Αστυνομοκρατία υψηλής τεχνολογίας...

Παναγιωτης Φραντζης...

Εκτός από τα ΜΑΤ στις πορείες, το κράτος χρησιμοποιεί νέες έξυπνες μεθόδους ελέγχου του πλήθους. Έχουμε διαπιστώσει τι σημαίνει προβοκάτσια στις μεγάλες διαδηλώσεις των τελευταίων τριών χρόνων. Μάθαμε πρόσφατα ότι ο επίσημος μηχανισμός του υπουργείου Δημόσιας Τάξης παρεμβαίνει και στη σφαίρα της ενημέρωσης διαδίδοντας ψευδείς ειδήσεις στα ΜΜΕ.
Την ημέρα της επίσκεψης Μέρκελ νωρίς το πρωί κυκλοφόρησε σε όλο το διαδίκτυο ότι απαγορεύονται οι πορείες στο κέντρο της Αθήνας. Δημοσιογράφοι είχαν λάβει νωρίτερα σχετική ενημέρωση με SMS. Ιστοσελίδες μεγάλων εφημερίδων και δίκτυα εναλλακτικής πληροφόρησης έπεσαν στην παγίδα που στήθηκε από ψηλά. Πέρασαν μερικές ώρες για να διευκρινιστεί ότι η απαγόρευση αφορά το τμήμα της διαδρομής της γερμανίδας καγκελαρίου από το αεροδρόμιο ως την Ηρώδου Αττικού.
Ο Θανάσης Παφίλης την ημέρα της πορείας του Πολυτεχνείου κατήγγειλε διαρροές του υπουργείου προς δημοσιογράφους ότι η πορεία προς την ισραηλινή πρεσβεία θα επιτραπεί μόνο για τα μπλοκ του ΚΚΕ. Είχαν ήδη εμφανιστεί σχετικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Η παραπληροφόρηση ακυρώθηκε όταν άρχισαν να φτάνουν μηνύματα από τα μπροστινά μπλοκ του Συλλόγου Φοιτητών ΕΜΠ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έλεγαν «Προχωράμε όλοι μαζί».
Ανέκαθεν η αστυνομία λειτουργούσε και σαν δίκτυο κρατικής προπαγάνδας. Σήμερα ο διάχυτος κόσμος της ατομικότητας του διαδικτύου προσφέρει νέες δυνατότητες. Το παλιό, το κράτος και οι μηχανισμοί του, ντύνεται καινούργιο. Στις πορείες νεαροί ασφαλίτες κυκλοφορούν σαν άγριοι διαδηλωτές – γιατί να μην κάνουν το ίδιο και στον υπολογιστή τους; Γιατί να μην ενισχύουν τους ανταγωνισμούς που αναπτύσσονται ανάμεσα στις δυνάμεις του κινήματος; Γιατί να μην διαδίδουν παλιά (όπως ότι ήταν ανύπαρκτη η ΚΝΕ στην εξέγερση του Πολυτεχνείου) και νέα ψέματα;
Το ΚΚΕ, που έχει μια τάση να καταφεύγει στην πρακτορολογία, αν αναλύσει καλύτερα τη στάση του από το Δεκέμβρη του 2008, ίσως καταλάβει γιατί αποκόπηκε από ένα τμήμα της νεολαίας, και πότε οι προβοκάτσιες είχαν αποτέλεσμα. Γιατί ήταν δύσκολο να έρθει το ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα στις τελευταίες συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων»; Γιατί είχαν δουλέψει διάφοροι μηχανισμοί στις πλατείες. Ναι, είχαν δουλέψει. Όμως σε ποιο έδαφος αναπτύχθηκε η δράση των μηχανισμών του κράτους; Σε ποιο έδαφος αναπτύσσεται, από δεξιά κι αριστερά, η μανία εναντίον του με αφορμή ένα δημοσίευμα για τον θάνατο ενός παλιού αντιστασιακού;
Από την άλλη πλευρά, αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν την τάση να καταφεύγουν σε μια κριτική απέναντι στο ΚΚΕ επικίνδυνα ρηχή. Ήταν το ΠΑΜΕ φρουρός της Βουλής στις 20 Οκτωβρίου 2011 όπως διέδιδε ο Άδωνις και οι Πρετεντέρηδες; Ήταν η Παπαρήγα με γραμμή αστικής ευθύνης όπως περίπου έγραψε ο Παπαχελάς πρόσφατα; Το φλερτ με τον αναρχισμό και τον κινηματισμό, φέρνει εύκολες απαντήσεις για το ποιος είναι πιο «αντισυστημικός», δεν διαφοροποιεί όμως λαϊκές δυνάμεις από τη στρατηγική του αντιπάλου, και καθηλώνει τελικά τις συνειδήσεις, όσο η θεία εξέγερση αναβάλλεται, στην αναμονή εκλογικών κοινοβουλευτικών  λύσεων.

(ΠΡΙΝ, 25 Νοεμβρίου 2012)

Δύο τακτικές για το δρόμο...

του Παναγιώτη Φραντζή απο το Πριν...

Στη μεγάλη συγκέντρωση της Τετάρτης 7 Νοεμβρίου στο Σύνταγμα, τη δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας, αναδείχτηκαν καθαρά δύο διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης της αστυνομικής καταστολής. Μερικές εκατοντάδες με την έναρξη της επίθεσης της αστυνομίας, ξεχώρισαν από το σώμα της συγκέντρωσης και ακολούθησαν την τακτική της οδομαχίας. Αντίθετα ο μεγαλύτερος όγκος των συγκεντρωμένων, δεκάδες χιλιάδες, δεν έφυγαν, δεν πτοήθηκαν, παρά τα δακρυγόνα, τις ρίψεις νερού και τις διαρκείς επιθέσεις των ΜΑΤ. Παρέμειναν σε σχηματισμό διαδήλωσης, υποχωρούσαν συντεταγμένα και ανασυντάσσονταν χωρίς να παραχωρήσουν το πεδίο στον αντίπαλο. Αυτή τη φορά το κλίμα δεν σήκωνε διασπαστικά παιχνίδια και προβοκάτσιες. Όλα ήταν πιο συνειδητά από ποτέ.

Η πρώτη τακτική, αν δεχτούμε ότι αποτελεί επιλογή αγωνιστών του κινήματος, έχει δοκιμαστεί πολλές φορές σε ημέρες μεγάλων απεργιακών συγκεντρώσεων καταφέρνοντας να φοβίσει και να διώξει τον περισσότερο κόσμο. Είναι μια τακτική που εκθέτει σε κινδύνους τους διαδηλωτές και δεν αποτρέπει το σχέδιο καταστολής· ίσα ίσα το επιβεβαιώνει. Η δεύτερη δεν είχε δοκιμαστεί ποτέ τα τελευταία χρόνια σε τέτοια κλίμακα, κυρίως γιατί οι πιο εξασκημένοι σε αυτήν απέφευγαν να κινηθούν ενωτικά προς τους υπόλοιπους διαδηλωτές. Κι όμως, όπως φάνηκε στην πράξη, άψογα εφαρμοσμένη χάρη στη μαζική και μαχητική παρουσία εκείνων που άλλοτε έλειπαν, είναι μια τακτική που καταφέρνει να προστατεύσει τους διαδηλωτές και να διατηρήσει ακέραιο το σώμα της διαδήλωσης.

Εκτός από το επίπεδο της πράξης, οι δύο αυτές τακτικές έχουν προεκτάσεις και σε ιδεολογικό – συμβολικό επίπεδο. Η πρώτη τακτική, της οδομαχίας, όπως εφαρμόζεται στις μέρες μας, είναι μία «ναρκισσιστική τακτική» στην οποία ξεχωρίζει η ατομική επίδοση. Πρωταγωνιστεί η φιγούρα του μεμονωμένου πολεμιστή, ένα ξεκομμένο από το πλήθος σώμα σε εγρήγορση. Είναι ένα θέαμα ερεθιστικό, γεμάτο από την ομορφιά της έξαψης – κατάλληλο για πρωτοσέλιδα  εφημερίδων αλλά και για τοίχους στο facebook. Γι’ αυτό οι φωτορεπόρτερ τρέχουν μαζί με τους βίαιους διαδηλωτές στα σημεία των συγκρούσεων, σε βαθμό που δυσκολεύεσαι να τους ξεχωρίσεις, κυνηγώντας ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο.

Η δεύτερη τακτική αναδεικνύει την ομορφιά του συνολικού αποτελέσματος, το συλλογικό στοιχείο, την οργάνωση και τη συνειδητή πειθαρχία – και για όλη την περίοδο που το κίνημα είναι ακόμα αδύναμο να δώσει λύση εξουσίας φροντίζει για τη συσπείρωση ακόμα περισσότερων δυνάμεων. Το νέο ποιοτικό στοιχείο στη συγκέντρωση της Τετάρτης ήταν η καταλυτική αποδοχή αυτής της τακτικής από τον τεράστιο όγκο του πλήθους. Οι θετικές αναφορές για την επιστροφή του ΠΑΜΕ στην πλατεία Συντάγματος, που γέμισαν τα social media από την Τετάρτη το βράδυ και συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες, εκφράζουν τη θέληση πολλών νέων να δώσουν τη μάχη συντεταγμένα, στοχεύοντας σε συγκεκριμένα πολιτικά αποτελέσματα (να μην περάσουν τα μέτρα) και σε προοπτική χειραφέτησης (έξω από την Ε.Ε. και τον καπιταλισμό – ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και όχι σε μια ατομική μαχητικότητα χωρίς καμία ιδέα για το μετά.