Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Επανάσταση...

Κιμπι...

Όταν κυβερνητικός αξιωματούχος εκμυστηρεύεται στον «Guardian» ότι «και μισό μέτρο παραπάνω να εφαρμόσουμε θα γίνει επανάσταση», όταν ο Θ. Πάγκαλος συμβουλεύει όσους μπορούν να φύγουν στο εξωτερικό το βράδυ των εκλογών, αν νικήσει ο Τσίπρας, όταν η κυβέρνηση ζητά δημόσια από τους δανειστές να χαλαρώσουν την πίεση γιατί κινδυνεύει να πέσει, όταν κάθε συμφωνία με την τρόικα για νέο, παλιό ή αναπαλαιωμένο μέτρο είναι αδύνατο να εφαρμοστεί χωρίς να προκαλέσει κρίσεις ή απορρύθμιση (ΕΡΤ, πανεπιστήμια, υγεία), όταν τα συγκυβερνώντα κόμματα τρέμουν στην ιδέα ότι θα χρειαστεί να ζητήσουν ψήφο από τους βουλευτές τους για το επόμενο νομοσχέδιο, όταν τα κέντρα εξουσίας αναζητούν στο παρασκήνιο εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης χωρίς να περάσουν από την κόλαση της κάλπης, όταν οι κρατικοί αξιωματούχοι επικαλούνται τόσο συχνά την επιστράτευση, την αστυνομία, τα ΜΑΤ, τα δικαστήρια για να εφαρμόσουν την απλούστερη υπουργική απόφαση, όταν το σύστημα διακυβέρνησης αδυνατεί να συγκροτήσει μια ελάχιστη κοινωνική συμμαχία σ’ αυτό που ορίζει ως στρατηγικό μονόδρομο, όταν το ίδιο σύστημα προσκρούει από το ένα αδιέξοδο στο άλλο, χωρίς να διαθέτει έξοδο κινδύνου, Plan B, όταν όλα δείχνουν ότι «οι κάτω δεν θέλουν» και «οι επάνω δεν μπορούν πια», τότε, ναι, ίσως η λέξη «επανάσταση» δεν είναι τόσο αδιανόητη.

Ο πολιτισμός στην πολιτική...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...
Ο πολιτισμός στην πολιτική...
Οι διαθεσιμότητες μετατοπίστηκαν στις αρχές του 2014 και θεωρήθηκε μεγάλη παραχώρηση των τροϊκανών επιτρόπων και μικρή επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, θεωρούνται τα νέα μέτρα και οι απολύσεις και οι κινητικότητες συμβατές αναγκαιότητες, για να βγούμε από το αδιέξοδο της κρίσης, που οι ίδιοι με την πολιτική της λιτότητας μας έχουν ρίξει.
Το μαρτύριο της σταγόνας έχει εξαντληθεί, δεν υπάρχουν σταγόνες, έχουν στερέψει όλοι «οι υδάτινοι αποταμιευτήρες». Οι κόκκινες γραμμές που έχουν θέσει οι συγκυβερνώντες έχουν παραβιαστεί. Φοβούνται κάποιους, αν υπάρξουν, όχι στα λόγια, «αντάρτες» βουλευτές που ενδέχεται να μην ψηφίσουν, καθότι θα τους καταψηφίσουν οι ψηφοφόροι τους.
Μέσα όμως από τη δίνη της οικονομικής κρίσης, ο ελεγχόμενος κομματικά ψηφοφόρος απελευθερώνεται και γίνεται ενεργός πολίτης και σπάει τα «κληρονομικά» δεσμά, που σημαίνει γκρεμίζει τον δικομματισμό των επικυρίαρχων συγκυβερνώντων, που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και στην κοινωνική κατάθλιψη.
Οι δημοσκοπήσεις, εκ των οποίων πολλές είναι κατευθυνόμενες, ακόμα και από τον τρόπο που τίθενται οι ερωτήσεις, λίγο - πολύ εκφράζουν τις υπόγειες διεργασίες που συντελούνται στον καθέναν ξεχωριστά, αναλόγως της θέσης του, και σε όλους μαζί που υφίστανται τις συνέπειες της γενικευμένης πλέον οικονομικής κρίσης, η οποία δεν ακουμπάει κάποιους εργασιακούς κλάδους, δεν έχουν συντεχνιακό χαρακτήρα κι έτσι αποτρέπεται να στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου, πράγμα που θα βόλευε τους συγκυβερνώντες. Η καθολικότητα δίνει την πολιτική διάσταση και προετοιμάζει την επερχόμενη ρήξη της ριζικής ανατροπής που δεν αφορά μόνο τη χώρα μας αλλά όλη την Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας.

Το γράμμα της Νίκης...

Της Πέπης Ρηγοπούλου,  απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
«Εδώ και 10 εβδομάδες συμμετέχω στην απεργία του Συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων, με μοναδικό αίτημα να μην εφαρμοστεί η απόφαση που διώχνει από το Πανεπιστήμιο Αθηνών 498 συναδέλφους.
»Δεν μπήκα στην απεργία επειδή ένιωσα να κινδυνεύει η θέση μου – αισθανόμουν στην αρχή κάπως ασφαλής, βλακωδώς όπως κρίνω εκ των υστέρων. Δεν μπήκα στην απεργία επειδή είμαι αντίθετη με την αξιολόγηση του προσωπικού όλων των ειδικοτήτων και βαθμίδων του Δημοσίου. Ούτε μπήκα στην απεργία σπρωγμένη από κάποια κομματική ή συνδικαλιστική προσήλωση.

»Μπήκα στην απεργία επειδή έχω πειστεί ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν θα μπορεί να λειτουργήσει με τους μισούς διοικητικούς υπαλλήλους του. Οχι ότι δεν θα μπορεί να λειτουργήσει άριστα, πολύ καλά ή επαρκώς. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα λειτουργεί.

»Το διοικητικό προσωπικό στα Πανεπιστήμια καλύπτει πολλές και διαφορετικές ανάγκες των φοιτητών και των μελών ΔΕΠ, την ευθύνη των οποίων τελικά θα αναγκαστούν να επωμιστούν οι διδάσκοντες, κι αυτό μόνο καλό δεν μπορεί να είναι για την ποιότητα του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου. Δυσκολεύομαι όμως –και δεν θέλω καν– να φανταστώ ακαδημαϊκούς δασκάλους να ασχολούνται με την εκκαθάριση δαπανών και την τήρηση πρωτοκόλλου εισερχομένων-εξερχομένων εγγράφων!

Σε λίγο τα παιδιά σας θα παγώνουν...

parallaximag.gr...
Η επιστολή που ακολουθεί αναρτήθηκε χθες, στη μια τη νύχτα σε δικτυακό ιστότοπο του ΑΠΘ, στον οποίο έχουν πρόσβαση τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Διαβάστε την:

‘’Ονομάζομαι  Καραγατσiδης  Γεώργιος  και είμαι μόνιμος  υπάλληλος στο  Α.Π.Θ
διορισμένος μέσω ΑΣΕΠ  με  την προκήρυξη  17/12Κ/2004  και τοποθετημένος
σαν Τεχνικός Θερμαστών στο  κεντρικό λεβητοστάσιο τηλεθέρμανσης του ΑΠΘ .
Στην εποπτεία  μου  έχω  την    λειτουργία  και συντήρηση  όχι  μόνο του
κεντρικού λεβητοστασίου αλλά  και  σχεδόν  όλων  των υποσταθμών  θέρμανσης
όπως  επίσης  και άλλων  15  περιφερειακών  λεβητοστασίων με καύσιμο
πετρέλαιο. Είμαι  ο μοναδικός Θερμαστής και  είμαι  στην  δυσάρεστη  θέση
να  σας  ενημερώσω   πώς  σήμερα  με  την έκδοση  των  τελικών  αποτελεσμάτων
από το ΑΣΕΠ,  βγαίνω σε διαθεσιμότητα μαζί με όλο το τεχνικό συνεργείο του ΑΠΘ.
Στην διαθεσιμότητα  τίθενται  και  2  συνάδελφοι τεχνίτες  αερίων καυσίμων,
Μανίτσας Ιωάννης και Στράντζαλης Ιωάννης, διορισμένοι    επίσης  με  ΑΣΕΠ  οι
οποίοι έχουν  στην  εποπτεία  τους  πάνω  από  40 λεβητοστάσια φυσικού  αερίου
μαζί και τους καυστήρες στο κεντρικό λεβητοστάσιο και περιφερειακά μέχρι το
αγρόκτημα . Αυτό σημαίνει ότι από την ημέρα που θα φύγουμε θα σταματήσει να
λειτουργεί η θέρμανση  στο campus του ΑΠΘ και συγκεκριμένα στην κεντρική
βιβλιοθήκη, αίθουσα  τελετών ,αμφιθέατρα, αίθουσες διδασκαλίας και κτίριο
διοίκησης, γραφεία συναδέλφων, μελών ΔΕΠ και όλοι οι χώροι όλων των
σχολών. Το  ίδιο  θα συμβεί και σε  όλα  τα  κτίρια  του Πολυτεχνείου  με
τα τρία του λεβητοστάσια, λόγου της διαθεσιμότητας  του  συναδέλφου  Τεχνικού
και υπεύθυνου των λεβητοστασίων του Πολυτεχνείου,  Τριανταφύλλου Πέτρου.
Γράφω το κείμενο αυτό για να το διαβάσουν όλα τα μέλη της Πανεπιστημιακής
κοινότητας είτε εργάζονται σε αυτό είτε έχουν τα παιδιά τους φοιτητές για να
γνωρίζουν όλοι τα γεγονότα  και να σκεφτούν τον υπαίτιο που θα αφήσει
παγωμένο το φετινό χειμώνα το ΑΠΘ.

ΠΡΩΗΝ ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ ΑΠΘ’’

Ενας πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου...

Του Μανόλη Δρεττάκη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δύο εμφανίσεις του ακριβοθώρητου πρωθυπουργού την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Η πρώτη με τη συνέντευξη που έδωσε στο ΜEGA στις 4.11.13 και η δεύτερη με την ομιλία του στη Βουλή στις 10.11.13 στην πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και στις δύο περιπτώσεις θέλησε να παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν πολιτικό που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2012, βρήκε μια χώρα χρεοκοπημένη και καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες για να την καταστήσει αξιόχρεη και ικανή να εξοφλήσει το δυσθεώρητο χρέος που της «φόρτωσαν» οι προκάτοχοί του κάποιων κομμάτων.

Λησμονεί ο πρωθυπουργός ότι ηγείται ενός κόμματος του οποίου ήταν πάντα μέλος και μετείχε σε κυβερνήσεις του μετά τη μεταπολίτευση. Επιπλέον η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, που σήμερα συγκυβερνούν, είναι τα κόμματα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνα για τη συσσώρευση του δημόσιου χρέους και ο ίδιος είναι πρωθυπουργός τους τελευταίους 15 μήνες και συνεχίζει, μαζί με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, την πολιτική των Μνημονίων που ξεκίνησε ο προκάτοχός του και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η πολιτική βύθισε την οικονομία της χώρας σε πρωτοφανή πολυετή ύφεση, προκάλεσε το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων, εκτόξευσε την ανεργία στα ύψη, αύξησε το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και οδήγησε στη μετανάστευση χιλιάδες ταλαντούχων νέων μας. Αυτή την πρωτοφανή καταστροφή της οικονομίας και την ανθρωπιστική κρίση, ο πρωθυπουργός είχε το θράσος να τις χαρακτηρίσει «επιτυχία»!

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, με τη γνωστή αλαζονεία που τον διακρίνει, ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι μόνο το κόμμα του είναι ικανό να σώσει την Ελλάδα. Για τον λόγο αυτόν, εκτόξευσε βαριές κατηγορίες εναντίον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φτάνοντας στο απίστευτο σημείο να εκφράσει στη συνέντευξή του την καχυποψία(!) του γι’ αυτό και για τον αρχηγό του. Πρόκειται για μια άκρως αυταρχική και αντικοινοβουλευτική στάση. Ακρως και αντικοινοβουλευτική είναι και η συνεχής φυγομαχία του στην «Ωρα του Πρωθυπουργού» καθώς και η συμπεριφορά του μέσα στη Βουλή την ώρα της ομιλίας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς και οι ανοίκειοι χαρακτηρισμοί του γι’ αυτόν στην ομιλία του με την οποία έκλεισε τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας.

Περί λογοκρισίας ή η πλάτη της Ειρήνης Παππά...

Της Άννας Χατζησοφιά, απο το Red NoteBook...
Εγώ μανίτσα μου ήξερα ότι λογοκρισία ασκούν οι εξουσίες. Ίσως να μου εντυπώθηκε αυτή η μπαρούφα επειδή ήμουν άδολη παιδίσκη όταν ο πατέρας μου σχολίαζε, διαβάζοντας εφημερίδα, έναν από τους ιδιοφυείς λόγους του Παπαδόπουλου:

Ως χειρουργοί είμεθα υποχρεωμένοι να εξουδετερώσωμε τους τιναγμούς και τους κραδασμούς που κάμνετε – οι δημοσιογράφοι- εις το χειρουργικό μας κρεβάτι, ως απαιτούντες να εκφράσετε ελευθέρως τας αντιλήψεις σας. Εν πάση περιπτώσει έχετε υποχρέωσιν να δεχθήτε την σοβαρότητα της εγχειρήσεως και να μας βοηθήσετε!
Στις 5 Μαΐου-όχι Μάη, όχι το συντακτικό των συνοδοιπόρων αγάπη μου- του 1967, σε πρες κόμφερανς εκτοξεύτηκε αυτή η ρουκέτα, η οποία σε απλά ελληνικά σήμαινε: Ή βγάλτε τον σκασμό, και κάντε μόκο, ή ελάτε με το μέρος μας.

Δεν θυμάμαι σε ποια εφημερίδα το διάβασε αυτό το πατέρας μου, αλλά προφανώς σε κάποια από εκείνες που δεν τινάζονταν και ιδιαιτέρως στο χειρουργικό τραπέζι της Εθνοσωτηρίου. Διότι, εκείνες που θα απαιτούσαν να εκφράσουν ελευθέρως τας αντιλήψεις των, είχαν ήδη σφραγιστεί και οι ρεπόρτερ τους βρίσκονταν ξαπλωμένοι σε άλλα κρεβάτια και «χειρουργούντο» χωρίς αναισθητικό.

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Πρετεντέρη, Πρετεντέρη ασ’ το καμουτσίκι απ΄το χέρι*...

Πολυφημος...
Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ένας καταξιωμένος αρθρογράφος και παρουσιαστής της γνώμης του εδώ και πολλά χρόνια. Για την ακρίβεια πάνω από 20, όσα είναι και τα χρόνια που η ιδιωτική τηλεόραση ανανεώνει τακτικά τις προσωρινές άδειες λειτουργίας της. Αν προσέξει κανείς θα διαπιστώσει ότι σχεδόν όλα τα άρθρα του έχουν μια πολύ συγκεκριμένη δομή:

Επίκληση σε μια απομονωμένη φράση μιας αυθεντίας, ή καμιά φορά και αποδόμηση της (πρόσφατα έβγαλε λάθος τον Μαζάουερ).

Χρήση τουλάχιστον τριών-τεσσάρων αποφθεγμάτων ανθρώπων άγνωστων στο ευρύ κοινό που ακόμη αγοράζει τα Νέα και το Βήμα.

Βιασμός της νεότερης παγκόσμιας ιστορίας για να τη φέρει στα μέτρα του (όπως έγραψε πάλι πρόσφατα το «αριστερό άκρο» της Οκτωβριανής Επανάστασης προσπάθησε “να ανατρέψει τη δημοκρατία” εν μέσω της απόπειρας πραξικοπήματος του φιλοτσαρικού στρατηγού Κορνίλοφ - λεπτομέρειες).

Αναφορά μιας γενικής και ευρέως αναγνωρισμένης αλήθειας όσο κι αν αυτή απέχει από την πραγματική του ιδεολογία.

Τέλος, μια απλούστευση-σούμα όλων των παραπάνω για να αποδείξει πως ότι κι αν ξέρεις μέχρι σήμερα, πρέπει να το ξεχάσεις και να ακολουθήσεις ότι λέει.

Μνημονιακός γκεμπελισμός...

απο το left.gr...
H κυβέρνηση και τα φερέφωνά της ακολουθούν πιστά την γκεμπελική συνταγή.

Σήμερα το πρωί, το διαδίκτυο κατακλύστηκε από την είδηση ότι ο Σκουρλέτης αποκάλεσε τον Τατσόπουλο Πάγκαλο –δεν το ’πε ποτέ. Χτες, ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι εξυπηρετεί συμφέροντα φαρμακοβιομηχανιών επειδή καταψήφισε μια διάταξη που ευνοεί σκανδαλωδώς τις πολυεθνικές του φαρμάκου. Τις προάλλες, ο μέγας αρχιτέκτων του σκανδάλου των υποβρυχίων κατήγγειλε τον Τσίπρα που πιέζει για τη διαλεύκανση της υπόθεσης,  ότι δείχνει εύνοια σε συγκεκριμένες ναυπηγικές εταιρίες. Εδώ και καιρό, η αξιωματική αντιπολίτευση εγκαλείται ότι… υπερασπίζεται το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος, από τους ίδιους ακριβώς που το οικοδόμησαν και το συντήρησαν επί δεκαετίες.
Ο Γκέμπελς συνήθιζε να λέει ότι όσο πιο μεγάλο είναι το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται. Ανεξαρτήτως  του αν τελικά η χειμαζόμενη από το Μνημόνιο κοινωνία πιστεύει τα συνεχή ψεύδη των μνημονιακών χαλκείων, είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της ακολουθούν πιστά την γκεμπελική συνταγή. Καθημερινά βομβαρδίζουν τους πολίτες με τερατολογίες, οι οποίες δεν «τεκμηριώνονται» με το οποιοδήποτε στοιχείο, αλλά με την πολλαπλή επανάληψή τους από τα πολυάριθμα ΜΜΕ της διαπλοκής. Ο στόχος δεν είναι μόνο να συκοφαντήσουν την αξιωματική αντιπολίτευση καθώς και όποιον αντιστέκεται στην κυβερνητική πολιτική. Εξίσου σημαντικό είναι για τους μνημονιακούς να αλλάξει η ατζέντα του δημόσιου διαλόγου, να μη συζητάμε δηλαδή τα τρομακτικά κοινωνικά προβλήματα, αλλά τις γελοιότητες του τηλεπλασιέ και τα tweets της μονταζιέρας.
Όμως η πραγματικότητα ορθώνεται μπροστά μας επίμονη: είναι τα νοσοκομεία που υπολειτουργούν, τα πανεπιστήμια που κλείνουν, ο κόσμος που χάνει τη δουλειά του. Για αυτήν την κοινωνική πραγματικότητα η κυβέρνηση απλά δεν έχει τίποτα να πει.

Τα υπόθετα του Άδωνι...

Του Κώστα Βαξεβάνη, απο το Κουτι της Πανδωρας...

Θα μπορούσε κάποιος χαριτολογώντας να πει πως ο Άδωνις Γεωργιάδης, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, είναι ο βασικότερος αβανταδόρος της φαρμακοβιομηχανίας, αφού σε λίγο καιρό, αν συνεχίσει την πολιτική του, γιατροί, νοσηλευτές, παραΪατρικό προσωπικό και σίγουρα ασθενείς, θα πρέπει να πάρουν χάπια για να τον αντέξουν. Αλλά και να μην έχεις σχέση με όλα αυτά, αρκεί να τον ακούσεις σε κάποια από τις δεκάδες τηλεοπτικές του εμφανίσεις, για να αποκτήσεις σχέση με σκευάσματα, τουλάχιστον αυτά που αφορούν την πίεση.
Αλλά ας αφήσουμε τα χαριτολογήματα και ας πάμε στην ουσία. Ο υπουργός Υγείας (ναι είναι υπουργός και μάλιστα Υγείας, δεν είναι απλώς «Άδωνις»), ανήγγειλε πως θα κάνει πιο φτηνά 6.000 φάρμακα. Όποιος διαφώνησε μαζί του, δέχθηκε την επίθεση ότι δεν θέλει φτηνό φάρμακο για το λαό, αλλά εξυπηρετεί συμφέροντα φαρμακοβιομηχανιών. Είναι όμως η φτήνια του κυρίου Γεωργιάδη, χτύπημα στα συμφέροντα;
Όσοι σχετίζονται με τη δημοσιογραφική πιάτσα θυμούνται εκείνο το παλιό κόλπο, όταν η Αστυνομία έβρισκε πλοίο με 300 κιλά χασίς. Υποψιαζόμασταν όλοι πως κάποιος το είχε καρφώσει για να έχει η Αστυνομία την επιτυχία της, όσο από πίσω πέρναγε άλλο πλοίο με 5 τόννους κόκα. Έτσι ακριβώς κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Εμφανίζει την επιτυχία του «φτηνού φαρμάκου» την ώρα που περνά το πλοίο με χρήμα για τις πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες.

Ο χρόνος της Αθήνας, ο χρόνος του Βερολίνου...

Η συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τη Γερμανίδα καγκελάριο, σήμερα, είναι αναλόγου σημασίας με τη συνάντησή τους τον Αύγουστο του 2012. Με μια διαφορά: στο πρώτο του ταξίδι μετά τις εκλογές, ο Αντώνης Σαμαράς ζήτησε ένα στήριγμα, έναν τρόπο συνύπαρξης τέλος πάντων, αφού πρώτα δήλωσε μετανοημένος για την προτέρα του στάση. Η Ανγκελα Μέρκελ τότε του είχε επισημάνει ότι θα πρέπει να κατανείμει δικαιότερα τα βάρη για να ανακουφίσει τους αδύναμους.
Στην παρούσα συνάντηση, ο Ελληνας πρωθυπουργός προσέρχεται για να ζητήσει πάλι στήριγμα, αφού έχει ήδη εφαρμόσει όσα του είχαν ζητηθεί τότε, τουλάχιστον πολλά, αν όχι όλα. Είναι εξαντλημένος. Στους δεκαπέντε μήνες που μεσολάβησαν από την πρώτη συνάντηση το οριακό πολιτικό κεφάλαιο του κ. Σαμαρά έχει εξαντληθεί, μαζί με την αντοχή του ελληνικού λαού. Η κυβέρνησή του, με οριακή και εύθραυστη πλειοψηφία, στηριζόμενη στο καταρρέον ΠΑΣΟΚ και στον έμφοβο ηγέτη του, δεν δύναται πλέον να εφαρμόσει άλλα μέτρα λιτότητας, περικοπών και υπερφορολόγησης, όπως απαιτεί η τρόικα. Το πρόγραμμα έχει φτάσει τη χώρα στα όριά της, χωρίς να διαφαίνεται έξοδος προς σταθεροποίηση και ανάκαμψη, και αυτό περιγράφεται πια όχι μόνο από ανεξάρτητους οργανισμούς και think tanks, αλλά και από το ΔΝΤ, τον αρχιτέκτονα του προγράμματος. Ακόμη και ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών παραδέχεται ότι υπήρξαν λάθη.
Είναι σαφές ότι ο κ. Σαμαράς θα ζητήσει να του δοθεί όχι μόνο συμπάθεια, αλλά και κάτι υλικό, απτό, ώστε να μπορέσει να χαλαρώσει τη θηλιά που πνίγει τον ελληνικό λαό, και νά πάρει και ο ίδιος μιαν ανάσα. Διότι πολιτικός του χρόνος τελειώνει. Δεν μπορεί να εμφανίζεται ενώπιον των πολιτών και να ζητά θυσίες και αίμα, υποσχόμενος free Wi-Fi. Το έπραξε άπαξ και η αξιοπιστία του κατακρημνίσθηκε.

Ανισότητα και πόλωση....

Από τη χώρα του μεγάλου πλούτου και της μεγάλης φτώχειας, τις ΗΠΑ, φθάνουν όλο και περισσότερες καταγγελίες της οικονομικής και κοινωνικής πόλωσης, ενώ παράλληλα στη Γηραιά Ηπειρο η ανισότητα θεωρείται όχι μόνον δικαιολογημένη και μοιραία, αλλά και ωφέλιμη, ως δήθεν κινητήρια δύναμη της οικονομίας.
Η Γαλλία σήμερα εγκαλείται ως υπερβολικά «σοσιαλιστική», λόγω του σχετικού «εξισωτισμού» των εισοδημάτων. Η εργοδοσία και τα ΜΜΕ εκστρατεύουν εναντίον κάθε πρόσθετης φορολογίας από τον πρόεδρο Ολάντ, επικαλούμενοι ότι αυτό αποθαρρύνει τις επενδύσεις, που μοιραία στρέφονται προς χώρες με ευμενέστερο φορολογικό σύστημα. Ωστόσο, παρά τον εργοδοτικό θρήνο, η Γαλλία παραμένει από τις πρώτες χώρες υποδοχής ξένων επενδύσεων στην Ευρώπη, πολύ πιο επάνω από τη Γερμανία.
Στην Αμερική, παρά τον κυνισμό του μεγάλου χρήματος, όλο και περισσότερες οξυδερκείς φωνές καταγγέλλουν την ανισότητα εισοδημάτων και πλούτου όχι μόνον για ηθικούς και κοινωνικούς λόγους, αλλά και για καθαρά οικονομικούς. Στην όξυνση της εισοδηματικής ανισότητος κατά τις τρεις πρόσφατες δεκαετίες αποδίδεται η τρέχουσα από το 2008 κρίση. Το περίφημο κορυφαίο 1% των πλουσιότερων Αμερικανών, ενώ ιδιοποιείτο 10% του εθνικού εισοδήματος το 1980, καρπώνεται σήμερα 24%.
Ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν σημειώνει ότι 95% του πρόσθετου εθνικού εισοδήματος από το 2009 μέχρι σήμερα επήγε στο πλουσιότερο 1% και ότι 60% αυτού επήγε στο ακόμη πλουσιότερο 0,1%, με ετήσιο ατομικό εισόδημα περισσότερο από σχεδόν 1,9 εκατομμύριο δολάρια. Οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» επισημαίνουν ότι η ακραία έκρηξη της ανισότητος διαβρώνει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικονομίας. Η συγκρότηση μιας νέας ολιγαρχίας του μεγάλου χρήματος δεν ενισχύει το πνεύμα επιχειρηματικότητος, όπως εκ των άνω ατεκμηρίωτα προεξοφλείται, αλλά αντίθετα το αποθαρρύνει. Η σημερινή πόλωση εισοδημάτων επιστρέφει πλέον στα επίπεδα του 1928, με την πρόσθετη επιδείνωση της κρίσης προ των πυλών.

Τον είδα τον Σημίτη...

Τον είδα τον Σημίτη, τον είδα το πουρνό, εδώ στην Ηροδότου, με έναν κολλητό. Εκείνοι ανεβαίνανε γελαστοί κουβεντιάζοντας προς το Κολωνάκι, εγώ κατέβαινα προς Βασιλίσης Σοφίας. Το πεζοδρόμιο είναι στενό, σχεδόν σπρωχτήκαμε και λιγάκι προσπαθώντας ευγενικά να κάνουμε χώρο, πάντα με το χαμόγελο και χωρίς να διακόψει τη συζήτησή του - που πρέπει να ήταν ευχάριστη αφού είχε και γέλιο. Εγώ ως περίεργο άτομο σταμάτησα να δω τριγύρω να εντοπίσω πού ήταν η φρουρά που ακολουθεί κατά βήμα τους εθνοπατέρες –και τους τριτοκλασάτους ακόμα – αλλά όσο και να προσπάθησα δεν τους είδα. Κάπου θα ήταν οπωσδήποτε κάνα, δυο ή και τρεις –το ζήτημα είναι πως δεν κατάφερα να τους δω με τα μάτια μου πουθενά. Και η Ηροδότου είχε κόσμο εκείνη την ώρα και εγώ την ώρα που «σπρωχτήκαμε» τόσο ευγενικά με τον κύριο Κώστα θα μπορούσα να είχα ένα περίστροφό ας πούμε στην τσέπη μου (φορούσα και σακάκι, Νοέμβριος είναι) και να τον σκότωνα στην ψύχρα τον άνθρωπο. Μετά, περπατώντας θυμήθηκα πως και στην Ράτκα που τον έβλεπα να τρώει κάποια βράδια παρέα με το ζεύγος Τσουκαλά (λέμε τώρα) ρωτούσα «μα που είναι η φρουρά» και μου απαντούσε η Ράτκα «εδώ είναι αλλά δεν θα μπορέσεις να τους διακρίνεις. Δεν θέλει να ενοχλεί ο πρωθυπουργός». Ητανε και πρωθυπουργός βλέπετε τότε.
Και μπήκα σε σκέψεις. Η οκταετία Σημίτη που συνέπεσε με την περίοδο που ήμουν 40 προς 50 ετών ήταν ένας οικονομικός παράδεισος για την Ελλάδα. Όλοι είχαμε λεφτά.

Η κυβέρνηση, η τρόικα και το σημείο «βρασμού» της κοινωνίας...

Του Πέτρου Σταύρου, απο το Red NoteBook...
«Για πρώτη φορά», λένε τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, δηλαδή σχεδόν όλα, πως «γίνεται διαπραγμάτευση με την τρόικα». Λοιπόν ναι, θα συμφωνήσουμε. «Κόντρες» γίνονται, αλλά δεν είναι της διαπραγμάτευσης. Είναι οι «κόντρες» της νέας τροπής που παίρνουν οι αντιφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ίσως ακούγεται υπερβολικό αλλά δεν είναι. H κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να διαπραγματευτεί διότι η παραμικρή διαπραγμάτευση ανοίγει την «όρεξη» των  από κάτω και αυτό δεν το θέλει. Ας δούμε περί τίνος πρόκειται, λοιπόν.

Στην πραγματικότητα, η διένεξη ΔΝΤ και Γερμανίας βρίσκεται καθ’ οδόν προς την οριστική διευθέτησή της. Το ελληνικό χρέος θα θεωρηθεί διαχειρίσιμο και μακροπρόθεσμα βιώσιμο. Το ΔΝΤ θα πάρει πίσω τα κεφάλαιά του στο ακέραιο, αρκεί να έχουμε διαδικασίες παραγωγής σημαντικών πρωτογενών πλεονασμάτων από τους ελληνικούς προϋπολογισμούς της επόμενης δεκαετίας. Ουσιαστικά, αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν γίνουν πολλές και σημαντικές απολύσεις στο δημόσιο, δραστικές περικοπές των συντάξεων -και όχι μόνο εφάπαξ περικοπές δημοσίων δαπανών.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Το ηθικό πλεονέκτημα και πώς το χάνεις...

του Λωτοφαγου...
Δεκαέξι μέρες πήρε η σύνταξη και επιμέλεια της προκήρυξης για τη διπλή δολοφονία των χρυσαυγιτών, για να μην έχει αυτή τη φορά αστοχίες σαν τα... ντόνατς της προηγούμενης. Η τελειότητα αυτή, μαζί με κάποια κενά στο περιεχόμενο (δεν περιέγραφε την επίθεση ούτε καταφερόταν κατά της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως έκαναν οι άλλες), την καταδίκασαν στην ανυποληψία.

Στο μεταξύ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνταν με τις κιτρινογραφίες του Χαντζόπουλου στα Νέα, ο Πέτρος Τατσόπουλος έκανε διάφορες υπερφίαλες δηλώσεις, ο Βασίλης Μουλόπουλος του επιτέθηκε μέσω της Αυγής και χθες ο Αλέξης Τσίπρας -με μια αριστοτεχνική, είναι η αλήθεια, κίνηση- κάλυψε και τους δύο!

Δυο τρία πραγματάκια:

    Τα στελέχη ήξεραν ποιος ήταν ο Τατσόπουλος όταν πρότειναν την υποψηφιότητά του: νάρκισσος και εμετροεπής, δεν αφήνει μικρόφωνο για μικρόφωνο. Οι ψήφοι που πήρε ήταν ακριβώς επειδή είναι γνωστός -είτε ως συγγραφέας, είτε ως τηλεπερσόνα. Εκτός από τον παρθενικό του λόγο στη Βουλή, δεν νομίζω να εμπλούτισε το κόμμα ή το κοινοβούλιο με τις απόψεις του.
    Όσοι ψηφίζουμε για χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάναμε για την πολυφωνία και τις δημοκρατικές συνθήκες. Αν θέλαμε μια γραμμή και στρατιωτάκια, θα ψηφίζαμε ΚΚΕ. Συνεπώς, αν θέλει κάποιος να υπερασπιστεί τον Βαλλιανάτο ή τη Σώτη από τον διαδικτυακό καννιβαλισμό, ας το κάνει ελεύθερα και με υπογραφή.
    Το άρθρο του Μουλόπουλου ήταν λάθος και παράλογα αυστηρό. Έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από τις δηλώσεις του Πέτρου σε αυτό τον τόπο.

Περί τραμπουκισμού λόγος...

Αμονταριστα πλανα...
Παρουσιάζει ενδιαφέρον το να συνειδητοποιείς όλο και περισσότερο πως η πραγματικότητα είναι τσακωμένη με τη λογική και η παράνοια είναι παντρεμένη με το συμβιβασμό και τη συγκαταβατικότητα της καθημερινής δουλικότητας στον ατομικό δρόμο.
Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο πολύ γρήγορα η κυβερνητική προπαγάνδα βαφτίζεται είδηση, οι απεργίες λοιδορούνται ως μέσο εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων, η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση των φοιτητών ταυτίζεται με κάθε είδους τραμπουκισμό και οι αποφάσεις των συλλογικών οργάνων τοποθετούνται στο καλάθι των αχρήστων.
Απόρροια της σχιζοφρενούς προσαρμογής, πληθώρας φτωχών ανθρώπων, σε αυτή την πραγματικότητα, είναι η σταδιακή τάση των τελευταίων προς το μαζοχισμό και η αντίστοιχη τάση των εκμεταλλευτών τους προς την αξιοποίηση κάθε σαδιστικού μέσου για την επίτευξη των σκοπών τους. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κοινωνικό μοντέλο που απαρτίζεται από δύο σκέλη, την προσταγή του εξουσιαστή και την υλοποίηση του εξουσιαζόμενου.
Το κλειδί στην ομολογουμένως οργουελικής εμπνεύσεως μορφή κοινωνίας που κάποιοι οραματίζονται, είναι ως ένα βαθμό η διαρκής αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας και η επακόλουθη τάυτιση της προσταγής με το ατομικό όνειρο του κάθε εξουσιαζόμενου.
Τις τελευταίες μέρες τα κανάλια έχουν γεμίσει τα παράθυρά τους με φιγούρες νέων προσώπων, καλών και πάνω απ'όλα ανεξάρτητων φοιτητών (οι περισσότεροι από αυτούς είναι αποδεδειγμένα μέλη της ΔΑΠ) που δε ζητούν τίποτε άλλο από το να ανοίξουν οι σχολές που έχουν κλείσει "κάποιοι άγνωστοι" παρακωλύοντάς τους το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια παιδεία.
Κάποιοι πιο σκληροί βάλονται ευθέως εναντίον των άπεργών διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων και κάποιοι άλλοι είναι πιο ανεκτικοί, κατανοούν μεν τον αγώνα τους αλλά το πράγμα παρατράβηξε. Παρατράβηξε γιατί το ατομικό όνειρο του πτυχίου, της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και του γρήγορου και εύκολου κέρδους (η εξουσιαστική προσταγή δηλαδή που βαφτίστηκε ατομικό όνειρο) απομακρύνεται επικίνδυνα.

Ο τυφώνας Σαμαροβενιζελίνα πλήττει την Ελλάδα..

Ουδεν Σχολιον...
Ο συγκεκριμένος τυφώνας έχει εγκατασταθεί πάνω από την χώρα και καταστρέφει τις υποδομές της.
Ήδη δεν υπάρχει Δημόσια Υγεία που να μπορεί να εξασφαλίσει στους αυτόχθονες ασφαλή και χωρίς ταλαιπωρία θεραπεία και προμήθεια αξιόπιστων φαρμάκων.
Δημόσια νοσοκομεία και κέντρα υγείας καταργούνται. Όσα (ιδίως περιφερειακά) παραμένουν ανοικτά αποψιλώνονται από ιατρικές ειδικότητες και γιατρούς , προαναγγέλλεται μάλιστα θριαμβευτικά(!) η απόλυση γιατρών από την πρωτοβάθμια περίθαλψη!

     Ο ιστός της Εθνικής Παιδείας έχει ήδη καταστραφεί, με συγχωνεύσεις σχολείων, δυσκολία μετακίνησης μαθητών, επιστρατευμένων καθηγητών, με αποδιάρθρωση των Πανεπιστημίων με απώτερο στόχο το κλείσιμό τους, ώστε να περάσει η Παιδεία στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στο ιδιωτικό συμφέρον!

     Η Εθνική Άμυνα δεν εμπνέει δυστυχώς πιά εμπιστοσύνη, παρά μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με το έμψυχο υλικό της. Ακόμα και για παρέλαση 1,5 χλμ. χρειάστηκε ιδιωτική επιχορήγηση!

     Όσο για την Οικονομία..
     ..ανακοινώθηκε σήμερα αύξηση του Δημόσιου χρέους, σε σχέση με πέρσι, κατά 18,4 δις ευρώ!
     Άρα πού πήγαν όλες αυτές οι θυσίες του ελληνικού λαού;
     Πού το κόψιμο μισθών και συντάξεων;
     Πού οι τόσες απολύσεις;
     Πού η κατάργηση νοσοκομείων, σχολείων, πανεπιστημίων;

Το τρίτο «λάθος» της Γερμανίας...

Του Κώστα Καπνίση, Periodista...
Πριν από λίγες ημέρες, ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, προέβη σε μια εντυπωσιακή μονομερή κίνηση, μειώνοντας το ευρωπαϊκό επιτόκιο στο 0,25%. Η κίνηση αυτή ήταν αντίθετη στην πάγια τακτική της Γερμανίας της Μέρκελ και του Σόιμπλε, οι οποίοι κινούνται με βάση το δόγμα «Καλό είναι ότι συμφέρει την Γερμανία». Χαρακτηριστική ήταν άλλωστε η δυσφορία του διοικητή της Bundesbank, Γιενς Βάιντμαν, ο οποίος κατά την διάρκεια της συνεδρίασης αντέδρασε και ψήφισε αρνητικά σε αυτή την πρόταση. 
Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο Μάριο Ντράγκι, έπραξε το αυτονόητο, βλέποντας ότι οι επιχειρήσεις στην Ευρώπη βρίσκονται υπό το καθεστώς ασφυξίας με εντολή μάλιστα του Βερολίνου και του διευθυντηρίου της Φρανκφούρτης. Προχθές, ο Πίτερ Μπόφινγκερ, ένας εκ των «σοφών» και συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης, προέβη στην αποκάλυψη ότι η Γερμανία κερδίζει περί τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Αυτό βέβαια πέρα από όλα τα υπόλοιπα, συμβαίνει διότι η Γερμανία είναι από τις ελάχιστες αν όχι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, η οποία δανείζεται με εξευτελιστικά και μερικές φορές με μηδενικά επιτόκια, προβαλλόμενη ως η μοναδική φερέγγυα οικονομία, η οποία εξακολουθεί να αναπτύσσεται.

Τα πανεπιστήμια στον ΑΚΜΗ...

Τα κουρελια τραγουδαμε ακομα...
Ο υπουργός Παιδείας , Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος , σε συνέντευξη του στο ραδιόφωνο της συγκυβέρνησης υποστήριξε ότι ορισμένοι θέλουν να μετατρέψουν τα Πανεπιστήμια σε παρανάλωμα  του πυρός γεγονός που τον βρίσκει παντελώς αντίθετο αφού αυτό αποτελεί έργο της συγκυβέρνησης. Δήλωσε μάλιστα ότι όσοι προσπαθούν να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση στο καταστροφικό της έργο θα κατηγορούνται για αντιποίηση αρχής και θα διώκονται ποινικά.

Τόνισε μάλιστα ότι αν τα Πανεπιστήμια γίνουν μπουρδέλα , θα είναι καθαρά δικό του επίτευγμα και δεν πρόκειται να αφήσει κανένας Τόμσεν να του πάρει την δόξα.

Συνεχίζοντας τόνισε ότι με την απεργία των διοικητικών του Πανεπιστημίου οι μόνοι που πλήττονται είναι οι ΔΑΠίτες φοιτητές και οι γονείς τους οι οποίοι έχουν κατακλύσει τα ΜΜΕ παραπονούμενοι για τα χαμένα μαθήματα.

Παράλληλα, κατήγγειλε ότι στο Πανεπιστήμιο Αθηνών διαπιστώθηκε πως υπάρχουν 313 περιπτώσεις εργαζομένων με το ίδιο ακριβώς επίθετο.

Μήπως θα έπρεπε κάποιος να ρωτήσει τον υπουργό της συγκυβέρνησης ποιο είναι το κοινό επίθετο των 313 εργαζομένων του Πανεπιστημίου Αθηνών; Γιατί αν είναι “Παπαδόπουλος” τότε προφανώς δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως το επίθετο είναι, ας πούμε, “Καραμανλής” τότε όντως υπάρχει θέμα.

Σιγά μην πέσουμε για τα κωλόσπιτα των φτωχών...

Και να που έφτασε κι άλλος ένας κόμπος στο χτένι, αυτή τη φορά πιο μεγάλος. Ή θα ξεδοντιάσει το χτένι και θα περάσει ή το χτένι θα αποδειχτεί ανθεκτικό για μία ακόμη φορά. Όμως, επειδή αυτή τη φορά το νήμα τραβιέται από την κοινωνία με μεγάλη δύναμη, αν, τελικά, αντέξει το χτένι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί ο αργαλιός.
Κάθε φορά που το τέρας παραγγέλνει την τροφή του εμφανίζονται στον ορίζοντα πιστοί υπηρέτες, διαφορετικοί κάθε φορά μα και τόσο ίδιοι μεταξύ τους, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για να μπορεί το τέρας να συνεχίζει να αναπνέει, να συνεχίζει να πεινάει να συνεχίζει να αποζητάει τροφή.
Και οι υπηρέτες, λυσσασμένα σκυλιά με ψεύτικα δόντια, τρέχουν να θερίσουν ζωές και όνειρα.
Αγράμματοι να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι δημιούργησαν, χωρίς σπίτια να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι τους οδήγησαν στη φτώχια, ελεύθεροι και με τις τιμές που τους αρμόζουν να μείνουν οι κλέφτες του μόχθου των ανθρώπων και οι μπαταχτσήδες της πολιτικής και της οικονομίας, στο διάολο να πάνε οι άρρωστοι, οι άστεγοι, οι άνεργοι και όσοι ακόμη έχουν δουλειά.
Το τέρας πεινάει και πρέπει να φάει. Ζητάει σπίτια, περιουσίες, εγκαθιστά το κρύο στα σπίτια, στερεί το φως και το νερό, τη γνώση και τη μόρφωση των ανθρώπων και οι πιστοί υπηρέτες τα σκυλιά τα λυσσασμένα με τα ψεύτικα δόντια βγαίνουν παγανιά ουρλιάζοντας και γρυλίζοντας, για να του τα προσφέρουν.
Ως αντάλλαγμα, μπορούν και ζουν σε χρυσά σκυλόσπιτα μες στη χλιδή και τον πλούτο, αλυσοδεμένοι σε αναπαυτικές καρέκλες αξιωμάτων απ΄όπου εξαπολύουν λόγους κενούς, ψεύτικους και απειλητικούς.

Έτσι κρατιέται η Ελλάδα...

του Γιώργου Τούλα, απο το parallaximag.gr...
Τρίτη βράδυ, περασμένες τρεις, ξημερώματα Τετάρτης. Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Εφημερεύει. Ο κόσμος ατέλειωτος στην αναμονή. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό μοιάζουν υπεράνθρωποι. Ανταποκρίνονται σε όλους. Τους θυμωμένους, τους απογοητευμένους, τους πονεμένους. Νέα παιδιά στην πλειοψηφία τους, αγόρια και κορίτσια, με τεράστια υπομονή, παρά τις ελλείψεις, τους ελεινούς μισθούς, τις αντίξοες συνθήκες, τον ευτελισμό της υγείας από τον τηλεστάρ-κωμικό ηθοποιό-υπουργό υγείας. Τον ευτελισμό της νοημοσύνης μας. Πέντε παρά το πρωί φεύγω από το νοσοκομείο αφήνοντας πίσω τη μητέρα μου μετά από μια αναπάντεχη και επικίνδυνη περιπέτεια υγείας. Νιώθω μια καθησυχαστική αύρα. Νιώθω ότι ακόμα και όταν τα πάντα καταρρέουν τριγύρω υπάρχουν φύλακες άγγελοι, άνθρωποι με αρχές και αυταπάρνηση. Που δεν μοιάζουν με τα τέρατα που σχηματικά περιγράφουν ορισμένοι όλο το δημόσιο τομέα.
Λίγες μέρες πριν, σε έναν χώρο ιστορικού ενδιαφέροντος που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Συζητάμε για μια δράση που ετοιμάζουμε και το ενδεχόμενο φιλοξενίας εκεί. Φτάνουμε στο δια ταύτα. Οι φύλακες μας λένε πως οι συμβάσεις τους τελειώνουν, πως το μνημείο δεν θα ανοίγει πια τα Σαββατοκύριακα, ούτε τα απογεύματα. Παρόλα αυτά μου λένε είμαστε διατεθειμένοι να ερχόμαστε εθελοντικά να τον ανοίγουμε και να τον φυλάμε. Θέλουμε τα μνημεία ανοιχτά και γεμάτα κόσμο. Είναι η ιστορία μας και το μέλλον μας. Ο μέγας υπουργός Πάνος Παναγιωτόπουλος έστειλε πριν λίγες μέρες στο Φεστιβάλ έναν σύμβουλο του φιλόσοφο να μας μιλήσει για τις αξίες της Τέχνης. Γιουχάραμε.

Ας κλείσουμε επιτέλους την τηλεόραση...

Αρχοντία Κάτσουρα, απο την Εφημεριδα των Συντακτων... 
Υπάρχουν άνθρωποι που αναγκάζονται να μένουν πολλές ώρες στο σπίτι. Αρρωστοι, άνεργοι, νοικοκυρές και μωρομάνες, μικρά παιδιά που δεν πηγαίνουν ακόμη σχολείο, εργαζόμενοι που επιστρέφοντας σπίτι ανοίγουν το «κουτί» για να ενημερωθούν και να χαλαρώσουν. Η τηλεόραση είναι συντροφιά, καταφύγιο –είναι όμως και δήμιος, που κατατρώει ύπουλα τον χρόνο, υπνώνοντας ταυτόχρονα το πνεύμα. Κι όταν τελειώνει η εβδομάδα αναρωτιούνται: «Αλήθεια, πώς πέρασε; Θα βάλουν τίποτα καλό το Σαββατοκύριακο στην τηλεόραση;»

Αν τους ρωτήσεις γιατί περνούν τόσες ώρες μπροστά στη συσκευή, «δεν έχουμε άλλη διασκέδαση» θα σου πουν. Και όντως διασκεδάζουν. Ο μπαχτσές έχει απ’ όλα: πρωινές ενημερωτικές εκπομπές που ανακυκλώνουν τις ειδήσεις της προηγούμενης ημέρας, και άλλες ψυχαγωγικές με θέματα ποικίλη ύλης: πώς μαγειρεύουν το καλύτερο γιουβέτσι, πώς κοιμήθηκε και με ποιον ο τάδε διάσημος, τι φόρεσε η δείνα ηθοποιός, ποιες είναι οι τάσεις της μόδας. Γνωστοί ή άγνωστοι καλλιτέχνες τραγουδούν προωθώντας τις «νέες δουλειές» τους και ηθοποιοί δίνουν συνεντεύξεις ελαφρού περιεχομένου, γνωστοποιώντας το έργο που ανεβάζουν ή το σίριαλ στο οποίο παίζουν. Κάποιες μεσημβρινές εκπομπές έχουν θέματα «κοινωνικά» που συγκινούν: παιδιά που εξαφανίστηκαν, ασθενείς που ανάρρωσαν από σοβαρές αρρώστιες, ιερείς με κοινωφελές έργο και ήρωες της καθημερινότητας. Ακολουθούν τα δελτία ειδήσεων στη σειρά, σε βαθμό να μαθαίνουμε απέξω την είδηση σαν καλοί… παπαγάλοι, που την άλλη ημέρα, μετά το σχολικό διαγώνισμα, δεν θα θυμούνται τίποτα. Γιατί αν θυμούνταν, αλίμονο…

Αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ....

απο το alterthess....
Στο έγραψα πρόσφατα. Η περίπτωση του Πάγκαλου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα δεις που κι εσύ σε κάποια φάση θα πεις αυτό που λέω κι εγώ: Ο Πάγκαλος, μετά από τέσσερις δεκαετίες που υπηρέτησε την πολιτική και την οικονομική ελίτ, τώρα σπάει πλάκα μαζί τους. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς ότι χρησιμοποιεί το, από κάθε άποψη, βάρος του υπέρ του πολιτικού αντιπάλου της πολιτικής και της οικονομικής ελίτ. Όπως στο τζούντο, όπου χρησιμοποιείς υπέρ σου το βάρος του αντιπάλου σου, μόνο που ο Πάγκαλος το κάνει ανάποδα.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν είσαι ένα από περισσότερο αντιδημοφιλή πρόσωπα σε αυτή τη χώρα – η δημοφιλία του Πάγκαλου δεν ξεπερνά το 3% - και λες πως «αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να φύγω με το αεροπλάνο» τότε προφανώς δουλεύεις για την άλλη πλευρά και όχι για την πολιτική και την οικονομική ελίτ. Σκέψου πως θα σκέφτηκε το 97% που αντιπαθεί τον Πάγκαλο όταν άκουσε πως αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός, και διάφοροι άλλοι εξίσου αντιπαθητικοί, θα πάρουν το πρώτο αεροπλάνο και θα φύγουν από την Ελλάδα…
Και το σημαντικό σε αυτό που ζούμε δεν είναι το τι λένε και το τι σκέφτονται οι Συριζαίοι, οι Πασοκοσυριζαίοι και οι Αναρχοσυριζαίοι, αλλά το τι λένε και το τι σκέφτονται όλοι οι υπόλοιποι – εκτός από τα καθίκια και τους ναζίδες – για το τι θα συμβεί αν, στις επόμενες εκλογές, δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, τα περί νέας μικρασιατικής καταστροφής είναι υπερβολικά, αλλά δεν θέλει και πολύ τοκ – τοκ για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ότι αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα του 2016 θα είναι μία χώρα όπου κανένας νέος άνθρωπος, πέρα από τα μπατσόνια, δεν θα κυκλοφορεί στους δρόμους, καθώς πάνω από 500.000 νέοι άνθρωποι θα έχουν μεταναστεύσει.
Δεν θέλει και πολύ τοκ – τοκ για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ότι αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα του 2016 θα είναι μία χώρα με πολύ περισσότερους φτωχούς απ’ ότι σήμερα, με πολύ περισσότερο κόσμο να τρώει από τα συσσίτια, με πολύ περισσότερα παιδιά εκτός του σχολείου, με πολύ περισσότερες γειτονιές να έχουν μετατραπεί σε γκέτο, με πολύ περισσότερο κόσμο να ζει στα πάρκα και να κοιμάται στα παγκάκια και φυσικά με πολύ περισσότερους μπάτσους παντού, καθώς πουθενά δεν θα υπάρχει δικαιοσύνη. Δυστυχώς για να γίνει κατανοητό απ’ όλους τους πολλούς καλούς ανθρώπους το τι θα συμβεί αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάνει μόνο ο Πάγκαλος.

Ο alterthess ιανός

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Τ. Πολίτης: Καλά σχεδιασμένη η επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο...

απο το TVXS...
«Τι παιδεία θέλουμε;». Ο πανεπιστημιακός, Τάκης Πολίτης απαντά στην Αναστασία Καλαφάτη. Μιλάει για την «επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιου» που είναι «καλά σχεδιασμένη» πριν από την κρίση, την άνοδο της Χρυσής Αυγής αλλά και το αντιφασιστικό κίνημα.

Τι σημαίνει η λέξη «Παιδεία»;

Ως Παιδεία θεωρείται το αποτέλεσμα της νοητικής και ψυχικής καλλιέργειας ενός ατόμου, με άλλα λόγια, το σύνολο των γνωστικών, πνευματικών, συναισθηματικών, κοινωνικών αρχών, αξιών, στάσεων και σχημάτων που το κάθε άτομο οικοδομεί. Ο όρος «Παιδεία» συχνά συγχέεται με τον όρο «Εκπαίδευση». Η εκπαίδευση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας οικοδομείται η Παιδεία, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η Παιδεία αποτελεί αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα της Εκπαίδευσης, δηλ. του εκπαιδευτικού συστήματος. Στην μαθητική ηλικία, η παιδεία συνιστά κυρίως απόρροια της επίδρασης του εκπαιδευτικού συστήματος, όμως σε σημαντικό βαθμό συνδιαμορφώνεται και από ερεθίσματα και προσλαμβάνουσες που προέρχονται από το οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Η παιδεία είναι δυναμική, με την έννοια ότι συνεχίζει να διαμορφώνεται και μετά την αποφοίτηση από την όποια τελευταία βαθμίδα εκπαίδευσης, συνεχίζει να οικοδομείται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου.

Η πολιτική ως θέαμα...

Χρήστος Καραγιαννίδης, απο το Red NoteBook...
Η διαχείριση πολιτικών ζητημάτων μέσα από τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις.
Η ευκολία του γραψίματος δυο γραμμών που γίνονται κεντρικά ζητήματα στα δελτία των οκτώ μετατρέπει την πολιτική πραγματικότητα σε επιθεωρησιακη κωμωδία. Υπάρχει ο μύθος της αμεσότητας με τον «λαό» που εκφράζεται δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και που μαθαίνει από πρώτο χέρι τις εξελίξεις. Μόνο που αυτό απέχει πολύ από το να θεωρηθεί δημοκρατικό και, πολύ περισσότερο, από το να είναι αριστερό. Οι συλλογικές αποφάσεις, τα ψηφισμένα κείμενα, οι θέσεις ενός κόμματος της αριστεράς γίνονται καρικατούρες και διαστρεβλώνονται, αποκόπτονται με αποτέλεσμα ο καθένας και η καθεμία να λειτούργει ανεξέλεγκτα παραβλέποντας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμέτοχη του/της σε έναν οργανωμένο συλλογικό φορέα.

Η συνεχής ατομική εκφώνηση διαφορετικών θέσεων από τη συλλογικά αποφασισμένη γραμμή μπορεί να εμπεριέχει το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη, η εμμονή όμως σε αυτή τη πρακτική και η μόνιμη τέτοια συμπεριφορά μπορεί να ερμηνευτεί επιεικώς ως αυτοαναφορική τάση.

Η Αριστερά να προετοιμάσει τον κόσμο....

Το πολιτικό σύστημα, αφού χρεοκόπησε πρώτα τη χώρα πολιτιστικά και υλικά, καταρρέει συθέμελα υπό το βάρος της αποτυχίας και τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Τούτο υποδηλώνουν οι φυγόκεντρες τάσεις στο ΠΑΣΟΚ και η κινητικότητα που καταγράφεται στο μεσαίο χώρο από τη ΔΗΜΑΡ έως τη δεξιά πτέρυγα, τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Η εκτίμηση ενισχύεται περαιτέρω από την αυξανόμενη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, εκλογικά τουλάχιστον, όπως αυτή καταγράφεται σε δημοσκοπήσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας και την απήχηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης πέραν του αριστερού τμήματός της. Σε πρόσωπα, δηλαδή, της λαϊκής δεξιάς, που μετά τις φοβερές απώλειες και τη φτωχοποίηση που υφίστανται, προδομένοι από την κυβέρνηση Σαμαρά, βλέπουν την Αριστερά ως τελευταία ελπίδα επιβίωσης.
Αυτή η εικόνα θα αποτυπωθεί συντριπτικά στην ερχόμενη διπλή εκλογική αναμέτρηση, ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές, το αποτέλεσμα των οποίων ακριβώς επειδή αναμένεται να είναι ιδιαίτερα οδυνηρό για Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα πυροδοτήσει ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, με πρώτη πράξη την προκήρυξη πρόωρων εθνικών εκλογών, εξαιτίας της πλήρους αναντιστοιχίας ανάμεσα στη λαϊκή βούληση και την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική.
Και τότε θα έλθει η ώρα της Αριστεράς όχι σαν γηπεδικό σύνθημα, χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, που θυμίζει το «ήλθε ή ώρα του Καραμανλή» ή το « ήλθε η ώρα του Παπανδρέου» στα χρόνια της ψευδούς ευδαιμονίας, αλλά ως δοκιμασία της αξιοπιστίας και της ικανότητας του Αλέξη Τσίπρα και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι η Ιστορία και οι Ελληνες δεν θα κρίνουν την Αριστερά με όρους κατάκτησης ή διαχείρισης της εξουσίας, αλλά με όρους πραγματικού μετασχηματισμού και επανίδρυσης του σημερινού διεφθαρμένου κρατικού μορφώματος.

Οι σταλινικές ύαινες του Ηλία Κανέλλη...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Ο καλός ρεπόρτερ είναι σαν τον καλό επιστήμονα. Δεν σχολιάζει απλώς τα ήδη γνωστά, δεν ερμηνεύει καν τα ήδη γνωστά, ψάχνει, γυρεύει, ερευνά, μέχρι να ανακαλύψει, επιτέλους, τα άγνωστα. Ο καλός επιστήμονας Ισαάκ Νεύτων ανακάλυψε το νόμο της βαρύτητας, ο καλός ρεπόρτερ Ηλίας Κανέλλης των ΝΕΩΝ ανακάλυψε τις σταλινικές ύαινες και μάλιστα χωρίς να φάει κατακέφαλα το μήλο. Ούτε κεράσι δεν έπεσε επί της κεφαλής του Ηλία.
Τι είναι οι σταλινικές ύαινες, πώς είναι οι σταλινικές ύαινες; Το ρεπορτάζ δεν συνοδεύεται από φωτογραφίες, οπότε μπορούμε να εικάσουμε ότι είναι οι κλασικές ύαινες, με τρεις σημαντικές διαφορές: ΄Εχουν μουστάκι, φοράνε στρατιωτική στολή και κατασπαράσσουν τους αντιφρονούντες. Μπορούμε επίσης να εικάσουμε ότι διαβιούν στα περίχωρα της Μόσχας, ώστε να στήνουν δίκες, χωρίς να διανύουν μεγάλες αποστάσεις. Α, μην ξεχάσω, νικήσανε και τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πώς είναι οι σταλινικές ύαινες δεν γνωρίζουμε ακριβώς, γνωρίζουμε ωστόσο ποια είναι η αποστολή τους επί της Γης. Μας το λέει ο Κανέλλης, μας λέει ότι οι ύαινες συνωστίζονται πίσω από τον Τσίπρα, που, παρεμπιπτόντως, δεν είναι νεοσταλινικός, και τον σπρώχνουν με τη μουσούδα τους σε ακρότητες. Οι κατά Κανέλλη σταλινικές ύαινες δαιμονοποιούν όσους ασκούν κριτική στις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ, εκφοβίζουν μέσα ενημέρωσης, δημοσιογράφους και γελοιογράφους, καλλιεργούν διχαστικό κλίμα χωρίζοντας τις πολιτικές δυνάμεις σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές, απειλούν ρεβανσιστικά τους «μνημονιακούς» εκτελεστές «συμβολαίων» με την τρόικα και τους «μερκελιστές» ξενόδουλους οπαδούς της «εξάρτησης», απειλούν ότι θα καταργήσουν όποιες μεταρρυθμίσεις επετεύχθησαν ή δρομολογούνται και θα μπορούσαν να κάνουν το κράτος ανταγωνιστικό. Κι αφού τελειώσουν την επίμοχθη εργασία τους, στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που τους απομένει, οι σταλινικές ύαινες πουλάνε σταλινικό σαλέπι στην Ομόνοια, που οσονούπω θα γίνει και αυτή σταλινική.

Για ποιους δουλεύει ο Α. Γεωργιάδης; Μπίζνες με τη ζωή και το θάνατο...

των Α.Μάντζιου, M.Μπούρου, Ε. Μπαμπαλώνα *, barikat.gr...
Μία από τις κεντρικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται το σημερινό πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης, είναι ότι τα χρόνια προ κρίσης «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας». Η πολιτική που ακολουθείται ως απάντηση στην κρίση αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, μια διαλεκτική ένταση ανάμεσα στο «ζούσαμε» και στις «δυνατότητες». Σε πρώτο επίπεδο η επιβολή της βίαιης υποτίμησης σημαίνει να «μάθουμε» να ζούμε με λιγότερα. Λιγότερα δικαιώματα, όνειρα, ανάγκες, συναισθήματα. Λιγότερη αξιοπρέπεια. Αναφερόμαστε στις «δυνατότητες», δηλαδή ακόμα ζούμε.
Η ζωή ως όριο 
Το δεύτερο επίπεδο όμως προχωράει κάπως πιο βαθιά. Εδώ και καιρό αρχίζει να φαίνεται ότι στην κατάσταση που βιώνουμε δεν χωράμε όλοι. Κάποιοι περισσεύουν. Το «δεν χωράμε όλοι», μέχρι τώρα μπορεί να σήμαινε κυρίως μετανάστευση για τους νέους ή καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών. Σήμερα όμως αποκτά το συνολικό του νόημα. Εδώ είναι που πλέον μπαίνουμε στο «ζούσαμε». Αυτή η πολιτική φροντίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο να καταλάβουμε πως είμαστε περιττοί και πλεονάζοντες. Αυτή η πολιτική δημιουργεί την ταυτότητα του περιττού και μας τη δίνει. Το ότι πλέον περισσεύουμε, είμαστε υπεράριθμοι, τίθεται από τη μεριά του κράτους με τον πιο συνολικό και σαφή τρόπο που θα μπορούσε να τεθεί. Με όρους ζωής.

Το Πονηρό Συγκρότημα...

του Σταθη, απο το enikos.gr...
Είναι καιρός τώρα που τα «Νέα», το «Βήμα» και το «Mega» έχουν πάρει εργολαβία (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) την αντιμετώπιση, ή μάλλον τον εξορκισμό ή ακόμα καλύτερα τον εξοστρακισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Για το παλαίμαχο συγκρότημα  ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι σαν ορδή δαιμόνων που έρχεται καταπάνω μας απ’ τα λημέρια των Νεφελίμ, ο κ. Τσίπρας κάτι σαν Αννίβας προ των πυλών, ο κ. Λαφαζάνης κάτι σαν φορέας του περονόσπορου και της χολέρας κι ο κ. Παπαδημούλης κάτι σαν καλικάντζαρος που θέλει να κόψει τη μαγεμένη φασολιά του ωραίου, γενναίου  και θαυμαστού κόσμου που ζούμε.
Ενας κόσμος αγγελικά πλασμένος απ’ τη Διαπλοκή, κατ’ εικόνα και ομοίωσιν των θεών του Λονδίνου, της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου - με αυτήν τη χρονολογική σειρά, μηδέ και του Πεκίνου αποκλειομένου, αν οι θεοί εκεί κάποτε κατοικήσουν.
Εχει δίκιο το συγκρότημα να υπερασπίζεται το (κατ)έχειν του, αλλά μερικές φορές το παρακάνει. Οπως τώρα με την αποστασία! Αλήθεια, η εφημερίδα που υποστήριξε την αποστασία το 1965, με συνέπεια να την καίνε οι Αθηναίοι στους δρόμους, τι ομοιότητα με την αποστασία βρίσκει στην έκκληση ενός πολιτικού αρχηγού, εν προκειμένω του κ. Τσίπρα, προς τη συνείδηση και την ελεύθερη βούληση των βουλευτών (που προβλέπεται και επιβάλλεται απ’ το Σύνταγμα) να πάψουν να ψηφίζουν τα αντίθετα από εκείνα για τα οποία έλαβαν απ’ τον λαό την εντολή;
Κι αν είναι αυτό αποστασία, τι ήταν αυτό που έκανε ο κ. Σαμαράς, όταν για λόγους συνείδησης έπαψε να υποστηρίζει τον κ. Μητσοτάκη;
Κι αν είναι αποστάτης ο κ. Σαμαράς, τι είναι ο συνέταιρός του, ο κ. Βενιζέλος; είναι απλούστατα ο στυλοβάτης ενός αποστάτη, στον οποίον μάλιστα έχει προσφέρει βορά και θυσία το ίδιο του το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να γλιτώσει ο ίδιος
απ’ τα επίχειρα των έργων του υπέρ των Μνημονίων, περί τα υποβρύχια, τη Λίστα Λαγκάρντ κι άλλα ων έστι αριθμός, σαφής και συγκεκριμένος.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Το χαμένο εξάμηνο και η κερδισμένη ζωή...

Του Γιάννη Αλμπάνη, απο το Red NoteBook...
Στο ντοκιμαντέρ «Η Δίκη των Βασανιστών» που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής, ο Θεοφιλογιαννάκος επιχειρεί κάποια στιγμή να δικαιολογήσει την αιματηρή καταστολή του Πολυτεχνείου. Λέει χαρακτηριστικά ότι όλο το 1973 δεν είχαν ανοίξει οι σχολές λόγω των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Προσθέτει μάλιστα ότι είχε δημιουργηθεί τέτοιο κοινωνικό πρόβλημα, που ο πατέρας μιας φοιτήτριας από την Ξάνθη τού είχε τηλεφωνήσει για να επιληφθεί του θέματος.
Ο δυστυχής πατέρας απείλησε μάλιστα τον φιλότιμο εθνικόφρονα ανακριτή ότι θα έφερνε την κόρη πίσω στο χωριό, αν δεν άρχιζαν τα μαθήματα. Τι να κάνουν λοιπόν κι οι χουντικοί; Κατέβασαν τα τανκς για να μην υπονομευτεί το μέλλον του παιδιού.

Αν και δεν είναι ορθό να εξομοιώνουμε τη σημερινή αυταρχική και φαλκιδευμένη δημοκρατία με τη δικτατορία (εκτός όλων των άλλων, γιατί με αυτόν τον τρόπο μηδενίζουμε τις κατακτήσεις του Πολυτεχνείου), εντούτοις, είναι προφανείς οι ομοιότητες των εξηγήσεων του Θεοφιλογιαννάκου με τον σημερινό κυρίαρχο λόγο περί χαμένου εξαμήνου. Οι οιμωγές του Mega, οι συνεντεύξεις των απελπισμένων φοιτητών που δεν μπορούν να κάνουν μάθημα, η αγωνία του κυρίου Αρβανιτόπουλου για το «μέλλον των παιδιών» μοιάζουν να έρχονται από την εποχή του Θεοφιλογιαννάκου. Ή ίσως από ακόμα πιο παλιά.

Warum Frau Merkel?

Του Γιώργου Δουράκη, Κοιτα τον ουρανο...


Γερμανία απολογήσου! Με μια απροσδόκητη απόφαση που φέρνει τα πάνω-κάτω, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βάζει στο στόχαστρο τα υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα των Γερμανών, ανοίγοντας το δρόμο για τη διερεύνηση των πραγματικών αιτίων της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης. Δε φταίνε μόνον οι χώρες του Νότου, αλλά και η Γερμανία, αφού τα ελλείμματα και τα πλεονάσματα είναι οι δύο διαφορετικές όψεις του ιδίου νομίσματος. Χωρίς πλεονάσματα δεν υπάρχουν ελλείμματα κι αντιστρόφως…
Να λοιπόν και μια είδηση ουσίας (βλ. εδώ) διαφορετική από τις ριπές ανοησίας και ηθικολογίας που δεχόμαστε ακατάπαυστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας. Μια αχτίδα ορθολογισμού μέσα στο απίστευτο πανδαιμόνιο οικονομικού σκοταδισμού που προκαλούν ευφυώς και τεχνηέντως εδώ και πολύ καιρό τα νομισματικά και δημοσιονομικά γεράκια του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να βάλει στο μικροσκόπιο τα τεράστια και μόνιμα πλέον εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας, ενεργοποιώντας ένα θεσμοθετημένο μηχανισμό οικονομικού συναγερμού, τη Διαδικασία Μακροοικονομικών Ανισορροπιών, για να διαπιστώσει κατά πόσον τα πλεονάσματα αυτά γονατίζουν οικονομικά την υπόλοιπη Ευρώπη και τον Κόσμο εμποδίζοντας την ανάκαμψη.

Όχι άλλος ΔΑΠίτικος αυτομαστισμός....


Το τελευταίο μήνα εκπομπές επί εκπομπών και ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ προβάλλονται στους τηλεοπτικούς δέκτες για τη μεγάλη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ. Στις εκπομπές αυτές, καθώς και στα ρεπορτάζ, βλέπουμε συνεχώς φοιτητές που αγανακτούν με την απεργία των διοικητικών υπαλλήλων και βγαίνουν κλαψουρίζοντας να ζητήσουν τη λήξη της απεργίας γιατί «θέλουν να κάνουν μάθημα» και γιατί «πληρώνουν οι γονείς τους».

Αυτά τα άτομα όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που πάνε από πάνελ σε πάνελ για να δημιουργήσουν την ψευδή αίσθηση ότι η ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει να αγανακτεί με την όλη κατάσταση. Στη προσπάθεια αυτή έχουν μπει και δημοσιοκάφροι όπως η κυρ-Τατιάνα και ο μπαρμπα-Γιάννης ο Pretender που έκαναν εκπομπές με κεντρικό θέμα συζήτησης την απεργία.

Τι λένε όμως οι ΔΑΠίτες και οι ΔΑΠίτισσες που βγαίνουν στο τηλεοπτικό γυαλί; Λένε ότι δεν γίνεται φοιτητές που κάνουν καταλήψεις και διοικητικοί υπάλληλοι να τους στερούν την δυνατότητα να κάνουν μάθημα. Εκ πρώτης δεν φαίνεται κάτι παράλογο σε αυτό. Ίσα ίσα είναι θεμιτό οι φοιτητές να θέλουν να κάνουν μάθημα.

Εδώ όμως μπαίνει ένα ζήτημα...Με ποιους καθηγητές θα κάνουν μάθημα αφού το υπουργείο έδιωξε όλους τους συμβασιούχους καθηγητές μέσα σε 3 χρόνια; Στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το οποίο έχει περίπου 15-16 τμήματα, με όλους τους συμβασιούχους καθηγητές απολυμένους δεν διδάσκονται 200 μαθήματα συνολικά. Μπορώ να κάνω κατάληψη με αίτημα να έχω καθηγητές να μου κάνουν μάθημα;

Παραδοξότητες μιας προκήρυξης....

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Γνήσια ή κίβδηλη; Αυθεντική ή κατασκευασμένη (σε όποιο εργαστήριο ενοχοποιεί η καχυποψία του καθενός), με στόχο το «ψάρεμα»; Να ενοχληθούν δηλαδή οι πραγματικοί δράστες και στον θυμό τους να προδοθούν δημοσιοποιώντας τη δική τους προκήρυξη, περνώντας από τη φρικαλέα γραφή αίματος στη γραφή με μελάνη. Τα ερωτήματα, με σχετικά εύκολη απάντηση στην εποχή τής σχεδόν μονοπωλιακώς ασκούμενης τρομοκρατίας (από τη «17 Ν»), είναι πια περισσότερο περίπλοκα. Τώρα, ούτε καν η επιλογή του πρώτου αποδέκτη τού USB, και κατ’ ουσίαν επικοινωνιακού μεσάζοντα, δεν αντιστοιχεί στα πρότυπα. Αντί για κάποιο αντιεξουσιαστικό Μέσο προκρίθηκε λαϊκιστική ιστοσελίδα.
Κατά την αστυνομία, οι συντάκτες της προκήρυξης γνωρίζουν ιστορία. Γιατί; Επειδή λέει γνωρίζουν τον Νενέκο ή τον «αριστεροχουντισμό». Και; Στο Διαδίκτυο εντοπίζονται πανεύκολα πληροφορίες κάθε είδους. Ουδεμία ιστοριογραφική εμβρίθεια λοιπόν και ουδένα θεωρητικό εξοπλισμό πιστοποιεί η αναφορά στον Πήλιο Γούση ή τον Ντουρούτι.
Ισα ίσα, γεννά αμφιβολίες η υποχρέωση που ένιωσαν οι προκηρυξιογράφοι να εξηγήσουν με υλικό εγκυκλοπαίδειας ποιος είναι ο Ντουρούτι. Για να πείσουν ποιον ότι τυγχάνουν συνεχιστές της διεθνούς ιστορίας των αναρχικών; Τον εαυτό τους; Τη μερίδα του κοινού που υποθέτουν ότι τους αντιμετωπίζει ευνοϊκά; Την Αντιτρομοκρατική; Οποια κι αν είναι η επιθυμία τους, την υποσκάπτει η καταγγελτική φράση τους για «τους απογόνους του Εφιάλτη, του Πήλιου Γούση και του Νενέκου». Δύσκολα φαντάζεται κανείς μια αναρχική (ή «αναρχοκομμουνιστική») οργάνωση που να κατηγορεί τους αντιπάλους της με όρους «εθνικής προδοσίας», όταν το «εθνικός» απουσιάζει εκ προοιμίου από την ιδεολογία οποιασδήποτε αναρχικής/διεθνιστικής ομάδας.

Δημοκρατία ή καπιταλισμός;

Jürgen Habermas, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Από την αθλιότητα της εθνικο-κρατικής αποσπασματικότητας σε μία ολοκληρωμένη, από καπιταλιστικής απόψεως, παγκόσμια κοινωνία.
Στο βιβλίο του για την αναβλημένη κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού ο Wolfgang Streeck αναπτύσσει μια σκληρή ανάλυση της γενεσιουργού ιστορίας της παρούσας κρίσης οφειλών και τραπεζών, που οφείλεται στην πραγματική οικονομία. Αυτή η δυναμική και εμπειρική εκ θεμελίων ανάλυση προήλθε από τις παραδόσεις του Theodor W. Adorno (Γερμανός κοινωνιολόγος – φιλόσοφος) που έγιναν στο Ινστιτούτο της Φραγκφούρτης για την κοινωνική έρευνα.
Θυμίζει στα καλύτερα σημεία της – δηλαδή πάντα όταν το πολιτικό πάθος συνδεθεί με την δύναμη που ανοίγει τους οφθαλμούς, και φωτίζει τα γεγονότα, και τα ισχυρά επιχειρήματα – την «18η Brumaire του Louis Napoleon».
Αρχικό σημείο αποτελεί η δικαιωματική κριτική στην αναπτυχθείσα θεωρία της κρίσης, που έγινε από τον Claus Offe και εμένα στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η τότε επικρατούσα φορολογική αισιοδοξία του Κέυν, μας ενέπνευσε την αποδοχή, ότι η πολιτικά επικρατούσα οικονομική δυναμική της κρίσης επί αντιφατικών καθηκόντων – προσταγών, μετατίθεται σε ένα υπερφορτωμένο κρατικό όργανο, και σε «πολιτισμικές αντιφάσεις του καπιταλισμού» (όπως διατύπωσε μερικά χρόνια αργότερα ο Daniel Bell), και εκφράζεται ως μια μορφή νομιμοποιητικής κρίσης. Σήμερα δεν γνωρίζουμε (ακόμη;) μια νομιμοποιητική κρίση, αλλά μια σταθερή οικονομική κρίση.

Η μαλακία του Άδωνι...

του Θωμα Τσαλαπατη...

  ‘’Να ζητήσεις συγνώμη για την δήλωσή σου αυτή, είναι χειρότερη από το ‘’μαζί τα φάγαμε’’ του Πάγκαλου. Να ζητήσεις συγνώμη, είπες μεγάλη μαλακία, πολύ μεγάλη μαλακία.’’  Έτσι σχολίασε στην ραδιοφωνική του εκπομπή ο Νίκος Χατζηνικολάου τις δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη σε τόνο αρκετά διαφορετικό από τις συνήθεις εκφορές πολιτικής νηνεμίας που επιλέγει.
‘’ Αν υπάρξουν απολύσεις γιατρών στον ΕΟΠΥΥ, σάς παρακαλώ αυτό δεν θέλω να το χρεωθεί η τρόικα, δεν θέλω να μου παίρνει τη δόξα ο Τόμσεν για τα αυτονόητα. Οι αποφάσεις είναι δικές μου’’. Αυτά δήλωσε ο ακροδεξιός υπουργός με το όνομα γυμναστηρίου πριν το επίθετό του. Η χαιρεκακία για την καταδίκη του άλλου, δεν περιγράφει απλά το ήθος του ανδρός, περιγράφει και τη διαστροφική απόλαυση  της εξουσίας κατά την άσκηση της, το μέτρημα του μεγέθους της στο μέτρημα των θυμάτων της, την επιβεβαίωση της στην επιβολή της.
Είναι λογικό, στην Ελλάδα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, της εξαθλίωσης και της διαπόμπευσης μόνο ένας μισάνθρωπος θα μπορούσε να είναι υπεύθυνος για την περίθαλψη των ανθρώπων. 
Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν απαξιώνει απλά τους θεσμούς, είναι ο ίδιος η απόδειξη της απαξίωσης των θεσμών. (‘’Η δόξα λέγεται με την έννοια της ευθύνης όχι με την έννοια της φήμης’’ προσπάθησε να δικαιολογηθεί αργότερα και να αποδείξει πόσο αρχαίος Έλληνας είναι. Πως συνδέονται τα δύο δεν μας εξήγησε, πάντως η δόξα στα αρχαία ελληνικά μαθαίναμε πως σημαίνει γνώμη). 
‘’Βόλευε την κυβέρνηση και τη ΝΔ όταν η Χρυσή Αυγή καθάριζε τους αλλοδαπούς από τις γειτονιές, χωρίς να χρεώνονται το πολιτικό κόστος η αστυνομία και η ίδια η κυβέρνηση’’. Δήλωσε ο βουλευτής της ΝΔ, Μιχάλης Ταμήλος, μιλώντας στο τηλεοπτικό σταθμό ‘’Action24’’.
Στο σημείο αυτό δεν ξέρεις με τι να πρωτοανατριχιάσεις: το περιεχόμενο της δήλωσης; Την αφοπλιστική αφέλεια; Το ότι ο βουλευτής δεν μοιάζει να καταλαβαίνει τι σημαίνει εκείνο το ‘’καθάριζε’’ (ακόμα χειρότερα αν καταλαβαίνει).
Περιμένουμε την Νέα Δημοκρατία να κατηγορήσει τη Χρυσή Αυγή πως της κλέβει τη δόξα για τις εκκαθαρίσεις των μεταναστών. Και στο σημείο αυτό -άσχετα με οποιαδήποτε κυριολεξία- η ‘’δόξα’’ ταυτίζεται με την ευθύνη, όπως το αίμα ταυτίζεται με το αίμα.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)

Ο πολιτισμός της απέναντι όχθης...

Της Μαριαννας Τζιαντζη..
Η  κουλτούρα της χούντας είχε πρόσωπο. Ήταν το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», η αρχαιοπληξία, η χαζοπόπ και το ελαφρολαϊκό, οι φαραωνικές φιέστες και οι παρελάσεις, η ΥΕΝΕΔ, η στραμπουληγμένη καθαρεύουσα. Ένα πρόσωπο τόσο κραυγαλέα απωθητικό που σχεδόν αυτόματα ένας νέος με στοιχειώδη ευαισθησία γύρευε κάτι άλλο. Αναζητούσε την κουλτούρα της αντίστασης, το έστω και υπαινικτικό μήνυμα της ελευθερίας ή προσπαθούσε να ανακαλύψει ένα νέο μήνυμα σε παλιές μορφές. Ιδίως μετά το 1970, ιδίως στην Αθήνα και ιδίως στη φοιτητική νεολαία, αυτό το «κάτι άλλο» δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί.
Η κουλτούρα της αντίστασης εκφραζόταν στο τραγούδι (την πιο άμεση και επιδραστική μορφή τέχνης), τον κινηματογράφο, το βιβλίο, το θέατρο, μέχρι και στους ενδυματολογικούς κώδικους. Η ένταξη στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα συνοδευόταν από την υιοθέτηση μιας ταυτότητας και την κατάκτηση μιας συλλογικότητας που υπερέβαινε τις κομματικές γραμμές και, ταυτόχρονα, είχε και μια αισθητική διάσταση. Η εξέγερση κατά της δικτατορίας ήταν και εξέγερση ενάντια στην ασχήμια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κομψότητα και η καλαισθησία είναι πάντα συνώνυμα της ελευθερίας.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Αντώνης Σαμαράς: το πορτραίτο ενός ηγέτη (που ναι ψηλός και όμορφος και τον αγαπάμε όλοι)...

του Θωμα Τσαλαπατη...
‘’Τριάντα αιώνες και πλέον ο άνθρωπος πασχίζει να βάλει τη μια λέξη κοντά στην άλλη με τέτοιον τρόπο που η σκέψη να εξαναγκάζεται να παίρνει καινούργιες, αδοκίμαστες στροφές. Ιδού που για πρώτη φορά η λειτουργία αυτή σταμάτησε. Είμαστε πανέτοιμοι για τη βλακεία.’’

     Οδυσσέας Ελύτης, Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο


Ήταν πολλοί αυτοί που ξαφνιάστηκαν από την παρουσία του πρωθυπουργού στην βουλή την περασμένη Κυριακή κατά της συζήτησης για την πρόταση μομφής. Κατ’ αρχήν από το ίδιο το γεγονός. Ήταν μόλις η τρίτη  φορά που ο κ. Σαμαράς καταδέχτηκε να περάσει τις πύλες του ‘’ναού της δημοκρατίας’’ κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του. Αυτό όμως που εντυπωσίασε ήταν  ο τρόπος με τον οποία συγκροτήθηκε η παρουσία του, η ταύτιση της αντιπαράθεσης με την απαξία,  η υποβάθμιση του λόγου στα επίπεδα του γάργαρου βρυχηθμού ή του ρεψίματος.  Η διατύπωση του συγκεκριμένου πολιτικού ήθους με τους όρους του συγκεκριμένου ρητορικού ύφους.

Για όλα φταιει η «Εύα» του ’74...

του Διονυση Ελευθερατου, απο το Πριν, μεσω του Αριστερου Βηματος...
Όταν η μεταπολίτευση αναφέρεται σαν να πρόκειται για προπατορικό αμάρτημά μας
Το πολιτικό και δημοσιογραφικό «μέινστριμ» έχει αποφανθεί: ασυγχώρητο προπατορικό, πολιτικό, ιδεολογικό και κοινωνικό αμάρτημά μας είναι η άτιμη μεταπολίτευση!

Ναι, εκείνη η πανούργα «Εύα» που εμφανίστηκε το 1974 και δηλητηρίασε την ανυποψίαστη χώρα με το ολέθριο μήλο του «λαϊκισμού», του οποίου οι παρενέργειες ακόμη μας ταλανίζουν. Να το ξέρετε: εξ αιτίας της σήμερα μας συνθλίβουν οι «θεοί» των αγορών, του ευρω- ιερατείου και της διεθνούς τοκογλυφίας.

Αλλόκοτη γυναίκα, όντως, η «Εύα» που μας «χαντάκωσε» το ΄74 : διέθετε κάτι από τον επιθετικό δυναμισμό της - σχεδόν γυμνόστηθης- Ελευθερίας του Ντελακρουά, αλλά τίποτε από την ενδυματολογική τόλμη εκείνης. Φορούσε αμπέχονα και τζιν. Στις ταβέρνες και στις πλατείες τραγουδούσε αντάρτικα, ρεμπέτικα, Θεοδωράκη, Λοϊζο, Μικρούτσικο, Μαρκόπουλο, Λεοντή. Στο σπίτι, μακριά από «κολλημένους» καθοδηγητές, άκουγε και αρκετό ροκ - κατά κανόνα από κασέτες ή από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη.

Συνήθως ήταν σκεπτική, αλλά το χειλάκι της πρόθυμα «έσκαγε» με τα χιουμοριστικά τραγούδια του Θέμη Ανδρεάδη και του Γιάννη Λογοθέτη. Γέλασε με την ψυχή της - παρέα με σκιτσογράφους και συντελεστές θεατρικών επιθεωρήσεων - το 1976, όταν ο υπουργός Εργασίας Κ. Λάσκαρης «απαγόρευσε» την πάλη των τάξεων. Άλλο γέλιο της, επινίκιο αυτό, ήχησε ως καμπάνισμα υπερηφάνειας τον Μάιο του ΄77: τότε οι 1.200 εργάτες της ΛΑΡΚΟ, έπειτα από μια εμβληματική απεργία τεσσάρων μηνών, κέρδισαν μισθολογικές αυξήσεις 17%, καθώς και την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους.

Οι ασημαντότητες...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο το Εθνος...
Οι ασημαντότητες...
Εχει διαμορφωθεί ένα αξιολύπητο είδος καθημερινού στοχασμού: Πόσο κάνει, πού είναι φτηνότερο, ποιος έχει προσφορές; Αν δώσω τόσα στο τυρί, πόσα πρέπει να δώσω στην ασφάλεια αυτοκινήτου; Αν δίνω τόσα στα αγγλικά, πόσο περισσεύουν για κηπευτικά; Και όλα αυτά «πλέον φόρων». Η απλή μέθοδος των τριών, οι αφαιρέσεις, είναι η πεμπτουσία του λογισμικού φρονήματος, είναι η νέα εξυπνάδα που παίρνει τη θέση της παλιάς: αυτής του τι μπορούσα να αγοράσω ώστε να προβληθώ.
Μια νέα, πανίσχυρη, μικρότατη και αξιοδάκρυτη ευφυΐα που σε κάνει να θριαμβεύεις όταν γλιτώνεις 0,75 λεπτά από τον βενζινά της περιοχής σου (πηγαίνοντας στον αντίπαλό του), όταν παίρνεις δώρο δύο χαρτιά υγείας επιπλέον όταν η ταμειακή παραλείψει μία τσίχλα στα 90 ευρώ του λογαριασμού. Αυτή βέβαια η μορφή ευφυΐας δεν χρειάζεται τη μεγάλη πολιτική σκέψη. Της αρκούν τα διάτρητα και ανεγκέφαλα πολιτικά σποτάκια των παραθύρων και του Κοινοβουλίου. Δεν χρειάζεται ούτε πανεπιστήμια και μορφωτικές πολυτέλειες. Αρκεί η e-learning αρωματοθεραπεία. Δεν χρειάζεται υψηλή τέχνη. Αρκούν οι γερασμένες ρεπλίκες που κυκλοφορούν.
Αυτή η μορφή συλλογικής συνείδησης, η μικρολογιστική συνείδηση, συγκροτεί το νέο είδος λαού, λαϊκού πολιτισμού και χώρας. Οι ευρωπαϊκές ελίτ πακιστανοποιούν την Ελλάδα. Η χώρα μπορεί να μπει σε μια γραμμή παραγωγής, αλλά δεν θα έχει λόγο για την αρχιτεκτονική της παραγωγής. Δεν μπορούν οι βιομηχανίες πολεμικού υλικού να εξάγουν, τα ναυπηγεία να παίρνουν δουλειές, η χώρα να απεξαρτηθεί από τους παρασιτικούς tour operators, να διαθέτει αγροτική παραγωγή, σκέψη. Η πολιτική παραγωγή είναι ανάλογη. Φτώχεια, αμάθεια, αποξηραμένη φιλαρέσκεια ενισχύονται και από τη μιντιακή τεχνοτροπία που ενσωματώνει το πολιτικό προσωπικό στη διατύπωση. Η τεχνική σποτ, οι συγκοπτόμενες νοστιμιές και τα χαζοεφέ δεν χρειάζονται τη νοηματική συνέχεια, κάνουν αδύνατη τη σύλληψη ενός πλήρους πολιτικού νοήματος που να έχει αρχή, μέση, τέλος και να συνθέτει αλληλουχίες.
Νωθρός λαός σέρνεται στο Πολυτεχνείο, όπως μια περασμένη Κυριακή σερνόταν άφραγκος στα μαγαζιά «ζωντανεύοντας το κέντρο», όπως διαμαρτύρεται άηχα για την κλοπή των ακινήτων, όπως μετέχει στον κάθε λιθοβολισμό του άλλου. Επισυνάπτεται γενναία σε κάθε μορφή ελεεινού φόβου. Ούτε βούληση ούτε ανάκαμψη. Μικρά όλα.
dsevastakis@arch.ntua.gr

Το σύνδρομο του «πατερούλη»...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η συνήθης κοινοτοπία περί «πολιτικής ρευστότητας» περιγράφει στην παρούσα φάση με ακρίβεια την πραγματικότητα. Το σκηνικό συνθέτουν οι προτάσεις για επιστροφή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, τα σενάρια για μεταπήδηση βουλευτών των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Νέα Δημοκρατία, οι παρασκηνιακές συζητήσεις για νέα κυβέρνηση με άλλον πρωθυπουργό από τη σημερινή Βουλή, η κινητικότητα στην περιοχή της Κεντροαριστεράς και βεβαίως οι επίμονες φήμες ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί (Καραμανλής, Παπανδρέου) προετοιμάζουν το έδαφος για να επανακάμψουν. Ολα τα παραπάνω μπορεί να μη συνδέονται μεταξύ τους, με την έννοια ότι εκπονούνται από συγκεκριμένο κέντρο, ωστόσο έχουν την ίδια αιτία. Οι δυσκολίες της κυβέρνησης να πετύχει τους στόχους της, η ασφυκτική πίεση της τρόικας, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό των σχημάτων που συγκροτούν το δικομματικό μπλοκ εξουσίας, η κλιμακούμενη (έστω και σιωπηλή) δυσφορία της κοινωνίας και η εντεινόμενη ανησυχία των κυρίαρχων κύκλων για το ενδεχόμενο να προκύψει ο ΣΥΡΙΖΑ ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, παράγουν τις σχετικές διεργασίες.

Ισως η πιο ερεθιστική πλευρά της συζήτησης είναι αυτή που αναφέρεται στους «πρώην». Και οι δύο δηλώνουν (δι’ αντιπροσώπων) ότι δεν επιθυμούν να εμπλακούν ξανά στα πολιτικά πράγματα. Ο ένας (Καραμανλής) το λέει εμφατικά, ο άλλος (Παπανδρέου) λιγότερο κατηγορηματικά. Οι δικοί τους άνθρωποι πάντως στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν ότι ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου θα αρνηθούν να βοηθήσουν τα κόμματά τους και τη χώρα, αν τους ζητηθεί.

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, ΜΕΓΚΑ...


του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...
Τα ύστερα του κόσμου! Κυριακή βράδυ και το δελτίο του ΜΕΓΚΑ είχε πρώτο θέμα την πορεία για την 40η επέτειο του Πολυτεχνείου. ‘Όχι μόνο έδειχναν την πορεία, ολόκληρη την πορεία, όχι τα επεισόδια, όπως έκαναν άλλες φορές, την επαινούσαν κιόλας. Μεγάλη την λέγανε, δυναμική την λέγανε, ειρηνική την λέγανε, άλλοι άνθρωποι ήτανε, σαν να είχε μπει μέσα τους ο Παπαχρήστος. Ο Δημήτρης Παπαχρήστος του Πολυτεχνείου, όχι ο λογοκριμένος Γιώργος Παπαχρήστος των λογοκριμένων ΝΕΩΝ.
Τι έγινε, ρε παιδιά; Έγινε ότι το ΜΕΓΚΑ έχει φάει τόσο κράξιμο ως το κανάλι του πιο μαύρου καθεστώτος της Μεταπολίτευσης, που αναγκάζεται από καιρού εις καιρόν να κρατάει κάποια προσχήματα, για να μην καταρρεύσει. Διότι το κράξιμο δεν είναι περιθωριακό, δεν προέρχεται από τους λίγους και τους γραφικούς. Ανοίξτε τα twitter και face book και θα βρείτε εκατομμύρια ανθρώπους που ασκούν δριμύτατη κριτική στο ΜΕΓΚΑ κι αυτό δεν μπορούν να το αγνοήσουν οι καναλάρχες. Και πώς να το αγνοήσουν, όταν βλέπουν το πάλαι ποτέ κραταιό δελτίο τους να έχει πέσει στη δεύτερη θέση, για να μην πούμε για την «Ανατροπή» του Πρετεντέρη που χάνει ακόμη και από την γκροτέσκ «Δίκη» του Κυριάκου Θωμαΐδη. Η ευδοκίμησή τους εξαρτάται πλέον από την «Φατμαγκιούλ» και δεν μπορούν να της ανάψουν και ένα κερί, ένεκα που τυγχάνει μουσουλμάνα.
Μετέδιδε το ΜΕΓΚΑ το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και την ίδια ώρα πατούσε χάμω και το ψωμί και την παιδεία και την ελευθερία. Λέγανε «Ψωμί» και συνάμα παρουσίαζαν τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Στουρνάρα ως τους μεγάλους αντιστασιακούς κατά της τρόικας και της Μέρκελ. Λέγανε «Ψωμί» και ανοίγανε το δρόμο για να έρθουν τα νέα μέτρα του 1,3 δις- στο τέλος θα είναι πολύ περισσότερα-και να χαθεί και το ελάχιστο ψωμί που έχει απομείνει.
Λένε «Παιδεία» και την ίδια ώρα καθαρίζουν το έδαφος, για να μπούνε τα ΜΑΤ στα πανεπιστήμια και να συλλάβουν τους απεργούς διοικητικούς υπαλλήλους και όποιον άλλον αντιστέκεται στον Αρβανιτόπουλο. Κλαίνε για το εξάμηνο που θα χαθεί, ενώ πρωτοστατούν στην επιχείρηση κατεδάφισης της δημόσιας παιδείας, προς όφελος των ιδιωτών. Όταν ακούτε «Παιδεία», να φέρνετε στο νου σας την εικόνα της ‘Όλγας Τρέμη στα εγκαίνια ενός ακόμη κολεγιακού campus, πέρα στους πέρα κάμπους.

«Αποστασιολογία», μπουρδολογία και κιτρινισμός του ΔΟΛ.....

Του Θεμη Τζημα, απο το TVXS...
Η ιστορία έχει χιούμορ και λεπτή αίσθηση ειρωνείας. Ο αρχί - αποστάτης Μητσοτάκης κατήγγειλε το 1993 Σαμαρά για αποστασία. Ο Σαμαράς καταγγέλλει τώρα τον Τσίπρα ότι καλεί σε αποστασία τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Από κοντά και ο «σαλταδόρος» - σύμφωνα με τις εκφράσεις γνωστών ιστορικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, το 2007- Βενιζέλος που επιστράτευσε τόσο το 2007 όσο και κατεξοχήν το 2011 κάθε λούμπεν, εξωνημένο, ελεγχόμενο από τη διαπλοκή μέλος των τότε κοινοβουλευτικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ για να ανατρέψει τον Παπανδρέου, που εν τω μεταξύ - από το 2010 και έπειτα - είχε προσχωρήσει με χέρια και πόδια στην πολιτική του παρασιτισμού προετοιμάζοντας ο ίδιος την πτώση του.
Και για υπερασπιστή της κοινοβουλευτικής τάξης οι Σαμαράς και Βενιζέλος που τρέμουν τις εκλογές ο καθένας για τους δικούς του λόγους και που βλέπουν πόσο επισφαλής είναι η θέση τους, διαθέτουν τη «ναυαρχίδα της διαφάνειας», το ΔΟΛ και τα ΝΕΑ, που κάθε μέρα που περνάει βουτιούνται βαθύτερα στον κιτρινισμό.
Θέλει να ξεχάσουμε ο ΔΟΛ τη στάση του στην πραγματική αποστασία του 1965. Να ξεχάσουμε τη στάση του στο βρώμικο ’89. Και βεβαίως τη στάση του το 2007 όταν ένα ολόκληρο συγκρότημα επεδίωκε ξεδιάντροπα να ελέγξει και να ποδηγετήσει τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, πράγμα που τελικά πέτυχε τη διετία 2010-2012 χάρη στο δίδυμο Παπανδρέου- Βενιζέλου, ωθώντας το ΠΑΣΟΚ στην απαξίωση και στον ευτελισμό και τη χώρα στην καταστροφή.

Μια κυβέρνηση ταξικής μεροληψίας...

Του Παναγιώτη Λαμπρόπουλου, Red NoteBook...
Αν η κρίση έχει να κάνει και με την ικανότητα της τάξης που εξουσιάζει να προτείνει την δική της θετική (ταξική) επιχειρηματολογία, τότε μοιραία, η υπέρβασή της, προς όφελος των εξουσιαζόμενων τάξεων, έχει να κάνει με την ηγεμόνευση της θετικής επιχειρηματολογίας αυτών των τάξεων.

Πώς συμβάλλει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό;

Κάθε κυβερνητικό πρόγραμμα, στην εκφώνησή του, κρίνεται (και) από τους άμεσους στόχους που βάζει, από το ποια κατεύθυνση θέτει και από τα μέσα που θέλει να χρησιμοποιήσει προκειμένου να υπηρετήσει τους διακηρυγμένους του  στόχους.

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (για την κυβέρνηση της αριστεράς ή όπως αλλιώς αυτή θα ονομαστεί) είναι σε μια «καθαρή κατεύθυνση», ταξικά μεροληπτική, υπέρ του κόσμου της εργασίας, από τη στιγμή που:

α) θέτει ως άμεσους και μακροπρόθεσμου στόχους την εξυπηρέτηση, κατά προτεραιότητα, των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας (άμεσα και αδιαμεσολάβητα).

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Ούτε win - win, ούτε lose - lose...


Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο την Αυγη...

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες τον λαλίστατο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης μάθαμε ενδιαφέροντα πράγματα. Μάθαμε μεταξύ άλλων ότι η δημοσιονομική προσαρμογή «εάν επρόκειτο ν' αντιμετωπισθεί με τη δική μας μέθοδο και τις δικές μας δυνάμεις, βεβαίως και θ' αντιμετωπιζόταν με πολύ πιο άνετο και ήπιο τρόπο μέσα στον ορίζοντα μιας δεκαετίας». Μάθαμε επίσης ότι το μοντέλο δημοσιονομικής προσαρμογής που εφαρμόζεται, δηλαδή το Μνημόνιο, «ήταν ένα μοντέλο που δεν το επιλέξαμε», αλλά «στην πραγματικότητα εκείνη τη στιγμή, εν όψει του συσχετισμού των δυνάμεων, δεν είχες καμία άλλη επιλογή». Μάθαμε επίσης ότι στην Ευρωζώνη «στην πραγματικότητα υπάρχει μια Κυβέρνηση που αποφασίζει, μία μόνη, καμία δεύτερη και άλλες 16 Κυβερνήσεις, οι οποίες είναι αναγκασμένες να αποδεχτούν». Μάθαμε, τέλος, ότι «οι εταίροι μας κρέμασαν στα μανταλάκια και μας αδίκησαν κατάφωρα» και ότι «δεν τηρούνται τα θεσμικά προσχήματα ούτε καν του Ecofin, καθώς η Γερμανία αποφασίζει και οι άλλοι ακολουθούν».
Στην πραγματικότητα δεν μάθαμε κάτι που δεν ξέραμε - ότι το Μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, ότι επιβλήθηκε από τους εταίρους για δικούς τους λόγους και ότι η Ευρωζώνη δεν είναι παρά μια γερμανική αυτοκρατορία. Αλλά έχει σημασία από ποιους τ' ακούμε κάθε φορά.
Μάθαμε κι άλλα πράγματα από εκεί που δεν περιμέναμε. Ότι η τρόικα είναι ένα θεσμικό έκτρωμα που δεν λογοδοτεί σε κανένα και γι' αυτό τον λόγο «ελέγχεται» από το ευρωκοινοβούλιο - έστω και για τα μάτια του κόσμου, δια τον φόβον των ευρωεκλογών.

Το δικό μας δόγμα του σοκ...

Είμαι ένας από εκείνους που με την πενιχρή επιστροφή φόρου που δικαιούνται (λόγω ανεργίας) -και η οποία δεν τους καταβάλλεται εδώ και μερικούς μήνες- συμβάλλουν ενεργά στην επίτευξη του μέγιστου εθνικού στόχου, όπως τον διακηρύττει ο πρωθυπουργός, του περίφημου πρωτογενούς πλεονάσματος.
Δεν φτάνουν οι δυσβάστακτοι φόροι, οι συνεχείς περικοπές μισθών (σε όσους εργάζονται ακόμη), δεν αρκεί η διάλυση της δημόσιας Υγείας και της Παιδείας. Η κυβέρνηση παίρνει χρήματα από όπου μπορεί. Και δυστυχώς μπορεί να «ληστεύει» μόνο μισθωτούς και συνταξιούχους.
Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι πιθανό να υπάρξει. Αλλά θα υπάρξει στηριγμένο στις τσέπες και τις ζωές των αδύναμων και όχι των ισχυρών. Θα είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνικά μονομερούς, απόλυτα ταξικής, δημοσιονομικής προσαρμογής που μέσα σε μόλις 4 χρόνια κατάφερε την πιο μεγάλη αναδιανομή εισοδήματος.
Ομως δεν είναι μόνο η επιλεκτική εξαίρεση των μεγαλόσχημων από τα δημόσια βάρη, που συνεχίζει να προκαλεί το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα. Είναι η διάχυτη αντίληψη ότι ζούμε έναν διαρκή εφιάλτη χωρίς αίσιο τέλος.
Η γενικευμένη απόγνωση των πολιτών δεν ισοσταθμίζεται από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς περί πρωτογενούς πλεονάσματος. Και αυτό συμβαίνει για πάρα πολύ συγκεκριμένους λόγους: Η κοινωνία βρίσκεται σε διαρκές σοκ εδώ και 4 χρόνια. Θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών παραβιάζονται συστηματικά, η μερική ασφάλεια που τους παρείχε το ελλειμματικό κοινωνικό κράτος έχει διαρραγεί.

“θέλω να νικήσω, αφού δεν μπορώ να νικηθώ”...

nullapoenasinelege...
10657_10200580463088928_1118917030_n
*
Είμαι στο γραφείο. Ανοίγω το παράθυρο, ο ήλιος μπαίνει εκτυφλωτικός από τα στόρια. Ο θόρυβος της Κηφισίας τρυπώνει στα αυτιά μου. Ξαφνικά ακούω ένα κελάηδισμα. Κάθαρμα Βωβέ, σκέφτομαι, τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας.
Νιώθω ξαφνικά το περιλαίμιο της μισθωτής εργασίας να με πνίγει στο λαιμό. Θέλω να βγω στο δρόμο, να τρέξω μέχρι το σπίτι, να φορέσω τα αθλητικά μου και να κατηφορίσω ολόκληρη την Πατησίων. Να περπατήσω όλη τη διαδρομή μέχρι το κέντρο της πόλης, να χαμογελάσω στους άτυχους μετανάστες που η ευρωπαϊκή νομοθεσία τους κρατά φυλακισμένους στην βρώμικη, σκοτεινή και εξωτική Πατησίων, να καπνίσω τρία πακέτα τσιγάρα, να πιω πέντε μπύρες σε όποιο στέκι βρω μπροστά μου, να τραγουδήσω πως η χούντα δεν τελείωσε το ’73, να μην σκέφτομαι άλλο πια πως δεν έχω λεφτά στο πορτοφόλι μου, να σταματήσει ο χρόνος να κυλά τόσο αργά και βασανιστικά, σε κάποιους κάνανε φάλαγγα, σε μας κάνουν αφαίμαξη ψυχής, και τι να ‘ναι χειρότερο άραγε, όσα λουλούδια και να καταθέσω σε τόπους πεσόντων τα λουλούδια που μυρίζουν πιο πολύ θα είναι πάντα αυτά που από μόνα τους φυτρώνουν άναρχα στα νεκροταφεία, τι σου έλεγα;
Ναι.
Θέλω να φτάσω ξέπνοη στο Πολυτεχνείο, σαν να με βλέπω κιόλας, τα μαλλιά μου λύθηκαν και αρνούνται να με υπακούσουν, οι παλμοί μου έχουν υπερβεί κατά πολύ το φυσιολογικό, φτάνω στην είσοδο, μπαίνω μέσα, τα πόδια μου τρέμουν όχι από κούραση μα από ηδονή, σε μια γωνία βλέπω τον πατέρα μου, πρωτοετής φοιτητής με μακριά μαλλιά, αστεία ρούχα και βλέμμα που φωνάζει ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η μαμά μου στέκεται διστακτική απ’ έξω, μαθήτρια ακόμα, ψάχνει να βρει τους αλήτες που άκουσε ότι κατέλαβαν το χώρο και δεν βλέπει κανέναν αλήτη πουθενά, κάτι πολύ περίεργο φυσάει στο προαύλιο, κάτι σαν αέρας απελευθέρωσης, χαμογελάνε όλοι και οι λευκές οδοντοστοιχίες τους τυφλώνουν το θάνατο, νικάνε τους προβολείς του τανκ, λυγίζουν τους φαντάρους, ταρακουνάνε την Κύπρο, ξαναζωντανεύουν το αίμα που κυλάει στις φλέβες του Αλέκου Παναγούλη, κι εγώ τώρα πια τρέμω ολόκληρη μπροστά στην επέλαση της ομορφιάς.
*
Σουρουπώνει, κι εγώ εκείνη την ώρα- αλήθεια, βρίσκω κι εγώ κάτι ώρες-θυμάμαι πριν δύο χρόνια που είχα έρθει στην Ελλάδα μόνο για να ψηφίσω στις εκλογές και μετά γύρισα στο Βερολίνο τρανταζόμενη από λυγμούς· «γύρισα στη Γερμανία κλαίγοντας. μα γιατί κλαις; με ρωτούσαν οι Γερμανοί. τι να τους απαντήσω; τι ξέρουν για τον Δεκέμβρη του Αλέξη, για τον Ιούνιο της πλατείας, για τους νεκρούς της Μαρφίν, για τα χημικά που ζουν μέσα μας, δε λυγάνε τα ξεράδια, και πονάνε τα ρημάδια, ολόκληρο ipod touch και να ακούς Βάρναλη καταμεσής στην Alexanderplatz, πού ακούστηκε; τι ξέρουν για τις ταράτσες που γέμισαν απόγνωση, τι να τους πρωτοπώ; ψωμί, παιδεία, ελευθερία, και μας έμεινε μόνο το ψωμί, κι αυτό για πόσο; μεταπολίτευση, μετανάστευση, μετενσάρκωση κι όλο ένα μετά να περιμένει ο άνθρωπος. τώρα είναι το μετά, δεν το βλέπεις;»
*
Μπαίνω μέσα στο κτίριο· σε μια γωνία το ιατρείο, στην άλλη ένας πομπός που παλεύουν να φτιάξουν οι μηχανολόγοι. Σε λίγη ώρα θα ακούσω τις φωνές από το ραδιόφωνο που ξεκινά να εκπέμπει. Η χροιά της φωνής όσων μιλάνε θα τρυπώσει ανέμελα μέσα στα σπίτια, κερδίζοντας έτσι την πρώτη μάχη κατά της προπαγάνδας. Τα υπόγεια της οδού Μπουμπουλίνας θα κουνηθούν συθέμελα. Βασανίζουν τα παιδιά σου. Η λέξη λαός δεν με έχει συγκλονίσει ποτέ στη ζωή μου πιο πολύ, αυτά εδώ τα παιδιά βασανίζονται όσο κι εγώ, αυτά εδώ τα παιδιά είναι αδέρφια μου, τους έχουν κόψει την αναπνοή, πλησιάζω έναν κύριο που φοράει φόρμα εργασίας, εσείς τι κάνετε εδώ, τον ρωτάω. Είμαι εργάτης, μου απαντά, και άλλη εξήγηση δεν χρειάζομαι.
Τα δάκρυα έχουν θολώσει τα μάτια μου αλλά ξέρω πως βλέπω πιο καθαρά από ποτέ.
Ακούω από την καθεστωτική τηλεόραση πως ο Παττακός απειλεί με μηνύσεις τα ξένα μέσα ενημέρωσης που παρουσιάζουν τη χούντα σαν χούντα, σαν κάτι να μου θυμίζει αυτό, ανατριχιάζω ολόκληρη, δεν γίνεται όλα να μοιάζουν τόσο πολύ, δεν γίνεται ο Διομήδης Κομνηνός να σκοτώθηκε χωρίς αιτία, πώς αντέχετε, μου λέει ένας μαθητής της εποχής, πώς μπορείτε να ζείτε έτσι πενήντα χρόνια μετά, γιατί δεν ζείτε το δικό σας Πολυτεχνείο, του ιστορώ πως το άσυλο των πανεπιστημίων δεν υπάρχει πια και με κοιτάζει έκπληκτος, δηλαδή, μου λέει, παντού αστυνομία;
Παντού αστυνομία, Δικαιοσύνη πουθενά, του απαντάω και ανηφορίζω για τη Νομική, πηγαίνοντας το χρόνο κι άλλο προς τα πίσω- ίσως και προς τα εμπρός. Βρίσκω κόσμο μαζεμένο στην ταράτσα, εκεί και ο αγαπημένος μου δάσκαλος της νομικής, της δικηγορίας και της ζωής, έχει μακριά μαλλιά και την ίδια ζωντάνια στο βλέμμα που θα έχει και τριάντα χρόνια μετά, τώρα, μου λέει, τώρα είναι η δική σου ώρα, τώρα ανέβα σε ταράτσες και σε μπαλκόνια, συγκράτησε όσους θέλουν να πηδήξουν, θύμισέ τους πως ο αγώνας γίνεται μόνο όταν είσαι ζωντανός, μην τους πιστεύετε, είσαστε πολλοί, είσαστε πιο ζωντανοί από ποτέ, μην παραδοθείτε, μην·
*
Αποφασίζω να δράσω. Κατεβαίνω στην πλατεία της Κατερίνας Γώγου τραγουδώντας Άσιμο· θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία, για αγώνα η λευτεριά μας είναι αναγκαία. Να τους το τρίψουμε στη μούρη το arbeit macht frei, να μην λυγίσουμε, να μην φύγουμε, να μην σκύψουμε άλλο πια, φωνάζω και δεν με νοιάζει πια που γυμνώνομαι έτσι.
Από παντού ακούγονται φωνές που λένε πως έφτασε η ώρα. Τώρα είναι το μετά, δεν το βλέπεις; Ολόκληρο το διαδίκτυο πάτησε το πλήκτρο του οφ στον υπολογιστή και βγήκε στους δρόμους. Μαζευόμαστε κόσμος. Διάολε, είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια, είμαστε λαός.  Ποτάμι ανίκητο.
Ανίκητο.
Ας τους νικήσουμε.
*

Ροη αρθρων