα χρόνια παγώσει τους μισθούς;

Αμεσα θύματα σήμερα είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Ακολουθούν οι χώρες της Νότιας Ευρώπης. Θα υπάρξει συντονισμός και κοινή δράση για μια Ευρώπη αξιοβίωτης ανάπτυξης και δημοκρατίας;

Πού πηγαίνει σήμερα η ανθρωπότητα; Ο άνθρωπος που απέκτησε «πνεύμα και ανεμόεν φρόνημα», έφτασε στα άστρα! Εν τω μεταξύ, λαοί ολόκληροι λιμοκτονούν και θερίζονται από παλαιές και νέες ασθένειες. Γιατί; Η διάγνωση έγινε από τον Μαρξ και τον Λένιν, πριν ο καπιταλισμός φτάσει στο στάδιο της κυριαρχίας του παρασιτικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Σήμα κατατεθέν, εμβληματική μορφή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, το εμπόρευμα. Θεμελιακή αντινομία του καπιταλισμού, η αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας. Συνέπειες: Εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, υποταγή της ζωντανής στη νεκρή εργασία (στο κεφάλαιο). Κυριαρχία των ενδογενών ανταγωνιστικών σχέσεων: ανεργία, αποξένωση, ατομικισμός, κρίση και πόλεμοι. Αλλη παράγωγη αντίθεση: η καταστροφή του ομαλού βιώσιμου μεταβολισμού ανθρώπου – φύσης. Και η παράγωγη αντίθεση τείνει να γίνει κυριαρχική και μπορεί να λυθεί με την επανάσταση ή με την πυρηνική αυτοκαταστροφή.

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι ένα ενδεχόμενο, απόπειρα τραγικής λύσης των αντινομιών του διεθνοποιημένου καπιταλισμού. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δουλεύει με στρατιωτικές επεμβάσεις, με τοπικούς πολέμους, με τον ανελέητο οικονομικό ανταγωνισμό. Καμία κρίση του καπιταλισμού δεν είχε το βάθος και την παγκοσμιότητα της σημερινής. Και ποτέ άλλοτε ο καπιταλισμός δεν σάρωνε τα πάντα, χωρίς αποτελεσματικό αντίπαλο.

Ελπίδα; Η αφύπνιση των λαών της ηπείρου μας. Τα κινήματα, οι οργανώσεις, οι νέες μορφές αντίστασης στα διάφορα σημεία του πλανήτη. Και μια νέα ελπίδα στη Λατινική Αμερική, όπου δοκιμάζονται νέες μορφές περάσματος στον σοσιαλισμό με τη συνεργασία κινημάτων, κομμάτων και κυβερνήσεων. Ας προσέξουμε αυτές τις νέες εμπειρίες.

Και η Ελλάδα; Μια ελπίδα αρχίζει να γεννιέται, ένα λαϊκό κίνημα σωτηρίας με πρωτοπορία την Αριστερά, τα υπαρκτά κινήματα, τις παλιές και νέες μορφές αντίστασης. Αμεσος στόχος: η επιβίωση του λαού (το ΕΑΜ μάς έσωσε από την πείνα τραγουδούσαμε τότε). Στρατηγικός στόχος: ο σοσιαλισμός.
Η μοίρα των λαών της Ευρώπης είναι σε τελευταία ανάλυση ενιαία, παρά τη διαφορετικότητα των επί μέρους συνθηκών και των ιδιομορφιών της ιστορικής κίνησης. Στην «Ενωμένη» Ευρώπη του κεφαλαίου είναι διαλεκτικά εφικτό να αντιπαρατεθεί η συντονισμένη δύναμη κινημάτων, οργανώσεων και κομμάτων με στόχο τη διάλυση της Ε.Ε. από προοδευτική σκοπιά, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη συγκρότηση, μέσα από δυσκολίες, αντιδράσεις και κατακτήσεις εμπειριών των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Ευρώπης. Το ανθρωποφάγο κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Το σύνθημα «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» αποτελεί τη βάση για έναν νέο, διεθνικό πατριωτισμό. Οι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης είναι μια δυνάμει δυνατότητα. Πρώτο, άμεσο καθήκον: οι λαοί να συντρίψουν το κεφάλαιο του νεοναζιστικού φιδιού. Και η δική μας Αριστερά; Θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων; Ή θα συνεχίσουν οι νεκροί να βαραίνουν σαν βραχνάς στα μυαλά των ζωντανών; (Μαρξ).

*Oμότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας, Φυσικής

-Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από το 2010 μέχρι σήμερα μετανάστευσαν 120.000 επιστήμονες με υψηλά επιστημονικά προσόντα (διδάκτορες, καθηγητές, πανεπιστημιακοί, ερευνητές, μηχανικοί κ.λπ.). Χάθηκε ήδη, κατά την έρευνα, το 10% του επιστημονικού δυναμικού της χώρας. Και η αιμορραγία συνεχίζεται.

Ο μύθος της «φορολογικής δικαιοσύνης»...

Του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από καταβολής κόσμου, οι εξουσίες αποσπούν, οικειοποιούνται και χρησιμοποιούν ένα μέρος του κοινωνικού πλούτου κατά το δοκούν. Ολα τα κράτη είναι λοιπόν «φορολογικά». Και με αυτήν την έννοια, η κατίσχυση του φιλελευθερισμού ούτε άλλαξε ούτε ήταν δυνατόν να αλλάξει η βασική λειτουργία της φορολογίας. Αλλαξαν μόνο η θεσμική μορφή της και οι όροι της κοινωνικής της πρόσληψης. Πράγματι, στο εξής, η φορολογία δεν μπορεί να επιβάλλεται αυθαίρετα ή ευκαιριακά. Οφείλει πλέον να υπόκειται στον νόμο, να υπακούει στο γενικό συμφέρον, να είναι προβλέψιμη και να αντλεί τη νομιμοποίησή της από τη δημοκρατική κοινωνική συναίνεση.

Κατ” ανάγκην, λοιπόν, στο νέο αυτό πλαίσιο, η φορολογία θα νοηθεί με νέους ιδεολογικούς όρους. Από τη μια μεριά, η πληρωμή των φόρων εμφανίστηκε ως «πολιτειακό καθήκον» όλων όσοι, εκόντες ή άκοντες, «μετέχουν» στην κοινωνική οργάνωση. Ως κοινωνοί του Κράτους Δικαίου, οι πολίτες οφείλουν πλέον να αναλάβουν το βάρος της αναπαραγωγής του από κοινού. Από την άλλη μεριά, οι όροι κατανομής αυτής της γενικής υποχρέωσης, το ζήτημα δηλαδή «ποιος» θα πληρώσει «τι» και «πόσο» πρέπει επίσης να ρυθμιστεί πάνω στη βάση γενικά αποδεκτών κριτηρίων. Ετσι, η εσωτερίκευση του γενικού φορολογικού καθήκοντος προϋποθέτει ότι η οργάνωση της δημόσιας απόσπασης πλούτου αποδίδει «φορολογική δκαιοσύνη». Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα Συντάγματα διακηρύσσουν ρητά πως οι πολίτες οφείλουν να επωμίζονται τα δημόσια βάρη ανάλογα με τις «δυνατότητές» τους. Προφανώς, λοιπόν, οι πλούσιοι πρέπει να πληρώνουν περισσότερο από τους φτωχούς. Σε άνισες κοινωνίες, η φορολογική ισότητα προϋποθέτει άνιση επιβάρυνση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άμεσοι φόροι είναι πιο δίκαιοι από τους έμμεσους. Οι δίκαιοι φόροι είναι πάντα κλιμακωτοί και «προοδευτικοί».

Ομως, η αφετηριακή αυτή παραδοχή δεν απαντά στο ερώτημα «πόσο» περισσότερο πρέπει να πληρώνουν οι εύποροι. Και στο σημείο αυτό εμφιλοχωρεί μια τρίτη άρρητη παράμετρος. Δεν αρκεί η φορολογία να είναι δίκαια. Πρέπει επιπλέον να μπορεί να εμφανίζεται και ως ταξικά και ιδεολογικά «ουδέτερη». Ακόμη λοιπόν και αν οδηγεί στην άμβλυνση κάποιων ανισοτήτων, η φορολογία δεν επιτρέπεται να ανατρέπει την κατεστημένη κοινωνική πραγματικότητα. Εχοντας πληρώσει ό,τι τους αναλογεί, πρέπει οι φτωχοί να παραμένουν φτωχοί, οι πλούσιοι να παραμένουν πλούσιοι και οι κεφαλαιούχοι να εξακολουθούν να αντλούν τα «κεκανονισμένα» κέρδη τους.

Υπό τους όρους αυτούς, οι φιλελεύθερες κοινωνίες οδηγήθηκαν βαθμιαία σε μια γενική συναίνεση σε ό,τι αφορά τη λειτουργία και τα κριτήρια μιας φορολογίας που δεν έρχονταν σε αντίθεση με την αναπαραγωγή των κοινωνικών ισορροπιών. Ετσι ακριβώς εμπεδώθηκαν οι μεγάλες γραμμές της κυρίαρχης φιλελεύθερης «φορολογικής ηθικής». Στο μέτρο που όλοι είναι «ίσοι ενώπιον του νόμου», οφείλουν να νιώθουν και «ίσοι ενώπιον του φόρου που τους αναλογεί» στο πλαίσιο ενός δεδομένου συστήματος κοινωνικών ιεραρχιών. Οι κοινωνικές σχέσεις δεν πρέπει να ανατρέπονται, αλλά να αναπαράγονται.

Ομως, οι πρόσφατες εξελίξεις σηματοδοτούν την προϊούσα διάβρωση του ιδεολογικού αυτού οικοδομήματος. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, φαίνεται να καταρρέουν τόσο η ιδέα της φορολογικής δικαιοσύνης όσο και το αξίωμα της φορολογικής ουδετερότητας. Ετσι, είναι πια φανερό ότι η ιδέα της ισότητας ενώπιον του φόρου δεν είναι παρά ένα εξωραϊστικό και παραπλανητικό σύνθημα. Στο εξής, οι κοινωνοί δεν φορολογούνται ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Η επιβάρυνση ποικίλλει ανάλογα με το είδος, την πηγή και τον «τόπο» ή τον μη τόπο όπου καταχωρίζονται ο πλούτος και τα εισοδήματα. «Βλέποντας» μόνο όσα συμβαίνουν μέσα στην επικράτειά της, η φορολογική εξουσία αποστρέφει το βλέμμα της από τον υπερεπικρατειακό πλούτο. Η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και η ευχερής «αποθήκευσή» τους στους υπερπόντιους παραδείσους, επιτρέπει στο μεγαλύτερο τμήμα του παγκόσμιου κεφαλαίου να αποφεύγει οποιαδήποτε φορολογική επιβάρυνση. Η σχέση των ατόμων με τη φορολογική επικράτεια δεν είναι λοιπόν πια δεδομένη. Την ίδια στιγμή που η ορατή ακίνητη περιουσία εξακολουθεί να μπορεί να φορολογείται -υπό τον όρο βέβαια ότι δεν ανήκει σε ανεξέλεγκτες υπερπόντιες εταιρείες- η αόρατη κινητή περιουσία παραμένει στο απυρόβλητο. Η φορολογική αδικία είναι λοιπόν εξόφθαλμη. Οι κεφαλαιούχοι δεν τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης…

Η έμμεση αυτή φορολογική «απαλλαγή» επηρεάζει άμεσα τις συναλλαγές. Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια στιγμή που τα ακίνητα είναι εκτεθειμένα σε επιβαρύνσεις που μπορεί να αγγίζουν τα όρια της δήμευσης, πλούτος αξίας πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων (δηλαδή πολλών χιλιάδων δισεκατομμυρίων!) περνάει κάθε μέρα τα αφανή σύνορα που χωρίζουν τις ανήμπορες και αναρμόδιες πλέον επικράτειες. Οπως επίσης και ότι την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι, οι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες και οι ιδιοκτήτες που εξακολουθούν να είναι παραγωγικά δεμένοι με μια συγκεκριμένη χώρα, εμφανίζονται ίσοι ενώπιον του νόμου και του φόρου, η μειοψηφία που δραστηριοποιείται στα ρευστά υπερεπικρατειακά μεταίχμια καλπάζει ανενόχλητα σε ένα ολοένα διευρυνόμενο φορολογικό κενό.

Ετσι, η ιδέα της φορολογικής δικαιοσύνης δεν είναι πια δυνατόν να γίνει πιστευτή. Και μαζί με αυτήν καταρρέει και η αξιωματική φορολογική ουδετερότητα που οφείλει να διέπει τις φιλελεύθερες παρεμβάσεις. Πράγματι, η διαφορική φορολόγηση συνεπιφέρει μια σειρά περαιτέρω μεταλλαγών στις κοινωνικές ισορροπίες. Από τη στιγμή που τα κινούμενα υπερεπικρατεικά κεφάλαια ευνοούνται σκανδαλωδώς σε σχέση με τα κεφάλαια που εξακολουθούν να είναι δεμένα με τις εθνικές επικράτειες, ο αγοραίος ανταγωνισμός ανάμεσά τους δεν είναι πια ούτε «ελεύθερος» ούτε «ουδέτερος». Μοιραία, λοιπόν, τα υπολείμματα των «εθνικών αστικών τάξεων» τείνουν να μεταμορφωθούν σε αποστασιοποιημένους τυχοδιώκτες. Αναπόφευκτα, το ανεξέλεγκτα κινούμενο, και συχνά «βρόμικης» προέλευσης, χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο διαβρώνει ό,τι απομένει από εκείνους που έπαιζαν το παίγνιο της συσσώρευσης με παραδοσιακούς όρους. Βαθμιαία, όλοι οι ορθολογικοί πλούσιοι φροντίζουν να μπουν στο φορολογικό απυρόβλητο.

Οι προεκτάσεις των νέων φορολογικών δεδομένων είναι όμως ακόμα πιο σημαντικές σε ένα άλλο επίπεδο. Πράγματι, αποψιλούμενα από το προϊόν της συμβολής των προνομιούχων, τα φορολογικά κράτη εξωθούνται στο να αποσπούν ολοένα και περισσότερους πόρους από τους εξαρτημένους μισθωτούς και τη μεσαία τάξη των αυτόνομων μικροεπιχειρηματιών που δεν μπορούν να κρυφτούν. Εμμέσως πλην σαφώς, λοιπόν, οι κοινωνικές ισορροπίες αλλοιώνονται. Προκειμένου να διατηρούνται οι δημοσιονομικές ισορροπίες πρέπει να ανατραπούν οι κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες που οριοθετούσαν την αναπαραγωγή των φιλελεύθερων καθεστώτων. Και, έτσι, ο απειλούμενος ταξικός υποβιβασμός των παραδοσιακών στρωμάτων στερεί την κοινωνία από τη σπονδυλική της στήλη.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μιαν ιστορική τομή με απροσμέτρητες και άδηλες προεκτάσεις. Οι «οικονομικοί άνθρωποι» δεν καλούνται να δράσουν μέσα σε ένα ενιαίο αγοραίο θεσμικό περιβάλλον. Οι ενοικούντες τον κόσμο διακρίνονται στους τυχοδιώκτες «επενδυτές», «δανειστές» και «αξιολογητέες» που αρμενίζουν ανεμπόδιστα στις θάλασσες των αναδυόμενων ευκαιριών και στους «άλλους», τους άξεστους, ανεπιτήδειους και ανήμπορους «ιθαγενείς» που οφείλουν να πληρώσουν το τίμημα της παραγωγικής και επικρατειακής τους καθήλωσης. Ενώ οι πρώτοι απολαμβάνουν της προστασίας των υπερεπικρατειακών «φορολογικών παραδείσων» ως απόλυτοι άρχοντες ενός «καθαρού» και ανεξέλεγκτου κεφαλαίου, οι δεύτεροι δεν βρίσκονται μόνο ριγμένοι στις επικρατειακές «φορολογικές κολάσεις», από τις οποίες δεν είναι δυνατόν να ξεφύγουν, αλλά υποχρεούνται επιπλέον να απεμπολούν την επιβιωτική τους ικανότητα, τον πολιτικό τους πολιτισμό και την αξιοπρέπειά τους, εκλιπαρώντας την εύνοια και την ανοχή των τυχοδιωκτών που τους καταδιώκουν. Είναι λοιπόν σαφές ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να υπάρξει ούτε φορολογική ουδετερότητα ούτε φορολογική δικαιοσύνη. Και υπό τις συνθήκες αυτές είναι λογικό να κλονίζεται συθέμελα η ευρύτερη κοινωνική συναίνεση που οριοθετούσε την κυρίαρχη αστική φορολογική ηθική. Ο μόνος φορολογικός νόμος που φαίνεται πια να ισχύει είναι ο νόμος της φορολογικής ζούγκλας.

Παγκοσμιοποίηση της εξουσίας και κρίση της πολιτικής...

απο την Εποχη...

Συνέντευξη του Ζίγκμουντ Μπάουμαν στον Mάσιμο Φόρτι, από την εφημερίδα «Il Messaggero»

«Η αιτία αυτής της κρίσης, που εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον εμπλέκει όλες τις δημοκρατικές χώρες και τους θεσμούς  και που δεν είναι δυνατό να καταλάβουμε πότε θα τελειώσει, είναι το διαζύγιο μεταξύ πολιτικής και εξουσίας». Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν κατορθώνει αμέσως να φθάσει στο δια ταύτα χωρίς να χάνεται σε περιφράσεις. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κατέχει το χάρισμα που ο Τσαρλς Ράιτ Μιλς ονόμαζε «κοινωνιολογική φαντασία», δηλαδή την ικανότητα να αποτυπώσει σε μια φράση, σε μια ιδέα, την πραγματικότητα μιας ολόκληρης εποχής. Ο μεγάλος πολωνός σοφός το έκανε αυτό με την παραβολή «Ρευστή ζωή» και «Ρευστή νεωτερικότητα» (τι πιο άπιαστο και φευγαλέο από το νερό και από τις ροές του;) για να περιγράψει με ιδιοφυή διαύγεια την επισφάλεια και την αστάθεια της σύγχρονης κοινωνίας. Ο ίδιος δεν είναι καθόλου ρευστός, αντίθετο είναι ένας άνδρας από σίδερο, ένας ογδονταεπτάχρονος που γυρίζει τον κόσμο χωρίς ανάπαυλα (ταξιδεύει τουλάχιστον εκατό ημέρες το χρόνο για διαλέξεις και συζητήσεις). Δεν υπάρχει ίχνος κούρασης στο λεπτό του σώμα ή στο λιπόσαρκο και επιβλητικό πρόσωπό του που ζωηρεύει χάρη στη λαμπερή του ματιά.

Κα­θη­γη­τή Μπά­ου­μαν, γι’ αυ­τό οι πο­λι­τι­κοί μοιά­ζουν να κά­νουν μια τρύ­πα στο νε­ρό στο θέ­μα της α­ντι­με­τώ­πι­σης της κρί­σης;
Ναι. Η ε­ξου­σία εί­ναι η ι­κα­νό­τη­τα ά­σκη­σης διοί­κη­σης. Η πο­λι­τι­κή εί­ναι αυ­τή που παίρ­νει τις α­πο­φά­σεις, που τις προ­σα­να­το­λί­ζει με τη μια ή την άλ­λη έν­νοια. Τα ε­θνι­κά κρά­τη εί­χαν την ε­ξου­σία να α­πο­φα­σί­ζουν και ε­δα­φι­κή κυ­ριαρ­χία. Όμως αυ­τός ο μη­χα­νι­σμός σα­ρώ­θη­κε ε­ντε­λώς α­πό την πα­γκο­σμιο­ποίη­ση, ε­πει­δή αυ­τή πα­γκο­σμιο­ποίη­σε την πραγ­μα­τι­κή ε­ξου­σία υ­περ­πη­δώ­ντας την πο­λι­τι­κή. Οι κυ­βερ­νή­σεις δεν έ­χουν πια την ε­ξου­σία ή τον έ­λεγ­χο των χω­ρών τους, ε­πει­δή η ε­ξου­σία εί­ναι πο­λύ μα­κριά α­πό τα ε­δά­φη τους. Δια­τρέ­χο­νται α­πό την πα­γκό­σμια ε­ξου­σία του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού το­μέα, α­πό τις τρά­πε­ζες, α­πό τα μέ­σα ε­νη­μέ­ρω­σης, α­πό την ε­γκλη­μα­τι­κό­τη­τα, α­πό τη μα­φία, α­πό την τρο­μο­κρα­τία… Κά­θε με­μο­νω­μέ­νη ε­ξου­σία ε­μπαί­ζει εύ­κο­λα τους το­πι­κούς κα­νό­νες και το το­πι­κό δί­καιο. Κα­θώς και τις κυ­βερ­νή­σεις. Η κερ­δο­σκο­πία και οι α­γο­ρές δεν έ­χουν κα­νέ­να έ­λεγ­χο, ε­νώ πα­ρα­κο­λου­θού­με την κρί­ση της Ελλά­δας ή της Ισπα­νίας ή της Ιτα­λίας...

Εί­ναι η ε­πο­χή της α­πού­σας ι­διο­κτη­σίας, ό­πως την ο­νό­μα­ζε ο Βέ­μπλεν, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού το­μέ­α: Πα­λιό­τε­ρα ή­ταν κα­λύ­τε­ρα;
Ο ση­με­ρι­νός κα­πι­τα­λι­σμός εί­ναι έ­να με­γά­λο πα­ρά­σι­το. Προ­σπα­θεί α­κό­μη να αρ­πά­ξει τον πλού­το παρ­θέ­νων ε­δα­φών, πα­ρεμ­βαί­νο­ντας με τη χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή του ε­ξου­σία ε­κεί ό­που εί­ναι δυ­να­τό να σω­ρεύ­σει τα με­γα­λύ­τε­ρα κέρ­δη. Πρό­κει­ται για το κλεί­σι­μο ε­νός κύ­κλου, μιας αυ­το­α­να­φο­ρι­κής ε­ξου­σίας, της ε­ξου­σίας των τρα­πε­ζών και του με­γά­λου κε­φα­λαίου. Φυ­σι­κά, αυ­τά τα συμ­φέ­ρο­ντα έσ­πρω­χναν πά­ντο­τε, έ­στω και μέ­σω των πι­στω­τι­κών καρ­τών, στην τρο­φο­δό­τη­ση του κα­τα­να­λω­τι­σμού και του χρέ­ους: ξό­δε­ψε α­μέ­σως, κοί­τα να το χα­ρείς και πλη­ρώ­νεις αύ­ριο ή αρ­γό­τε­ρα. Ο χρη­μα­το­πι­στω­τι­κός το­μέ­ας δη­μιούρ­γη­σε μια φα­ντα­στι­κή, ει­κο­νι­κή οι­κο­νο­μία, με­τα­φέ­ρο­ντας κε­φά­λαια α­πό το έ­να μέ­ρος στο άλ­λο και κερ­δί­ζο­ντας τό­κους. Ο πα­ρα­γω­γι­κός κα­πι­τα­λι­σμός ή­ταν κα­λύ­τε­ρος, ε­πει­δή λει­τουρ­γού­σε για τη δη­μιουρ­γία α­γα­θών, ε­νώ τώ­ρα δεν υ­πάρ­χει κέρ­δος στο να πα­ρά­γεις πράγ­μα­τα, αλ­λά βά­ζο­ντας το χρή­μα να δου­λέ­ψει. Η βιο­μη­χα­νία έ­δω­σε τη θέ­ση της στην κερ­δο­σκο­πία, στους τρα­πε­ζί­τες, στην ει­κό­να.

Δεν υ­πάρ­χουν κα­νό­νες, πρέ­πει να τους δη­μιουρ­γή­σου­με. Ίσως να χρεια­ζό­μα­στε μια νέα συμ­φω­νία Μπρέ­τον Γου­ντς…
Το πρό­βλη­μα εί­ναι ό­τι σή­με­ρα η διε­θνής πο­λι­τι­κή δεν εί­ναι πα­γκό­σμια ε­νώ εί­ναι πα­γκό­σμια, η πο­λι­τι­κή του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού το­μέα. Επο­μέ­νως ό­λα εί­ναι πιο δύ­σκο­λα α­π’ ό,τι ή­ταν πριν α­πό με­ρι­κά χρό­νια. Γι’ αυ­τό οι κυ­βερ­νή­σεις και οι θε­σμοί δεν μπο­ρούν να ε­πι­βά­λουν α­πο­τε­λε­σμα­τι­κές πο­λι­τι­κές. Μα εί­ναι ξε­κά­θα­ρο ό­τι δεν θα κα­τορ­θώ­σου­με να ε­πι­λύ­σου­με τα πα­γκό­σμια προ­βλή­μα­τα πα­ρά μό­νο με πα­γκό­σμια μέ­σα, α­πο­δί­δο­ντας στους θε­σμούς τη δυ­να­τό­τη­τα να ερ­μη­νεύ­σουν τη βού­λη­ση και τα συμ­φέ­ρο­ντα των πλη­θυ­σμών. Όμως, αυ­τά τα μέ­σα δεν έ­χουν α­κό­μη δη­μιουρ­γη­θεί.

Μια που μι­λά­με για την ευ­ρω­παϊκή κρί­ση, δεν νο­μί­ζε­τε ό­τι οι χώ­ρες της Ένω­σης εί­ναι α­κό­μη χω­ρι­σμέ­νες λό­γω ε­θνι­κι­στι­κών συμ­φε­ρό­ντων και πα­λιών τε­χνα­σμά­των, που ε­μπο­δί­ζουν μια πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ο­λο­κλή­ρω­ση;
Εί­ναι α­λή­θεια, αλ­λά εί­ναι και το α­πο­τέ­λε­σμα ε­νός φαύ­λου κύ­κλου που ευ­νο­εί­ται α­πό τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση α­βε­βαιό­τη­τας. Η έλ­λει­ψη α­πο­φά­σεων και η α­νι­κα­νό­τη­τα των κυ­βερ­νή­σεων ε­νερ­γο­ποιούν ε­θνι­κι­στι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές σε πλη­θυ­σμούς που έ­νιω­θαν πιο προ­στα­τευ­μέ­νοι α­πό το πα­λαιό σύ­στη­μα. Ζού­με σε μια κα­τά­στα­ση κε­νού, που μπο­ρεί να συ­γκρι­θεί με την ι­δέα της με­σο­βα­σι­λείας για την ο­ποία μι­λού­σε ο Γκράμ­σι: υ­πάρ­χει έ­να πα­λιό σύ­στη­μα που δε λει­τουρ­γεί πια αλ­λά δεν έ­χου­με α­κό­μη έ­να ε­ναλ­λα­κτι­κό, που να πά­ρει τη θέ­ση του.

Η πα­γκο­σμιο­ποίη­ση πα­ρή­γε και θε­τι­κές πλευ­ρές. Πριν εί­κο­σι χρό­νια, στην Ευ­ρώ­πη δεν υ­πήρ­χε έ­νας α­φρι­κα­νός, έ­νας α­σιά­της, έ­νας ρώ­σος. Ήμα­σταν ό­λοι λευ­κοί, γάλ­λοι, γερ­μα­νοί, ι­τα­λοί, άγ­γλοι. Τώ­ρα μπο­ρού­με ε­πι­τέ­λους να συ­γκρι­θού­με και να συ­ζη­τή­σου­με: θα κα­τορ­θώ­σου­με να το κά­νου­με σε έ­να κοι­νό έ­δα­φος;
Εί­ναι έ­να δύ­σκο­λο κα­θή­κον, πο­λύ δύ­σκο­λο. Ο στό­χος εί­ναι να ζού­με μα­ζί με σε­βα­σμό της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας. Από τη μια πλευ­ρά υ­πάρ­χουν κυ­βερ­νή­σεις, που προ­σπα­θούν να ε­πι­βρα­δύ­νουν ή να μπλο­κά­ρουν τη με­τα­νά­στευ­ση,  α­πό την άλ­λη υ­πάρ­χουν πιο α­νε­κτι­κές κυ­βερ­νή­σεις που προ­σπα­θούν, ό­μως, να  α­φο­μοιώ­σουν τους με­τα­νά­στες. Και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις πρό­κει­ται για αρ­νη­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές.
Η δια­σπο­ρά των τε­λευ­ταίων χρό­νων πρέ­πει να γί­νει α­πο­δε­κτή, χω­ρίς να α­κυ­ρω­θούν οι πα­ρα­δό­σεις και οι ταυ­τό­τη­τες των με­τα­να­στών. Πρέ­πει να α­να­πτυχ­θού­με μα­ζί, ει­ρη­νι­κά και με έ­να κοι­νό ό­φε­λος, χω­ρίς να κα­ταρ­γή­σου­με τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα που α­ντι­προ­σω­πεύει, α­ντί­θε­τα, έ­ναν με­γά­λο πλού­το.

* Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λιντς, όπου λειτουργεί και το Ινστιτούτο Μπάουμαν. Το ερευνητικό του ενδιαφέρον εστιάζει στον καταναλωτισμό, την παγκοσμιοποίηση, την ηθική και την ανάλυση της νεωτερικότητας.


Μετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Άριστοι και Ιθαγενείς...

Κατερινα...

Πόσο γρήγορα ξεφτίζουν τα  τσιτάτα. Οι Τεχνοκρατες. Η Αριστεία. Με πόσες παράταιρες ιστορικά αθλιότητες έχουμε βομβαρδιστεί από τους ιεροκήρυκες? Και τι καταλάβαμε  από τα συμπεράσματα της κοινής συνεδρίας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου-Παγκόσμιας Τράπεζας, στο Τόκιο? Ότι η παγκοσμιοποίηση θρυμματίζει την αλαζονεία της Δύσης. Ξαφνικά οι οικονομίες χρειάζονται ένα σύστημα διακυβέρνησης. Μαθαίνουμε δια στόματος Λαγκαρντ ότι δεν υπάρχει οικονομία χωρίς πολιτική. Μαθαίνουμε ότι όταν οι οικονομικές εξουσίες εγκαταλείπουν πληθυσμούς σε συνθήκες επισφαλείας τίποτα δεν μπορεί να είναι ...φυσιολογικό. Οι εγκαταλελειμμένοι συγκροτούν ένα «Εμείς» που καμιά ...τεχνοκρατική  λύση δεν μπορεί να το αποτρέψει από το να συγκρουστεί με κατασκευασμένα  ή αυθεντικά «Εσείς». Κανενός είδους δημοκρατία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την κοινωνική δημοκρατία της αλληλεξάρτησης των πολιτών. Οι Μηδοι διαβαίνουν γιατί κανείς πια δεν έχει να υπερασπιστεί τίποτα.  Σκλάβοι που μικρή σημασία έχει το που και πως θα πεθάνουν.
Και πάνω που οι ...Άριστοι των Τεχνοκρατών, περιφέρονται ως εικόνα του «Άξιον Εστί»,  μας ανακοινώνουν το ...λάθος! Ένας πολλαπλασιαστής ρε αδερφέ! Κοίτα να δεις που τελικά ότι κόβεις από το κρατικό έλλειμμα ουσιαστικά το κόβεις από το ΑΕΠ. Έγινε παρεξήγηση κι εξήγηση ...δε δόθηκε. Ποιος θα την ζητήσει ακόμη  κι αυτήν την...εξήγηση? Οι άστεγοι πιθανότατα δεν θα μάθουν ποτέ το «λάθος». Αυτοί θα πιστεύουν ότι το λάθος ήταν ...η ύπαρξη τους. Αν δε, διέθετα και 10.000 ευρω, θα ανέθετα σε έναν δημοσκόπο να μου ...επιβεβαιώσει τεχνοκρατικά αυτό που γνωρίζω: οι άστεγοι δεν ψηφίζουν
Δεν υπάρχει κανενός είδους ...δημοκρατίας στην φτώχεια και  στην εξαθλίωση. Θα γελούσα-αν δεν έκλαιγα-  με τα ανθρωπάκια της ρητορευουσας Ευρώπης που τους φρικάρει η ΧΑ. Αν η ΧΑ επενδύει στο ότι οι ...ξένοι είναι κατώτεροι, οι ίδιοι,  επενδύουν στο  ότι οι άστεγοι απλά, δεν ήταν ...Άριστοι. Τι σημασία έχει το κριτήριο, όταν στην Αξία, βάλεις τιμή?
Τα τείχη της Πόλης θα είναι πάντα οι Πολίτες της. Κανένα σιδερόφρακτο τείχος, πάσης φύσεως μπάτσων, δεν προστάτευσε ποτέ καμία Πόλη. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την ισοπεδώσει. Και σε αυτά τα χαλάσματα μικρή σημασία θα έχει ποιοι θα επιβιώσουν.  Οι ...Άριστοι ή οι ...Ιθαγενείς...

Ο καπιταλισμός είναι ένα υπέροχο σύστημα...

...αρκεί να είσαι πλούσιος....   Cynical...

Πόσο πλούσιος; Κάποιοι θα έλεγαν όταν ανήκεις σ' αυτό το περίφημο 1%, αν και πάρα πολλοί θα ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι αν ανήκαν και στο 50%. Πλούσιος όμως πού; Στις ΗΠΑ ή στην Ανγκόλα; Καμία σημασία δεν έχει. Οι πολύ πλούσιοι της Ανγκόλας είναι εξ ίσου πλούσιοι με τους πολύ πλούσιους των ΗΠΑ, και μάλιστα εξ αιτίας αυτών των δεύτερων. Αν δεν φύτευαν κάποιους πολύ πλούσιους στον τρίτο κόσμο, ο πρώτος δεν θα μπορούσε να τον αρμέγει ανενόχλητος ή να τον χρησιμοποιεί για κερδοφόρες βρωμοδουλειές.

Ο καπιταλισμός είναι επίσης ένα πολύ ευέλικτο εργαλείο, με το οποίο, όσοι ξέρουν πώς να το χρησιμοποιούν μπορούν να γίνουν πολύ πλούσιοι. Μια μόνο προϋπόθεση υπάρχει. Οι τεχνικές χειρισμού να είναι γνωστές σε λίγους, σε ένα πολύ κλειστό κύκλο ανθρώπων, δηλαδή, και λειτουργώντας ενάντια στη θεωρία, που λέει ότι ο καπιταλισμός ανοίγει τα πανιά στο φουλ όταν η γνώση και πληροφορία είναι προσβάσιμες σε όλους τους παίχτες εξίσου. Είναι οι γνωστέ μπούρδες περί του έντιμου ανταγωνισμού, ο οποίος μεγιστοποιεί το κοινωνικό όφελος, και τα λοιπά και τα λοιπά.

Πρωτεύουσα τεχνική στο εγχειρίδιο του καλού καπιταλιστή είναι η φορο-απαλλαγή, και στην περίπτωση που δεν μπορέσει να την επιτύχει λόγω αδυναμίας επιβολής στο αντίπαλο lobby που την διεκδικεί για το δικό του σινάφι, η φορο-διαφυγή. Τόσο η φοροαπαλλαγή όσο και η φοροδιαφυγή αποτελούν σημαντικές πηγές συσσώρευσης κεφαλαίου και δια αυτού, εξασφάλισης πολιτικής πατρωνίας, δια της μεθόδου των χορηγιών και της μίζας.

Όσο η φοροδιαφυγή περιορίζεται σε ένα στενό κύκλο καπάτσων και “επιτυχημένων”, η πολιτική εξουσία έχει κάθε συμφέρον να κάνει τα στραβά μάτια και να την νομιμοποιεί, ως φορο-απαλλαγή. Οι φοροαπαλλαγές δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θεσμοθέτηση της φοροδιαφυγής μιας κοινωνικής τάξης, η οποία με τερτίπια, τσιριμόνιες και εκβιασμούς κατορθώνει στο χρόνο, να κάτσει στο σβέρκο όλων των υπόλοιπων. Για να το φέρουμε στα μέτρα μας, είναι σαν να υπάρχει στο supermarket ένα ιδιαίτερο ταμείο απ' όπου όσοι προνομιούχοι περνάνε να πληρώνουν τα μισά, χρεώνοντας το υπόλοιπο στους μη-προνομιούχους πελάτες των διπλανών ταμείων, με τη δικαιολογία του supermarket-ατζή ότι αν δεν το επιτρέψει, οι προνομιούχοι θα φύγουν και θα πάνε σε άλλο μαγαζί.

Η φοροδιαφυγή όμως, μετατρέπεται σε κολάσιμη πράξη όταν το manual του καλού καπιταλιστή φτάσει στα χέρια και των μη-προνομιούχων και τους ανοίξει τα μάτια. Ο καπιταλισμός, με το να μετατρέπεται, λοιπόν, σε λαϊκό αρχίζει να μπάινει σε διάφορα κακοτράχαλα και επικίνδυνα για την ευζωΐα του μονοπάτια.

Επίσης, η παγκοσμιοποίηση χάνει το νόημά της αν τής στερήσει την ελευθερία στην κίνηση των κεφαλαίων. Αυτή είναι η ουσία και η πεμπτουσία της. Όσο στις διασυνοριακές και διατραπεζικές λεωφόρους κυκλοφορούν τα κεφάλαια των καπάτσων και των “επιτυχημένων”, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν στην κυκλοφορία προστίθενται και τα κεφάλαια της κ. Κικής από το Παγκράτι και του κυρ-Κώστα από το Μπραχάμι. Τότε, τόσο η κ. Κική, όσο και ο κυρ-Κώστας μπορεί και να κατηγορηθούν για παράνομη κυκλοφορία και να πάρουν κλήση. Τα 600 δις στις τράπεζες της Ελβετίας, κατά το Spiegel, δεν έφτασαν εκεί φυσικά εν μια νυκτί. Τουλάχιστον για μια δεκαετία, ταξίδευαν με πρώτη θέση Αθήνα-Ζυρίχη και ουδείς φαινότανε να ενοχλείται. Όταν όμως άρχισαν να φτάνουν με το ΚΤΕΛ και τα χιλιάρικα της κ. Κικής, τότε σήμανε συναγερμός και η κ. Κική στιγματίστηκε.

Η εταιρία off-shore, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, είναι ένα εξελιγμένο εργαλείο φοροδιαφυγής, που χρειάζεται κάτι παραπάνω από ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ και μια καλή βαλίτσα. Αν και οι off-shore τρίτης γενιάς είναι πολύ πιο απλές στη χρήση τους, τόσο απλές που και η κ. Κική μπορεί πλέον να απολαμβάνει τις ευεργετικές τους ιδιότητες, όπως εχεμύθεια και μηδενικός φόρος. Ολόκληρα δικηγορικά γραφεία, λογιστές, σύμβουλοι και παρα-σύμβουλοι, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη λιανική, για μερικά κατοστάρικα, δηλαδή, εκεί που κάποτε έπαιζαν στη χοντρική με λίγους αλλά πρώτης τάξεως πελάτες.

Μπορεί η off-shore να μπήκε στην καθημερινότητά μας πρόσφατα, και να μάς σκανδάλισε με τα κάλλη και τις υποσχέσεις της, αλλά είναι ένα παμπάλαιο εργαλείο στην υπηρεσία των ελίτ από τον Πρώτο ήδη Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι κυβερνήσεις προχωρούσαν σε μεγάλες αυξήσεις φόρων για να καλύψουν τα έξοδα που απαιτούσε η ταφή τόσων πτωμάτων.


Για κάποιο τρόπο, η off-shore έχει συνδεθεί με κάποιο νησί, μικρό και εξωτικό. Αυτό είναι λάθος, αλλά μόνο ως προς το δεύτερο σκέλος. Όντως οι μεγαλύτεροι υπεράκτιοι τόποι είναι νησιά, αλλά όχι εξωτικά. Ο ένας βρίσκεται στο νησί με το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα στο City του Λονδίνου, και ο άλλος σε ένα αντικρινό του, με το όνομα Μανχάταν.

Ο πλανήτης φιλοξενεί περί τις 60 τέτοιες περιοχές, που μπορούν να συνταχθούν σε τρεις μεγάλες ομάδες. Πρώτα έχουμε τους ευρωπαϊκούς παραδείσους, με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα το ακαταμάχητο Λουξεμβούργο του κ. Γιουνκέρ, την Ολλανδία, ναι την άτεγκτη Ολλανδία, απ' όπου μόνο το 2008 πέρασαν περί τα 18 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα από ολλανδικά υπεράκτια νομικά πρόσωπα, την Αυστρία, και κάποιες κουτσουλιές, όπως Ανδόρα, Μαδέρα, Λιχτενστάιν, Μονακό κλπ. Την ΕΛβετία δεν χρειάζεται να την αναφέρουμε, μιας και είναι εκ του μακρόθεν η πιο παλιά καραβάνα.

Η δεύτερη ομάδα υπεράκτιων κέντρων έχει κέντρο το City και εξαπλώνεται στα εξαρτημένα από το ΗΒ νησιά της Μάγχης, Τζέρσεϊ, Γκέρνσεϊ, Νήσος του Μαν κλπ, μετά πάει πιο πέρα ως το Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη, Ντουμπάι και Μπαχάμες, και τέλος, ακόμα πιο πέρα σε βέριταμπλ εξωτικούς προορισμούς, όπως τα γνωστά μας νησιά Κέιμαν, οι Παρθένοι Νήσοι, οι Βερμούδες κλπ. Για το 2008, με στοιχεία του ΔΝΤ, οι καταθέσεις μόνο στα νησιά Κέιμαν έφταναν τα 2,2 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Ο τρίτος πυλώνας υπεράκτιων χωρών πατά στις ΗΠΑ. Εδώ, με κέντρο το Μανχάταν απλώνεται στη Φλόριντα, Μαϊάμι, Ντέλαγουέρ, Νεβάδα στο εσωτερικό, χρησιμοποιώντας ως δέλεαρ τις φοροαπαλλαγές και το απόρρητο, και από κει στα νησιά Μάρσαλ, Παναμά, Λιβερία και πάει λέγοντας.

Ο παρακάτω πίνακας κατατάσσει 71 φορολογικούς παραδείσους ανάλογα με τις επιδόσεις τους στην εχεμύθεια, στη φορολόγηση και στο πλύσιμο, στύψιμο, ξέπλυμα χαρτονομισμάτων. Κάποιοι, τα σιδερώνουν κιόλας. Πρώτη, όπως είπαμε έρχεται η Ελβετία, ακολουθούν χωρίς καμιά έκπληξη τα Κέιμαν, τα οποία ακολουθούνται από το Λουξεμβούργο, και μετά στην πέμπτη θέση έρχονται οι ΗΠΑ.  Ψάχνουμε για το ΗΒ, αλλά πριν πέσουμε πάνω του, στη 13η θέση, πέφτουμε ως εκ θαύματος στην καλή και συνετή μας Γερμανία. Στην 9η θέση, ως προς  την εχεμύθεια, τη φορολόγηση και το πλύσιμο, στύψιμο, ξέπλυμα χαρτονομισμάτων. Η Κύπρος καμαρώνει στην 20η και μετά έχετε όλο το χρόνο στη διάθεσή σας για να χαζέψετε και τα υπόλοιπα καταφύγια. Όλως παραδόξως, η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται.

Αυτό όμως δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Με το ρυθμό εξάπλωσης των παραδείσων, πάντα θα υπάρχει κάποιος κοντά σου για να σ' εξυπηρετήσει.


Δείκτης οικονομικής εχεμύθειας χωρών (Financial Secrecy Index) που καταρτίστηκε για το 2011 από το Tax Justice Network

1 Switzerland 1879,2
2 Cayman Islands 1646,7
3 Luxembourg 1621,2
4 Hong Kong 1370,7
5 USA 1160,1
6 Singapore 1118,0
7 Jersey 750,1
8 Japan 693,6
9 Germany 669,8
10 Bahrain 660,3
11 British Virgin Islands 617,9
12 Bermuda 539,9
13 United Kingdom 516,5
14 Panama 471,5
15 Belgium 467,2
16 Marshall Islands 457,0
17 Austria 453,5
18 United Arab Emirates (Dubai) 439,6
19 Bahamas 431,1
20 Cyprus 406,5
21 Guernsey 402,3
22 Lebanon 397,3
23 Macao 389,8
24 Canada 366,2
25 India 344,0
26 Uruguay 331,0
27 Malaysia (Labuan) 319,3
28 Korea 317,2
29 Liberia 316,9
30 Barbados 266,6
31 Ireland 264,2
32 Mauritius 261,6
33 Philippines 253,9
34 Liechtenstein 239,2
35 Italy 231,2
36 Isle of Man 230,4
37 Israel 230,3
38 Turks & Caicos Islands 218,9
39 Netherlands 199,7
40 Belize 198,4
41 Costa Rica 177,2
42 Guatemala 174,8
43 Gibraltar 174,6
44 Ghana 146,8
45 Andorra 133,6
46 Netherlands Antilles 129,4
47 Aruba 124,9
48 Denmark 121,7
49 Botswana 121,3
50 Portugal (Madeira) 119,4
51 US Virgin Islands 104,2
52 St Vincent & Grenadines 100,9
53 Spain 98,8
54 Malta 98,6
55 Seychelles 95,0
56 Hungary 94,8
57 Latvia 88,9
58 Antigua & Barbuda 88,5
59 St Lucia 78,7
60 Maldives 78,5
61 Grenada 57,6
62 Montserrat 50,1
63 Brunei Darussalam 45,8
64 Monaco 37,7
65 Anguilla 36,0
66 St Kitts & Nevis 31,2
67 San Marino 30,9
68 Samoa 27,5
69 Vanuatu 14,3
70 Cook Islands 13,4
71 Dominica 12,5

Για έναν διεθνικό πατριωτισμό...

Η Αυγή online ...

ΤΟΥ ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ
Μήνες τώρα ακούμε πως οι Μάγια πίστευαν ότι το 2012 θα έρθει το τέλος του κόσμου. Δεν ξέρω για τον κόσμο, ίσως όμως το 2012 σημάνει την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι οπαδοί της ευρωπαϊκής (καπιταλιστικής) ολοκλήρωσης φαντάζονταν μια Ευρώπη ισότιμων εθνών, μία ήπειρο ευημερίας και ειρήνης. Η πραγματικότητα διέψευσε τις προσδοκίες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αυτοδιαλυθεί ως συνέπεια της ανισότιμης ανάπτυξης και των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών ή θα μετατραπεί σε ένα περισσότερο συγκεντρωτικό και αυταρχικό μόρφωμα υπό την ηγεμονία του γερμανικού κεφαλαίου; Και η Ευρώπη του Σένγκεν, η Ευρώπη - φρούριο, θα γίνει για άλλη μια φορά φυτώριο του ρατσισμού και των επί μέρους εθνικισμών;
Η κρίση της Ε.Ε. είναι η χρονικά και τοπικά συγκεκριμένη μορφή της δομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ο οποίος, έχοντας φτάσει στα ιστορικά του όρια, γεννά νέες μορφές πολέμων, εκμετάλλευσης και φτώχειας και νέες μορφές φενακισμού της συνείδησης.
Συγκεκριμένα: Ορισμένοι ιδεολόγοι της αστικής τάξης είχαν πιστέψει ότι ο αστικός διαφωτισμός θα σήμαινε τον θάνατο των θεών. Αλλά οι θεοί, αείζωοι, επιστρέφουν στη «μετα-νεωτερική» εποχή μας, μορφές της αλλοτριωμένης συνείδησης των αντινομιών του σημερινού κόσμου. Αντίστοιχα, σύμφωνα πάντα με τους ιδεολόγους της αστικής τάξης, η λεγόμενη (οικονομικο-τεχνική) παγκοσμιοποίηση θα σήμαινε την υπέρβαση του έθνους - κράτους και των εθνικών συγκρούσεων. Η κρίση, οι παγκοσμιοποιημένες αντιθέσεις και οι πόλεμοι της Νέας Τάξης διεύψευσαν τα διαφωτιστικά σχήματα.
Η νεοαποικιακή εκμετάλλευση και οι πόλεμοι της Νέας Τάξης γεννούν νέες μορφές εθνικισμών και φονταμενταλισμών. Αλλά σήμερα πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα στον αντιδραστικό αντιαμερικανισμό και τον αντιδραστικό εθνικισμό από τη μία και τον υγιή πατριωτισμό από την άλλη, όπως επίσης ανάμεσα στις σκοταδιστικές μορφές του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και τα θετικά του αστικού διαφωτισμού, υπέρβαση του οποίου αποτελεί η μαρξιστική φιλοσοφία και ανθρωπολογία. Ο καπιταλισμός, όπως έγραψαν οι Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, διέλυσε τις ρομαντικές αυταπάτες των προκαπιταλιστικών κοινωνιών μετατρέποντας τις ανθρώπινες σχέσεις στην αισχρή ανταλλαγή «τοις μετρητοίς».
Και η Ελλάδα; Εκποιείται. Η γη, ο δημόσιος τομέας της οικονομίας, ο ορυκτός πλούτος και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, στο πλαίσιο ενός νεο-αποικιακού πειράματος. Αλλά η εκποίηση προκαλεί νέες συνειδησιακές διεργασίες. Πολλοί μιλούν για νέα κατοχή και για νέο ΕΑΜ. Άλλοι γίνονται φορείς εθνικιστικών και ρατσιστικών ιδεολογιών. Αλλά: «αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Κανείς ξένος στρατός δεν έχει εισβάλει στην Ελλάδα. Δεν έχουμε ούτε κατοχή ούτε νέα κατοχή. Όπως ξανάγραψα, κανείς Άρης δεν θα κηρύξει την επανάσταση στα ελληνικά βουνά. Σήμερα έχουμε μια ιδιότυπη οικονομικο-πολιτική κατοχή, επιλογή της κυρίαρχης τάξης μας. Κατά συνέπειαν ο αγώνας εναντίον της νέας χούντας και των επικυρίαρχων είναι σήμερα βασικά ταξικός: αντικαπιταλιστικός και αντιιμπεριαλιστικός.
Και το εθνικό; Το πατριωτικό; Πριν απαντήσουμε, ας θέσουμε το ερώτημα: Τι σημαίνει πατρίδα; Πατρίδα είναι η γη, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, προπαντός οι άνθρωποι, οι επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις, ο λαϊκός πολιτισμός, οι βιώσιμες πολιτιστικές μορφές που δημιούργησε η αστική τάξη. Όλα αυτά εκποιούνται σήμερα.
Η αριστερά είναι εξ ορισμού πατριωτική. Ένας αριστερός πατριωτισμός θα έχει σήμερα ως περιεχόμενο την υπεράσπιση της πατρίδας, με την ευρύτατη έννοια. Αλλά ένας τέτοιος πατριωτισμός, στοιχείο της μαρξιστικής ιδεολογίας, είναι, εξ ορισμού, διεθνιστικός. Επιστρέφουμε λοιπόν στο πρόβλημα της Ευρώπης: Έξω από την Ε.Ε., επιστροφή στο έθνος - κράτος; Ή αγώνας του ελληνικού λαού σε συντονισμό με το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, για την Ευρώπη των ενωμένων σοσιαλιστικών δημοκρατιών;
Ουτοπία; Πιθανόν. Αλλά η ουτοπία του σήμερα (το μη εισέτι ον) μπορεί να γίνει ο τόπος της συναδέλφωσης των λαών της Ευρώπης. Εδώ βρίσκεται και η ιστορική ευθύνη και της δικής μας αριστεράς, η οποία, πολυδιασπασμένη και χωρίς στρατηγική, συνεχίζει τον αδιέξοδο εμφύλιο.

Γιατί το ευρώ είναι ασύμβατο με τη δημοκρατία...

β.λ.ε.πο. - vlepo...
Αναδημοσίευση ενός άρθρου από το sky news του Ed Conway για την σχέση μεταξύ ευρώ και δημοκρατίας
Γιατί το ευρώ είναι ασύμβατο με τη δημοκρατία
Ώ δημοκρατία – ο ορισμός της λέξης στα Αρχαία Ελληνικά για την «εξουσία του δήμου». Έχει μια συνήθεια να προσβάλει το μεγάλο ευρωπαϊκό εγχείρημα κάθε λίγο και λιγάκι.
Σκεφτείτε το γαλλικό «όχι» για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα πριν από έξι χρόνια, ή τη σύντομη απόρριψη της Σλοβακίας των σχεδίων ,της ενίσχυσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που έριξαν την κυβέρνηση (η πρώην πρωθυπουργός , Iveta Radicova, τώρα φέρεται να εξετάζει να εγκαταλείψει την πολιτική της καριέρα). Κατά μία έννοια, η ελληνική απόφαση για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για το πιο πρόσφατο πακέτο διάσωσης για την οικονομία της, είναι απλώς μία από τα ίδια.
Η διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να έχουν την πολυτέλεια να κάνουν αυτό που κάνουν συνήθως: αναδιατύπωση του ερωτήματος, με το να θέσουν το ερώτημα στο κοινό και πάλι με την ελπίδα για μια διαφορετική απάντηση. Με τις χρηματοοικονομικές αγορές να ζητούν αίμα, η ίδια η μοίρα του ευρώ θα μπορούσε να εξαρτηθεί από το ελληνικό δημοψήφισμα. Η δυναμική αυτή είναι πολύπλοκη, και για περισσότερα σχετικά με αυτό δείτε τον συνάδελφό μου Alistair Bunkall στο Q & Α.
Ωστόσο, το επεισόδιο θέτει το ερώτημα: είναι το ευρώ που δεν συμβιβάζει με τη δημοκρατία; Δεν απολαμβάνει την καθολική υποστήριξη στο εσωτερικό των κρατών μελών της - στην πραγματικότητα, η τελευταία έρευνα του Ευρωβαρόμετρου (διευθύνεται από την ίδια την Επιτροπή), διαπίστωσε ότι μόνο το 34% του πληθυσμού των μελών του ευρώ υποστηρίζουν - έντονα ή μερικώς - τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη. Αυτό μπορείτε να το συγκρίνεται με το 45% που είναι κατά της ένταξης στο ευρώ (και το 21% που δεν εκδηλώνουν την γνώμη τους). Δεν υπήρχε ολοκληρωμένη υποστήριξη για το ενιαίο νόμισμα ούτε στην ίδια του την καρδιά, τη Γερμανία! Πράγματι, αν υπήρχε ένα δημοψήφισμα για να γίνει μέλος του ευρώ πριν από τη θέσπισή του, το Βερολίνο θα το είχε απορρίψει.
Όμως, αφήνοντας κατά μέρος το ζήτημα της δημοκρατικής υποστήριξης του ενιαίου νομίσματος, υπάρχει επίσης ένα βαθύτερο ερώτημα για το αν οικονομικές δομές, όπως η ευρωζώνη μπορεί να στηρίξει πραγματικά πλήρως λειτουργικές δημοκρατίες. Για να δείτε το γιατί, σκεφτείτε τι αποκάλεσε ο οικονομολόγος του Χάρβαρντ Dani Rodrik το πολιτικοοικονομικό «τρίλημμα». Η ιστορία έχει δείξει, λέει ότι δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα τη δημοκρατία, τον εθνικό προσδιορισμό και την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας - μπορείτε να επιλέξετε τα δύο από τα τρία, αλλά όχι και τα τρία.
Η ζώνη του ευρώ, όπως και ο χρυσός κανόνας, περιλαμβάνει έναν συνδυασμό της βαθιάς οικονομικής παγκοσμιοποίησης (σκεφτείτε την ελεύθερη αγορά, όπου τα αγαθά και τα κεφάλαια ρέουν ελεύθερα) και τη διατήρηση των ατομικών ταυτοτήτων των χωρών (Γερμανοί εξακολουθούν να είναι Γερμανοί, οι Έλληνες εξακολουθούν να είναι Έλληνες). Η ιστορία έχει δείξει ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με «πελατειακή» δημοκρατία, για έναν απλό λόγο: συνήθως δημοκρατία ζητούν οι χώρες που ακολουθούν δημόσια ζήτηση. Αλλά για να μοιράζονται ένα νόμισμα, ή ακόμη και η συμμετοχή σε ένα «χρυσό ζουρλομανδύα», όπως ονομαζόταν ο κανόνας του χρυσού, σημαίνει ότι αγνοείς τα εγχώρια συμφέροντα, υπέρ των ευρύτερων συμφερόντων των οικονομικά-συνδεδεμένων γειτόνων σου. Που σημαίνει ότι όταν οι εποχές γίνονται σκληρές, θα πρέπει να επιβάλετε λιτότητα στους ανθρώπους σας και όχι να εξαγάγετε το πρόβλημα στους γείτονές σας, μέσα από τον πληθωρισμό ή τον έλεγχο των κεφαλαίων.
Ο Χρυσός κανόνας ο οποίος, όπως έχω αναφερθεί, είναι, από οικονομική άποψη, σχεδόν το ίδιο με το ευρώ, κατέρρευσε όταν τα κράτη μέλη του επέτρεψαν στους ανθρώπους τους να ψηφίσουν, και αυτοί οι άνθρωποι, δικαιολογημένα, απέρριψαν την ιδέα ότι θα πρέπει να υποφέρουν για λογαριασμό των γειτόνων τους. Το ευρώ μπορεί να επιβιώσει, αλλά μόνο αν τα μέλη του να ξεχάσουν τη δημοκρατία όπως την ξέρουμε, ή να ξεχάσουν την εθνική τους ταυτότητα. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι βιώσιμο.
Μεταφραση Kαππα Γκρέκο.