Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Υψωμένα χέρια...

Οι εικόνες της Ελλάδας που κυκλοφορούν ανά την υφήλιο μέσω των ειδησεογραφικών πρακτορείων παρουσιάζουν μια χώρα κι ένα λαό σε ανθρωπιστική κρίση. Ενα λαό που εκλιπαρεί για ένα μπρόκολο και μια σακούλα πορτοκάλια στο κέντρο της πρωτεύουσας. Μια χώρα όπου ως μόνη παραγωγική δραστηριότητα παρουσιάζεται η συλλογή μεταλλικών απορριμμάτων από Ασιάτες πλανόδιους.
Δεν είναι η αλήθεια. Και δεν είναι ψέμα. Τι είναι, λοιπόν; Είναι όψεις της Ελλάδας, δεν είναι η Ελλάδα. Είναι μια συμβατική αποτύπωση, ένα υποκειμενικό μοντάζ, ένα πανόραμα συντεθειμένο από μερικότητες, το οποίο, ωστόσο, δεν είναι καθολικό. Η συμπαράθεση, η στατική συσσώρευση των μερών, δεν συνθέτει το δυναμικό όλον.
Ως δημοσιογράφοι, γνωρίζουμε ότι η ελκυστικότερη εικόνα πάντα, αλλά συχνά και η ελκυστικότερη αφήγηση, είναι αυτή που παράγει δράμα, συγκίνηση, που ερεθίζει το συναίσθημα, που προκαλεί εύκολες ερμηνείες και συνειρμούς: χέρια υψωμένα προς τα τρόφιμα – συνωστισμός – πείνα – Ελλάδα του χρέους – ανθρωπιστική κρίση. Η μιντιόσφαιρα απαιτεί διαρκώς τέτοιες ομιλούσες, μονοσήμαντες εικόνες· και ρεπορτάζ ή και αναλύσεις ακόμη, που εστιάζουν στο ανθρώπινο δράμα, στην προσωπική μεμονωμένη ιστορία, όχι στη γενικότερη εικόνα και στις πολλές όψεις της ζωής.
Οι Ελληνες δεν ποδοπατούνται για ένα μπρόκολο. Ομως, τα υψωμένα χέρια προς τα μπρόκολα στην πλατεία Βάθη υπήρξαν· δεν τα επινόησε ο φωτογράφος που τα φωτογράφιζε ούτε ο αγροτοπαραγωγός που τα μοίραζε. Και υψώθηκαν από ανάγκη, από την υπαρκτή ένδεια, από φόβο ενώπιον του σκοτεινού μέλλοντος, από το αλαφιασμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης του ανθρώπου της μητρόπολης και από την άπληστη διάθεση του ανθρώπου που συμπεριφέρεται ως μόριο του όχλου.
Ας μην απαρνηθούμε τις εικόνες, ας μην τις υπερερμηνεύσουμε. Ας τις δούμε, όμως, σαν οιωνό για επερχόμενα και σαν ορόσημο: πού βρίσκεται το όριο θραύσεως της αντοχής, της αξιοπρέπειας, της έλλογης συμπεριφοράς. Τα υψωμένα χέρια δείχνουν ότι πλησιάζουμε επικίνδυνα αυτό το όριο.

Έτσι είναι η Ζωή...

Θανάσης  Καρτερός, απο την Αυγη...
Πρόβλημα κι αυτό του Μαρκογιαννάκη! Μυρμηγκιάζει ο εγκέφαλός του κάθε φορά που ακούει τη φωνή της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ. Και εξομολογείται τον πόνο του σε συναδέλφους του και δημοσιογράφους, οι οποίοι δείχνουν μεγάλη προθυμία να εμφανίσουν την εν λόγω Ζωή ως σαδίστρια, που σκοπός της ζωής της είναι να τον βασανίζει.
Κατ’ αρχήν εκφράζουμε την κατανόησή μας στον παθόντα.
Κάτι ξέρουμε κι εμείς από μυρμήγκιασμα εγκεφάλου και άλλων μερών του σώματος. Το παθαίνουμε συνεχώς. Όταν ακούμε τον Στουρνάρα να προβλέπει ανάπτυξη στο τέλος του χρόνου, όταν ακούμε τον Σαμαρά να εκφράζει τη χαρά του γιατί γίναμε αξιόπιστοι, όταν ακούμε τον Δένδια να αθωώνει τους αστυνομικούς του και τους αστυνομικούς του να αθωώνουν τον εαυτό τους για την κακοποίηση κρατουμένων. Και σε χίλιες δυο άλλες περιπτώσεις. Εν γένει μάθαμε να ζούμε με το μυρμήγκιασμα. Το αυτό λοιπόν απαιτούμε και από τον κύριο Μαρκογιαννάκη, ο οποίος στο κάτω - κάτω έχει μια δουλειά να κάνει ως πρόεδρος της επιτροπής. Και η δουλειά του είναι ακριβώς αντίθετη από τη δουλειά της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Εκείνος θέλει να κρατήσει την έρευνα σε πλαίσια ευπρεπή και κόσμια -μην πάρουμε αμπάριζα πρόσωπα υπεράνω υποψίας. Κι εκείνη θέλει να πάει την έρευνα ακριβώς εκεί που δεν θέλει ο Μαρκογιαννάκης. Να χώσει, κατά το κοινώς λεγόμενο, τη μύτη της εκεί που δεν έχει θέση καμιά αριστερή μύτη.
Να, για παράδειγμα, την τελευταία φορά που τον έζωσαν τα μυρμήγκια ήταν όταν η Κωνσταντοπούλου άρχισε να ρωτάει για τον Σταύρο Παπασταύρου, σύμβουλο του πρωθυπουργού, που το όνομά του περιλαμβάνεται στη λίστα Λαγκάρντ. Όχι απλά μυρμήγκια, αλλά και σαρκοφάγοι τερμίτες δικαιολογείται να κάνουν την εμφάνισή τους στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη στην περίπτωση αυτή. Διότι δεν μπορεί οποιαδήποτε Ζωή να κάνει πατίνι τη ζωή τέτοιων και τόσο εκλεκτών τέκνων της ελληνικής Δεξιάς και των ελβετικών τραπεζών. Έτσι δεν είναι;
Αυτά είναι τα δεδομένα. Αν προσθέσουμε μάλιστα και το δεδομένο ότι ένας κόσμος εύχεται: Ζωή να 'χεις Ζωή μας, μην τους αφήσεις να κουκουλώσουν τίποτε, τότε καταλαβαίνετε ότι τα μυρμήγκια θα εξακολουθήσουν να κάνουν κατοχή στον εγκέφαλο του Μαρκογιαννάκη. Τι να του πούμε για παρηγοριά; Κουράγια πρόεδρε. Έτσι είναι η Ζωή...

Τρομοκρατία και Σύνταγμα...

Του Γιωργου Βοτση, απο την Ελευθεροτυπια...
Δεν θα βγούμε από την πολυεπίπεδη κρίση (οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, θεσμική, κοινωνική) όσο τη διαχειρίζεται, τη συντηρεί και την αναπαράγει αυτό που τη γέννησε: το εξαχρειωμένο και καταρρακωμένο στην κοινωνική συνείδηση πολιτικό μας σύστημα.
Δεν θα εξυγιανθεί αυτό το πολιτικό σύστημα, αν δεν αποκατασταθεί η δημοκρατική νομιμότητα, που μπάζει από παντού, και δεν προχωρήσουμε σε τολμηρές θεσμικές αλλαγές εδώ και τώρα,
αλλά και στο εγγύς μέλλον με μια αναθεώρηση του Συντάγματος ουσιαστική και όχι γέννημα σκοπιμοτήτων συγκυριακών, όπως οι προηγούμενες. Και δεν θα αξιωθούμε να κατακτήσουμε ένα Σύνταγμα πραγματικής Ισονομίας, Ισηγορίας και Ισοπολιτείας, αν δεν το επιβάλει αγωνιστικά ένα ευρύτατο και στιβαρό, αυτόνομο και δημοκρατικό κίνημα συνειδητοποιημένων πολιτών, που σήμερα δεν υπάρχει.
Δεν είναι παράδοξο, το ζητούμενο να είναι και προαπαιτούμενο. Είναι ερέθισμα και πρόκληση. Για μας...
Σε μια προσπάθεια να πείσω για να συγκροτηθεί μια ομάδα εργασίας επί τούτου, κάτι τέτοια έλεγα σε σποραδικές παρεμβάσεις μου στην αλησμόνητη διαρκή συνέλευση χιλιάδων «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα. Τότε, την άνοιξη του 2011, που ξέσπασε αναπάντεχα το πρωτόφαντο σ' αυτή τη δεινοπαθημένη χώρα «κίνημα των πλατειών». Ενα κίνημα νεανικό και πανελλαδικό, αυτόνομο, ειρηνικό και δημιουργικό, που εφάρμοζε, πρώτη φορά στον τόπο μας, αρχές και διαδικασίες άμεσης (δηλαδή, της μόνης) δημοκρατίας -με πανάρχαιες καταβολές στην Αθηναϊκή Δημοκρατία και ιστορικές αναφορές στην Παρισινή Κομμούνα, στη μαχνοβίτικη Ουκρανία και την Κροστάνδη, στις κολεκτίβες της Καταλονίας και τις εξεγέρσεις, ανά τον κόσμο, μετά τον Μάη του '68.
Ενα κίνημα, που κατέκτησε χώρο για να εκφράζονται, επιτέλους, οι πολίτες δημόσια και ελεύθερα -γι' αυτό και απειλητικό για την κομματοκρατία τής κατ' ευφημισμόν αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».
Ενα κίνημα, που, μέσα στο μνημονιακό άγος και τη γενικευμένη απόγνωση, έδινε κάποιες, αμυδρές έστω, ελπίδες και άνοιγε το δρόμο της αντίστασης στον αυταρχισμό και την κατάθλιψη.
Ενα κίνημα, που το διέσυραν λυσσαλέα τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ και τα κόμματα και το έπνιξε, τελικά, στο αίμα και τα χημικά της κτηνώδους αστυνομικής βίας ο... «αριστερός» υπουργός Προστασίας (τρομάρα μας...) του Πολίτη Χρ. Παπουτσής που δεν εξωραΐζεται, όσο κι αν το προσπαθεί οψίμως τον ΠΑΣΟΚ, συγκρίνοντάς τον με τον τωρινό.
Χειρότερος, ασφαλώς, είναι ο ατσαλάκωτος Ν. Δένδιας -ο βλοσυρός «κύριος Νόμος και Τάξη». Διότι έχοντας το πράσινο φως από τον Αντ. Σαμαρά (θιασώτης, όπως χαριτολογούν μεταξύ τους, της «τακτικής της βοϊδόπουτσας» -ε, Χρύσανθε;) εμπλούτισε τις μεθόδους κρατικής καταστολής με τη φαιά προπαγάνδα. Τον επικουρούν προθύμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου και οι καλοταϊσμένοι χαμαιλέοντες της τηλοψίας.
«Εναν εφιάλτη ζουν οι πολίτες της χώρας...» έλεγε δραματικά, στο δελτίο των οκτώ, η πρώτη κυρία των καναλιών.
Ωστε μόνον έναν εφιάλτη ζούμε; Ποιον, τάχα, εννοεί η κυρία;
Οχι της εξοντωτικής πείνας, που είναι, κατά τον Γκάντι, η χειρότερη μορφή βίας. Οχι των εξαθλιωμένων, που, ύστερα από τέσσερις ώρες στην ουρά, αλληλοτσαλαπατιούνται ποιος τυχερός θα αρπάξει δύο μαρούλια ή πέντε πορτοκάλια. Οχι της αναδουλειάς, με τις στρατιές των ανέργων του ενάμισι εκατομμυρίου να πληθαίνουν ραγδαία.
Οχι των αυτοκτονιών της έσχατης απόγνωσης, που ξεπέρασαν τις 3.500. Οχι του αναδυόμενου φασισμού (απ' όπου και η πραγματική απειλή) με τους ένστολους και ένοπλους χρυσαυγίτες να παρελαύνουν ασύδοτοι στο κέντρο της Αθήνας.
Και όχι της εντεινόμενης κρατικής τρομοκρατίας, με την ωμή αστυνομική βία, τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια, με τις επιστρατεύσεις και δικαστικές διώξεις απεργών και με το ψέκασμα με χημικά των αγροτών, που ξεχειμωνιάζουν στους άσπαρτους κάμπους...
Ο Ελληνας τρέμει, κατά τη φαιά προπαγάνδα και τη σκόπιμη τρομολαγνεία της κυριλέ τηλεστάρ και του Δένδια, από την έξαρση της τρομοκρατίας! Φοβεροί τρομοκράτες οι θερμοκέφαλοι νέοι με την εκρηκτική χύτρα στο (παράνομο, κατά το ΣτΕ) «Mall», στη διπλή ληστεία στον Βελβεντό και τα εντυπωσιακά όπλα τους -που, ωστόσο, δεν χρησιμοποίησαν. Οι νέοι, που απερίσκεπτα και επικίνδυνα ξέθαψαν τη νετσαγεφική εκδοχή του αναρχισμού και παίζουν την επανάσταση, αντί να κάθονται στα αβγά τους, να τρώνε τα λεφτά του μπαμπά τους και να το ρίχνουν στις μπίζνες και το γκομενιλίκι....
Κι όλα αυτά για να περιφρουρηθούν αναλλοίωτα το άθλιο πολιτικό μας σύστημα και τα προνόμια των ολιγαρχών.
Αμετανόητη η πολιτική ηγεσία, σε μια συντεχνιακή συμπαιγνία των κομμάτων, δεν θέλει βελτιωτικές θεσμικές αλλαγές που όφειλαν να έχουν ήδη γίνει και χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος. Τρανταχτό παράδειγμα, η μείωση των εδρών από 300 σε 200, στην πολυδάπανη και σπάταλη και άπραγη Βουλή:
Ο Αντ. Σαμαράς την περιείχε στο πρόγραμμα ήδη της Πολιτικής Ανοιξης. Την επανέλαβε, ως πάγια θέση, ως αρχηγός της Ν.Δ. Και την... ξέχασε ως πρωθυπουργός.
Συνεπέστερος όλων, ο Ευ. Βενιζέλος δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν τη θεωρεί σκόπιμη -όπως, ευλόγως, δεν θέλει να θιγεί και το διαβόητο άρθρο 86 του Συντάγματος, που διασφαλίζει την ποινική ατιμωρησία των υπουργών και διαιωνίζει την πολιτική διαφθορά.
Και τα κόμματα της Αριστεράς κάνουν την πάπια ευνοήτως, αφού μια μείωση των βουλευτών θα περιόριζε και τα κομματικά έσοδα...
Ως προς την αναθεώρηση του Συντάγματος, την απολύτως αναγκαία, όπως προκύπτει και από την εύστοχη καμπάνια της «Ε», αλίμονο αν αφήσουμε να τη διαχειριστούν αποκλειστικά οι κατ' εξοχήν υπόλογοι για το σημερινό μας χάλι. Θα είμαστε, για ακόμη μια φορά, άξιοι της μοίρας μας...

Το αίμα των άλλων...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Πώς να μην πανηγυρίζει η Χρυσή Αυγή; Πώς να μη θριαμβολογεί για τον ενταφιασμό του νόμου Ραγκούση περί ιθαγένειας; Βλέπει ότι μία επιπλέον απαίτησή της παίρνει τον δρόμο της υλοποίησης, που άνοιξε προ τριμήνου, όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να ακυρώσει τον νόμο, αιφνιδιάζοντας ξανά τους εταίρους του. Σοκαρισμένη είχε δηλώσει τότε η ΔΗΜΑΡ και «οδυνηρά έκπληκτη». Και ήταν. Μπορεί άλλωστε να δείξει τη δεδομένη ευαισθησία της και τώρα, μετά την απόφαση του ΣτΕ, προχωρώντας κάπως παραπέρα από την έμμεση διαμαρτυρία του εκπροσώπου της Ανδρέα Παπαδόπουλου, που έγραψε στο τουίτερ πως «ο νόμος Ραγκούση είναι ό,τι καλύτερο έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου».
Οσο για το ΠΑΣΟΚ, το μόνο ουσιώδες που ακούστηκε από την πλευρά του είναι όσα είπε ο κ. Παπανδρέου για τη «θεμελιώδη προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησής του». Αλλά ποιο ακροατήριο στρέφεται πια προς αυτόν και πόσο πειστικός μπορεί να ελπίσει ο ίδιος πως είναι, για οτιδήποτε; Ο κ. Βενιζέλος πάντως, ευτυχισμένος να δηλώνει πως η Ν.Δ. ακολουθεί τη «στρατηγική του», δεν βρήκε ακόμα χρόνο και λέξεις να διαμαρτυρηθεί.
Οπότε; Πώς να μη χαίρεται ο κόσμος της Χ.Α. και να μη χαμογελά; Πώς να μην ονειρεύεται νέες παρελάσεις στο κέντρο της Αθήνας, με αναμμένους πυρσούς και βήμα χήνας; Πώς να μην πολλαπλασιάζει τις επιθέσεις εναντίον Ελλήνων και ξένων, προπηλακίζοντας τώρα και τους «Γιατρούς του Κόσμου» (στο Πέραμα), που έχουν την αναιδή ιδέα να βοηθούν πάσχοντες δίχως να τους κάνουν πρώτα εξέταση αίματος για να δουν αν έχουν στις φλέβες τους τον παράγοντα Εψιλον της Ελληνικότητας;
Το αίμα, αυτό είναι πάντοτε και παντού το πάθος φασιστών και ναζιστών. Το αίμα σαν τεκμήριο καθαρότητας τάχα. Αλλά και το αίμα των «εχθρών», που τρέχει από σπασμένα κεφάλια και μαχαιρωμένα σπλάχνα. Οταν λοιπόν τα νεοναζιστίδια μιλούν για «τη μεγάλη νίκη της Χ.Α. που έδωσε αιματηρούς αγώνες τα τελευταία χρόνια», ως «αιματηρούς αγώνες» εννοούν τις επιθέσεις τους εναντίον των μεταναστών και των ημεδαπών που άφησαν πίσω τους ματωμένους από καδρόνι, μαχαίρι ή σιδερογροθιά. Ετσι έχουν μάθει οι ιθαγενέστατοι να βεβαιώνονται ότι το αίμα τους είναι καθαρό: χύνοντας το αίμα άλλων· το «βρώμικο»...

Νεοφιλελευθερισμός και βλακεία...

του Χρήστου Λάσκου, απο το AlterThess...
dieftharmenijpg.jpg
Παρακολουθούσα το πρωί της Παρασκευής την εκπομπή της Τσαπανίδου, στη διάρκεια της οποίας ένας νεοφιλελεύθερος μαχητής για την απελευθέρωση της τελευταίας σοβιετικής επαρχίας της Ευρώπης, δημοσιογράφος κατά δήλωσή του, επιχειρηματολογούσε την αυτονόητη θέση πως η ελληνική κρίση είναι αποκλειστικά και μόνο συνέπεια του μεγάλου ελληνικού κράτους. Το πράγμα ήταν βαρετό μέχρι τη στιγμή που ο ταλιμπάν έφερε ως απόδειξη το γεγονός πως στα αθηναϊκά σχολεία οι τάξεις αποτελούνται από 5 μαθητές εκάστη, έτσι ώστε οι πληθωρισμένοι εκπαιδευτικοί να δικαιολογούν την ύπαρξή τους!
Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει απλώς πως πρόκειται περί βλακός εγκαταστημένου στην κοσμάρα του. Ένας φανατικός ηλίθιος με πατέντα ακόμη. Και μπορεί πράγματι να ισχύει στην περίπτωσή του. Γενικά, ωστόσο, η εκτεταμένη διάχυση πρόδηλα (;) ψευδών ειδήσεων και στατιστικών τερατολογιών δεν οφείλεται στη βλακεία, αλλά παράγει βλακεία. Είναι μια συστημική δημιουργική δραστηριότητα με σαφή και μετρήσιμα αποτελέσματα αν αναλογιστεί κανείς πως σε μια χώρα όπου το 75% είναι, έστω κι αν δεν το ξέρει, στη γραμμή ΣΥΡΙΖΑ –παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πλήρη ανατροπή πολιτικής με κατάργηση των μνημονίων- τα 2/3 του πληθυσμού θεωρούν θετικές τις ιδιωτικοποιήσεις.
Βεβαίως, το συγκεκριμένο ελλαδικό κράτος είναι μνημείο αντικοινωνικής συμπεριφοράς συχνά. Βεβαίως, επίσης, ένα τμήμα όσων απαντούν σχετικά στις δημοσκοπήσεις ξέρει εξ ιδίων πόσο το πελατειακό κράτος φρόντισε, σε καλύτερους καιρούς, να ικανοποιεί ορισμένες ατομικές ιδιοτέλειες –και αυτών των ιδίων. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι την ιδέα πως το ιδιωτικό είναι η λύση υπάρχει κολοσσιαία απόσταση. Και μαζί ένα προφανές λογικό σφάλμα: δεν μπορεί, δεδομένου πως όλες οι μορφές διαφθοράς βασίζονται σε κάποιο είδος ιδιοτέλειας, να στοχεύεις στη διεύρυνση της «αγοράς», που σημαίνει αυτονόητα και διεύρυνση της ιδιοτέλειας. Πώς είναι δυνατό να πολεμήσεις την ιδιοτέλεια με ιδιοτέλεια;
Η προσφυγή στο αόρατο χέρι του Σμιθ δεν λύνει την αντίφαση στο μέτρο που ο μεγάλος Σκωτσέζος ήθελε πολλή δημόσια παρέμβαση σε όλα τα ουσιώδη για την ανθρώπινη ευτυχία πράγματα –κι ας το αποκρύπτουν συστηματικά οι ταλιμπάν.
Ας το έχουμε καλά στο μυαλό μας. Οι πελατειακές σχέσεις δεν συνιστούν μόνο μια μορφή οικονομικής συναλλαγής. Κυρίως είναι μια ολόκληρη κουλτούρα, που βασίζεται στις ατομικές αξίες και περιθωριοποιεί, λοιδορώντας κυνικά, αυτές της συλλογικότητας και του δημοσίου συμφέροντος. Μια κουλτούρα μαφίας, μια κουλτούρα, δηλαδή, καθαρού καπιταλισμού.
Γι’ αυτό κιόλας η συζήτηση για τη διαφθορά δεν γίνεται ποτέ επί της ουσίας. Κι έτσι, επιπλέον,  δεν γίνεται γνωστό πως στα χρόνια του ’50 και του ’60, στα χρόνια της μεγαλύτερης δημόσιας οικονομικής παρέμβασης στην ιστορία του καπιταλισμού και του συγκεκριμένου ταξικού συσχετισμού που την επέβαλλε, η πραγματική διαφθορά ήταν πολύ μικρότερη από ό,τι στα χρόνια της ENRON, της Barings και του Bernie Madoff.
Και ο πιο «επιστημονικός» τρόπος, ώστε η συζήτηση να μη γίνεται επί της ουσίας, είναι τα… μαθηματικά. Αν δεν θέλεις να συζητήσεις για την συγκεκριμένη καπιταλιστική διαφθορά αξιοποιείς «Δείκτες και Κλίμακες Αντίληψης της Διαφθοράς», βγάζεις εκατοστή στην κατάταξη την Ελλάδα και ιδού η απόδειξη του ελλαδικού σοβιετισμού. Βάζει η Καθημερινή ή και το Πρώτο Θέμα -ή η Εσπρέσσο ανάμεσα σε κώλους- το πινακάκι και κόπηκε η λαλιά σε όλους τους αντιπάλους της επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Δεν λες, βέβαια, γιατί δεν φτάνει ο χώρος ανάμεσα στους κώλους, πως οι σχετικοί δείκτες δεν μετρούν τη διαφθορά, αλλά την αντίληψη για τη διαφθορά σε μια χώρα.  Που σημαίνει ότι μετρούν τα στερεότυπα κατασκευάζοντάς τα την ίδια στιγμή που τα μετρούν. Κι επειδή, αν και τίποτε δεν το αποδεικνύει, η διαφθορά είναι αρνητικά συσχετισμένη με την «οικονομική ελευθερία», σύμφωνα με τους ταλιμπάν, το κυκλικό επιχείρημα ολοκληρώνεται.
Τι είναι «οικονομική ελευθερία» κατά τα εγχειρίδια; Χμ, δεν μπορεί εύκολα να οριστεί, ξέρουμε, όμως, τι την πλήττει. Χωρίς αμφιβολία, η αυστηρότητα της εργατικής νομοθεσίας, το ύψος του κατώτατου μισθού, οι περιορισμοί στις απολύσεις υποβιβάζουν την θέση μιας χώρας στην κατάταξη της οικονομικής ελευθερίας. Και, συνεπώς, η απόλυτη οικονομική ελευθερία σημαίνει καμία εργατική νομοθεσία, μηδενικός κατώτατος μισθός και πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων –προφανώς χωρίς αποζημίωση.
Σταματάω εδώ. Νομίζω πως έγινα κατανοητός. Και λέω πως είναι λάθος να νομίζουμε πως η αγάπη των Chicago Boys προς τον Πινοσέτ ή τον Ντενγκ Χσιάο Πινγκ ήταν συμπτωματική. Η Χιλή και η Κίνα είναι το όραμά τους τότε και τώρα. Γι’ αυτό κιόλας αυτή η κατάσταση, που «χούντα δεν είναι και δημοκρατία δεν λέγεται», μπορεί σύντομα και χούντα να είναι. Μεταμοντέρνα, πλαστική και δικτυωμένη, αλλά πάντως χούντα.

350 εκατομμύρια, να τ’ αφήσω;

Το Ιστολόγιο του Ερυθρού Καγκουρώ...
pasok-afisa-9
Πρέπει να ήταν το πολύ μακρινό 1996. Άλλες εποχές, σαφώς και ασφαλώς.  Στο πλαίσιο των εργασιακών μας καθηκόντων είχαμε δουλέψει πέντε άνθρωποι ολόκληρο το καλοκαίρι για την εκπόνηση ενός κοινοτικού προγράμματος, αγροτικής ανάπτυξης. Για το νησί της Χίου βέβαια. Με κοινοτική χρηματοδότηση βέβαια. Με όρους και κανόνες, με προαπαιτούμενα, με αυστηρές οδηγίες στις οποίες προσαρμοστήκαμε. Μάλιστα ήταν «πρόγραμμα πολύμορφης ανάπτυξης αγροτικών περιοχών», πράγμα που σήμαινε ότι περιείχε προτάσεις και για παραγωγή, και για τουρισμό, και για πολιτισμό, και για ενίσχυση της τοπικής ταυτότητας. Με νοσταλγία θυμάμαι, κάτι μεσημέρια, μετά το ωράριο, σε γραφεία με αφόρητη ζέστη να γίνεται ανταλλαγή ιδεών, κουβέντες με παραγωγούς, με ενδιαφερόμενους επαγγελματίες, ακόμα και με τοπικούς καλλιτέχνες. Βόλτες στα χωριά και συζήτηση (ΟΚ υπήρχαν και τα τυχερά μεζέδες και κεράσματα).  Τέλος πάντων με ξενύχτια και απανωτές παρατάσεις, διότι ως γνωστόν είμεθα λαός των προθεσμιών και των deadlines (τι μακάβρια αγγλοσαξονική διατύπωση), καταφέραμε και το ολοκληρώσαμε. Ήταν ένας τόμος με κείμενα, φωτογραφίες, χάρτες πίνακες και τα σχετικά. Αν κάποιος έχει μνήμη, ας θυμηθεί παρακαλώ τι εσήμαινε το 1996 όλη αυτή η δουλειά με τα εργαλεία της πληροφορικής που είχαμε στη διάθεσή μας τότε. Πιστεύω ότι ήταν από τις καλύτερες δουλειές που είχαμε κάνει.
Να μην τα πολυλογώ. Η πρόταση υποβλήθηκε. Δεν είχε ισχυρή πολιτική στήριξη. Το νησί είναι και διεδρική (μία συν μία έδρες εξασφαλισμένες οπότε what the fuck τι μας νοιάζει έλεγαν τα στελέχη του δικομματισμού)  άστο να πάει. Απορρίφθηκε.  Όμως επειδή υπήρχαν τα λεγόμενα αναπορρόφητα κονδύλια, ένα χρόνο μετά, μας ξαναφώναξαν. Επαναξιολόγηση, λέει. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι, καμιά όρεξη δεν είχαν να πάνε να διαπραγματευτούν, ίσως πλησίαζαν και εκλογές, είχαν άλλες ασχολίες. Ξαπόστειλαν εμάς, να κάνουμε αυτό που αποκαλείται «τεχνική διαπραγμάτευση». Ταξιδέψαμε στην πρωτεύουσα. Φτάσαμε την παραμονή αεροπορικώς. Μαζί μας κουβαλούσαμε κι έναν βαλιτσοειδή φάκελο με όλη τη χαρτούρα του προγράμματος. (USB ακόμα , ούτε καν CD ROM δεν υπήρχαν τότε, το διαδίκτυο ήταν ένα καλαμπούρι για λίγους ). Πριν φτάσουμε στο κατάλυμά μας, κάναμε μια στάση στην πλατεία Εξαρχείων για μια μπίρα. Η μία μπίρα έγινε πολλές στο τέλος κοντέψαμε να ξεχάσουμε το βαλιτσοειδή φάκελο κάτω από το τραπεζάκι, αλλά διεσώθη τελευταία στιγμή. (δεν μου περιποιεί τιμή ως τεχνοκράτη και αναπτυξιολόγο το τελευταίο, αλλά δε βαριέσαι, άλλοι έχουν κάνει χειρότερα…)
Αγρότες
Την άλλη μέρα στις 9 το πρωί, φτάσαμε στην ώρα μας στο Υπουργείο Γεωργίας (έτσι το έλεγαν), Αχαρνών 1. Μπήκαμε μέσα και μας έπιασε η ψυχή μας. Γκρίζο, τεράστιο, λαβυρινθώδες γραφειοκρατικό πολυώροφο μπούνκερ. Στριμωχτήκαμε στο κυλικείο, οι τρεις μας (τόσοι είχαμ εμείνει από την αρχική πεντάδα), κι ο βαλιτσοειδής φάκελος, να πιούμε έναν καφέ. Χάλια καφές και το κυλικείο αποτρόπαιο. Η σύσκεψη ήταν προγραμματισμένη για τις 10. Μετά από λίγο πήγαμε στο γραφείο του στελέχους του υπουργείου που ήταν επιφορτισμένο με την περίπτωσή μας. Ένα κελί με θέα στον εσωτερικό ακάλυπτο. Με ογκώδη ντοσιέ να είναι έτοιμα να επιπέσουν επί δικαίων και αδίκων από τα ασταθή ετοιμόρροπα ντέξιον τους (εκείνα τα γκρι με τις τρύπες). Με κάτι κιτρινισμένες από καπνό τσιγάρου αφίσες 20ετίας και βάλε. Σε μια στιγμή ο αρμόδιος με φωτεινό χαμόγελο μας ανήγγειλε: η σύσκεψη θα γίνει στον ΟΓΔΟΟ όροφο. Δεν πολυκαταλάβαμε.
Δεν ξέρω πως ακριβώς περιγράφεται η άνοδος από τα τελευταία επίπεδα της κόλασης, στον παράδεισο, πάντως όταν βγήκαμε από το ασανσέρ ήμασταν σε άλλο κόσμο. Φωτεινοί διάδρομοι, παχιά μοκέτα, μια αίθουσα με μοντέρνα λειτουργικά έπιπλα. Ευωδιαστός καφές φίλτρου στις καφετιέρες και τα σχετικά βουτήματα  σερβιρισμένα. Μπορεί να είχε και απαλή μουσική στον όροφο και ωραίες σερβιτόρες,  αλλά αυτό μάλλον το λέω εκ των υστέρων για να συμπληρώσω το σκηνικό. Στο ερωτηματικό μας βλέμμα, ο αρμόδιος αποκρίθηκε «είναι ο όροφος του Υπουργού» τότε καταλάβαμε.
AGRANAPTΚαθίσαμε στις περιστρεφόμενες πολυθρόνες, το τιμ του Υπουργείου κάθισε απέναντι και άρχισε η διαπραγμάτευση. Ήταν σκληρή και αντικειμενική, πρέπει να πω. Τα έψαξαν και τα ρώτησαν όλα. Αναλυτικά και με λεπτομέρειες. Τι είναι αυτό το τοπικό προϊόν, πόσοι παράγουν και τα σχετικά. Προς τιμήν τους οι άνθρωποι ήταν άψογοι στο ρόλο τους. Χωρίς φιοριτούρες και χωρίς κλεισίματα του ματιού. Πρέπει να πέρασαν κάπου τρεις, ώρες. Τότε έσκασε μύτη, ένα τυπάκι, ζελέ στο λιγοστό μαλλί, κουστουμάκι, σκούρο πουκάμισο, γραβάτα με λαχούρια. Μια μοδάτη αθλιότης. Συστήθηκε ως σύμβουλος του Υπουργού και πήρε θέση στο τραπέζι των συσκέψεων. Άκουσε την ανταλλαγή επιχειρημάτων για κανένα τέταρτο. Όλη την ώρα σημείωνε σε ένα μικρό μπλοκάκι. Μάλλον λογαριασμούς έκανε. Αφού τελείωσε, πήρε το λόγο (μάλλον αγενώς, απαντούσα σε μια ερώτηση για το χιώτικο μαντερίνι) και μας είπε με υφάκι: «Παιδιά να μην το κουράζουμε 350 εκατομμύρια είναι καλά;». Εννοούσε το συνολικό ύψος του προγράμματος για κάποια χρόνια, εθνική και κοινοτική συμμετοχή.  Τι αξιολόγηση ex ante και επαναξιολόγηση και δείκτες και κουραφέξαλα. Το τυπάκι, πήρε πράσινο φως από την υπουργάρα (όποιος θέλει ας ανατρέξει να βρει ποια υπουργάρα) κι ήρθε να ρίξει στα λιγούρια, 350 μύρια. Λες και μοίραζε τα λεφτά του παππού του. End of the story.
Από τότε όταν ακούω: διαπραγμάτευση, επιδοτήσεις, προγράμματα κλπ, και υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης μου έρχεται αυτή η μικρή διδακτική ιστορία στο μυαλό.


Η ιστορία χαρίζεται στους ωραίους ανθρώπους (τους φίλους και τη φίλη που με πολύ μεράκι και χαρά δουλέψαμε παρέα, κι ας έχουμε ψιλοχαθεί, πάντα αγαπιόμαστε).

Ούτε Ρομπέν ούτε Μπόνι και Κλάιντ...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...
 
Με τις μανάδες πάω πάσο. Πρέπει να βρουν τη δύναμη και τις λέξεις να στηρίξουν τα παιδιά τους στις δύσκολες μέρες και στα σκοτεινά χρόνια που τους περιμένουν – ό,τι κι αν έχουν κάνει. Είμαι γονιός και ξέρω. Πρέπει να βρουν τον τρόπο να τα βοηθήσουν, ίσως και να τα ξαναπλησιάσουν. Ενδέχεται επίσης να προσπαθούν να ξεπλύνουν κάποιες ενοχές – ποιος είμαι που θα τις κρίνω;

Είδα κι εγώ τα μαυρισμένα μάτια και τα πρησμένα χείλη στην τηλεόραση. Είδα επίσης το σόου της προσαγωγής των συλληφθέντων στον ανακριτή με σειρήνες, τους είδα πίσω από φιμέ τζάμια, δεμένους με χειροπέδες, να τρέχουν υποχρεωτικά συνωθούμενοι από χτισμένα κορμιά και χτισμένα πρόσωπα. Σημείωσα την ηλικία τους. Διαπίστωσα και πάλι τη μιντιακή υπερβολή και τη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας. Διέτρεξα κι εγώ όλη την γκάμα των σκέψεων που διέτρεξαν κι όλοι οι άλλοι, όσοι τουλάχιστον διαθέτουν στοιχειώδη ευαισθησία.

Αλλά, με συγχωρείτε, δεν είμαι διατεθειμένος να μπω στο τριπάκι του Ρομπέν των Δασών, ούτε του Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, ούτε των Μπόνι και Κλάιντ. Δεν πρόκειται εδώ για δοκίμιο επαναστατικής ιστορίας, ούτε για μεσαιωνικό μυθιστόρημα, ούτε για κινηματογραφική ταινία. Κι όσο για τις κοινωνιολογικές και τις ψυχαναλυτικές παραμέτρους ασφαλώς και τις λαμβάνω υπόψη, αλλά τις βγάζω έξω από τη δημόσια συζήτηση. Τις αφήνω για τους κοινωνιολόγους και τους ψυχαναλυτές.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε εξέλιξη μεγάλοι  κοινωνικοί αγώνες για την απαλλαγή της χώρας από το βραχνά της λιτότητας και της υπερχρέωσης. Πρόκειται για αγώνες μαζικούς και ειρηνικούς. Κάθε άλλη στρατηγική που επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα μέσα από δυναμικές μειοψηφικές ενέργειες ή να λειτουργήσει δήθεν καταλυτικά για να συνεγείρει τις μάζες, δεν είναι απλώς ξένη προς αυτό τον αγώνα – είναι απολύτως εχθρική. Είναι εχθρική γιατί ενδυναμώνει τους δυναμικούς βραχίονες της εξουσίας. Γιατί παροξύνει τη στρατηγική της έντασης, που ευνοεί τον αυταρχισμό. Γιατί δίνει άλλοθι και τροφή στη βία των δυνάμεων καταστολής και των ακροδεξιών μορφωμάτων.

Εντάξει με τους μύθους του παρελθόντος, όλοι ταυτιστήκαμε κάποτε με ήρωες και αντιήρωες, αλλά εν πάση περιπτώσει πρόκειται για άλλες εποχές και για άλλες συνθήκες. Δεν ακυρώνουμε τους επαναστάτες αλλοτινών καιρών, απλώς συνεχίζουμε τον αγώνα με τα μέσα που προσφέρει η δική μας ιστορική συγκυρία.

Ξέρω, όλοι μισούμε τις τράπεζες, έχουμε δάνεια, υποθήκες, προσημειώσεις, μετοχές που κάηκαν, ομόλογα που ξεφτιλίστηκαν, πανωτόκια, ψιλά γράμματα στα συμβόλαια. Παγκόσμιες φούσκες που στο διάβα τους παρασέρνουν ζωές και όνειρα, κυβερνήσεις, προϋπολογισμούς – το κράτος πρόνοιας, την ήπια ανάπτυξη, την ίδια την ισορροπία του περιβάλλοντος.

«Μια τράπεζα ή μια εταιρεία δεν μπορούν να περιμένουν, είναι όντα που δεν ανασαίνουν αέρα, που δεν τρώνε κρέας. Ανασαίνουν κέρδη, τρώνε τόκους. Αν τους λείψουν αυτά πεθαίνουν, όπως πεθαίνεις εσύ όταν σου λείψει ο αέρας και το κρέας. Είναι κρίμα βέβαια, μα έτσι είναι. Ακριβώς όπως σου το λέω.»

Τα ξέρουμε από παλιά αυτά, τα έγραψε ο Στάινμπεκ με κόκκινα γράμματα στα «Σταφύλια της Οργής» από το ’39. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πως εκείνο το θηρίο μεγάλωσε, έγινε παγκόσμιο τέρας. Αν δοκιμάσεις να το πυροβολήσεις θα σε πάρει παραμάζωμα, θα πουλήσει μετά το τομάρι σου στην τηλεόραση και θα βγει κι από πάνω κερδισμένο. Θέλει τρόπο, θέλει σχέδιο για να το κατανικήσεις, πρέπει να μετατρέψεις την οργή σε γνώση, το συναίσθημα σε πείσμα. Θέλει ευρηματικότητα και φαντασία, θέλει συσπείρωση, θέλει διεθνή ερείσματα και συμμαχίες ακλόνητες.

Καταλαβαίνω πολύ καλά την αυθόρμητη συμπάθεια προς τον κυνηγημένο και τον αιχμάλωτο. Από δω εμείς με τα ρούχα, κι από κει εκείνοι με τις στολές.

Αλλά δεν είναι έτσι. Η αντεξουσιαστική βία κι αυτή ένστολη είναι, κι ας φοράει πολιτικά.

Διαπιστώνω ότι η βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας μετά τη σύλληψη γίνεται αφορμή για συμπάθεια και -από ορισμένες πλευρές- για εκ των υστέρων συνηγορία στην παραβατικότητα.

Αλλά δεν είναι έτσι. Κάθε λογική βασανισμού είναι εξίσου καταδικαστέα, είτε πρόκειται για αντάρτες των πόλεων είτε για επαγγελματίες ληστές τραπεζών, για βιαστές, για νεοναζιστές τραμπούκους, για σίριαλ κίλερς. Τελεία και παύλα – απαγορεύονται τα βασανιστήρια! Είναι έξω από κάθε έννοια πολιτισμού, αστικού, εναλλακτικού ή σοσιαλιστικού.

Ζούμε την πιο δύσκολη περίοδο της τελευταίας εξηκονταετίας. Υπάρχει θέμα επιβίωσης, έχουν τελειώσει τα καλαμπούρια. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να παριστάνουμε τον συνήγορο του διαβόλου, ούτε ν’ αφήνουμε να ορίζουν την τύχη μας λογής λογής αποκλίνουσες συμπεριφορές.

Θέλετε, φίλοι μου, να σωθούμε, σώζοντας μαζί και τη χώρα; Σύμφωνοι, αλλά τότε πρέπει εμείς πρώτοι να δείξουμε γιατί η ένοπλη βία και οι ληστείες αποτελούν αντικοινωνική συμπεριφορά και πολιτική οπισθοδρόμηση. Με τρόπο ρητό, λιτό, καταλυτικό. Αν δεν το κάνουμε εμείς -και μάλιστα πειστικά- θα το φροντίσει η αστυνομία. Κι έπειτα θα αναλάβουν εργολαβικά η κυβέρνηση, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ.

Κι εμείς θα μείνουμε πάλι στη γωνία να διαμαρτυρόμαστε και να οργανώνουμε πολιτικές λιτανείες. Συμπαθούντες και συμπαθείς – πλην όμως ανεπαρκείς.

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Μετά φόβου Θεού...

του Μαριου Διονελλη...
Έχω μια αυθόρμητη απέχθεια για τα πισωγυρίσματα. Δε λέω να μην παραδέχεσαι τα λάθη σου. Μα να έχεις κάνει το σωστό και πάνω στην αναμπουμπούλα που προκάλεσες, εσύ πρώτος να τρέχεις να κρυφτείς είναι λίγο…
Δε θα πω αστείο, θλιβερό, απογοητευτικό... Είναι απλώς λίγο. Είναι λιγότερο απ’ ό,τι περιμένω από σένα.
Άκουσα με μεγάλη προσοχή την ομιλία του Τάσου Κουράκη στο συνέδριο για την Εκκλησία και την Αριστερά. Έχει δίκιο. Καθαρά και ξάστερα. Υπάρχει κανείς που διαφωνεί; Ναι, να διαλέγω αν θέλω με τα λεφτά μου να χρηματοδοτηθεί η Εκκλησία.

Σταθείτε. Δεν είπα εξαρχής πως δε θέλω. Είπα να έχω την ευκαιρία να το αποφασίσω. Να κρίνω αν το επιχείρημα της φιλανθρωπίας είναι αρκετό για την παροχή φορολογικής ασυλίας από την Πολιτεία και κυρίως από την Κοινωνία. Το ένα λεπτό που διήρκεσε η επίμαχη πρόταση Κουράκη εξηγήθηκε απόλυτα από τα προηγούμενα 25 της τοποθέτησής του.

Ναι, να πληρώσουμε τους μισθούς των ιερωμένων όταν εξηγήσουμε τη μείωση των φόρων που απέδωσε η Εκκλησία εν μέσω κρίσης (2,5 εκατ. έναντι 10 εκατ. πριν από επτά χρόνια).

Όταν συζητήσουμε για την καταγγελία περί εγκυκλίου - οδηγίας από εν ενεργεία μητροπολίτη προς τις ενορίες του, υποδεικνύοντας τρόπους «νόμιμης» φοροδιαφυγής και όταν θα μπει στο ταμείο ο φόρος 203 χιλιάδων που ΔΕΝ πλήρωσε μονή του Αγίου Όρους για το parking στη Θεσσαλονίκη.

Αντί αυτών μπήκαμε στη συζήτηση για το αν θίξαμε τους φορολογούμενους -πιστούς. Πάλι μας πήρε από κάτω, όπως τότε με το «δεν είμαστε έτοιμοι».
Πόσο θα περιμένουμε για να ειπωθούν καθαρά και ξάστερα τα πράγματα; Και αν δεν τα πει ο Σύριζα ποιος θα τα πει; Θα πρέπει να γίνουν Σύριζα οι πιστοί για να είναι έτοιμοι να ακούσουν την αλήθεια;

Θα φορολογήσει ή όχι η κυβέρνηση της Αριστεράς όλα τα εκκλησιαστικά ακίνητα που αποφέρουν έσοδα; Θα αξιοποιήσει ή όχι τα κτήματα που μπορούν να καλλιεργηθούν; Θα ανακόψει ή όχι τις επιχειρηματικές μπίζνες παπάδων και μοναχών;

Δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν ιερωμένοι με κοινωνικό έργο και πνευματική εμβέλεια που θα ζήλευε κάθε πολιτικός, ακόμα και του Σύριζα.
Μα επιτέλους, θα την κάνουμε τη σούμα ή θα φοβηθούμε το χριστεπώνυμο πλήθος;

Οι νέοι και το σύστημα...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Μερικές νέες γραφίδες εμπαίζουν τους γονείς που δηλώνουν ότι είναι οικογένεια αναρχικών. Αγνοούν ή βγάζουν φλύκταινες στο άκουσμα της έννοιας αναρχία. Θεωρούν, δηλαδή, ότι αυτές οι οικογένειες που δηλώνουν αναρχικές είναι θεοπάλαβες, ετοιμάζονται να κλειστούν στις φυλακές ή κάθε μέρα, αντί να τρώνε σαν άνθρωποι στο τραπέζι, αυτοί φτιάχνουν μολότοφ ή ότι κοιμούνται και ξυπνάνε με το όνειρο να βομβαρδίσουν το Κοινοβούλιο…
Θεωρούν οι αθεόφοβες αυτές γραφίδες πως όποιος διαβάζει την πολιτική φιλοσοφία της αναρχίας είναι για δέσιμο ή εχθρός της κοινωνίας, ένας δυνάμει τρομοκράτης. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε.

Το φαντασιακό κάθε συνεπούς αναρχικού δεν είναι η βία και η καταστροφή αλλά η αλληλεγγύη και η ειρηνική συνύπαρξη. Οταν, όμως, έχεις μάθει να ερμηνεύεις τα πάντα με βάση τις απολαβές της εργασίας σου ή τις συντηρητικές αρχές σου (δικαίωμα του καθενός), δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ότι υπάρχουν πάσχοντες άνθρωποι, γεμάτοι θυμό και οργή με όσα συμβαίνουν στην ελληνική Πολιτεία και οι φταίχτες παραμένουν ατιμώρητοι και, ως εκ τούτου, αυταρχικοί και αλαζόνες.

Εχουν δίκιο βεβαίως όταν γράφουν ότι κάποια στιγμή, όταν συνειδητοποιήσουν, βγαίνοντας από τις φυλακές, ότι η ζωή τους σταμάτησε στα είκοσί τους χρόνια, θα είναι πολύ αργά. Γι” αυτό, λοιπόν, πρέπει να κρίνουμε αυτά τα παιδιά, που «λάθεψαν» στον στόχο, με επιείκεια, να μη χάσουν τη ζωή επειδή νόμισαν ότι το Καλάσνικοφ είναι η απάντηση. Αλλο αυτό, το λάθος των παιδιών δηλαδή, και άλλο να ταυτίζεται η αναρχική ιδεολογία με την ωμή βία.

Είναι μια ταύτιση που εξυπηρετεί πολλούς βολεμένους, ενταγμένους και υπηρετούντες με συνέπεια και αυταπάρνηση το αγαπητό τους πολιτικό σύστημα, το οποίο αποκαλούν, ανερυθρίαστα, δημοκρατία. Θα ήταν δημοκρατία εάν λειτουργούσαν οι θεσμοί, η Δικαιοσύνη, η Δημόσια Διοίκηση, η Βουλή, η Αστυνομία, η Υγεία, η Παιδεία. Ολα αυτά, όμως, είναι λίγο πριν από την κατάρρευση` παντού σκάνδαλα και εκβιασμοί και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Σε ποιες αρχές της δημοκρατίας να πιστέψουν τα παιδιά;

Ολα γύρω τους είναι στρεβλά κι ανάποδα, προκλητικά και αντιδημοκρατικά, άχυμα και στρυφνά, ερεβώδη. Πουθενά νησίδες ελευθερίας και επαγγελματικού προσανατολισμού` πουθενά κάποια διέξοδος. Ειδικά τώρα με την αποκαλούμενη κρίση, τα παιδιά βιώνουν πρωτόγνωρες καταστάσεις, προσπαθώντας να δώσουν κουράγιο στους γονείς τους. Αυτό το ξέρουν καλά όσοι έχουν παιδιά σε τούτες τις κρίσιμες ηλικίες και αδυνατούν να τα βοηθήσουν οικονομικά (ψυχολογικά κ.λπ.).

Καλόν θα ήτο να είναι πιο προσεκτικοί στη διατύπωσή τους όσοι δεν έχουν πρόβλημα με την ύπαρξη του σαθρού πολιτικού συστήματος. Εντάξει, τη δουλειά τους κάνουν (και πρέπει να την κάνουν καλά, μπας και χάσουν την εύνοια αυτού του συστήματος)` να αποκτήσουν μόνο λίγη σοβαρότητα. Δεν βλάπτει.

g.stamatopoulos@efsyn.gr

Σε ποιον χρωστά τώρα η Ελλάδα μετά το Μνημόνιο...

του Γιωργου Δελαστικ, απο το Εθνος...
Πανικός επικρατούσε στις ευρωπαϊκές πρωτίστως, αλλά και στην αμερικανική και σε άλλες διεθνείς χρηματαγορές στις αρχές του 2010, πριν από τρία μόλις χρόνια, όταν με αιχμή του δόρατος την Ελλάδα ξεσπούσε η πανευρωπαϊκή κρίση του δημόσιου χρέους.
Τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, της τράπεζας των κεντρικών τραπεζών του πλανήτη, εξηγούσαν γιατί οι τραπεζίτες των ισχυρότερων χωρών του κόσμου, οι τραπεζίτες των ιδιωτικών τραπεζών, βρίσκονταν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος μόνο της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας προς τις ξένες τράπεζες, μη συμπεριλαμβανόμενου δηλαδή του εσωτερικού χρέους κάθε χώρας, ανερχόταν στο τέλος του καλοκαιριού του 2010 σε... 2,5 τρισ. (!) δολάρια.
Η Ισπανία χρωστούσε 1,1 τρισ. δολάρια σε ιδιωτικές τράπεζες του εξωτερικού, η Ιρλανδία 0,8 τρισ., η Πορτογαλία 322 δισ. και η Ελλάδα τα λιγότερα (278 δισ.) - προσοχή, μιλούμε για το άθροισμα του δημόσιου και του ιδιωτικού χρέους σε ξένες τράπεζες. Μόνο οι τέσσερις αυτές χώρες χρωστούσαν συνολικά 570 δισ. δολάρια σε γερμανικές τράπεζες, 440 δισ. σε γαλλικές, 430 δισ. σε βρετανικές, 390 δισ. σε αμερικανικές και 680 δισ. δολάρια σε τράπεζες άλλων χωρών. Απειλούνταν δηλαδή να τιναχτεί στον αέρα το ευρωπαϊκό, ίσως και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα! Αν μάλιστα πρόσθετε κανείς στα ποσά αυτά και το 1,4 τρισ. δολάρια που χρωστούσε τότε ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας της Ιταλίας σε ξένες τράπεζες, προσεγγίζαμε τα 4 τρισ. δολάρια χρέη των πέντε χωρών των PIIGS στις τράπεζες των ισχυρότερων οικονομιών του κόσμου.
Γι' αυτό και δημιουργήθηκαν τα πάσης φύσεως Μνημόνια και οι εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας που τα συνοδεύουν - για να σώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες των πλούσιων χωρών με έξοδα των λαών της Ευρώπης! Μετά από σχεδόν τρία χρόνια μνημονιακής πολιτικής, τι έχει γίνει με το ελληνικό δημόσιο χρέος; Πριν από τα Μνημόνια, το μισό και πλέον δημόσιο χρέος της χώρας μας ήταν σε ξένες ιδιωτικές τράπεζες. Οποιαδήποτε στάση πληρωμών εκείνη την εποχή θα προκαλούσε θύελλα στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Σήμερα όμως σε ποιους χρωστάμε;
Οι αλλαγές στη δομή του ελληνικού δημόσιου χρέους που έχουν συντελεστεί έχουν ανατρέψει τα πάντα εκ βάθρων. Τώρα η Ελλάδα χρωστάει πάνω από 190 δισ. ευρώ στα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ. Το ποσό αυτό μάλιστα μετά και τη δανειακή δόση του Μαρτίου θα έχει ξεπεράσει τα 200 δισ. ευρώ και θα αντιστοιχεί περίπου στο 70% του ελληνικού χρέους! Αλλα 45 περίπου δισ. ευρώ ελληνικού δημόσιου χρέους, που αντιστοιχούν γύρω στο 14% του συνολικού χρέους μας, κατέχει η ΕΚΤ.
Αν σε αυτά προσθέσουμε και 5 δισ. που χρωστάει η χώρα στην Τράπεζα της Ελλάδος, παρατηρούμε ότι σχεδόν το 75% του δημόσιου χρέους της χώρας μας έχει... «κρατικοποιηθεί» σε ευρωπαϊκό επίπεδο! Οι ξένοι ιδιώτες επενδυτές δεν κατέχουν πλέον παρά ελληνικά ομόλογα αξίας 35 δισ. ευρώ, ποσό που δεν αντιστοιχεί πλέον ούτε στο 12% του συνολικού χρέους. Μετά το «κούρεμα» όμως, έχει και σε αυτά συντελεστεί μια ουσιώδης διαφοροποίηση του χαρακτήρα τους.
Ολα είναι πλέον ομόλογα υπαγόμενα στο αγγλικό δίκαιο, με τερατώδεις ρήτρες που μόνο μια επαναστατική κυβέρνηση θα μπορούσε να μην αποπληρώσει. Οσο για τις ελληνικές εμπορικές τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και κάποιους δυστυχείς Ελληνες πολίτες που αγόρασαν κρατικά ομόλογα νομίζοντας ότι είναι «σίγουρη» συντηρητική επένδυση και τους οποίους λήστεψαν αδίστακτα ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς με το «κούρεμα» και την «επαναγορά» τρώγοντας το 75% (!) των χρημάτων τους, τώρα πια έχουν μόνο 18 δισ. ευρώ - λίγο πάνω από το 5% του συνολικού χρέους. Μάλιστα το σύνολο σχεδόν αυτού του ποσού είναι τοποθετημένο σε έντοκα γραμμάτια πολύ βραχύβια, ακόμα και... ενός (!) μηνός.
Αυτά τα έντοκα γραμμάτια τα φορτώνει κάθε μήνα σχεδόν η συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ στις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, γιατί κανένας ξένος επενδυτής δεν θέλει να συμμετάσχει σε αγορά οποιουδήποτε ελληνικού κρατικού τίτλου δανείου, με μοναδική εξαίρεση τους πιο τυχοδιώκτες κερδοσκόπους, τους επονομαζόμενους «γύπες». Η Ελλάδα δηλαδή μέσω του Μνημονίου έχει δεθεί χειροπόδαρα από τους ξένους δανειστές, ενώ παράλληλα έχει εξουδετερωθεί πλήρως ο κίνδυνος για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αφού το 75% του χρέους της έχει ήδη «ευρω - κρατικοποιηθεί» και το ποσοστό αυτό θα προσεγγίζει το 85% (!) στα τέλη του επόμενου μήνα. Από την άλλη πλευρά, αυτή η «ευρω - κρατικοποίηση» σημαίνει ότι μπορεί να διαπραγματευθεί τα πάντα σε πολιτικό επίπεδο.

Υπάρχουν τρομοκράται εις τον ΔΟΛ;

Γ. Ανανδρανιστάκης , απο την Αυγη...
"Σύσσωμος ο φιλο-τρομοκρατικός Τύπος επιχειρεί να μας πείσει ότι όλα είναι υπερβολές, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει τρομοκρατική απειλή διότι η μόνη πραγματική απειλή είναι τα Μνημόνια - και ο Δένδιας... Αν κατάλαβα καλά, στο ταραγμένο τους μυαλό το μόνο ζήτημα που θέτει η τρομοκρατία είναι η μεταχείριση των τρομοκρατών από την Αστυνομία». Γιάννης Πρετεντέρης, από τα "Νέα" της 7ης Φεβρουαρίου. Το λέει ξεκάθαρα ο άνθρωπος: Στην Ελλάδα υπάρχει φιλο-τρομοκρατικός Τύπος, ο οποίος απαρτίζεται από όσα ΜΜΕ θεωρούν απαράδεκτο να βασανίζονται οι κρατούμενοι, ακόμη κι αν αυτοί είναι τρομοκράτες. Ποιοι είναι οι φιλοτρομοκράτες; Είναι η "Αυγή", ο 105,5 Στο Κόκκινο, το Left. gr, η "Εφημερίδα των Συντακτών", οι "6 Ημέρες", "Το Ποντίκι", η "Ελευθεροτυπία", το TVXS. Εκτός κι αν ο κ. Πρετεντέρης εννοεί και όσους, πρόκειται για δεκάδες, έγραψαν στα "Νέα", στο "Βήμα", στην "Καθημερινή", στο Protagon πύρινα άρθρα κατά των βασανισμών. Εκτός κι αν εννοεί την ίδια την εφημερίδα του, που τη Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου βγήκε με πρωτοσέλιδο τα τσακισμένα πρόσωπα των συλληφθέντων της Κοζάνης και τίτλο «Ήταν μόλις είκοσι χρονών». Φιλοτρομοκράτης και ο Μεμής;
Φιλοτρομοκράτες, λοιπόν. Στον Αμερικανικό Νότο τους λέγανε φιλονέγρους και τους κρεμούσανε στο πιο ψηλό κλαρί. Και να είμασταν απλώς φιλοτρομοκράτες: «Επέλεξαν», συνεχίζει ο Πρετεντέρης, «να πολεμούν 'το σύστημα' δι' αντιπροσώπων. Εικοσάχρονων αντιπροσώπων. Εκείνους που παρήγαγε ‘η μεγαλειώδης εξέγερση του Δεκέμβρη'. Διακινούν τη λογική της βίας, τον ειρμό της βίας, τη ρητορική της βίας, την αιτιολόγηση της βίας, αλλά αφήνουν τη βρόμικη δουλειά στους πιτσιρικάδες. Τζάμπα μάγκες, δηλαδή... Μοιράζουν τα καλάσνικοφ στα παιδιά και εκείνοι ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Όχι, δεν είμαστε φιλοτρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες ντεκλαρέ! Μοιράζουμε σε εικοσάχρονους καλάσνικοφ αποθηκευμένα σε υγρές αποθήκες. Πιάστε τους επειγόντως, κ. Δένδια, υποδεικνύει με τον τρόπο του ο Πρετεντέρης. Κρύβονται στην "Αυγή", στο Κόκκινο, στο Left. gr, στην "Εφημερίδα των Συντακτών", στις "6 Ημέρες", στο "Ποντίκι", στην "Ελευθεροτυπία", στο TVXS. Μήπως κρύβονται και στα "Νέα" και στο "Βήμα", μήπως υπάρχουν τρομοκράτες και εις τον ΔΟΛ; Αν κρύβονται εκεί, πιάστε τους εκεί! Η ρουφιανιά είναι σαν την αγάπη: δεν γνωρίζει σύνορα.
Είμαι απολύτως βέβαιος ότι την επόμενη φορά που θα πάει κάποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην εκπομπή του Πρετεντέρη, θα πάρει το φασίζον δημοσίευμα και θα του το τρίψει στη μούρη. Στη μαρμαρένια μούρη του στρατοδίκη της εποχής του Εμφυλίου. Θα μπορούσαν επίσης τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μην πάνε, για ένα μήνα έστω, βρε αδελφέ, στη στημένη εκπομπή του ανθρώπου που τους κατηγορεί φόρα παρτίδα ότι μοιράζουν καλάσνικοφ σε εικοσάχρονους, αλλά γι΄ αυτό δεν είμαι απολύτως βέβαιος.

Μετά την αμαρτία...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...
Την 1η Φεβρουαρίου, ο Τζέρι Ράις, εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, παραδέχθηκε εκ μέρους του οργανισμού ότι τα προγράμματα «στήριξης» Ελλάδας και ευρωπαϊκού Νότου ήσαν εξ αρχής λανθασμένα, δεν σταθεροποιούν, αλλά αποτελειώνουν τις αντίστοιχες οικονομίες, επιβαρύνουν ελλείμματα και χρέη.
Εντυπωσιακή στροφή, χάρη στις εργασίες του Ολιβιέ Μπλανσάρ, διευθυντή μελετών του Ταμείου. Με την ύφεση ουδέν πρόβλημα προωθείται, όλα επιδεινώνονται. Ωστόσο, ο αυτός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ταυτόχρονα ότι η τρόικα θα επισκεφθεί την Αθήνα τον Φεβρουάριο προκειμένου να ελέγξει την πρόοδο στην εφαρμογή των μέτρων, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις δεσμεύθηκαν στην υλοποίηση αυτών.
Αφού με την εφαρμογή των επίμαχων προγραμμάτων η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη και η οικονομία στα βάθη, μέχρι πότε η συνέχιση αυτών θα θεωρείται «πρόοδος»; Από τις τρεις συνιστώσες της συγκυβέρνησης, η μεν της «ευθύνης» καιροσκοπεί, παραπέμποντας σε «επανεκτίμηση». Η «συντηρητική» επαίρεται ότι τώρα δικαιώνεται η προηγούμενη αντιπολιτευτική κριτική της. Ωστόσο, εάν τώρα δικαιώνεται η αντιπολιτευτική τοποθέτησή της, ταυτόχρονα καταδικάζεται έτσι η κυβερνητική. Εάν αυτή η πλευρά ναρκισσεύεται διότι είχε προαναγγείλει τις ολέθριες συνέπειες της μνημονιακης πολιτικής, τότε η ευθύνη της θα θεωρηθεί σήμερα ακόμη βαρύτερη σε σχέση με όσους την εφαρμόζουν, με άγνοια των συνεπειών.
Η τρίτη συνιστώσα, προκειμένου να αποσείσει τις ευθύνες της, μετατρέπει το «τεχνικό σφάλμα» σε ιδεολογικό. Ομως, έτσι, η σημασία του σφάλματος δεν μειώνεται, αλλά επιβαρύνεται. Η βαθιά ύφεση στην Ελλάδα, ψελλίζει ο ηγέτης, δεν προέκυψε ως «τεχνικό σφάλμα»: ήταν εξ αρχής συνειδητός «στόχος», καθ' όσον στο πρόγραμμα προσαρμογής όχι μόνον προβλέπεται η ύφεση, αλλά και απροσχημάτιστα τίθεται ως «ρήτρα» προς διασφάλιση της εκτέλεσής του. Το ΔΝΤ και η Ε.Ε./ΕΚΤ δεν έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους, αφού η ύφεση, ως θεραπευτική αγωγή, ήταν ακριβώς ο στόχος τους. Η ανεργία και η ύφεση όχι ως συμφορά, αλλά ως «ευλογία Θεού», προς υποθετική εξυγίανση και επανεκκίνηση της οικονομίας. Η επιλογή για επιδεινούμενη ύφεση, παραδέχεται ο ηγέτης, προκειμένου να αποποιηθεί τις ευθύνες του, «δεν ήταν μόνον του ΔΝΤ, αλλά επίσης όλων των εταίρων μας». Δεν συνιστά «συνωμοσία», αλλά «είχε και εξακολουθεί να έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά, εκπηγάζει από το συνδυασμό δημοσιονομικά συντηρητικής και οικονομικά νεοφιλελεύθερης αντίληψης».
Ωστόσο, η επεξήγηση δεν ελαφρύνει τη θέση των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά την επιβαρύνει ακόμη περισσότερο. Ο ίδιος καλύπτεται με την επισήμανση ότι οι διαβόητες διαρθρωτικές αλλαγές που «τραβούσαν το ενδιαφέρον των εταίρων μας παρέμεναν όλες επικεντρωμένες στη μείωση του εργασιακού κόστους ανά μονάδα προϊόντος». Για τις ελληνικές κυβερνήσεις, καταλήγει ο ίδιος, «το δίλημμα δεν ήταν ποτέ η επιλογή ανάμεσα σε μια καλή και μια κακή λύση, αλλά παρέμενε πάντα ανάμεσα σε μια κακή και σε μια απολύτως καταστροφική λύση».
Παρασιωπά ο ίδιος ότι όλες οι κυβερνήσεις ενστερνίσθηκαν πάντα την καταστροφικότερη επιλογή, την εφάρμοσαν με ζήλο ως «αναγκαίο μονόδρομο» προς εξυγίανση, ανάκαμψη και σωτηρία της χώρας, λοιδορώντας παράλληλα κάθε λιγότερο επώδυνη επιλογή.
Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά: είτε η ύφεση προέκυψε από «λάθος υπολογισμού» είτε από «ιδεολογικό συντηρητισμό», από τη στιγμή που αναγνωρίζεται ως «αντιπαραγωγική» θα έπρεπε τουλάχιστον να πάψει πάραυτα να εφαρμόζεται με το σημερινό θρησκευτικό πάθος. Το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος υπερβαίνει κάθε παραδεκτό όριο, τονίζει η ιταλική «Κοριέρε Ντέλα Σέρα» για τη χώρα μας, με ανύπαρκτο όφελος, ακόμη και για τους πιστωτές. Η χημειοθεραπεία της ύφεσης, παραδέχεται η γαλλική «Μοντ», καταστρέφει περισσότερα υγιή κύτταρα, από νοσηρά. Επιβάλλεται ριζική αλλαγή «μίγματος» και πλεύσης, με στόχο όχι πλέον την ύφεση, αλλά τη σταθεροποίηση και αναθέρμανση, προς συμφέρον όλων, ακόμη και των πιστωτών. Εξάλλου, αφού οι επιπτώσεις του «λάθους» εκτιμώνται πολλαπλάσιες από τις προγραμματισμένες, θα έπρεπε τουλάχιστον να αποζημιωθεί η χώρα για το υπερ-κόστος των «λανθασμένων» επιλογών. Αφού η ύφεση επιδεινώθηκε με τη βίαιη απόσπαση από τη χώρα, κατά την τελευταία 4ετία, 124 δισ. για τοκοχρεολύσια, εάν τα δύο τρίτα εξ αυτών, 82,6 δισ., επιστραφούν, ως «απρόσφορη καταβολή», έστω και τα μισά, 41,3 δισ., αυτό θα ήταν όχι μόνο δικαιοσύνη, αλλά ταυτόχρονα όρος για την επιβίωση της χώρας και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Ομως, ουδεμία κυβερνητική συνιστώσα αξιοποιεί το πρόβλημα που ερήμην της αναδείχθηκε, ενώ όλες συναγωνίζονται μεταξύ τους στο αδιέξοδο της υποδειγματικής εφαρμογής των μέτρων που από χέρι παραμένουν χαμένα.
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, kvergo@gmail.com

Βια και Δικαιοσυνη...

Γ.  Παπαδοπουλος-Τετραδης...
Ένα από τα συχνοτερα ερωτηματα,που μπαινουν στο τραπεζι της πολιτικης είναι αν μπορει μια κοινωνια να περασει από την ανωμαλια στην ομαλοτητα με ηπιο τροπο.Θεωρητικως,θα επρεπε.Για την ακριβεια,θα ωφειλε.

Επειδη,όμως,η πολιτικη είναι η επιστημη του εφικτου, δηλαδη του πρακτεου, δηλαδη του εμπρακτου και όχι του θεωρητικου, η ιστορια εχει αποδειξει, ότι μονο σε εξαιρεσεις μπορει μια κοινωνια να περασει από την ανωμαλια στην ομαλοτητα ηπια και ομαλα.
Και προύποθεση σ αυτές τις εξαιρεσεις είναι η λειτουργια μιας Αληθινης Δικαιοσυνης.

Η Ελλαδα βρισκεται αυτή τη στιγμη σ αυτό το σταδιο.Της εκρηξης.Το διεφθαρμενο κομματικο συστημα,που δημιουργησε ένα διεφθαρμενο κρατος και εξεθρεψε μια διεφθαρμενη ιδωτικη οικονομια πεθαινει – για την ακριβεια πεθανε – χωρις να πεθαινει όμως,γιατι αντιστεκεται σθεναρα μεχρις εσχατων,τραβωντας μαζυ του στον ταφο και τη χωρα ολοκληρη.

Αδιαψευστοι μαρτυρες της καταστασης είναι η απολυτη απραξια και αντισταση σε κάθε αλλαγη,που επιδεικνυεται από την εδώ και 2 χρονια κυβερνηση σε κάθε κομματι λειτουργιας του δημοσιου και ιδωτικου τομεα.
Απο το αξιοκρατικο ξεκαθαρισμα του υπαλληλικου προσωπικου,με γνωμονα την αναδιανομη ολοκληρου του προσωπικου σε χρησιμες θεσεις πραγματικης και στην πραξη εργασιας και όχι σε απλως κομματικοψηφοθηρικες θεσεις ημιαπασχολησης,αχρηστες για το κοινωνικο συνολο,μεχρι -τη διαλυση των μηχανισμων προμηθειων υγειας,κατασκευων,αναλωσιμων,εξοπλισμων πολιτικου και στρατιωτικου υλικου, -τη διαλυση του αντικοινωνικου προστατευτισμου κάθε επαγγελματικης συντεχνιας, που μεχρι σημερα υπηρετει μονο τα μελη της σε βαρος του κοινωνικου συνολου, -τη διαλυση της ασυδοσιας μελων του προσωπικου της Υγειας, της Παιδειας,της Ακινητης Περιουσιας, των Συνεταιρισμων,των Μεταφορων, των εταιριων στις λεγομενες Κοινοφελεις υπηρεσιες, που κερδοσκοπουν υπερ εαυτων,σε βαρος της οικονομιας και της ποιοτητας ζωης των πολιτων, στους οποιους υποτιθεται ότι παρεχουν υπηρεσιες,  -τη διαλυση των κυκλωματων εμποριας και διακινησης καθε ειδους ενεργειας, καθως και των κυκλωματων στις Μεταφορες, που ανεβαζουν κατά πολύ το κοστος της καθημερινης ζωης των πολιτων,  -τη διαλυση των κυκλωματων διαπλοκης του κομματικου κρατους με τον υποκοσμο της οικονομιας, που λυμαινεται την καθημερινη ζωη των φορολογουμενων, των εταιριων και των νομιμων πολιτων μεσω των οικονομικων υπηρεσιων εφορων και τελωνειακων, αστυνομικων, δημοσιογραφων, δικηγορων, μηχανικων, συμβολαιογραφων και ποικιλων υπαλληλων σε δημοτικες και δημοσιες υπηρεσιεςκαθως και -την αρχη εκτεταμενης δικαστικης ερευνας για ξεκαθαρισμα της Κοπρου του Αυγειου και παραπομπη στη Δικαιοσυνη ολων των ενοχων, πολιτικων, ενστολων και πολιτων για απιστια κατά την υπηρεσια και διασπαθιση δημοσιου χρηματος.

Οσοι ζουν δραστηρια σ αυτή τη χωρα διαπιστωνουν καθημερινα εδώ και χρονια,ότι ολοι σχεδον οι νομοι και τα συνοδευτικα προεδρικα διαταγματα ή οι υπουργικες αποφασεις (κυριως αυτά),που εχουν ψηφιστει από τις εκαστοτε Βουλες προστατευουν τους εργοδοτες,αλλα όχι τους εργαζομενους.Προστατευουν τους κλεφτες,αλλα όχι τους κλεπτομενους.Προστατευουν τους απατεωνες,αλλα όχι τους εντιμους.
Προστατευουν τους μεγαλους παρανομους (και φυλακιζουν τους μικρους) αλλα όχι τους νομιμους.Προστατευουν τους ισχυρους,αλλα όχι τους αδυναμους.

Αυτοι οι νομοι,που εχουν ψηφιστει από τις Βουλες των τελευταιων τουλαχιστον 25 χρονων,καθως και τα διαταγματα με τις αποφασεις που τους συνοδευουν ,εχουν από κατω υπογραφες και ονοματεπωνυμα.Εχουν ψηφους κομματων.Εχουν προεδρους και κοινοβουλευτικους εκπροσωπους.Εχουν υπευθυνους επωνυμους.

Εχουν αυτους,που με τις υπογραφες τους εχουν βαλει την ταφοπλακα στη Δημοκρατια,την Ισοπολιτεια και την Δικαιοσυνη προς Οφελος του Λαου και εχουν εγκαθιδρυσει ένα κρατος διεφθαρμενων μηχανισμων και προσωπων.Ενα κρατος κλεφτη σε βαρος του λαου και ,το κυριοτερο,διαφθορεα του λαου.Στον οποιο εχουν ενσπειρει τη νοοτροπια της διαφθορας στην καθημερινη του ζωη.Για να μπορεσει να επιζησει.

Αυτό το κρατος,που εισπραττει τα οφειλομενα με τοκο από την πρωτη ωρα,αλλα επιστρεφει τα δικα του οφειλομενα ατοκα, διατηρωντας και το θρασυ δικαιωμα να μην τα επιστρεφει (!),αυτό το κρατος,που καθυποτασσει τους εργαζομενους του μεσα από βρωμικες συνδικαλιστικες συναλλαγες,αυτό το διεφθαρμενο συνοθηλευμα σιχαμερων συναλλαγων στην καθημερινοτητα,αφου εξαντλησε τα ορια της οικονομικης του δυνατοτητας να ζει με ξενα κολυβα τωρα πεθαινει,χρεωνοντας τον λογαριασμο του στα θυματα του,παραμενοντας το ιδιο αλωβητο!

Αυτοι,που το εχτισαν,το προωθησαν και το καρπωθηκαν κυβερνανε σημερα τον τοπο.Ακαταδιωκτοι και ατιμωρητοι.Το χειροτερο:Θρασεις,κουνανε το δαχτυλακι απειλητικα σε κάθε αποπειρα να κουνηθουν απ τις καρεκλες τους.Να αλλαξει το κρατος τους.Υπερασπιζονται το νοσηρο τους δημιουργημα με τετοιο πεισμα,που βυθιζουν τη χωρα σε ακομα μεγαλυτερη φτωχεια,απομυζοντας τον κοπο,τη δουλεια και τις οικονομιες ενός λαου εδώ και δυο χρονια χωρις αποτελεσμα.Χωρις οι ιδιοι να χανουν τιποτε από την εξουσια και την περιουσια τους.

Ολοι σχεδον οι πολιτικοι των κομματων εξουσιας, δεν εχουν καταλαβει,ότι με την πολιτικη νοοτροπια,που ακολουθησαν και ακολουθουν, η χωρα απειλειται πραγματι με μακελειο.Αλλα, από τον λαο εναντιον τους.Αν παραμεινουν ακαταδιωκτοι και ατιμωρητοι οσοι εχουν ,αδικοπραγωντας και αδικονομωντας,σπρωξει το λαο στον σημερινο του εξευτελισμο.Σε οποια παραταξη και αν ανηκουν.

Η φαρσα της πολιτικης ευθυνης,πισω από την οποια κρυβονται οι πολιτικοι πρεπει καποτε να τελειωσει.Τα δεινα του λαου εχουν ονοματεπωνυμα.Οπως εχουν και αυτοι που τα προκαλεσαν.Η ευθυνη οσων διαχειριζονται οικονομια και ζωες δεν είναι αϋλη.Υπαρχει ενωπιον των νομων.Οπως ισχυει κάθε μερα και για τις ευθυνες των πολιτων.Η σημερινη απωλεια της κυριαρχιας της χωρας δεν είναι ένα αδικημα ακαταδιωκτο.
Ουτε το συστημα διαπλοκης και διαφθορας,που λυμαινεται τη χωρα.Ουτε μπορει ο λαος να πληρωνει μονιμως τις αυθαιρεσιες των διαχειριστων της τυχης του.Το κυριοτερο:Δεν μπορει να προχωρησει η χωρα οσο τις τυχες της οριζουν εκεινοι που την κατεστρεψαν.

Σ αυτή τη χωρα γεννηθηκε η τραγωδια.Την οποια ζει μονοπλευρα ο λαος.Που περιμενει τη Λυτρωση.Δεν υπαρχει λυτρωση χωρις Καθαρση.Και δεν υπαρχει καθαρση χωρις Νεμεση.Αλλα,η νεμεση προϋποθετει μακελειο.
Των Υβριστων του λαου.Η Δικαιοσυνη πρεπει να παρει το λογο.Γιατι αλλιως θα τον παρει μια μερα βιαια ο λαος.

Γ Παπαδοπουλος-Τετραδης
Δημοσιογραφος
Γραφτηκε στις 27 Ιανουαριου 2012

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

e-

kapakapamoiris...
24367590 (1)
Μερικές φορές απορώ με ανθρώπους που δεν ξέρω. Θυμώνω μαζί μου γιατί θυμώνω με e. Με τα περισσότερα απ’ αυτά, στην αληθινή μου ζωή δεν θα ‘θελα να διασταυρωθούν ούτε οι σκιές μας.
Γκρι, μωβ, λερί, τέτοιο ουρανό σου περιγράφω έξω απ το παράθυρο.Χάλι μαύρο, άπλυτος ουρανός, βρωμιάρης, λέτσος.Κάποτε μου άρεσε να τον βλέπω σε εξώφυλλα από δισκάκια, που είναι χωμένα πίσω πίσω στα ράφια εδώ και χρόνια. Ηeaven up here, αν σου λέει κάτι. Σήμερα μόνο ήλιο θέλω, γερνάω. Σίγουρα γερνάω.
Κρυώνω και είμαι κουρασμένος.Όλη την περασμένη βδομάδα -κι αυτήν – την έβγαλα χαπακωμενος.
Είμαι ένα κλικ πριν το κρακ. Και θα είναι μεγάλο κρακ, θα το ακούσω πριν καν έρθει. Θα δω τις μελανιές.
(άθλια και θλιβερή προσπάθεια να με πείσω να μην αρχίσω γυμναστήριο)

Θέλω να αγοράσω ένα παλιό βανάκι VW. Και να μπω να κάνω ταξίδια μέσα του, ας είναι και παρκαρισμένο. Το πάν -λέγαν οι σοφοί- είναι να μη ξέρεις πού θα σε βγάλει το επόμενο πρωί. Όταν η αμόλυβδη είχε πενήντα δραχμές το γαλόνι, τέτοιας λογής σοφία την παίζω κι εγώ στα δάχτυλα.
Ξεκίνησα τον Νοέμβριο να διαβάζω -ξανά- τη «Μεγάλη Πλατεία» του Μπακόλα. Τελικά είναι πάρα πολύ μεγάλη πλατεία, τύφλα να ΄χει η Τιενανμέν, ούτε στα πρώτα τραπεζάκια κατόρθωσα να φτάσω και κοντεύει να μπει η άνοιξη.
Μουσικές ακούω μια φορά κάθε δέκα, δεκαπέντε μέρες. Όπως πηγαίναν οι παλιοί στις πουτάνες, για να ξεχαρμανιάσουν. Πως κατάντησα έτσι εγώ…
Υποθέτω, διόλου βάσιμα, πως το καλοκαίρι θα αποφασίσει να με καταδεχτεί και φέτος. Αν και με τους περισσότερους της ράτσας μου δεν θα ΄θελε να διασταυρωθεί ούτε καν στις τριανταμία Αυγούστου λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Φυσικά τα blogs πέθαναν. Και είναι απόλαυση να ορνιθοσκαλίζεις, όταν κάνεις κέφι, ο,τι σου κατέβει, πάνω στα βρωμομάρμαρα. Oύτε ο από κάτω θα ενοχληθεί, ούτε οι περαστικοί θα γυρίσουν κεφάλι. Από ψευτοφαντάσματα βρώμισε  ο τόπος. Κάποτε έλεγα κι ένα «α!» διαβάζοντας αλλωνών μάρμαρα. Τώρα, εννιά φορές στις δέκα, ανάβω ένα κεράκι και τέλος. Δεν φταίνε οι άλλοι, μου σώθηκαν όμως τα «α!».
Κάποια στιγμή να το πάρω απόφαση πως άδικα μεγαλοπιάνομαι. Το μόνο κρακ που μπορεί να ακουστεί, θα είναι από τη μέση μου. Αν ξεχάσω τη ζώνη, τη μέρα που θα βγάζω ένα ένα τα φυτά ξανά στο μπαλκόνι.
Με μερικούς από τους  e που ποτέ δεν ήταν -εξ αρχής- e , θα διασταυρωθούμε κάποια στιγμή στην αληθινή ζωή και θα πιούμε τσίπουρα, μπίρες, καφέδες, κρασιά, γουίσκια, κώνειο, ο,τι. Μπας και ξαναζωντανέψουν τα χαμένα «α!»

Το Βατερλώ..

Σώτος Χρυσαφόπουλος...
Το χέρι που κρατάει τα χαρτιά ανήκει στον Στουρνάρα. Το στιγμιότυπο είναι από την έξοδό του από το Μαξίμου, μετά το πέρας της πρόσφατης σύσκεψης των τριών. Διακρίνεται ο τρόπος με τον οποίο είχε αντιμετωπίσει εκεί μέσα την συζήτηση, που διημείφθη από τους τρεις φωστήρες: Ζωγραφίζοντας καρικατούρες με κόκκινο μαρκαδόρο!
Αμηχανία; Αδιαφορία; Εγκαρτέρηση; Αποχαύνωση; Παράδοση; Πολλά μπορεί να υποθέσει κανείς. Για το γεγονός ότι δεν τα κρύβει από τον φωτογραφικό φακό επίσης μπορεί να υποθέσει κανείς πολλά πράγματα…

Το χέρι που κρατάει τα χαρτιά ανήκει στον Στουρνάρα. Το στιγμιότυπο είναι από την έξοδό του από το Μαξίμου μετά το πέρας της προσφατης σύσκεψης των τριών. Ανάμεσα στα χαρτιά του διακρίνεται πώς αντιμετώπισε ο ίδιος την συζήτηση που διημείφθη. Για το γεγονός ότι δεν τα κρύβει μπορεί κανείς να υποθέσει πολλά πράγματα...
Το κοντέρ τερμάτισε· η χώρα έσκασε: ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει, και τα έσοδα του Κράτους κατά το μήνα Ιανουάριο υπολείπονται κατά 300 εκατομμύρια Ευρώ· εννοείται, έναντι του στόχου που έχει θέσει η Τρόικα, πριν τεθεί σε λειτουργία ο συμπεφωνημένος αυτόματος μηχανισμός επιβολής περικοπών.
Για να εξισσοροπηθούν από τα έσοδα Φεβρουαρίου και Μαρτίου, ούτε όνειρο χειμερινής νυκτός: το 81% των Ελλήνων έχουν τραπεζικές καταθέσεις κάτω των 2.000 Ευρώ. Θα ακουστούν βέβαια στα Διαπλεκόμενα διάφορες απειλητικές ιαχές περί συλλήψεων, κατασχέσεων σπιτιών, αποταμιεύσεων, μισθών, συντάξεων κ.τ.λ. μπας και τρομάξει κανείς και πάει μέχρι την Εφορία, αλλά τζίφος. Εδώ παρακούνε τον Ράιχενμπαχ οι τράπεζες, και δεν ρίχνουν στην αγορά τα δύο δις. που έχουν (και τα οποία χρεωθήκαμε εσείς κι εγώ), θα πάει ο κόσμος να δώσει τις τελευταίες καταθέσεις του στον Στουρνάρα;;;
Για νέα μέτρα δεν τους παίρνει ούτε να το διανοηθούν, αν και… (Για την ώρα που θα το ψελλίσουν, σας έχω φυλάξει το καλύτερο…) Πέραν του ανεκδότου που ακούει στο όνομα Μανιτάκης, άλλες δαπάνες δεν υπάρχουν για να περικοπούν: Ήδη κλείνουν κλινικές και νοσοκομεία, κλείνει το ένα, κλείνει το άλλο, στο τέλος δεν θα μείνουν χρήματα ούτε για την αγορά της πινακίδας, που θα τοποθετηθεί στα σύνορα και θα λέει «Κλειστόν-Αργεί». Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εξισορροπηθούν τα έσοδα θα ξεπουληθεί το σύμπαν. Μπιρ παρά! Την πινακίδα που βρίσκεται ήδη εκεί και λέει «Πωλείται» έτσι κι αλλιώς την χρωστάμε.
Θα έλεγα ότι πρόκειται για το Βατερλώ της ανεκδιήγητης αυτής κυβέρνησης –την χαρακτηρίζω «ανεκδιήγητη», αρκούμενος σε τούτα μόνον· σε τούτα τα ολίγα από τα αμέτρητα. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι πρόκειται για το Βατερλώ, αλλά δεν θέλω με την σύγκριση να αδικήσω τον Ναπολέοντα. Διότι, σε αντίθεση με τους ήκιστους, άμα σου έχει κοτσάρει η Ιστορία το «Μέγας», όπως και αν στο έχει κοτσάρει, ε, δεν μπορεί κάτι θα φτουράς… Απόδειξη;
Ακούστε τι έλεγε ο Μέγας Ναπολέων: Έξυπνος και δραστήριος; Στο μέτωπο! Έξυπνος και τεμπέλης; Στο Γενικό Επιτελείο! Βλάξ και τεμπέλης; Όλο και κάπου θα βρεις να τον βολέψεις… Βλαξ και δραστήριος; Στο ικρίωμα! Στη λαιμητόμο!

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα;

ΤΟΥ ΜΑΝOΛΗ ΝΤΟΥΝΤΟΥΝAΚΗ* απο την Αυγη...

Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από το πρώτο Μνημόνιο. Όλοι, αρμόδιοι και μη, ειδικοί και πολίτες, αναγνωρίζουν, αρκετοί με καθυστέρηση, ότι όσα υπογράψαμε το 2009 ήταν ανέφικτο να επιτευχθούν, εξαρχής. Το πρόγραμμα «διάσωσης» απέτυχε και οι πολίτες καλούνται να γεμίσουν πηγάδι χωρίς πάτο. Σήμερα, στην εποχή του 3ου Μνημονίου, ξαναζούμε τις ίδιες καταστάσεις. Η κυβέρνηση θριαμβολογεί ότι μας “κράτησε” στο ευρώ και ότι τα “μέτρα” θα είναι τα τελευταία, αλλά κανείς δεν την πιστεύει.
Ομοβροντία στοιχείων δείχνουν ότι το 2013 θα είναι μια ακόμη πιο σκληρή χρονιά λιτότητας και ύφεσης, με τα λουκέτα και την ανεργία να συνεχίζουν να αυξάνονται. Ο προϋπολογισμός έχει, ήδη, μεγάλες αστοχίες. Κυβέρνηση (και δανειστές) γνωρίζουν πως η κατάσταση είναι μη βιώσιμη και ελπίζουν σε μια αλλαγή, η οποία θα προκύψει μετά τις εκλογές στη Γερμανία. Τα σενάρια “grexit”, νέου “κουρέματος” συνοδευμένου με νέο πακέτο άγριων μέτρων, είναι προ των πυλών. Η χώρα, με τη σημερινή πολιτική, δεν έχει ελπίδα. Η τρικομματική κυβέρνηση, αδυνατώντας να πείσει με επιχειρήματα για την πολιτική της, μεταφέρει τις ελπίδες της στη μεταφυσική και στον παράγοντα “κλίμα-ψυχολογία”. Ανάπτυξη, επιχειρηματικότητα και δημιουργικότητα παρουσιάζονται ως αντίδοτο. Δυστυχώς όμως, ούτε αυτά αλλάζουν την κατάσταση. Ιδιωτικές επενδύσεις -οι δημόσιες απαγορεύονται- δεν γίνονται, οι ιδιωτικοποιήσεις, χάρισμα της δημόσιας περιουσίας στους ιδιώτες, δεν προχωρούν και δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα, το κράτος συνεχίζει να χρωστά υπέρογκα ποσά, οι τράπεζες δεν δανείζουν και η ύφεση επιμένει.
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε πανικό. Παλεύουν, προσπαθούν, για να πείσουν - καθησυχάσουν τον «ήσυχο» μικροαστό. Καταγγέλλουν - συκοφαντούν κοινωνικές ομάδες, απεργούς, συνδικαλιστές, πρόσωπα και φορείς, χρησιμοποιώντας τη δήθεν νομιμότητά τους και τον ανελέητο καθωσπρεπισμό τους. Η συνταγή εφαρμόζεται χωρίς κανέναν ενδοιασμό από την κυβέρνηση, γιατί πιάνει δημοσκοπικά, παρ' ότι παραβιάζει τους νόμους, το Σύνταγμα, την ανθρωπιά, αλλά και την κοινή λογική.
Όμως δημιουργεί δεσμούς ανάμεσα σε όσους στοχοποιούνται και κατανοούν την ανάγκη κοινής δράσης. Οι σημερινές συγκυρίες επιβάλλουν μια αριστερή μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού. Η Αριστερά μίλησε έγκαιρα για το βάθος της κρίσης, για την τρομερή της ένταση και τη μεγάλη της διάρκεια, για τις ανυπόφορες συνέπειες. Οι προτάσεις της είναι προτάσεις ευθύνης, είναι ρεαλιστικές και πραγματοποιήσιμες. Οι εκλογές θα έρθουν σύντομα, λόγω της αδυναμίας της σημερινής κυβέρνησης να διαχειριστεί την κρίση. Ο λαός, ανεξάρτητα από τα εκλογικά τερτίπια, θα δώσει πολύ σύντομα αυτοδυναμία σε μια κυβέρνηση, κυρίως, των δυνάμεων της Αριστεράς.
Όλοι όμως αναρωτιόμαστε αν υπάρχει πια ελπίδα για την Ελλάδα. Αν η νέα κυβέρνηση θα βάλει τέλος στα καταστροφικά μνημόνια της λιτότητας, θα τα αντικαταστήσει με ένα εθνικό σχέδιο οικονομικής, κοινωνικής ανόρθωσης και ανασυγκρότησης της χώρας, θα επαναδιαπραγματευθεί τις δανειακές συμβάσεις με στόχο τη διαγραφή μέρους του χρέους και την εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης κ.λπ. Παράλληλα, αναρωτιόμαστε αν θα προχωρήσουν, χωρίς μεθοδεύσεις και παλινωδίες “α λα ΠΑΣΟΚ της πρώτης περιόδου”, οι προοδευτικές, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, με στόχο την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, την αναδιάρθρωση της οικονομίας και της παραγωγικής βάσης, την αποκατάσταση των αρχών της δημοκρατίας, την επανάκτηση του κράτους πρόνοιας, την αποκατάσταση του κράτους δικαίου, με στόχο τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Χρέος όλων μας είναι να μην έχουμε ένα σύντομο “πέρασμα” από την εξουσία της Αριστεράς χωρίς λύσεις και χωρίς τη θέσπιση στέρεων νέων δομών που θα μακροημερεύσουν. Το ξεπέρασμα της κρίσης προϋποθέτει τη ρήξη με το παρελθόν της χώρας, το οποίο την προκάλεσε. Είναι προφανές ότι η ανατροπή αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να συμβεί απλά και μόνον με την εκλογική διαδικασία, αλλά εξαρτάται από το εύρος και την ένταση της πάλης εναντίον του συστήματος.
Με άλλα λόγια, γνωρίζουμε ότι ο αντίπαλος έχει προβλέψιμο και σαφές σχέδιο για το ενδεχόμενο ενός «ατυχήματος» που μπορεί να είναι ο σχηματισμός αριστερής κυβέρνησης. Με επίγνωση της κατάστασης που βρισκόμαστε, του πώς γράφεται η Ιστορία και ποια είναι τα ουσιαστικά επίδικα, η αριστερή κυβέρνηση του αύριο οφείλει να φέρει ξανά την ελπίδα στη χώρα. Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω.
* O M. Ντουντουνάκης είναι Εργαστηριακό Διδακτικό Προσωπικό Πολυτεχνείου Κρήτης

Ολα καλά κι όλα ωραία...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...
Ωστε λοιπόν «στην Ελλάδα πηγαίναμε καλά τον πρώτο χρόνο», από το φθινόπωρο του 2009 και έπειτα δηλαδή. Και δεν πηγαίναμε απλώς καλά, αλλά «όλοι μας έβλεπαν σαν παράδειγμα προς μίμηση». Για να τα λέει αυτά ένας πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και πρώην πρωθυπουργός, κάτι περισσότερο θα ξέρει από τους κοινούς θνητούς, εκ γενετής παραδομένους στην ηδονή της γκρίνιας. Βέβαια, όλα τούτα τα αναδρομικώς χαρμόσυνα ο κ. Παπανδρέου τα είπε στη Λισσαβώνα, όπου και συνεδρίαζε το Συμβούλιο της Διεθνούς της οποίας ηγείται. Κι όσο να ’ναι, η απόσταση, Πορτογαλία - Ελλάδα, μείωσε κάπως τον ενθουσιασμό μας εδώ. Αλλά το δίκιο του, βουνό. Ενα βουνό που μας πλακώνει και μας πνίγει. Κι έτσι πνιγμένοι από την ίδια μας την αγανάκτηση, που ανατροφοδοτείται όποτε ακούει τέτοια αυτοαγιογραφικά, κοντεύουμε να χάσουμε ακόμα και την όρεξη για ειρωνεία και για καγχασμό.
Σε μία από τις αποστροφές του πάντως λάθεψε ο κ. Παπανδρέου. Είπε δηλαδή, αναφερόμενος στην περίοδο που τον παράσταιναν σαν Υιό Σωτήρα τα ίδια μίντια που κατόπιν τον χλεύασαν για να περάσουν στους επόμενους μεσσίες, πως «ανέλαβε την ευθύνη να καθαρίσει το χάος που είχε αφήσει πίσω της η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση». Πώς καθαρίζεται το χάος δεν είναι ακόμα επακριβώς γνωστό, παρά τις τόσες προσπάθειες των επιστημόνων, αλλά αυτό είναι δευτερεύον. Το μείζον έχει να κάνει με το πού εντόπισε το χάος ο πρώην ηγέτης του ΠΑΣΟΚ. Μα δεν άκουσε, δεν διάβασε, δεν βρήκε πουθενά στο Ιντερνετ όσα αυστηρότατα είπε ο γραμματέας της Ν.Δ., ο κ. Μιχάλης Κεφαλογιάννης, ότι δηλαδή είναι «ανοησίες» όσα ισχυρίστηκε ο κ. Στουρνάρας περί δημοσιονομικού εκτροχιασμού της χώρας επί Καραμανλή; Κανένα χάος. Ενα σφριγηλό, επανιδρυμένο κράτος είχε παραλάβει από τους σεμνοτάπεινους δημιουργούς και στυλοβάτες του ο κ. Παπανδρέου.
Πράσινοι και γαλάζιοι, λοιπόν, που σαν από κοινού κυβερνώντες είναι υποχρεωμένοι να κρύβουν προσωρινά τα μαχαίρια τους μέσα σε ανθοδέσμες, προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι, έτσι όπως η σκυτάλη παραδιδόταν από τον έναν στον άλλον, η χώρα όδευε αγέρωχη και χαμογελαστή από το καλό στο καλύτερο. «Κανένας εκτροχιασμός» επί Καραμανλή. Σωστόν. «Ολα καλά» επί Παπανδρέου, ο οποίος (παραλίγο να ξεχάσω το καλύτερό του) «πολέμησε και εναντίον της ολιγαρχίας». Επίσης σωστόν. Κι έπειτα ήρθαν και οι «θρίαμβοι» που άλλοι τους έλεγαν «μνημόνια», υποτιμώντας τους.
Τώρα, πώς από καλοσύνη σε καλοσύνη και από τη μια τεράστια επιτυχία στην άλλη βρεθήκαμε στην ανάγκη να ζευτούμε σε δάνεια και μέτρα κι άλλα μέτρα, δηλαδή πώς ένα συν ένα έδωσαν πλην δύο, είναι ένα ακόμα μυστήριο μέσα στα πολλά για τα οποία φημίζεται ο τόπος μας, Ελευσίνια, Καβείρια, επτά ιερά μυστήρια κ.ο.κ. Το να προσπαθήσουμε να το ερμηνεύσουμε με το φτωχό μας το μυαλό, χωρίς να είμαστε μύστες ή εξ απορρήτων, δείχνει αγένεια και ασέβεια. Ας τους πιστέψουμε λοιπόν. Τι (άλλο) έχουμε να χάσουμε;

Συνηγορία υπέρ της μονομέρειας...

του Σταθη Κουβελακη, απο την Ελευθεροτυπια...
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο όρος μονομέρεια περιβάλλεται από αρνητικές συνδηλώσεις. Η μονομέρεια θεωρείται γενικά ελάττωμα ή τουλάχιστον πολύ σοβαρό μειονέκτημα. Αντίθετα, όλοι οι όροι που αρχίζουν με «πολύ» ηχούν σαφώς καλύτερα. Ποιος μπορεί να φέρει αντίρρηση στην «πολυμέρεια», στην πολύπλευρη θεώρηση των πραγμάτων και γενικά στην αποδοχή της πολλαπλότητας ως αξίας στον κόσμο που ζούμε;
Τι από όλα αυτά ισχύει όμως όταν ο λόγος είναι για τα κοινά, δηλαδή για ένα πεδίο όπου ισχύει η ηρακλείτεια αρχή του πολέμου και όχι η αρμονική ή έστω αδιάφορη συνύπαρξη των διαφορών; Ας πάρουμε ένα απλό, κοινότοπο, παράδειγμα. Η σύγχρονη εργασιακή σχέση είναι τυπικά, δηλαδή νομικά, μια σχέση μεταξύ ίσων υποκειμένων που βασίζεται στην ελεύθερη βούληση των δύο συμβαλλόμενων πλευρών. Στην πραγματικότητα ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι και ότι η ισχύς είναι άνισα κατανεμημένη μεταξύ των δύο μερών.
Δεν είναι βέβαια ευκαταφρόνητη η ελευθερία του εργαζομένου να λύσει τη σύμβαση και να αλλάξει εργοδότη, γιατί αν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα θα είχαμε φεουδαρχικού τύπου εξάρτηση και όχι μισθωτή εργασία. Αυτή η ελευθερία είναι όμως ασύμμετρα υποδεέστερη της δυνατότητας που έχει ο εργοδότης να λύσει αυτός τη σύμβαση, απολύοντας έναν ή πολλούς εργαζομένους. Αυτή η ασυμμετρία, που εκτείνεται σε πλήθος άλλα ζητήματα (του εργάσιμου χρόνου, του μισθού κ.λπ.), υποδηλώνει ότι η σχέση είναι στην ουσία της εκμεταλλευτική, δηλαδή ότι λειτουργεί δομικά μονομερώς, προς όφελος της εργοδοτικής πλευράς.
Απέναντι σε αυτήν τη μονομέρεια, ο εργαζόμενος, αν θέλει να βελτιώσει κάπως τη θέση του, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αντιτάξει τη δική του μονομέρεια, είτε σε ατομική είτε σε συλλογική βάση. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι τα αποτελέσματα της συλλογικής μονομέρειας είναι πολύ βαθύτερα και πιο μόνιμα από αυτά των ατομικών λύσεων. Η ίδια εμπειρία δείχνει επίσης ότι αν δεν αντιτάξει τη δική του μονομέρεια στη δομικά ασύμμετρη σχέση στην οποία υπάγεται, ο εργαζόμενος απλώς υφίσταται ανήμπορος τη διαρκή μονομέρεια του εργοδότη με σχεδόν σίγουρη κατάληξη την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης του.
Ας υποθέσουμε τώρα πως, αντί για τα δύο πρόσωπα της εργασιακής σχέσης, έχουμε μια σύμβαση μεταξύ ενός κράτους, νομικά κυρίαρχου, και μιας διακρατικής οντότητας που συνενώνει οργανισμούς και κυβερνήσεις. Μια σύμβαση που ονομάζεται Μνημόνιο (για την ακρίβεια «Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης») και που ορίζει με απίστευτες λεπτομέρειες όλη τη λειτουργία του κράτους για πολλά χρόνια. Είναι προφανές ότι πίσω από τη φενάκη της συμφωνίας μεταξύ ίσων έχουμε ένα απόλυτα μονομερές πλαίσιο που στόχο έχει την απότομη και συντριπτική επιδείνωση ενός συνόλου εκμεταλλευτικών σχέσων, τόσο εντός της χώρας όσο και μεταξύ της χώρας αυτής και των δανειστών της.
Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν ισχύει καν η τυπική έστω ελευθερία της εργασιακής σχέσης. Διότι αυτό που εγκαθιδρύεται είναι αφ' ενός ένα καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης της μιας πλευράς από την άλλη, αφ' ετέρου ένα πλέγμα δρακόντειων κυρώσεων σε περίπτωση μη τήρησης των δεσμεύσεων από αυτή την πλευρά, ενώ αντίθετα τίποτε το ανάλογο δεν ισχύει για την άλλη.
Οπως έγραφε ο Ρουσό στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» (4ο κεφάλαιο), έχουμε εδώ να κάνουμε με μια σχέση υποδούλωσης υπό την επίφαση μιας σύμβασης που επιβάλλει τους εξής όρους: «υπογράφω με σένα μια σύμβαση που επιβαρύνει μόνον εσένα και από την οποία επωφελούμαι μόνον εγώ, που θα τηρώ όσο μου αρέσει και που θα τηρείς όσο μου αρέσει».
Σε μια τέτοια περίπτωση, η μονομερής καταγγελία μιας τέτοιας κατ' επίφασιν μόνον «σύμβασης» αποτελεί αναγκαστική επιλογή για όσους επιθυμούν τον τερματισμό της υποδούλωσης που επιφέρει η τηρησή της. Μόνον κατάπληξη μπορούν λοιπόν να προκαλέσουν όσοι ισχυρίζονται ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν «χωρίς μονομερείς ενέργειες». Προσθέτοντας μάλιστα: «εκτός εάν προκληθούμε», ως να μην ήταν διαρκής πρόκληση το ισχύον καθεστώς. Αυτό που ξεχνά ένας τέτοιος συλλογισμός είναι ότι σε μια αντιπαράθεση μεταξύ ανίσων η μονομερής αποποίηση της μονομέρειας από την πλευρά του αδύναμου ισοδυναμεί με παράδοση στον κυρίαρχο. Και μάλιστα άνευ όρων.
* Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου

Διαπλεκόμενες FaiLιές και Μούγκα Μαζικής Ενημέρωσης...

Jungle - Report...
Αν και εδώ στο μπλογκ δεν συνηθίζουμε να ανοίγουμε θέμα για ένα tweet ή ένα σχόλιο στο facebook κάποιου πολιτικού ή άλλου προσώπου -αυτά είναι μόνο για τον πρόχειρο και ανάλαφρο σχολιασμό του facebook μας- στη προκειμένη, όμως, περίπτωση έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να εξετάσει και να αναλύσει κανείς τις λαβυρινθώδεις νοητικές(;) διαδρομές που λαμβάνουν χώρα στην ενδοκρανιακή κοιλότητα του γνωστού μοσχαναθρεμμένου τροφαντού και βλαχογκλάμουρ προτεκτοράτου του Σαμαρά. Που το πρωί, προς άγραν ψήφων από καθυστερημένα εθνικοφρενή πρόβατα, καμώνεται πως είναι με τα "παιδιά των εργατών και αγροτών" -τα οποία στους δρόμους ματώνουν τους πατεράδες τους- και το βράδυ στέλνει επιστολές για λογαριασμό αμφιβόλου νομιμότητας νεοζάμπλουτων πετρελαιάδων, που αποτελούν επί δεκαετίες φίλοι του.


Ακολουθεί το εν λόγω tweet του, στο οποίο αυτή τη φορά, παραδόξως κι όλως περιέργως, ξέχασε να βολέψει κάπου τη λέξη "φρεντοτσίνο":


Το τραγούδι που παραθέτει είναι το Σωκράτη (εσύ σουπερστάρ) και με αυτό υπονοεί βεβαίως τον Σωκράτη Κόκκαλη. Το όλον, για το λαμπρό μυαλό του Φαήλου, έχει να κάνει με τον υπό (ξε)πώλησιν ΟΠΑΠ, για τον οποίο, μεταξύ άλλων, ενδιαφέρονται και κοντράρονται ο φίλος του Δημήτρης Μελισσανίδης και ο Σωκράτης Κόκκαλης. Σε αυτή την κόντρα επέλεξε να εμπλέξει την πρόσφατη έρευνα του περιοδικού UNFOLLOW, που αποκαλύπτει τις αποσιωπημένες από τη Μούγκα Μαζικής Ενημέρωσης απατεωνιές του φίλου του Μελισσανίδη, που κατηγορείται και δικάζεται σε μερικές ημέρες για εκτεταμένο λαθρεμπόριο πετρελαίου, εξαιτίας του οποίου το ελληνικό κράτος ζημιώθηκε με αστρονομικά ποσά, τα οποία σήμερα ο Σαμαράς καταληστεύει από τις τσέπες μισθωτών και συνταξιούχων.

Που κολλάει ο "Αλέξης" στο tweet του Φαήλου; Ο Αλέξης (Τσίπρας), σύμφωνα με το λαμπρό μυαλό του Φαήλου πάντα, κολλάει στο γεγονός ότι το Γραφείο Τύπου του Σύριζα έκανε ένα σχόλιο σχετικά με τη διπλή ιδιότητα του Φαήλου και τις απειλές που δέχτηκε ο δημοσιογράφος του UNFOLLOW από τον Δ. Μελισσανίδη για το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που έκανε.
Ανακατεύοντας λοιπόν όλα αυτά, ο φάρος της υγιούς αντιλήψεως  που ακούει στο όνομα Φαήλος Κρανιδιώτης κατέληξε στο εξής διαβολικής εξυπνάδας συμπέρασμα:

UNFOLLOW χτυπάει Μελισσανίδη --> Ο Αλέξης το κάνει θέμα --> Μελισσανίδης και Κόκκαλης διεκδικούν ΟΠΑΠ --> "Τις ωφελείται" χτυπώντας Μελισσανίδη; Σωκράτη εσύ σουπερστάρ
--> UNFOLLOW & Συριζα δουλεύουν για Σωκράτη Κόκκαλη.

Στο facebook μάλιστα το έγραψε και πιο κατανοητά:

«Ή μήπως τώρα που πλησιάζει ο διαγωνισμός για τον ΟΠΑΠ η Κουμουνδούρου και κάποια "παπαγαλάκια" επωμίζονται "ανειλημμένες υποχρεώσεις";»

Το πήραν λοιπόν αυτό και τα γνωστά "ενημερωτικά" σαχλοπόρταλ και το αναπαρήγαγαν κάπου μεταξύ  της είδησης του στριγκακίου της Βάνας Μπάρμπα που φάνηκε όταν σηκώθηκε και της ψεύτικης βλεφαρίδας της Τσιμτσιλή, κάνοντας λόγο για "πόλεμο συμφερόντων".

Γενικά, αυτά τα σαχλοπόρταλ, παίζουν πολύ Φαήλο, όχι μόνο γιατί είναι μυστικοσύμβουλος και κολλητός του Σαμαρά, αλλά κυρίως επειδή υπάρχει ένα μεγάλο παρακμιακό κομμάτι στην κοινωνία που  ακόμα τη βρίσκει με ξεπερασμένες βλαχομαγκιές του '80.

Την ανακάλυψη του "πολέμου συμφερόντων για τον ΟΠΑΠ", όμως, είχαν έναν λόγο παραπάνω να την αναπαράγουν. Έως ότου σκαρφιστεί ο Φαήλος τη "συνωμοσία" κατά του πετρελαιά-εφοπλιστή φίλου του, τα σαχλοπόρταλ αποσιωπούσαν εκκωφαντικά τόσο την έρευνα για το λαθρεμπόριο της AEGEAN OIL, όσο και τις απειλές θανάτου που εξαπέλυσε ο Μελίσσανίδης στον συντάκτη του ρεπορτάζ. Βλέπετε, υπήρχε φόβος μη δυσαρεστηθεί κανείς και χαθούν τα κονέ ή οι διαφημίσεις, ή μπουν σε κίνδυνο επιδιωκόμενα μελλοντικά κονέ και συνεργασίες -μη ξεχνάτε ότι μέσα στο ρεπορτάζ έπαιζε και το όνομα του Λάτση, και χωρίς τις διαφημίσεις της EUROBANK δεν κουνιέται φύλλο σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα.
Τώρα όμως που ο Φαήλος εξύφανε το καταπληκτικό σενάριο, η ομερτά της σιωπής έσπασε από μερικούς "θαρραλέους", γιατί τώρα η βαρύτητα της είδησης πέφτει πια στον "πόλεμο των επιχειρηματιών" και όχι στο λαθρεμπόριο πετρελαίου. Χώρια που μπορούν κάλλιστα να παρουσιάσουν τον αγνό και έντιμο Μελισσανίδη ακόμα και ως θύμα "συνωμοσίας" άλλων πολιτικοοικονομικών συμφερόντων, πράγμα που θα του προσέδιδε αυτομάτως και κάποια μπόνους συμπάθειας.

Έτσι λειτουργούν τα καθεστωτικά ΜΜΕ στην Ελλάδα, μέρος των οποίων είναι και τα προαναφερθέντα "ενημερωτικά" σαχλοπόρταλ (νιουζβόμβες, νιουζτέρατα, παραπολιτικά, ιεφημερίδες, ενικοί, πληθυντικοί και λοιπά του αυτού είδους και ποιότητας).

Έτσι λειτουργεί και ο συνωμοσιογόνος μηχανισμός σκέψης του Φαήλου, στο νοητικό χάρτη του οποίου ο ρύπος του περιβάλλοντος της διαπλοκής, που τον συντηρούσε και τον συντηρεί στις ΠΟΛΑΝ, στις ΝουΔού και στα σαλόνια των λαμογιών μεγαλονονών φίλων του, έχει υπερυψώσει ένα τέτοιο ντουβάρι που τον καθιστά ανίκανο να σκεφτεί ότι εκεί έξω μπορεί να υπάρχει και κόσμος που θέλει να ενημερώσει και να βγάλει την αλήθεια προς τα έξω χωρίς παράλληλα να εξυπηρετεί οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα, χωρίς να παίρνει μίζες, χωρίς να κάνει ρεμούλες.

Αν το ντουβάρι αυτό εξέλειπε από τον νοητικό χάρτη του Φαήλου, προτού σκεφτεί ότι το UNFOLLOW δουλεύει για τον Κόκκαλη, θα κοιτούσε έναν μόλις μήνα πίσω και θα έβλεπε ότι το περιοδικό στο προηγούμενο τεύχος παρείχε τέτοιες υπηρεσίες στον Κόκκαλη που μέχρι και το εκκαθαριστικό του έβγαλε στη φόρα, καταγγέλλοντας την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεγαλοεπιχειρηματιών νομοθεσία που τους επιτρέπει να δηλώνουν εισοδήματα μικρομεσαίων.


Αν όμως θέλει σώνει και καλά να βρει θεληματάρηδες του Κόκκαλη, εκεί δίπλα είναι το ΠΑΣΟΚ, μαζί με τη γαλάζια κομματική του κλίκα συγκυβερνάει. Από τις ένδοξες εποχές που οι υπουργοί του έλιαζαν τις μπάκες τους στα κότερα του Κόκκαλη, όλο και κάτι θα περίσσεψε.

Τέλος χρόνου;

Αλέξανδρος Μερκούριος, απο το Ποντικι...
Εδώ και αρκετές ημέρες ο χρόνος δείχνει να μετρά αντίστροφα για τον Γιάννη Στουρνάρα. Για τον υπουργό οικονομικών μιας χώρα σε κρίση, θα λέγαμε πως και πολύ άντεξε. Για την ακρίβεια μια χαρά άντεξε τόσους μήνες, και κυρίως με τόσα στα οποία έχει βάλει την υπογραφή του.

Και η αλήθεια είναι πως μάλλον ο ίδιος διάλεξε να τα βάλει με όλους. Κατ’ αρχήν τα έχει βάλει με τους νεοδημοκράτες του Καραμανλικού στρατοπέδου. Επιλέγοντας για δεύτερη φορά να τα «χώσει» στον Κωστάκη για τη συμβολή του στην ελληνική χρεωκοπία ήταν σαν ν’ άνοιγε μόνος του το ασκό του Αιόλου. Η αλήθεια βέβαια (πρέπει να) είναι πως δεν τον άνοιξε μόνος. Γιατί ναν κρίνουμε απ αυτά που είπε μάλλον είχε την «άδεια» να το κάνει. Και η άδεια αυτή μάλλον προέρχεται από το Μαξίμου,.

Τι είπε λοιπόν ο Γιάννης; Με δυο λόγια, ότι στην δεύτερη θητεία Καραμανλή επήλθε ο εκτροχιασμός της οικονομίας . Και πως σε μία περίοδο που η χώρα έπρεπε να συμπεριφερθεί υπεύθυνα, η κυβέρνηση Καραμανλή προσέλαβε 100.000 υπαλλήλους στο δημόσιο και αύξησε τις συντάξεις κατά 80%. Σωστά τα περισσότερα από αυτά.

Βέβαια το πρόβλημα του Στουρνάρα δεν είναι τόσο οι Καραμανλικοί που του την «έπεσαν», ούτε οι (λιγοστοί) Παπανδρεικοί του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ που τον αντιπαθούν. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα που ο πολιτικός του χρόνος εξαντλήθηκε. Και όπως κάνει κάθε πολιτικός που ο χρόνος του εξαντλείται, βγάζει την «επιστολή» που ρίχνει το βάρος στους άλλους.

Ο Γιάννης Στουρνάρας μπήκε στη θέση αυτή προστατευμένος από την  επικοινωνιακή ασπίδα, του ότι τα μέτρα, ούτως ή άλλως κάποιος θα τα υπέγραφε. Και τα μέτρα υπογράφτηκαν, μεν, αλλά τώρα χρειάζονται κι άλλα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν υπήρξε ούτε μια απόφαση που να βελτιώσει έστω και στο ελάχιστο τη ζωή του Έλληνα.

Δικαίως λοιπόν δέχεται σφυροκόπημα ο υπουργός, όταν την ίδια ώρα φροντίζει και να προκαλεί. Γιατί η πρόσληψη της κυρίας Σακελλαρίου με την ετήσια αμοιβή των 215.000 ευρώ προκειμένου να επιβλέπει την ανακεφαλαιοποίηση είναι μια πρόκληση για έναν εργαζόμενο που θα βγάλει το ποσό αυτό σε όλη του τη ζωή…

Ας μην βάζει λοιπόν ο υπουργός τους παπαγάλους του νε λένε ότι υποχρεώθηκε στην πρόσληψη των μελών του ΤΧΣ. Κι ας μην βάζει τους ίδιους να λένε ότι η πολεμική που δέχεται οφείλεται στην τακτική που ακολουθεί στις αποκρατικοποιήσεις στη ΔΕΠΑ και τον ΟΠΑΠ.

Όταν σε κάποιον τελειώνει ο χρόνος πρέπει να το αντιλαμβάνεται. Η να φροντίζει να κάνει κάτι ώστε να μην τελειώσει…

Περί χωρητικότητας…


Αγαπητοί αναγνώστες,
Είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.
Έχω διδάξει και διδαχθεί σε όλων των ειδών τα σχολικά κτήρια. Και σε αυτά τα υπέροχα νεοκλασικά που κατασκευάστηκαν ενάμιση αιώνες πριν, και σε κτήρια της δεκαετίας του 60, και σε άλλα της δεκαετίας του 90, που μάλιστα λόγω κακοτεχνιών των εργολάβων δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με το σεισμό, αλλά και στου τελευταίου τύπου εκπαιδευτικά διδακτήρια, τις περίφημες  προκατασκευασμένες, μεταλλικές κατασκευές που ονομάζουμε “προκάτ” και που αποδείχτηκαν ως το πιο «διαδεδομένο», «σύγχρονο», «επίτευγμα» της σημερινής ελληνικής εκπαίδευσης.
Μετά από τόσο χρόνια δάσκαλος η πολιτεία αποφάσισε να με ρωτήσει για το χώρο του διδακτηρίου. Όχι για την παλαιότητά του, όχι για την ακουστική του, όχι για το αν λειτουργεί σωστά η ηλεκτρική εγκατάσταση ή αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν τα σώματα θέρμανσης. Αν βουλώνουν οι απαράδεκτες υδρορροές, αν κλείνουν οι πόρτες, αν διαλύονται τα πόμολα και τα μεταλλικά στόρια (παρεμπιπτόντως δεν έχουν προβλεφθεί κουρτίνες για την καλύτερη ακουστική ή για να αναβαθμιστεί αισθητικά αλλά και παιδαγωγικά ο χώρος) και φυσικά όχι για την υγιεινή του η οποία δεν είναι κατάλληλη ούτε για άλλου είδους θηλαστικά, μια και τα κτήρια δεν ανασαίνουν και δεν μπορούν να καθαριστούν επαρκώς.
Φυσικά δεν ρωτήθηκα ούτε για τον εξωτερικό τους χώρο, ούτε για το που είναι χτισμένα ούτε για το θέμα της λάσπης και του νερού αλλά ούτε και της αποχέτευσης των όμβριων.
Με ρώτησαν όμως για τη χωρητικότητα τους. Προσέξτε με αγαπητοί μου, όχι για τα τετραγωνικά τους, αλλά για το πόσους μαθητές μπορούμε να στοιβάξουμε (συγγνώμη) να τοποθετήσουμε για να διδαχθούν σε αυτές.
Και με ρώτησαν επίσημα, μέσω της βάσης δεδομένων του προγράμματος Survey όπου γίνεται η επίσημη καταγραφή της κατάστασης στην εκπαίδευση σε πανελλήνιο επίπεδο.
Επειδή όμως στις οδηγίες συμπλήρωσης αναφέρεται ότι για κάθε μαθητή προβλέπεται από τον κανονισμό 1,5 τ.μ., θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.
Οι αίθουσες προκάτ είναι περίπου 22 τ.μ. Άρα 22:1,5 = 16 μαθητές περίπου. Κάτι που έχουν ήδη συμπληρώσει οι περισσότεροι διευθυντές. Έτσι είμαστε «σύννομοι» και δεν έχουμε ξεφύγει από τον προβλεπόμενο κανονισμό. Μπράβο μας!
Βέβαια το 1,5 τμ είναι βάσει ερευνών και δεν μπορώ να αμφισβητήσω την αγγλοσαξονική μεθοδικότητα, ακρίβεια και οργάνωση. Διερευνώντας μάλιστα προηγούμενα επιτεύγματα στο λίγο παλαιότερο παρελθόν αυτών των ερευνητών για την κατανομή ατόμων στο χώρο (μπορείτε μάλιστα να το κάνετε κι εσείς διερευνώντας στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά όπως χωρητικότητα, χώρος ανά άτομο κλπ) βρέθηκα μπροστά και σε άλλους παρόμοιους κανονισμούς κατανομής ατόμων όπως για παράδειγμα στο πώς ήταν σχεδιασμένα τα βρετανικά δουλεμπορικά πλοία  σύμφωνα με τους κανονισμούς (βλέπε εικόνες 1 & 2).

Εικόνα 1. Βρετανικό δουλεμπορικό πλοίο «Σύμφωνα με τους Κανονισμούς» – British slave ship “According to Regulations” – Navire Négrier britannique “Conformément à la Réglementation”

Εικόνα 2. Αναπαράσταση καταστρώματος δουλεμπορικού πλοίου.
(Πηγή: http://walk2geographies.wordpress.com/2013/01/10)
Βέβαια τα πράγματα στις ελληνικές αίθουσες είναι καλύτερα από ένα δουλεμπορικό σε ό,τι αφορά την κατανομή των μαθητών. Ο χώρος που προβλέπεται ότι αναλογεί σε κάθε μαθητή (1,5 τμ) είναι σαφώς μεγαλύτερος. Δεν φτάνει όμως τις προδιαγραφές που έχουν αποφασίσει βάσει κανονισμού άλλοι πρόγονοι, Βαυαρών αυτή τη φορά, ερευνητών για άλλου είδους άτομα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Πολωνία (βλέπε εικόνα 3).

Εικόνα 3. Ολοκαύτωμα (Πηγή: http://www.exitnews.gr/germania-nazi-imera-mnimis-olokaftoma/)
Ούτε βέβαια τολμάμε να κάνουμε σύγκριση με την προβλεπόμενη από τους κανονισμούς αναλογία «αμνοεριφίων» ανά τ.μ στους στάβλους της ελληνικής επικράτειας. Καθαρά για λόγους ενημέρωσης να σας πληροφορήσω ότι για κάθε αρσενικό πρόβατο ή γίδι  σε σύγχρονες εγκαταστάσεις προβλέπονται μόνο για την ανάπαυσή του 1,4 – 1,7 τμ. Χωρίς να υπολογίζεται ο χώρος που καταλαμβάνουν οι διάδρομοι οι ταΐστρες κλπ, κάτι που ανεβάζει την αναλογία σε πάνω από 2τ.μ ανά ζώο. (βλέπε πίνακα 1)

Πίνακας 1 Εθνικές Προδιαγραφές λειτουργικότητας (Πηγή:
http://www.aua.gr/~panagak/Provatostasio-Final.pdf)
Και συγκεκριμένα 661τ.μ. στάβλου : 240 προβατίνες = 2. 75 τμ ανά προβατίνα ή 661τ.μ.: 200  = 3.31 ανά γίδι  (βλέπε πίνακα 2)

Πίνακας 2 (Πηγή: http://www.aua.gr/~panagak/Provatostasio-Final.pdf)
Και φυσικά δε γράφω αυτό το άρθρο για σας βάλω να κάνετε τέτοιου είδους συγκρίσεις. Δεν πιστεύω ότι η «Ελληνική Πολιτεία» βλέπει τις σχολικές αίθουσες ως δουλεμπορικά, στρατόπεδα συγκεντρώσεως ή στάβλους. Απλά κάπου πρέπει να «μαζέψουμε» τους μαθητές και ζητάει από τους διευθυντές των σχολείων την σύμφωνη γνώμη.
Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν συνυπολογίζει πως μέσα στην αίθουσα δεν υπάρχουν μόνο μαθητές.
Στην κάθε αίθουσα, εκτός από μαθητές, υπάρχουν πρώτ’ απ’ όλα βιβλιοθήκες. Βέβαια είναι φυσικό η πολιτεία να μην το γνωρίζει γιατί, στο δικό μας σχολείο για παράδειγμα, οι βιβλιοθήκες και τα βιβλία είναι κατά κύριο λόγο δωρεά των απλών  γονέων και χωριανών και όχι του κράτους. Αυτό σημαίνει 22 τ.μ εμβαδό – 1.5 τ.μ (για μια τουλάχιστον βιβλιοθήκη) = 20,5 τ.μ. ελεύθερος χώρος.
Απ’ αυτό το χώρο θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που πάλι δεν μας τον έχει προμηθεύσει η πολιτεία και δυστυχώς πρέπει να βρίσκεται πάνω σε γραφείο. Άρα: 20,5 τ.μ – 1 τμ = 19,5 τ.μ.
Φυσικά δεν μπορούμε να συνυπολογίζουμε ξεχωριστό χώρο με μοκέτα που τα παιδιά θα δουλεύουν σε κύκλο ή θα τη χρησιμοποιούν ως γωνιά βιβλίου ή ξεκούρασης. Αυτές είναι «παιδαγωγικές υπερβολές και πολυτέλειες» για το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ούτε φυσικά για χώρο του ψυγείου ολοήμερου σχολείου ή φούρνου μικροκυμάτων. Ας πούμε ότι για ένα σύντομο χρονικό διάστημα 6 χρόνων που τα παιδιά φοιτούν στο δημοτικό σχολείο δε χρειάζονται να φάνε κάτι. Άλλωστε θα προκαλέσουν τη ζήλεια των συμμαθητών τους που οι γονείς τους είναι άνεργοι και πραγματικά πεινάνε.
Πάλι όμως κάτι λείπει…Κάτι άλλο πιάνει χώρο στην αίθουσα…!
Α, ναι! Μα πώς και της διέφυγε της Πολιτείας;
Σε κάθε αίθουσα υπάρχει και η έρμος ο δάσκαλος ή η δασκάλα που αγνοήσαμε την ύπαρξή τους. Καλό θα ήταν να τον ή την  συνυπολογίσουμε δίνοντάς τους τουλάχιστον 1.5 τμ (όσο χώρο δίνουμε και σε κάθε μαθητή) για να βάλει και την έδρα αλλά και μια καρέκλα.  Άρα 19 τμ – 1,5 = 17,5 τμ. ελεύθερος χώρος. Αν το διαιρέσουμε λοιπόν με το 1,5 αναλογούν 11,66 μαθητές. Ας πούμε 12 για να μη χρειαστεί να «διαμελιστεί» κανένας.
Τουλάχιστο με τη δική μου λογική αυτό το νούμερο πρέπει να  γράψουμε στην ηλεκτρονική φόρμα για την μέγιστη χωρητικότητα μαθητών σε αίθουσες προκάτ.
Αγαπητοί αναγνώστες.
Όπως ανέφερα παραπάνω, είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.
Δε με διόρισε κανένας, δε με μετέθεσε κανένας αλλά ούτε και με σπούδασε ποτέ, πριν ή μετά το διορισμό μου. Δεν πέρασα ποτέ την πόρτα πολιτικού γραφείου κι αν έχω κάτι που να θυμάμαι από τη δουλειά μου αυτό είναι μόνο μια συνάντηση με μια παλιά μου μαθήτρια που μου είπε ένα απλό: «Ευχαριστώ δάσκαλε» μέσα από την ψυχή της…!
Και σήμερα για πρώτη φορά έχω κλειστεί στο καβούκι μου, χωρίς καμία υποστήριξη από το συνδικαλιστικό μου φορέα. Για πρώτη φορά δεν τολμάω να κάνω απεργία γιατί θα χάσω το σπίτι μου, δεν τολμώ να διαμαρτυρηθώ γιατί θα χάσω τη δουλειά μου, δεν τολμώ να πληρώσω τις φορολογικές μου υποχρεώσεις γιατί θα πεινάσουν τα παιδιά μου.
Πρώτη φορά ντρέπομαι για τον εαυτό μου και γι’ αυτό που η ανοχή μου και, γιατί όχι, οι πολιτικές μου επιλογές έφεραν στον τόπο.
Είμαι, όπως κι εσείς, ένας άνθρωπος που βλέπει να τα χάνει όλα. Το μισθό μου, το αυτοκίνητό μου, την υγειονομική μου περίθαλψη, όλα. Εκτός από δυο πράγματα. Το ένα είναι η παιδεία μου, που τη χρωστάω στους δικούς μου δασκάλους και το άλλο είναι κάποιο ίχνος από την αξιοπρέπειά μου, που απορρέει από το λόγια μου, τα έργα μου και τις παραλείψεις μου. Και με αυτές τις λέξεις θέλω να χτυπήσω δυνατά την καμπάνα στην πολιτεία και να επαναλάβω το να μην ξεχνάει ότι υπάρχει και ο δάσκαλος και η δασκάλα.
Κι αν έγραψα αυτές τις γραμμές είναι για έναν απλό λόγο. Για να μπω αύριο στην τάξη και να διδάξω στους μαθητές μου πόσα άτομα πρέπει να χωράει η κάθε αίθουσα και να μπορέσω, χωρίς πια να ντρέπομαι, να τους κοιτάξω για μια ακόμα φορά στα μάτια.
Τόκας Δημήτριος
δάσκαλος

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

ΝΑΙ ΡΕ… ΧΟΥΝΤΑ ΕΧΟΥΜΕ!

Καρτεσιος...
Ήταν οικονομική. Μετά την επέμβαση των χακί ΜΑΤ στο λιμάνι του Πειραιά έγινε επισήμως και στρατιωτική. Δεν έγινε επίταξη υπαλλήλων του Δημοσίου. Επιτάχθηκαν εργαζόμενοι που παράγουν πλούτο για εφοπλιστές. Επιτάχθηκαν εργαζόμενοι που απεργούσαν επειδή είναι απλήρωτοι, επειδή πετιούνται στο δρόμο, επειδή τους στερούν κάθε εργασιακό δικαίωμα.
Έχουμε Χούντα. Η ειρωνεία κατάμουτρα. Την ίδια μέρα που η χουντική κυβέρνηση  στέλνει τα χακί ΜΑΤ να επιβάλουν τον Νόμο και την Τάξη σπάζοντας την απεργία απλήρωτων εργαζόμενων, η  Αllied Shipbroking  ανακοινώνει ότι «Σημαντικά αύξησαν τις αγορές πλοίων οι Έλληνες εφοπλιστές τον πρώτο μήνα του 2013». Ανακοινώνει ότι «τον Ιανουάριο αγόρασαν 30 πλοία από 13 το αντίστοιχο διάστημα του 2012». Ανακοινώνει ότι το κόστος ήταν «357,110 εκατ. δολάρια».
Το κράτος δείχνει εδώ και δεκαετίες την αδιαφορία του για τα νησιά της άγονης γραμμής. Δεν έπιασε ο καημός το σημερινό καθεστώς για την «ταλαιπωρία των νησιωτών από την απεργία των ναυτεργατών».  Ακόμη και μετά τη βίαιη λύση της απεργίας, ασθενείς θα συνεχίσουν να πεθαίνουν στα  νησιά επειδή δεν υπάρχει πλοίο κι έγκυες θα γεννάνε μόνες τους επειδή κανείς εφοπλιστής δεν κάνει δρομολόγια εκεί που δε βγάζει υπερκέρδη.
Εντολές εφοπλιστών εκτέλεσε η Χούντα. Εφοπλιστών που δε φορολογούνται. Εφοπλιστών που έχουν κάνει τη σημαία μέθοδο εκβιασμού για να φοροδιαφεύγουν επισήμως. Αν αύριο γίνει απεργία σε κάποιο εργοστάσιο με απλήρωτους εργαζόμενους, η Χούντα θα τους επιτάξει υπέρ του βιομήχανου και των κερδών του, χρησιμοποιώντας πάλι κάποια βλακώδη επιχειρήματα περί ενδιαφέροντος για την κοινωνία που κινδυνεύει να ξεμείνει από σάλτσες, σαμπουάν, αφρόλουτρο ή ότι άλλο παράγει ο εντολέας βιομήχανος.
Το επιχείρημα περί ύπαρξης κοινοβουλίου, που χρησιμοποιούν όσοι υπερασπίζονται τη «δημοκρατικότητα της σημερινής κυβέρνησης», το έχει καταργήσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος αρνείται επίμονα να πατήσει το πόδι του στη Βουλή. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η μόνιμη απουσία ενός πρωθυπουργού από τη Βουλή, συμβολίζει ξεκάθαρα την απαξίωσή της.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Επειδή το Σύνταγμα αντικαταστάθηκε από  πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Επειδή πάρθηκε η απόφαση από το τρικομματικό καθεστώς να μην περνάνε από τη Βουλή οι νόμοι για την επιβολή νέων μέτρων, αλλά τα μέτρα να επιβάλλονται αυτόματα με υπουργική απόφαση κατόπιν εντολής του Γερμανού επιτηρητή του.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Επειδή οι αποφάσεις των δικαστών είναι πάντα οι αναμενόμενες, επειδή τα βασανιστήρια από την αστυνομία επιτρέπονται, επειδή οι επιθέσεις παρακρατικών έχουν γίνει καθημερινότητα με επίσημη κάλυψη, επειδή όποιος δημοσιογράφος προχωρήσει σε κάποια αντικαθεστωτική αποκάλυψη, θα δεχθεί αμέσως απειλές για τη ζωή του.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Επειδή όλοι οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες που συνεργάζονται με το καθεστώς έχουν δώσει εντολές στα ΜΜΕ που κατέχουν να χειραγωγούν τον κόσμο. Να τον τρομοκρατούν. Να του κρύβουν ειδήσεις. Να δημιουργούν αντιπερισπασμούς. Να εντείνουν το κλίμα εμφυλίου. Να θάβουν κάθε αντίθετη άποψη. Να κανιβαλίσουν επάνω σε όποιον τολμά να την εκφράσει.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Επειδή αν πεις σε μπάτσο ότι πάρκαρε το μηχανάκι του στραβά πάνω στο πεζοδρόμιο, θα σε απειλήσει. Επειδή αν υπερασπιστείς κάποιον πεσμένο στο δρόμο που τον ρημάζουν στις κλωτσιές οι μπάτσοι, θα συλληφθείς. Επειδή αν κοιτάξεις στραβά έναν μπάτσο θα σε τραβολογάνε μέχρι να τους πείσεις ότι έχεις πρόβλημα και πάντα στραβά κοιτούσες.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Επειδή όλοι οι φοροφυγάδες προστατεύονται. Επειδή κανείς από τις τόσες λίστες φοροφυγάδων δεν ενοχλήθηκε. Επειδή κανείς δεν τιμωρήθηκε γιατί έσβησε ονόματα φοροφυγάδων. Επειδή εξαθλιώνουν εργαζόμενους, κλέβουν  συνταξιούχους, διώχνουν κόσμο από την Ελλάδα για να ξενιτευτεί μήπως και βρει ένα κομμάτι ψωμί.
Ναι ρε, Χούντα έχουμε. Και μην πεις ότι είναι βαριά η λέξη «Χούντα». Να δεις πόσο βαριά κάθεται στο σβέρκο μου η μαλακία σου να υποστηρίζεις ότι έχουμε Δημοκρατία.

Ροη αρθρων