Στο Πέραμα, στο Πέραμα!

Λωτοφαγος...

Πριν από χρόνια, η οδός Αθηνάς ήταν ο παράδεισος του μάστορα και του φτιάξτο μόνος σου. Εκεί έβρισκες, από βίδες και καλάθια μέχρι πανάκριβα εργαλεία και στολές δύτη. Το Praktiker έφερε πάμφθηνα κινέζικα εργαλεία και λοιπά είδη δεύτερης και τρίτης ποιότητας, που όμως ήταν προσιτά στον καθένα.

Σιγά σιγά τα μαγαζιά της Αθηνάς έκλεισαν. Σήμερα δεν έχεις επιλογές. Ψωνίζεις είδη τρίτης ποιότητας σε τιμές πρώτης. Αυτό σημαίνει μονοπώλιο.
Τις προάλλες, 49χρονος με πολλά και άσπιλα χρόνια εργασίας στο Praktiker Αιγάλεω, θεωρήθηκε υπεύθυνος για μια ανοιχτή συσκευασία που βρέθηκε στο τμήμα του και εξαναγκάστηκε να υπογράψει παραίτηση, για να μην δικαιούται αποζημίωση.
Δυο μέρες μετά, αυτοκτόνησε! Κηδεύτηκε με έξοδα των συναδέλφων του, που μιλούν για συνεχείς πιέσεις, περικοπές μισθού και εκβιασμούς από τη διεύθυνση.

Το 95% των εργαζομένων της Χαλυβουργικής τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Να σημειωθεί ότι οι χώρες της ΕΕ έχουν δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για οικονομική ενίσχυση εργαζομένων που απολύθηκαν μαζικά. Ενώ, λοιπόν, η Γερμανία έχει υποβάλει επτά τέτοιες αιτήσεις, η Ελλάδα μόνο στην περίπτωση του ALDI υπέβαλαν αίτηση ενίσχυσης!

Στην Pizza Fan οι εργαζόμενοι στενάζουν.

Ο Μεσαίωνας μέσα τους...

Του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Στη δημοσκόπηση της Palmos-Analysis που δημοσιεύθηκε στο TVXS τέθηκε και το εξής ερώτημα: «Πιστεύετε ότι τα θέματα θρησκευτικής πίστης πρέπει να απασχολούν την πολιτική αντιπαράθεση;». Δόξα τω θεώ, το 68% απάντησε όχι , το οποίο σημαίνει ότι παρά τις άοκνες προσπάθειες των μουλάδων και των Σαμαράδων δεν έχουμε γίνει ακόμα Ιράν και τι Ιράν θα ήταν αυτό χωρίς πετρέλαιο και καμήλες. Υπάρχει όμως και το 28% που θεωρεί ότι τα θρησκευτικά ζητήματα επηρεάζουν την πολιτική αντιπαράθεση κι αν πας σε όσους δηλώνουν ότι σκοπεύουν να ψηφίσουν Ν.Δ., το 28% εκτοξεύεται αυτομάτως στο 52%.

 

Όταν ακούτε τον Σαμαρά, τον Γεωργιάδη, τον Κεδίκογλου, την Άννα Μισέλ και τους λοιπούς να ξεστομίζουν τα πλέον εξωφρενικά πράγματα, να επικαλούνται θεούς, δαίμονες, τρομοκράτες, κομμουνιστές και κονσερβοκούτια, να ξέρετε ότι απευθύνονται σε ένα κοινό έτοιμο να τείνει ευήκοον ους ακόμη και στη μεγαλύτερη μπαλαφάρα, αρκεί η μπαλαφάρα να έχει το απαραίτητο ιδεολογικό περιτύλιγμα. Δεν έχετε μισθούς, δεν έχετε συντάξεις, δεν έχετε τρόφιμα, δεν έχετε ρεύμα, πάρτε κεφάλια αθέων, σφαίρες τρομοκρατών, πτώματα μεταναστών να χορτάσετε την πείνα σας.

Κι όμως, η κυβέρνηση του Σαμαρά το διαπράττει και αυτό, χρησιμοποιεί ακόμη και τους πνιγμένους του Φαρμακονησίου ως προπαγανδιστικό υλικό. Κάνανε και διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου, μην τυχόν και μείνει καμιά αμφιβολία ότι μας κυβερνούν αδίστακτοι ακροδεξιοί. Θέλουν να δείξουν ότι είναι άτεγκτοι, ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός, ότι στο μεταναστευτικό είναι τόσο κτήνη όσο και οι χρυσυαγίτες, με τους οποίους διαγκωνίζονται για τα ψηφαλάκια των γκάου. Διαγκωνισμός μαυροψυχιάς, επί πτωμάτων. Στην κυριολεξία επί πτωμάτων.

 

Kαι αν το Μνημόνιο δεν είναι λάθος;

απο το barikat.gr...

Ο Στουρνάρας δέχτηκε πιέσεις από το ΔΝΤ να προχωρήσει σε νέο κούρεμα του
χρέους. Αρνήθηκε. Σύμφωνα με αυτά που υποστήριξε,

δεν του το επέτρεψε οΣόιμπλε. Το ερώτημα είναι: τι μαθαίνουμε από αυτή την ιστορία; Η πρώτη
αυθόρμητη απάντηση που κυκλοφορεί στα χείλη της πλειοψηφίας είναι ότι ο
Στουρνάρας είναι «υπάλληλος των Γερμανών» (στην καλή περίπτωση) ή
προδότης. Έστω ότι δεν ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία και ξαναθέτουμε το
ερώτημα: γιατί να αρνείται την διαγραφή χρέους που του προτείνει το ΔΝΤ;


Ας βάλουμε μερικά ερωτήματα ακόμα. Πως εξηγούμε ότι τρία χρόνια με
μέτρα ενάντια στο χρέος, το χρέος έχει φτάσει από 120% (ως ποσοστό του
ΑΕΠ) στο 170%; Τι ακριβώς σημαίνει ότι βασικός στόχος του προγράμματος
εσωτερικής υποτίμησης είναι, μετά από δέκα χρόνια αναδιάρθρωσης, το 2020
το χρέος να βρίσκεται στο 120%; Δηλαδή εκεί που βρισκόταν όταν η Ελλάδα
έμπαινε στον μηχανισμό στήριξης. Και από πού ακριβώς τεκμηριώνεται ότι
το 120% συνιστά τα όριο βιωσιμότητας του χρέους;

Θα τον διαβούμε το δρόμο όπως και να είναι...

του Δημητρη Χριστοπουλου, απο το TVXS...

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos

H δίκη του Φίλιππου Λοΐζου για τη γνωστή υπόθεση «Παστιτσίου» ήταν μια εμπειρία.
Έχω εδώ και κάμποσα χρόνια καταθέσει πολλές φορές ως μάρτυρας υπεράσπισης σε υποθέσεις που διακυβεύονται δικαιώματα, αλλά είναι η πρώτη φορά που η έδρα με κράτησε τόση ώρα. Συνήθως τέτοιου είδους μαρτυρίες ξεπετιούνται σε μερικά λεπτά ενώ προχθές κατέθετα ενώπιον του προέδρου και της εισαγγελέως  για περισσότερο από μισή ώρα.

Ο διάλογος αφορούσε δύο πράγματα: Πρώτον, αν και γιατί αυτό που έκανε ο Λοΐζος αποτελεί «κακόβουλη εξύβριση θρησκευμάτων» ή σάτιρα. Αν δηλαδή σκοπός του ήταν να βρίσει ή να δημιουργήσει γέλιο. Δεύτερον, αν και σε τι βαθμό η όποια πρόθεσή του προσβάλλει θρησκευόμενους ανθρώπους και επομένως η στάθμιση μεταξύ της ελευθερίας του λόγου του και της προστασίας της προσωπικότητας των ανθρώπων αυτών θα είχε ως πιθανή και θεμιτή έκβαση τον περιορισμό της ελευθερίας του.

Κοινωνία Jumbo...

Χρήστος Καραγιαννίδης, Red NoteBook...

Πριν έξι περίπου μήνες στο Μπαγκλαντές κατέρρευσε ένα υποτιθέμενο εργοστάσιο παρασέρνοντας στο θάνατο 1132 ανθρώπους και τραυματίζοντας-βαρύτατα τους περισσότερους-ες, περίπου άλλους 2000. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες που είχαν στη δούλεψή τους τους εργαζόμενους-ες εξέφρασαν μέσω των εκπροσώπων τους την θλίψη τους και τον αποτροπιασμό τους για αυτό το έγκλημα και μετά συνέχισαν να συνεδριάζουν για τις μεθόδους που θα ακολουθούν ώστε να μειώνεται ολοένα και περισσότερο το κόστος παραγωγής και, κατά συνέπεια, η κατά κεφαλήν αμοιβή που προσφέρουν για την εργασία. Τόσο μακριά μα τόσο κοντά!
Δε μπορούμε να ξεχάσουμε βέβαια την Ρικομέξ και τις άλλες επιχειρήσεις που κατέρρευσαν πριν 14 χρόνια σαν τραπουλόχαρτα σκεπάζοντας ζωές και όνειρα κάτω από τόνους μπετόν. Ζωές εργαζομένων για να μη ξεχνιόμαστε. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά (από τη μνήμη μας).

Και η γεωγραφική αλλά και η χρονική απόσταση των εγκλημάτων που ανέφερα πιο πάνω έχει πλέον εκμηδενιστεί. Εταιρία πώλησης παιχνιδιών που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα τον Ιούνιο του 2013 παρουσίασε ρεκόρ τζίρου που ξεπερνούσε τα 500 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή προσλαμβάνει εργαζόμενους και εργαζόμενες με τετράωρη (που στην ουσία είναι εξάωρη και βάλε) απασχόληση πληρώνοντάς τους  με 180 ευρώ τον μήνα, δηλαδή 2,25 ευρώ την ώρα. Την ευελφάλεια της Διαμαντοπούλου, την θυμάστε;

Ψάχνοντας για μάγισσες στον Μεσαίωνα

του Ρογήρου, απο τα Ενθεματα...

Η ισχύς των στερεοτύπων

“Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει ένα κυνήγι μαγισσών. Αν θέλουν μάγισσες, ας τις αναζητήσουν στον Μεσαίωνα». Με τον τρόπο αυτό απαντούσε, πριν λίγους μήνες, ιστορικός και μέλος του Κοινοβουλίου στις (κακόπιστες στις περισσότερες περιπτώσεις) επικρίσεις που δεχόταν, επειδή είχε επιχειρήσει να αποδομήσει κάποιον από τους μύθους που περιέχει η επίσημη εθνική αφήγηση της Ιστορίας. Καταφεύγοντας σε έναν άλλο μύθο, η ιστορικός υπέκυπτε, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί, σε ένα στερεότυπο πολύ πιο ισχυρό, μια και αφορά την πιο συκοφαντημένη ιστορική περίοδο. Αξίζει να το συζητήσουμε, εκτός όλων των άλλων, μιας και οι «μάγισσες στον Μεσαίωνα» αποτελούν κοινό τόπο σαφώς εδραιωμένο στον δημόσιο λόγο και στη συλλογική συνείδηση.

***

Δεν θα ήταν, βεβαίως, δυνατό να υποστηριχθεί ότι οι πρακτικές μαγείας και μαγγανείας ήταν άγνωστες στις μεσαιωνικές κοινωνίες. Απαντούν, άλλωστε, σε όλες τις εποχές και όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, ενώ κάποιες από αυτές ενσωματώνονται, επίσημα ή ανεπίσημα, σε θρησκείες. Όποιος όμως προσπαθήσει να μελετήσει τον Μεσαίωνα αναζητώντας ψυχώσεις και κυνήγια μαγισσών θα έχει την εντύπωση ότι διασχίζει μια έρημο και, φυσικά, θα απογοητευθεί.

Όταν τρίψεις τη μούρη κάποιου με στάχτη, αυτός θα στην τρίψει με πυρίτιδα…

Κώστας Κρεμμύδας, απο την Εποχη...

Στον Κάτω Κόσμο / σ’ οδηγούνε οι ασπάλακες / στον Πάνω Κόσμο / σε μοιράζουν οι τυχαίοι
(Χρυσούλα  Αγκυρανοπούλου, Βύβλος, εκδ. Μανδραγόρας)

…γράφει σε ένα στίχο του ο Αλέξανδρος Αραμπατζής προειδοποιώντας για τα αυτονόητα. Και δε χρειάζεται να διδάσκεις πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο, ή όπως αλλιώς θα το βαφτίσουν οι ομογάλακτοι του Κουβέλη, για να διαπιστώνεις τις δημοκρατικές παρεκβάσεις, ή τη συγγένεια με τους επίσης ακατανόμαστους του ’67.

Δεν πρόλαβε να φύγει ηλεκτρονικά το κείμενο της περασμένης βδομάδας για την κληρονομικότητα στη δουλεία και τον εθισμό μας στα βασανιστήρια κι ήρθαν τα νέα κρούσματα να ανατριχιάσουν τον υπουργό Δικαιοσύνης(!). (Το θαυμαστικό αφορά τη δικαιοσύνη όχι την ανατριχίλα).
Σ’ αυτή τη χώρα ο Ύψιστος (Μεγαλοδύναμος, ή όπως αλλιώς τον προσαγορεύετε) έχει κέφια. Είναι χωρατατζής. Του αρέσει το ξεγύμνωμα, η απομυθοποίηση. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα σενάρια που σκάρωσε: βασανιστήρια, βία, απολύσεις, στρατιωτικοί νόμοι, επιστρατεύσεις, προεδρικά διατάγματα, φίμωση της Βουλής, τηλεοπτικές αρένες, χαλκεία, συνοδοιπορία με τους Άδωνη, Βορίδη, Δένδια.
Κι όλα αυτά μπροστά στ’ απορημένα πρόσωπα των ανατριχιαστικά δεσμικών. Που από εκφραστές της έννομης κατάντησαν απολογητές της ένστολης τάξης. (Ήδη για την αντιμετώπιση των απειθών ναυτεργατών επισκευάζονται πυρετωδώς και τα εγκαταλειμμένα γερμανικά πυροβολεία στη νοτιανατολική Αττική.) Ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη ξαναπροβάρει το ρόλο της στην Υπολοχαγό Νατάσα.

Κι η θεία μου ανατρίχιαζε όταν διάβαζε τα σινε-ρομάντζα του Ντόμινο. Κι εγώ όταν άκουγα τον Πεταλωτή, όταν ζω (και το χειρότερο συνηθίζω) τη διαστρέβλωση των στρεψόδικων –που όσο σαπίζουν, τόσο ασχημονούν–, όταν παρακολουθώ τον τύπο του Συγκροτήματος. Που λες και όρισαν προστάτιδα θεά τους την Κίρκη. Ειδάλλως δεν εξηγείται η ομαδική παραμόρφωση. Γιατί μάλλον σαν άνθρωποι μπαίνουν στο Μέγαρο.

Βέβαια ο Ρουπακιώτης έπρεπε να ανατριχιάζει προ πολλού: με τον Μανώλη Κυπραίο, τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις του Μάριου Λώλου στη συγκέντρωση μνήμης του 77χρονου αυτόχειρα, με τους άλλους 4.000 αυτόχειρες, τις «επιχειρήσεις» των ΜΑΤ, τον νεκρό απεργό του ΠΑΜΕ, την ηλεκτροπληξία του σενεγαλέζου μικροπωλητή, πατέρα δύο παιδιών, τους διασωληνωμένους νέους (όχι 23 και 24 ετών, του Καβάφη), αλλά μόλις 16 και 19, ύστερα από καταδίωξη της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. στην πλατεία …Ελευθερίας!

«Οι δρόμοι επίφοβοι/ Χωρίς ορόσημα η μεγάλη νύχτα/ Όμως αυτοί που συναντήθηκαν στην περιπλάνηση/ Κι είδαν μαζί τους ίσκιους να μεταμορφώνονται/ Την καινούρια διάταξη της αρετής/ Περ’ από τους καπνούς, τα εγκλήματα, τους ξολοθρεμούς […] Δεν θα ξεχάσουν», διαβεβαίωνε ήδη από το 1965, η μόλις αποχωρήσασα Λύντια Στεφάνου. Και δεν είναι μόνο η οργή για τη βία, το ψεύδος, την απάτη που υποβόσκει στα σκυμμένα κεφάλια.
Δεν είναι ο παρατεταμένος Μεσαίωνας ενός λαού που βρήκε την υπόστασή του στη Γαλλική Επανάσταση. Που στάθηκε στη Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 26ης Αυγούστου 1789: Οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και παραμένουν ελεύθεροι και έχουν ίσα δικαιώματα. Οι κοινωνικές διακρίσεις μόνο στο κοινό συμφέρον μπορούν να βασίζονται. Σκοπός κάθε πολιτικής οργάνωσης είναι η διαφύλαξη των φυσικών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου: ελευθερία, ιδιοκτησία, ασφάλεια. αντίσταση στην καταπίεση (δικαίωμα και υποχρέωση για τον πολίτη). Πηγή κάθε εξουσίας είναι αποκλειστικά το έθνος.
Κανένα σώμα, κανένα άτομο δεν μπορεί να ασκήσει εξουσία που δεν απορρέει από το έθνος.

Οι κοινωνίες αποτελούν αντανάκλαση του ανθρώπου κι όπως στον άνθρωπο έτσι και στην πόλη πρέπει να υπάρχει αιδώς και δίκη (Πρωταγόρας). Δηλαδή φιλότιμο, αυτοσεβασμός, αλλά και σεβασμός των νόμων και των δικαιωμάτων των άλλων. Προϋπόθεση για μια ευνομούμενη πολιτεία. Το φόβο, τον τρόμο και την υποταγή καλλιεργούν οι δυνάστες. Αλίμονο στους ηγέτες που βασίζουν την επιβίωσή τους στην παρακμή, τη φτώχεια, την καταστολή και την εξαθλίωση, στα ένστικτα αντί τις ιδέες. Κι από αυτή τη σκοπιά άτιμος δεν είναι μόνον όποιος μετέρχεται μεθόδων, αλλά και όποιος σωπαίνει. Ή απλώς ανατριχιάζει όταν τα βλέπει.

«Ουφ! τελειώσαμε», άφησαν ένα επιφώνημα ανακούφισης ο περισσότερο και ο λιγότερο βαρύς της ωριαίας εκπομπής «αριστερά χωρίς πρόγραμμα, αλλά με απαντήσεις». (Στις ερωτήσεις ήταν ανέκαθεν το πρόβλημά μας). Τέτοια απροθυμία προς συνεντευξιαζόμενη, (λες και τους έβαζες να πιουν καθάρσιο), είχα να δω από την εποχή της Κανέλλη.
Μοιάζουν άλλωστε κι οι δυο, (εκτός από το μαλλί): μιλάνε μόνες τους, δεν χρειάζονται ερωτήματα, απαντούν πριν καν ερωτηθούν, το ‘on” τις βρίσκει ήδη στον αέρα, απτόητες συνεχίζουνε στο “off”. Λελογισμένη χρήση μεταφορών και παρομοιώσεων.
Κάπου στην άκρη κι ένα κομπλιμέντο για τον παρουσιαστή (αν υπάρξει κενό στο χειμαρρώδη λόγο τους). Μακριά απ’ αυτές ο λαϊκισμός του τύπου: «Γιώργο μου ξέρεις πόσο εκτιμώ εσένα και την εκπομπή σου».
Προσπαθώ να αλλάξω θέμα τώρα που όλα αλλάζουν. Και προσαρμόζονται. Εκτός της νοοτροπίας. Και των μηχανισμών. (Τελικά αφού θα διορίζονταν οι ίδιοι, γιατί ’καναν ψηφοφορίες;) Για τους επαρχιώτες σύνεδρους; Ή χάριν μεταγενέστερης αυτοκριτικής: «υπήρξαν αδυναμίες».

Ένα μήνα πριν τον ΣΥΡΙΖΑ είχαμε το 18ο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας όπου 82,6 εκατομμύρια μέλη εξέλεξαν 2.268 αντιπροσώπους (ούτε καν 3.000). Που με τη σειρά τους ψήφισαν 204 τακτικά μέλη (ούτε καν 301) της Κεντρικής Επιτροπής, και 25μελες Πολιτικό Γραφείο, απ’ όπου διορίστηκαν οι 9 του πρωινού καφέ.
Δε λέω να κάνουμε τους Κινέζους. Δεν με θέλγει καν το ευπροσάρμοστό τους στο σύστημα.

Μήπως όμως να τους ακολουθήσουμε μειώνοντας έστω τους σύνεδρους, την Κ.Ε, ή τους διορισμένους; Ή αυξάνοντας τουλάχιστον κατά 82 εκατομμύρια τα μέλη του κόμματος.


Κώστας Κρεμμύδας
mandragoras_magazine@yahoo.gr

Θεσμοθετημένος εργασιακός μεσαίωνας...

Χρ.Μαυροπούλου απο τον Ριζοσπαστη...

Η ψήφιση της εργασιακής μεταρρύθμισης - απορρύθμισης ταφόπλακα στα εργατικά δικαιώματα

Ο 41χρονος Μιγκέλ δουλεύει σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών συσκευών στη βόρεια πόλη Μεξικάλι. Εντεκα ώρες τη μέρα για 60 δολάρια τη βδομάδα. Επιστρέφει στο σπίτι - ένα δωμάτιο με ένα κρεβάτι και μία μικρή τηλεόραση - με τα πόδια προκειμένου να εξοικονομεί το αντίτιμο του εισιτήριου: ένα δολάριο.
Στην πολιτεία της Βερακρούς ο ανταποκριτής μιας εφημερίδας με εθνική κυκλοφορία, σε μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου για τους δημοσιογράφους καθώς την τελευταία διετία έχουν δολοφονηθεί τουλάχιστον 9, πληρώνεται 14 δολάρια για κάθε άρθρο. Οπως η πλειοψηφία των συναδέλφων του στο Μεξικό, δεν έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εργασιακά δικαιώματα ή επιδόματα ή κοινωνική ασφάλιση.
Ο Χουάν, σχεδιαστής με μεταπτυχιακές σπουδές, αμείβεται με 90 πέσος την ώρα (7 δολάρια) διδάσκοντας σε ένα Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο. Για να επιζήσει δουλεύει και σε άλλες δουλειές. Καμία δουλειά δεν του παρέχει κοινωνική ασφάλιση ενώ πληρώνει σε φόρους το 1/3 του εισοδήματός του.
Πρόκειται για τρεις «συνηθισμένες» περιπτώσεις λεγόμενων «πλήρως απασχολούμενων» που με τη μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας θα δουν και τα υπολείμματα των δικαιωμάτων τους και των αποδοχών τους να εξανεμίζονται.
Στο Μεξικό των 112 εκατομμυρίων κατοίκων, υπάρχουν 51 εκατομμύρια «μισθωτοί» εκ των οποίων 39 θεωρούνται «μισθωτοί πλήρους απασχόλησης» αλλά με ανάλογες άθλιες συνθήκες όπως τα παραπάνω παραδείγματα, ενώ τα 12 εκατομμύρια είναι «υποαπασχολούμενοι» ή με καθεστώς «μερικής απασχόλησης». Δηλαδή εργάζονται λιγότερο από 13 ώρες εβδομαδιαίως ή «υπό ειδικές συνθήκες» και αμείβονται με λιγότερα από τον κατώτατο μισθό.
Εκτός των κατηγοριών «μισθωτών» άλλα 14,1 εκατομμύρια εργάζονται στη «μαύρη οικονομία» ή άτυπη οικονομία. Οι άνεργοι δε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Υπηρεσίας Στατιστικής και Γεωγραφίας, αριθμούν επισήμως μόλις 2,5 εκατομμύρια ή 5,4%, κάτι για το οποίο υπερηφανεύεται η κυβέρνηση του απερχόμενου προέδρου Φελίπε Καλδερόν, τονίζοντας ότι «το Μεξικό έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη Λατινική Αμερική».

Η προϊστορία της αντεργατικής επίθεσης

Η δήθεν μικρή ανεργία είναι το αποτέλεσμα των αναδιαρθρώσεων που σταδιακά επιβάλλονται στο Μεξικό από το 1982 και μετά, όταν ανακοίνωσε μορατόριουμ στην αποπληρωμή των διεθνών χρεών του.
Το δάνειο από το ΔΝΤ «ώστε να μπορούν να αποπληρωθούν οι τράπεζες που απειλούνταν με χρεοκοπία», επέβαλε σειρά μέτρων όπως ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και των κοινωνικών παροχών, απορρύθμιση της αγοράς εργασίας σε συνδυασμό με την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων. Μέτρα που φυσικά οδήγησαν σε εκτόξευση της ανεργίας, της φτώχειας, της συμβατικής παραγωγικότητας και φυσικά της παραοικονομίας.
Η επιβολή της συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου με τη Βόρεια Αμερική, την 1η Γενάρη 1994, καθώς το Μεξικό από πτωχευμένη χώρα μετατράπηκε σε «θαύμα», καθώς κατάγραφε «τρελούς» ρυθμούς ανάπτυξης και μείωση της ανεργίας κυρίως εξαιτίας της πτώσης των μισθών κατά 60%, απλώς επιδείνωσε την κατάσταση.
Την ίδια στιγμή η μεξικάνικη αγορά πλημμύρισε από αμερικανικά αγροτικά προϊόντα βασισμένα σε κρατικές επιδοτήσεις οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους να αφήσουν τη γη τους και να εγκατασταθούν σε αστικές περιοχές ή σε παραγκουπόλεις κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ όπου εγκαταστάθηκαν τα τμήματα παραγωγής των αμερικανικών πολυεθνικών και όλη η μεθόριος γέμισε «μακιλαδόρας» (μικρές βιομηχανικές και βιοτεχνικές μονάδες κατά κανόνα συναρμολόγησης όπου οι εργαζόμενοι υπόκεινται σε ακραία εκμετάλλευση με εκμηδενισμένες αμοιβές, άθλιες συνθήκες εργασίας, καταπάτηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, αυθαιρεσίες, φυσική ή σεξουαλική βία κλπ.).
Η υπερπληθώρα εργατικού δυναμικού στα αστικά κέντρα και στη μεθόριο με τις ΗΠΑ, οδήγησε σε περαιτέρω μείωση του κόστους εργασίας, κατάργηση τμήματος του νομοθετικού πλαισίου εργασιακών σχέσεων, προστασίας του περιβάλλοντος, κοινωνικής ασφάλισης.
Στα χρόνια της διακυβέρνησης του προέδρου Καλδερόν, η οικονομία όσον αφορά τα στοιχεία «ανθεί» και το Μεξικό εμφανίζεται ολοένα και αναβαθμισμένο στη διεθνή σκακιέρα, οι εργαζόμενοι ωστόσο εξαθλιώνονται ολοένα και περισσότερο. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, για το 2011, η οικονομία αναπτύχθηκε κατά 3,9% και οι προβλέψεις για το τρέχον έτος και το επόμενο είναι 3,5% και 4,0% , αντίστοιχα, παρά την παγκόσμια κρίση. Από την άλλη πλευρά, από τα 51 εκατομμύρια «μισθωτών», μόλις 16 εκατομμύρια έχουν παροχές κοινωνικής ασφάλισης ενώ το συνολικό ποσοστό ασφαλισμένων σε σχέση με το σύνολο του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, είναι λιγότερο από το ένα τέταρτο, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία από το Μεξικάνικο Ινστιτούτο Κοινωνικής Ασφάλισης.
Σε «άνθηση» βρίσκεται και το καθεστώς της «εξωτερικής ανάθεσης υπεργολαβίας» και φυσικά προϋπήρχε τις τελευταίες δύο δεκαετίες αλλά μετά το 2008 με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, επεκτάθηκε σχεδόν σε κάθε βιομηχανία. Σύμφωνα με τη μεξικανική ένωση εταιρειών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού AMECH, η οποία εκπροσωπεί τις εταιρείες μερικής απασχόλησης ή υπεργολαβίες, η εξωτερική ανάθεση των υπηρεσιών αυξάνεται κατά περίπου 10%. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο τραπεζικός τομέας, όπου σχεδόν το 50% των εργαζομένων απασχολούνται από υπεργολαβικές εταιρείες. Σε σύνολο 42 τραπεζικών ιδρυμάτων που λειτουργούν στη χώρα, σε 11 σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι απασχολούνται υπό καθεστώς εξωτερικής ανάθεσης, συμπεριλαμβανομένων και των BBVA Bancomer, Banco Wal-Mart και Inbursa, η οποία ανήκει στο δισεκατομμυριούχο Κάρλος Σλιμ.

Θεσμοθέτηση της βαρβαρότητας

Την οργιώδη εκμετάλλευση και τη βαρβαρότητα που επικρατεί στον εργασιακό τομέα, η κυβέρνηση Καλδερόν την προώθησε ως νομοθετική μεταρρύθμιση που ψηφίστηκε την περασμένη Τρίτη και από τα δύο σώματα του Κογκρέσου. Εγκρίθηκε με τη συναίνεση των δύο αστικών κομμάτων που νέμονται την εξουσία εδώ και ένα αιώνα, του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (PRI) του εκλεγμένου προέδρου Ενρίκε Πενία Νιέτο και του μέχρι σήμερα κυβερνώντος Κόμματος Εθνικής Δράσης (PAN) του προέδρου Καλδερόν. Η σημερινή απορρύθμιση πλασάρεται ως «νομοσχέδιο που θα δημιουργεί ως και 400.000 θέσεις εργασίας ετησίως». Στην πραγματικότητα συνιστά μια θεσμική κατοχύρωση της άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων των τελευταίων δεκαετιών και τη διευρύνει ΝΟΜΙΜΩΣ αφού στέλνει οριστικά στον κάλαθο των αχρήστων ένα από τα ακροτελεύτια άρθρα, το άρθρο 123 του Συντάγματος του Μεξικού που χρονολογείται από το 1920, προϊόν της αστικής μεξικανικής επανάστασης που έστω τυπικά κατοχυρώνει το δικαίωμα των εργαζομένων για μόνιμη εργασία, της πλήρους αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, κοινωνικής ασφάλισης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Κατοχυρώνει το 40ωρο και το δικαίωμα της απεργίας, των ασφαλών και υγιεινών συνθηκών εργασίας ενώ απαγορεύει ρητά το λοκ άουτ ή την εργασία με απεργοσπάστες.
Τι ακριβώς προβλέπει η απορρύθμιση:

• Ευέλικτες συμβάσεις εργασίας, που περιλαμβάνουν δοκιμαστικές περιόδους έως και έξι μήνες και αρχικές συμβάσεις που θα καλύπτουν μόνο την δοκιμαστική περίοδο εργασίας του εργαζόμενου με λιγότερα ή χωρίς δικαιώματα και πολύ μικρότερες αμοιβές. Μετά το πέρας της δοκιμαστικής περιόδου, έως έξι μήνες, ο εργοδότης έχει το δικαίωμα της απόλυσης δίχως αποζημίωση ή άλλα εμπόδια.
• Ακυρώνεται πλήρως η συλλογική σύμβαση εργασίας, καθώς κατοχυρώνεται το δικαίωμα των εργοδοτών να προχωρούν σε ατομικές συμβάσεις ανά εργαζόμενο ασχέτως της συλλογικής σύμβασης εργασίας. Επίσης οι επιχειρήσεις μπορούν να προσλαμβάνουν και να απολύουν υπαλλήλους και να συντομεύουν τις εργασιακές διαφωνίες κατά το δοκούν.
• Μειώνεται δραματικά το ύψος της αποζημίωσης και ορίζεται για όλους ως ανώτατο πλαφόν οι 12 μήνες.
• Οι ελάχιστες αποδοχές δε θα ορίζονται σε ωριαία βάση, αλλά σε ημερήσια ενώ σημειώνεται ότι το κατώτερο ημερομίσθιο δεν θα μπορεί να είναι χαμηλότερο από το εθνικό κατώτατο που είναι 60 πέσος ή 5 δολάρια. Ωστόσο πρόκειται για μία τυπική διάταξη καθώς κατοχυρώνει το δικαίωμα ο εργοδότης να καθορίζει το ύψος των αποδοχών ή με πολύ λιγότερα δικαιώματα ή μικρότερες ή καθόλου εισφορές εκ μέρους του εργοδότη.
• Θεσμοθετείται πλήρως η υπεργολαβία και η εξωτερική ανάθεση.
• Απαγορεύει ρητά τη σύσταση σωματείων και συνδικάτων σε χώρους δουλειάς, τα αποκαλούμενα στο Μεξικό «άσπρα συνδικάτα». Πρόκειται για μέτρο που συνιστά δώρο στις ηγεσίες των εθνικών εργοδοτικών συνδικάτων, τα αποκαλούμενα και «συνδικάτα προστασίας» που επί δεκαετίες τρομοκρατούν και επιβάλλουν συμβάσεις και συνθήκες εργασίας σε αγαστή πάντα συνεργασία με τους επιχειρηματίες. Ισως πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα που παρουσιάζεται ως «υποχώρηση της κυβέρνησης».

Το ΚΚ Μεξικού καλεί σε συνολική πάλη

Το ΚΚ Μεξικού όλο αυτό το διάστημα έδωσε τη μάχη για την ενημέρωση των εργαζομένων με μεγάλη καμπάνια ωστόσο ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης δεν μπόρεσε να αποτρέψει το νέο πισωγύρισμα. Ωστόσο οι κομμουνιστές καλούν τους εργάτες να μην απογοητευτούν γιατί ο αγώνας για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης δεν πρόκειται να σταματήσει. Ο αγώνας ενάντια στην εργατική μεταρρύθμιση θα μεταφερθεί με ακόμη μεγαλύτερη ένταση και θα επικεντρωθεί στους χώρους δουλειάς, όπου πρέπει να στηθούν πυρήνες αντίστασης για την ενίσχυση του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Οπως τονίζει το ΚΚ Μεξικού στο επίκεντρο της πάλης πρέπει να μπει συνολικά η αντιπαράθεση με την εξουσία των μονοπωλίων, η συγκέντρωση δυνάμεων για την ανατροπή του καπιταλισμού και την προοπτική του σοσιαλισμού.

Μεσαίωνας και 21ος αιώνας...

Γελωτοποιός...

Φιιιου, μπιαου, τσουββ, κλακ, μπριμ-μπριμ! Νιαριαουεκ, πριτς-προυτς, τας, τσικλαλακ, πυξλαξ, τσγιπρογκοφφφ... (Οι ήχοι που κάνει η μηχανή του χρόνου καθώς διαρρηγνύει τα πέπλα της χωροχρονικής ψευδαίσθησης).

Αγαπητοί φίλοι, ο Γελωτοποιός επέστρεψε από τη σκοτεινή περίοδο του Μεσαίωνα. Όχι δριμύτερος, μάλλον μελαγχολικότερος, αλλά θα προσπαθήσει να το διαχειριστεί χωρίς να πέσει με τα μούτρα στα λεξοτανίλ.

Θα σας μεταφέρει όσα ακριβώς είδε και έζησε για να καταλάβετε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε στο 21^ο αιώνα του διαφωτισμού και της προόδου.

Ας αρχίσουμε απ’ το κεφάλι (απ’ όπου συνήθως βρωμάει το ψάρι):

Στο Μεσαίωνα οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς έκαναν ό,τι ήθελαν, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν. Αν ήθελαν να βάλουν φόρους, έβαζαν. Αν ήθελαν να κάνουν πόλεμο, έκαναν. Αν ήθελαν να καταχραστούν το δημόσιο χρήμα για να χτίσουν παλάτια και ν’ αγοράσουν κοσμήματα, το καταχράζονταν.

Περιστοιχίζονταν από διεφθαρμένους αυλοκόλακες και αξιωματούχους, οι οποίοι ήταν παντελώς άχρηστοι και ανίκανοι, αλλά κατείχαν σπουδαίες θέσεις και αξιώματα.

Όλοι οι παλατιανοί ζούσαν μέσα στη χλιδή απομυζώντας τους καρπούς του μόχθου των λαϊκών. Παραδόξως ο λαός τους δόξαζε και προσευχόταν κάθε βράδυ να τους έχει ο Θεός καλά –για να συνεχίσουν το μεγαλειώδες έργο τους.

Οι επόμενοι στην ιεραρχία ήταν οι ιεράρχες, οι οποίοι είχαν επίσης αμύθητους θησαυρούς στα «φτωχικά» κελιά τους. Φορώντας τα χρυσά τους άμφια δόξαζαν τον ξυπόλητο Ιησού και έστελναν στην πυρά όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει τις δοξασίες τους –αλλόθρησκους, αιρετικούς, δογματικούς, άθεους, αμφισβητίες και μάγισσες.

Ο στρατός ήταν πολλές φορές πιο ισχυρός από τους προηγούμενους. Έλεγχε με απίστευτη σκληρότητα τις εξεγέρσεις στα ιπποδρόμια και παλούκωνε τους εχθρούς της αυτοκρατορίας. Ο λαός ευχαρίστως άφηνε τα κτήματα του και την οικογένεια του και έτρεχε στους Ιερούς Τόπους για να τιμήσει το Λόγο του ενός και μοναδικού Θεού, σφάζοντας τους βάρβαρους και απολίτιστους Άραβες (και αυτοί με τη σειρά τους ανταπέδιδαν τα ίσα, για να τιμήσουν το Λόγο του ενός και μοναδικού Θεού).

Ο πόλεμος ήταν πολύ «αιματοβαμμένος». Δεν υπήρχαν ατομικές βόμβες ούτε πύραυλοι εδάφους-εδάφους ούτε καν έξυπνες βόμβες εμπλουτισμένες με ουράνιο. Οι στρατιώτες πολεμούσαν εκ του σύνεγγυς και ως εκ τούτου έπρεπε να έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους που σκοτώνανε.

Οι λόγιοι και οι καλλιτέχνες ήταν –τις περισσότερες φορές- τσιράκια των αυτοκρατόρων, των ηγεμόνων και των πλουσίων. Όσοι ερχόντουσαν σε ρήξη με κάποιον από αυτούς είτε δεν μπορούσαν να επιβιώσουν είτε δολοφονούνταν είτε καίγονταν τελετουργικά στην πυρά.

Ο λαός ζούσε σε απόλυτη φτώχεια. Δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα, δεν είχε αυτοκίνητο, δεν είχε κατεψυγμένα γεύματα, δεν πήγαινε διακοπές, δούλευε όλη μέρα για να πληρώνει τους φόρους που ζητούσαν οι αυτοκράτορες και δεν είχε κανένα απολύτως δικαίωμα. Άλλοι αποφάσιζαν γι’ αυτόν...

Αλλά συνέχιζε να προσεύχεται κάθε βράδυ να έχει ο Θεός καλά τους αυτοκράτορες, τους βασιλιάδες και τους ηγεμόνες.

Οι άνθρωποι ήταν θρησκόληπτοι και ξενόφοβοι. Ακραία εθνικιστές, πολλοί από αυτούς δε φαντάζονταν καν ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη. Αν –παρ’ ελπίδα- έβρισκαν μαύρους, τους συμπεριφέρονταν όπως στα ζώα: Τους έβριζαν, τους ξυλοφόρτωναν, τους χρησιμοποιούσαν ως δούλους και μπορούσαν να τους σκοτώνουν χωρίς να χρειάζεται να απολογηθούν σε κανέναν.

Οι γυναίκες -πέρα από τις αυτοκράτειρες, τις παλλακίδες και τις εταίρες- δεν είχαν δεύτερο φουστάνι να φορέσουν –και αυτό έπρεπε να το ράψουν μόνες τους.

Νοσοκομεία δεν υπήρχαν. Οι λαϊκοί αρρώσταιναν και πέθαιναν χωρίς να μπορούν να πάρουν φάρμακα.

Μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να μορφωθούν και να διαβάσουν βιβλία. Οι υπόλοιποι ήταν άξεστοι και αδαείς και ενδιαφερόντουσαν μόνο για τον ιππόδρομο και τα αθλήματα.

Δεν υπήρχαν χλωριούχοι υδρογονάνθρακες, ντι-ντι-τι, αλντρίν, αλκύλια, παραθείο και λοιπά εντομοκτόνα, ούτε αυξητικές ορμόνες, χημικά λιπάσματα, γενετικά τροποποιημένοι σπόροι και τεχνητά ενισχυμένες ζωοτροφές. Τα φρούτα, τα λαχανικά και τα δημητριακά, ήταν καχεκτικά και θαμπά –γεμάτα τσιμπήματα από έντομα, ενώ το κρέας ήταν μια εποχιακή και εορταστική συνήθεια.

Δεν υπήρχαν πυρηνικά εργοστάσια ούτε τσιγάρα!

Δεν υπήρχε εξωσωματική γονιμοποίηση. Οι άντρες και οι γυναίκες ήταν υπερβολικά γόνιμοι και κάθε ζευγάρι είχε αναρίθμητα παιδιά που τους ζάλιζαν με τα γέλια τους.

Δεν υπήρχε ίντερνετ! Οι άνθρωποι συνήθιζαν να συναναστρέφονται (in vivo και όχι in vitro) ο ένας τον άλλον, ακόμα και αν δεν είχαν ίδια γούστα στη μουσική.

Δεν υπήρχε τηλεόραση ούτε ενισχυμένο σκυρόδεμα (το γνωστό μπετόν).

Δεν υπήρχε πλαστικό: Οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να χρησιμοποιούν ξανά και ξανά τα ίδια πήλινα ή ξύλινα σκεύη, τα οποία μετά από μερικά χρόνια καταστρέφονταν.

Δεν υπήρχε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και κλιματιστικά.

Δεν υπήρχαν πολυκαταστήματα ούτε σούπερ-μάρκετ. Δεν υπήρχε καν η έννοια της «ελεύθερης αγοράς».

Δεν υπήρχαν αγχολυτικά τρίτης γενιάς ούτε ηρωίνη ή «άλατα μπάνιου». Μόνη τους διέξοδος ήταν το κρασί, η μπύρα, η κάνναβη -και τα αμανίτα μουσκάρια στα βόρεια κλίματα.

Δεν υπήρχαν καθρέφτες ούτε διαιτολόγοι.

Δεν υπήρχαν μοντέλα για να μαθαίνουν οι γυναίκες –και οι άντρες- τις τέλειες αναλογίες. Ωραία γυναίκα (ή αντίστοιχα άντρας) ήταν η υγιής γυναίκα (άντρας).

Δεν υπήρχαν πάρκα ούτε προστατευόμενες περιοχές ούτε παραλίες με γαλάζιες σημαίες και πλαστικές ξαπλώστρες. Δεν υπήρχαν ζώα που να προστατεύονται –για να μην εξαφανιστούν- ούτε η Γκρίνπις ή η WWF.

Δε γίνονταν φιλανθρωπικές συναυλίες για τα παιδιά της Αιθιοπίας.

Δεν νοιάζονταν για τους πάγους των πόλων που λιώνουν ούτε ενδιαφέρονταν για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Δεν υπήρχαν τα βραβεία Γκράμι ούτε και τάλεντ-σόου.

Δεν υπήρχαν εφημερίδες ούτε ταμπλόιντς: Οι άνθρωποι κουτσομπολεύανε τους γείτονες τους.

Δεν υπήρχαν πλαστικά παιχνίδια (made in China). Τα παιδιά ήταν αναγκασμένα να φτιάχνουν μόνα τα παιχνίδια τους ή να παίζουν ελεύθερα στη φύση.

Δεν υπήρχε δημοκρατία!

Θα μπορούσα να σας δώσω πολλά ακόμα παραδείγματα, αλλά πιστεύω ότι θα έχετε ήδη πειστεί ότι ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο –την καλύτερη δυνατή εποχή.

Αν ο Γελωτοποιός βρει τρόπο να αντιμετωπίσει τη συχνοουρία που συνοδεύει τα ταξίδια στο χρόνο θα πάει την επόμενη φορά στην τόσο υπερεκτιμημένη «Αθηναϊκή Δημοκρατία» για να σας μεταφέρει τις εμπειρίες του.

Μέχρι τότε συνεχίστε να απολαμβάνετε τα πλεονεκτήματα του σύγχρονου κόσμου.